Naar de Noorderzon

Weg van jou

Over de auteur

Mienke Fijen (1975) is op en top Brabantse en met haar man en twee kinderen woonachtig in het gezellige dorp Loon op Zand. Al op de basisschool schreef ze graag opstellen. Ook het maken van werkstukken, het schrijven van ellenlange brieven naar vrienden en vriendinnen en het vullen van dagboeken vol dramatiek waren favoriete tijdsbestedingen in die tijd. Schrijven heeft ongemerkt altijd al een rode draad gevormd door haar leven.

Eind 2019 besloot Mienke een item op haar bucketlist aan te pakken: het schrijven van een boek. Het kriebelde al jaren en het enige doel dat ze voor ogen had was gewoonweg het schrijven van een romantisch verhaal. Zo ontstond haar debuutroman ‘Naar de Noorderzon’ welke in november 2021 bij Uitgeverij Hartklopper verscheen.

Naar de Noorderzon – Weg van jou

Het leven van Annabelle oogt als het perfecte plaatje. Als haar volmaakt ogende leven drastisch wordt opgeschud doordat haar vader een hartinfarct krijgt en haar man vreemd blijkt te gaan probeert ze wanhopig alle ballen in de lucht te houden. Ze cijfert zichzelf weg en raakt langzaamaan uitgeput. Annabelle snakt naar rust om haar leven te overzien en alles op een rijtje te zetten. Juist op dat moment komt er een uitnodiging uit de lucht vallen die ze niet kan weigeren; een uitgelezen kans om haar geliefde hobby, natuurfotografie, uit te oefenen in een land dat zich er bij uitstek voor leent.

In 'Naar de Noorderzon – Weg van jou' word je door Annabelle meegenomen op reis naar Noorwegen met haar prachtige natuur. Diverse flashbacks zorgen ervoor dat het verleden van Annabelle wordt ontrafeld, maar wat gaat de toekomst haar brengen als ze ineens oog in oog komt te staan met het verleden? Kan ze kiezen voor haar eigen geluk?

De lezers van ‘Naar de Noorderzon’ zijn het unaniem met elkaar eens: dit boek is bijna niet weg te leggen. Je wordt als het ware meegezogen in de reis die hoofdpersonage Annabelle maakt. Neem daarbij de lovende recensies die het boek keer op keer ontvangt en je kunt spreken van een succesvol debuut dat smaakt naar meer.

Mienke Fijen

Naar de Noorderzon

Weg van jou

Een roman van Uitgeverij hartklopper

ISBN 978-90-830816-5-6

NUR-343

© november 2021 Mienke Fijen

Omslagontwerp: Mienke Fijen
Opmaak e-book: Ralph Koridon

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, november 2021

Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën,geautomatiseerde fotobestanden of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.uitgeverij-hartklopper.nl

Voor JMF
Omdat je me altijd mijn gang laat gaan. X

Let me photograph you in this light

In case it is the last time

That we might be exactly like we were

Before we realised

We were sad of getting old

It made us restless

It was just like a movie

It was just like a song

When we were young

Adele – When We Were Young

Proloog

Hij schrok wakker van de in- en inirritante klingel van zijn smartphone. Het scherm lichtte op en in het halfduister tastte hij naar zijn nachtkastje om te zien wie of wat zijn aandacht vereiste. Het bericht luidde:

Het spijt me dat ik je op dit tijdstip om hulp vraag. Ik moet hier nu weg. Dim je alsjeblieft je lichten? Ik kom je wel tegemoet lopen. B.

Hij vloekte binnensmonds. Niet omdat hij ervan baalde dat hij op dit uur gewekt werd. Gedurende zijn lange loopbaan als politieman had hij immers regelmatig een nacht overgeslagen en was wel gewend aan een geringe hoeveelheid slaap. Nee, hij had, tegen beter weten in, gehoopt deze week niets meer van haar te vernemen. Ze had iets gehad, iets kwetsbaars, dat maakte dat hij haar in bescherming had willen nemen. Maar waartegen eigenlijk? Zijn nuchterheid deed hem beseffen dat ze een volwassen vrouw was, die prima in staat moest zijn om zelf het leven en haar uitdagingen het hoofd te bieden. Hij kon alleen maar concluderen dat hij, in de uiterst korte tijd die ze samen door hadden gebracht, min of meer gesteld op haar was geraakt.

Hij ging op de rand van zijn bed zitten, slikte zijn unheimische gevoel weg en strekte zijn armen ver boven zijn hoofd. Ondanks het feit dat de jaren begonnen te tellen was hij nog behoorlijk fit. Hij knipte het licht aan en keek versuft de kamer rond. Hij woonde helaas alweer jaren alleen in dit karakteristieke houten huis aan de rand van het dorp. Het was fijn om dicht bij de natuur te leven in de nabijheid van de bossen en het meer. Nadat zijn Ella, de liefde van zijn leven, ruim vijf jaar geleden na een kort ziekbed het leven had gelaten, had hij er niets aan willen veranderen, om de herinneringen aan haar levend te houden. Zelfs haar kleding hing nog altijd in de kast en als hij de deur ervan opende vulde de zoete bloemige geur van haar favoriete parfum zijn neus. Ze hadden samen een rijk leven geleid. Kinderloos, dat wel, maar dat was voor hen beiden nooit een probleem geweest, omdat ze genoeg hadden aan hun liefde voor elkaar. Nu vulde hij het grootste deel van zijn dagen met klussen in en om het huis en werd hij door de dorpelingen regelmatig ingehuurd als klusjesman. De resterende tijd doodde hij op het water, waar hij graag een hengel uitwierp. Dat deed hij vroeger, toen hij nog actief was bij de politie, ook al. Het was voor hem destijds dé manier geweest om zijn zinnen te verzetten en na de dood van zijn geliefde Ella gaf het hem de rust om in stilte te rouwen om zijn verlies. Het deinende bootje op het kalme meer had op hem een heilzame, bijna therapeutische uitwerking gehad.

