Spelen met Vuur

Imperium Elementis I

Spelen met Vuur

Copyright © 2020 Eline Holt

Auteur: Eline Holt

Eerste druk, juni 2020

Tweede druk, juli 2021

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerp: Andrea Fodor

Vormgeving binnenwerk: Eline Holt

Fantasie

ISBN 9789083066424

NUR 334

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle in dit verhaal voorkomende personen zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

Voor mijn familie, mijn vrienden en mezelf,
Zonder jullie was het me nooit gelukt.

Each person shines with his of her own light. No two flames are alike. There are big flames and little flames, flames of every color. Some people’s flames are so still they don’t even flicker in the wind, while others have wild flames that fill the air with sparks. Some foolish flames neither burn nor shed light, but others blaze with life so fiercely that you can’t look at them without blinking, and if you approach you shine in the fire.

Eduardo Galeano

Inhoud

Hoofdstuk I

Hoofdstuk II

Hoofdstuk III

Hoofdstuk IV

Hoofdstuk V

Hoofdstuk VI

Hoofdstuk VII

Hoofdstuk VIII

Hoofdstuk IX

Hoofdstuk X

Hoofdstuk XI

Hoofdstuk XII

Hoofdstuk XIII

Hoofdstuk XIV

Hoofdstuk XV

Hoofdstuk XVI

Hoofdstuk XVII

Hoofdstuk XVIII

Hoofdstuk XIX

Hoofdstuk XX

Hoofdstuk XXI

Hoofdstuk XXII

Hoofdstuk XXIII

Hoofdstuk XXIV

Hoofdstuk XXV

Hoofdstuk XXVI

Hoofdstuk XXVII

Hoofdstuk XXVIII

Hoofdstuk XXIX

Hoofdstuk XXX

Hoofdstuk XXXI

Hoofdstuk XXXII

Hoofdstuk XXXIII

Hoofdstuk XXXIV

I

Het was een jaar geleden dat ze haar lamp tot een hoopje as had afgebrand, maar nog altijd is ze zo bang dat ze het niet aandurft om de jaarwisseling alleen in haar kamer door te brengen. Ze kan zich de blik in de ogen van haar zusje toen ze het hoopje as had aangetroffen nog goed herinneren. Het was een verbaasde blik, een blik zo onthutst, zo vol vragen.

Voorzichtig laat ze haar arm door de mouw van haar jas glijden, hopend dat het zachte geritsel niet opgemerkt zal worden door de tweeling. De televisie staat aan, Felicia en Jonah zitten zwijgend op de bank, nauwelijks beseffend dat hun zus uit de kamer weggelopen is.

Ariënne kijkt op de klok; nog vijf minuten totdat het vrolijke vuurwerk het nieuwe jaar zal inluiden. Gauw strikt ze haar veters en ritst ze haar jas dicht. Voorzichtig duwt ze de deurklink van de voordeur naar beneden, in stilte biddend dat de klusjesman nog tijd heeft gehad om de scharnieren te smeren. Geruisloos schuift de deur open, Ariënne uit een zucht van opluchting.

Ze trekt de deur achter zich dicht, met een zachte klik springt die in het slot. Even blijft ze staan, langzaam begint de duisternis vorm te krijgen. Verderop hoort ze mensen naar buiten komen, hun vrolijke stemgeluid galmt door de straten.

Haar mondhoeken krullen omhoog, haar hart begint sneller te kloppen.

Nog even.

Nog even en dan is het zover.

Zwijgend loopt ze door de tuin. Het is een reusachtige tuin, vele hectares groot, een teken van het vermogen dat haar ouders bezitten. Het dauw op het gras dringt door haar schoenen heen, maar de kou deert haar niet. Ze houdt haar blik voor zich uit gericht, geleidelijk komen de vage omtrekken van de kale fruitbomen dichterbij.

Ze loopt naar het uiterste puntje van de boomgaard, een windvlaag laat het hout kraken. Als ze even over haar schouder kijkt, kan ze nog net het licht in huis zien branden. Ze vraagt zich af wat de tweeling nu aan het doen is.

Zouden ze nog steeds op de bank zitten of zijn ze inmiddels ook naar buiten gegaan, net als hun buren?

Stilletjes staat ze tussen de bomen. Haar vingertoppen tikken tegen haar bovenbeen, in haar hoofd telt ze de seconden af. Haar hart klopt in haar keel. Nog vijftien seconden. Nog tien. Nog vijf. Ze hoort haar dorpsgenoten in de verte aftellen.

‘4…3…2!’ weerklinkt het.

Ze heft haar handen op, haar vingertoppen beginnen te tintelen.

‘1… Gelukkig nieuwjaar!’

Een energiestoot schiet door haar heen, het eerste vuurwerk schiet de lucht in. Warmte golft door haar lichaam, neemt haar over, cel na cel. Ze voelt haar hart in haar keel kloppen. De hitte schiet naar haar arm, naar haar pols, naar de topjes van haar vingers, waar die voor even vlak onder haar huid blijft hangen.

Het vuur verschijnt boven haar vingers, dansend over haar huid alsof het daar altijd al geweest is. Haar ogen glimmen van geluk. Langzaam tekent ze een cirkel in de lucht, de vlam volgt elke beweging. De warmte kust haar huid, ze voelt de kou om haar heen al lang niet meer.

Sneller en sneller tekent ze cirkels in de lucht, totdat het vuur niets meer dan een oranje flits in de duisternis is. Ariënne lacht en kijkt omhoog, het vuur vliegt met haar handbeweging de lucht in. Lachend laat ze het over haar heen schieten.

Ariënne was acht jaar oud, inmiddels vijf jaar geleden, toen het vuur voor het eerst verscheen. Het was oud en nieuw, net als nu. Ze zat aan tafel te spelen, blij dat ze tot middernacht mocht opblijven, toen het vlammetje plots rondom haar pink had gedanst.

Ze had ongelovig naar het vuur gestaard. Het wiegde rustig heen en weer over haar huid, zonder haar pijn te doen. Het duurde even voordat ze besefte waar ze naar keek, wat er gebeurde. Een gil was uit haar mond ontsnapt, angstig had ze haar handen heen en weer bewogen om het vuur te doven.

Felicia en Jonah, toen zeven jaar oud, kwamen geschrokken naar haar toe. Eerder waren ze bijna in slaap gevallen, maar Ariënnes gegil had ervoor gezorgd dat ze klaarwakker waren. Met grote ogen vroegen ze wat er aan de hand was.

Ariënne had haar hand achter haar rug verborgen, het vuur danste nog altijd over haar huid. Waarom ze de waarheid achterhield weet ze niet, maar de leugen gleed moeiteloos uit haar mond. Een spin had over de tafel gelopen, dat was de reden waarom ze zo geschrokken was. De tweeling geloofde haar onmiddellijk en keerde terug naar de woonkamer.

Snel was Ariënne naar de wc gegaan, het vuur danste nog altijd over haar huid. Zwijgend keek ze ernaar. Ze vroeg zich af hoe het er gekomen was, waarom het haar geen pijn deed. Veel tijd om over haar vragen na te denken kreeg ze niet. Nog geen minuut later was het vuur plotseling verdwenen. Het was alsof het er nooit geweest was.

Exact een jaar later was het vuur opnieuw verschenen. Bij toeval logeerden Felicia en Jonah die nacht bij een vriendje, waardoor Ariënne het huis, nadat hun huishoudster naar huis was gegaan, voor zich alleen had. Klokslag twaalf uur danste het vuur rondom haar vingertoppen.

Ze had er in stilte naar gestaard, niet wetend wat te doen. De vlam was groter dan het jaar ervoor, het hulde haar vingers in een aangename warmte.

Onbewust had ze haar hand bewogen, de vlam had haar beweging gevolgd. Verrukt had ze naar het vuur gestaard, beseffend dat ze het kon laten bewegen. Opgewekt had ze met het vuur gespeeld, waarna het een halfuur later plots verdween.

