© 2020, S. Christina

Redactie: Eva Disselhoff

Omslagontwerp: Sanneke Vlam, Sproud

Vormgeving binnenwerk: Sanneke Vlam, Sproud

Drukker: De Boekdrukker, Amsterdam

Young Adult Fantasy

NUR 285

ISBN 9789083085012

www.rebelbooks.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor de rebellen

1

Het geheim dat ik diep in me droeg, leek zich al wekenlang een weg naar buiten te branden. Ik moest het terugdringen, nog even verstoppen. Als ik het vandaag onder controle kon houden, dan zou alles goed komen.

Alle vijfdeklassers zaten in de aula, met grauwe gezichten en trillende handen. We waren in groepjes verspreid over de zaal, met soms wel meters tussen ons in, en durfden elkaar niet aan te kijken.

De felle lampen wierpen een blauwe gloed over de ruimte. De regen sloeg met vlagen tegen de plafondhoge ramen, waarna het water in lange, kronkelende slierten naar beneden droop. De hele zomer was het kurkdroog geweest en nu leek alles tegelijk uit de lucht te vallen.

Los van het gedreun van de regen was het ijzig stil binnen.

Sophie, die sinds vorig jaar in de andere klas zat, zat helemaal aan de andere kant. Ik probeerde oogcontact te maken, maar ze staarde afwezig naar de deur.

Naast me zat Amber, die eruitzag alsof ze zo het podium op kon stappen. Ze had blonde haren, die zorgvuldig gekruld tot net over haar schouders vielen, en een smal gezicht met sproeten op haar neus. Dwars over haar wang liepen twee witte littekens, die elkaar kruisten onder haar linkeroog. Haar voet wipte op en neer onder haar stoel.

Ik prentte mezelf in dat ik niet bang hoefde te zijn. Ik had lang genoeg getraind. Toch sprak er in mijn achterhoofd een zenuwachtig stemmetje. Wat als ze er toch achter zouden komen?

Niemand wist precies wat er gebeurde tijdens de Test. De procedure was strikt geheim, maar er was geen straf voor nodig om mensen stil te houden. Mensen praatten er niet graag over. Mijn vader begon steevast over een ander onderwerp als ik hem naar zijn Test vroeg, en mijn moeder drukte me steeds op het hart dat ik sterk moest zijn.

Vroeger hadden Amber en ik nog wel gespeculeerd over wat er vandaag zou gebeuren. Wat we straks zouden moeten doen en hoe ze het uit ons zouden wringen. Maar naarmate de dag dichterbij kwam, durfden we er steeds minder over te praten.

Ik had me de hele zomer opgesloten in mijn kamer. Probeerde mezelf op allerlei manieren boos te maken en weer te kalmeren. Mijn moeder had me ademhalingsoefeningen geleerd, die ik ’s ochtends en ’s avonds herhaalde. Hele middagen lag ik met mijn ogen dicht op mijn bed, om mijn hoofd leeg te maken. Een paar dagen lang at ik niets, om mezelf zwakker te maken. Uiteindelijk dacht ik er zelfs aan om onder te duiken. Maar ik stelde mezelf voor in een donkere ruimte, zonder contact met de buitenwereld. Dat was geen leven. Nu had ik tenminste nog een kans.

Amber was als eerste aan de beurt. Ik wenste haar succes, wetend dat ze ongedeerd terug zou komen. Ze staarde me alleen maar aan, voordat ze zich omdraaide en de zaal verliet.

Ik trok mijn knot goed strak. Bij ieder zuchtje wind dat door de open deur de aula binnenglipte, gingen mijn nekharen overeind staan.

Ik zat al uren op dezelfde stoel. De hele ochtend waren er toespraken geweest over de Zuivering. Over hoe belangrijk het was om de rotte appels te verwijderen en hoe dankbaar we moesten zijn om in een veilig land te leven. Dat de Test maar een klein ongemak was, in vergelijking met hoe fout het kon gaan. Hoe anders Solvenia eruit zou zien als de Test er niet was.

Er was een documentaire op de muur geprojecteerd met beelden van de Oorlog. Hoe vaak ik die beelden ook zag, ze waren nog even pijnlijk als altijd.

Om me heen begonnen andere leerlingen te eten, maar ik raakte mijn brood niet aan. Enkele anderen verlieten de zaal voor hun Test.

Ineens galmde mijn naam door de aula. Ik schrok op. Amber had al terug moeten zijn. Ik liet mijn ogen door de zaal glijden, maar ze was nergens te bekennen. Langzaam kwam ik overeind.

De wiskundeleraar stond op me te wachten. ‘Zenuwachtig, Lara?’

Ik schudde mijn hoofd. Ik was nooit een leugenaar geweest, maar vandaag mocht ik geen fouten maken.

‘Mooi. Dat is ook nergens voor nodig.’

We liepen naar het lokaal, waar hij bij de deur bleef staan. Hij glimlachte bemoedigend.

Alle tafeltjes waren aan de kant geschoven en het was akelig donker in het lokaal. Aan de andere kant van de ruimte stond een bureau, waar een vrouw aan zat. Ze droeg een donkerblauw pak en een bril met een heel dun montuur. Een rij medailles glom op haar borst.

Naast haar zat een jongen van mijn leeftijd met rommelig, inktzwart haar. Hij keek naar de grond.

Zonder op te kijken van haar papieren, gebaarde de vrouw dat ik moest gaan zitten. Ze zette zuchtend haar bril af en legde hem op tafel. Toen vouwde ze haar handen in elkaar en boog zich naar me toe.

