De eeuwige nacht

Een T.J. Lambert-mysterie

© 2024, Lisette Kuijt

Eerste druk: februari 2024

Redactie: Sanne Wijnands; Simone Lier

Omslagontwerp: Moker Ontwerp, Amsterdam

Vormgeving binnenwerk: ZetSpiegel, Best

Young Adult Fantasy

NUR 334

ISBN 9789083085043

ISBN 9789083085029 (e-book)

www.rebelbooks.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor iedereen aan wie ik ooit heb beloofd mijn eerste boek op te dragen.

1

Christina

Volle maan

Het was Christina Weiss nooit helemaal gelukt om van de nacht te leren houden.

Natuurlijk had ze het wel geprobeerd – ze had weinig keuze gehad. Toen ze jong was, vertelde haar moeder iedere avond verhalen over de maangodin Sei. Ze liet de onwillige Christina zien hoe het bleke maanlicht kruiden met de juiste woorden kon laten smeulen, branden, ontspruiten en opgaan in de zilte lucht.

Maar het was hopeloos geweest. Christina was een kind van de zon. De zon toverde sproetjes op haar neus als ze haar dagen doorbracht met haar voeten in het zand. De zon kietelde haar wakker en gaf haar huid een zomerse gloed. De zon was warm en gul en elke dag speet het Christina om hem te zien gaan.

Zeker op dagen als deze, waarop de zon zich schuilhield achter een dik wolkendek en zijn gezicht zelden liet zien. Christina begreep het sentiment (er waren ook dagen waarop zij zich het liefste onder haar zware wollen dekens verstopte), maar toch dacht ze met weemoed terug aan avonden met rozerode, paarse of oranje luchten. Het staalgrijs voelde verstikkend aan.

Ze was bijna thuis. Haar vingers, rood en stijf van de kou, klemden zich stevig om een zware mand met versieringen voor de Rode Nacht. Het kuststadje Brae stond volledig in het teken van de jaarlijkse feestdag ter ere van de bloedmaan die over veertien dagen aan de hemel zou staan. Roodgloeiende lichtbollen zweefden achter ramen. In etalages lagen traditionele maskers, ingelegd met fonkelende rode steentjes. Overal wapperden kleurrijke banieren die het ritueel op het grote plein aankondigden. Natgeregende affiches maakten bekend in welke taveernes de muziek luid zou spelen en de drank rijkelijk zou vloeien.

Een koortsachtige verwachting hield de mensen in de greep, terwijl ze de laatste voorbereidingen voor de feestdag troffen. Ieder jaar werd Sei’s schoonheid geprezen in de scharlaken gloed van de bloedmaan. De inwoners van Brae dankten de godin voor haar licht in zelfs de donkerste nachten en smeekten haar om hen ook het komende jaar niet te vergeten.

Terwijl Christina zich door de regen naar huis haastte, dacht ze na over hoe het leven eruit had kunnen zien als het lot haar op een ander pad had geleid. Misschien zou zij dan ook tot de toegewijden behoord hebben die rituele vuren aanstaken, kruiden en kristallen verzamelden en bezweringen neerschreven om de wispelturige maangodin gunstig te stemmen.

Met het invallen van de schemer waren de aeril teruggekeerd naar de lantaarns aan weerszijden van de smalle winkelstraat. Ondanks hun verrassend scherpe set tanden vielen de mensachtige, lichtgevende wezentjes vaak ten prooi aan de grotere dieren die ’s nachts door het omringende woud zwierven. De lantaarns boden een veilige haven tegen klauwen en scherpe snavels, en in ruil leidde het zachte, warme licht van de aeril de inwoners van Brae door het donker. Die avond leek de dichte motregen in hun dappere gloed een haast constante glinstering. Christina onderdrukte een huivering en richtte haar blik op de deur die op haar wachtte. De laatste weken had ze, net zoals de aeril, de duisternis zo veel mogelijk gemeden.

Nog tweehonderd meter. Het voelde zo veel verder dan dat.

Er was haast niemand op straat. Winkeliers veegden roestbruine bladeren van hun drempels en doofden de kaarsen in hun etalages. Overdag bruiste de levendige handelsstad van leven. Kooplui stalden hun beschermende talismannen en geurige elementen uit. Winkelende voorbijgangers en bezoekers uit alle uithoeken van de wereld staarden met dromerige uitdrukkingen naar de smalle etalages. Schepen met exotische waren voeren af en aan in de haven. Verschillende talen van verschillende volken vermengden zich tot een constant geroezemoes. De stilte voelde onnatuurlijk aan, alsof de stad haar adem inhield.

Christina keek over haar schouder.

Een fractie van een seconde, toen de maan met haar kille licht door de wolken brak, had ze kunnen zweren dat de schaduwen terugstaarden. Het was niet de eerste keer dat ze ogen in haar rug voelde branden. Dit was de reden waarom ze de nacht wantrouwde – waarom ze dat altijd had gedaan. Haar moeder had het nooit begrepen. De duisternis speelde met Christina’s fantasie, suggereerde bewegingen en fluisteringen in de wind, zo zacht gepreveld dat ze ze net niet kon verstaan. Ze voelde de tintelingen van magie en een duisternis die zwaarder aanvoelde dan het vallen van de avond. De angst had gesluimerd sinds haar moeder het eerste zware, in leer gebonden boek opende en de in houtskool geschetste nachtmerries een naam gaf.

Jarenlang bracht Christina nachtelijke offers aan Sei. Nu bad ze nog dat de maan deze volgende ochtend weer zou wijken voor de zon, al wist ze dat haar moeder het streng zou afkeuren. Al was ze zich er pijnlijk van bewust dat haar moeder hier niet was en haar naam waarschijnlijk was kwijtgeraakt op de bodem van een fles honingwijn. Al kregen schaduwen, sinds haar moeder was verdwenen, geen nieuwe namen meer.

Nog vijf stappen.

Christina viste een zware sleutel uit de diepe zakken van haar jas. Haar snelle ademhaling maakte wolkjes in de lucht – het was ongewoon koud voor de tijd van het jaar. Met trillende handen probeerde ze de deur te openen. De krassen die ze op het roestige slot maakte, waren een toevoeging aan het canvas dat andere bewoners hadden gemaakt in een mist van bier, honingwijn en andere zonden. De deur viel met een luide klap achter haar dicht.

Een eenzame kandelaar verlichtte het kleine trappenhuis. Ze beklom de houten trap met twee treden tegelijk, haast zonder adem te halen. Het donker trok aan haar armen, liet haar benen zo zwaar aanvoelen dat elke stap moeilijker werd om te zetten. Het fluisterde dat ze achterom moest kijken.

Eén vraag galmde door Christina’s gedachten: was zij hier? Ze sloeg de hoek om, er plotseling zeker van dat koude vingers naar haar enkels zouden grijpen. De laatste meters overbrugde ze zo snel ze kon, de sleutel stevig tussen haar vingers geklemd. Met trillende handen zocht ze de vertrouwde contouren van de klink, opende de deur en stortte naar binnen.