In de jaren die daarop volgden, verzon ze elk jaar een smoesje om ervoor te zorgen dat ze rond middernacht voor even alleen was. Het vuur verscheen elk jaar opnieuw, elke keer iets groter dan het jaar ervoor. Haar controle over het vuur werd groter, al wist ze het nog altijd niet volledig te beheersen. Dat was ook de reden waarom vorig jaar uit enthousiasme per ongeluk haar lamp in brand had gestoken. In paniek had ze haar vuist gebald, waarna het vuur verdween. De lamp brandde nog even na, niets meer dan een hoopje as bleef ervan over.

Het vuur vliegt om haar heen, Ariënne draait in het rond om het vuur te blijven volgen. Als ze weer stilstaat, draait de wereld nog even om haar heen. Lachend begint ze te rennen, nog instabiel door haar duizeligheid. Ze rent tussen de bomen door, de vlam zigzagt tussen de takken door.

Nauwelijks een minuut later blijft ze hijgend stilstaan, haar conditie heeft haar teleurstellend snel in de steek gelaten. Voor haar wipt het vuur op en neer, het lijkt haar aan te moedigen om verder te gaan. Met een grijns gaat ze weer overeind staan.

Ze beweegt haar hand omhoog, het vuur volgt onmiddellijk haar beweging.

Plotseling hoort ze een luid gekraak. Een verschrikt geluidje ontsnapt uit haar mond. Gauw draait ze zich in de richting van het geluid, niet beseffend dat ze de vlam in haar beweging tegen een boom aan laat rusten. Het duurt niet lang voordat het hout begint te roken.

Ariënne kijkt een paar seconden in de duisternis. Het was een dier, besluit ze dan, niets meer dan een dier. Rustig draait ze zich weer om, haar ogen zoeken de vlam. Even kijkt ze verrast om zich heen. Dan ruikt ze een maar al te bekende geur.

‘Shit!’

Gauw rent ze richting de boom, met een kleine handbeweging trekt ze het vuur weer naar zich toe. Een lange serie aan scheldwoorden ontsnapt uit haar mond als ze de rook omhoog ziet kringelen. In paniek mept ze tegen de boom aan, het hout schraapt langs haar handpalmen. Algauw verdwijnen de rookpluimen, het hout heeft wonder boven wonder geen vlamgevat.

Een zucht ontsnapt uit haar mond. Dat ging maar net goed. En hoe kan ze zo stom zijn! Ze moet beter opletten; een brandende boom is veel lastiger uit te leggen dan een verkoolde lamp.

Opnieuw wordt ze opgeschrikt door het geluid van een brekend takje. Met een snelle handbeweging trekt ze het vuur naar zich toe om te voorkomen dat ze opnieuw een boom in brand steekt. Het vuur werpt een lichte gloed op haar gezicht. Met een frons kijkt ze om zich heen.

‘Hallo?’ vraagt ze. ‘Is daar iemand?’

Langzaam loopt ze in de richting van het geluid, het vuur gebruikt ze als een zaklamp. Naast haar hoort ze een luid gekraak, ze kijkt onmiddellijk opzij. Twee paar ogen kijken haar ontzet aan.

Een gil ontsnapt uit haar mond, van schrik trekt ze haar hand naar haar toe. Het vuur schiet op haar af, Ariënnes ogen worden groot als ze beseft wat ze gedaan heeft. Ze wil nog opzij stappen, maar het vuur is te snel. In een oogwenk heeft het haar lichaam bereikt en is het dwars door haar huid heen gedrongen.

Haar mond staat open in een stille schreeuw, haar lichaam verstijft van schrik. De hitte verspreidt zich door haar lichaam, het vloeit door haar heen als een stroperige massa. Cel voor cel neemt het haar over, totdat haar lichaam voor even niet meer aan haar, maar aan de warmte toebehoort.

Felicia en Jonah rennen op haar af. Ze ziet hun monden bewegen, maar het geluid dringt niet tot haar door. Ze zakt door haar knieën, haar handpalmen raken het natte gras. De wereld draait om haar heen, het vuur verspreidt zich steeds verder door haar lichaam.

De hitte rolt zich op tot een klein balletje. Het wordt kleiner, warmer, als een klein bundeltje hitte. De warmte beweegt naar boven, naar haar rug, naar haar schouder, totdat het stil blijft hangen in haar nek. Ze voelt het vuur bewegen onder haar huid, smekend om naar buiten gelaten te worden.

De seconden tikken voorbij. Eén seconde, twee seconden. Vier seconden gaan voorbij voordat de warmte plots ondraaglijk wordt. Het brandt en schroeit, blakert haar huid van binnenuit zwart. Ze knijpt haar ogen dicht en kreunt. Ze strijkt met haar vingers over haar nek, maar niks kan de brandende pijn verzachten.

Haar ogen worden vochtig, een traan glijdt langs haar wang naar beneden. De hitte verplaatst zich, alsof het een figuur in haar huid wil branden. Ariënne hapt naar adem. Is dit hoe het voelt om te sterven? Is dit haar einde?

Er lijkt een eeuwigheid voorbij te zijn gegaan als het vuur plots uitdooft en de hitte wegtrekt. Hijgend staart Ariënne naar de grond, haar lichaam trilt, haar huid glanst van het zweet. In de verte hoort ze een vuurpijl de lucht in schieten, in haar ooghoek ziet ze de heldere kleuren in de lucht.

‘Ariënne, Ariënne!’ hoort ze plots. ‘Ariënne, hoor je me!’

Met moeite weet ze haar hoofd op te heffen. Felicia en Jonah kijken haar bezorgd aan.

‘Ariënne, gaat het goed?’ vraagt Felicia. ‘Wat was dat?’

Ze schudt haar hoofd en knippert. Ze zou willen dat ze wist wat er net gebeurd is. Wat het brandende gevoel was.

Voorzichtig gaat ze overeind zitten, haar handen trillen.

‘Het... ehm.’ Ze schraapt haar keel. ‘Het is oké. Alles is oké.’

Felicia en Jonah kijken elkaar even kort aan en schudden hun hoofd.

‘Je bent een verschrikkelijke leugenaar,’ zegt Jonah. ‘Echt.’

Ariënne rolt met haar ogen, maar vanbinnen raakt ze in paniek. Hoe kan ze hier nog onderuit komen? Ze weet zeker dat de tweeling het vuur heeft gezien, dat kan niet anders. Hoe kan ze Felicia en Jonah uitleggen wat ze gezien hebben? Ze beseft zelf nauwelijks wat er allemaal aan de hand is.

Haar ademhaling versnelt. Ze drukt zichzelf op van de grond, haar kleding is inmiddels nat en koud door het gras. Met trillende handen klopt ze haar broek af, haar gedachten schieten alle kanten op. Zonder dat ze het doorheeft keert het vuur terug, langzaam danst het rond haar vingertoppen.

Felicia hapt naar adem, Ariënne kijkt geschrokken op. Het duurt een fractie van een seconde voordat ze de warmte rond haar hand voelt golven.

‘Nee, nee!’ mompelt ze. ‘Niet alweer, verdorie. Niet nu!’

Haastig probeert ze het vuur achter haar rug te verbergen, in haar beweging strijkt de vlam langs de zoom van Felicia’s jas. Felicia gilt het uit en springt naar achteren, maar het is al te laat. De vlammen likken aan haar jas en hullen haar in een dichte rook. Jonah springt op Felicia af om haar te helpen.

Ariënne staart verstijfd naar de tweeling.

Dit is haar schuld. Dit heeft zij gedaan.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

Haar hoofd kan elk moment ontploffen, gedachten vliegen alle kanten op. Haar ogen schieten paniekerig heen en weer. Wat heeft ze gedaan? Wat als het nog een keer gebeurt? Wat als ze nog iemand pijn doet?

Nog een paar seconden staat ze verstijfd tussen de fruitbomen. Dan zet ze het op het lopen. Ze rent en rent, zo snel als ze kan. Achter haar hoort ze de tweeling schreeuwen, de geur van verbranding blijft in haar neus hangen. Ze dwingt haar benen nog sneller te rennen, een zachte snik ontsnapt uit haar mond.