Dat gold ook voor zijn nieuwste vriend die hem sinds een jaar regelmatig vergezelde. Samen hadden ze al behoorlijk wat uren zwijgend en starend over het water doorgebracht. De ene keer met een meer succesvolle vangst dan de andere. Ondanks hun leeftijdsverschil hadden ze een hechte vriendschap opgebouwd en genoten ze stilzwijgend van elkaars gezelschap. Hijzelf in de diepe herfst van zijn leven, waarbij hij er vanuit kon gaan dat zijn beste jaren reeds ver achter hem lagen; zijn jongere kompaan in de stellige overtuiging dat hij, ondanks het feit dat hij veel jonger was, in dezelfde situatie verkeerde. Ze hadden elkaar ontmoet in de plaatselijke doe-het-zelf winkel, waar zijn vriend lamgeslagen, met zijn ziel onder de arm, had rondgelopen in de gangpaden. Hij was op zoek geweest naar klusmaterialen voor zijn nieuwe huis. Het was zo overduidelijk dat de beste kerel geen flauw idee had wat hij nodig dacht te hebben, dat hij de arme stumper te hulp was geschoten. Samen hadden ze de volgende dag bij het huis van de man de balans opgemaakt en voor hij het wist had hij zijn nieuwste klus te pakken. Al snel bleek dat hij een geschenk uit de hemel was voor zijn nieuwe opdrachtgever, die beschikte over een uniek paar linkerhanden, waarmee hij nog geen spijker recht in een plank kon slaan. Hij maakte nog altijd een terneergeslagen en teruggetrokken indruk, maar liet zich niet kennen en hielp daar waar hij kon bij het verfraaien van zijn huis. Toen bleek dat het perceel beschikte over een boothuisje aan het meer, was het idee ontstaan om een keer samen te gaan vissen. De vriendschap was geboren.

Zijn gedachten gingen uit naar zijn vriend. Hoe zou het hem vergaan? Hij had hem het afgelopen jaar langzaam uit zijn schulp zien kruipen, meer spek op de botten zien krijgen en gunde hem de frisse start waarnaar hij zo hunkerde. Dit dreigde nu in het water te vallen. Hij voelde zijn nagels een poging doen zich in de huid van zijn handpalmen te boren, maar wist dat hij zichzelf slechts de rol van chauffeur kon aanmeten.

Hij stond op en kleedde zich zo snel als zijn oude en door de zon verweerde handen toelieten aan. Het bericht liet immers niets aan de verbeelding over; er was haast geboden.

Vijf minuten later zat hij in de auto en zette hij koers naar het meer. Toen hij de inrit nam zag hij zijn passagiere al bepakt en bezakt komen aanlopen, haar schouders hangend, haar hoofd gebogen.

1

Ze drukte op het knopje in het portier en zoevend gleed het raampje naar beneden. Ties vloog op de taxi af en drukte nog snel een warme zoen op haar mond, terwijl Marlijn vrolijk zwaaiend op het stoepje bij de voordeur in de nabijheid van haar vader bleef staan. Ze zag hoe Bart zijn kaken op elkaar klemde en zijn hand bij wijze van afscheid naar haar opstak.

‘Veel plezier mam’, riep Marlijn.

‘Dag lieverds! Daaaag!’ Ze gaf een knikje naar de chauffeur, waarop de chique zilvergrijze Mercedes in beweging kwam en het grind op de oprijlaan van De Roodborst deed knarsen.

‘Dag lieverds! Ik ga jullie missen’, riep ze met een trilling in haar stem, waarna ze haar arm weer binnen het voertuig bracht, het raam sloot en haar mondhoeken liet zakken. Ze knipperde een paar keer met haar ogen om de tranen die erachter prikten geen kans te geven om te ontsnappen. ‘Dit is goed’, sprak ze zichzelf binnensmonds toe. Het was precies wat ze nodig had. Er even tussenuit. Loskomen van alles en iedereen. Tijd voor mezelf. Die laatste woorden zoemden al dagen als een mantra door haar hoofd, maar waarom voelde het dan toch als weglopen? Ze zeiden toch altijd in voor- en tegenspoed? De afgelopen periode was het vooral veel van dat laatste geweest.

Terwijl haar taxi koers zette naar Schiphol, bedacht Annabelle zich hoe haar leven er door het oog van een buitenstaander uit moest zien. Ze had ogenschijnlijk alles wat haar hart begeerde: een knappe, succesvolle echtgenoot die geld als water verdiende, drie prachtige kinderen, een schitterende nostalgische villa, een leuke baan als docente Nederlands en ga zo nog maar even door. Niets leek het geluk in haar drieënveertigste levensjaar in de weg te staan. Toch zat ze hier in deze taxi, haar tranen wegslikkend, op weg naar ’s lands grootste luchthaven, voor een trip die zomaar op het juiste moment uit de lucht was komen vallen.

Ze had een break nodig van alles en deze gedroomde opdracht kwam als geroepen. Ze snakte naar rust en ruimte om haar gedachten op een rijtje te zetten en bij te komen van de hectiek en ellende van de afgelopen tijd. De ultieme manier om even los te komen van haar misère was het uitoefenen van haar grootste hobby en nu kreeg ze uit het niets het aanbod in de schoot geworpen om dat te doen op een plek die zich er bij uitstek voor leende.

Haar leven was de afgelopen maanden een puinhoop geweest. Ze had de zorg gehad voor haar zieke vader en daarbovenop haar gezin draaiende moeten houden. Haar man Bart was non-stop enorm druk in zijn topfunctie als marketingmanager bij een grote bierproducent. Hij werkte al jaren bij de firma, had zich vanuit zijn tomeloze ambitie opgewerkt tot directieniveau en dat laatste had hem financieel geen windeieren gelegd. Het had ervoor gezorgd dat hij en Annabelle jaren geleden De Roodborst konden kopen. De karaktervolle villa met een prachtige rieten kap was gelegen in de bosrijke omgeving van het gezellige Hilversum en bood alles wat een gezin met opgroeiende kinderen zich maar kon wensen. De familie die er woonde was echter maar zelden compleet. Lange werkdagen waren voor Bart eerder regel dan uitzondering. Zeker de afgelopen maanden, waarin de lancering van weer een nieuw zomerbiertje al zijn tijd en aandacht had opgeëist. In zo’n periode werd hij geleefd door zijn telefoon en agenda en hoefde Annabelle er niet op te rekenen dat hij tijd vrij zou maken om haar bij te staan met wat huishoudelijke klusjes of, nog belangrijker, om tijd te spenderen met de kinderen. Nu hun kinderen ouder werden begon Annabelle zich steeds meer te ergeren aan Barts prestatiedrang en de daarbij behorende buitensporig lange werkdagen. Echter, zijn arbeidsethos was momenteel niet haar grootste zorg.