‘Eden?’ riep Christina, terwijl ze de mand liet vallen en de inhoud onheilspellend rammelde.

Haar jongere zusje antwoordde met een vrolijke begroeting. De angst voelde plotseling irrationeel, zoals angst dat altijd doet in het licht. Haar hartslag begon te vertragen naar een rustiger tempo, terwijl ze haar natte jas uittrok en haar handen door haar vochtige haren liet glijden.

Eden zat aan de houten tafel. De versieringen die ze ter ere van de Rode Nacht had opgehangen, projecteerden kleuren op haar bleke, spitse gezicht. Een lok asblond haar, te kort om samen te binden, viel voor haar ogen. ‘Alles goed, Chris?’ vroeg ze, terwijl ze een onderzoekende blik over haar heen liet glijden.

Christina drukte haar mondhoeken naar boven en deed een poging om haar ogen mee te laten lachen. ‘Lange dag.’

Eden slaakte een instemmende zucht en gebaarde naar de ontkurkte fles kersenwijn die naast haar stond. Het huisje zag er nog bijna hetzelfde uit als toen hun moeder de deur voor de laatste keer achter zich had dichtgetrokken. Het ademde de aardse magie die ze op haar oudste dochter had proberen over te dragen – bosjes gedroogde kruiden hingen aan de muren, handgeschreven notities staken uit grimoires, kristallen lagen in het raam met uitzicht op de stad. Comfortabele, maar gedateerde meubelen vulden de ruimte.

Christina had nog niet besloten wat een pijnlijkere confrontatie zou zijn: het decor van haar jeugd in dozen het huis uit dragen of blijven leven tussen de geesten van het verleden. Ze had nog geen goed moment gevonden om dit met Eden te bespreken – als dat moment ooit zou komen. Christina greep de fles en liet een royale hoeveelheid van de stroperige vloeistof in haar keel glijden. Ze zuchtte diep en zakte neer in de stoel.

‘Heb je nog iets van haar gehoord?’ vroeg Eden.

‘Van wie?’ vroeg Christina, die haar blik neersloeg en de roes van de wijn verwelkomde.

Eden keek haar zijdelings aan. ‘Dat weet je best,’ zei ze. ‘Van háár.’

Er ging een rilling door Christina toen ze werd gedwongen om terug te denken aan de afgelopen weken. Aan de verontrustende briefjes. Aan de echo van gelach op elke duistere straathoek. Aan de maden die uit haar versgebakken brood waren gekropen – of althans, dat is wat ze een moment had geloofd te zien. Aan de schaduwen, de duisternis. ‘Van Samaya?’ vroeg ze, de bittere smaak wegslikkend die de naam in haar mond achterliet. ‘Nee, ik heb haar niet gesproken.’ Het was geen leugen: Christina had haar niet gezien. Niet echt. Ze haalde diep adem en probeerde de gebeurtenissen uit haar gedachten te bannen. Eden zou haar niet kunnen helpen.

Toen ze weer opkeek, ontmoette ze Edens sceptische blik. ‘Weet je zeker dat alles goed met je gaat?’ vroeg haar zusje, dat over de tafel naar haar toe boog.

Christina knipperde met haar ogen, niet zeker van het antwoord. Het voelde alsof haar hart al dagen te snel klopte en ze zelfs in haar slaap niet veilig was voor de schimmen uit haar wakende uren. Het maakte geen verschil dat ze hen bij naam kon noemen, wat haar moeder haar vroeger ook had verteld.

De versieringen knipperden in het karakteristieke donkerrood van de naderende feestdag. Het licht viel door het raam over Edens gezicht en verwrong haar trekken, veranderde haar een moment in een groteske karikatuur van zichzelf. Net voordat Christina haar eigen reflectie zag in de inktzwarte ogen, meende ze een vlijmscherpe glimlach om Edens lippen te zien spelen.

Ze sprong op, vloekte en struikelde naar achteren.

‘Chris?’ Een hartslag later stond Eden naast haar, haar gezicht weer als vertrouwd.

Christina greep naar haar borst. ‘Ik dacht dat ik haar zag,’ zei ze, terwijl ze de plotselinge neiging om te huilen van zich af probeerde te schudden. Met moeite hield ze de tranen binnen, maar de woorden stroomden van haar lippen. ‘Ik ben gewoon – het is alles wat er is gebeurd. Het lijkt net of ik haar overal zie,’ zei ze. ‘Ik ben zo moe.’

Eden legde haar handen op Christina’s schouders. ‘Jullie connectie was zo intens,’ zei ze. ‘Het is niet gek dat het je zwaar valt nu het over is.’

‘Dat is het niet,’ begon Christina. Herinneringen kolkten door haar hoofd: het geritsel van papieren terwijl Samaya tot laat in de nacht werkte, de geur van kruiden vermengd met haar subtiele parfum, symbolen uit teksten in de Oude Taal. Alle tekenen die Christina tegen beter weten in had genegeerd.

‘Ik had het moeten weten,’ fluisterde ze, na een aarzeling. Haar hoofd voelde mistig en warm en alles klonk ongelooflijk luid.

‘Je kunt het me vertellen,’ drong Eden aan.

‘Je zou het niet geloven.’

Er vormde zich een diepe frons in Edens voorhoofd. ‘Wat is er aan de hand, Chris? Je bent al weken nauwelijks thuis.’ De woorden tuimelden naar buiten, alsof ze al dagen wachtte op een kans ze uit te spreken.

Christina wankelde toen ze opstond. De contouren van de kamer waren wazig. Ze wilde naar bed, de dag vergeten.

‘Je hebt me niets verteld over wat er is gebeurd, behalve dat het over is en je haar nooit meer wilt zien,’ ging Eden door.

Ze keek haar aan met de blik die Christina zo sterk deed denken aan hun moeder, de blik die een oordeel verborg onder een masker van bezorgdheid. ‘Kunnen we er morgen over praten?’

Eden praatte onverstoord door. ‘En wat doe je de hele dag? Zeni kwam langs in de winkel en vertelde dat je al weken niets voor Het Oude Nieuws hebt geschreven.’

‘Stop!’ viel Christina uit, vinniger dan ze van plan was geweest.

Eden sloeg haar ogen neer in een poging haar gekwetste blik te verbergen. De stilte voelde zwaar, beladen.

Christina wilde niets horen over haar baan bij de lokale krant, over de bezorgdheid van haar vrienden of over Samaya Drach. Haar ogen dwaalden door de kamer, op zoek naar iets wat Edens aandacht zou afleiden.

Dat was het moment waarop ze het zag.

Christina’s blik bleef rusten op de wand achter Edens schouders. Daar was een spiegel geplaatst, zo gepositioneerd dat een vochtvlek aan het zicht onttrokken werd. De lijst golfde en was gemaakt van glanzend donker hout. Het opgepoetste glas reflecteerde Christina’s warrige krullen en Edens smalle schouders, de kringen van wijn op de tafel en het flakkeren van de kaarsvlam in de vensterbank. Een moment lang reflecteerde het nog iets anders, iets wat wegsprong in de schaduwen zodra Christina haar volledige aandacht op de spiegel richtte.

