Spelen met Vuur

Copyright © 2020 Eline Holt

Auteur: Eline Holt

Eerste druk juni 2020

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Andrea Fodor

Vormgeving binnenwerk: Eline Holt

Fantasie

ISBN 9789083066417

NUR 334

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle in dit verhaal voorkomende personen zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

Voor mijn familie, mijn vrienden en mezelf, zonder jullie was dit me niet gelukt.

INHOUD

Hoofdstuk I

Hoofdstuk II

Hoofdstuk III

Hoofdstuk IV

Hoofdstuk V

Hoofdstuk VI

Hoofdstuk VII

Hoofdstuk VIII

Hoofdstuk IX

Hoofdstuk X

Hoofdstuk XI

Hoofdstuk XII

Hoofdstuk XIII

Hoofdstuk XIV

Hoofdstuk XV

Hoofdstuk XVI

Hoofdstuk XVII

Hoofdstuk XVIII

Hoofdstuk XIX

Hoofdstuk XX

Hoofdstuk XXI

Hoofdstuk XXII

Hoofdstuk XXIII

Hoofdstuk XXIV

Hoofdstuk XXV

Hoofdstuk XXVI

Hoofdstuk XXVII

Hoofdstuk XXVIII

Hoofdstuk XXIX

Hoofdstuk XXX

Hoofdstuk XXXI

Hoofdstuk XXXII

Hoofdstuk XXXIII

Hoofdstuk XXXIV

Hoofdstuk XXXV

Hoofdstuk XXXVI

Hoofdstuk XXXVII

Each person shines with his of her own light. No two flames are alike. There are big flames and little flames, flames of every color. Some people’s flames are so still they don’t even flicker in the wind, while others have wild flames that fill the air with sparks. Some foolish flames neither burn nor shed light, but others blaze with life so fiercely that you can’t look at them without blinking, and if you approach you shine in the fire.

Eduardo Galeano

I

Nog vijftien minuten. De kleine cijfertjes op haar horloge lichten helder op. Toen ze het horloge voor het eerst zag, vele jaren geleden, had ze zich verwonderd over de lichtgevende cijfers. Inmiddels vindt ze de kleine cijfers niet meer dan vanzelfsprekend. Ze staart zwijgend naar de inktzwarte lucht. De sterren glinsteren helder en verlichten de nachtelijke hemel zoals alleen zij dat kunnen.

Over een klein kwartier zullen de enkele duizenden mensen die Flowerfield telt samen af gaan tellen, van 10 naar 1. Vuurwerk zal de lucht vullen met prachtige kleuren en harde knallen, Ariene is er dol op. Het is haar favoriete dag van het jaar, ze vindt het zelfs leuker dan haar eigen verjaardag. Ze vindt oud en nieuw dan ook niet zomaar zo leuk. Nee, oud en nieuw heeft voor haar een speciale betekenis.

Het wachten totdat de klok twaalf uur slaat, is een traditie van haar, iets unieks, iets helemaal van haar, net zoals vele anderen hun eigen tradities hebben. Toch is haar traditie anders dan die van wie dan ook. Elk jaar, vlak voor middernacht, gaat Ariene naar het grote dakterras van haar huis. In haar eentje wacht ze op het moment dat het vuurwerk het nieuwe jaar inluidt.

Languit ligt ze op de koude stenen van het dakterras, starend naar de prachtige sterrenhemel. Om de zoveel seconden kijkt ze naar haar kleine klokje, ongeduldig tikt ze met haar vingers tegen haar bovenbeen. In de verte hoort ze vele mannen, vrouwen, kinderen met elkaar praten. Het is als een zachte ruis op de achtergrond, een geruststellend geluid waardoor ze weet dat ze niet zomaar Flowerfield uitgevlogen is.

Opnieuw kijkt Ariene op haar horloge, nog twaalf minuten te gaan. Ze schrikt even op als ze een harde knal hoort. Het duurt niet lang voordat ze beseft dat het haar buurjongens zijn. Zo te horen hebben ze niet het geduld om te wachten tot middernacht. Het geroezemoes van hun stemmen weerklinkt, de jongens lijken al hun vrienden uitgenodigd te hebben.

Beneden hoort ze een deur dichtklappen. Ariene herkent het hoge gelach van haar zusje onmiddellijk, evenals de zware stem van haar vader. Het is lang geleden dat ze het nieuwe jaar samen met haar familie heeft gevierd, vele jaren zelfs. Ze zit altijd in haar eentje op het dakterras tijdens oud en nieuw.

Toen Ariene nog maar een klein meisje was, vierde ze het nieuwe jaar nog met haar familie. Haar ouders vonden het samenzijn met de familie destijds nog heel belangrijk. Elke week speelden ze op vrijdagavond met zijn vijven bordspelletjes, iets waar Ariene al heel snel rampzalig in bleek te zijn. Niet alleen had ze geen geduld om het hele spel uit te spelen, ook was ze een verschrikkelijke verliezer. Vaak kwam ze pas uren nadat ze luid schreeuwend weg was gelopen haar kamer weer uit.

Op het moment dat ze zeven jaar geleden voor het eerst vlak voor middernacht naar het dakterras sloop, merkten haar ouders het niet op. Ongestoord bleven ze met de buren praten. Pas toen Ariene hen dagen na oud en nieuw vertelde over haar avontuur, kwamen haar ouders erachter dat ze weggeweest was.

Eerst lachten ze haar uit, niet-gelovend dat ze als klein vijfjarig meisje aan hun zicht ontsnapt was. Ze dachten dat Ariene een grapje maakte, dat ze gewoon bij haar broertje en zusje was geweest. Het kostte haar vele uren, verspreid over nog veel meer dagen, voordat haar ouders haar eindelijk geloofden.

Veel verder dan het geloven van haar verhaal kwamen haar ouders ook niet. Toen Ariene het jaar daarop weer wegsloop, haalden ze enkel hun schouders op. Ze mocht doen wat ze wilde, zolang ze zich maar netjes gedroeg en niet voor problemen zorgde. Sindsdien gaat Ariene elk jaar naar het dakterras, altijd alleen, altijd stilletjes.

Nogmaals kijkt ze op haar horloge. Nog negen minuten. Ze staart een paar tellen langer naar het horloge. Enkele jaren geleden heeft ze het van haar ouders gekregen. Het was een zeldzaam moment: ze krijgt nooit meer cadeaus van haar ouders, niet meer sinds dát moment. Het zijn altijd Felicia en Jonah die verwend worden met cadeautjes. Vlak nadat het gebeurd was, dat moment dat alles veranderde, begreep ze niet waarom haar broertje en zusje zoveel aandacht kregen en zij niet, maar inmiddels weet ze waarom.

Ariene is niet het doorsnee kind, ze is niet zoals Jonah en Felicia. Ze is anders, abnormaal. Ze is alles wat haar ouders verafschuwen. Ze zucht en staart naar de heldere sterren. Absurd zijn went nooit.

Ze schudt haar hoofd en kijkt opnieuw naar haar horloge. Nog drie minuten. Met elke seconde komt ze dichterbij het moment waar ze elk jaar 365 dagen op wacht, het moment dat haar zo abnormaal maakt.

Steeds meer dorpelingen verlaten hun huizen en voegen zich toe aan de kleine groepjes mensen die al op straat staan. Hun vrolijke, dronken stemmen vullen de lucht en laten de zachte ruis op de achtergrond aansterken tot het stemgeluid het enige is wat Ariene hoort.

Voorzichtig komt ze overeind, met haar handen klopt ze de viezigheid van haar broek. Haar hart bonst enthousiast in haar borstkas, haar handen trillen van opwinding. Nog nooit heeft ze een jaar zo erg uitgekeken naar dit moment. Luid beginnen de dorpelingen af te tellen. Het is bijna zover.

Ze strijkt haar lange, blonde haren achter haar oren. Het liefst zou ze keihard met iedereen mee willen schreeuwen, maar ze wil haar positie niet verraden. Alleen haar ouders, Felicia en Jonah weten dat ze hier is en dat wil ze graag zo houden.

Eindelijk schiet het eerste vuurwerk de lucht in. Ariene voelt het bekende gevoel door haar lichaam heen stromen. Het is alsof iemand met brandende veer over haar kuiten naar boven glijdt, als een hete, kriebelende lijn. Het is raar en ongemakkelijk, maar Ariene kan niets anders doen dan breed grijnzen.

Langzaam heft ze haar rechterarm op, het kriebelende gevoel beweegt zich steeds verder omhoog. Haar handen zijn gestopt met trillen, het is net alsof het kriebelende gevoel haar een vrachtwagen met kracht heeft afgeleverd. Op hoog tempo stroomt de energie door haar aderen. Voor even, heel even, is alle angst uit haar lichaam verdwenen.