‘Mevrouw Polaris. Ik ben dokter De Wolf, Handhaver van het Maleficentrum.’

Haar stem was zachter dan haar gezicht.

‘Ik geef u nu de kans om te bekennen,’ zei ze. ‘Heeft u zich ooit schuldig gemaakt aan hekserij?’

Ik bleef zo stil mogelijk zitten en probeerde niet te knipperen.

‘Nee,’ zei ik vastberaden.

‘Heeft u ooit de duistere kracht in u gevoeld?

‘Nee.’

‘Ik geef u nog één kans. Bent u een heks?’

‘Nee.’

Ze noteerde iets op een formulier en keek naar de jongen naast haar. Zijn donkere ogen boorden zich in de mijne. Ik kreeg er kippenvel van.

Dokter De Wolf herschikte haar papieren. ‘Goed. Dan gaan we nu over op de beproeving.’

De jongen kwam stijf overeind, alsof hij al dagen stil had gezeten. Hij ging achter me staan. Ik kromp ineen op de stoel.

‘Goed in- en uitademen,’ zei hij, en hij legde zijn handen op mijn kruin. Ze waren verrassend warm, alsof hij ze net had opgewarmd boven een vuurtje.

Er ging een pijnlijke schok door mijn hoofd heen. Het duizelde me alsof ik achteruit van een flatgebouw af viel. Ik kneep mijn ogen dicht.

Een tel later was het over en knipperde ik tegen fel licht. Ik stond wankelend op het startblok in het zwembad. Er klopte iets niet.

Er was helemaal niemand, hoewel ik aan alles voelde dat ik niet alleen was. Ik kon de muren aan de overkant niet zien door een waas voor mijn ogen.

Mijn tenen kromden zich over de rand van het startblok en ik sloeg mijn armen om mezelf heen. Een koude wind joeg door mijn trui heen. Het water klotste over de randen van het bad.

Onwillekeurig zette ik de ene voet achter de andere en haakte mijn vingers om de rand van het blok. Ik zocht met mijn ogen de plek waar ik wilde landen en zette me af.

Voordat mijn voeten het startblok loslieten, verdwenen de witte randen van het zwembad. Ik vloog langer dan mogelijk door de open lucht en zag het water onder me veranderen. Het heldere, blauwe chloorwater werd donkergroen en begon wild te schuimen.

Ik schoot het ijskoude zeewater in.

De stroming trok me verder het donker in en ik maaide met mijn armen om weer boven te komen.

Met gierende keel haalde ik adem. Het zout prikte in mijn mond.

Er was niets meer om me heen. Geen zwembad, zelfs geen land, alleen maar bruine golven en een scherpe zeelucht. Ik leek midden in een oceaan te watertrappelen.

Hoe was ik daar terechtgekomen? Ik moest kilometers van de school vandaan zijn, van Westerhout. Misschien was ik niet eens meer in Solvenia. Was ik hier echt, of was het een droom?

De zee was zo koud dat mijn armen en benen begonnen te verkrampen. Ik sperde mijn ogen wijd open, alsof ik wakker wilde worden uit een nachtmerrie. Er gebeurde niets.

Voordat ik in mijn arm kon knijpen, werd ik meegesleurd door de beweging van het water. Iets glibberigs schoot langs mijn voet en ik schoot omhoog van schrik.

Toen er een hoge golf op me afkwam, kon ik niet anders dan mijn adem inhouden en me laten overspoelen.

Ik veegde het water uit mijn ogen. Mijn gezicht brandde van de gure wind tegen mijn huid. Mijn kleren waren zwaar en ik hield mijn kin nog maar net boven water.

Boven me, in de grijsbewolkte lucht, krijste een zwerm meeuwen. Ze vlogen kriskras door elkaar heen en doken in het water, de snavels wijd open, op zoek naar vis.

Ik gilde toen er één vlak naast me in het water plonsde. Het geluid galmde in een eindeloze echo door de openlucht. Ik zwom haastig de andere kant op.

De vogels veranderden van koers. Ze verzamelden zich in de lucht en draaiden in cirkels boven me. Een zwarte massa van klapperende vleugels en scherpe snavels bleef dreigend boven me zweven.

Plotseling doken ze met zijn allen op me af.

Ik hapte naar adem, kreeg een golf water mee naar binnen en dook ver naar beneden. Ik hoestte onder water en verloor het beetje lucht dat ik nog had. Mijn longen knepen zich samen.

Ik zwom verder de diepte in, totdat ik de druk in mijn oren voelde, en keek toen achterom. De meeuwen leken te zijn verdwenen en het water boven me was kalm.

Toen ik weer boven kwam, sloot iets hards zich om mijn enkel. Een metalen ketting leek van de bodem van de zee te komen, en wikkelde zich als een slang om mijn been heen. Met een ruk werd ik terug naar beneden gesleurd. Het werd te donker om te kunnen zien en de kou drong door tot in mijn botten.

Ik schopte en trapte, maar de ketting om mijn enkel werd steeds strakker. Er schoot een pijnscheut door mijn been. Wanhopig klemde ik mijn handen eromheen en rukte aan het metaal. Ik moest naar boven, moest ademen.

Ik zwom zo hard ik kon, maar mijn lichaam veranderde in lood. Mijn buik trok zich samen en mijn armen hingen slap in het water. Vlekken dansten voor mijn ogen.

Ik kon niet meer.

In de verte verscheen een lichtpuntje, dat steeds groter en groter werd. Een gezicht.

Met mijn laatste beetje kracht duwde ik mezelf ernaartoe, totdat ik haar herkende. Haar blonde haar was donker en zweefde om haar hoofd. Haar blauwe ogen schreeuwden, maar uit haar mond kwamen alleen maar luchtbellen.