Drie maanden geleden werd de vader van Annabelle getroffen door een hartinfarct, waarna hij met spoed was geopereerd. Twee omleidingen had de chirurg moeten aanleggen. Het was kantje boord geweest, maar Gerard was een taaie, zo bleek. Haar moeder was al jaren daarvoor overleden aan darmkanker. Gerard had destijds behoorlijk onder dit verlies te lijden gehad. Ze hadden de laatste jaren van haar leven bijna alles samen gedaan en dus had hij zelfstandig zijn draai weer moeten vinden in het dagelijkse bestaan. Als enig kind probeerde Annabelle, waar ze kon, hem hierin bij te staan. Ze had na zijn infarct een paar weken zorgverlof opgenomen bij de school waar ze als docente Nederlands lesgaf. Dat was wel het minste wat hij van haar mocht verwachten. Haar ouders waren immers ook altijd bijgesprongen toen haar leven ruim twintig jaar geleden plotseling een verrassende wending had gekregen.

Gelukkig hadden haar kinderen Vik, Marlijn en Ties inmiddels een leeftijd bereikt waarop ze deels voor zichzelf konden zorgen. Vik, de oudste, was begin twintig en studeerde aan de Kleinkunst Academie in Amsterdam. Hij was een levenslustige, eigenzinnige jongen die zijn eigen weg volgde. Met zijn halflange kaarsrechte blonde lokken, mooie mannelijke gezicht met grijsblauwe ogen, brede kaken en lachplooien in zijn wangen deed hij zijn naam eer aan. Bart was niet de biologische vader van Vik, maar beschouwde hem wel als zijn eigen zoon. Met zijn rijzige postuur en atletische bouw torende Vik ver boven Bart uit. Vik was pas twee jaar geweest toen Bart in hun leven kwam en er was slechts een handvol mensen bekend met het feit dat er tussen de twee geen bloedband bestond. Annabelle en Bart hadden samen besloten dat zo te houden, omdat Vik zo jong was geweest en niet beter wist dan dat Bart zijn vader was.

Wat was Bart trots geweest toen Vik, na een langdurige selectieprocedure, werd aangenomen bij de academie. Vik was lang zoekende geweest naar een studie die bij hem paste. Annabelle en Bart hadden hem aangespoord om vooral zijn hart te volgen en dat is precies wat hij uiteindelijk deed. Hij was altijd al een expressieve jongen geweest, eentje die tijdens schoolvoorstellingen vooraan op het podium stond. Het had alleen lang geduurd voor hij er zelf van overtuigd raakte dat dit zijn weg was. Annabelle dacht dat dit proces wellicht soepeler was verlopen als zijn biologische vader in beeld zou zijn geweest. Dit was echter een hoofdstuk dat ze in een ver verleden al had afgesloten.

Tijdens een vakantie met vriendinnen in Spanje was ze ongewenst zwanger geraakt. Ze had een wilde nacht beleefd met een vakantieliefde en was zich na een paar weken rot geschrokken toen haar maandelijkse periode uitbleef. Ze had direct een zwangerschapstest gekocht bij een drogist, een paar dorpen verderop, en toen haar angstige vermoedens bleken te kloppen had ze allereerst haar beste vriendin in vertrouwen genomen. Deze stimuleerde haar om het zo snel mogelijk aan haar ouders te vertellen. Nadat ze zelf van de eerste schrik bekomen was en een paar dagen bedenktijd had genomen ging ze met hangende schouders, rode wangen en tranen in haar ogen het gesprek aan met haar vader en moeder. Annabelle was vastbesloten geweest om haar kindje te behouden. Natuurlijk waren er harde woorden gevallen, maar haar ouders hadden haar keuze om haar kind als jonge alleenstaande moeder zelf op te voeden uiteindelijk gerespecteerd. Ze hielpen haar daar waar mogelijk met de verzorging en opvoeding van de kleine Vik. Dit had het voor Annabelle mogelijk gemaakt om haar sociale leven in die tijd zo veel mogelijk in stand te houden.

Toen bleek dat hij was aangenomen aan de Kleinkunst Academie wilde Vik ook graag op kamers wonen. Samen hadden ze in de hoofdstad gezocht naar een leuk studentenhuis, waar hij inmiddels al een paar jaar woonde. De prijs van de studentenkamer aan de Overtoom was exorbitant hoog, maar gelukkig hoefde de familie Blok niet ieder dubbeltje om te draaien. Vik redde zich prima daar in Amsterdam.

Haar gedachten gingen juist nu uit naar Marlijn en Ties. Zouden ze het een weekje alleen kunnen redden met hun vader? Ze had erop gestaan dat Bart de komende week iedere ochtend met de kinderen zou ontbijten en aan het einde van de middag weer tijdig thuis zou zijn. Hij had hier, tot haar verwondering, zonder enige vorm van tegenspraak mee ingestemd. De kans was groot dat Marlijn de zorg voor haar jongere broertje op zich zou nemen. Die gedachte toverde een minimale glimlach om haar mond. Haar dochter, die sportieve jongedame die alweer in het derde jaar van de middelbare school zat. Ze zag de combinatie van de warrige bos roodbruine krullen met een wat popperig meisjesachtig gezichtje voor zich, met dat wipneusje en die ronde wangen. Daarnaast had ze nog een prachtig paar reebruine ogen en dat alles maakte haar op haar vijftiende al bijna tot het evenbeeld van haar moeder. Gekleed in haar kenmerkende hoodie, flared jeans, oude gympen en rugtas trapte ze iedere schooldag op en neer naar het lyceum op haar zwarte omafiets. Marlijn was een zelfstandige meid die de hulp van haar vader en moeder nauwelijks nodig had om de planning van haar huiswerk en proefwerken in goede banen te leiden. Ze was tevens een begenadigd hockeyster en speelde in de voorhoede van de B1 van de hockeyclub in hun woonplaats Hilversum. Er werd maar liefst drie keer per week stevig getraind, maar dat had ze ervoor over. Hockey was haar lust en haar leven. Annabelle was tot drie jaar geleden de coach geweest van het team van Marlijn. Toen haar dochter op een hoger niveau ging spelen werd dit stokje van haar overgenomen, hetgeen ze niet heel erg vond. Ze ging zo vaak als ze kon bij de wedstrijden kijken. Dit was er de laatste maanden helaas wat minder van gekomen en dat stemde haar verdrietig.