‘Chris?’ vroeg Eden voorzichtig.

Christina draaide zich woest in de richting van de beweging, haar hart bonkend in het ritme van een oorlogsmars. Een ogenblik wist ze zeker wie ze daar zou aantreffen, maar de ruimte achter haar was leeg.

‘Christina!’ Edens stem was nu hoog en schril, alsof ze ontwaakte uit een van de nachtmerries die ze als kind had gehad. ‘Je maakt me bang.’

Christina deed een stap dichterbij om zich ervan te verzekeren dat de schaduwen niets voor haar verborgen hielden. ‘Ik word krankzinnig,’ zei ze, meer tot zichzelf dan tot Eden. ‘Wat zal ze dát geweldig vinden. Ze heeft er eindelijk voor gezorgd dat ik gek word.’

Eden had een verontruste blik in haar ogen. ‘Waar heb je het over?’

Christina draaide zich om, haar handen in haar krullen, maar de verontschuldiging aan haar zusje stierf op haar lippen. Daar, in de reflectie van de spiegel, staarde zíj haar met een duivelse grijns aan, met haar golvende zwarte haar en donkere ogen die nooit verraadden wat ze dacht. Het waren de plotselinge tintelingen van magie in de ruimte, die haar haast plagerig in haar hals en gezicht prikten, die Christina vertelden dat ze het spel eindelijk had verloren. De kaarsen flakkerden, alsof ze in afwachting van wat er stond te gebeuren hun adem inhielden.

‘Eden, ren,’ schreeuwde Christina. Ze had nooit gedacht dat de dreigingen van de afgelopen weken zouden leiden tot iets wat niet meer terug te draaien was. Ze had nooit gedacht dat Samaya haar iets zou aandoen, niet echt. Maar deze keer kon ze de brieven niet ongelezen verbranden en was er geen mogelijkheid om het brood met een gil op de grond te laten vallen zonder er ooit nog naar om te kijken. Deze keer was er geen mogelijkheid om te rennen, niet als Eden hier was. Christina’s armen voelden zwaar toen ze haar zusje hard richting de deur duwde.

Er viel een duisternis over de kamer. Zodra Samaya Drach haar hand hief, barstte het glas van de spiegel haast geruisloos van zijde naar zijde.

Christina kon het niet helpen – ze gilde.

De tijd bevroor toen Samaya haar met wrede, verwachtingsvolle ogen aankeek. Christina verstijfde, niet in staat om te reageren op de alarmbellen in haar hoofd.

Met een tergend langzame beweging stapte Samaya naar voren, tot haar vingertoppen het glas zouden moeten raken en de stof van haar rok, donkerrood en zwierig, tegengehouden zou moeten worden. In plaats daarvan brak ze door haar reflectie alsof ze door een stille waterspiegel dook.

Eden sprong naar achteren, haar gezicht kleurloos van afgrijzen. In verstarde stilte vervloekte Christina haar moeder, die haar nooit had verteld dat de dienaars van de nacht niet altijd leken op de grillige schaduwen uit de boeken. Maar misschien, bedacht Christina, zou ze niet hebben geluisterd. Samaya was mooi als een allesverwoestende orkaan en ze had haar ogen nooit van haar af kunnen houden.

Samaya’s stem was even zacht als op de momenten dat ze in haar oor had gefluisterd, maar deze keer waren de klanken giftig en scherp. In haar woorden herkende Christina de Oude Taal, de taal die haar moeder mompelde als ze de kruiden kneusde, brandde en mengde. De taal die Christina als kind had moeten leren. De taal van de goden. De taal van magie. Twee woorden weerklonken harder dan alle andere, en elke keer dat ze werden uitgesproken wervelden donkere golven rond Christina’s lichaam. Eden staarde haar aan, haar gezicht verstard in horror.

De kaarsen flakkerden en flakkerden en doofden uit.

‘Thaeris Nyxthan.’

Opnieuw klonken de woorden als een donderslag. Christina herkende de woorden, wist wat ze betekenden uit de tijd dat ze zich over de zware boeken van haar moeder had gebogen.

Ze schreeuwde om hulp en genade en vervloekte elke god die ze kende, maar het wervelende duister wikkelde zich om haar heen en verdronk haar woorden toen ze haar gezicht bereikten. Christina was blind in het donker.

Een moment later raakten haar voeten een substantie die zo koud was dat ze het uitschreeuwde van pijn. Haar benen gleden weg tot ze volledig werd ondergedompeld in een wereld van ijs: haar middel, haar borst, haar schouders, haar hals, haar gezicht. Ze voelde de kou in elke schreeuwende vezel van haar lichaam.

2

Eden

Afnemende maan

De jongen tegenover haar was jonger dan Eden had verwacht. Ze beoordeelde zijn opvallende, knappe gezicht – scherpe jukbeenderen, een uitgesproken neus en donkere wenkbrauwen. Hij kon niet veel ouder zijn dan zij.

Onrustig schoof ze heen en weer op de eenzame stoel tegenover zijn rommelige bureau. Toen de jongen opkeek van het stuk papier, werd zijn verveelde blik nauwelijks verhuld door het weerbarstig golvende haar dat over zijn voorhoofd en langs zijn oren viel.

Eden schraapte haar keel. ‘Alles wat je moet weten staat erin,’ zei ze, terwijl ze met de dunne gouden ring rond de duim van haar rechterhand speelde. ‘Het is nu drie dagen geleden.’

Drie dagen. Het voelde alsof er veel meer tijd was verstreken. De dagen leunden tegen elkaar aan en vloeiden in elkaar over, aan elkaar gelijmd door een constant gevoel van angst en nachten die steeds vroeger leken te vallen. Ze had bij anderen aangeklopt voor hulp: bij zelfingenomen mannen die dachten dat ze hun grijze haren zou verwarren voor wijsheid en bij vrouwen met kille ogen die haar vertelden dat er geen hoop meer was, al spinden hun woorden een heel ander verhaal. In drie dagen tijd had Eden haar verhaal aan niemand verteld. Niet helemaal, in elk geval.

Ze wist niet wat ze had verwacht van deze laatste, wanhopige poging. Een buurman had haar het onderzoeksbureau Maghénir aangeraden. Het had volgens hem al jaren de beste reputatie in de stad en stond, bovenal, bekend om discretie.

Eden liet haar blik door de ruimte dwalen. Donker hout, warrig haar, boeken.

Boeken geschreven in een alfabet van een beschaving die honderden jaren geleden naar de sterren staarde. Boeken in talen die niet werden gesproken op plaatsen waar de regen zo hard viel dat de avond bijna werd weggespoeld, zoals het in Brae deed. Boeken die zich niet herinnerden wanneer ze voor het laatst waren aangeraakt en boeken die nooit zouden vergeten waar de vinger van hun meest toegewijde lezers langs de regels had gedwaald, op zoek naar een verzachtend middel of een sluipende dood.