Plotseling spleten de twee littekens onder haar oog open en spoot er bloed uit. Het vormde rode wolken die steeds groter werden, tot ik haar niet meer kon zien.

Mijn longen klapten bijna uit elkaar. Een immense pijn joeg door me heen, totdat ik niets anders meer voelde.

Ik had geen keus meer. Ik zou hier doodgaan.

Ik balde mijn vuisten. Kneep mijn ogen dicht. Het werd warm vanbinnen.

Een schreeuw welde op vanuit mijn borst en de zee knalde uit elkaar.

Met een schok belandde ik weer op de stoel in de Testkamer. Vanuit het niets waren daar twee Handhavers verschenen, brede mannen in zwarte pakken, die me vastgrepen en overeind trokken.

‘Mevrouw Polaris, u bent schuldig bevonden aan hekserij,’ zei dokter De Wolf, terwijl ik hijgend om me heen sloeg.

De woorden drongen langzaam tot me door. Hoewel het warm was in de kamer, had ik het kouder dan ooit. Plotseling verlangde ik terug naar die eenzame zee, waar alles nog mogelijk was.

Ze zette een handtekening op een stuk papier en gaf het aan een van de armen die me vasthad. De jongen wendde zijn blik af en begon spullen op te rapen die door de kamer heen geslingerd waren. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat een van de ramen uit elkaar was gebarsten en in splinters op de grond lag. Ergens wilde ik uit dat open raam springen, ontsnappen uit deze situatie, maar een intense vermoeidheid hield me op mijn plek.

Ik liet me meeslepen naar een ander lokaal, waar felle lampen op een zwarte stoel schenen.

De Handhaver duwde me in de stoel en gespte mijn polsen aan de leuningen vast. Hij trok ze onnodig hard aan.

Ik probeerde mijn adem onder controle te krijgen. De vlekken bleven voor mijn ogen bewegen en ik kneep mijn ogen dicht om ze te verjagen.

In de hoek van het lokaal stond een magere vrouw met donkere dreadlocks. Waar haar armen uit haar mouwen staken, was ze bedekt met tattoos.

‘Wat is je naam?’ vroeg ze, terwijl ze een vel papier uit een printer haalde.

‘Lara,’ zei ik. Mijn stem klonk een stuk hoger dan normaal.

‘Goed, Lara. Je bent hier omdat de uitslag van je Test positief was. Dat is niet goed.’

Links van me stond een tafel met flesjes inkt, plastic handschoentjes en een apparaatje met een scherpe naald. De vrouw ging op een krukje achter me zitten en duwde mijn hoofd naar voren, totdat mijn kin mijn borst raakte.

‘Mensen zoals jij zijn een gevaar voor onze samenleving, dat begrijp je wel. Daarom moeten we jullie kunnen herkennen. Zodat we weten wanneer we voorzichtig moeten zijn, snap je?’

Ik hield mijn kaken stijf op elkaar. Ik wist waar ze het over had. Iedere dag zag ik mensen met het Teken voor hekserij.

Ze legde het vel papier in mijn nek, wreef erover met een natte doek en trok het er toen voorzichtig weer vanaf.

‘Je krijgt een tattoo van mij, die jou herkenbaar maakt voor zuivere mensen. Hier komt ie.’

Ze trok een paar handschoentjes aan en zette het apparaat aan. Het ding zoemde akelig. Toen ze de naald op mijn nek zette, gilde ik en rukte mijn hoofd naar achteren.

Ze stopte en duwde me terug. ‘Zit stil.’

Ik moest me vasthouden aan de leuningen om niet te trillen. De vrouw dreunde de regels van de Heksenwet op, terwijl ze tekeerging in mijn nek..

‘… om je te wijzen op de consequenties van de Maleficiumwet, ook wel de Heksenwet genoemd. Je naam en adres worden opgeslagen in het nationale Heksenregister. Onder geen beding zal je ooit gebruikmaken van je magische krachten…’

Het leek uren te duren. De naald leek mijn huid weg te branden en in mijn nekwervels te boren. Ik beet hard op mijn lip om de tranen terug te dringen.

‘En tot slot is het volgens wetsartikel zevenentwintig punt drie verboden om magische of versterkende middelen en objecten aan te schaffen of te gebruiken. Is dit allemaal duidelijk?’

Ik bleef stil.

‘Mooi.’

Toen ze eindelijk de naald weglegde, ademde ik lang in en uit, alsof ik de hele tijd mijn adem ingehouden had. Ze wreef mijn brandende nek schoon en maakte de gespen los. Ik vouwde mijn trillende handen in elkaar op mijn schoot.

De vrouw pakte twee handspiegels van haar bureau en hield ze zo dat ik de zwarte inkt in mijn nek kon zien. Ik draaide mijn hoofd weg.

‘Wen er maar aan, kind,’ zei ze. ‘Vanaf nu ben je anders.’

Ik duwde mezelf overeind en strompelde de gang op. Ik passeerde de leraar, in wiens blik ik een mix van teleurstelling en medelijden dacht te zien. Daarna het Testlokaal, waar de jongen achter een nieuw slachtoffer stond. Een grote, zwarte zandloper stak boven de kraag van zijn T-shirt uit.

2

Mijn ouders zaten kaarsrecht op de bank, waar ik ze die ochtend had achtergelaten. Mijn broertje was in de hoek gekropen, met zijn laptop op schoot. Uit het ding klonken blikkerige schietgeluiden.