In gedachten zag ze haar jongste telg voorbij dartelen op het voetbalveld. Ties was net elf geworden en vond zichzelf al een hele kerel. Hij zat immers al in groep zeven van de basisschool. Het liefst liep hij de hele dag in voetbaloutfits van de clubs die hij het beste vond. Bij voorkeur de buitenlandse, zoals FC Barcelona en Paris Saint-Germain, want daar voetbalden de echt goede spelers. Voor de buitenwereld was Ties een goedlachse knaap met een engelachtig uiterlijk. Zijn blonde krullen en staalblauwe ogen gaven hem een lieve uitstraling. In feite was Ties een gevoelige jongen die zich de broze gezondheid van zijn opa erg aantrok. Hij was erbij geweest toen Gerard ineenzakte. Ties en zijn opa deelden, net als Annabelle, een liefde voor de natuur en vertoefden samen regelmatig in het bos. Uren wandelden ze dan over de paden tussen de bomen en over de heide.

Zo ook die ene keer, nu een paar maanden geleden. Het was op een woensdagmiddag in maart dat Gerard en Ties samen weer eens het bos in gingen. Ze hadden een flinke ronde gelopen en waren onderweg zelfs nog wat reeën tegengekomen, die Ties geprobeerd had te fotograferen met zijn telefoon. Terug bij de auto had Gerard naar zijn hart gegrepen en was naar de grond gezakt. Ties had gelukkig geen moment geaarzeld, 112 gebeld en hard om hulp geroepen. Ze hadden de auto vlak bij een boscafé geparkeerd en dat was Gerards redding gebleken. Gasten van het café waren direct te hulp gesneld en hadden hem gereanimeerd tot de ambulance arriveerde. Annabelle, die gebeld was door de omstanders die zich over de bibberende Ties ontfermd hadden, was onmiddellijk in haar auto gesprongen en naar de plaats van het onheil geracet. Onderweg had ze een paar vergeefse pogingen gedaan om Bart te bereiken, zodat hij Ties kon opvangen. Ze wilde hem het liefste niet meenemen naar het ziekenhuis. De situatie op de parkeerplaats was op zichzelf al meer dan traumatisch genoeg geweest voor de knul.

Op weg naar het ziekenhuis had hij naast haar in de auto gezeten en wezenloos voor zich uit gestaard. Hem naar huis brengen en alleen laten was geen optie geweest en dus moest ze hem noodgedwongen toch zelf onder haar hoede nemen. Marlijn was immers al naar de hockeyclub.

In het ziekenhuis hadden ze samen spannende uren beleefd, tot de chirurg het verlossende bericht kwam brengen dat de operatie geslaagd was en dat ze samen even bij Gerard mochten. Wat had haar grote en altijd zo stoere vader er kwetsbaar uit gezien in het ziekenhuisbed; zijn gezicht grauw en zijn grijze haren om zijn schedel geplakt. Ties had zich flink gehouden bij de aanblik van zijn opa, omringd door al die slangen en vreemde apparatuur. Toen ze echter een paar minuten later samen in de hal stonden zag ze aan zijn trillende lip, dat hij op breken stond. Ze opende haar armen en hij liet zich er snikkend in vallen. Alle spanning van de afgelopen uren vocht zich een weg naar buiten. De adrenaline kwam vrij en schokschouderend liet hij zijn tranen stromen. Wat had Annabelle graag gewild dat hem dit bespaard was gebleven. Ze had in alle hectiek echter geen keuze gehad. Bart was weer eens onbereikbaar geweest. Nadat de arts haar ervan verzekerd had dat Gerard nog tot de volgende ochtend zou slapen had ze het besluit genomen om met Ties naar huis te gaan. Van een zorgzame verpleegster kreeg ze een rustgevend tabletje voor haar zoon, zodat hij die nacht rustig zou kunnen slapen. Ze zouden haar direct bellen zodra Gerard wakker zou worden.

2

Terugdenken aan die dag in maart wilde ze allerminst. Die dag had haar ongewild de ogen geopend en nu, twee maanden later, was de tijd daar om knopen door te hakken. Ze moest op enig moment haar situatie overzien en nadenken over de toekomst. Dat moment was nu aangebroken. Onwillekeurig gingen haar gedachten terug naar die alles veranderende dag.

Annabelle had tijdens de spannende uren in het ziekenhuis via de app contact gehouden met haar dochter. Toen ze tegen achten thuiskwamen had Marlijn klaargezeten aan een gedekte tafel en was het huis gevuld met de verrukkelijke geur van verse lasagne, die in de oven stond te pruttelen. Ze gaf haar dochter een dankbare blik, die onmiskenbaar doordrenkt was van vermoeidheid en liet zich het comfort food goed smaken. Ties daarentegen ondersteunde met zijn ene hand zijn hoofd en draaide met de andere een vork door zijn bord. Marlijn zag het ook en knikte bemoedigend naar haar moeder, die direct opstond. Ties liet zich gewillig mee naar boven nemen, waar Annabelle de douche voor hem aanzette en hem, nadat hij zich had afgedroogd en zijn pyjama had aangetrokken, gebood om zijn tanden te poetsen en het slaaptabletje in te nemen. Ze legde hem in het grote bed op de ruime ouderlijke slaapkamer en kroop tegen hem aan onder het dikke donzen dekbed. Marlijn was, nadat ze beneden had opgeruimd, nog even binnengeslopen om hem een knuffel te geven. Nadat ze hem op het hart gedrukt had hoe trots ze op haar broertje was, ging ze zelf ook naar bed. Toen Ties na veel woelen eindelijk in haar armen in slaap was gevallen had Annabelle nogmaals geprobeerd om Bart te bellen. Het was inmiddels half elf geweest en hij zou toch op enig moment wel een keer op zijn telefoon kijken en al haar gemiste oproepen zien. Deze keer werd er wel opgenomen.

‘Met de secretaresse van mijnheer Blok’, klonk een overdreven sensuele vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. Er volgde wat koddig gegiechel en Annabelle was er zeker van dat ze Barts stem op de achtergrond hoorde.

