OMARM ÓNS

Ryanne Veldkamp

Over de auteur

Omarm óns is de titel van de debuutroman van Ryanne Veldkamp (1992). Ze woont samen met haar gezin in Friesland. Schrijven is haar passie en dat zal ze daarom ook zeker blijven doen. Al haar schrijfavonturen zijn te volgen op Instagram via @xryanschrijft.

Over het boek

Lieke verruilt een half jaar lang het Groningse Haren voor Zeeland. Ze heeft net ontdekt dat haar vriend Nick er een dubbelleven op nahield. Met deze ervaring op zak is ze voorlopig echt even klaar met de liefde. Tenminste, dat had ze gedacht...

Vanaf het moment dat Lucas, haar nieuwe, tijdelijke buurman, haar ophaalt van het station wekt hij haar interesse. Lucas, voor vrienden: Luuk, is beslist knap en Lieke kan niet voorkomen dat hij haar enorm aantrekt en intrigeert. Maar Luuk is behalve een ontzettend leuke verschijning om te zien ook enorm gesloten. Ze probeert toenadering te zoeken, maar Luuk weigert het achterste van zijn tong te laten zien. Lieke wil maar wat graag weten wat er schuil gaat achter de muur die Luuk optrekt.

Lukt het Lieke om hem ervan te overtuigen dat hij haar kan vertrouwen, of is Luuk op zijn beurt te beschadigd om nog in de liefde te kunnen geloven?

Reacties

Het boek Omarm óns is heel enthousiast ontvangen door de eerste lezers en er staan al heel wat prachtige recensies online op de bekende platforms. Het debuut van Ryanne Veldkamp is dan ook nu al heel geslaagd te noemen!

Hele dagen gaan verloren

aan het gevecht tegen de tijd.

Die al had gewonnen, ver voordat je was begonnen. Dus laat vallen toch die strijd.

Wie wint nou van de eeuwigheid?’

Uit: Acda en de Munnik - Alles gaat voorbij

Spotify playlist Omarm óns

Before You Go – Lewis Capaldi

Fix You – Coldplay

Demons – Imagnine Dragons

Need You Now - Lady Antebellum

Smells Like Teen Spirit - Nirvana

Chasing Cars – Snow Patrol

Run – Snow Patrol

Zoutelande – Blof ft Geike Arneart

Zwerf´on – Acda en de Munnik

Kom bij me, lief – Acda en de Munnik

The Way That I Love You – Passenger

When September ends – Green Day

Wonderfull World – James Morrison

Uncharted – Kensington

Breathe ( 2am) – Anna Nalick

Somewhere Only We Know – Keane

Toen ik je zag – Antonie Kamerling

Jim – Rob de Nijs

Underneath your clothes – Shakira

Kill – Jimmy Eat World

Wish You Were Here - Pink Floyd

Ryanne Veldkamp

Omarm Óns

Is er wel ruimte voor liefde, als verdriet uit het verleden overheerst?

Een roman van
Uitgeverij Hartklopper, Heerenveen

ISBN 978-90-830816-6-3

NUR 343

© Ryanne Veldkamp, november 2021
Omslagontwerp: Ryanne Veldkamp
Opmaak e-book: Ralph Koridon

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, november 2021

Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.uitgeverij-hartklopper.nl

Proloog

Het station ligt er stil en verlaten bij zo vroeg in de ochtend. De klok op het perron tikt kwart voor zes aan. Het weer is triest en koud. Het is donker en de regen tikt zachtjes op zijn jas. De jongen kijkt om zich heen. Hier en daar loopt een student die vroeg op school moet zijn of misschien stage loopt, wie zal het zeggen. Hij trekt de rits van zijn jas verder omhoog, het is huiverig, maar straks heeft hij daar helemaal geen last meer van, denkt hij opgelucht. Het is niet zo dat hij deze beslissing in een opwelling heeft genomen, maar dit leven is moeilijk voor hem, zo godvergeten lastig!

Voor hem was het leven altijd al te rauw, te hard. Natuurlijk had hij Lucas, zijn oudere broer met wie hij een hechte band heeft, en er waren hulpverleners, waaronder verschillende psychologen en zelfs een psychiater die hij heeft bezocht. Maar de pijn, het allesoverheersende gevoel dat hem al jaren opslokt, gaat niet weg, ook niet met behulp van verschillende soorten medicatie.

Het gaat nooit weg, concludeert hij voor de zoveelste keer. Hij heeft van alles geprobeerd, zo hard gestreden, maar nu is het op. Nu is het klaar. De reden dat hij nu hier staat en dit besluit heeft genomen is een opeenstapeling van alles. De moeizame band met zijn ouders, zijn eeuwige depressies, de wetenschap dat zijn vader zijn geaardheid nooit zal accepteren en de chantage als gevolg van de intieme foto's met Bram.

Hij had willen wachten, wachten tot Lucas gesetteld was en hij hem voor zijn gevoel met een gerust hart achter kon laten. Maar de pijn is te overheersend en hij is uitgeteld. Moe van het gevecht, de strijd om het bestaan. Godsamme wat is hij moe.

Hij ziet de trein in de verte aankomen en twijfelt niet. Even kijkt hij omhoog met tranen in zijn ogen en zacht mompelt hij: ‘Maak er wat van Luuk, je kan het ook zonder mij.’ En met het zelfgeschreven gedicht nog in zijn linkerhand loopt hij vastbesloten naar voren, naar de eeuwige rust.

Ik kan niet langer zwemmen.
Het lukt mij niet langer
om mijn adem in te houden.
Ik heb het zo lang geprobeerd,
echt, zo ontzettend lang.
Maar de golven zijn hoog,
zo hoog en wild.
Ze duwen me onder water
en als ik dan hoestend boven kom,
duwen ze me nog dieper terug het oneindige water in.
En ik denk dat ik ze hun gang maar laat gaan.

1

Het is net na twaalven, op de achtergrond hoor ik de kerkklokken nog nagalmen. Hier in het dorp is dat standaard. Ze luiden ook om acht uur ‘s morgens, waardoor ik, toen ik nog een schoolgaande puber was, wist dat het foute boel was wanneer ik doordeweeks die klokken hoorde en nog in bed lag. Dat betekende maar één ding: verslapen! En omdat opstaan niet mijn sterkste kant was en nog steeds niet is overigens, heb ik die klokken vaak gehoord terwijl ik mijn roes nog uit lag te slapen. Ze luidden daarna om twaalf uur dus nog een keer, zoals ook nu het geval is.

Ik sta in mijn slaapkamer met naast mij twee grote koffers, waarin voldoende kleding zit voor de komende tijd, of zoals mijn vader het benoemde: ‘Genoeg voor de rest van je leven.’ Voor het eerst in mijn bestaan ga ik alleen op vakantie. Nou ja, niet echt op vakantie als in een ander land of voor drie weken, maar dus wel voor langere tijd alleen weg. Zesentwintig ben ik en nog nooit langer dan twee weken ergens in m'n eentje geweest, zoals nu de bedoeling is.

Als kind ging ik natuurlijk wel op vakantie met mijn ouders en mijn twee jaar oudere broer Niels. Elk jaar weer gingen we naar Zuid-Frankrijk. Eerst vijftien uur in de auto, wat geen pretje was met een wagenzieke broer die zijn maaginhoud niet kon binnenhouden. Nadat je dan compleet high geworden was van de kots- en zweetlucht kwam je aan op de plaats van bestemming, om vervolgens helemaal bekaf van die lange rit ook nog eens de tent op te moeten zetten. Opgepropt met z'n allen in zo'n bloedheet tentje en dan elke ochtend met wc-rol onder je oksel en handdoek in je nek over de camping. Mijn moeder aangeschoten van de goedkope wijn uit pakken, waardoor ze ineens weer smoorverliefd werd op mijn vader en hem dan vol overgave besprong. De arme man wist niet goed wat hij ermee aan moest en klapte bij iedere aanval zowat met campingstoel en al achterover. En dat alles drie hele weken lang! Wat heb ik enorm genoten van die vakanties zeg! Maar niet heus. Afijn, ik ben ze al met al prima doorgekomen, geen trauma's aan overgehouden verder.