Terwijl al het vuurwerk vrolijk om haar heen knalt, staart ze vol bewondering naar haar hand. Een klein vlammetje zweeft boven haar handpalm. Het is slechts enkele centimeters groot, nauwelijks groter dan een pingpongballetje, maar voor Ariene is dit het belangrijkste moment van het hele jaar.

Elk jaar, na de luide nieuwjaarswensen van de buren, is ze voor even in staat om vuur tevoorschijn te toveren. Ze kwam er vijf jaar geleden achter, toen ze als onschuldig achtjarig meisje plots een vlammetje rondjes rond haar pink had zien dansen.

Ze had er vol verbazing naar gekeken en was naar haar ouders toegerend. Met open mond hadden ze Ariene aangestaard, niet-gelovend wat ze zagen. Hun ogen logen echter niet. Om de pink van hun kleine, onschuldige dochtertje danste vuur. Pas toen Felicia en Jonah de kamer binnenkwamen, ontwaakten haar ouders uit hun trance.

Ze stuurden Ariene onmiddellijk naar haar kamer en draaiden de deur op slot, ze zouden dat later nog veel vaker doen. Met haar oor tegen de deur gedrukt, luisterde Ariene naar het gesprek van haar ouders. Het was lastig te horen, maar wanneer ze haar adem inhield, kon ze het zachte gefluister van haar ouders net verstaan. Ze hadden het over haar, over het kleine vlammetje dat om haar pink had gedanst.

Ondanks dat het vuur warm aan had gevoeld, deed het haar geen pijn. Haar huid bleef ongeschonden en verbrandde niet, het werd niet eens een beetje rood. Het leek net alsof ze haar pink in een bakje met warm water had gestoken in plaats van in een hete vlam.

Tot haar grote verbazing besloten haar ouders uiteindelijk om haar met rust te laten en te vergeten wat er die dag gebeurd was. Dat was echter wel op één voorwaarde: Ariene moest nooit, nóóit meer iets abnormaals doen. Nooit meer vuur tevoorschijn toveren.

In tegenstelling tot Felicia en Jonah heeft Ariene er echter nooit van gehouden om zich aan de regels te houden. Ze is altijd al een dwars kind geweest. Nooit luisterde ze. Dat deed ze dus ook niet toen haar ouders haar verboden om met het vuur te spelen.

Ariene staart naar het kleine vlammetje. Door de jaren heen is ze steeds meer gewend geraakt aan het vuur, het is net alsof het een deel van haar geworden is. Het vuur schiet enthousiast tussen haar vingers door, het is net een klein insect dat tussen de bloemen door vliegt. Het vuur is klein, minuscuul zelfs, maar voor Ariene is het alsof iemand een paar goudstaven op haar hand heeft gelegd.

Dit is waar ze het hele jaar naar uitkijkt, dit is wat haar daadwerkelijk gelukkig maakt. Het vuur voelt vertrouwd, alsof het altijd al bij haar gehoord heeft. Met nog altijd dezelfde gelukkige glimlach op haar gezicht laat ze de vlam krimpen en groeien.

Ariene hoort de geluiden van de feestvierende mensen nauwelijks, ze wordt volledig in beslag genomen door het vuur. Ze splitst het in tweeën en laat het opnieuw tussen haar vingers door schieten. Een zachte giechel ontsnapt uit haar mond als ze de hitte langs haar huid voelt kriebelen.

Opeens vult een luide lach de lucht. Geschrokken houdt Ariene haar hand achter haar rug, haar blik schiet haastig heen en weer. Haar hart bonkt hoog in haar keel. Het dreigement van haar ouders weergalmt door haar hoofd. Ze slikt. Haar ouders hebben een lijstje voor haar gemaakt. Een lijstje met gestichten en opvanghuizen voor abnormale en gestoorde mensen voor als ze zich niet aan de regels zou houden. Volgens hen zou het de perfecte plek voor haar zijn.

Ze laat haar blik nogmaals om haar heen glijden. Als ze niemand ziet, haalt ze opgelucht adem. Voorzichtig steekt ze haar hand weer voor zich uit, het vlammetje danst nog altijd over haar huid. In gedachten keert ze terug naar een moment jaren vele geleden.

‘Je mag niet met vuur spelen,’ vertelden haar ouders haar streng. ‘Daarmee kun je anderen in gevaar brengen.’

Ondanks dat ze pas op haar achtste voor het eerst vuur tevoorschijn toverde, heeft ze altijd al een bepaalde band met vuur gehad. Nog nooit is ze verbrand, niet door kaarsen, niet door een hete pan, zelfs niet door de zon. Hoewel de eerste twee niet vaak voorkomen, is het derde op zijn minst opmerkelijk.

Met grote ogen van opwinding staart Ariene naar de vlam. Het zweeft een klein stukje boven haar handpalm, net zoals een vlam een stukje boven de lont van een kaars zweeft. Plots schiet het vlammetje weg, het gebeurt zo onverwacht dat er bijna een gil uit haar mond ontsnapt.

Verstijfd staart ze naar de vlam, ongeveer een meter van haar vandaan zweeft het in de lucht. Een windvlaag blaast haar haren in haar gezicht, maar het vlammetje blijft onbewegelijk hangen. Voorzichtig beweegt ze haar hand richting de vlam, hopend dat de vlam niet zal verdwijnen. Ze heeft niet het hele jaar gewacht op dit moment om het maar zo kort te laten duren.

Hoe dichter haar hand bij de vlam komt, hoe verder de vlam zich van haar verwijdert. Een diepe frons verschijnt tussen haar wenkbrauwen. Wat is er aan de hand? Waarom gaat de vlam weg van haar? Dat is nog nooit eerder gebeurd.

Ze uit een gefrustreerde grom. Ze wil het vuur bij zich hebben, ze wil er controle over hebben. Het is van haar, van haar en van niemand anders. Opnieuw reikt ze naar de vlam, dat onmiddellijk weer van haar vandaan beweegt.

Geïrriteerd laat ze haar arm weer langs haar lichaam hangen. Alsof de vlam met een touwtje aan haar hand vastzit, komt het weer naar haar toe gevlogen. Een nieuw idee vormt er zich in haar hoofd. Wat nou als zij degene is die het vuur bestuurt?

Ze bijt op haar lip, wennend aan het nieuwe idee. Nog nooit heeft ze er zo over nagedacht. Ze wist dat ze het vuur kan laten veranderen van grootte en vorm, ze kan het zelfs in tweeën laten splitsen, maar tot nu toe bewogen de vlammen altijd ongecontroleerd over haar hand, zonder ook maar enig patroon. Wat als dat nu niet meer zo is?

Voorzichtig tilt ze haar hand op, haar bleke vingers naar de vlam gericht. De hitte van het vuur laat de toppen van haar vingers tintelen. Ze concentreert zich op de kleine vlam in de poging het weer naar zich toe te halen, maar de vlam beweegt niet. Ze blijft proberen, maar hoe meer ze het probeert, hoe minder ze het idee heeft dat het ooit gaat werken.

Plots, alsof er een knop is omgezet, begint de vlam de beweging van haar hand te volgen. In gedachten maakt ze een klein overwinningsdansje, een brede grijns verschijnt op haar gezicht. Langzaam maakt ze met haar hand een cirkel in de lucht. Zonder te haperen volgt de vlam de beweging. Ze lacht opgelucht en maakt nog een cirkel.

Hoe langer de vlam haar blijft volgen, hoe zekerder ze wordt. Steeds sneller tekent ze figuurtjes in de lucht, de vlam schiet op hoog tempo door de lucht. Met haar hand maakt ze een wenkende beweging. De vlam vliegt direct dichter naar haar toe. Verrukt kijkt ze naar het vuur. Dit is geweldig!

Het vuur danst enkele centimeters voor haar gezicht vrolijk heen en weer. Het lijkt bijna even blij te zijn als Ariene zich voelt. Ongeduldig wipt de vlam een paar keer op en neer. Het lijkt net alsof het haar uitdaagt. Ze schudt lachend haar hoofd.

‘Ariene, je wordt gek,’ mompelt ze in zichzelf.

Het vlammetje licht even helderder op en wipt heen en weer, het is net alsof het haar gelijk geeft. Ze grinnikt en rolt haar ogen.

‘Jep, helemaal gestoord.’

∞

Met een twinkeling in haar ogen laat Ariene de vlam tussen haar benen door schieten. De warmte kriebelt over haar huid, haar grijns wordt nog breder. Het vuur racet verder naar de andere kant van het terras en zigzagt tussen de bloempotten door. Haar kaken doen pijn van het lachen, maar ze kan niet stoppen. Ze heeft in tijden niet meer zoveel plezier gehad.

Met een korte handbeweging schiet de vlam weer op haar af. Het gaat razendsnel, zo snel dat Ariene niet meer dan een flits ziet als de vlam langs haar heen schiet. De vlam is al bijna aan de andere kant van het dakterras als ze zich weer heeft omgedraaid.