‘Mijnheer Blok heeft het momenteel erg druk met eh... interne aangelegenheden!’ klonk het vanuit haar smartphone, waarna de dame, schijnbaar zo dronken als een tor en hoorbaar ingenomen met haar eigen misplaatste humor, in een heksachtige lach uitbarstte. Annabelles adem stokte. Waar ze doorgaans de rust zelve was, ontstak zich nu binnen een split second een razende woede in haar. Hoe haalde hij het in zijn hoofd! Ze maakte zich voorzichtig van Ties los, liep op haar tenen naar de overloop en sloot de deur zachtjes, in de hoop dat hij niet wakker zou schrikken.

‘Luister eens mevrouw de secretaresse’, siste ze nijdig in haar telefoon. Prompt verstomde het gegiechel en maakte plaats voor een pijnlijke stilte alsof er met ingehouden adem gewacht werd op haar tirade. Die kon ze krijgen! ‘Zeg maar tegen die hufter van een mijnheer Blok van u, dat zijn vrouw gebeld heeft en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Hij kan zijn interne zaken tot op de bodem uitzoeken. Thuis is alles, zoals altijd, weer onder controle!’

Met deze woorden hing ze woedend op. Ze had al eens met het gevoel rondgelopen dat Bart haar misschien niet altijd even trouw was. Dat was toen hij een paar jaar geleden was teruggekeerd van een zakenreis en er een zweem van een zwoel vrouwelijk parfum, dat ze niet thuis kon brengen, uit zijn koffer was opgestegen. Ze liet deze vermoedens al snel weer varen, omdat Bart, toen ze hem ermee confronteerde, zonder te verblikken of te verblozen verklaarde, dat hij in de taxfreeshop op de heenreis een nieuw geurtje voor haar had gekocht, waarvan het flesje bij aankomst bleek te lekken tussen zijn kleding. Hij had het moeten weggooien. Ze hadden er samen smakelijk om moeten lachen toen hij haar bekende dat zijn zakenrelaties hem maar raar nakeken als hij voorbijliep, met die wolk van parfum om zich heen. Ze kon zich nog goed herinneren dat ze het bij nader inzien helemaal niet erg vond dat het flesje stuk was gegaan, omdat het luchtje totaal niet haar smaak was. Hoe verschrikkelijk dom en naïef was ze al die tijd wel niet geweest?

Ditmaal was het anders. Het lag er zo dik bovenop en ze kon niet ontkennen dat ze niet vanaf het begin al hiervoor gewaarschuwd was. Haar telefoon ging over. Ze drukte 'Bart' direct weg en zette het geluid uit. Hij moest zelf maar eens ervaren hoe het voelt om genegeerd te worden. Haar bloed kookte, al lag het gevoel van machteloosheid en zelfmedelijden direct al op de loer. Annabelle zag onder de deur van de kamer van Marlijn nog een streep licht. Ze haalde een paar keer diep adem alvorens ze zacht op de deur tikte en naar binnen ging. Marlijn lag in haar bed nog wat te lezen.

‘Hoe gaat het met Ties?’ vroeg ze bezorgd.

‘Hij slaapt net’, antwoordde Annabelle. ‘Fijn dat je vanavond voor ons gekookt hebt lieverd’, voegde ze eraan toe en nam plaats op de rand van het bed.

‘Wie had je net aan de telefoon?’ vroeg Marlijn. ‘Je klonk een beetje boos.’

‘Oh, dat was iemand van het werk van papa’, zei Annabelle zo luchtig mogelijk. ‘Ik probeer hem al zowat de hele dag te bereiken, maar ik krijg iedere keer geen gehoor. Hij is kennelijk nogal druk.’ Haar maag kromp pijnlijk ineen en het kostte haar de grootst mogelijke moeite om haar gezicht in de plooi te houden.

‘Druk? Om elf uur ’s avonds?’ vroeg Marlijn met een kritische ondertoon in haar stem en een gefronst voorhoofd. Annabelle wist dat haar dochter scherpzinnig was en maar moeilijk om de tuin te leiden.

‘Ga maar lekker slapen meis’, sprak ze Marlijn geruststellend toe en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Het laatste wat ze wilde was dat haar dochter merkte dat ze overstuur was.

‘Welterusten dan maar mam.’ Ze legde haar boek weg en knipte het lampje bij haar bed uit.

Een opkomende hoofdpijn dwong Annabelle ervoor te kiezen om ook naar bed te gaan. Ze ontkleedde zich, trok haar satijnen nachthemd aan en liep naar de badkamer om haar gezicht schoon te maken, tanden te poetsen en naar een strip paracetamol te zoeken. Ze gooide een lauwwarme plens water in haar gezicht, in een poging de ellende van zich af te spoelen. Met een zachte handdoek depte ze haar huid droog en bekeek haar spiegelbeeld. De frisse vrouw die ze altijd geweest was, bleek momenteel ver te zoeken. Haar huid was grauwig en de blik in haar ogen verraadde haar zorgen van de afgelopen uren. Ze brak bij het zien van haar evenbeeld. De tranen stroomden ongeremd over haar wangen. Alle spanningen van de afgelopen dag en haar boosheid naar Bart kwamen er als een stortvloed uit. Annabelle zakte naar de grond, waar ze met haar rug tegen de muur troost bij zichzelf zocht door haar opgetrokken benen te omarmen. Ze legde haar hoofd op haar knieën en huilde vrijuit.

Annabelle wist niet goed hoe lang ze daar gezeten had toen de stilte plots doorbroken werd door gerammel aan de voordeur. Ze hees zichzelf van de badkamervloer en liep naar de houten balustrade bovenaan de trap, vanwaar ze getuige was hoe Bart er op klungelige wijze in slaagde zich de toegang tot het huis te verschaffen. Hij stond te tollen op zijn benen en zijn armen zwaaiden ongecontroleerd langs zijn lichaam. Annabelle wilde hem niet onder ogen komen, maar besefte dat, wilde ze de kinderen niet wakker maken, ze hem het beste beneden zou kunnen houden. Met benen waarvan ze het gevoel had dat er lood in zat, liep ze de trap af. Ze zag Bart verdwaasd om zich heen kijken. Hij zag er verre van onberispelijk uit met zijn blond grijze haren wild krullend op zijn hoofd en zijn blouse half uit zijn broek. Toen hij haar opmerkte toonde hij haar een berouwvolle, bijna clowneske blik.