Waar ik wel een trauma aan over heb gehouden is Nick. Nick was mijn vriendje de afgelopen anderhalf jaar. Tenminste, dat dacht ik. Tot ik er twee weken geleden achter kwam dat die klootzak naast mij als vriendin ook nog een vrouw en zelfs een kind heeft, in Drenthe. Verbijsterd dat hij dit zo lang verborgen heeft weten te houden, confronteerde ik hem er onmiddellijk mee. Op slag zag ik dat zijn houding veranderde. Hoe de blik in zijn ogen hard en kil werd.

‘Bek dicht kutwijf en nu oprotten’, riep hij me als antwoord uiterst agressief en met de nodige armgebaren toe.

Hoewel de woorden keihard waren, was dat niet waar ik van schrok. Zijn gedrag naar mij toe daarentegen was nieuw voor mij en best wel beangstigend. Nick had altijd al wel een kort lontje, maar deze op mij gerichte woede zag ik niet aankomen. Ik was zo perplex dat ik zonder nog een woord met hem te wisselen gelijk ben vertrokken. Het is over en uit tussen ons, dat lijkt me duidelijk. Of zijn vrouw er inmiddels ook achter gekomen is weet ik niet, maar stiekem hoop ik dat.

Daarna heb ik niks meer van hem vernomen. Deze hele ervaring heeft er wel voor gezorgd dat ik voorlopig klaar ben met mannen. Ik heb zelfs nog heel even overwogen om alleen nog een relatie met een vrouw te beginnen, een stuk minder gecompliceerd lijkt mij. Maar een relatie zonder piemel – niet dat ik zo'n ding nou zo charmant vind om te zien – lijkt me ook niet echt wat.

En dus sta ik hier met twee grote koffers om op wereldreis te gaan vanaf het Groningse Haren naar Zeeland. Ik werp nog een laatste blik in de spiegel en hark met beide handen mijn blonde krullen een beetje in model. M'n bruine ogen in de spiegel kijken me vol spanning aan, verheugd om dit avontuur aan te gaan

‘Lieke? hoor ik roepen.

‘Ben je er klaar voor meisje?’

Mijn vader staat onderaan de trap in zijn eeuwige Adidas trui, versleten spijkerbroek en zoals altijd op pantoffels. Want die zitten hem het lekkerst, zegt hij. Of het nu winter is, hartje zomer of zoals nu lente: pantoffels kunnen volgens hem altijd. Fred – mijn vader dus – brengt me naar het station in Groningen en mijn tante Jo haalt mij dan van het station in Middelburg weer op. Tante Jo gaat voor zes maanden naar Australië naar haar zoon die daar werkt en zolang mag ik op haar huis passen. Lijkt me heerlijk. Ik heb genoeg drama meegemaakt om een soapserie mee te vullen, daarom kijk ik ernaar uit om in alle rust een hoop boeken te verslinden en lekker veel in de natuur te lopen.

Als mijn vader, de gentleman, de zware koffers naar beneden heeft gesleept en in de kofferbak geslingerd, stap ik naast hem in en kijk een beetje triest uit het raam. Ondanks dat het lente is hangt er een grijze bewolking boven ons en lijkt het wel of het ieder moment kan gaan regenen. Ik haat regen en dan vooral die enorme plensbuien waardoor je direct helemaal doorweekt bent. Zeiknat kan lekker zijn, maar dan wel onder de juiste omstandigheden en met een lekkere vent. Maar als je net je haar en make-up gedaan hebt? Ik kan er, zelfs nu ik er alleen nog maar aan denk, bloedchagrijnig van worden. Mijn vader is een man van weinig woorden en dus zitten we de komende tien minuten zwijgzaam uit het raam te kijken zonder dat het ongemakkelijk wordt. Hij parkeert de oude zwarte Toyota op P+R Cascade en loopt nog even met mij mee naar het juiste perron. Daar nemen we afscheid en als hij weer terug richting de auto slentert, kijk ik hem net zolang na tot hij helemaal uit het zicht verdwenen is. Een beetje gespannen wacht ik op de trein; ik ga gewoon helemaal alleen voor een half jaar naar Zeeland! Terwijl ik even om me heen kijk zie ik de trein in de verte aankomen. Als de deuren openslaan besef ik dat ik nog moet inchecken en bied nog snel mijn ov-kaart bij het paaltje aan voordat ik instap. Met enige inspanning lukt het me om mijn koffers in de bagageruimte boven mijn hoofd te krijgen en plof ik neer op een zitplaats bij het raam. Als we vertrekken pak ik mijn telefoon en app mijn tante dat ik onderweg ben. Daarna stuur ik datzelfde appje naar mijn vader. Hij reageert meteen met zijn altijd even enthousiaste oké. Mijn tante reageert niet direct, maar dat geeft niet, want ik ben voorlopig ook nog lang niet in Middelburg. Ik sluit mijn oortjes aan op de telefoon, start de Spotify playlist, druk op play en stop de telefoon weer in mijn broekzak. Langzaam worden mijn oogleden zwaar en even zak ik weg.

2

Wanneer ik mijn ogen weer open kijk ik nog wat slaapdronken uit het raam en zie tot mijn schrik dat de trein langzaam het station binnenrijdt waar ik mijn overstap moet halen. Los daarvan verloopt de reis tot nu toe vlekkeloos. Op zich is dat misschien niet heel bijzonder, maar ondanks mijn sportief gebouwde lichaam, ben ik dat dus totaal niet. Zacht uitgedrukt, want onhandig is misschien meer het juiste woord. Nick vond dat best irritant. Als sportinstructeur probeerde hij mij meer dan eens te overtuigen dat bewegen gezond is. Eigenlijk was er er vrij weinig wat Nick nog wel leuk aan mij vond, vermoed ik. Nu de relatie over is en ik er nog eens goed over nadenk, vallen de puzzelstukjes langzaam op zijn plaats. Waarom Nick zogenaamd niet van verrassingen of onaangekondigd bezoek hield. Waarom hij mij nooit aan zijn familie voor wilde stellen. Toen zijn moeder een keer onverwachts langs kwam, zei hij dat dit niet het juiste moment was om mij voor te stellen en liet hij haar gewoon niet binnen. Waarom vind ik dat nu pas vreemd? Dat hij nooit naar de wc ging zonder telefoon en er een dubbel wachtwoord op had! Als ik deze dingen opsom in mijn hoofd is het onmogelijk om verdrietig te zijn over het einde van deze relatie. Opluchting lijkt me een veel beter woord, misschien zelfs wel bevrijding.

Terwijl ik mijn plekje vind in de volgende trein kijk ik nogmaals op mijn telefoon om te zien of ik al een berichtje van Tante Jo ontvangen heb, maar helaas. Wel zie ik tot mijn grote verbazing dat er een appje is binnengekomen van Nick. Ik had zijn nummer verwijderd maar zie meteen aan de profielfoto dat hij het is. ‘Als je het over de duivel hebt!’ denk ik verschrikt.

Ik houd mijn vinger ingedrukt en probeer het berichtje op die manier te lezen. Want als ik het open, krijgt hij blauwe vinkjes en wil hij meteen antwoord. En ik heb even geen behoefte aan Nick en al zijn bazigheid. Yes, het lukt!

Mijn smartwatch ligt nog bij jou.

Kom die deze week bij je ophalen!

Ontzet kijk ik naar het berichtje. Wat denkt hij wel!? Dat ik na alles wat hij me geflikt heeft, hem binnenlaat voor die stomme smartwatch?

Dat ego van die jongen is onvoorstelbaar groot en de afkeer die ik in korte tijd voor hem heb opgebouwd welt op. Snel blokkeer ik zijn nummer, zodat hij me niet meer kan bereiken. Even vecht ik tegen de verleiding om een heel vervelend berichtje terug te sturen.

‘Stomme klootzak, stik in je smartwatch’, vloek ik zachtjes en stop de telefoon terug in mijn broekzak. Ben ik even blij dat deze relatie klaar is en dat ik ver uit zijn buurt ben de komende tijd.

Daarna pak ik een boek uit mijn koffer. Al snel verdwijnt Nick naar de achtergrond en zit ik helemaal in het verhaal dat ik lees.