Opnieuw laat ze de vlam op haar af schieten. Adrenaline pompt door haar aderen, ze kan haar enthousiasme nauwelijks bedwingen. De vlam komt dichter en dichterbij, nog even en het zal keihard tegen haar aanbotsen.

‘Nog even,’ zegt ze zachtjes. ‘Nog heel even.’

Voor even lijkt alles in slow motion te gaan. De vlam gaat snel, veel te snel. Nog voordat ze beseft wat er gebeurt, schiet het vuur recht haar lichaam in. Heel even hangt het stil in haar borstkas, waarna het zich op hoog tempo begint te verspreiden door haar lichaam. Het hult haar in een aangename warmte.

Ariene staart gechoqueerd voor zich uit. Waar het terras eerder nog verlicht werd door het vuur, is het nu pikdonker om haar heen. Langzaam laat ze haar blik naar beneden glijden, aan niets kan ze zien dat het vuur zich in haar lichaam bevindt. De warmte kronkelt door haar lichaam naar boven, als een slang krult het zich rondom haar nekwervels.

Zo plots als de vlam haar lichaam binnendrong, stijgt de temperatuur van aangenaam tot ondraaglijk. Ariene snakt naar adem, haar handen grijpen naar haar nek. De brandende pijn wordt steeds erger, al snel kunnen haar beenspieren haar gewicht niet meer dragen. Met een luide bons valt ze voorover op de harde stenen van het terras, haar lichaam trilt van de pijn.

Ze klemt haar kaken stevig op elkaar om het niet uit te schreeuwen van pijn, het voelt net alsof ze wordt gebrandmerkt. Ongecontroleerd slaat ze tegen haar bovenbeen aan, haar zicht wordt steeds waziger. Een gesmoorde schreeuw glipt tussen haar lippen door, een eenzame traan glijdt over haar wang naar beneden.

Plots hoort ze een luide klap, haar gezicht glanst van het zweet als ze opkijkt. Bij de deur staan Felicia en Jonah, met open mond staren ze haar aan. Opnieuw golft er een pijnscheut door haar heen, ze kreunt zachtjes. Ze knijpt haar ogen dicht en wendt haar blik af.

‘Shit.’

II

Felicia en Jonah kijken elkaar aarzelend aan, angst straalt van hun gezicht af. Langzaam lopen ze naar haar toe, Ariene kan hun handen zien trillen. Opnieuw schiet er een pijnscheut door haar heen. Ze bijt hard op haar lip om het niet uit te schreeuwen van pijn. De metalige smaak van bloed dringt haar mond binnen.

Felicia en Jonah knielen voorzichtig naast haar neer, ze kijken elkaar nog eens zwijgend aan.

‘Ariene?’ vraagt Jonah dan, zijn stem trilt van angst.

Zo plots als de brandende pijn kwam, trekt de hitte ook weer weg. Trillend blijft Ariene op de harde stenen liggen, de kou dringt langzaam door haar kleding heen. Ze zucht opgelucht. Ze was even bang dat de pijn niet meer zou verdwijnen.

Het duurt even voordat Ariene weer beseft waar, en vooral met wie, ze is. Nog nahijgend van de verschrikkelijk pijn springt ze overeind. Felicia en Jonah staren haar even verbaasd aan, waarna ze snel overeind krabbelen. Een paar seconden staren ze elkaar zwijgend aan. Ondanks dat ze geen goede band hebben, kan Ariene niet ontkennen dat ze op elkaar lijken.

Alle drie hebben ze hetzelfde steile, witblonde haar en blauwgrijze ogen. Bovendien hebben ze alle drie het smalle postuur van hun moeder geërfd. Ze zijn echter niet helemaal hetzelfde. Zo is Ariene bijna een volle kop groter dan de tweeling, wat absurd is als je bedenkt dat ze maar een jaar ouder is.

Daarnaast krijgen Felicia en Jonah alles wat ze willen, wanneer ze dat maar willen. Ze zijn de perfecte kinderen en iedereen is dol op ze. Ze zijn zeker van zichzelf en dat laten ze zien. Toch zijn ze lang niet zo bekend als Ariene is.

Ariene is het rare meisje, het meisje waarvoor ouders hun kinderen waarschuwen. Ze is vreemd en gevaarlijk, ook al heeft niemand behalve haar eigen familie dat ooit kunnen bewijzen. Mensen blijven bij haar uit de buurt, het liefst met een meter of tien afstand. Jaren geleden was ze ook gewoon een Harris, maar sinds de eerste geruchten kwamen, is het alleen maar bergafwaarts gegaan.

Ze zucht en kijkt naar de tweeling. Ondanks dat ze zich nog altijd ergert aan haar reputatie, weet ze dat het waar is. Ze is gevaarlijk, daar is geen twijfel over mogelijk. Ze kan verdorie vuur tevoorschijn toveren!

‘Pap en mam zouden je naar een gesticht moeten sturen,’ zegt Felicia opeens. ‘Daar hoor je thuis.’

Ariene knippert even verbaasd. Ondanks dat ze een slechte band met elkaar hebben, zijn Felicia en Jonah nooit echt gemeen tegen haar geweest. Een onbekende woede welt in haar op.

‘Ze hadden je jaren geleden al weg moeten sturen,’ vervolgt Jonah.

Ariene balt haar vuisten, hopend dat ze haar woede nog iets langer kan onderdrukken. Ze heeft geen zin in nog meer gezeur van pap en mam, al helemaal niet nu. Het zal al genoeg moeite kosten om te begrijpen wat er vandaag gebeurd is. Zwijgend staart ze naar de grond. Houd je in, Ariene. Houd je in.

Het kost haar alle moeite om het niet uit te schreeuwen van frustratie. De vlam die haar lichaam binnengedrongen is, lijkt iets in haar los gemaakt heeft, een soort woede die ze niet tegen kan houden. In poging om haarzelf te kalmeren, duwt ze haar nagels in haar huid. Kleine druppels bloed wellen op.

‘Ben je een boos, Ariene?’ vraagt Felicia. ‘Wil je dat we weggaan?’

‘We blijven nog wel even, grote zus,’ zegt Jonah. ‘Dit is veel te leuk.’

Een zachte grom ontsnapt uit Arienes mond. Ze verbaast zich er direct over, normaal is zij altijd degene die kalmpjes afwacht totdat het voorbij is. Heel even hoopt ze dat de tweeling het niet gehoord heeft, maar ze wordt direct uit haar droom gehaald.

‘Nu weten we echt zeker dat ze een beest is,’ Felicia grijnst. ‘Ze gromt zelfs als een wild zwijn.’

Dat is de druppel. Niet langer is ze in staat om haar woede in te houden. Het brandende gevoel keert terug in haar nek, maar het kan haar nu even niets schelen. Vlammen dansen onder haar huid, smekend om bevrijd te worden.

Langzaam heft Ariene haar hoofd op, ze kijkt Felicia en Jonah recht aan. Het luide gelach sterft al snel weg, de stilte drukt op hen neer. De angst die voor even vervangen was door haat keert weer terug in hun ogen. Angstig schuifelt de tweeling wat dichter naar elkaar toe.

Als Felicia ziet dat Ariene niets doet, ontspant ze zich weer.

‘Ga je nu om vergiffenis smeken?’ vraagt ze.

Het is net alsof Ariene de woorden niet gehoord heeft, ze glijden zo van haar af. Snel stapt ze op Felicia af, Felicia ziet pas op het laatste moment wat ze doet. Geschrokken hapt haar zusje naar adem, haar huid trekt wit weg.

Ariene staat zo dichtbij dat Felicia’s adem tegen haar huid kan voelen blazen. Langzaam krullen haar mondhoeken omhoog in een valse grijns. Jonah staart haar verstijfd aan, zijn mond staat een stukje open van schrik.

Langzaam buigt Ariene zich een stukje naar voren. Met haar mond hangt ze vlak naast Felicia’s oor.

‘Ik zou vluchten,’ fluistert ze.

Een paar seconden blijft het doodstil, alleen Felicia’s gejaagde ademhaling is te horen. Dan zet Felicia een stap achteruit, de blik in haar ogen zegt meer dan woorden ooit zullen doen.

‘Ze is echt doorgeslagen,’ mompelt ze ontsteld.

Jonah grijpt zijn zus bij haar arm en trekt Felicia naar zich toe. Met grote ogen van angst staart hij haar aan, Ariene voelt haar mondhoeken nog verder omhoog krullen.

‘Wie is hier nou bang?’ fluistert ze.

‘Ik,’ ze wijst naar zichzelf. ‘Of jullie?’

Ze kijkt de tweeling strak aan, ze ziet een rilling over hun ruggen lopen. Ze grinnikt zachtjes. Alsof er niets gebeurd is, gaat ze tussen Felicia en Jonah in staan. Ze slaat haar armen om hun middel en trekt ze dichter naar haar toe in een ongemakkelijke knuffel. Met grote ogen kijken ze haar aan.