Toen ik de voordeur achter me dichttrok, liet mijn moeder haar kop thee op de grond vallen. Scherven dansten alle kanten op. Ik rende met twee treden tegelijk de trap op.

Mijn kamer was op de piepkleine zolder. Het hout kraakte en de regen maakte zoveel herrie op het dak dat de kat er niet durfde te komen. Recht tegenover de deur hing een lange spiegel, waar ik bleef staan.

Mijn lijkbleke gezicht staarde me aan. Dikke vegen zwarte mascara liepen over mijn wangen. Mijn ogen waren bloeddoorlopen en leken uit hun kassen te willen springen.

Langzaam draaide ik me om en keek naar het zwarte brandmerk in mijn nek. Een zandloper met aan weerszijden een dikke streep. De huid eromheen was vuurrood en leek bij elke hartslag op te zwellen.

De rest van mijn leven zou dit Teken als een donkere schaduw over me heen hangen. Mensen zouden me vuil aankijken, als uitschot dat opgesloten moest worden. Kinderen zouden naar me wijzen, of erger, huilend voor me wegrennen. Mijn vriendinnen zouden me laten vallen en ik zou voor altijd alleen zijn. Geen enkele jongen zou durven omgaan met een heks. Mijn leven was voorbij.

Ik kon mijn ogen niet losscheuren van dat vreselijke ding. Ook niet toen er zacht op de deur werd geklopt.

Mijn moeder had haar hand voor haar mond geslagen en bleef zo in de deuropening staan.

‘Sorry,’ zei ik.

Toen pas kwam ze naar me toe. Ze drukte me tegen zich aan en ik huilde tegen haar schouder.

‘Ik wist het,’ zei ze. ‘Al heel lang’.

Ik liet haar los. ‘Hoe dan?’

Een waterige glimlach verscheen op haar gezicht. ‘Je hebt het altijd al gehad. Als klein meisje liet je je duimdoekje al naar je toe vliegen. En wat er met Amber is gebeurd… Ik heb moeten vechten met haar ouders om jullie bij elkaar te houden.’

Ze voelde met haar vingertoppen aan mijn brandende nek. Ik kromp ineen.

‘Meisje toch…’

‘Word ik nu ook uit de foto’s geknipt?’ flapte ik er plotseling uit.

In de boekenkast van mijn ouders stonden fotoalbums waar ik toen ik jong was iets vreemds in had ontdekt. Uit een groot deel van de familiefoto’s was iemand weggeknipt, of met zwarte stift uitgekrast. Ik had nooit durven vragen wie dat was, maar had altijd een vermoeden gehad dat er een heks in de familie was geweest.

Mijn moeder trok haar hand terug, en terwijl ze naar haar vingers keek zei ze: ‘Natuurlijk niet.’

‘Maar waarom…?’ vroeg ik.

Ze keek naar de deur en ging op zachtere toon verder. ‘De enige die hier uit foto’s wordt geknipt, is de zus van je vader.’

‘Omdat ze een heks was?’

‘Nee, omdat ze… gewoon gestoord is. Ze houdt zich bezig met allerlei vreemde theorieën en…’ ze stopte midden in haar zin en leek zich te bedenken. ‘We hebben al jaren geen contact meer met haar, en dat willen we graag zo houden. Nu wil ik je er niet meer over horen.’

Ik liet me op mijn bed zakken en ze ging naast me zitten.

‘Wat gebeurt er nu?’ vroeg ik.

‘Je moet heel voorzichtig zijn.’ Ze streek met een hand door mijn haar. ‘Onzichtbaar eigenlijk.’

Die nacht kon ik niet slapen. Steeds als ik mijn ogen dichtdeed, werd ik weer opgeslokt door een enorme uitzichtloze zee. Zodra ik weer wakker schrok was ik in mijn donkere kamer. Alleen.

Urenlang bleef ik koortsachtig bibberen en trillen. Ik haalde een extra deken uit de kast, maar het voelde alsof ik het nooit meer warm zou krijgen.

Met donkerblauwe schaduwen onder mijn ogen fietste ik naar school, waar Amber op me stond te wachten.

‘Wat een klootzakken,’ zei ze.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik dacht dat ik het onder controle had.’

‘Je kan er niets aan doen.’

In de gang stootten een paar jongerejaars elkaar aan. Ze schoten weg toen ik naar ze keek. Op mijn kluisje was een briefje geplakt.

Mevrouw Polaris,

Graag melden bij de scholierenbalie. U krijgt een nieuw kluisje toegewezen.

Amber en ik keken elkaar verbaasd aan. Dit was nog nooit gebeurd. Ik keek om me heen en zag op een paar andere kluisjes nog meer briefjes hangen.

Met tegenzin liep ik naar de balie. Er stond één jongen voor me in de rij, met de bekende zandloper in zijn nek.

Hij kreeg een nieuwe sleutel en draaide zich om – en botste tegen mij aan. Met een klap herinnerde ik me zijn zachte stem, zijn warme handen op mijn hoofd en zijn ogen die me zo leeg hadden aangestaard.

Hij mompelde ‘sorry’, terwijl hij de hoek om ging.

Ik liet de vrouw achter de balie het briefje zien en vertrok met mijn nieuwe sleutel naar de nieuwe kluisjesmuur.

Op elk deurtje was een zwarte zandloper geverfd, zodat het voor de rest van de school duidelijk zichtbaar was wat we waren. De jongen was nergens te bekennen.

Eenmaal in het economielokaal aangekomen, liep ik automatisch naar mijn vaste plek naast Amber, maar die bleek bezet door iemand anders. Amber keek naar haar schrift.