De rest van de ruimte was gevuld met dozen vol papieren documenten, gelabeld in een keurig handschrift. Op de grond lag een versleten, handgeweven tapijt.

Edens blik keerde terug naar het bureau. Ze besloot dat de jongen verschrikkelijk uit de toon viel in het stoffige kantoor. De scherpe lijnen van zijn gezicht contrasteerden te sterk met de broosheid van het alomtegenwoordige papier en de zachte gloed van het warme kaarslicht. Het ongeduldige getik van zijn vingers viel in het ritme van de regen die tegen het raam kletterde.

Eden keek hem vragend aan. Het geluid van zijn stem weerklonk in haar gedachten, maar ze kon zich niet herinneren wat hij haar zojuist had gevraagd.

‘Heb je aangifte gedaan?’ herhaalde de jongen ongeduldig. Hij had het vel papier naast zich neergelegd.

Eden knikte. ‘Je kunt je misschien voorstellen hoe dat is gegaan,’ zei ze zachtjes.

Hij lachte schamper. ‘Het zou me niks verbazen als het Oog binnenkort wordt opgedoekt. De umraeth slachten hen een voor een af. Ik heb gehoord dat er nauwelijks genoeg van hen over zijn om de nachtelijke patrouilles te kunnen lopen, laat staan om onderzoek te doen,’ zei hij. ‘En de Raad? Heb je die ingelicht?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde ze kortaf. Een rilling gleed over haar rug bij de gedachte aan de tien statige, gemaskerde vrouwen, van wie zelfs het opheffen van een vinger het verschil tussen leven en dood kon betekenen.

Eeuwen geleden had een groep dienaressen van de zonnegod Rei orde op zaken gesteld in Miran. Zijn vertegenwoordigers regeerden nog altijd over het land vanuit de majestueuze zonnetempel in het hart van Brae. Ze stonden bekend als de Raad. Hun regels waren simpel en werden strikt gehandhaafd door het Oog: mannen en vrouwen in donkere uniformen met het symbool van een wijd geopend, zilveren oog op de borst. Geweld, diefstal, fraude en moord werden genadeloos bestraft.

Ook magie was aan regels gebonden. Talloze kringen van caeleth,1 ieder toegewijd aan hun eigen godheid en het deel van Miran dat onder hun hoede viel, gebruikten rituelen, brouwsels en mengsels om hun omgeving te beschermen.

Maar niet elke god bekommerde zich om het lot van de wereld. Er waren goden die het evenwicht van de natuur verstoorden, ouder dan het eerste licht en verraderlijk als een nacht zonder sterren. Hoewel ze Vergeten Goden werden genoemd, leefden hun namen voort in de donkerste steegjes, in schimmige taveernes en in hun volgelingen: de umraeth.2 Ze werden verleid door de belofte van macht en door andere sinistere beloftes. Als het Oog ze te pakken kreeg, stierven ze tijdens de executies die op de tempeltrappen werden voltrokken.

Bij het horen van Edens woorden trok de jongen zijn wenkbrauw op. ‘Je hebt de Raad gesproken?’ vroeg hij sceptisch. ‘Wat was het oordeel?’

‘Er was nog niet genoeg bewijs om een uitspraak te kunnen doen,’ antwoordde Eden met neergeslagen ogen.

‘Het lijkt me anders een duidelijke zaak,’ zei hij, terwijl hij met zijn vinger op het papier tikte. Een zacht gekraak verraadde dat hij achterover in zijn stoel was gaan zitten. Eden voelde zijn onderzoekende blik over haar heen glijden – het maakte haar nerveus. Ze had het gevoel dat er niet veel aan de aandacht van de bruine ogen ontsnapte.

Haar stilte was te lang; de jongen sprak langzaam toen hij hem vulde. ‘Ik weet niet wat je over me gehoord hebt,’ zei hij, ‘maar ik ga niet tegen de regels van de Raad in.’

Het dienen van een Vergeten God was niet de enige misdaad in Miran die met de dood werd bestraft. Ook hoogverraad en heiligschennis, zoals het ontheiligen van een tempel of het liegen tegen de Raad, leidden tot executie. Omdat het regelmatig voorkwam dat iemand ten onrechte werd beschuldigd van deze misdaden, probeerde vrijwel iedere inwoner van Miran contact met de Raad koste wat kost te vermijden. Hun oordeel was onherroepelijk en zonder genade.

‘Dat verwacht ik ook niet van je,’ antwoordde Eden. Ze wierp een blik op het doffe gouden naambordje, verborgen tussen de stapels papieren en opengeslagen boeken die voor haar op het bureau lagen. Thomas J. Lambert, stond er in sierlijke letters gegraveerd.

Hoewel ze het niet wilde toegeven, had hij gelijk: ze had dingen over hem gehoord. Er was haar verteld dat Thomas Lambert geloofde dat regels heel ver gebogen konden worden voor ze braken. Hij zou meer weten over duistere zaken dan wie dan ook. Hij hielp caeleth in Brae klopgeesten verjagen, had een Laatste Vloek overleefd en wist waar de helende kruiden in de omgeving groeiden. Hij zou de enige onderzoeker zijn die net zo goed was als zijn vader, wiens mysterieuze verdwijning al meer dan tien jaar een van de favoriete onderwerpen in de taveernes van Brae was. Hij zou de enige zijn die Christina zou kunnen vinden.

Nu Eden Thomas voor de eerste keer zag, in zijn versleten zwarte kleding en met die verveelde blik in zijn ogen, leken de geruchten haar ineens zo onwaarschijnlijk. Zijn nagels waren vuil; inkt en aarde vormden een canvas van vlekken op zijn huid. Eden veegde haar haar, vochtig en verwaaid door het gure weer dat ze had getrotseerd, achter haar oren en vroeg zich af of het te laat was om te vertrekken.

Thomas leek evenmin tevreden met wat hij voor zich zag. Hij boog zich over het bureau en keek Eden met samengeknepen ogen aan. ‘Ik kan je niet helpen als je tegen me liegt,’ beet hij haar toe. ‘Verrassingen pakken in mijn vakgebied meestal niet zo goed uit, zoals je je misschien kunt voorstellen.’

Eden keek naar hem op met haar grote, lichte ogen, hoewel haar handen in haar schoot trilden. Ze besloot dat hij niet alles hoefde te weten – nog niet, in elk geval. ‘Ik lieg niet,’ zei ze.

‘O, hou toch op,’ kaatste hij terug. ‘Alle documentatie van de Raad is openbaar. Als je, net als ik, je voorwerk had gedaan, had je dat geweten. Ik heb niets over deze zaak kunnen vinden. Je hebt geen aangifte gedaan.’

Eden sloeg haar ogen neer – gesnapt. Hij was beter dan ze had gedacht.