Even blijft het doodstil.

‘Wat wil je nou doen, kleintje,’ vraagt Jonah met overslaande stem.

Ariene rolt met haar ogen en zucht.

‘Dom, dom, dom,’ zegt ze hoofdschuddend. ‘Zo verschrikkelijk dom.’

Langzaam pakt ze met haar vingertoppen de brede zomen van de truien van de tweeling beet. Opnieuw tovert ze een klein vlammetje tevoorschijn. Het duurt niet lang voordat het vuur overspringt van haar vingers naar de dikke stof van de truien.

Zodra ze zeker weet dat haar plannetje gaat werken, laat ze Felicia en Jonah los. Een brede grijns verschijnt op haar gezicht.

‘Laat dit een les voor jullie zijn,’ zegt ze op een onnatuurlijk vrolijke toon. ‘Niet iedereen is zo onschuldig als die lijkt.’

Ze is nauwelijks uitgesproken als ze zich al omdraait en wegloopt. Met een kleine handbeweging laat ze het vuur groeien. Als ze bijna bij de deur is, hoort ze Felicia gillen.

‘Vuur!’ gilt ze. ‘Vuur, vuur! Ik sta in brand!’

Langzaam draait Ariene zich om. Met een blik die ze niet van zichzelf herkent, kijkt ze naar de tweeling. Felicia heeft haar trui in paniek uitgetrokken, met ontbloot bovenlijf staat ze in de koude lucht. Jonah rolt over de grond, de vlammen hebben inmiddels ook zijn broek bereikt.

Met samengeknepen ogen kijkt ze naar haar broertje en zusje, een flauwe glimlach speelt rond haar lippen. Dit is het omslagpunt, denkt ze bij zichzelf. Vanaf nu zal er niemand meer over haar heen lopen. Ze zal beschermen waar ze van houdt, beschermen wie ze is en niemand kan haar tegenhouden. Ze is Ariene en daar is ze trots op. Dat kan niemand meer van haar afpakken.

III

Ariene staart verveeld naar het plafond. Het is inmiddels twee dagen geleden dat het vuur haar lichaam binnendrong en ze Felicia en Jonah het stuipen op het lijf joeg. Vrijwel direct nadat Ariene het dakterras had verlaten, was de tweeling naar beneden gestormd. Halfnaakt en met de verkoolde truien in hun hand stonden ze voor hun ouders te tieren, nog natrillend van angst.

Het kostte haar ouders niet veel moeite om erachter te komen wie de schuldige was van alle opschudding. Slechts enkele minuten nadat Ariene de tweeling naar beneden had horen stormen, liepen haar ouders al stampvoetend de trap op. Snel deed ze alsof ze sliep, hopend dat haar ouders haar dan met rust zouden laten

Niets was echter minder waar. Haar moeder geloofde geen seconde in haar slaapact en “wekte” Ariene met een harde klap in haar gezicht. Overdonderd door een stormvloed aan scheldwoorden, beledigingen en geschreeuw had ze haar moeder aangestaard.

Hoe langer het geschreeuw aanhield, hoe meer het tot Ariene doordrong wat ze gedaan had. Ze had Felicia en Jonah, haar eigen broertje en zusje, in brand gestoken. Dat is niet gewoon raar, maar volslagen krankzinnig. Voor het eerst besefte ze zich dat haar ouders gelijk hebben.

Ze is gevaarlijk en niet een beetje ook.

Sinds haar ouders die avond na nog een kwartier getierd te hebben haar deur op slot draaiden, zit Ariene opgesloten in haar kleine slaapkamertje. Nog nooit heeft ze zo lang opgesloten gezeten. Meestal is het slecht voor een paar uur, een dag hooguit.

Dit overtreft echter alles.

Ze zucht diep. Elke keer dat Felicia en Jonah Ariene haar eten komen brengen, kijken ze overal heen behalve naar haar. Niet dat Ariene dat vervelend vindt. Na wat ze de tweeling heeft aangedaan, durft ze hen ook niet meer aan te kijken.

De eerste uren in haar kamer vond ze nog wel prettig, zo had ze de tijd om haar gedachten te ordenen. Inmiddels begint ze zich echter behoorlijk te vervelen. Haar kamer is zo klein dat ze niet meer dan een paar stappen van links naar rechts kan zetten. Uit verveling is ze allemaal belachelijke dingen gaan doen, ze is zelfs al onder haar matras gaan liggen. Toen ze eenmaal onder het matras lag, heeft ze trouwens ook direct besloten om het niet nog eens te doen. Het bijzondere mengsel aan vieze luchtjes dat ze daar rook, was allesbehalve aangenaam.

Ariene zucht en sluit haar ogen. De verveling is erger dan dat ze ooit had gedacht. Het is zelfs zo erg dat ze uitkijkt naar de momenten dat de tweeling haar eten komt brengen. Ze staat hoofdschuddend op en loopt naar het kleine raam. In haar kleine, ergerlijk lege kamer is het raam echt een verademing. Ondanks dat de weg die langs het huis langs loopt klein en rustig is, kan ze urenlang naar buiten staren in de hoop dat er iets gebeurt.

Het enige nadeel is dat haar raam slechts een paar centimeter open kan. Ondanks dat het genoeg is om frisse lucht haar kamer in te laten, zal ze onmogelijk via het raam kunnen ontsnappen. Niet dat ze via het raam wilde ontsnappen. De val naar de grond zou waarschijnlijk haar benen breken.

Met een zucht leunt ze met haar rug tegen de muur, ze laat haar blik door haar armzalige kamertje glijden. Links van de deur staat een hoge, smalle kast. Slechts een van de twee kastdeuren kan open, aangezien tegen de andere een smal bureautje geklemd staat. Haar bureau is helemaal leeg, zelfs haar schoolboeken zijn nergens te bekennen. School heeft ze jaren geleden al opgegeven. Daar is ze niet voor gemaakt.

Ze draait zich om en kijkt naar de karige hoeveelheid spullen in haar kamer. Naast de kleding in haar kast bewaart ze niets in haar kamer, wetend dat ze het niet zou gebruiken of waarschijnlijk zelfs vergeten als het hier lag. Al haar dierbare spullen draagt ze bij zich in haar rugzak, de rugzak die door de gebeurtenissen tijdens oud en nieuw op het dakterras is blijven liggen.

Ze zucht en staat weer op. De afgelopen dagen heeft ze gemerkt dat verveling haar ongedurig maakt, nog geen twee minuten kan ze op een plek blijven zitten. Hopelijk laten haar ouders haar over een paar dagen vrij. Ze heeft geen behoefte aan nog meer roddels als ze na de kerstvakantie niet op school komt opdagen. Niet dat ze waarschijnlijk ooit nog naar school zal gaan. Waarschijnlijk sturen haar ouders haar binnenkort naar een of andere instelling voor gekke en gevaarlijke meisjes.

Ariene staart naar de witte muur. Wat er ook maar zal gebeuren, ze zal blij zijn als ze hiervandaan kan gaan. De verveling eet haar langzaam op, het is net een marteling. Ze gromt gefrustreerd en draait zich om. Langzaam dwalen haar gedachten af naar twee dagen geleden. Opnieuw beleeft ze de beste en tegelijkertijd slechtste uren van haar leven.

Ze ziet weer voor zich hoe het vuur over het terras heen scheerde. Het was zo simpel, zo gemakkelijk en toch maakte het haar gelukkiger dan dat ze zich ooit had gevoeld. Nog nooit eerder had ze dat gekund. Ze voelt weer hoe de vlam haar lichaam binnendrong, hoe de warmte zich verspreidde door haar hele lichaam. Het nam elke stukje weefsel in, elke cel, tot het een deel van haar werd.

Zwijgend staart ze naar haar handpalm. Zou ze het nog steeds kunnen? Dat is haar nog nooit eerder gelukt, ze kan alleen tijdens oud en nieuw met het vuur spelen. Maar ze heeft het vuur ook nog nooit zo goed kunnen beheersen als dit jaar. Bovendien, wat kan het kwaad om het te proberen?

Ze bijt op haar lip en concentreert zich op haar hand. In gedachten ziet ze het vlammetje weer voor haar, hoe het danste rondom haar vingertoppen. Seconden verstrijken, het is doodstil om haar heen. Plots, net op het moment dat ze het op wil geven, ziet ze een klein vlammetje verschijnen.

Verstijfd staart Ariene naar het vuur. De vlam is nauwelijks groter dan de nagel van haar pink, maar dat maakt haar weinig uit. Een diepe frons verschijnt tussen haar wenkbrauwen. Ze heeft het gevoel dat ze meer zou moeten voelen, dat ze verbaasder zou moeten zijn, maar ze voelt zich ongewoon kalm. Alsof ze al wist dat dit zou gebeuren.