II

‘Ariënne, kom nou naar buiten.’

Ze staart zwijgend naar de deur, met haar rug leunt ze tegen de muur. Felicia en Jonah kloppen op de deur om haar aandacht te trekken, maar ze negeert elk geluid. Ze durft de tweeling onder ogen te komen. Niet na wat ze hen aangedaan heeft.

‘Ariënne, alsjeblieft,’ zegt Felicia. ‘Je zit er nu al dagen.’

Langzaam komt Ariënne overeind. Alhoewel ze zichzelf al bijna drie dagen achtereen heeft opgesloten in haar kamer, voelt het alsof het nog geen uur geleden is dat ze is weggevlucht. Elke keer als ze haar ogen sluit, ziet ze het weer voor zich. Hoe het vuur zich verspreidde over Felicia’s jas, de blik waarmee ze haar aankeek.

Ze schuifelt naar de badkamer, haar benen trillen van de inspanning. Ze heeft nauwelijks geslapen sinds oud en nieuw, slechts elke nacht een paar uur voordat de nachtmerries haar wekten.

‘Ariënne,’ hoort ze opnieuw. ‘Ariënne, alsjeblieft. Wil je naar buiten komen? We missen je.’

Ze zucht en draait de kraan aan. Met haar handen gooit ze een plons water in haar gezicht, maar het heeft geen enkel effect op haar vermoeidheid. Zwijgend kijkt ze in de spiegel. Haar blonde haar piekt alle kanten uit, door de wallen onder haar ogen lijkt ze net een panda.

Het duurt een paar minuten voordat de tweeling zucht en het bord eten neerzet. Terneergeslagen lopen ze weg. Ariënne zucht opgelucht en strompelt terug naar de slaapkamer. Ze wacht nog even totdat het geluid van de voetstappen verdwenen is, waarna ze het slot in de deur omdraait en de deur voorzichtig open duwt.

Ze gluurt om het hoekje van de deur. Niemand te zien.

Gauw duwt ze de deur verder open en pakt ze het bord van de grond af. Ondanks het feit dat het eten inmiddels al flink afgekoeld zal zijn, knort haar maag luid als de geur haar neus bereikt.

Ze trekt de deur weer achter zich dicht en draait die op slot. Het bord zet ze op haar bureau neer, waarna ze zelf op de bureaustoel neerploft. Met haar tenen zet ze zich af van de grond, langzaam draait de stoel in het rond.

Alhoewel ze niet mag klagen over het formaat van haar kamer, zou ze willen dat ze zich ergens anders had opgesloten. In de keuken misschien, of de woonkamer. In welke ruimte dan ook, zolang ze er maar iets kon doen. Ze heeft iets nodig om haar van haar gedachten af te leiden.

Al draaiende eet ze haar avondeten, buiten krast een vogel verontwaardigd. In gedachten loopt ze door haar kamer heen, op zoek naar iets om te doen. Ze heeft al veel dingen geprobeerd: haar kledingkast opruimen, boeken lezen, series kijken, ze maakt zelfs meerdere keren per dag haar bed op om aan de verveling te ontkomen. Maar wat ze nu moet doen? Ze heeft geen idee.

Dan bedenkt ze zich iets. Wat als er wel iets is dat ze kan doen? Wat als er iets is dat haar nooit en te nimmer vervelen zal? Het zou de perfecte oplossing zijn, de perfecte manier om aan de verveling te ontkomen.

Er is alleen één ding dat haar tegenhoudt.

Zou ze het nog kunnen?

Zou ze het vuur tevoorschijn kunnen halen?

Ariënne duwt haar voeten tegen de grond om ervoor te zorgen dat de stoel stopt met draaien en zet haar bord op het bureau neer. Ze heft haar hand op en spant haar spieren aan. Ze richt alle energie die ze in zich heeft op de topjes van haar vingers, hopend dat er een kleine vlam tevoorschijn zal komen.

De seconden tikken voorbij, naast haar staan de laatste restjes van haar avondeten koud te worden. Met een frons staart ze naar haar vingers, de hoop sijpelt langzaam uit haar weg.

Waarom zou het haar nu opeens lukken? Ze heeft nog nooit eerder vuur tevoorschijn kunnen toveren na oud en nieuw.

Net op het moment dat ze het wil opgeven, voelt ze een bekende warmte door haar arm heen schieten. Ze strijkt langs haar handpalm, kietelt haar vingertoppen. Dan, alsof die nooit weggeweest is, verschijnt de vlam boven haar hand.

Een grijns breekt door op haar gezicht, onmiddellijk zijn al haar zorgen verdwenen.

Vrolijk wiebelt ze haar vingers heen en weer, het vuur glijdt soepel over haar huid heen. Ze beweegt haar hand omhoog en kijkt toe hoe de vlam de lucht in schiet. Ze draait haar hand om en spreidt haar vingers, het vuur komt gauw dichterbij. Het draait om haar handpalm heen en glipt tussen haar vingers door.

Opnieuw heft ze haar hand op en met een korte beweging vliegt het vuur haar kamer in. Sneller, steeds sneller schiet het vuur heen en weer. Ariënne staat op, haar vermoeidheid voor even vergetend, en gaat in het midden van de kamer staan.

Lachend laat ze het vuur om haar heen vliegen, algauw is het niets meer dan een flits die om haar heen draait. Ze maakt een poortje met haar benen en laat de vlam rondjes rondom haar benen vliegen. Buiten begint het donker te worden, het vuur hult haar kamer in een warme gloed.

Ze knielt neer en laat het vuur vlak over de vloer heen scheren. De hitte strijkt langs haar gezicht, haar ogen twinkelen. Voor even, heel even, voelt ze zich zorgeloos.

Achteraf had ze kunnen weten dat het niet voor altijd goed zou blijven gaan. Dat het vuur iets zou raken, dat het opnieuw iets in brand zou steken, dat ze in haar paniek het probleem nog erger zou maken. Op dat moment maakt ze zich echter nergens zorgen over. Niet over wat er was gebeurd, niet over wat er nog komen zal. Er is slechts het vuur.

Slechts enkele minuten nadat ze het vuur tevoorschijn tovert, neemt haar enthousiasme de overhand en laat ze de vlam onder haar bed door schieten. Het vuur likt aan de dekens, al gauw beginnen ze te roken. Ariënne merkt het niet op, nogmaals laat ze de vlam onder het bed door vliegen.

Dan dringt de geur van verbrand katoen haar neus binnen.

‘Shit, nee, niet weer!’

Ze balt haar vuisten en slaat tegen de grond, het vuur verdwijnt onmiddellijk. Vloekend springt ze overeind en gooit ze de dekens op de grond. Ze springt erbovenop en begint te rollen, het vuur kietelt haar huid.

Na een paar seconden heeft ze het vuur gedoofd, de rook blijft, evenals de sterke geur, in de lucht hangen. Hijgend staart ze naar het plafond. Langzaam dringt het tot haar door wat er zojuist gebeurd is. Ze slikt.

Het is weer gebeurd. Ze is weer de controle verloren.

Langzaam gaat ze overeind zitten, haar handen zijn vies door de verbrande deken. Ze schudt haar hoofd.

Wat als het geen deken was geweest, maar een kledingstuk?

Wat als het een persoon was geweest?

Ze wil niemand pijn doen.

Ze proeft een vieze smaak in haar mond en springt overeind. Net op tijd weet ze de wc-pot te bereiken, haar avondeten komt in enkele seconden weer naar buiten.

Een traan valt op de wc-bril.

Hoe heeft ze zo stom kunnen zijn?

Stilletjes luistert ze hoe de tweeling haar bord neerzet en wegloopt. De trap kraakt, met elke stap die ze zetten hoort Ariënne hoe Felicia en Jonah verder van haar weglopen. Wanneer ze geen gekraak meer hoort, staat ze op en loopt ze naar de deur.

Ze pakt het bord van de grond en wil de deur weer achter haar dichttrekken, maar iets houdt de deur tegen. Een frons verschijnt op haar gezicht.

