Het hart van het woud

 © 2024, Robine van Olffen

Eerste druk: april 2024

Redactie: Sanne Wijnands; Denise Marinus; Simone Lier

Omslagontwerp: Caren Limpens

Vormgeving binnenwerk: Storm Designs

Illustratie schutblad: Villa Grafica

Young Adult Fantasy

NUR 334

ISBN 9789083085050

ISBN 9789083085081 (e-book)

www.rebelbooks.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Aan mijn prachtige meisjes. Kinderdromen kunnen werkelijkheid worden.

Blijf daarom altijd dromen en geef nooit op.

Iliona.

Eén voor één opende ze haar ogen. Ze was nog niet helemaal wakker. De duistere kamer leek te draaien.

Iliona.

Met een ruk schoot ze rechtop in bed.

‘Ja?’ antwoordde ze naar het donker, maar er volgde geen antwoord. Ze keek om zich heen en kneep haar ogen tot spleetjes. Alles leek zwart, ze zag maar weinig. Slechts het wittige licht van de maan scheen door het kleine raam. Veel verlichtte het niet.

In het bed niet ver bij het hare vandaan herkende ze Mara. Haar iets oudere vriendin lag onder een deken. Haar borstkas ging zacht op en neer. Iliona wist vrijwel zeker dat Mara sliep.

Eén voor één schoof ze haar benen van het bed. Haar voeten bungelden boven de grond en ze twijfelde nog steeds of ze het werkelijk had gehoord.

Was het misschien een droom geweest?

Iliona.

Vastberaden sprong ze haar bed uit. Nee, het was geen droom. Ze keek nog eens goed om zich heen, maar op Mara na was er niemand. Onzeker schuifelde ze naar het raam. Op haar tenen kon ze net boven de vensterbank naar buiten kijken.

In de verte scheen een gek licht. Het leek wel groen, al had het ook iets weg van blauw. Zonder te beseffen waarom, wist ze direct dat ze ernaartoe moest. Alle twijfel verdween uit haar lijf en vastberaden glipte ze het kleine kamertje uit.

De kloostergangen waren nog donkerder dan haar kamer, maar ze kende de weg op haar duimpje. Ze woonde haar hele leven al in het klooster, en dat was inmiddels toch zes zomers. Ze wist zeker dat ze zelfs met gesloten ogen de voordeur zou kunnen vinden.

Voorzichtig tuurde ze door de lege gangen. Er was geen teken van leven te zien. De zusters sliepen vast nog diep. Toch wipte ze op haar tenen, om daarna geruisloos naar de voordeur van het klooster te rennen.

De stenen vloer voelde koud onder haar blote voeten. Koud, schurend en zelfs vochtig. Dat gebeurde altijd ’s nachts.

Het duurde niet lang voordat ze de voordeur bereikte. De deur zat niet op slot, dat zat hij nooit, dus ontsnapte ze zonder moeite. Buiten werd ze direct door een koele bries begroet. De wind leek haar te strelen en er trok een rilling over haar rug.

Ze droeg haar pij, maar het kledingstuk bood niet veel warmte. Toch zette ze vastberaden door. Het licht in de verte leek feller te worden.

Toen ze ook de muren was ontglipt, zag ze het licht in volle glorie. Het kwam van het woud vandaan, niet ver van het klooster. Ze was weleens eerder in het bos geweest, maar nooit alleen. Enkel samen met haar zusters, als ze kruiden moesten plukken of paddenstoelen moesten verzamelen.

Het licht flikkerde zacht en Iliona zette een stap naar voren. Het koele gras was nat. De dauw kietelde tussen haar tenen en even kwam er weer twijfel bij haar naar boven.

Iliona, hoorde ze de zachte vrouwenstem opnieuw.

Vastberaden kwam haar lichaam in beweging. Op haar tenen rende ze naar het licht toe. De tocht naar het bos, die zeker tien minuten duurde, leek oneindig. Maar met iedere stap die ze dichterbij kwam, leek haar hart sneller te kloppen. Het was net of ze geen keuze had. Alsof haar lichaam de keuze voor haar had gemaakt.