Voorzichtig beweegt ze haar vingers heen en weer, hopend dat de vlam de beweging weer zal volgen. Even is ze bang dat het vuur weer zal verdwijnen, maar tot haar grote opluchting gebeurt dat niet. Rustig volgt het haar vingers in de beweging. Al snel begint haar zelfvertrouwen te groeien en racet het vuur rondjes door haar kamer.

Ariene wordt zo in beslag genomen door het vuur dat ze het brandende gevoel in haar nek nauwelijks voelt. Pas als er een pijnscheut door haar nek heen schiet, merkt ze de pijn op. Geschrokken hapt ze naar adem, de vlam verdwijnt direct. Ze knijpt haar ogen stijf dicht.

Niet weer.

Met haar kaken stijf op elkaar geklemd, staart ze voor zich uit. Tranen rollen over haar wangen naar beneden, ze kan ze niet tegenhouden. De steken blijven komen, het is nog erger dan met oud en nieuw. Met moeite slikt ze de brok in haar keel weg.

Zal ze dit altijd blijven voelen? Deze pijn?

Net zo plots als het begon, neemt de pijn weer af. Hijgend staart ze voor zich uit. Haar vingers glijden over haar nek, maar niets wijst op de helse pijnen die ze zo-even geleden nog voelde. Ze fronst.

Wat is er toch aan de hand?

∞

De minuten tikken akelig langzaam voorbij, Ariene trommelt ongeduldig op haar bovenbeen. Haar maag knort van de honger, in gedachten vraagt ze zich af hoe lang het nog gaat duren voordat Felicia en Jonah haar het avondeten zullen brengen.

Als de deurklink even later langzaam naar beneden beweegt, springt Ariene gauw overeind. Met neergeslagen blikken lopen Felicia en Jonah haar kamer in. Snel geeft Felicia Ariene haar bord met eten aan. Het is een restje koude lasagne van de vorige dag, maar Ariene schrokt het naar binnen alsof het een reep van haar lievelingschocolade is. Tijdens het eten is ze zo op haar bord geconcentreerd dat ze niet doorheeft dat de tweeling nog altijd in haar kamer staat.

Als ze even later opstaat om haar bord op haar bureau weg te zetten, blijft ze verstijfd staan. Zwijgend staart ze naar de tweeling. Waarom staan ze er nog? Wat willen ze van haar?

‘Hoe lang kun je het al?’ vraagt Jonah dan.

Zijn stem klinkt schor, alsof hij urenlang keihard heeft geschreeuwd. In plaats van bang te zijn, ziet Jonah er nieuwsgierig uit. Ariene fronst haar wenkbrauwen. Wat is er aan de hand? Waarom zijn ze niet bang? Dat zijn ze altijd.

‘Ariene, hoe lang kun je het al?’ vraagt Jonah nogmaals.

Ze kijkt hem wantrouwend aan. De angstige Jonah bevalt haar toch wat meer dan de nieuwsgierige Jonah. De nieuwe Jonah stelt te veel vragen.

‘Dat gaat je niets aan,’ zegt ze.

Felicia en Jonah kijken elkaar even kort aan en zuchten. Opnieuw richten ze hun blik op Ariene, ze doen het zo gelijktijdig dat het haar bang maakt.

‘Kun je het ook met andere dingen?’ vraagt Felicia dan. ‘Water? Lucht? Wat dan ook?’

‘Gaat je niets aan,’ zegt ze opnieuw, hopend daarmee de tweeling uit haar kamer te krijgen. Ze vertrouwd ze niet.

‘Ariene, alsjeblieft,’ Jonah zucht. ‘We willen je helpen.’

Haar wenkbrauwen schieten omhoog en ze schudt haar hoofd. Dit moet een grap zijn.

‘Waarom?’ vraagt ze. ‘Waarom zouden jullie mij willen helpen?’

Ze staren elkaar doodstil aan. De drie paar ogen lijken voor even met elkaar verbonden te zijn, alsof er een dun draad tussen hen in hangt dat ervoor zorgt dat ze hun blik niet af kunnen wenden.

‘Vertrouw ons,’ zegt Jonah hoopvol. ‘Meer kan ik je niet vragen. We kunnen niet uitleggen waarom, we weten het zelf nauwelijks, maar je verdient het niet om hier opgesloten te zitten. Zelfs al heb je ons bijna levend verbrand.’

Ariene staart met samengeknepen ogen naar haar broertje. Ze gelooft geen woord van wat hij zegt. Waarom zouden ze niet willen dat ze hier opgesloten zit? Dat is toch juist hetgeen wat ze het allerliefste willen? Ze hebben toch een hekel aan haar?

Ariene gromt gefrustreerd.

Waarom kan het leven niet één dag gemakkelijk zijn? Gewoon 24 uur rust, zonder honderden vragen die door haar hoofd rondspoken, zonder al deze ingewikkelde dingen, zonder de brandende pijn in haar nek. 24 uur, dat is toch niet teveel gevraagd?

‘Ariene, vertrouw ons,’ smeekt Felicia. ‘We weten dat als je het echt gewild had, je ons gewoon levend had kunnen verbranden. Je had ons kunnen vermoorden, maar dat deed je niet. En dit klinkt wellicht raar, vooral na alles wat er gebeurd is, maar we willen je helpen, juist omdat je het niet hebt gedaan. Zeg maar gewoon wat je nodig hebt, dan zorgen wij dat je het krijgt. Als je het wilt, kunnen we je vannacht nog helpen te ontsnappen.’

Haar mond zakt langzaam open. Meent ze dit nu echt? Ze dacht dat Felicia en Jonah haar haatten, dat ze een feestje zouden vieren als ze eindelijk weg zou gaan. Verward laat ze zich achterover vallen op haar bed, het kraakt onder haar gewicht.

Felicia en Jonah blijven ongemakkelijk in het midden van de kamer staan, wachtend op haar reactie. Wanhopig probeert Ariene haar gedachten op orde te kijken, maar het is zo’n grote chaos in haar hoofd dat ze niet weet waar ze moet beginnen.

Kan ze de tweeling vertrouwen?

Als ze het aanbod afslaat, wordt ze waarschijnlijk over een paar dagen opgehaald om naar een gekkenhuis gebracht te worden. Als dat gebeurt, als iemand haar echt op komt halen, is er geen weg meer terug. Nee, het leven onder een brug klinkt dan nog aantrekkelijk.

Ze zucht diep en wrijft met haar duim over haar slaap. Ze zal ze vertrouwen. Het maakt haar niet uit welke risico’s daar aan vast hangen.

Ze heeft toch niets meer te verliezen.

IV

Zwijgend staart ze naar het plafond, het saaie witte plafond waar ze nu al zeven lange dagen naar kijkt. Na het absurde gesprek met Felicia en Jonah is de tweeling nog uren in haar kamer gebleven. Ze hebben het over de simpelste onderwerpen gehad, van school en huiswerk tot de buurman die de zoveelste tuinkabouter aan zijn verzameling heeft toegevoegd. Het onderwerp “vreemde vuurkrachten” werd behendig ontweken, net zoals “gekkenhuis” en “mam en pap”.

Ondanks dat Ariene nu de hulp van de tweeling accepteert, heeft ze nog niet om iets gevraagd. Misschien was het slim geweest om direct te ontsnappen, maar zelfs als ze dat gedaan zou hebben, wat had ze moeten doen? Waar had ze kunnen wonen? Ze is de gek van het dorp, niemand zou haar in huis willen nemen. Zelfs niet als ze ervoor zou betalen.

Het enige wat ze zou kunnen doen, is vluchten. Vluchten uit Flowerfield en weggaan, weg naar het volgende dorp, naar de volgende stad. Leven als een dakloze, dat zou haar enige optie zijn. Heel erg aanlokkelijk klinkt dat niet. Ze is niet alleen nog maar twaalf, ze heeft hier een dak boven haar hoofd en drie maaltijden per dag. Nee, leven als een zwerver is voor haar geen optie.

Ze zucht verveeld en draait zich om. Ondanks dat de tweeling haar nu vriendelijker behandelt, is het nog altijd oersaai in haar kamer. Ze kan helemaal niks doen en nietsdoen verveeld behoorlijk.

Al een paar keer heeft Ariene overwogen om de tweeling om haar rugzak te vragen, maar elke keer als ze het wil vragen, bedenkt ze zich weer. Bovendien is het enige voorwerp in haar tas waarmee ze daadwerkelijk iets zou kunnen doen haar telefoon en die is inmiddels wel leeg. Ariene bijt op haar lip. Ze zou al blij zijn met een pakje kaarten, al kent ze geen enkel kaartspel. Als ze maar iets heeft, iets tegen de verveling.

Opeens herinnert Ariene zich iets. Jaren geleden, op haar zevende verjaardag, hebben haar ouders haar een klein doosje potloden cadeau gegeven. Felicia en Jonah kregen elk een nieuwe fiets en een doos vol computerspelletjes, maar dat doosje potloden heeft ze nooit weggedaan. Daarvoor was het haar te kostbaar.