Als ze zich omdraait om te kijken wat het is, ziet ze nog net een voet tussen de deur steken. Met een zwaai vliegt de deur open, Ariënne doet onthutst een stapje naar achteren.

Verstijfd staart ze naar de tweeling, een lange serie vloekwoorden schiet door haar hoofd. Felicia en Jonah stappen haar kamer in en trekken de deur achter zich dicht. Ze kijken elkaar even opgelucht aan, waarna ze hun aandacht weer op Ariënne richten.

Ariënnes blik blijft op Felicia hangen. Ze ziet er anders uit sinds ze haar voor het laatst heeft gezien, ondanks het feit dat dat maar een paar dagen geleden is. Haar eerst zo lange, blonde haar is nu in een nette boblijn geknipt. Schuld schiet door haar heen.

Heeft zij Felicia’s haar verbrand? Is zij de reden dat Felicia naar de kapper is gegaan?

‘Eindelijk,’ zegt Jonah. ‘We waren al bang dat we je nooit meer zouden zien.’

Ariënne scheurt haar blik los van Felicia en wendt haar blik af. Zijn ze boos? Is dat waarom ze hier zijn?

‘Jullie… Jullie moeten weggaan.’

Felicia zucht diep.

‘Ariënne, we zijn niet boos op je,’ zegt ze. ‘Echt niet.’

‘Hoe kun je niet boos zijn?’ vraagt Ariënne zachtjes. ‘Ik heb jullie pijn gedaan.’

‘Het was een ongeluk,’ zegt Jonah.

‘En die jas wilde ik toch al kwijt,’ voegt Felicia eraan toe.

Ariënne kijkt voorzichtig op. De tweeling ziet er niet boos uit, ze lijken juist… bezorgd te zijn. Ze schudt verward haar hoofd. Ze kunnen niet bezorgd zijn, niet na wat ze hen heeft aangedaan.

Jonah ziet haar kijken en zucht diep.

‘Ariënne, je moet ons geloven,’ zegt hij. ‘We zijn niet boos. We waren geschrokken, je hebt Felicia letterlijk in de fik gezet, maar nu zijn we niet bang meer. Kom op, Ariënne, we willen onze zus terug.’

Felicia knikt instemmend. Ariënne kijkt verward naar de tweeling. Zou het waar zijn?

‘Is dat waarom jullie nu hier zijn?’ vraagt ze.

De tweeling knikt tegelijkertijd.

‘Jep,’ zegt Felicia. ‘En omdat het cool is.’

Ariënne kijkt haar zusje verward aan.

‘Cool?’

Felicia knikt.

‘Ja, natuurlijk,’ zegt ze. ‘Onze zus kan vuur beheersen, hoe chill is dat?’

Ariënnes ogen worden groot. Ze was al bijna vergeten dat het vuur niet langer haar geheim meer is.

‘Kun je het al lang?’ vraagt Jonah dan. ‘Het vuur beheersen?’

Ze haalt haar schouders op.

‘Al een paar jaar,’ antwoordt ze. ‘Hoezo?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Zouden wij het ook kunnen?’

Ze haalt nogmaals haar schouders op.

‘Geen idee,’ zegt ze. ‘Ik ken niemand die het ook kan.’

Er valt een korte stilte in de kamer. Het voelt alsof er een last van haar schouders is gevallen. Alsof ze voor het eerst weer echt adem kan halen.

‘Mogen wij het zien?’ vraagt Felicia plots.

Ariënne schrikt op uit haar gedachten.

‘Wat?’ brengt ze uit.

‘Het vuur,’ zegt Felicia. ‘Mogen we het zien?’

Aarzelend kijkt Ariënne naar haar handpalm, ze kan nog net de verbrande deken onder haar bed zien liggen. Ze kijkt naar de hoopvolle gezichten van de tweeling en hakt de knoop door. Als ze rustig doet, beheerst blijft, dan moet het lukken.

Ze steekt haar hand uit en richt haar aandacht op haar handpalm. Bijna onmiddellijk voelt ze de energie door haar arm schieten. Het vuur komt tevoorschijn.

Felicia hapt naar adem.

‘Wow,’ zegt Jonah. ‘Dat is echt… wow.’

Ariënne grijnst. Het voelt goed om het vuur bij zich te hebben, om het tussen haar vingers door te laten glijden. Het is net alsof het bij haar hoort, alsof het een deel van haar is.

‘Kun je het ook groter maken?’ vraagt Jonah dan.

Ze knikt en laat het vuur voorzichtig groeien.

‘Wow,’ zegt Jonah opnieuw.

Ariënne grinnikt. Jonah lijdt soms aan een beperkte woordenschat.

‘Wat kun je nog meer?’ vraagt Felicia.

Ariënne haalt haar schouders op.

‘Geen idee, best veel,’ zegt ze. ‘Wil je het zien?’

De tweeling knikt enthousiast en gaat op het bed zitten. Ze lijken de zwartgeblakerde deken eronder niet op te merken.

Vrolijk gaat ze alles bij langs wat ze kan, in stilte biddend dat ze niet de controle zal verliezen. Ze laat het vuur krimpen en groeien, splitst het in tweeën en laat het rondjes door de kamer racen. Vanuit haar ooghoeken houdt ze Felicia en Jonah in de gaten, nooit laat ze het vuur te dicht bij hen in de buurt komen.

‘Kun je het ook op en neer laten vliegen?’ vraagt Jonah. ‘Als een basketbal?’

Ariënne haalt haar schouders op en probeert het. Het vuur volgt moeiteloos de beweging van haar hand.

‘Oeh,’ zegt Felicia. ‘Kan het ook achteruit vliegen?’

Ze haalt opnieuw haar schouders op. Ze steekt haar hand uit en trekt het vuur met een abrupte handbeweging naar achteren. Felicia klapt enthousiast in haar handen, Ariënne kan een glimlach niet tegenhouden.

Het schuldgevoel dat ze eerder voelde is volledig verdwenen. Door het vuur tot een hoopje as verbrand. Haar ogen glimmen, ze grijnst van oor tot oor.

Nog nooit heeft ze zich zo blij gevoeld.

III

Ze wordt gewekt door een luid gebonk op haar deur.

‘Ariënne, Ariënne, het sneeuwt!’ roept Felicia.

Ariënne hoeft de deur niet te openen om de brede grijns op Felicia’s gezicht te zien. Er zijn weinig mensen zo dol op sneeuw als zij.

Gapend komt ze overeind en strekt ze zich uit. Tevreden kijkt ze om zich heen. In hun enthousiasme van de voorgaande avond zijn ze vergeten de gordijnen te sluiten, waardoor ze nu vrij zicht heeft op de grote achtertuin. De volledig witte, besneeuwde achtertuin.

Vrolijk komt ze overeind en trekt ze haar kleding aan, haar dikke winterjas grist ze uit de kledingkast. Op de gang staan Felicia en Jonah op haar te wachten, ze hebben hun handschoenen al aangetrokken.

‘Kom je mee naar buiten?’ vraagt Felicia.

Ariënne knikt en grijnst. Natuurlijk gaat ze mee naar buiten. Wie houdt er nou niet van sneeuw?

‘Zijn mam en pap al thuis?’ vraagt ze, terwijl ze samen de trap aflopen.

Jonah schudt zijn hoofd.

‘Door de sneeuwval kunnen de vliegtuigen niet opstijgen en landen, dus paps vliegtuig is naar een ander vliegveld gestuurd,’ legt hij uit. ‘Hij stuurde ons vanochtend een berichtje, hij hoopt dat de storm morgen gaat liggen, zodat hij hierheen kan vliegen.’

‘En mama?’

‘Nog in het ziekenhuis,’ zegt Felicia. ‘Het is er erg druk, dus ze hebben haar hulp hard nodig.’

Ariënne knikt begrijpend. Ondanks het feit dat ze inmiddels gewend is geraakt aan de afwezigheid van haar ouders, mist ze hen wel. Het is leuk dat haar ouders zo succesvol zijn geworden, maar veel tijd voor hun gezin hebben ze niet meer.