‘Je mag daar gaan zitten, Lara.’

Mevrouw Everaart wees naar de enige vrije plek, achter in de klas. Daar zat een meisje met wilde bruine krullen en een beugel. Ik had haar nooit eerder gezien. Op haar schrift, dat ongeopend voor haar lag, stond haar naam. Noah. Op de twee tafeltjes stonden zandlopers.

Voor het eerst was de eerste schooldag van het jaar geen vrolijke dag. Er werd niet gepraat over reizen en vakantieliefdes. Niemand maakte grapjes en de leraren sloegen hun gewoonlijke praatjes over. Zelfs de zon leek het lokaal niet te kunnen binnendringen.

Iedereen leek zijn eigen Test nog vers in het geheugen te hebben. De tweeling die elk jaar wel een grapje uithaalde op de eerste dag, keek elkaar niet één keer aan. Marloes, die voor me zat, schoot steeds uit in haar schrift omdat haar hand zo trilde. Noah bracht het hele blokuur geen woord uit.

Steeds zag ik vanuit mijn ooghoeken klasgenoten hun hoofd omdraaien en snel weer wegkijken. Amber was een van hen. Ik wilde gebaren dat het goed ging, dat ik haar in de pauze wel zou spreken, maar we hielden elkaars blik nooit lang genoeg vast.

Toen de bel ging, haastte ik me weg van mijn tafel, maar de leraar hield me tegen bij de deur.

‘Waar ga jij heen, Lara?’

Ik reageerde niet en keek langs haar heen naar Amber. Die was al halverwege de gang.

‘Ken je de nieuwe regels niet? Jij vertrekt pas als iedereen weg is, voor iedereens veiligheid. Dan mag je samen met Noah naar lokaal 3A15.’

Als ik door de grond had kunnen zakken, dan had ik het gedaan. Maar ik kon niets doen. Ik moest sterk zijn.

Als allerlaatste vertrokken Noah en ik. We sjokten langs de drukke aula naar de andere kant van het gebouw. Op de derde verdieping, helemaal aan het einde van de A-vleugel, bevond zich lokaal 3A15. Terwijl de hele school zich verzamelde in het midden van het gebouw, werden wij weggestopt in een stille uithoek.

‘Het wordt steeds erger hè,’ zei Noah zacht.

Op de deur van het Heksenlokaal was een zandloper geschilderd. Binnen zaten al andere leerlingen met een tattoo in hun nek.

Meneer Molenaar was er om toezicht te houden. Hij was leraar geschiedenis, maar het leek wel alsof hij zelf uit de vorige eeuw was komen aanwaaien. Hij had precies drie haren op zijn hoofd en een enorme bril op zijn hoekige neus. Hij droeg een bruine trui met gele strepen en zijn voeten waren in dikke, wollen sokken in sandalen gestoken. Met een even opgewekt gezicht als altijd liet hij ons binnen.

‘En we zijn compleet,’ constateerde hij toen Noah en ik gingen zitten. ‘Jongens, luister. Dit is nieuw voor ons allemaal. De directie heeft besloten dat er voortaan gescheiden moet worden gepauzeerd. Een aantal brieven van ouders, je weet hoe dat gaat. Laten we er het beste van maken.’

Hij keek de klas rond.

‘We kunnen wel wat met de tafels schuiven, als jullie dat willen. Maak er maar twee groepjes van zes van. Ik ga ondertussen wat nakijkwerk doen.’

We schoven de tafels tegen elkaar aan. Noah en ik gingen naast elkaar zitten, en er schoven nog drie jongens en een meisje bij ons groepje aan. De andere zes vormden een groep aan de andere kant van het lokaal.

Ik gaf mijn nieuwe pauzegenoten een hand. Als eerste Philip, een lange, wat slungelige jongen met knokige vingers. Toen David, die me een knipoog en een grijns schonk. ‘Aangenaam. Fijn om lotgenoten te leren kennen.’

Charlotte was de volgende. Haar glanzende zwarte haar was strak naar achteren gekamd in een paardenstaart.

De laatste jongen boog zich over de tafels naar me toe en ik schrok. Het was de jongen van de Test. Zijn bruine ogen, die me toen zo koud hadden aangekeken, waren nu zacht en vriendelijk.

‘Alex,’ zei hij.

Heel even draaide het lokaal om me heen.

‘Sorry,’ fluisterde hij.

Om me heen waren de anderen al druk bezig hun lunch uit te pakken en op te eten. David vertelde dat zij in de zesde klas zaten en elkaar al kenden. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt. Hij vroeg of we bang waren.

Noah antwoordde fel dat ze niet bang was. Niet voor de school, niet voor de overheid, voor niemand niet. Ik staarde naar een kras in mijn tafel.

Aan het eind van de pauze merkte ik dat Alex nog geen hap had gegeten. Hij zat gedraaid op zijn stoel, met zijn enkel op zijn knie, aan het eind van zijn broekspijp te pulken.

‘Waarom denk je dat we hier zijn?’ vroeg David plotseling.

‘Voor straf, natuurlijk,’ zei ik. ‘Hekserij is verboden, weet je nog?’

‘Nee,’ zei Alex. Het was de eerste keer dat hij iets zei.

‘Is het dan niet duidelijk?’ Hij keek de groep rond en knikte naar meneer Molenaar, die naar een stapel papieren staarde. ‘Ze zijn bang voor ons. Omdat we anders zijn. Mensen zijn bang voor wat ze niet kennen. Ze weten niet wat wij kunnen.’

‘Maar we kunnen helemaal niets!’ zei David iets te hard.