Met een frons kijkt ze om zich heen. Het moet hier nog ergens in haar slaapkamer liggen, ze weet het zeker. Met hernieuwde energie springt ze overeind. Eindelijk heeft ze iets gevonden om te kunnen doen. Het enige probleem is dat ze het doosje nog moet vinden, maar hoe moeilijk kan dat zijn? Ze kan vuur tevoorschijn toveren, dan moet het haar toch ook wel lukken om een doosje potloden te vinden?

∞

Nadat Ariene onder haar bed, in haar kledingkast en in alle lades van het bureau heeft gekeken, ploft ze gefrustreerd neer op haar bed. De potloden zijn onvindbaar.

Alle blijdschap die ze eerder voelde, is alweer verdwenen. Op het moment dat ze dacht dat ze eindelijk iets kon doen, kan ze een simpel doosje potloden niet vinden. Chagrijnig klemt Ariene haar kaken op elkaar en leunt ze met haar rug tegen de muur. Mokkend kijkt ze voor zich uit.

Haar blik valt op haar smalle kledingkast en het kleine bureautje dat er tegenaan geklemd staat. Langzaam glijdt haar blik omhoog, naar het donkere hoekje boven de kledingkast. Een paar seconden staart ze er versuft naar. Langzaam dringt het tot haar door. Daar heeft ze nog niet gekeken!

Nog nooit is Ariene zo enthousiast geweest over een donker, stoffig hoekje. Snel loopt ze naar de smalle kast toe, iets waarvoor ze niet meer dan twee stappen in haar kleine slaapkamer hoeft te zetten. Ze gaat op haar tenen staan en reikt met haar hand omhoog, maar haar vingers komen maar enkele centimeters over de rand van de kast. Gefrustreerd kijkt ze om zich heen.

Snel pakt ze de kleine, gammele bureaustoel erbij en rolt het tegen de kast aan. Met een vastberaden blik in haar ogen gaat ze op de stoel staan, hopend dat de oude stoel het niet onder haar gewicht zal begeven.

De stoel protesteert luid krakend en wiebelt hevig heen en weer. Angstig kijkt Ariene naar beneden. Misschien was dit toch niet zo slim idee. Gauw richt ze haar blik weer op de kast. Hoe sneller ze klaar is, hoe sneller ze weer van de stoel af kan.

‘Het is nu of nooit,’ mompelt ze in zichzelf.

Opnieuw kraakt de stoel luid, het klinkt alsof het elk moment in tweeën kan breken. Snel steekt Ariene haar hand uit en baant ze zich tastend een weg door het oerwoud van spinnenwebben en stof. Na een paar seconden raken haar vingers een hard object. Een brede grijns verschijnt op haar gezicht. Hebbes.

Ze leunt dichter naar de kast om het doosje beet te kunnen pakken. Door haar onverwachte beweging rolt de stoel een stukje naar achteren. Haastig grijpt ze zich aan de kast beet. Ze vloekt luid. Dat was niet de bedoeling. Ze bijt hard op haar lip en stopt al haar kracht in haar benen. Langzaam rolt de stoel weer een stukje dichter naar de kast.

Snel grijpt ze het kleine doosje potloden van de kast en springt ze van de stoel af. Haar voeten hebben de grond nog niet geraakt als de stoel tegen de muur aan knalt en met een harde bonk omvalt. Ariene gaat opgelucht languit op de grond liggen. Ze is nog nooit zo blij geweest om op een koude, harde vloer te liggen.

Net op dat moment gaat haar kamerdeur open. Ariene kijkt geschrokken achterom. Door haar korte avontuur op de gammele bureaustoel heeft ze niemand naar boven horen komen.

Als Felicia en Jonah haar kamer betreden, kijken ze even met een frons naar het lege bed. Verward kijken ze om zich heen. Als ze Ariene op de grond zien liggen met het vreemde doosje in haar handen en de bureaustoel op de grond, zakken hun monden langzaam open.

‘Wat ben je in hemelsnaam aan het doen?’ vraagt Felicia.

Snel staat Ariene op, het doosje potloden legt ze op het bureau. Een enthousiaste grijns verschijnt op haar gezicht.

‘Ik heb eindelijk de oplossing gevonden tegen de verveling,’ zegt ze. Ze grist het bord eten uit Felicia’s handen en propt een hap eten in haar mond. ‘Eigenlijk was het helemaal niet zo moeilijk.’

Felicia en Jonah kijken haar niet-begrijpend aan. Ariene propt nog een hap eten in haar mond. Door haar zoektocht naar de potloden had ze nauwelijks door dat er zoveel tijd verstreken was. Met een twinkeling in haar ogen kijkt ze naar het doosje potloden, nog nooit is ze zo blij geweest met zoiets simpels.

Nieuwsgierig pakt Jonah het houten doosje van het bureau. Hij blaast de dikke laag stof van het hout, het komt recht in Felicia’s gezicht terecht. Ze kucht luid en stompt haar broer geïrriteerd in zijn buik. Hij uit een gesmoorde kreun, waarna hij voorzichtig het dekseltje van het doosje potloden afschuift.

‘Potloden?’ vraagt Felicia verrast.

Ariene knikt en neemt nog een hap eten.

‘Je wilt gaan tekenen?’ vraagt Jonah.

Opnieuw knikt Ariene, tevreden kauwend op haar eten.

‘Waarop?’ vraagt Felicia. ‘Er is hier geen papier.’

Ariene haalt haar schouders op. Om eerlijk te zijn had ze daar nog niet over nagedacht. Er valt een korte stilte

‘Muren,’ zegt Felicia dan.

Ariene fronst. Wat bedoelt Felicia daar nou weer mee? Felicia rolt met haar ogen en wijst naar de muren.

‘De muren,’ zegt ze. ‘Je kunt op de muren tekenen.’

Ariene kijkt om haar heen. Dat is niet zomaar een idee, dat is een geweldig idee! De spierwitte muren in haar kamer zijn de ideale plek om op te tekenen, al had ze niet verwacht dat Felicia ermee zou komen. Als er iemand is die zich graag aan de regels houdt, is het Felicia wel.

Ariene schrokt snel de laatste happen van haar avondeten naar binnen en zet het bord naast haar neer op het bed. Met hernieuwde energie loopt ze naar Felicia toe en slaat ze haar armen om haar heen. Het voelt onwennig en raar, ze heeft haar zusje al jaren niet meer zo geknuffeld, maar is blij dat ze het gedaan heeft.

‘Wat ga je tekenen?’ vraagt Felicia als Ariene haar losgelaten heeft.

Ze haalt haar schouders op.

‘Daar heb ik nog niet over nagedacht,’ antwoordt ze eerlijk. ‘Maar ik verzin wel iets.’

‘Waarom teken je dat teken niet?’ stelt Jonah voor.

Zowel Felicia als Ariene draaien zich verbaasd om.

‘Waar heb je het over?’ vraagt Felicia.

Met een diepe frons kijkt ze om zich heen, op zoek naar het teken waar Jonah het over heeft. Plots lijkt ze het te begrijpen

‘Dat zou inderdaad kunnen,’ zegt ze. ‘Heel moeilijk zal het niet zijn.’

Ariene schudt verward haar hoofd en zucht.

‘Kan iemand me alsjeblieft vertellen waar dit over gaat?’ vraagt ze.

Felicia rolt met haar ogen en slaat haar armen over elkaar heen.

‘Je weet precies waar we het over hebben,’ zegt ze. ‘Hoe zou je niet kunnen weten dat je een tattoo hebt?’

V

‘Wacht, wat?’ brengt Ariene stomverbaasd uit.

‘Een tatoeage,’ zegt Jonah. ‘Dat teken in je nek.’

‘Ik heb helemaal geen tatoeage.’

‘Echt wel, ik zie hem toch?’

Met een diepe frons laat Ariene haar vingers over haar huid glijden, half verwachtend dat ze de tattoo op haar huid zou kunnen voelen zitten. Wanneer ze met haar vingers over haar nekwervels glijdt, begint haar huid onder haar vingertoppen te tintelen. Haar ogen worden groot van verbazing.

Een tattoo hoort niet te tintelen, toch?

‘Het is echt prachtig,’ vervolgt Jonah. ‘Uniek, dat zeker, maar hoe heb je iemand zover gekregen om die tattoo te zetten? Je bent nog veel te jong.’

‘Ik heb niemand overgehaald om die tattoo te zetten,’ brengt ze uit. ‘Echt niet. Tot enkele seconden geleden wist ik niet eens dat ik een tattoo had.’

Felicia en Jonah kijken haar ongelovig aan.

‘Ik wist het echt niet,’ smeekt Ariene. ‘Geloof me alsjeblieft.’