Ruim vijf uur na mijn vertrek arriveert de trein op het station van Middelburg. Dan besef ik me dat ik nog altijd niets van mijn tante heb gehoord en verlaat het voertuig met in iedere hand een koffer. Ik loop over het perron naarstig zoekend naar een glimp van mijn tante.

‘Lieke de Boer!?’ hoor ik een mannenstem vlak achter me roepen.

Als ik me omdraai kijk ik direct in twee helderblauwe ogen van een op het eerste oog niet onaantrekkelijke man. In een split second neem ik hem in me op. Hij is zeker 1.85 lang, breed gebouwd, maar absoluut niet dik. Zijn prachtige ogen kijken me vragend aan terwijl hij zijn hand aarzelend door zijn steile dikke zwarte haar haalt.

‘Eh, ja dat ben ik’, zeg ik, hopend dat hij niet doorheeft dat ik hem zo aan het bestuderen was.

‘Ik ben Lucas, zeg maar Luuk, doet iedereen’, zegt hij, vriendelijk knikkend.

‘Oké, nou Lucas, eh, ik bedoel Luuk. Ik ben dus Lieke’, stamel ik lichtelijk zenuwachtig.

Waar dat ineens vandaan komt begrijp ik niet want ik ben eigenlijk nooit zenuwachtig. Zelfs niet als de man in kwestie meer dan aantrekkelijk is.

‘Zal ik de koffers van je overnemen?’ vraagt hij, terwijl hij mij ook duidelijk aan een vluchtige inspectie onderwerpt. Gelukkig heb ik mijn favoriete skinny jeans aangedaan.

Eigenlijk wil ik zeggen dat het nergens voor nodig is en dat ik ze heel goed zelf kan tillen. Wat misschien ook waar geweest was, als ik er geen negen paar schoenen en elf boeken in had gestopt. Dankbaar overhandig ik hem de koffers. Gek, want hij legt niks uit en ik ben anders nooit zo goed van vertrouwen; dat is er na alle ellende met Nick ook echt niet opeens beter op geworden. Blijkbaar heeft híj geen last van die schoenen en boeken, want hij verblikt niet als hij ze van me overneemt. Als hij voor me uitloopt bekijk ik hem nog eens goed: afgetrapte All Stars, een ruim vallende zwarte spijkerbroek en een donkerblauwe longsleeve die nauw om zijn schouders sluit.

Inmiddels is de zon behoorlijk stekend gaan schijnen en heb ik na mijn jas zelfs mijn witte vestje uitgedaan. Lucas, Luuk dus, lijkt nu bijna te warm gekleed in zijn shirt met lange mouwen, merk ik op terwijl ik achter hem aan naar zijn auto loop. Wauw! Een zwart glimmende BMW X5!

‘Mooie auto’, complimenteer ik hem, terwijl hij mijn koffers inlaadt.

‘Oh ja, wel oké’, zegt hij terwijl hij nonchalant zijn schouders ophaalt en plaatsneemt achter het met leer beklede stuur.

Ik ga naast hem zitten en aangezien hij mij blijkbaar niet uit zichzelf gaat vertellen waarom juist hij en niet mijn tante mij heeft opgehaald besluit ik hem ernaar te vragen

‘Niet dat ik het niet waardeer hoor, dat je me ophaalt’, begin ik, ‘maar waar is tante Jo? Ik had haar geappt, maar heb niks van haar gehoord.’

De woorden komen weer als een soort waterval uit mijn mond en terwijl ik mezelf hoor tetteren hoop ik maar dat ik hem niet afschrik of dat hij me vreselijk irritant vindt.

‘O ja dat.’

Hij lijkt zich ineens te realiseren dat hij nog niet verteld heeft waarom juist hij me heeft opgepikt.

‘Ze had zich vergist, de vlucht ging gisteravond al’, bromt hij met lage stem.

‘Oh, dus ze is al weg’, zeg ik teleurgesteld en sla mijn ogen neer. Ik had me er net zo op verheugd om lekker bij te praten. Het klinkt wel als echt iets voor haar, bevestigen mijn dwalende gedachten.

Hij knikt slechts instemmend, niet van plan er verder nog wat over te zeggen en houdt zijn ogen op de weg gericht.

‘En jij bent?’ vraag ik, in een poging om het gesprek wat op gang te krijgen.

‘Luuk dus. De buurman’, voegt hij eraan toe alsof dat alles ververklaart en daarmee lijkt het gesprek ten einde.

Pff, hij is wel stug zeg. Na een stukje snelweg en een paar bosrijke landelijke weggetjes rijdt hij een grindpad op. De lucht lijkt hier nog stralender blauw dan daarnet op het station. Vogels kwetteren vrolijk en aan de linkerkant van het grindpad zie ik twee herten in de wei staan.

‘Wauw kijk!’ roep ik enthousiast.

Luuk lijkt niet onder de indruk, maar knikt beleefd.

‘Ja, mooi hè’, bevestigt hij even later.

Na ongeveer tweehonderd meter stopt hij zijn wagen en knikt naar het huis voor me.

‘Daar is het.’

3

‘Wow’, zeg ik bijna fluisterend, terwijl ik mijn ogen richt op een schattig, klein vrijstaand huisje. Het lijkt zo uit een sprookje te komen, met dat rieten dak en van die gezellige wit kanten gordijntjes voor de ramen. Naast het huisje staat een donkerblauwe Fiat Panda geparkeerd. Voor de deur zit een dikke rode kater te wachten tot hij binnengelaten wordt. Als ik het portier opendoe, spring ik van enthousiasme bijna uit de auto om zo snel mogelijk te gaan bekijken hoe het er verder van binnen allemaal uitziet. Ik loop het grindpad op richting de voordeur en wil gelijk naar binnen stappen. Het was me bijna elegant gelukt ware het niet dat de deur natuurlijk op slot zit.

‘Zoek je deze?’

Luuk staat achter me en houdt met een geamuseerde blik een sleutelbos in zijn rechterhand omhoog.

‘Ik denk het wel’, antwoord ik, terwijl mijn wangen rood kleuren.

Shit, nu vindt hij me vast nog onnozel ook, mopper ik in mezelf. Luuk overhandigt me de sleutels en loopt achter me aan naar binnen. Het huisje is van binnen minstens zo schattig als van buiten. In de hal hangt een kleine goudkleurige kroonluchter en de vloer is voorzien van prachtige donkergrijze plavuizen, wat mooi kleurt bij de zwart en witte banen van het behang. Dan is er een deur die naar de woonkamer gaat. Daar staat voor het raam een hoekbank die echt tot op de centimeter nauwkeurig net past. Voor de bank staan twee kleine ronde houten salontafels met robuuste roze kaarsen en tegen één van die kaarsen een gevouwen en naar blijkt handgeschreven briefje met mijn naam erop.

Hallo lieverd!
Sorry dat ik er niet was om je op te halen,
had me vergist in de datum....
Maar zeg nou eerlijk, Luuk is veel knapper?! :)
Veel plezier komende tijd in mijn huis!
Mocht er wat zijn dan kun je me altijd bellen.
Of bij de buurman aankloppen natuurlijk..
Liefs en een hele dikke kus, Jo.

Ik grinnik terwijl ik het briefje weer opvouw en terug op tafel leg.

‘Ahum’, hoor ik achter me.

Ietwat verschrikt draai ik me om.

‘Waar kan ik de koffers neerzetten?’ vraagt Luuk nog altijd even beleefd.

‘O, zet maar neer. Ik kijk straks wel’, antwoord ik, terwijl ik nog steeds de omgeving in me opneem.

‘Oké’, bromt hij met zijn mooie zware stem en ploft de koffers in de woonkamer voor de bank neer.

‘Wil je iets drinken?’ flap ik er onnadenkend uit.

Hij knippert even en kijkt mij met zijn hemelsblauwe ogen verbaasd aan. Nu ik hem nogmaals bestudeer concludeer ik opnieuw dat hij echt knap is.

‘Ik, eh, nou ja ik ken hier niemand en je hebt me net opgehaald wat natuurlijk lief is’, hakkel ik, ‘maar ik ken jou verder ook niet dus wil je wat drinken?’

‘Nee, kan niet, ik moet de lekkage nog repareren’, antwoordt hij een beetje kortaf.

‘O, oké’, zeg ik een beetje beduusd, omdat hij blijkbaar ineens enorme haast heeft.