Ze ritst haar jas dicht en trekt haar warme winterlaarzen aan. Na enige tijd gezocht te hebben, vindt ze ook een paar handschoenen en een dikke sjaal in de kast. Eenmaal ingepakt kijkt ze naar Felicia en Jonah, die rustig gewacht hebben terwijl zij zich aankleedde.

‘Sneeuwballengevecht?’ vraagt ze.

De tweeling knikt.

‘Sneeuwballengevecht.’

De sneeuwbal klapt hard tegen haar gezicht. Een rilling loopt over haar rug als het smeltende sneeuw haar hals bereikt. Felicia sprint lachend weg, moeiteloos weet ze Ariënnes sneeuwballen te ontwijken. Gauw gaat Ariënne achter haar aan. Felicia wil net wegduiken als een van Ariënnes sneeuwballen haar rug raakt. Met een luide plof duikt ze achter het sneeuwmuurtje.

Felicia is nauwelijks verdwenen als Jonah al overeind komt. Ariënne duikt snel opzij voor de sneeuwballen en verschuilt zich achter haar eigen sneeuwmuurtje. Jonahs sneeuwballen breken uiteen tegen haar muur, Ariënne hoort hem geërgerd zuchten.

‘Ha!’ roept ze luid. ‘Nu kun je er niet bij!’

‘Dat dacht je!’ roept Felicia, die verdacht dichtbij klinkt.

Ariënne gluurt voorzichtig over het muurtje heen en duikt vervolgens gauw weer naar beneden om een van Jonahs sneeuwballen te ontwijken. Een paar meter verderop hoort ze Felicia overeind komen, de sneeuw kraakt onder haar laarzen.

Met een schreeuw komt Ariënne overeind, van schrik laat Felicia haar sneeuwballen vallen. Ariënne gooit een paar sneeuwballen richting Jonah, waarna ze keihard wegrent. Een sneeuwbal raakt Ariënnes kuit, van schrik struikelt ze bijna over haar eigen voeten.

Hijgend kijkt ze over haar schouder. Jonah komt steeds dichterbij, nog even en hij zal haar inhalen. Als ze ziet dat hij zijn hand omhoog beweegt, duikt ze snel weg achter een boom. De sneeuwbal kletst tegen de boom, een deel blijft tegen de donkere stam aan plakken.

Gauw knielt ze neer om wat sneeuw te pakken, wegduikend voor Jonahs sneeuwballen. Wanhopig gooit ze zoveel mogelijk sneeuw naar de tweeling toe, niet de tijd nemend om er ballen van te vormen. Felicia en Jonah komen lachend dichtbij. Ariënne vloekt, ze ziet haar toekomst al voor zich.

Het ziet er koud uit. IJskoud en in haar gezicht.

Ze geeft haar wanhopige pogingen op en maakt aanstalten om weg te rennen als haar aandacht plots getrokken wordt door iets dat vlak voor haar neus in de lucht zweeft. Haar adem stokt in haar keel, een verdwaalde sneeuwbal raakt haar schouder.

Verward schudt ze haar hoofd, niet wetend wat ze ziet. Voor zich zweeft een klein slangetje in de lucht. En niet een gewoon slangetje, nee, dit slangetje bestaat uit kleine balletjes van grijs gruis, het zijn er tientallen. Langzaam kronkelt het door de lucht, met zijn kleine kraaloogjes kijkt het slangetje haar verwachtingsvol aan.

‘Wat is dat?’ hoort ze Felicia opeens vragen.

Ze kijkt geschrokken achterom, voor even was ze vergeten dat ze niet alleen is. Ze haalt haar schouders op en richt haar blik weer op het slangetje. Achter zich hoort ze de tweeling dichterbij komen.

Het slangetje bromt ongeduldig, bijna alsof het haar wil zeggen dat ze moet opschieten.

Ariënne fronst. Ze heeft nog nooit zoiets gezien. Voorzichtig beweegt ze haar hand naar het slangetje, niet nadenkend over de gevolgen die het aanraken van het slangetje hebben kan.

Haar vingertoppen bevinden zich op minder dan een centimeter van het slangetje als het plots naar voren schiet en het met zijn vlijmscherpe tandjes van gruis in haar vinger bijt. Geschrokken trekt ze haar hand terug, een klein druppeltje bloed welt op.

Als ze opkijkt, ziet ze dat het slangetje verdwenen, of eigenlijk, veranderd is. De balletjes komen los van elkaar en vallen uiteen tot een grote stofwolk. Op hoog tempo begint het gruis letters te vormen, algauw staan er hele zinnen in de lucht geschreven.

Ariënne laat haar ogen langs de woorden glijden. Met elke zin die ze leest, zakt haar onderkaak verder naar beneden.

Aan Ariënne Lilith Harris,

Hierbij bent u aangenomen voor het Imperium Elementis, de school voor het beheersen en gebruiken van de kracht der elementen. U wordt op 30 januari om twaalf uur ’s nachts opgehaald door een van onze Exciperenten, waarna hij of zij u naar het Imperium brengt.

Er wordt van u verwacht dat u enkele spullen bij u heeft. Hieronder valt: warme reiskleding, waterdichte schoenen, ondergoed en eventueel persoonlijke spullen in een rugzak of tas. Het is niet toegestaan om huisdieren, elektrische apparaten en/of grote voorwerpen mee te brengen naar het Imperium.

Er wordt naar uw aankomst uitgekeken.

Met vriendelijke groet,

Cornelia Communia, Princeps van het Imperium Elementis en hoofd van de Raad van Beheersers.

Keer op keer laat ze haar blik langs de regels glijden. Met elke seconde die verstrijkt, komen er meer vragen in haar op.

‘Wat staat er?’ vraagt Jonah.

‘Kijk zelf maar,’ zegt Ariënne, gebarend dat ze dichterbij moeten komen.

Net als de tweeling naast haar naast haar wil komen staan, valt de tekst uiteen. Het gruis dwarrelt naar beneden, waarna het op een onbeweeglijk hoopje op de grond blijft liggen. Zwijgend staart ze naar het gruis, langzaam beseffend wat ze zojuist gelezen heeft.

Een school. Ze is uitgenodigd voor een school waarvan ze het bestaan niet eens kent.

‘Het Imperium Elementis,’ hoort ze zichzelf zeggen. ‘Ooit van gehoord?

Felicia en Jonah schudden hun hoofd.

‘Wat is dat dan?’ vraagt Jonah. ‘Dat Imperium hoe je ook maar uitspreekt.’

‘Het is een school,’ vertelt Ariënne. ‘Ik ben aangenomen op het Imperium Elementis. Blijkbaar is het een school voor het beheersen van de elementen.’

‘Dit moet een grapje zijn.’ Felicia schudt haar hoofd. ‘Ik heb nog nooit gehoord van een school waar je leert de elementen te beheersen.’

‘Dat je er nog nooit van gehoord hebt, betekent niet dat het niet bestaat,’ zegt Ariënne. ‘Jullie wisten eerst ook niet wat ik kan.’

Felicia zucht.

‘Daar heb je een punt,’ zegt ze. ‘Maar dan nog. Hoe moet je er überhaupt komen, je weet niet eens waar het is.’

‘Ik word opgehaald,’ zegt Ariënne. ‘30 januari. Een of andere Exciperdinges, wat dat ook maar is, komt me rond middernacht ophalen.’

‘Middernacht?’ vraagt Jonah verbaasd. ‘Welke school haalt zijn leerlingen nou om middernacht op?’

‘Het Imperium Elementis,’ zegt ze. ‘Blijkbaar.’

Er valt een korte stilte. Takken kraken, vogels kwetteren, even verderop hoort ze een autodeur dichtklappen. Ariënne schudt haar hoofd. Honderden vragen schieten door haar hoofd heen, het duizelt haar.

Is ze gek geworden? Is dit een hallucinatie? Maar nee, dat kan het niet zijn. Felicia en Jonah hebben het slangetje ook gezien, ze hebben het gruis ook in de lucht zien zweven.