‘Als jij niemand hebt overgehaald om die tattoo te plaatsen, hoe is die er dan gekomen?’ vraagt Felicia met een frons.

Ariene haalt haar schouders op. Ze heeft geen idee wie, of wat, de tattoo gezet kan hebben. Bovendien weet ze heel zeker dat ze er niemand toestemming voor heeft gegeven. Ze zucht diep. Haar leven wordt met de dag ingewikkelder.

Opnieuw valt er een korte stilte. Arienes gedachten keren terug naar het moment dat de vlam haar lichaam binnendrong. De overweldigende warmte die het bracht was vreemd, maar alles behalve onaangenaam.

Tenminste, het was niet onaangenaam tot de warmte veranderde in de brandende pijn en het zich om haar nekwervels krulde. Ariene fronst, wat nou als die pijn iets bij haar gedaan heeft? Wat nou als het een tattoo gezet heeft? Plots vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.

‘Ik weet wat er gebeurd is,’ mompelt ze ontzet. ‘Het is allemaal zo logisch.’

Felicia en Jonah kijken haar niet-begrijpend aan.

‘Waarom heb ik dat niet eerder bedacht?’ vervolgt ze in zichzelf. ‘Het was al die tijd al zo duidelijk.’

Felicia en Jonah kijken elkaar met een frons aan, waarna ze aan de weerzijden van Ariene op het bed neerploffen. Het bed protesteert luid onder het gewicht. Nieuwsgierig kijkt de tweeling haar aan.

‘Wat is er gebeurd, Ariene?’ vraagt Felicia.

Ariene kijkt op, een kleine glimlach versiert haar gezicht.

‘Het vuur heeft me gemerkt,’ legt ze uit. ‘Die nacht toen jullie me zagen op het dakterras is het vuur per ongeluk in mijn lichaam geschoten. Wat het daar precies gedaan heeft, weet ik niet, maar het vuur moet me gebrandmerkt hebben. Daarom kan ik het nu nog steeds beheersen, ondanks dat ik het normaal gesproken alleen tijdens oud en nieuw kan. En daarom deed het me zoveel pijn toen de hitte naar mijn nek trok. Het heeft me letterlijk gebrandmerkt.’

Felicia en Jonah kijken elkaar even kort aan.

‘En nu in een taal die wij ook begrijpen,’ zeggen ze in koor.

Ariene rolt met haar ogen en vertelt verder. Ze vertelt over alle keren dat ze met vuur heeft gespeeld, niets laat ze weg. Felicia en Jonah luisteren aandachtig naar wat ze te zeggen heeft. Ariene kan de vragen bijna in hun ogen zien ronddwalen.

‘Ik had nooit gedacht dat er nog zoveel dingen waren die ik niet over mijn zus wist,’ zegt Jonah als ze eindelijk uitgesproken is. ‘En dat terwijl we erbij waren toen je voor de eerste keer vuur tevoorschijn had getoverd.’

Ariene haalt haar schouders op.

‘Jullie waren nog jong,’ zegt ze. ‘Nog jonger dan ik was. Ik had eigenlijk niet anders verwacht dan dat jullie het vergeten waren.’

‘Ik ben het niet vergeten,’ zegt Felicia plots. Ariene en Jonah kijken haar verbaasd aan. ‘Ik heb het altijd onthouden. Om eerlijk te zijn, ben ik gaan denken dat ik het gedroomd had. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat hetgeen wat ik gezien had echt gebeurd was.’

Opnieuw valt er een korte stilte. Ariene opent haar mond om iets te zeggen als ze beneden een deur hard in het slot horen vallen. Met een zucht staat Ariene op. Hun ouders zijn thuis.

‘Het wordt tijd dat jullie naar beneden gaan,’ zegt ze. ‘Voordat ze jullie hier ontdekken.’

Felicia en Jonah staan met een zucht op. Ze trekken Ariene tegen zich aan voor een stevige knuffel. Met moeite maken ze zich even later weer van elkaar los.

‘Felicia, Jonah,’ roept hun moeder. ‘Waar zijn jullie?’

De tweeling werpt haar een verontschuldigende blik toe, waarna ze haar kamer verlaten. De deur draait achter hen op slot. Ariene zucht diep en laat zich achterover op haar bed vallen.

Ze is weer alleen.

∞

Tevreden kijkt Ariene naar de muur. Eindelijk heeft ze haar tekening afgemaakt. Op aandringen van Felicia en Jonah heeft ze de tatoeage in haar nek, ze weet inmiddels dat het een pentagram is, op de muur getekend.

Toen ze gisteren aan de tekening begon, heeft ze eerste de grote vijfpuntige ster getekend. Het bleek lastiger dan dat ze had gedacht, omdat het telkens mislukte om de lange, kaarsrechte lijnen te tekenen. Daarnaast heeft ze de cirkel die om de ster heen zit enkele tientallen keren opnieuw moeten doen. Het leek vaak meer op een ei dan op een cirkel.

Na nog een keer tevreden naar de levensgrote tekening gekeken te hebben, draait ze zich om. Haar potloden, die inmiddels aanzienlijk in lengte gekrompen zijn, liggen uitgespreid op haar kleine bureautje. Ze liggen daar al sinds het moment dat Ariene de eerste streep op haar witte muur zette. Bij de potloden ligt een tweetal gummen en een puntenslijper. Die hadden Felicia en Jonah voor haar gekocht nadat ze Ariene hoorden klagen over het ontbreken van de voorwerpen.

Zwijgend legt ze de potloden terug in het houten doosje. Buiten hoort ze een auto toeteren, gevolgd door vogels die verontwaardigd krijsen naar de auto. Over ongeveer een uur zullen Felicia en Jonah thuiskomen. Vervolgens hebben ze nog ongeveer een uur voordat haar ouders vijf minuten na elkaar de oprit op zullen draaien.

Ze zucht en zet het houten doosje weer op haar bureau neer. Voorzichtig gaat ze op haar oude bureaustoel zitten. Sinds haar pijnlijke zoektocht naar de potloden kraakt de stoel luid elke keer dat ze erop gaat zitten.

Ariene zit inmiddels bijna twee weken opgesloten in haar kamer en inmiddels voelt ze zich net als Harry Potter in de bezemkast. De kerstvakantie is inmiddels afgelopen en de scholen zijn weer begonnen, waardoor het overdag akelig stil is in het huis. Vaak is het zelfs zo stil dat ze gesprekken aan de andere kant van de straat met haar raam dicht kan verstaan. Gelukkig zijn haar buren een goed gezelschap.

Haar buurjongens halen constant kattenkwaad uit en maken ruzie met hun ouders. De oude buurman aan de andere kant van de straat is vaak luid mopperend in zijn voortuin te vinden, waar hij grommend en brommend zijn tuinkabouters rechtzet.

En dan kan ze ook nog meegenieten met de buurvrouw van tegenover en de buurvrouw van naast haar. De vrouwen kunnen elkaar niet uitstaan. Elke keer dat ze elkaar tegenkomen, staan ze minstens een uur met elkaar te kibbelen om niets, iets wat zeer vermakelijk is voor iemand die opgesloten zit in een kleine, saaie kamer.

Met een zucht zet ze zich af tegen het bureau, piepend en krakend draait haar bureaustoel een rondje. Als ze uitgedraaid is, valt haar blik op het kleine stapeltje lesboeken onder haar bed. Ondanks dat haar ouders blijven volhouden dat Ariene ziek is, geven haar docenten haar huiswerk aan Felicia en Jonah mee. Normaal gesproken zou ze de boeken aan de kant gegooid hebben, maar inmiddels verveelt ze zich zo erg dat zelfs wiskunde opgaven een feest zijn om te maken.

Vermoeid leunt ze met haar hoofd tegen de muur. Felicia heeft hun ouders een paar dagen geleden horen praten over verschillende tehuizen. Blijkbaar wil haar moeder Ariene naar een tehuis in Canada sturen, terwijl haar vader meer fan is van een tehuis in Oostenrijk. Het is maar de vraag hoe lang het duurt voordat haar ouders een keuze gemaakt hebben en ze weggestuurd wordt.

Rusteloos staat Ariene weer op. Gisteren, op 20 januari, hadden Felicia en Jonah een kleine taart meegebracht om haar dertiende verjaardag te vieren. Met zijn drieën hadden ze de taart opgegeten, het was de beste verjaardag die ze in jaren heeft gehad.

Verveeld gaat Ariene op de grond liggen, haar armen en benen uitgespreid als een zeester. Haar blik blijft hangen op haar levensgrote creatie. Het grote pentagram is pikzwart, zowel de cirkel als de vijfpuntige ster. Elke punt is omwikkeld met lange, kleurrijke linten, die op hun beurt weer zijn opgevuld met duizenden kleine symbolen. Voor elke punt is een ander kleurenpalet gebruikt, alleen voor de bovenste punt heeft ze geen kleuren gebruikt. Daar heeft ze de linten opgevuld met figuurtjes in alle tinten grijns.