Ongemakkelijk haalt hij weer zijn hand door zijn haar, dan draait zich om en loopt zonder verder nog een woord te zeggen het huis uit. Nog een beetje verbouwereerd door Luuks plotselinge vertrek schenk ik mezelf een glas cola in. Tante Jo heeft zo te zien de koelkast voor haar vertrek riant gevuld. Het zou misschien verstandig zijn om de koffers alvast naar boven te brengen, dan is dat maar klaar. Maar ik merk dat ik moe ben van het gereis en gesjouw en besluit de tv aan te zetten. Drinkend van mijn cola start ik Netflix op. Ik maak vervolgens mijn eigen account aan, zodat ik tante Jo haar 'Favoriete series en films' niet in de war schop. Na wat scrollen begin ik met een aflevering van Friends, waar ik al gauw helemaal in zit. Joey zit net weer met zijn hoofd vast in de kalkoen van Monica als ik word opgeschrikt door getik op het raam. Vlug zet ik Joey en zijn kalkoen op pauze en doe een beetje verbaasd de voordeur open.

‘Hoi, ik woon drie huizen verderop en ik dacht ik kom even kennismaken’, zegt hij naar mijn mening net iets te enthousiast. In zijn hand heeft hij een grote bos bloemen die hij mij in m'n handen drukt. Sprakeloos kijk ik hem aan. Hij is knap, dat is duidelijk, zijn blonde krullen zwaaien wild langs zijn gezicht. Hij heeft olijke kuiltjes en groene ogen. Het is ook overduidelijk dat hij heel goed weet wat voor uitwerking hij over het algemeen op vrouwen heeft.

‘Ja graag gedaan hoor’, zegt hij om de ongemakkelijke stilte te verbreken en steekt zijn hand uit.

‘Ik ben Jeroen! Jo vertelde vorige week over je komst en ze hoopte dat je het hier naar je zin zou hebben Ik moest me gedragen, zei ze.’ Hij grijnst er ondeugend bij, alsof hij me wil laten weten dat ze iets onmogelijks van hem gevraagd heeft.

‘Lieke’, stamel ik terwijl ik zijn hand aanneem, ‘en bedankt hoor voor de bloemen. Ik hoop dat hier vazen zijn.’

‘O’, grinnikt hij, ‘mijn zus zet ze, bij gebrek aan een vaas altijd in een maatbeker. Kan ook prima hoor. Maar vertel eens, wat kom je hier doen? Hoe kom je hier? En hoelang blijf je?’

Hij ploft op de bank neer alsof ik te gast ben in zijn huis in plaats van andersom.

‘Nou’, begin ik, met het hoofd waar een tomaat jaloers op zou zijn, ‘ik kom hier op het huis passen en bijkomen, met de trein en vanaf daar opgehaald door Luuk en zes maanden in die volgorde.’

Vlug draai ik me om en zet de bloemen op zijn advies voorlopig in een maatbeker, omdat die toevallig in het zicht op het aanrecht stond.

‘Wil je misschien iets te drinken?’ vraag ik hem, aangezien hij er toch bijzit alsof hij hier nog wel even blijft.

‘Ja, wat je kwijt wilt’, zegt hij nonchalant en ik schenk hem een glas cola in.

‘En jij?’ vraag ik hem, terwijl ik hem de volle beker aangeef.

‘Jeroen dus. Ik woon vlak naast je zoals ik net al zei. Ik werk bij defensie, maar momenteel heb ik drie weken vrij’, voegt hij eraan toe.

‘Klinkt interessant, bevalt het je?’

‘Hmm’, mompelt hij met een knik, terwijl hij een slok cola neemt.

‘Maar vertel, Luuk?’

De klank in zijn stem klinkt een beetje cynisch, maar misschien verbeeld ik me dat alleen maar. Ik ken hem natuurlijk helemaal niet en besluit er daarom verder maar niet op in te gaan.

‘Ja, tante Jo had zich verkeken op de datum van haar vlucht. Ze is al weg en heeft hem blijkbaar gevraagd om mij op te halen.’

‘Aha’, zegt hij kortaf.

We drinken zwijgend onze cola op zonder dat het verder opnieuw echt ongemakkelijk wordt. Ik geniet van het prachtige uitzicht. Mijn eigen plekje voor de komende tijd. Opeens onderbreekt hij mijn gedachten.

‘Zeg, Lieke, die Luuk, pas je wel een beetje op met hem? Hij lijkt me niet heel betrouwbaar.’

‘O, hoezo?’ vraag ik hem verbaasd.

Ik had hem ingeschat als verlegen zeker niet als gevaarlijk of eng.

‘Weet ik niet’, bromt hij. ‘Ik vind hem gewoon typisch. Altijd die lange mouwen, zelfs al is het tweeëndertig graden en ik zie hem ook nooit met een vrouw’, voegt hij eraan toe alsof dat alles verklaart.

Mijn hart maakt een sprongetje bij het horen van de woorden 'geen vrouw'.

‘O’, zeg ik dommig omdat ik niet weet wat ik hiervan moet vinden of zeggen.

‘We kunnen zaterdag wel op stap gaan’, verandert hij van onderwerp. ‘Dan kan ik je wel voorstellen aan wat vrienden van me...’

‘Hmm’, reageer ik afwezig, helemaal opgeslokt door de nieuwe informatie die ik zojuist kreeg.

‘Geregeld bij deze! Mooi, dan ga ik maar weer.’

Jeroen staat op en loopt naar de voordeur waar hij zojuist onverwachts door verscheen.

‘Als er iets is hoor ik het wel en anders tot zaterdag’, sluit hij af en verdwijnt naar buiten.

Ik draai gauw de deur op slot, heb geen zin in nog meer onaangekondigd bezoek. Vervolgens zoek ik uit mijn koffers de benodigde spullen om een douche te gaan nemen en loop de wenteltrap op naar boven. Aan de wand naast de trapleuning hangen allemaal vrolijke vakantiefoto's in kleurrijke fotolijstjes. Ik bekijk ze vol interesse; het zijn gezellige tafereeltjes. Beter in ieder geval dan onze 'fantastische' vakanties naar Zuid-Frankrijk, bedenk ik me met een glimlach rond mijn mond. Ik loop de badkamer in en kleed me uit. Mijn kleding leg ik op de dichte wasmand neer.

Daar stel ik de temperatuur van de douche lekker warm in en stap er onder, nog nadenkend over deze drukke en bijzondere dag. Terwijl de kokosgeur van mijn shampoo de badkamer vult, zie ik met mijn ogen dicht nog steeds Luuk voor me met zijn helderblauwe ogen, en o god wat zou ik graag aan dat zwarte dikke haar willen trekken. Ik ben helemaal in gedachten verzonken als ik plotseling het akelige gevoel krijg dat ik word aangestaard.

4

Van schrik gil ik zo hard als mijn stem het toelaat. Vanuit de hoek van de badkamer word ik aangekeken door twee kleine zwarte kraaloogjes. Er zit een vleermuis in de badkamer! Gadverdamme, wat smerig, denk ik terwijl er een rilling over mijn rug loopt. Zo snel als mijn motoriek het toelaat stap ik de douchecabine uit. In mijn haast vergeet ik het opstapje en voor ik het weet lig ik languit op de vloer in de badkamer. Ik vloek een keer hard: ‘Godsamme.’ Een venijnige pijnscheut schiet door mijn grote teen, de veroorzaker van mijn struikeling.

‘Lieke??’ hoor ik een bekende mannenstem van buiten uitroepen.

Ik zie nu pas dat het badkamerraampje open staat en schaam me kapot.

‘Niks aan de hand hoor’, roep ik terug.

Wat moet Luuk zo onderhand toch wel niet van me denken, bijt ik mezelf in gedachten toe.

‘Waarom gil je dan zo?’ klinkt het verbaasd.

‘Een vleermuis!!!’ roep ik terug met luide schelle stem.

‘Is hij weg?’ vraagt hij geamuseerd.

‘Weet ik veel’, antwoord ik een klein beetje geïrriteerd.

Luuk vindt het blijkbaar nogal vermakelijk dat ik hier doodsangsten uitsta. Snel kom ik overeind om te kijken of de boosdoener nog aanwezig is.