Ariënne zucht diep. Ze kunnen het zich toch niet alle drie ingebeeld hebben?

Ze laat zich op de grond zakken, haar benen zijn niet langer in staat om het gewicht van haar lichaam omhoog te houden. De sneeuw dringt onmiddellijk door de stof van haar broek heen, maar ze merkt de kou nauwelijks op. Zwijgend kijkt ze omhoog, haar adem vormt wolkjes in de lucht.

Hoe zou het zijn om voor even te vliegen? Om voor even alles los te laten, voor even alles te vergeten? Even geen mysterieuze school, even geen vuur. Alleen de wind die door haar haren waait, haar wangen rood van de kou. Even echt alleen, alleen zij. Ze zucht diep.

Hoe zou dat zijn, vliegen?

Het is 30 januari, de dag dat de Exciperent, waarvan ze nog steeds geen flauw idee heeft wat het is, haar op komt halen. Ze staat de hele dag al strak van spanning. De tweeling probeert haar af te leiden met wat bordspelletjes, terwijl Chanti, de huishoudster, in de keuken lekkernijen voor hen klaarmaakt.

‘Alweer gewonnen,’ zegt Jonah, tevreden achteroverleunend. ‘Kunnen jullie niet wat beter jullie best doen?’

Felicia zucht en veegt geërgerd de steentjes bij elkaar.

‘Je speelt gewoon vals,’ moppert ze. ‘Bisbilles is niet eens een echt woord.’

‘Echt wel,’ kaatst Jonah terug. ‘En dat jij het niet kent, ligt gewoon aan jou.’

Felicia rolt met haar ogen en zucht, waarna ze zich op Ariënne richt.

‘Heb je zin in nog een spelletje?’ vraagt ze.

Ariënne schudt haar hoofd.

‘Nee,’ zegt ze. ‘Ik heb geen zin om nog een keer ingemaakt te worden.’

Jonah grinnikt.

‘Bovendien moet ik mijn spullen nog inpakken voor vannacht.’

De tweeling knikt instemmend.

‘Oké,’ zegt Jonah. ‘Zullen wij alvast aan Chanti vragen wat we gaan eten vanavond?’

Felicia knikt. Ariënne kijkt het tweetal even kort na, waarna ze de trap op loopt. De treden kraken vertrouwd onder haar voeten, nooit had ze gedacht dat ze het gekraak zo snel al zou achterlaten.

Maar waarom zou ze dat eigenlijk doen? Waarom maakt ze zich überhaupt klaar om te vertrekken? Ze weet bijna niks over de school, veel verder dan de naam komt ze niet. Hoofdschuddend laat ze zich op haar bed vallen. Waarom wil ze überhaupt naar die school toe?

Ze zucht diep. Ze weet het antwoord al.

Het is een school voor het beheersen van de elementen, dat is de reden waarom ze wil gaan.

Het spookt al door haar hoofd sinds ze de uitnodigingsbrief heeft gelezen. Als de school, als het Imperium echt bestaat, zou dat betekenen dat ze niet de enige is. Dat ze niet alleen is. Als het Imperium echt bestaat, hoort ze eindelijk ergens echt thuis.

Zwijgend trekt ze haar kledingkast open. Algauw vliegen kledingstukken richting haar bed, slechts een deel weet het matras te bereiken. Een klein tasje toiletartikelen pakt ze van haar bureau, dat heeft ze eerder al ingepakt.

Zodra ze zeker weet dat ze alles heeft, begint ze de chaos op en vooral rondom haar bed op te ruimen en in te pakken. Haar rugzak had ze gisteren al volledig geleegd, haar schoolspullen heeft ze in de lades van haar bureau opgeborgen. Na een paar minuten heeft ze alles ingepakt, met moeite ritst ze de tas dicht.

Ze hijst de tas over haar schouder en wil weglopen als ze zich opeens iets bedenkt. Ze gooit de rugzak terug op het bed en opent haar nachtkastje. Voorzichtig pakt ze het kettinkje op.

Het kleine, zilveren kettinkje heeft een grote, ovalen hanger, versierd met honderden kleine figuurtjes. Hoewel het lijkt alsof de hanger opengeklapt kan worden, is het Ariënne nog nooit gelukt. Voorzichtig streelt ze over de hanger, het zilver roept herinneringen bij haar op.

De hanger had vele jaren aan een lederen koord om haar oma’s nek gehangen. Vrolijk wipte het heen en weer als ze met Ariënne speelde. Ariënne was dol op de ketting, de minuscule figuurtjes fascineerden haar. Vaak zat ze tijdenlang bij haar oma op schoot om de kleine figuurtjes te bestuderen.

Het verbaasde dan ook niemand dat haar oma de ketting aan Ariënne had nagelaten toen ze een paar jaar geleden overleed. Haar ouders hadden het koord weggegooid, het was volgens hen te versleten, en een nieuw kettinkje gekocht voor bij de hanger. Zonder het koord was de hanger echter niet hetzelfde, Ariënne had haar oma’s hanger sindsdien in haar nachtkastje bewaard.

Voorzichtig stopt ze de ketting in haar tas, hopend dat het kleine vakje in haar tas zal voorkomen dat de hanger beschadigt. Ze ritst de tas opnieuw dicht, het lijkt haar nu nog meer moeite te kosten dan voorheen.

Ze staat op en slingert de tas over haar schouder. Vlak voordat ze haar kamer uitloopt, kijkt ze nog een keer om zich heen. Een zucht ontsnapt uit haar mond.

Ze zal het hier missen. Haar spullen, haar bed, zelfs de koude tegels in de badkamer. Dit, deze kamer, is de plek waar ze voor dertien jaar haar leventje heeft geleefd. Het hoort net zo goed bij haar als haar tenen en toch zal ze het moeten achterlaten.

Met een zucht draait ze zich om. Nog een paar uur en dan zal haar rustige leventje in Flowerfield verleden tijd zijn.

Ariënne wipt gespannen heen en weer. Het is kwart voor twaalf, over vijftien minuten komt de Exciperent haar ophalen. Na het avondeten heeft ze nog een tweetal films met de tweeling gekeken. Niet dat ze er veel van gezien heeft, daarvoor is ze veel te zenuwachtig.

Een klein uurtje geleden heeft Ariënne afscheid genomen van de tweeling. Het was een snel afscheid, met veel stille tranen. Niet wetend wat ze moesten zeggen zijn Felicia en Jonah naar bed gegaan.

Ze wilden opblijven, maar Ariënne verbood het hen. De volgende dag moest de tweeling vroeg naar school en als ze te lang zouden opblijven, zouden ze veel te moe zijn. Bovendien kan ze zichzelf prima redden. Dat ze strak stond van de zenuwen zei ze er maar niet bij. Ook haar angst dat het toch allemaal een grote grap blijkt te zijn liet ze achterwege.

Ze kijkt nogmaals op de klok, nog tien minuten te gaan. Ze vraagt zich af hoe de Exciperent haar zal komen ophalen. Zou hij met een auto komen? Een bus misschien? Ze tikt tegen haar bovenbeen aan, haar rugzak rust tegen haar kuit.

De minuten glijden akelig langzaam voorbij. Hoewel het haar verstandig lijkt om alvast naar beneden te gaan, houdt iets haar tegen. Het is niets meer dan een gevoel, een vaag idee, dat haar zegt dat ze precies is op de plek waar ze moet zijn. Zwijgend blijft ze zitten.

Plots hoort ze iets tegen haar raam kloppen. Als een gespannen veer springt ze overeind. Haar handen trillen als ze naar het raam toeloopt en het gordijn opentrekt. Even kijkt ze verrast naar het lege balkon, maar dan dwaalt haar blik omhoog. Haar mond zakt wagenwijd open.

Een man zweeft een eindje boven haar balkon in de lucht. Hij kijkt haar geërgerd aan.

‘Kom je nog?’ vraagt hij. ‘We hebben niet de hele nacht de tijd.’