‘Je verspilt mijn tijd.’ Thomas maakte een achteloos gebaar naar de deur. ‘Ga.’

De regen hamerde tegen het raam. Wat Eden ook had verwacht – het was niet deze onbeschofte behandeling. Het liefste zou ze opstaan en het kantoor verlaten, maar de tijd tikte genadeloos door. Christina’s leven kon afhangen van de uren die voorbijgingen in Edens zoektocht naar hulp.

Ze slikte haar trots weg. ‘Het spijt me. Ik moest zeker zijn van Christina’s onschuld voordat ik vrijuit kon spreken,’ bekende ze. Haar vuisten lagen gebald op haar schoot. ‘Maar de situatie is zo… verschrikkelijk en vreemd dat ik niet goed meer weet wát ik moet denken.’

Thomas zuchtte en vloekte zacht. Toch dacht Eden een flits van nieuwsgierigheid op te vangen toen hij zijn intense blik weer langzaam over haar gezicht liet dwalen. ‘Vertel op,’ zei hij uiteindelijk. ‘Je hebt vijf minuten.’

Er viel een korte stilte waarin Eden haar woorden zorgvuldig overwoog. Ze besloot dat ze geen andere keuze had dan erop te vertrouwen dat de jongen niet rechtstreeks naar de Raad zou stappen zodra ze de deur achter zich dichtsloeg, hoewel hun tempel zich angstvallig dicht bij het onderzoeksbureau Maghénir bevond.

‘Ik geloof dat ik weet wie er achter Christina’s verdwijning zit,’ begon ze langzaam. ‘Als ik gelijk heb, zou dat… grote gevolgen kunnen hebben.’

Thomas wierp een blik op het dicht beschreven vel papier dat voor hem lag. ‘Dat staat niet in je verslag van die avond.’ Hij trommelde met de vingers van zijn linkerhand op het houten bureaublad.

‘Ik was bang dat je niet zou geloven dat ze onschuldig is,’ gaf ze toe, haar ogen afwendend. ‘Niet als ik je vertelde met wie ze een relatie had. Ik weet dat het lijkt of ze betrokken was bij iets verschrikkelijks, maar er móét wel een andere verklaring zijn. Christina weigert zelfs om geneeskrachtige mengsels voor me te brouwen als ik ziek ben. Ik weet eigenlijk niet eens of ze dat zou kunnen, als ze het zou proberen.’

Zodra ze was uitgesproken, bevroor Thomas’ hand in zijn beweging, de vingers gespreid als de poten van een spin die wacht tot zijn prooi in zijn val is getrapt. ‘Wie is het?’ vroeg hij.

Eden verstijfde, wetende dat ze na het uitspreken van de naam niet meer terug zou kunnen. Het was de enige troef die ze nog in handen had. ‘Voordat ik het vertel, moet je me beloven dat Christina een eerlijk onderzoek krijgt,’ zei ze uiteindelijk. ‘Haar leven hangt ervan af.’

Thomas schudde zijn hoofd ongeduldig. ‘Ik beloof niets,’ zei hij, ‘maar ik zal mijn oordeel uitstellen totdat ik het volledige verhaal heb. Wie is het?’

Eden haalde diep adem, maar ze wist dat ze geen keuze had. ‘Ze heet Samaya,’ zei ze. ‘Samaya Drach.’

Thomas bestudeerde Eden een ogenblik aandachtig, met gefronste wenkbrauwen. ‘Samaya Drach?’ herhaalde hij langzaam.

Eden knikte.

‘Samaya Drach… Dat is een naam die de laatste tijd steeds vaker lijkt op te duiken,’ mijmerde Thomas, terwijl hij zijn blik langs de rijen en rijen met boeken liet glijden. ‘Ik heb geruchten over haar gehoord, maar ik zou ze moeten controleren.’

‘Laat me raden: Vergeten Goden?’ Eden schraapte nerveus haar keel toen de jongen haar vragend aankeek. ‘Ik heb wat rondgevraagd in de omgeving.’

‘Dat klopt,’ zei Thomas. ‘Twee rivaliserende kringen van umraeth, de Orde van de Geheiligde Vlam en de Cirkel van Ravens Hart, hebben de afgelopen maanden flink huisgehouden. Drachs naam duikt zo nu en dan op.’ Hij gebaarde naar de dozen met dossiers die door het kantoor stonden verspreid. ‘Rituele moorden, brand, ontvoeringen, demonische overname… Het is niet zo erg geweest sinds de Raad de straten heeft schoongeveegd. Dat soort duistere magie laat sporen achter,’ vervolgde hij. ‘Bloed en as en een groot, gapend zwart gat in je ziel – en dan heb ik het nog niet eens over de tijd die het kost om al die rituelen uit te voeren. Dat is niet iets wat gemakkelijk te verbergen is. Christina moet het hebben geweten.’

‘Dat is belachelijk,’ zei Eden. ‘Christina heeft al heel lang geleden elke connectie met magie verbroken. Ze wilde er niets mee te maken hebben – ze heeft zelfs geen contact met haar kring.’

De woorden waren eruit voor ze er erg in had. Laat hem niet naar de reden vragen, smeekte ze in stilte. Laat hem níet naar de reden vragen. Eden dacht niet dat ze het aan zou kunnen om over Christina’s breuk met de caeleth te praten – maar waarschijnlijk was de onderzoeker het vertrek van Alinde Weiss al tegengekomen in zijn vooronderzoek. In de kleine stad was het een publiek geheim dat Edens moeder met de noorderzon was vertrokken. Ze zou zich hebben aangesloten bij een rondreizende groep caeleth die te veel rekenden voor hun slappe brouwsels en te veel dronken van hun sterke honingdrank. Of althans, dat was het verhaal dat Eden de buurtbewoners vertelde.

Thomas haalde alleen zijn schouders op. ‘Dan moet jij het hebben geweten,’ zei hij. ‘Anders had je de Raad wel ingelicht.’

‘Ik ben misschien geen caeleth, maar dat betekent niet dat ik dom ben,’ zei Eden, terwijl ze zich stuurs van hem afwendde. ‘Je hebt gelezen wat er is gebeurd – de tekens van verboden magie waren overduidelijk aanwezig.’ Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Dit is precies waarom ik niet naar de Raad ben gegaan. Ze zouden nooit geloven dat Christina niet wist dat Samaya Drach een umraeth is. Er zijn mensen voor veel minder ter dood veroordeeld.’

Thomas rolde met zijn ogen. ‘Waarom zou ik er anders over moeten denken?’

‘Ze verdient een kans,’ zei Eden, die de vraag had verwacht en het antwoord had voorbereid op haar weg naar Maghénir. ‘Misschien heeft ze zich ingelaten met de verkeerde mensen, maar wat nou als ze alleen maar verliefd werd op een vrouw die heel anders bleek te zijn dan ze zich voordeed? Als dat een misdaad is, zou de helft van Brae naar de brandstapel gesleept moeten worden.’