Molenaar keek even op. David boog zich naar ons toe.

‘We worden hier vastgehouden totdat we net zo normaal zijn als alle anderen,’ fluisterde hij samenzweerderig.

‘Dat zullen we nooit worden,’ zei Alex. ‘Waarom denk je dat je die tattoo in je nek hebt gekregen? Je bent anders. Je zal nooit worden zoals zij.’

‘Zolang ik hier zit, zal ik het nooit weten.’

‘Dat is juist het punt,’ zei Alex. ‘Zo houden ze de controle over ons. Zodat we nooit iets durven te doen.’

Philip mengde zich in het gesprek. ‘Ik kan helemaal niets doen. Ik denk dat ze de verkeerde hebben gepakt.’

Vijf paar ogen keken naar hem.

‘Ik kan helemaal niet toveren. Voor zover ik weet ben ik zuiver.’

Noah was al een tijdje stil geweest. ‘Ik ook niet,’ zei ze zacht.

Ik keek verbijsterd de groep rond. Was ik de enige die echt gevaarlijk was?

‘En je Test dan?’ vroeg ik. ‘Hoe kan die…?’

‘Toen wel,’ zei Noah. ‘Ik weet niet hoe het is gelukt, maar toen werkte het. Daarvoor nooit. Ik had geen idee.’

Ze begroef haar gezicht in haar handen. Ik wreef onbeholpen over haar rug.

‘Ik heb geen Test gehad,’ zei Philip. ‘Ze hebben me op heterdaad betrapt. Weten jullie nog dat die boerderij aan de Hyacintenlaan vorig jaar afbrandde?’

Ik knikte.

‘Ik weet niets meer van die avond. Een paar glazen te veel, dat was het. Maar de volgende ochtend stond deze in mijn nek.’ Hij wees naar zijn tattoo. ‘Ik weet nog steeds niet of ik het gedaan heb. En hoe dan. Misschien hebben ze de verkeerde gepakt.’

Hij rommelde in zijn tas en haalde er een boek uit. Hij schoof zijn stoel naar achteren, gooide zijn benen op tafel en sloeg het boek open.

Met een zucht zei hij: ‘Ik wacht wel gewoon tot deze ellende voorbij is. Het moet ooit ophouden, toch?’

Die woensdag fietste ik te laat naar het zwembad. Terwijl de training al begonnen was, kleedde ik me snel om.

Onder de douche besefte ik pas dat mijn badmuts mijn Teken zou ontbloten. Ik trok eraan totdat ik hoofdpijn kreeg, maar tevergeefs. De zandloper stak er nog duidelijk onderuit.

Ik liep zo snel als ik kon zonder uit te glijden langs de rand van het zwembad.

‘Hé, schiet eens op!’ riep Sophie lachend.

Onze teamgenoten draaiden hun hoofden om. Ze stonden in de rij voor het startblok.

‘We zijn begonnen met de start oefenen,’ zei Sophie zachtjes toen ik achter haar aansloot.

Een van de meiden dook van het startblok met een mooie boog het water in. Nadat ze een halve baan onder water was gebleven, kwam ze boven en klom uit het bad. De trainster, Alice, praatte even met haar.

Een voor een doken de zwemmers voor mij het water in. Sophie gleed uit met haar achterste voet en belandde plat op het water. Ik kromp ineen.

Toen ik aan de beurt was, stapte ik op het startblok en zette mijn rechtervoet voor mijn linker, mijn tenen om de rand geklemd. Met beide handen pakte ik de rand vast en ik leunde naar achteren voordat ik afzette.

‘O mijn god,’ zei iemand achter me, terwijl ik door de lucht vloog.

Ik gleed met een perfecte hoek door het water en genoot van de snelheid. In mijn nek begon de tattoo hevig te prikken, maar ik negeerde het. Dat ding hoorde niet bij mij, en ik wilde er niets van voelen. Na een paar slagen onder water kwam ik boven en klom ik op de rand. Mijn hart stond stil toen ik opkeek.

Niemand was na mij op het startblok gaan staan. Het team stond te roezemoezen en Sophie staarde me vol ongeloof aan. Ze hadden mijn Teken gezien.

Alice kwam op haar badslippers naar me toe. ‘Kom.’

Ze wees naar de bankjes aan de zijkant van het zwembad.

‘Meiden, we gaan door met achthonderd meter vrije slag,’ riep ze over haar schouder.

Ik ging druipend op het bankje zitten. De lucht voelde een stuk kouder dan toen ik nog droog was. Alice ging naast me zitten.

‘Hoelang wist je het al?’

Het duurde even voordat ik antwoord gaf.

‘Als ik heel eerlijk ben… Altijd al.’ Ik slikte. ‘Ik denk dat ik het altijd ontkend heb voor mezelf.’

‘Puur uit nieuwsgierigheid… Heb je – nee, laat maar. Dat zijn mijn zaken niet.’ Ze keek naar haar handen.

‘Het is oké.’

‘Heb je weleens magie gebruikt?’ vroeg ze.

‘Ik denk het wel. Vroeger. Per ongeluk. Ik had het niet onder controle.’

Ze sperde haar grijze ogen wijd open.

‘Maar ik kan toch nog wel zwemmen?’ vroeg ik, met weinig hoop in mijn stem.

Haar blik ging naar de tegels op de vloer, naar de plas water bij mijn voeten.

‘Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen…’ begon ze.

‘Ik mag geen wedstrijden meer doen, dat is het toch?’

Ze kauwde op haar wang. ‘Eigenlijk moet ik je uit het team zetten. Dat is het reglement.’