‘Nee, hij is er nog’, antwoord ik dan.

‘Moet ik hem voor je weghalen?’

Luuk klinkt een stuk vriendelijker dan toen hij vanmiddag zo plots wegging. Eigenlijk wil ik nee zeggen, dat ik mezelf wel red, maar ik ben als de dood voor vleermuizen en als ik hier de komende maanden nog wil douchen...

‘Graag’, zeg ik zo zacht dat het bijna fluisteren is. Toch was het blijkbaar luider dan ik dacht, want ik hoor hem vastbesloten zeggen:

‘Ik kom eraan.’

Snel droog ik me af en schiet gauw in mijn zwarte T-shirt met een witte spijkerbroek. Met het elastiekje om mijn pols maak ik een slordige vlecht van mijn natte haar. Een blik in de spiegel werpen lijkt me op dit moment niet verstandig.

Terwijl ik haastig de trap afloop hoor ik Luuk al op de voordeur bonzen. Gauw doe ik de deur open. En wederom ben ik sprakeloos, daar staat hij weer. Onverklaarbaar maakt mijn hart een sprongetje. Ik spreek mezelf in gedachten streng toe dat dit helemaal nergens op slaat en dat ik hem helemaal niet ken. En dat hij na al mijn flaters ook absoluut geen interesse in mij zal hebben. Met in zijn rechterhand een schepnet om de ongewenste gast mee te gaan vangen loopt hij zonder iets te zeggen langs mij naar boven, richting de badkamer. Snel volg ik hem. Als ik achter hem aan naar binnen loop, zie ik dat ik mijn bh heb laten liggen. Shit! Luuk lijkt het niet op te merken. Hij zwaait met het schepnet richting de vleermuis, die meteen begint te wapperen met zijn vleugels.

‘Kom op joh’, bromt hij tegen het beest, die het lijkt te begrijpen en via het doucheraampje de badkamer verlaat.

‘Bedankt’, stamel ik dankbaar, waarbij ik zo dicht op hem sta dat ik omhoog moet turen om hem aan te kunnen kijken.

‘Geen probleem’, mompelt hij.

Luuk neemt mij nogmaals in zich op. Daar ben ik op dit moment niet erg blij mee, met mijn haar in een slordige vlecht en hier en daar een vergeten pluk. Doordat het niet geföhnd is drupt het op mijn zwarte shirt, waarop inmiddels een flinke natte kring is ontstaan.

‘Wil je dan nu wel wat drinken?’ flap ik eruit.

Hij kijkt me verrast aan en trekt een wenkbrauw op, alsof hij nog moet nadenken over het antwoord.

‘Is goed?’

Het klinkt meer als een vraag aan zichzelf dan dat ik het idee krijg dat het hem leuk lijkt.

‘Heb je het eigenlijk niet warm?’ vraag ik, want ik kan mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen.

‘Hoezo?’ antwoordt hij met niet begrijpende blik.

‘Nou, die lange mouwen met die brandende zon’, zeg ik, gebarend naar zijn zwarte longsleeve van Pink Floyd . Onder de bandnaam is een soort regenboog te zien, daaronder een driehoek met de tekst The Dark Side Of The Moon.

‘Nee hoor’, antwoordt hij, zichtbaar wat ongemakkelijk, waarna hij zich omdraait en de trap afloopt. Onderwerp gesloten.

‘Koffie, fris, bier?’ vraag ik, terwijl ik naar hem kijk.

In mijn hoofd bedank ik tante Jo nogmaals voor het vullen van de koelkast voordat ze naar Australië vertrok.

‘O, fris is goed.’

Hij blijft weifelend in de voorkamer staan als ik voor hem en mijzelf cola inschenk.

‘Je mag wel gaan zitten hoor’, zeg ik en druk hem een glas in zijn handen.

‘Hmm ja’, bromt hij en hij neemt plaats op de bank, op dezelfde plaats als waar Jeroen vanmiddag ook zat.

Even voel ik wat vlinders door mijn buik heen fladderen, maar dat kan ook komen doordat ik nog niks gegeten heb, maak ik mezelf wijs. Diep van binnen weet ik wel beter, want zo'n honger heb ik helemaal niet.

‘Blijf je hier lang?’ vraagt hij, waarbij hij me aankijkt.

‘Een half jaar, als het goed is. Woon jij hier al lang?’ antwoord ik en ga naast hem ga zitten.

‘Anderhalf jaar’, antwoordt hij, terwijl hij zijn glas cola in twee teugen leeg drinkt.

Blijkbaar wil hij snel weer gaan, denk ik teleurgesteld.

‘Zit je dan niet met werk en zo?’ vraagt hij belangstellend.

Luuk kijkt me geïnteresseerd aan. Verbaasd door deze interesse, verslik ik me in mijn cola. Fijn, nu zit ik ook nog midden in een hoestbui.

‘Gaat het?’ Bezorgd klopt hij op mijn rug.

‘Ja’, knik ik met tranen in mijn ogen van het hoesten en waarschijnlijk inmiddels met een knalrood hoofd.

‘Ik werk bij een uitgeverij, dus dat kan ik vanuit hier ook prima een half jaar doen’, antwoord ik starend naar de print op zijn shirt. Luuk lijkt het op te merken want hij vraagt: ‘Ken je Pink Floyd niet?’

‘Jawel, maar alleen dat liedje dat zo hoog staat in de Top2000.’ ‘Wish You Were Here’, vult Luuk met instemmend knikken aan en leunt ontspannen achterover.

Voor ik hem kan vragen wat voor werk hij doet stelt hij me al de volgende vraag.

‘Zeg, en hoe oud ben je?’

‘Zesentwintig. En jij?’ vraag ik op mijn beurt.

‘Negenentwintig’, mompelt hij, terwijl hij zijn glas met een lichte klap op tafel zet.

‘Waar kom je vandaan?’ vraagt hij door.

Wauw, wat is dit? Het lijkt wel een verhoor op deze manier. Ik wacht even voor ik antwoord geef en denk een ogenblik na wat ik daarvan vind. Maar dat houd ik niet lang vol.

‘Groningen, Haren om precies te zijn. Maar gedoe met mijn ex, die bleek dus gewoon al een vrouw en kind te hebben zonder dat ik daar iets van wist. Anderhalf jaar lang! En ik heb het gewoon nooit door gehad, niet eens aan hem getwijfeld. Nu het uit is besef ik pas, dat hij helemaal niet aardig was en ik niet verliefd. Zo onwijs bazig, wist en kon alles altijd beter. Ik noemde hem daarom wel eens Nickipidea, ratel ik opeens verontwaardigd door.

Luuk blaast zijn adem uit, trekt zijn wenkbrauw op en komt een beetje dichter bij me zitten. Even knijpt hij zachtjes in mijn arm en als vanzelf schuif ik nog wat naar hem toe. Ineens komt alle spanning van de afgelopen tijd eruit, al het gedoe met Nick, maar het komt ook door de stress van de reis en mijn vermoeidheid.

Ik verstop mijn hoofd in zijn nek, terwijl de tranen opwellen en maar blijven komen. Zijn arm glijdt om mijn middel en met zijn neus strijkt hij door mijn haren. Hij zegt niks maar is er gewoon. Zijn rustige blik, zijn kalmte, zijn arm om me heen, het is onverwachts maar voelt zo troostend. Wanneer mijn tranen een beetje opgedroogd zijn zegt hij met een kleine grijns om zijn mondhoek:

‘Wat een gek, wees blij dat je er vanaf bent.’

‘Lach je daarom?’ vraag ik een beetje beledigd.

‘Nickipidea’, grinnikt hij zonder het verder uit te leggen.

‘Klinkt grappig, was het niet’, beken ik.

‘Eerst dacht ik dat hem enorm zou gaan missen, maar ik ben er eigenlijk niet eens echt verdrietig over geweest. Ik voel me gewoon enorm bedonderd, dat wel’, geef ik toe. Hij knikt begrijpend en zegt:

‘Wat een ontzettende eikel.’

‘Ander onderwerp voor er nog meer tranen komen, sorry hoor’, zeg ik, hem verontschuldigend aankijkend.

‘Maakt niet uit’, antwoordt hij en haalt zijn schouders op.