IV

Met open mond kijkt Ariënne naar de man. Hij slaat zijn armen over elkaar heen en rolt met zijn ogen. Snel klapt ze haar kaken weer op elkaar, waarna ze beschaamd een klodder kwijl uit haar mondhoek weg veegt. Het licht van de straatlantaarns werpt een vage gloed op de man, die er, ondanks het feit dat hij in de lucht zweeft, niet buitengewoon gewoontjes uitziet.

De man is van gemiddelde lengte, met brede schouders en een net, getrimd baardje. Alhoewel hij eerder waarschijnlijk veel moeite heeft gedaan om zijn bruine krullen te stijlen, heeft de wind roet in het eten gegooid. Korte krullen pieken alle kanten op, het ziet er tamelijk komisch uit.

De onbekende man moet ongeveer een jaar of dertig zijn, al moet Ariënne toegeven dat ze niet de beste schatter is. Hij draagt een simpele, blauwe broek met daaroverheen een lange, zwarte jas met grote, glimmende knopen. De man ziet Ariënne kijken en zweeft dichterbij om opnieuw tegen het raam aan te tikken.

‘Hoorde je me wel?’ zegt hij. ‘We moeten gaan.’

Alsof ze plots uit een trance ontwaakt is, schrikt ze op. Ze knikt snel, de ongeduldige man daarmee voor even tevredenstellend.

Met trillende handen draait ze de balkondeur van het slot, het metaal voelt koud aan tegen haar huid. Voordat ze op het balkon stapt, kijkt ze nog een keer achterom.

Dit is het.

Nu gaat ze weg.

Voor haar zweeft de man nog altijd in de lucht. Hij heeft zijn handen voor zijn borst gekruist en wacht tot Ariënne naar buiten komt. Ze steekt verontschuldigend haar hand op.

De man zucht en steekt zijn hand uit, ten teken dat ze die aan moet nemen. Ariënne kijkt aarzelend van de man naar zijn hand. Hij is nog altijd niet dichterbij gekomen, zwijgend hangt hij een eindje voor haar balkon. Als ze zijn hand wil aannemen, zal ze op de rand van de balustrade moeten gaan staan.

Met een zucht schudt ze de angst van zich af. De man zal haar niet laten vallen. Ze weet het zeker.

Ze trekt de bandjes van haar rugzak nog wat steviger aan en klimt voorzichtig op de balustrade. Het hout kraakt, maar blijft gelukkig heel. Met trillende benen komt ze overeind, ze kan nu bijna bij de hand van de man.

De man ziet de angst in haar ogen en komt wat dichterbij. Zijn hand heeft de hare nauwelijks beetgepakt als ze zich opeens zo licht als een veertje voelt. Het is alsof de man haar met zijn aanraking opeens de helft van haar gewicht lichter heeft gemaakt. Ze kijkt met grote ogen op naar de man, het vreemde gevoel bevalt haar voor geen meter.

‘Maak je maar geen zorgen,’ zegt de man. ‘Zodra ik je straks loslaat, zal je je weer helemaal normaal voelen.’

Ze knikt, al gelooft ze weinig van wat de man zegt. De man kijkt haar nog even bezorgd aan, waarna hij besluit dat het tijd is om te vertrekken. Als een speer vliegt hij plots de lucht in. Ariënne grijpt de man stevig beet.

‘Wil je niet zo knijpen?’ gromt de man als ze boven de kerktoren uit vliegen. ‘Ik wil graag mijn hand in één stuk aan mijn arm houden, zonder verbrijzelde botten, als het even kan.’

Ariënne kijkt hem verontschuldigend aan en ontspant haar greep. Tot haar grote opluchting lijkt het vreemde gevoel in haar lichaam via haar hand in verbinding te staan met de man. Wat er dus ook zal gebeuren, ze zal niet vallen.

Hoe verder ze de lucht in vliegen, hoe kouder het wordt. Het duurt niet lang voordat Ariënne begrijpt waarom ze warme reiskleding moest aantrekken. Zelfs haar warme, dikke winterjas weet de kou niet buiten te sluiten.

Ongeveer tien minuten na vertrek blijft de man plots doodstil in de lucht hangen. De beweging is zo onverwachts dat Ariënne nog even onder de man heen en weer slingert. Als ze naar beneden kijkt, de grootste fout die ze op dat moment had kunnen maken, trekt haar gezicht wit weg.

Ze vliegen honderden meters boven de grond, in de verte kan ze nog de contouren van het nu heel kleine Flowerfield zien. Bomen, die normaal gesproken ver boven haar uit torenen, zijn nu niet groter dan een rijstkorrel.

‘Hier, slik dit door,’ zegt de man dan. ‘Je zult het nodig hebben.’

Met een frons neemt ze het kleine balletje aan. Het lijkt wel een beetje op een parel.

‘Wat is dit?’ vraagt ze.

‘Een Ademhaler,’ antwoordt de man. ‘Het zorgt ervoor dat je niet stikt als we op grote hoogte vliegen. Ik adviseer je dan ook het nu in te nemen. Als je het later pas doet, ben ik bang dat je zuurstoftekort oploopt.’

Na nog even aarzelend naar het balletje gekeken te hebben, stopt ze de Ademhaler in haar mond. Het balletje is volledig smaakloos, met enige moeite weet ze het door te slikken. Zodra Ariënne het heeft ingenomen, pakt de man nog een balletje uit zijn jaszak en stopt het in zijn mond. Hij heeft de Ademhaler nauwelijks doorgeslikt als hij al verder opstijgt.

De uren die daarop volgen vliegen letterlijk voorbij. Tijdens hun reis vliegen ze over vele dorpjes en zelfs een paar grotere steden. Enkele auto’s rijden over de weg, de rode achterlichten lijken net kleine, glimmende kraaltjes in het donkere landschap. In stilte vraagt Ariënne zich af of mensen hun vanaf de grond kunnen zien, het zal een bizar gezicht zijn.

Tijdens de angstaanjagende vlucht wordt er, op de aanwijzingen om de volgende Ademhaler in te nemen, geen woord gewisseld. Ariënne hoort alleen de wind en het melodietje dat de man fluit. Hij doet het al de hele vlucht, constant hetzelfde deuntje.

In gedachten vraagt Ariënne zich af of de man dit vaker doet. Zou het zijn werk zijn? Moet hij altijd kinderen middenin de nacht ophalen uit kleine, onschuldige dorpjes?

Plots beseft ze iets. Ze weet niet eens hoe de man heet. Ze is vliegt hier met een volslagen vreemdeling onder de wolken.

‘Meneer?’ vraagt ze zachtjes.

Ze weet niet hoe het komt dat de man haar niet gehoord heeft, het kan zowel de ruisende wind als haar zachte stemgeluid zijn, maar de man fluit ongestoord verder.

‘Meneer?’ vraagt ze iets luider.

Nog altijd geen reactie. Ariënne zucht geïrriteerd.

‘Meneer!’ schreeuwt ze.

De man kijkt verrast naar beneden.

‘Wat is er, meisje?’ vraagt hij.

‘Hoe heet u?’ vraagt ze.

Even staart hij haar verstijfd aan, waarna zijn mondhoeken langzaam omhoog krullen. Uiteindelijk begint hij keihard te lachen, Ariënne kijkt hem met een diepe frons aan. De lach van de man klinkt, ondanks het feit dat hij minstens veertig jaar oud moet zijn, als de lach van een klein kind. Het duurt niet lang voordat Ariënne haar eigen lach niet meer tegen kan houden. Lachend bungelt ze onder de man, ze heeft nauwelijks door hoe hevig ze heen en weer schudt.

Het is minuten later als de man eindelijk is bijgekomen.

‘Aangezien je mijn hand al vasthoudt, hoef ik je geen hand meer te geven,’ zegt hij. ‘Aangenaam kennis te maken.’

Wild schudt hij zijn hand heen en weer, Ariënne gilt het uit en grijpt zijn hand steviger beet.

‘Mijn naam is Bartram Uristan Tyler Thompson,’ zegt de man dan. ‘Maar iedereen noemt me gewoon Butt.’