‘Het ssspijtt mm-me ssschat’, murmelde hij met een dubbele tong. ‘Ik-ik bbeloof je-je dat het eeecht noooit meer ge-gebeurt. Zij be-be-betekent echt n-n-niets voor me.’

Daar was het dan, de bevestiging! Hij nam dit keer niet eens de moeite om een goede smoes te verzinnen. Waarschijnlijk was hij zelfs daar te dronken voor.

‘Je bent een lul Bart Blok, een grote zelfingenomen lul’, siste ze hem verbeten toe. Hij keek haar enorm uilig aan met van die typische lodder ogen.

‘Ik-ik houuuuu zo van jouuuu’, jammerde hij veel te hard.

‘Stil!’ siste ze opnieuw en pakte hem daadkrachtig bij zijn arm en sleurde hem de hal door naar de woonkamer. Barts lichaam bood geen enkele weerstand.

‘Ik denk dat het verstandig is dat jij vanavond op de bank je roes uitslaapt. Morgen praten we verder’, sprak ze gedecideerd. Ze leidde hem naar de bank. Deels omdat ze bang was dat hij zijn weg niet zou vinden zonder van alles omver te lopen en deels om zo snel mogelijk van hem af te zijn. Uit zijn kleding steeg een penetrante kroeglucht op. De walm, een mengeling van bier, zweet en sigarettenrook, deed haar verlangen naar wat frisse lucht. Bart liet zich als een mak lam meevoeren en probeerde haar onderwijl liefdevol aan te kijken, wat gezien zijn toestand volslagen mislukte. Annabelle negeerde zijn blik, zette hem op de bank en gaf hem de opdracht zich uit te kleden. Zelf liep ze ondertussen zachtjes naar boven om een deken, pyjamabroek en -T-shirt voor hem te halen. Toen ze terugkwam trof ze Bart liggend op zijn buik, dwars over de bank. Het zagende geluid dat hij produceerde was oorverdovend. Ze gooide de deken over hem heen en zijn pyjama op de salontafel. Eén ogenblik bleef ze staan en keek op hem neer. Op dat moment voelde ze alleen maar walging. Hij had haar afschuwelijk vernederd. Hoe lang belazerde hij haar al? En met hoeveel vrouwen? Morgenochtend, als de kinderen naar school waren, zou ze hem ermee confronteren. Als ze daar tenminste de kracht voor kon vinden.

3

Annabelle schrok wakker van de ringtone van haar telefoon. Zes uur ’s ochtends en een onbekend nummer. Slaperig nam ze op:

‘Met Annabelle Blok.’

Het was een verpleegster van het ziekenhuis met de mededeling dat haar vader zojuist was ontwaakt, dat hij het naar omstandigheden goed maakte, maar wat onrustig was en naar zijn dochter vroeg. Ze was er maar wat graag bij geweest toen hij wakker werd. Maar het was voor haar gevoel geen goed idee om de kinderen alleen thuis te laten met Bart, in de toestand waarin hij vannacht thuiskwam. Ze beloofde de verpleegster om er binnen een uur te zijn.

Eerst mezelf maar eens onder de douche zetten om wakker te worden, dacht ze rechtop zittend in bed terwijl de ellendige realiteit haar weer begon te dagen. Met een lichaam dat zwaar voelde van de lasten die het droeg strompelde ze naar de badkamer.

Het was bijna half zeven toen ze met haar enkellaarsjes in haar hand op haar tenen de trap afsloop met als doel de kinderen nog even te laten slapen. Ze moest Bart snel wekken, zodat hij alvast naar boven kon gaan om zich te fatsoeneren. Ze zouden onherroepelijk lastige vragen krijgen als Marlijn en Ties merkten dat hij de hele nacht op de bank had doorgebracht. Ze aarzelde een moment, maar besefte dat ze door deze zure appel heen moest bijten om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te kunnen. Bart lag nog immer op zijn buik op de bank met zijn mond open. Zijn adem klonk zwaar en onregelmatig. Annabelle gaf hem bewust een harde por in zijn zij, waardoor hij kermend ineenkromp.

‘Auw! Waarom doe je zo ruw?’ kreunde hij slaperig, terwijl hij langzaam rechtop probeerde te gaan zitten, maar zich direct weer achterover in de kussens liet zakken. Hij reikte met een van pijn vertrokken gezicht naar zijn voorhoofd. Een schamper lachje verscheen om Annabelles mond; ze gunde hem vandaag echt de moeder der katers.

‘Ik zal het kort houden, want ik schat in dat je momenteel niet te veel gezeur aan je hoofd kunt hebben’, begon ze cynisch. ‘Papa heeft gisteren tijdens een wandeling met Ties een hartinfarct gehad en omdat ik jou niet kon bereiken heb ik Ties ook nog uren mee moeten nemen naar het ziekenhuis. Hij was na afloop behoorlijk overstuur. Ik ben zojuist door het ziekenhuis gebeld dat papa wakker is, met het verzoek snel te komen omdat hij wat verward is.’

Bart ging ondanks zijn bonzende hoofd direct rechtop zitten en volgde haar verhaal met steeds groter wordende ogen en een gezicht vol ontzetting.

‘Ik ga de kinderen zo wakker maken’, vervolgde Annabelle koeltjes. ‘Jij zorgt ervoor dat je onder de douche springt en mij, tot ik weg ben, vooral niet voor de voeten loopt. Je ruimt hier eerst de boel op, zodat de kids niet zien dat je vannacht hier hebt gelegen en zorgt ervoor dat het ze aan niets ontbreekt voordat ze naar school gaan. Zíj zijn mij immers gisteren wel enorm tot steun geweest!’ Bij deze laatste woorden draaide ze haar hoofd van hem weg, vanwege de tranen die achter haar ogen prikten. Haar verdriet gunde ze hem niet. Snel liep ze in de richting van de hal, Bart in verbijsterde toestand achterlatend.

Ze stond nog in de badkamer om haar tanden te poetsen en wat waterproof mascara op haar wimpers te doen toen Bart binnenkwam. Nadat hij haar woorden even op zich had laten inwerken was hij haar naar boven gevolgd; hij was blij te zien dat ze Ties en Marlijn nog niet gewekt had.