Hij overwoog haar woorden, terwijl zijn ogen peinzend over de tientallen boeken met verschrikkelijke verhalen gingen. De kringen onder zijn ogen werden verdiept door de schaduwen die de kaarsvlammen op zijn gezicht wierpen. ‘Als ik je zou helpen,’ zei hij uiteindelijk, ‘zou dat je zeker honderd goudstukken kosten.’

Eden knikte. Ze had geen keuze. Het was bijna alles wat ze had, maar als ze Christina terug zouden vinden, zou dat het waard zijn.

‘Goed. Binnen drie dagen verwacht ik een voorschot van dertig goudstukken. Ik moet mijn assistent ook uitbetalen.’

‘Ik zorg dat je het krijgt.’ Even dacht Eden een glimp van triomf in zijn ogen te zien, alsof hij niet had verwacht dat ze akkoord zou gaan, maar een moment later was zijn gezicht weer uitgestreken.

‘Vertel me alles, vanaf het begin,’ beval hij, terwijl hij zich weer achterover in zijn stoel liet zakken. ‘Ik wil weten wat ervoor heeft gezorgd dat je Drach begon te verdenken.’

Er kwamen geen woorden van troost of medeleven toen ze het verhaal vertelde – de vreemde gebeurtenissen voor Christina’s verdwijning, haar gedrag op de noodlottige avond, het vallen van Samaya Drachs naam. Het wervelende duister.

‘Weet je zeker dat dat alles was?’ vroeg Thomas toen ze was uitgesproken. Het ritmische getik van de regen op het raam was inmiddels overgegaan in een volhardend gehamer.

Eden veegde een traan weg. ‘Geen verrassingen,’ bevestigde ze.

Herinneringen van een tijd die plotseling ontzettend lang geleden leek, kwamen boven. Ze dacht aan de keren dat ze haar moeder en Christina samen over dikke boeken gebogen had zien staan – mompelend in de Oude Taal, met streken houtskool op hun wangen en ruikend naar de kruiden die ze met een zware vijzel kneusden. Eden miste haar zus zo erg dat het pijn deed. Ze kon haar niet verliezen. Ze kon niet alleen achterblijven.

Thomas stond op. Terwijl hij de titels in de boekenkast achter zijn bureau bestudeerde, waar de oudste en meest beduimelde edities kaft aan kaft stonden, besloot ze dat ze hem niet bijzonder aardig vond.

Eden staarde een tijdje in stilte naar de welving van zijn schouders, terwijl zijn golvende haar dramatische schaduwen in het schemerlicht wierp. ‘Mag ik ook één vraag stellen?’ vroeg ze uiteindelijk.

‘Is dat nodig?’

Ze stond op en legde haar hand op de deurkruk. ‘De zaken die je aanneemt… lopen die weleens goed af?’

Thomas J. Lambert wierp haar een ijzige blik toe.

Gideons Grote Godengids: Levensreddende Lessen voor de Wijze Reiziger door Gideon Zwartboek, pagina 1642

Miran

Het geloof en de verering van goden en godinnen is diepgeworteld in de cultuur en samenleving van Miran, maar beperkt zich tot de Zes (raadpleeg de inleiding voor een overzicht van hoe de zes hoofdgoden de wereld schiepen). Doordat de kracht van goden evenredig is aan het aantal aanhangers in de omgeving, zijn de andere talloze goden van lagere orde nauwelijks aanwezig in Miran.

Miranezen zijn bijzonder vroom. Caeleth dienen de Zes in heiligdommen, tempels en rituelen, maar ook de niet-magische inwoners eren hen tijdens ceremonies die de wisseling van de seizoenen, de schoonheid van de natuur en het alledaagse leven vieren. Zonnegod Rei en maangodin Sei hebben de meeste aanhangers in de stedelijke gebieden van Miran, zoals Brae. In het agrarische binnenland hebben ook Veone en Hare veel dienaren.

In tegenstelling tot buurland Arva, worden kinderen, kleinkinderen en buitenhuwelijkse nakomelingen van de Zes in Miran niet vereerd. De feestdagen ter ere van deze ‘kleinere’ goden zijn dan ook geen reden voor vrije dagen; de taveernes blijven open en de straten zijn begaanbaar. Alleen het Festival van Verenigde Zielen, een jaarlijks eerbetoon aan de liefdesgod Siril, wint snel aan populariteit, wat resulteert in uitbundigere vieringen en een grotere betrokkenheid bij de traditionele uitwisseling van belofteringen.

Het aanbidden van de Vergeten Goden is in Miran strikt verboden. Het toetreden tot een kring die een van deze goden vereert, wordt bestraft met de dood. Zelfs het noemen van hun namen of het zoeken van contact met de umraeth wordt sterk afgeraden.

De Miraneese afbeeldingen en beschrijvingen van de goden hebben enkele unieke nuances ten opzichte van buurlanden, zoals beschreven in de onderstaande tekst.

Vereerde goden

Rei, de Zonnegod

Rei wordt afgebeeld als een god met bruine lokken en stralende, helblauwe ogen. Boven zijn hoofd prijkt een schitterende zonneschijf. De zonnegod wordt vereerd om zijn gaven van inspiratie, kennis en wijsheid en als brenger van het licht. Rei is de echtgenoot van Sei, de godin van de maan.

Sei, Godin van de maan

De huid van Sei straalt een zachte, zilveren gloed uit, evenals haar enkellange haren. Boven haar hoofd schittert een zilveren maanschijf. De maangodin wordt geëerd tijdens nachtelijke rituelen, waarbij Miranezen haar aanroepen voor leiding in het duister en spirituele inzichten. Haar verbinding met Rei benadrukt de complementaire krachten van licht en duisternis.

Winos, Heer van bergen, heuvels en kliffen

Winos is een imposante god met een robuust lichaam en ruige kenmerken. Vaak siert een kroon van bergkristal zijn hoofd. Zijn klauwen doen denken aan scherpe rotsformaties. De god heeft de kracht om bergen te verplaatsen en aardbevingen te ontketenen. In tijden van nood en gevaar wenden mensen zich tot hem voor fysieke kracht en bescherming.

Aelthor, Beschermer van meren, beken, rivieren en oceanen

Offers aan Aelthor brengen zuiverheid, vruchtbaarheid en fysieke gezondheid. De god wordt aangeroepen in tijden van droogte om regen te brengen en bij overstromingen om de wateren te bedaren. Zijn invloed strekt zich uit tot de visserij en de scheepvaart, waar om zijn bescherming wordt gevraagd tijdens gevaarlijke zeereizen. In Miran wordt hij afgebeeld met een koraalkleurige huid en glinsterende parels in zijn haar.

Hara, Schepper van al wat groeit en bloeit

Hara wordt vereerd voor haar rol in de groei van planten, bloemen en gewassen. Miranezen dragen hun dankbaarheid uit voor de rijkdom van de natuur en bidden voor een overvloedige oogst tijdens seizoensgebonden vieringen. Hara wordt afgebeeld met lang, smaragdgroen haar en draagt een kroon van bloemen en bladeren.