Ik keek naar mijn blauwgelakte teennagels.

‘Ik begrijp het,’ zei ik, terwijl ik opstond. ‘Sorry. Ik zal mijn spullen pakken.’

‘Nee, wacht,’ zei Alice. ‘Weet je wat, vergeet het. Vergeet het reglement. En vergeet Walgraaf ook. Hij is niet goed wijs als hij denkt dat jij gevaarlijk bent.’

Ik keek haar geschokt aan. Het was verboden om President Walgraaf te beledigen. ‘Dat mag je niet zeggen.’

‘Lara, wees eens eerlijk. Heb je ooit hekserij gebruikt om te winnen?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ik.

‘En heb je ooit hekserij gebruikt tegen je teamgenoten?’

‘Dat zou ik nooit doen.’

‘Mooi. Dan besluit ik dat jij geen gevaar bent voor het team. Je zal de wedstrijden moeten uitzitten, maar je mag gewoon mee blijven trainen. Goed?’

Ik knikte.

‘Mooi. Ik geloof dat ze op je wachten.’

Mijn teamgenoten hingen aan de rand van het bad in het water en wierpen ons nieuwsgierige blikken toe. Alice liep met me mee naar het startblok, waar ik op ging zitten terwijl ze het team vertelde over haar beslissing.

De meiden klapten en Sophie juichte. Alice gaf me een knipoog toen ik het water in dook voor de rest van de training.

Donderdagavond trad Amber met haar band op in Café Noordhoek. In het donker fietste ik erheen en ik ging in een hoekje van de zaal aan een tafeltje zitten. Ik pakte een boek uit mijn tas.

‘Hé, wat toevallig,’ zei iemand achter me.

Alex. Hij schoof een stoel naar achteren en ging zitten. ‘Hoe is het?’

Hij was wel de laatste die ik wilde zien die avond. Sinds maandag had ik geen woord meer met hem gewisseld. Elke pauze deed ik alsof ik het druk had met mijn telefoon.

‘Die stoel is bezet.’ Het kwam er harder uit dan ik bedoelde.

Hij lachte. ‘Door wie dan?’

Ik kreeg geen kans om te antwoorden, want Amber kwam tussen de tafeltjes door naar me toe. Haar gitaar hing op haar rug.

Ze trok een scheve glimlach naar Alex, en gaf mij een kus op mijn wang. ‘Ik ben zo blij om je te zien. Er zit vandaag een scout in de zaal.’

‘Echt waar? Dat is fantastisch!’ Ik stond op en gaf haar een knuffel. ‘Succes, je gaat hem helemaal inpakken!’

‘Thanks.’ En weg was ze.

Alex zat nog steeds naast me. ‘Vriendin van je?’

‘Ja, en er komt nog een vriendin aan. Je zit op haar stoel.’

‘Jezus, sorry hoor.’

Hij sprong overeind en liep naar de bar. Ik keek hem na tot hij op een kruk zat en boog me weer over mijn boek.

Een kwartier ging voorbij en ik bleef op dezelfde pagina hangen. Mijn ogen dwaalden steeds over dezelfde zinnen heen, maar ze drongen niet tot me door.

Toen Sophie ging zitten, stopte ik opgelucht mijn boek weg.

‘Sorry dat ik laat ben,’ zei ze hijgend. ‘Ik had een date met Floris. Je weet wel, van…’

Ze maakte haar zin niet af.

Ik lachte. ‘Je leerling?’

Sophie zat bij een gameclub in de hoofdstad, waar ze een cursus hacken gaf. Floris was een van de deelnemers, die elke week de klas irriteerde door Sophie heel veel vragen te stellen.

Ze bloosde. ‘Hé, ze gaan beginnen!’

Ze wees naar de barman, die het podium op klom en op de microfoon tikte. ‘Hallo allemaal!’

Iemand juichte en de barman lachte.

‘Ons eerste talent is een band die we hier als de beste kennen. Ze spelen hier al anderhalf jaar de sterren van de hemel – geef ze een hartelijk applaus – hier is… Amber en de Wolf!’

De zaal barstte in applaus uit en Amber rende het podium op. De drummer, de bassist en de gitarist volgden haar en de eerste klanken vulden de zaal.

‘Wauw, wat een welkom!’ riep ze in de microfoon. ‘We gaan er vanavond een feestje van maken. Applausje voor jezelf!’

Ik klapte mee met de rest en spiekte even naar de bar. Alex groette iemand aan de andere kant. Een meisje met prachtige, bruine krullen. Ik wendde mijn blik af.

‘Dit liedje heet “Als de avond”,’ zei Amber met haar lippen tegen de microfoon. De gitarist begon te spelen en de bas dreunde in mijn oren.

Ambers stem danste naar de achterkant van de zaal. Haar armen wapperden in de lucht en haar ogen straalden.

Wat had ik graag met haar willen ruilen. In plaats daarvan wierp ik steeds blikken op de bar, waar Alex met het meisje stond te praten. Ik walgde van mezelf.

‘Ken je hem?’ vroeg Sophie.

‘Hij zit in de zesde. We hebben samen pauze.’

Ze trok een ondeugend gezicht.

‘Niet bepaald vrijwillig,’ zei ik snel.

‘Probeer maar niks te ontkennen hoor,’ zei ze. ‘Ik zie je wel naar hem kijken.’

‘Dus, over Floris,’ veranderde ik van onderwerp. ‘Hoe was je date?’

‘Hij vroeg me uit tijdens de les,’ piepte ze. ‘Had hij de tekst op de website veranderd in “Drankje doen?” Dus iedereen kon meelezen. Vet ongemakkelijk.’