‘Ik weet niet wat ik zeggen moet’, stamelde hij. Er viel een korte stilte waarin ze zijn adamsappel op en neer zag gaan en hij naar moed en woorden leek te zoeken.

‘Ik ben me ervan bewust dat wat ik gedaan heb onvergeeflijk is, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat we er samen uit kunnen komen.’ Hij pakte haar voorzichtig bij haar arm en draaide haar naar zich toe.

‘Ik denk dat we vanavond rustig moeten praten. Ik hou van je Bella.’ Hij keek haar zo indringend mogelijk aan. Ze voelde haar hoofd tollen en haar lichaam verstrakken door zijn aanraking. Het bleef een moment ijzig stil alvorens ze haar mond opende.

‘Ik moet helemaal niets Bart. Het gaat er mij vooral om wat jij niet hebt gedaan’, siste ze met ingehouden woede.

‘Al jaren niet! Voor jou is er alleen Bart Blok. Ik pik het allemaal al zo lang van je, omdat ik dacht dat je het voor ons deed en dan nu dit? Ik voel me echt zo ontzettend dom. Denk daar vandaag maar eens goed over na, als je daar tenminste wel tijd voor hebt. Mijn prioriteiten liggen voorlopig bij papa en de kinderen. Over ons wil ik voorlopig nog niet eens nadenken.’

Ze trok haar arm uit zijn krachteloze greep en liep de deur uit richting de slaapkamer van Ties om hem te wekken. Het zag ernaar uit, dat hij door het pilletje rustig had kunnen slapen. Hij lag er zo vredig bij. Ze kuste hem op zijn voorhoofd en aaide voorzichtig door zijn krullen.

‘Heb je al iets gehoord?’ vroeg hij onmiddellijk met een slaperig stemmetje.

‘Opa is wakker en het gaat redelijk goed met hem’, stelde ze hem gerust. ‘Weet je dat hij er mede dankzij jou nog is, Ties? Ik ben zo trots op je. Heb je een beetje kunnen slapen?’

Ties knikte fanatiek met een tevreden lachje om zijn mond.

‘Ik moet zo naar het ziekenhuis, naar opa. Papa maakt ontbijt. We zien elkaar vanmiddag na school weer, goed?’

Annabelle stond op en liep naar de kast om kleren voor hem klaar te leggen. School zou hem vast goed doen. Ze zou zijn leerkracht vanuit het ziekenhuis wel even bellen om die te informeren over wat Ties gisteren had meegemaakt. Vervolgens liep ze naar de kamer van Marlijn. Ze was al wakker en drukdoende een outfit uit te zoeken in haar kledingkast.

‘Hoi mam! Ben je een beetje bijgekomen?’

‘Nauwelijks’, zei Annabelle naar waarheid. Met Marlijn kon ze al makkelijker zaken bespreken waarvoor Ties nog te jong was, al bleven er natuurlijk kwesties genoeg die je niet met je puberdochter wilde bespreken.

‘Ik moet zo naar het ziekenhuis. Red jij je hier met de mannen?’

‘Is papa nog thuisgekomen dan?’

‘Ja, hij staat onder de douche en heeft beloofd het ontbijt klaar te maken. Heb je nog proefwerken vandaag?’ vroeg Annabelle, om van onderwerp te veranderen.

‘Alleen wiskunde’, antwoordde Marlijn met een typisch puberale gezichtsuitdrukking.

‘Nou succes dan maar’, zei Annabelle terwijl ze haar dochter een kushandje toe blies.

Intussen stond Bart naakt in de badkamer te wachten tot het water van de douche een aangenamere temperatuur zou bereiken. Met beide handen omklemde hij de rand van de wastafel en staarde zichzelf strak in de ogen. Er was momenteel niet veel over van die charmante zelfverzekerde vent die hij eigenlijk dacht te zijn. Zijn krullende haren hingen wild om zijn gezicht en zijn ogen waren rood doorlopen.

‘Klootzak!’ beet hij zijn spiegelbeeld toe. Hoe kon het dat hij zo’n egoïst was geworden? Hij liet zijn hoofd hangen, niet langer in staat geconfronteerd te worden met zijn evenbeeld. Waren zijn zakelijke successen en alle aandacht voor zijn persoontje hem dan zo ver naar zijn hoofd gestegen dat hij zich onschendbaar had gewaand en de dingen die er in het leven echt toe deden voor vanzelfsprekend had genomen? Hij stapte onder de douche in een poging in ieder geval een deel van zijn kater van zich af te spoelen. Hij zou diep door het stof moeten om Annabelles vergiffenis te verdienen. Als ze daar al voor open zou staan.

Annabelle liep langs de badkamer waar ze tot haar opluchting het water hoorde stromen. Mooi, dan hoefde ze Bart voorlopig niet meer onder ogen te komen. Ze spurtte de trap af, pakte haar tas van de kapstok en sloeg de voordeur achter zich dicht.

Een kwartier later was ze in het ziekenhuis, waar ze direct doorliep naar de kamer van Gerard. Er verscheen een zwakke, dankbare glimlach om zijn mond op het moment dat hij haar zag. Gelukkig had hij alweer wat kleur op zijn gezicht, desondanks straalde de broosheid van hem af. Hij vroeg naar Ties, omdat hij het zich nog goed voor de geest kon halen dat ze in het bos waren geweest toen het mis was gegaan. Annabelle stelde hem gerust door hem te vertellen dat Ties heel dapper was geweest en er min of meer voor had gezorgd dat hij nog in leven was. Na een tijdje gepraat te hebben, merkte ze dat Gerard moe werd. Ze stelde voor dat hij ging slapen. Zelf wilde ze daarna even de arts spreken. Ze kuste zijn grijze haren en beloofde hem met klem in de middag terug te komen met Marlijn en Ties. Bij de balie liet de arts haar weten dat haar vader de nacht goed was doorgekomen, maar dat hij bij het ontwaken wat onrustig was geworden, waardoor ze op dat moment genoodzaakt waren om hem een kalmerend middeltje toe te dienen. Hij zou nog zeker een week in het ziekenhuis moeten verblijven om aan te sterken.