Hij maakt zich los uit onze omhelzing en gaat een stukje opzij zitten, zodat er wat meer ruimte tussen ons ontstaat. Stiekem baal ik hier enorm van, het was een heerlijk, onverwacht, intiem moment, maar ik laat het niet merken en schuif ook een beetje van hem af. Even valt er een stilte die gek genoeg niet eens ongemakkelijk is. Ik kijk nog eens goed naar hem, het verbaast me eigenlijk dat het zweet niet langs zijn hoofd gutst met die lange mouwen, maar ik durf er niet nog eens over te beginnen.

‘Vonden je ouders het niet jammer? Dat je helemaal naar Zeeland bent gegaan?’

Hij kijkt me nog steeds geïnteresseerd aan als hij deze vraag stelt.

‘Ach’, zeg ik en haal mijn schouders op, ‘ze hebben Niels, mijn broer, ook nog, die woont bij wijze van twee straten verderop.’

‘Heb jij ook broers of zussen?’ vraag ik dan, om de aandacht van mezelf af te leiden. Het blijft onaangenaam stil tot hij uiteindelijk antwoordt.

‘Een broertje, Hidde’, antwoordt hij met neergeslagen ogen.

‘Maar Hidde is dood’, voegt hij er dan bot aan toe en kijkt me weer aan.

Zijn helderblauwe ogen lijken ineens gitzwart en ik voel de ongemakkelijkheid per seconde toenemen.

‘Wat erg’, zeg ik om de daarop volgende stilte te verbreken.

Mijn hand zoekt de zijne en wanneer ik die vind knijp ik er even zachtjes in. Hij heeft zijn ogen dan al weer afgewend en zoekt niet opnieuw contact. Hoewel ik van alles zou willen vragen en zeggen, ken ik hem te kort om het ook daadwerkelijk te doen.

Hij staat plots op.

‘Ik moet verder, bedankt voor de cola’, is alles wat hij nog kwijt wil en daar blijft het bij.

Ik knik, loop achter hem aan en kijk hem na als hij door de deur verdwijnt. Driftig probeer ik mijn gedachten te ordenen, maar ze gaan allemaal over Luuk. Er is iets met die jongen, maar wat? Op zich niet zo vreemd als je je broertje verliest, bedenk ik me. Ik smeer een broodje, ga op de bank zitten en als het op is besluit ik niet te blijven hangen.

Het mag dan nog geeneens half tien zijn, maar ik ben kapot. Snel poets ik mijn tanden, kleed me uit en duik in het fris opgemaakte bed. Het gepieker over Luuk maakt gauw plaats voor een diepe slaap.

5

De volgende ochtend word ik wakker om negen uur, met een heldere en strakblauwe lucht, vrolijk fluitende vogels en een beginnende ochtendzon. Het lijkt een prachtige lentedag te gaan worden, denk ik enthousiast. Met dat vooruitzicht voel ik geen enkele behoefte om nog een minuut langer te blijven liggen. Ik stap uit bed, loop naar de badkamer en werp een blik in de spiegel. Zuchtend haal ik een borstel door mijn lange blonde haar. Meestal zit er een mooie krul in, maar als ik net zoals gister met nat haar in een vlecht ga slapen, heeft het helaas meer weg van een bos stro. Kreunend waag ik nog een poging, maar geef het al snel op en doe er een nieuwe slordige vlecht in die tot net over mijn schouder komt.

De lentezon heeft alweer voor de eerste sproetjes op mijn wangen gezorgd. Vroeger vond ik die schattig. Dat was voordat Nick het roestvlekken noemde. Ik smeer er gauw een laagje foundation op om ze een beetje te verbloemen. Een beetje mascara op mijn wimpers, dat doet mijn bruine ogen beter uitkomen, vind ik zelf. Schiet vervolgens in het enige zomerjurkje dat ik mee heb gebracht en loop naar beneden om te gaan ontbijten.

Daar zet ik de radio aan, kook water voor thee en doe een croissantje in de oven. Terwijl ik wacht tot het water kookt en de oven het piepsignaal afgeeft zoek ik een boek uit één van mijn koffers, die nog op dezelfde plek staan als waar Luuk ze gister neerzette. Ik begin te lezen terwijl ik wacht en al gauw ga ik er helemaal in op. Wanneer de oven piept schrik ik op. Met het croissantje in mijn mond en een kop hete thee voor me op tafel lees ik even later verder. Wanneer ik me de heerlijke warme zonnestralen bewust word, concludeer ik dat het te mooi weer is om de hele dag te lezen. Ik trek mijn slippers aan, ga nog even terug naar de badkamer om tanden te poetsen en besluit een rondje te gaan lopen, om het dorp waar ik sinds gister woon te gaan ontdekken. En als ik dan toch op pad ga, neem ik meteen een tas mee om boodschappen te doen voor het avondeten, bedenk ik me tevreden. Tijd om op verkenning te gaan.

Je kunt duidelijk merken dat het een doordeweekse dag is. De straten waar ik doorheen loop zijn leeg en verlaten. Het is er prachtig, hier en daar een huis, maar vooral heel veel groen. Inmiddels brandt de zon vrolijk op mijn blonde haar en helemaal in gedachten loop ik richting de winkelstraat. Snel haal ik avondeten bij de plaatselijke supermarkt. Als ik de winkel verlaat, besluit ik dat ik maar beter eerst terug naar huis kan gaan. Met boodschappen rondsjouwen is niet echt ideaal. En als ik verder afdwaal loop ik het risico dat ik weer eens de weg kwijtraak. Voor vandaag ben ik tevreden. Daarbij moet ik mijn koffers toch ook nog uitpakken en me installeren.

Wanneer ik mijn weg naar huis vervolg zie ik aan de andere kant van de straat een man hardlopen. Hij heeft het tempo er best in zo te zien. Bewonderend kijk ik hem tegemoet, vergeleken met zijn snelheid ben ik net een waggelende pinguïn. Even gaan mijn gedachten terug naar de middelbare school, waar ik letterlijk door de gymlessen heen gestruikeld ben. De gymdocent was ook veel te sportief, hij had in het leger gezeten en om in zijn bewoording te blijven hield hij niet van 'watjes.' Wanneer ik na de verplichte hardlooptest mijn longen uit mijn lijf stond te hoesten klopte hij me steevast op mijn rug met de woorden ‘pijn is fijn’. Ik had een bloedhekel aan gym en het fijne van pijn moet ik nog steeds ontdekken.

‘Lieke hoi!’ roept de hardlopende man als hij vlak bij me is, waardoor ik opschrik uit mijn gedachten. Dan pas zie ik dat het Jeroen is.

‘Bevalt het wat hier in Zeeland?’ roept hij van de overkant.

Ik zwaai, steek mijn duim op en voor ik iets kan zeggen is hij me al voorbij gerend.

‘Zie je!’ hoor ik hem dan roepen en kijk nog eens achterom. Lachend om zijn enthousiasme loop ik verder door naar huis. Thuis gekomen zet ik mijn boodschappen op het aanrecht, loop door naar de woonkamer en neem mijn koffers, die nog steeds midden in de kamer staan, mee de trap op naar boven om ze daar vervolgens uit te pakken. Ik leg en hang mijn kleding enthousiast in de kast en de boeken op een stapel naast mijn bed. Dit is mijn huisje voor de komende zes maanden. Yes! Door het slaapkamerraam kijk ik nog een tijdje naar buiten. De tuin is behoorlijk diep en staat vol met allerlei bloemen, ik hoop maar dat ik ze allemaal in leven kan houden het komende halfjaar. Ik wilde al langere tijd een plekje voor mezelf, maar mijn ouders zijn gescheiden, mijn broer woont allang niet meer thuis en de twee-onder-een-kapwoning was voor mijn vader en mij groot zat, dus kwam het er nog niet van. Diep van binnen wil ik ook helemaal niet in Groningen blijven wonen, waardoor deze aanbieding van tante Jo wel een hele mooie kans is. De zon verdwijnt achter de wolken en er druppen kleine spetters regen op het raam. Dan pak ik mijn telefoon uit mijn broekzak en zet muziek op. Een goed moment om het bad eens lekker vol te laten lopen.