Veone, Moeder van het leven

Veone wordt geëerd tijdens vieringen van het leven, zoals geboortes, huwelijken en andere vreugdevolle gelegenheden, en gevraagd om haar zegen. De godin wordt ook aangeroepen voor genezing en het herstel van zieken (vaak in combinatie met de zegen van Aelthor). Ze wordt afgebeeld met een van haar vele nakomelingen op haar arm en gekleed in gewaden met levendige kleuren.

Vergeten Goden

Trymmar, de Oerchaos

Trymmar, de Eerste, heeft geen vaste vorm. De godin staat aan het begin van al het wezenlijke en is ouder dan de tijd, voor ze orde schiep uit de oerchaos. Haar invloed strekt zich uit tot ver voorbij de geboorte van de werelden en de kosmos. Eeuwen geleden kwam de Raad in Miran bijeen om een beslissing te nemen over haar enorme scheppende krachten (zie ook: Het beraad van de Negende Zomer, pagina 68). Ze besloten dat de potentiële vernietigende keerzijde van haar krachten te groot was om onbeheerd achter te laten. De precieze aard van de giften en offers die Trymmar verlangt, blijft gehuld in mysterie, hoewel geruchten suggereren dat de prijs verontrustend hoog kan zijn.

Nyxthan, de godin van de nacht

Nyxthan is de godin van geheimen, schaduwen en het duister. Het verhaal van haar verblinding, toen Rei haar de zon wilde schenken in een poging haar het hof te maken, is alom bekend. Het licht verblindde haar en liet de godin dwalen door haar rijk van duisternis. Nog steeds zoeken Sei, de gemalin van Rei, en haar sterren elke nacht naar de getoornde godin, uit angst voor de allesverterende duisternis die ze teweeg zou kunnen brengen. Op bevel van Rei is verering van Nyxthan wereldwijd verboden.

Fyras, god van vuur en verwoesting

Het vereren van Fyras werd in Miran toegestaan tot het Incident plaatsvond, en de buitenste ringen van Brae tot as werden teruggebracht. De god, vaak afgebeeld met een zwartgeblakerde huid en een smalende lach, wordt sindsdien gezien als onvoorspelbaar, zijn beloftes onbetrouwbaar. Toch blijft Fyras umraeth uit de hele wereld aantrekken met de belofte van een langdurige jeugd (hoewel veel van zijn aanhangers niet lang genoeg leven om dit te ervaren). De redenen achter het spoor van vernietiging dat de god achterlaat, blijven een raadsel.

Mortrach, de dood

Degenen die Mortrach hebben aanschouwd en aan haar klauwen zijn ontsnapt, omschrijven de godin als een somber ogende, lange jonge vrouw wiens grijzende haren tot de grond rijken. Ze neemt de zielen van stervenden bij de hand en leidt hen naar haar rijk. De verering van Mortrach blijft een omstreden onderwerp – de dood is immers een natuurlijk onderdeel van het leven. Toch zijn de duistere krachten waar ze haar aanhangers mee zegent, zoals necromantie en het ritueel van de Gestolen Zielen, voldoende reden voor Miran (en veel andere landen) om haar verering te verbieden.

3

Reuben

Laatste kwartier

In de herfst was het kuststadje Brae ronduit idyllisch. Een zee van cognac, goud en koper kroonde boven de terracotta daken, ingesloten door grillige kliffen van grijs steen. Op bijzonder stormachtige dagen werden de bladeren gestolen door de wind, het water in de baai kleurend, tot ze uiteindelijk in de golven verdronken. Uit scheve schoorstenen kringelde witte rook naar boven. Roeken en mussen pikten naar de broodkruimels tussen de kasseien, af en toe opgeschrikt door het krassen van een zeemeeuw die hoog boven de huizen zweefde.

In de smalle straatjes, die om elkaar heen kronkelden en van elkaar wegliepen op de plekken waar je dat het minst verwachtte, kon je urenlang dwalen. Er waren telers die stuk voor stuk beweerden de grootste pompoenen aan te bieden, kruideniers die caeleth voorzagen van elementen voor hun rituelen, handlezers, tarotleggers, verkopers van talismannen, minuscule boetiekjes met dure zijde en bazaars met een eclectisch aanbod. Een boulevard met eeuwenoude kiezels liep af in een smal strand met goudgeel zand. Tegen het vallen van de avond speelden de aeril in de branding, zo nu en dan schril gillend als ze werden gevangen in het waarschuwende licht van de witte vuurtoren.

Brae was de mooiste plek in Miran.

Althans, dat was wat Reuben Sterling altijd had gevonden. Maar een wandeling in de regen bleef een wandeling in de regen, hoe schilderachtig de omgeving ook was. Het was nog zo vroeg dat de meeste luiken van de huizen nog gesloten waren in de smalle, met klimop overgroeide straat waar Thomas en hij doorheen liepen. Iets verderop haalde een bakker het eerste brood uit de steenoven. De zoete geur die het verspreidde deed Reubens maag luid rommelen.

‘Ik snap nog steeds niet waarom we niet hadden kunnen wachten tot de zon op was,’ klaagde hij met een wanhopige blik op de donkere hemel. Hij trok de iets te lange mouwen van zijn gehaakte trui over zijn vingers en veegde de druppels uit zijn kortgeknipte zwarte krullen.

Thomas keek naar hem op, ogenschijnlijk onaangedaan door de weersomstandigheden en het vroege tijdstip. Zolang Reuben hem kende, lagen er al kringen onder zijn donkere ogen. De regen maakte hem niet humeuriger dan hij normaal gesproken was. ‘Als ze ons niet verwacht, heeft ze geen tijd om over nieuwe leugens na te denken,’ zei hij.

‘Ik heb je niet zo wantrouwig gezien sinds die keer dat we de moord op die matroos onderzochten,’ merkte Reuben op. ‘Of misschien toen je me ervan verdacht dat ik je mes had gestolen.’

‘Ze zou niet de eerste zijn die moordt om magie.’ De uitdrukking op Thomas’ gezicht was ernstig. ‘Bovendien houdt ze iets voor me achter. Ze viel bijna van schrik van haar stoel toen het gesprek richting de verdwijning van haar moeder ging.’

Reuben wierp een zijdelingse blik op zijn beste vriend; hij had hem alles verteld over de afgelopen avond. Natuurlijk had hij gelijk. De dood van een caeleth bracht magie in beweging en verplaatste het naar de volgende in de bloedlijn.

Als het jongste lid in een familie van caeleth, had Reuben moeten toekijken hoe de mysteriën aan zijn oudere zus Deanna werden onthuld. Jarenlang had hij de grimoires die door het huis verspreid lagen bestudeerd. Toch verkleurde de rook nooit zoals het zou moeten. Kruidensmeersels hadden geen enkel effect, zelfs niet als hij zeker wist dat hij de juiste hoeveelheden had gebruikt. De elementen luisterden niet naar hem als hij ze toefluisterde.