4

Annabelle zag hoe de taxi zich een weg door het verkeer baande en haar steeds verder verwijderde van haar gezin en vertrouwde omgeving. Ze bedacht zich hoe ze erin geslaagd was om Bart, in de weken na het dubbele drama, zo veel mogelijk te ontlopen. Ze had hem genegeerd maar wist tegelijkertijd dat ze hem om zich heen zou moeten tolereren, omdat ze geen argwaan bij de kinderen wilde wekken. Niet zolang ze zelf niet wist wat ze met de situatie aan moest. Ze had tijd nodig om na te denken en met Bart praten was onvermijdelijk, maar ze voelde zich niet sterk genoeg om de confrontatie met hem aan te gaan. De vermoeidheid had zich diep in haar lichaam genesteld en was niet van plan om op korte termijn te vertrekken. Het verbaasde haar hoe gemakkelijk zij en Bart de poppenkast, zonder lastige vragen, in stand wisten te houden. Waren Ties en Marlijn al die tijd al gewend aan het feit dat hun ouders slechts zelden genegenheid voor elkaar toonden? Was hun huwelijk door de jaren heen zo liefdeloos geworden?

De nachten waren het zwaarst geweest. Annabelle had toegestaan dat Bart naast haar sliep, maar liet zich door hem met geen vinger aanraken. Bij de gedachte eraan voelde ze niets dan walging en Bart leek dat aan te voelen. Als haar lichaam dan tussen de lakens de rust vond, waren het juist haar hersenen die overuren begonnen te draaien.

Bart deed op een krampachtige manier zijn best om er meer voor zijn gezin te zijn. Hij sputterde dan ook niet tegen toen Annabelle hem mededeelde dat haar vader een poosje bij hen in zou trekken om aan te sterken.

Gerard bleek een erg dankbare logé en Marlijn en Ties vonden het maar wat gezellig om hun opa in huis te hebben. Annabelle had op haar beurt de broodnodige afleiding gevonden in de zorg voor haar vader en zijn weg om voor zichzelf te gaan zorgen.

Toen na een week of zes de dag gekomen was dat Gerard weer in staat was om zelfstandig te gaan wonen, bracht Annabelle hem naar zijn huis en deed daarna nog wat boodschappen voor hem. Ze was blij dat hij opgeknapt was, maar besefte dat ze daarmee geen enkel excuus meer had om de problemen binnen haar huwelijk voor zich uit te schuiven.

‘Mijn lieve zorgzame Bella.’ Uit het niets legde haar vader bij het afscheid zijn gerimpelde hand tegen haar wang en keek haar doordringend aan, alsof hij met zijn ogen via de hare speurde naar wat er omging in haar hoofd. Overrompeld sloeg ze haar oogleden neer in een poging haar opwellende tranen te verbergen.

‘Meis, ik zie je zwemmen in een ruige zee. Je worstelt uit alle macht om boven te blijven, maar het lijkt erop dat je steeds weer naar beneden getrokken wordt. Je kunt veel mensen voor de gek houden, maar niet je oude vader.’

Annabelle stortte zich in zijn armen. Troostend streelde hij haar haren.

‘Weet je wat ik denk?’ fluisterde hij door haar krullen. Hij wachtte haar antwoord niet af en sprak gedecideerd: ‘Bella, ik denk dat het tijd wordt dat jij eens wat beter voor jezelf gaat zorgen. Ik zie hoe je langzaam ten onder gaat aan alle ballen die je zo wanhopig in de lucht probeert te houden.’

Hij maakte haar voorzichtig van zich los, legde zijn handen om haar betraande gezicht en keek haar bezorgd aan.

‘Ik weet niet wat je allemaal op je bordje hebt liggen, maar ik beloof je dat wat er ook gebeurt, ik er altijd voor je zal zijn. Hoor je me meis?’

De vertrouwdheid van zijn stem en de woorden die hij sprak maakten dat ze kalmer werd. Ze haalde haar schouders op, wreef met haar mouw de tranen van haar gezicht en knikte instemmend.

‘Fijn om te weten dat mijn goede oude reddingsboei nog altijd prima drijft pap.’

Ze wisselden een flauw lachje uit.

Toen Annabelle in haar auto stapte voelde ze de vermoeidheid in haar lichaam en geest neerdalen alsof ze het zichzelf toestond nu haar vader weer thuis was, waar hij hoorde te zijn. Voordat ze wegreed zwaaide ze nog een keer ingetogen naar Gerard, die voor het raam was gaan staan om haar uit te wuiven.

Met lood in haar schoenen opende ze tegen zessen de voordeur van De Roodborst, waarna ze onmiddellijk gegrepen werd door een verrukkelijke geur die haar verwelkomde. Het was een mengeling van Provençaalse kruiden en geroosterd vlees. Ze liep direct door naar de woonkamer en trof Bart en de kinderen even verderop in de eetkamer, zittend aan een perfect gedekte tafel voorzien van een parelwit damasten tafelkleed, het antieke servies van haar moeder en het prachtige zilveren bestek dat ze op hun huwelijksdag van zijn ouders cadeau hadden gekregen. Overal brandden kaarsen en een aantal boeketten bloeiende pioenrozen sierden het geheel op tot een scène uit een sprookje. Toen haar aandacht werd getrokken door de stralende gezichten van Ties en Marlijn was ze haar emoties voor de tweede keer die dag niet de baas.

‘Oh lieverds! Hebben jullie dit allemaal voor mij gedaan?’ Ze stond nog altijd met haar jas aan en haar tas in haar hand tussen de geopende en-suitedeuren, die de doorgang van de woonkamer naar de in het licht badende eetkamer vormden. Ze durfde Bart niet aan te kijken, maar zag hem vanuit haar ooghoek opstaan en op haar aflopen. Haar lichaam leek te verstenen toen hij haar tas van haar overnam en haar uit haar jas hielp. Hij duwde haar met zachte hand in de richting van één van de brocante stoelen aan de grote ovale tafel. Als in een waas trokken een aantal van haar lievelingsgerechten aan haar voorbij, die ze werktuigelijk en omwille van de kinderen met een geforceerd enthousiasme nuttigde. Toen de twee met samenzweerderige blikken naar de keuken waren gelopen voor het verrassingstoetje, keek ze Bart voor het eerst sinds haar binnenkomst machteloos aan.

‘Gaat het een beetje?’

‘Ik kan niet meer’, verzuchtte ze zo zacht dat het bijna onhoorbaar was. ‘Deze poppenkast verstikt me. Ik kan niet langer net doen alsof er niets gebeurd is.’