6

Na een nacht heerlijk te hebben geslapen en in alle rust mijn koffie te hebben opgedronken loop ik naar buiten, de achtertuin in. Daar nestel ik me in de hangmat met het boek waarin ik gisteren een begin heb gemaakt. Al snel zit ik weer helemaal in het verhaal. De hoofdpersoon in kwestie is op vakantie in Griekenland en ik ga compleet op in de spannende romances die ze beleeft. Plotseling schrik ik op als in de tuin naast mij een barse mannenstem roept:

‘Lucas?’

Voorzichtig probeer ik een beetje meer rechtop te gaan zitten in mijn hangmat, zonder eruit te vallen. Dat zou namelijk net iets voor mij zijn, maar ik ben nu eenmaal veel te benieuwd wie die man in kwestie is en wat hij van Luuk wil. De man klopt op het raam en vrijwel tegelijk hoor ik de achterdeur met een behoorlijke kracht openzwaaien.

‘Wat moet je!?’ snauwt Luuk. ‘Donder op!’

‘Weet je wel hoe moeilijk het was om je te vinden?’ vraagt de man die nu ook kwaad klinkt.

‘Dat was ook juist de bedoeling!’ Zo te horen is Luuk woedend.

‘We moeten praten.’ Nog steeds die barse stem.

Peinzend vraag ik me af wie die man is en waarom Luuk zo'n enorme hekel aan hem lijkt te hebben

‘Vertrek je vrijwillig of moet ik mijn handen erbij gebruiken?’ dreigt Luuk.

Hoewel ik hem niet had ingeschat als gewelddadig, klinkt zijn dreigement wel degelijk serieus. De man mompelt iets wat voor mij onverstaanbaar is en ik hoor de schuttingdeur open en dicht gaan.

Een beetje gehaast klim ik uit de zwarte hangmat, want ik wil naar binnen en daar door het raam kijken wat voor soort man het is. In al mijn haast struikel ik half uit de hangmat, verlies mijn evenwicht en voor ik het weet lig ik languit op de grond. Vlug krabbel ik overeind en hoop dat mijn valpartij niemand is opgevallen. Maar het blijft gelukkig stil.

Snel haast ik me naar binnen en als ik voor het raam sta zie ik een man van middelbare leeftijd, ik schat hem zo tussen de vijftig en zestig jaar oud, vertrekken. Hij is net als Luuk lang, een stuk minder breed, strak in het pak en hij heeft een norse uitstraling. Ineens vermoed ik dat de man tegen wie Luuk net zo tekeerging, hoogstwaarschijnlijk zijn vader is. Gauw deins ik terug van het raam, in de hoop dat hij mij niet gezien heeft. Zo loeren voelt toch een beetje als begluren, gênant. Ik hoor dat de motor gestart wordt en met een straal gas rijdt de man de straat uit.

Vreemd vind ik het. En dat is nog zacht uitgedrukt ook. Waarom zou Luuk zo'n hekel hebben aan zijn vader? Wat zou er voorgevallen zijn? Als het zijn vader inderdaad was, dan laat hij zich ook wel heel snel wegjagen zeg! Even overweeg ik om bij Luuk aan te bellen, om te vragen wat er aan de hand is, of hij zin in een kop koffie heeft misschien. Maar ik doe het niet. In plaats daarvan trek ik een zwart vestje over mijn zomerjurkje. Ik wil er even uit. Nu de wind wat is gaan waaien is het echter wel een stukje frisser geworden. Zin om avondeten te maken heb ik bij nader inzien toch niet. Ik pak de fiets uit het kleine hokje naast het huis en rijd naar de plaatselijke snackbar met de niets aan de fantasie overlatende naam Friet van Griet, voor een ordinair bakje patat met een dikke vette klodder mayonaise. Daarna bestel ik ook nog een bamischijf. Wat een bevrijding, een vette hap eten zonder dat iemand meteen vertelt dat het ongezond en dus niet goed voor mij is.

Het was echt lekker en met een vol gevoel fiets ik een dik half uur later rustig terug naar huis. Thuis gekomen zet ik mijn laptop aan om wat werkmailtjes te beantwoorden. Daarna zoek ik een nieuwe Netflix-serie voor de afleiding. Maar alles wat voorbij komt lijkt me net niet interessant genoeg. Wat me doet besluiten om toch Friends maar weer op te zetten. Het is maar goed dat ik deze serie al vaker gezien heb, want ik kan mijn aandacht er totaal niet bij houden. Joey mag dan zijn best doen het ene na het andere meisje te versieren, mijn gedachten zijn alleen maar bij Luuk. En gaan dan vooral naar het wel heel korte 'gesprek' dat hij vanmiddag in de achtertuin met – hoogstwaarschijnlijk – zijn vader had.

7

De volgende ochtend word ik vroeg wakker, het is nog maar net acht uur, dat gebeurt me niet heel vaak. Op zich heb ik wel lekker geslapen, maar ook erg onrustig gedroomd. Het is belachelijk hoe die Luuk in nog geen twee dagen tijd in mijn hoofd verankerd lijkt. Met geen mogelijkheid krijg ik hem eruit.

Ik kijk door mijn slaapkamerraam naar buiten. Het is droog, maar licht bewolkt. Een prima dag om eens lekker te gaan uitwaaien op het strand. Om half negen sta ik al buiten, in een lange broek en voor de zekerheid heb ik mijn favoriete hoodie van Friends aangetrokken.

Mocht het toch gaan regenen, dan heb ik in ieder geval de mogelijkheid om de capuchon op te doen. Ik rijd via het schelpenpad en na een minuut of acht fietsen ben ik bij de zee. Heerlijk loop ik langs het strand met mijn oortjes in en Spotify op.

Twee uur later ben ik er wel weer klaar mee. Er bestaat ook iets als te veel beweging en dat punt heb ik vrij snel bereikt. Het is inmiddels tegen lunchtijd en van het lopen langs de zee heb ik best trek gekregen. Daarom besluit ik een leuke plek te zoeken waar je wat kunt eten.

Na een klein stukje fietsen zie ik een wijzer naar een restaurant aan het strand, met een menubord eronder. Het ziet er aanlokkelijk uit. Snel zet ik mijn fiets op slot. Dan ga ik een kijkje nemen. Het blijkt een heel schattige kleurrijke tent, met van die heerlijke loungebanken, van pallets gemaakt zo te zien. Op de loungesets liggen dikke blauwe kussens die afgewisseld worden met enkele rode. Ze staan zowel binnen als buiten. Ja, dit is een goede keus.

Het is een doordeweekse dag en helemaal niet druk. Ik plof neer en bekijk de menukaart nu pas echt goed. Ik houd het bij mijn voornemen om voor simpel te gaan en zal een tosti bestellen. Dat wordt mij ook makkelijk gemaakt, want er staan verder vooral veel visgerechten op de kaart en van de meeste vissoorten krijg ik de kriebels. De geur alleen al van bijvoorbeeld tonijn maakt me misselijk.

‘Hallo Lieke, wat leuk!’ hoor ik iemand zeggen.

Voor mij staat Jeroen opeens, met een twinkeling in zijn ogen.

‘Huh werk jij hier?’ vraag ik verbaasd.

‘Soms. De zaak is van mijn ouders, dus als het kan spring ik wel eens bij’ antwoordt hij enthousiast.

‘Joehoe Jeroen’, hoor ik twee dames bijna in koor roepen, een aantal tafels verderop.

‘Ja, ik kom zo bij jullie’, laat hij de dames weten, waarna hij naar mij knipoogt.

Ik geef snel mijn bestelling door, waarna hij meteen naar de keuken verdwijnt. Vijftien minuten later staat mijn bestelling voor me, geserveerd door Jeroen, die nog steeds even enthousiast als daarstraks is en die mij om mijn nummer vraagt.

'Altijd makkelijk', wil hij met zijn knipoog kennelijk zeggen. Ik geef mijn nummer. Tevreden slaat hij het op en gaat bij zijn 'scharrels' twee tafeltjes verderop zitten.

Ik eet mijn tosti op, raap mijn spullen bij elkaar en fiets op mijn gemak terug naar huis. Wanneer ik mijn oprit op fiets maakt mijn hart weer een klein sprongetje als ik Luuk in zijn voortuin bezig zie. Hij lijkt als een bezetene het onkruid tussen de tegels uit te trekken. Op blote voeten, in korte broek en met een donkere longsleeve aan gaat hij het ongewenste groen te lijf alsof hij een wedstrijd doet wie de snelste is.