Hoewel Reuben er nu vrede mee had, voelde hij een verwantschap met anderen voor wie de magie altijd net buiten bereik was geweest. Eden Weiss was een van hen. ‘Ze loog met een goede reden,’ verdedigde hij het meisje. ‘Ik zou de Raad in haar situatie ook koste wat het kost proberen te vermijden. En in elke andere situatie ook, trouwens.’

‘Toch heb ik het gevoel dat ze me niet alles heeft verteld,’ hield Thomas vol. Toen ze de bakkerij passeerden en Reuben zijn pas vertraagde, wierp Thomas hem een ongeduldige blik toe. Door de beslagen ramen waren de vage vormen van verse broden zichtbaar. ‘We hebben haast.’

‘Heb je haar ook zo aangestaard?’ plaagde Reuben, die deed alsof hij huiverde van angst.

Thomas stak zijn handen dieper in de zakken van zijn jas en opende zijn mond om bezwaar te maken. Maar Reuben gaf zich niet zo gemakkelijk gewonnen. Met een grijns trok hij de deur van de bakkerij open.

Een kwartier later veegde hij de kruimels van zijn koude, natte vingers en klopte hard op de deur. Het geluid was onverbiddelijk – dof en luid, en hij moest er niet aan denken om op deze manier te worden gewekt op een druilerige herfstochtend. Al was dat, bedacht hij zich, precies wat hem ongeveer een uur eerder was overkomen.

Na een moment klonk er gestommel aan de andere kant van de deur: blote voeten op een houten vloer, het gekras van een grendel die opzij werd geschoven. De deur ging aarzelend open. Het eerste wat zichtbaar werd, was roomwitte nachtkleding. Daarna verscheen het meisje dat Eden Weiss moest zijn.

Thomas had zich bij het vertellen over hun ontmoeting van gisteravond, zoals hij altijd deed, alleen op de relevante details gericht. Hij had zeker niet verteld hoe mooi ze was, met hoge jukbeenderen en volle lippen in een spits gezicht. In haar grijze ogen, getekend door vermoeidheid, lag een blik van een kalme vastberadenheid. Even was Reuben van zijn stuk gebracht.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Eden, haar blik op Thomas gericht terwijl ze door haar korte, asblonde haar streek.

‘Wat denk je?’ Thomas trok zijn wenkbrauw op alsof het meisje hem zojuist had gevraagd welk jaar het was. Reuben wist dat hij van dit stukje theater genoot, hoewel Thomas eerder een nacht in het woud zou doorbrengen dan dat ooit toe te geven.

‘Het is kwart voor zes,’ antwoordde Eden, met een stem die nog steeds schor was van de slaap.

‘Ik dacht dat we geen tijd te verliezen hadden.’ Thomas wierp haar een strakke blik toe. ‘Als je liever hebt dat we weer gaan, kan ik niet beloven dat we weer terugkomen. We hebben nog meer te doen.’

Reuben kuchte. Hoewel de methoden van Thomas een tijd en plaats hadden, vroeg deze situatie om een vriendelijkere aanpak. Klanten waren schaars. In de tijd dat Sal Lambert, de vader van Thomas, het onderzoeksbureau runde, was dat wel anders geweest. Nu was Eden Weiss de eerste klant in weken en konden ze het zich niet veroorloven om haar te verliezen.

Het meisje had haar armen over elkaar geslagen, duidelijk oncomfortabel in haar dunne nachtkleding. ‘Let maar niet op hem,’ kwam Reuben verontschuldigend tussenbeide. ‘Natuurlijk kunnen we op een ander moment terugkomen, als je dat liever hebt.’

Ze keek verward naar hem op, alsof ze hem op dat moment voor het eerst opmerkte.

‘Reuben Sterling,’ stelde hij zich voor. ‘Ik zorg ervoor dat Thomas niet iedereen wegjaagt die om zijn hulp vraagt. Zoals je je kunt voorstellen, houd ik weinig vrije tijd over.’

De woorden zorgden voor een zweem van een glimlach, die de scherpe lijnen van haar gezicht verzachtte. ‘Eden Weiss,’ zei ze. Haar hand was koud toen ze de zijne schudde. ‘En nee – natuurlijk ben ik blij dat jullie er zijn. Het is gewoon vroeg, dat is alles.’

Eden stapte opzij en onthulde een kleine, donkere ruimte. Modderige laarzen waren nonchalant in een hoek gesmeten. Een zwarte overjas met grote zakken hing over een houten stoel, naast een rieten mand waar versieringen voor de Rode Nacht uit staken.

Bij het zien van de ruimte schrok Reuben zo hevig dat hij naar achteren struikelde. Zonder op te kijken, greep Thomas zijn arm om te voorkomen dat hij zou vallen.

‘Let maar niet op hem,’ zei Thomas, die onverstoord naar binnen stapte. Hij liet zijn blik door de ruimte glijden. ‘Er zijn dingen die ik moet zien. De spiegel, natuurlijk, en Christina’s eigendommen.’

Eden staarde hen aan. Haar ogen schoten schichtig heen en weer tussen Thomas’ uitgestreken gezicht en Reubens grimas. ‘Wat gebeurde er?’

‘Niets,’ antwoordde Thomas, die zijn vochtige jas uittrok.

‘Niets?’

Reuben slikte en scheurde zijn blik los van een parelmoeren verschijning die door de ruimte zweefde. Hij voelde zijn wangen warm worden. Waarom gebeurde het altijd op dit soort momenten? Vorige week nog was hij door een goed onderhouden moestuin gestruikeld toen hij de geest van een jonge man had gezien. Deze keer had hij een mooi meisje de stuipen op het lijf gejaagd. ‘Het spijt me,’ zei hij snel. ‘Ik wilde je niet laten schrikken. Thomas heeft gelijk: het is niets om je zorgen om te maken.’

De verschijning verdween achter Eden, door de dunne muren van het huis. En waarom, dacht Reuben, moesten ze er altijd zo afschrikwekkend uitzien? De doden droegen het moment dat ze stierven voor eeuwig met zich mee, met bloed dat niet stolde, wonden die bleven etteren en tranen die nooit droogden. Van duidelijke tekenen van moord tot de littekens van langdurige ziekte – Reuben had het allemaal gezien. Deze verschijning miste zijn hoofd.

Eden sloeg haar armen over elkaar en zette haar voeten een stukje uit elkaar. Reuben, die boven haar uittorende, keek neer op haar kruin. Zijn hartslag begon geleidelijk te vertragen, maar de adrenaline van de schok gierde nog door zijn lichaam. Niet voor de eerste keer die ochtend wenste hij dat hij door Thomas’ geklop op zijn deur heen had geslapen.

‘Ik laat jullie niet verder naar binnen voor ik weet wat er aan de hand is,’ zei het meisje.