‘Wauw, wel gedurfd,’ zei ik lachend.

‘Dat was niet alles. We hebben voor het eerst gezoend…’

‘Echt waar? Hoe was het?’

Ze zakte onderuit in haar stoel. ‘Magisch. Hij weet echt precies wat hij moet doen. Ik weet niet waarom ik zo lang gewacht heb. Ik ga met hem trouwen.’

‘Nou, nou, niet te hard van stapel lopen.’

‘Sshhh,’ zei ze en ze grijnsde. ‘Ja, mam.’

Voor het eerst in een week vergat ik de tattoo in mijn nek.

3

Op zaterdagochtend liep ik de keuken in en vond mijn vader diep voorovergebogen aan de eettafel. De krant lag uitgespreid voor hem, en hij omcirkelde stukken met een dikke stift. Ik keek over zijn schouder mee.

Serveerster gevraagd

Ik fronste. ‘Zoek je een nieuwe baan?’

Hij bleef naar de krant kijken.

Ik stopte een boterham in het broodrooster en stelde het me voor: mijn vader, met zijn vroeg grijzende haar, in een schort en met een dienblad op zijn arm.

‘Ik denk niet dat een schort echt jouw ding is, pap.’

‘Het heet geen schort, maar een sloof.’ Hij schraapte zijn keel. ‘En het is voor jou.’

Ik legde mijn handen plat op het koele aanrecht. ‘Ik hoef geen baan.’

Hij zuchtte en draaide zich naar me om. ‘Luister. Je zit de laatste tijd alleen maar in je eentje op je kamer. Nu je dat ding in je nek hebt, wordt alles een stuk moeilijker. En die ellende gaat alleen maar groter worden. Je kan maar beter iets nuttigs gaan doen. Dus je gaat op zoek naar een bijbaan.’

Hij hield de krant omhoog. ‘Wat wordt het: serveerster of kamermeisje?’

Het broodrooster wierp met een knal de boterham op het aanrecht en ik maakte een sprongetje van schrik. Ik legde het brood op een bordje en begon er hagelslag overheen te gieten.

‘Ik durf niet,’ zei ik, zonder hem aan te kijken.

‘Waarom niet?’

‘Wat als ik het niet kan? Of als de klanten me niet willen door mijn Teken?’

‘Les één: het zijn geen klanten, maar gasten.’

Hij zag mijn blik en zijn grijns verdween. ‘Ach, daar moet je je gewoon overheen zetten. Kijk, dit is bij Hesters Hapjes, dat is maar vijf minuten fietsen. Je gaat er gewoon heen en dan zien we wel wat er gebeurt, oké? Ik bel wel even.’

Ik sleepte me er met tegenzin naartoe. Het terras zat bomvol zwetende mensen onder enorme parasols. Sommige aten wat, andere nipten aan grote glazen frisdrank met veel ijs erin.

Er rende een serveerster tussen de tafeltjes door, die me met haastige gebaren naar binnen stuurde.

Achter de bar stond Hester zelf, een kleine, gezette vrouw met felrood geverfde haren, die piekerig alle kanten op staken.

‘Ik hoorde het al van je pa,’ zei ze. ‘Je kan in de keuken beginnen, bij de afwas. Ik kan je niet veel betalen – het zijn moeilijke tijden. Maar we blijven hopen.’

Vijf minuten later had ik een zwarte blouse aan en een sloof om mijn middel.

Ik werkte naast Lucas de chef-kok, van wie ik vermoedde dat hij doofstom was. Hij glimlachte altijd naar me als ik binnenkwam, maar sprak nooit een woord.

Als het druk was, hielp ik de serveerster, Karin. Op zaterdagavond, als de deuren dichtgingen, schonk ze een glas witte wijn voor me in. Met een sigaret tussen haar afgekloven vingers wenkte ze me dan vanuit de keuken.

‘Jij ook, Hester?’ schreeuwde ze naar de kelder, waar Hester de administratie aan het bijwerken was.

‘Nee hoor lieverd, ik moet nog rijden.’

‘Dat mens hoeft ook nooit wat,’ mompelde ze.

We gingen midden in het restaurant zitten, op de enige twee stoelen die we niet hadden aangeschoven. De grote tafel was al klaargezet voor de volgende dag, met tussen elke twee plekken een nieuwe kaars en in het midden een stapel tijdschriften. Karin had ze zo netjes neergelegd dat ik ze niet aan durfde te raken.

Boven de roodleren stoelen en de donkere houten tafels hingen misschien wel tweehonderd oude lampenkappen aan het plafond. Na alle drukte van de werkdag vond ik het heerlijk om langzaam aan mijn wijn te nippen, mijn hoofd op de rand van de rugleuning te leggen en alle verschillende soorten te bekijken.

Op een avond vroeg ik of iemand wist waarom Lucas zo stil was. Mijn vraag bleef een tijdje in de lucht hangen terwijl Karin de wijn in haar glas rond liet draaien.

‘Ken je de term “Hopeloze Heks”?’ vroeg ze.

Ik schudde mijn hoofd.

‘Je hebt heksen zoals jij, die proberen zich normaal te gedragen. En je hebt heksen die toch nog magie beoefenen. Hoe het precies zit weet ik niet, maar Lucas is vroeger zo’n foute magiër geweest. Na drie celstraffen werd hij veroordeeld tot Hopeloze Heks. En dan snijden ze je stembanden door en moet je je dagen slijten in het Maleficentrum, de heksengevangenis.’

Ik liet mijn vingertoppen over mijn keel glijden. ‘Hoe kwam hij vrij?’