‘Hoi!’ roep ik enthousiast, terwijl ik probeer elegant van mijn fiets af te springen.

Dat woord staat niet per se vooraan in mijn woordenboek, maar ik moet toegeven deze keer ging het best wel aardig. Luuk kijkt op, het zweet druipt zelfs van deze afstand zichtbaar uit zijn dikke zwarte haar en op zijn wangen staat een lichte blos. Wauw, wat is die jongen prachtig en wat zou ik graag mijn handen door dat dikke zwarte haar halen, denk ik terwijl ik hem in mij opneem. Tegelijk voel ik me licht beschaamd door de gedachte daaraan. Maar waarom? Nergens voor nodig toch, hij heeft geen relatie. Ik kan mij niet herinneren dat Nick ook zulke gevoelens en gedachten bij mij opriep. Het woord 'Nick' is voor even genoeg om een kleine irritatie te voelen, maar dat ebt gauw weer weg met Luuk hier voor me. Hoewel ik eigenlijk helemaal niks van hem weet en het feit dat hij nou niet bepaald een open boek is, zou ik hem het liefst bespringen.

‘Sportief geweest?’ vraagt hij met opgetrokken wenkbrauw.

Ondanks dat ik niet heel snel gelopen heb op het strand en ook niet hard heb gefietst zie ik er waarschijnlijk uit alsof ik een marathon heb gelopen. Mijn conditie is waardeloos.

‘Ja, ik ben even naar het strand geweest’, zeg ik verlegen.

Hij trekt een mondhoek op en ik zie dat hij kuiltjes in zijn wangen heeft. Terwijl ik me bedenk dat ik dat ontzettend aantrekkelijk vind, voel ik me opeens ook betrapt. Ik sta hem volgens mij wel heel schaamteloos te bewonderen. Luuk zelf lijkt het niet door te hebben, of hij verbergt het gewoon heel goed. En ineens laat mijn mond er zomaar woorden uit rollen.

‘Zullen we anders morgen samen? Ik verdwaal nogal gauw en het lijkt me ook leuker dan alleen’, ratel ik in sneltreinvaart.

Hij knippert even met zijn hemelsblauwe ogen en kijkt me aan.

‘Ja....eh, het hoeft.. eh..natuurlijk..eh..niet hoor’, hakkel ik als zijn antwoord mij niet snel genoeg komt.

Ik baal van mezelf dat ik er zomaar dingen uit flap en niet eerst de boel eens overdenk.

‘Morgenavond kan ik wel’, bromt hij dan.

‘Oké’, zeg ik verbaasd en misschien nog steeds wel het meeste over mezelf.

Hij gooit het onkruid in de container en loopt zonder nog een woord te zeggen weg, met het gereedschap in zijn hand.

‘Tot morgen!’ roep ik nog en voor hij uit mijn zicht verdwijnt zie ik hem zijn duim opsteken.

Glimlachend ga ik naar binnen. Een strandwandeling met Luuk, mijn vlinders fladderen een extra rondje.

8

Die nacht slaap ik erg onrustig en ben ik regelmatig wakker. Onbewust moet ik er steeds aan denken dat Luuk, best wel onverwacht, toch ja zei op mijn voorstel om een strandwandeling te maken. Voor het eerst in mijn leven ben ik nerveus voor een afspraakje, aan de andere kant heb ik ook nog nooit zoveel zin gehad in een date. Eigenlijk weet ik niet eens zeker of het wel een date is. Zou ik het zo kunnen noemen? We gaan samen op pad, dat is een date toch? pieker ik in gedachten verder.

Om half zeven trek ik het echt niet meer en stap uit bed. Ik neem een uitgebreide douche en terwijl het water weldadig warm over me heen stroomt, bedenk ik wat ik deze avond zal aantrekken. De rest van de dag glijdt langzaam voorbij; ik kijk een paar afleveringen van de serie waar ik net aan ben begonnen en probeer tussendoor een boek te lezen, maar blijf voortdurend met een half oog naar de klok kijken.

En dat is best gek, want ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe laat we nou precies hebben afgesproken. Volgens mij hebben we het bij 'avond' gelaten. Daarom besluit ik vroeg te eten, maar het is niet dat ik nou een serieuze hap door mijn keel krijg. Wel heb ik daardoor alle tijd en ruimte om mijn haar te doen en kleding uit te zoeken. Na lang twijfelen en verschillende passessies heb ik mijn kledingkeuze gemaakt: een strakke zwarte spijkerbroek met daarop mijn favoriete wit kanten topje met daaroverheen een roze vestje. Mijn haar doe ik vanavond los. De afgelopen dagen heb ik het alleen nog maar in een vlecht gehad.

Na wat gel en lak zit mijn haar eigenlijk best goed, stel ik tevreden vast. Ik loop naar beneden en trek daar mijn wandelschoenen aan, want slippers aan het strand lijken mij niet heel praktisch. Om de tijd nog wat te doden zet ik daarna een kop thee en wacht ongeduldig tot Luuk me op komt halen. In de eerste vijftien minuten die dan volgen heb ik nerveus mijn vingernagels bijgeknipt en gelakt. En nu zit ik alweer een tijdje op Facebook, waar ik zie dat Niels weer terug is van vakantie met mijn neefje en nichtje. Net als ik de foto’s van mijn broer wil bekijken hoor ik een luide tik op de voordeur. In mijn haast zo vlug mogelijk bij de deur te zijn struikel ik bijna over mijn eigen voeten. Snel doe ik de deur open. Luuk heeft witte All Stars aan, een lichte jeans met daarop net als ik een vest. Het verschil is de kleur: die van hem is groen. Hij heeft zich geschoren en het parfum dat hij draagt is bedwelmend lekker.

‘Ben je zover?’ vraagt hij, terwijl hij mij weer opzichtig opneemt.

Ik knik, misschien net iets te enthousiast, stap naar buiten en sla de deur achter me dicht. Daarna volg ik Luuk het grindpad af, tot we bij zijn auto komen. Ik hoor het slot van zijn auto open klikken.

‘Gaan we met de auto?’ vraag ik lichtelijk verbaasd.

‘Hmm’, bromt hij.

Ik neem naast hem plaats en vraag me nieuwsgierig af waar we naartoe gaan. We zeggen beiden niks; ik kijk zwijgend uit het raam naar de omgeving. Misschien herken ik iets? Dat lijkt me stug overigens, want ik ben hier niet bekend. Een wandeling door het dorp en een fietstochtje, dat is het wel. Na een kwartiertje rijden bereiken we een grote parkeerplaats en brengt Luuk de auto tot stilstand in een van de vakken.

‘We zijn er’, zegt hij met ietwat norse stem.

Op het bordje voor me staat 'Zoutelande'. We moeten eerst een trap op en de duinen over om op het strand te komen. Op het strand zie ik meerdere strandtenten met ligbedden en parasols in allerlei kleuren. Links staat een EHBO-post, met daarnaast de reddingsbrigade. Aan de andere kant staat een rij strandhuisjes, waarin dingen opgeslagen worden, zoals surfplanken en nog meer ligbedden. Op het strand zelf is het erg rustig. Het valt me meteen op dat het heel erg schoon en opgeruimd is. Een paar kitesurfers zie ik in de verte voorbijkomen en nog wat verder ook een aantal gemotoriseerde parapenters in verschillende vrolijke kleuren.

‘Geweldig, het is hier echt heel mooi’, roep ik enthousiast.

Luuk haalt zijn schouders op.

‘Dit is mijn favoriete plekje.’

‘Dat kan ik mij voorstellen’, zeg ik al knikkend.

‘Wil je eerst een stuk lopen of wil je wat drinken?’ vraagt hij, waarbij hij naar een strandtent genaamd De Zilveren Haring wijst.

‘Zullen we eerst een stukje lopen?’ antwoord ik, terwijl ik hem vragend aankijk.

Hij lijkt in een goed humeur en ik wil dat absoluut niet verpesten door bepalend te zijn. Hij knikt.

‘Dit strand is vijf kilometer lang of vind je dat te ver?’