Ze heeft geen idee waarom ze het pentagram juist zo heeft versierd. Haar tatoeage is namelijk simpel zwart, zonder alle linten en versieringen. Toch kon ze het niet laten om het pentagram zo te tekenen. Het voelde alsof het zo hoort.

Opeens hoort ze beneden de deur dichtslaan, de klap dreunt nog even na door het huis. Ze haalt opgelucht adem als ze twee bekende stemmen hoort. Felicia en Jonah zijn thuis.

Snel gaat Ariene weer staan, ze wil niet dat de tweeling haar weer op de grond aantreft. Als ze Felicia en Jonah de trap op hoort lopen, klinken hun stemmen een stuk minder vrolijk dan normaal. Ze fronst haar wenkbrauwen. Wat is er aan de hand?

Eindelijk gaat de deur open, Felicia en Jonah lopen zwijgend haar slaapkamer in. Een grote glimlach verschijnt op hun gezicht als ze hun zus zien staan. Ariene slaat haar armen over elkaar heen en kijkt ze strak aan.

‘Waar hadden jullie het over?’ vraagt ze argwanend.

Felicia en Jonah kijken elkaar even kort aan, een vlaag paniek schiet door hun ogen.

‘Zeg het maar gewoon,’ vervolgt ze geïrriteerd. ‘Het is als een pleister. Als je het snel zegt, doet het mij minder lang pijn.’

‘Mam en pap hebben een beslissing genomen,’ zegt Felicia dan. ‘Ze hebben een tehuis gevonden voor hopeloze gevallen en ongelukjes. We weten niet waar het is, maar het is een paar uur rijden vanaf hier. Op 2 februari komt iemand hierheen om je op te halen. Volgens mam en pap is het een van de beste gekkenhuizen ter wereld. Ze hebben het ons vandaag vol enthousiasme over de telefoon verteld, het was net alsof ze ons vertelden dat we volgende week op vakantie zouden gaan.’

Ariene staart Felicia gechoqueerd aan. Het gaat dus echt gebeuren. Ergens diep in zich hoopte ze nog dat haar ouders haar uiteindelijk zouden vergeven, maar nu weet ze dat die hoop voor niets is geweest. Haar ouders sturen haar naar een gekkenhuis ver weg van Flowerfield.

Als Felicia de blik in haar ogen ziet, slaat ze haar armen om Ariene heen en trekt ze Ariene dicht tegen zich aan. Na een korte aarzeling slaat ook Jonah zijn armen om Ariene heen. Gechoqueerd staart ze naar de witte muur.

‘Ze haten me,’ mompelt ze. ‘Mam en pap, ze willen me nu echt niet meer.’

Felicia en Jonah kijken haar bezorgd aan, niet wetend wat ze moeten zeggen. Arienes gedachten schieten terug naar alle momenten dat haar ouders haar afkeurend aankeken. Misschien hebben ze dit altijd al gewild. Misschien wilden ze al jaren van haar af.

Een trieste zucht ontsnapt uit haar mond.

‘We zullen je helpen om te ontsnappen,’ zegt Jonah dan. ‘We laten je niet naar een of ander gekkenhuis laten brengen. Straks doen die gekken je nog iets aan.’

Ariene kijkt hem dankbaar aan. Ze opent net haar mond om wat te zeggen, als ze plots een auto de oprit op horen rijden. Geschrokken kijken ze naar buiten.

‘Nu al?’ roept Jonah uit. ‘Het is nog niet eens vijf uur!’

‘Jullie moeten naar beneden gaan!’ Ariene duwt de tweeling richting de deur. ‘Ze mogen jullie hier niet ontdekken.’

∞

‘ZE IS NIET GEK!’

Ariene kijkt geschrokken op. Wat is er aan de hand?

‘JULLIE ZOUDEN TROTS MOETEN ZIJN OP HAAR!’ buldert Felicia, ze klinkt razend. ‘ZE KAN DINGEN DIE NIEMAND ANDERS KAN. JA, IK WEET HET! MAAR DAT MAAKT HAAR NIET MINDER DAN ONS! JULLIE ZOUDEN HAAR JUIST SPECIAAL MOETEN VINDEN, NIET OPSLUITEN IN HAAR KAMER!’

Ariene luistert gespannen naar wat haar zusje te zeggen, of eigenlijk, wat ze te schreeuwen heeft. Ondanks dat ze niet wil dat Felicia in de problemen komt, is ze blij dat Felicia voor haar opkomt. Met een zwakke glimlach staart ze naar de muur, Felicia’s geschreeuw galmt door het hele huis.

‘NEE, NEE! JULLIE MOETEN LUISTEREN! ARIENE IS NIET GEVAARLIJK! STOP MET DOEN ALSOF ZE DE DUIVEL ZELF IS, ZE IS NET ZO ONSCHULDIG ALS JONAH EN IK ZIJN! IK BEN ECHT HELEMAAL KLAAR MET JULLIE, JULLIE ZIJN GESTOORD! JULLIE ZOUDEN NAAR EEN GEKKENHUIS MOETEN, NIET ZIJ!’

Felicia is nauwelijks uitgesproken als Ariene haar zusje de trap op hoort stormen. Haar voetstappen klinken als geweerschoten door het huis, iedereen houdt zich voor even stil. Haastig loopt Ariene naar de deur. Hopend dat de deur plots open zal gaan, duwt ze de deurklink naar beneden. Als ze merkt dat de deur nog altijd op slot zit, schopt ze chagrijnig tegen de deur aan.

Ze wil Felicia helpen, maar door die stomme, vervloekte rotdeur kan ze dat niet doen. Met haar oor tegen de deur gedrukt, hoort ze hoe Felicia langs haar kamer stormt en naar de zoldertrap toe rent. Niet veel later klapt haar kamerdeur met een luide knal dicht.

Beneden probeert Jonah zijn ouders te overtuigen dat Felicia een slechte dag heeft gehad. Ze meent het niet, blijft hij zeggen. Ze heeft gewoon een slechte dag gehad. Nadat hij zijn ouders eindelijk gekalmeerd heeft, iets waarvoor hij naar Arienes mening een daverend applaus verdient, hoort Ariene hem ook naar boven lopen.

Ze ijsbeert heen en weer door haar kamer, haar gedachten dwalen alle kanten uit. Waarschijnlijk komen haar ouders haar zometeen een preek geven en zullen ze alles ontdekken. Dan zullen ze de tekeningen zien, dan zullen ze de tatoeage ontdekken. Ze uit een oerkreet vol frustratie.

Dit kan zo niet langer.

Ze is zo diep in gedachten verzonken dat het even duurt voordat ze beseft dat er iets tegen haar raam aan tikt. Verbaasd kijkt ze op. Wat is dat? Langzaam loopt ze naar het raam.

Als ze ziet wat het getik veroorzaakt, zakt haar mond wagenwijd open.

Een slangetje.

Er tikt een klein slangetje van kristallen balletjes tegen het raam.

Nogmaals tikt het slangetje tegen het raam, iets sneller en harder dit keer. Het klinkt ongeduldig, alsof het slangetje haar wil zeggen dat ze op moet schieten. Ariene schudt haar hoofd en klapt haar kaken op elkaar. Net op het moment dat ze dacht dat ze al het bizarre in de wereld wel gezien had, gebeurt er dit.

De slang bestaat uit tientallen kleine, doorzichtige balletjes die in een sliert door de lucht heen kronkelen. De balletjes lijken gemaakt te zijn van verpulverd kristal, het glinstert in het licht van de zon. Opnieuw tikt de slang tegen het raam. Het stoot een apart geluid uit, het lijkt nog het meest op een combinatie tussen een grom en een lach.

Geërgerd tikt de slang nog een keer tegen haar raam. Het tikt zo hard dat Ariene bang is dat het raam zal breken. Haastig wappert ze met haar handen heen en weer, hopend dat het slangetje haar begrijpt.

Het slangetje staart haar kalm aan, zijn lichaam kronkelt langzaam heen en weer in de lucht. Nogmaals gebaart Ariene dat het slangetje naar achteren moet, hopend dat het bizarre wezen haar begrijpt. Nog even hangt het slangetje stil in de lucht, waarna het langzaam een paar centimeter achteruit zweeft.

Snel maakt Ariene het raam open. De smalle ruimte tussen het raam en het venster is net groot genoeg voor het slangetje om naar binnen te vliegen. Tevreden zweeft het slangetje naar haar toe, het blijft even stilletjes voor haar gezicht in de lucht hangen.

Langzaam steekt Ariene haar hand uit, te nieuwsgierig om te denken aan alle manieren waarop het aanraken van het slangetje fout zou kunnen gaan. De slang kijkt ongeduldig naar haar hand, bijna alsof het wil zeggen dat ze een beetje op moet schieten.