Met grote ogen staart ze hem aan, haar mond zakt langzaam open. Zouden zijn ouders hem expres zo genoemd hebben of is het een ongeluk? Wie noemt zijn kind nou Butt? Als Butt haar gezichtsuitdrukking ziet, zucht hij diep.

‘Lach maar,’ zegt hij. ‘Ik ben het inmiddels wel gewend.’

Heel even heeft ze medelijden met de vliegende man, maar dan kan ze haar lach niet langer meer inhouden. Terwijl Ariënne opnieuw schuddend van het lachen onder Butt bungelt, vliegt hij rustig verder. De twinkeling verdwijnt geen seconde uit zijn ogen.

Na nog een laatste giechel veegt ze een traan weg uit haar ooghoek, ze heeft het idee dat ze eeuwenlang heeft gelachen. Aan de horizon ziet ze de eerste tekenen van de naderende ochtend. Onder hen bewegen lange slierten van de rode en witte lichten zich over het landschap.

‘Zijn we er bijna?’ vraagt Ariënne na een tijdje.

‘Over hooguit een uur komen we bij de kust aan,’ antwoordt Butt. ‘Eenmaal daar is het nog ongeveer een half uur vliegen.’

Ze knikt en laat haar blik weer naar beneden glijden. Waar ze eerst bang was voor de hoogte, heeft de angst inmiddels plaatsgemaakt voor verwondering. Het uitzicht dat ze heeft, de wind die door haar haren blaast, zelfs de ijzige kou, geven haar een gevoel van ultieme vrijheid. Ze laten haar hart sneller kloppen.

Niet veel later ziet Ariënne in de verte de kust verschijnen. Met grote ogen kijkt ze naar het water. Hoge golven knallen met stormachtige geluiden tegen steile rotsen aan. Enkele kromme struiken grijpen met hun wortels wanhopig om zich heen voor houvast, ze lijken elk moment in de zee te kunnen storten. Een tiental schapen loopt een eindje verderop vredig te grazen.

Steeds verder daalt Butt af, op enkele meters hoogte scheren ze langs de kustlijn. Ze gaan zo snel dat Ariënnes ogen het tempo nauwelijks kunnen bijhouden. Waterdruppels spatten als vlijmscherpe mesjes tegen haar gezicht, haar haren worden alle kanten op geblazen. Op elk ander moment zou ze het irritant gevonden hebben, maar op dit moment zijn haar haren wel het laatste waar ze zich druk om maakt.

Niet veel later verlaat Butt de rotsige kust en vliegt hij de open zee op. Al snel verschijnt er een eiland van donkere rotsen aan de horizon. Het gesteente torent hoog boven het woeste water uit, het lijkt wel een eiland uit een horrorfilm. Ontzet staart ze naar het levenloze eiland, zelfs de koppige struikjes die ze eerder nog aan de kust zag zijn nergens te bekennen.

In een grote cirkel vliegen ze om het eiland heen. Stukje bij beetje dalen ze af. In het midden van het eiland ziet Ariënne een klein, houten hutje staan. Het is piepklein, nauwelijks groter dan haar slaapkamer, en lijkt elk moment in te kunnen storten. Als Butt de blik op haar gezicht ziet, werpt hij haar een geruststellende glimlach toe.

‘Maak je maar geen zorgen,’ schreeuwt hij boven het geluid van de woeste zee uit. ‘Het is groter dan dat het lijkt.’

Ariënne kijkt ongelovig naar het oude hutje. Hoe kan dat nou groter zijn dan dat het lijkt? Het is piepklein.

Nu ze dichter bij de donkere rotsen komt, ziet Ariënne de scherpe rotsen aan de randen van het eiland. Het lijkt wel alsof ze bedoeld zijn om alle mensen af te schrikken. Ze fronst haar wenkbrauwen. Het eiland lijkt haar nou niet echt een aangename plaats om een school op te bouwen.

‘Pas op,’ zegt Butt plots. ‘Het is een harde landing.’

Butt is nauwelijks uitgesproken als Ariënnes voeten al tegen de grond klappen. Niet in staat om zichzelf tegen te houden valt ze voorover en rolt ze een paar keer over de kop. Haar hoofd knalt keihard tegen de rotsen aan, een schreeuw ontsnapt uit haar mond. Als ze eindelijk stilligt, blijft Ariënne even verdwaasd liggen. Warme vloeistof loopt via haar hals naar beneden.

Butt rent geschrokken naar haar toe. Aan het gebrek aan verwondingen te zien is hij netjes op beide benen geland.

‘Sorry, sorry, sorry,’ roept hij, zijn ogen groot van schrik. ‘Ik had je eerder moeten waarschuwen. Ik weet wel dat het een lastige landing is, vooral met dit weer en ik...’

Ze onderbreekt snel zijn geratel.

‘Het geeft niets,’ zegt ze met opeengeklemde kaken. ‘Kunnen we alsjeblieft naar binnen?’

Butt knikt en knielt naast haar neer. Voorzichtig helpt hij haar overeind, ze staat te trillen op haar benen. Een pijnscheut schiet door haar hoofd, het voelt net alsof iemand een baksteen tegen haar schedel aan heeft gegooid. Voorzichtig lopen ze naar het hutje, de wind raast over het eiland.

Eenmaal bij het hutje aangekomen, laat Butt haar los om de deur voor haar open te houden. Gauw strompelt Ariënne naar binnen. Elke stap die ze zet dreunt door in haar hoofd, het doet verschrikkelijk veel pijn. Ze heeft nauwelijks de tijd gehad om de kleine ruimte in zich op te nemen als ze plots omver gelopen wordt door een grote, bruine hond.

De grote hond springt blaffend tegen Butt op, enthousiast zwiept hij zijn staart heen en weer.

‘Hé, Ares, jongen,’ zegt Butt. ‘Heb je me gemist?’

Na een flinke knuffel van zijn baasje, dat zich nauwelijks staande weet te houden onder het gewicht van de hond, stormt Ares weer langs Ariënne heen. Ze weet zich nog maar net overeind te houden aan de houten wand van het hutje.

Zodra ze zeker weet dat Ares haar niet nog eens omver loopt, richt Ariënne haar aandacht op haar omgeving.

De houten hut is precies even groot als dat het eruitziet. Toch is het volledig anders dan wat Ariënne verwacht had. Een brede trap, die de gehele breedte van de hut inneemt, loopt in een ronding het donkere gesteente in. Luid blaffend rent Ares voor hen uit de trap af, Ariënne hoort een aantal katten luid miauwend wegschieten.

Opnieuw pakt Butt haar beet, waarna ze samen stapje voor stapje naar beneden lopen. Ze komen uit in een grote, vierkante ruimte die wordt verlicht door een enorm vuur, de vlammen reiken bijna tot aan haar middel. Een rilling loopt over haar rug naar beneden, nu pas beseffend hoe koud ze het eigenlijk heeft.

Om het grote vuur heen liggen tientallen kussens op de grond, een aantal stoelen staan verspreid door de ruimte. Overal waar ze kijkt hangen en liggen gebreide dekens in alle kleuren. Het geeft de aparte ruimte een knusse aanblik, alsof er elk moment een oud omaatje met een kop thee binnen kan komen.

Als Ariënne haar blik verder door de ruimte laat glijden, ziet ze drie houten deuren, eentje in elk van de drie muren. Langs de muren staan een aantal grote en kleine kasten, allemaal even vrolijk gekleurd als de gebreide dekens. Ariënne grijnst als ze een knalblauwe kast met honderden kanariegele sterretjes ziet. Butt houdt ongetwijfeld van veel kleur.

Opeens voelt ze een hand op haar schouder.

‘Ik zei het toch,’ zegt Butt tevreden. ‘Het is groter dan het lijkt.’

Ariënne knikt en grijnst. Dat is het zeker.

Plots klapt de grote deur aan de rechterkant open en komen er twee jongens de ruimte in gelopen. Onmiddellijk beseft ze dat de jongens broers moeten zijn, tweelingbroers zelfs. Ze lijken als twee druppels water op elkaar.

‘Wie is dat?’ vraagt een van de jongens.