Ze moest naar het licht toe. Naar de vrouwenstem.

Iliona wist dat haar zusters het niet leuk zouden vinden als ze erachter kwamen dat ze was weggeglipt. Toch maakte ze zich er geen zorgen over. Het leek net of er een geruststellende arm om haar schouders lag. Een arm die haar vertelde dat het goed was. Dat ze de juiste keuze maakte door naar het licht te gaan.

Ze hield bij de bosrand stil. Het felle licht leek diep vanuit het bos te komen, waardoor de bomen zwart waren. Gehuld in hun eigen schaduw.

Iliona keek nog een keer om zich heen. De fonkelende sterren en halfvolle maan gaven licht boven de boomtoppen. Het was een indrukwekkend gezicht.

Ze sloeg haar armen onzeker om zich heen. Zou ze terug naar het klooster gaan? Als ze zich nu omkeerde, was ze thuis voor haar zusters haar misten.

Kom naar me toe, Iliona.

De stem was zacht en haar lijf vulde zich met een onbekende warmte.

‘Wie ben je?’

Kom naar me toe, Iliona, herhaalde de stem.

Iliona knikte, al was er niemand die haar kon zien. Ze zette een eerste stap en voelde afgebroken takken, scherpe steentjes en nat mos onder haar voeten. Toch zette ze door, op weg naar het licht. Het licht dat haar riep, vanuit het hart van het woud.

1

Iliona

Zes jaar later

Het gras kietelt de blote benen onder mijn pij. De groene sprietjes zijn besprenkeld met druppeltjes dauw. Met mijn handen om mijn knieën gevouwen staar ik naar de zonsopgang. De zon rijst in een schitterende vuurzee van roze en geel aan de hemel. Een koele bries blaast door mijn haren en streelt mijn nek.

Ik gaap en strek mijn stijve benen. Ik weet dat ik weer naar huis moet gaan, maar ik heb geen zin. Thuis wacht er vast een preek op me.

De hele nacht ben ik in het bos geweest. Urenlang heb ik naar de sterren gekeken. Daarom ben ik de tijd volledig vergeten. De sterren verdwenen langzaam en ik was zo onder de indruk daarvan, dat ik vergat op tijd naar huis te gaan.

Ik mag niet zonder toestemming of toezicht het klooster verlaten. De zusters zijn volgens mij nog steeds boos op mij door die ene nacht, zes jaar geleden. De nacht dat ik voor het eerst naar het bos ging, al heb ik er geen herinneringen meer aan. Ze vonden me pas een hele dag later. Gewond, koud. Ze willen vandaag de dag nog steeds weten wat ik in het bos te zoeken had, maar ik weet het niet. Het enige wat ik weet, is dat er een vreemd licht gloeide. Toen werd ik wakker, in een bed in het klooster.

De enige keuze die ik nu nog heb, is afwachten tot de dageraad. Dan zal ik proberen me ongezien te mengen tussen de wakker wordende priesteressen. Met een beetje geluk kan ik naar mijn handenarbeidles toe glippen zonder gezien te worden.

Met gestrekte armen raak ik mijn tenen aan. Mijn lichaam rekt zich protesterend uit. Dan ren ik naar het klooster, dat aan de horizon kleiner lijkt dan het in werkelijkheid is. Het is gigantisch. Eeuwenoud, zeggen de andere priesteressen. Omringd met dikke kloostermuren waar twee torens boven uitsteken.

Naast me ontkiemen de nieuwe velden. We hebben lange tijd enkel haver en granen ingezaaid. De grond moest worden gevoed, zodat we nu weer vruchten kunnen verbouwen. Tomaten, pompoenen en courgettes. Stuk voor stuk verfrissende afwisselingen van de eentonige haverpuree die ik inmiddels goed zat ben.

De opkomende zon werpt een sluier over het klooster. Een gloed van roze en oranje kleurt de donkere stenen lichter. Het gebouw is al flink wat jaren niet opgeknapt of schoongemaakt, maar is nog steeds adembenemend mooi in de ochtendzon. De planten kruipen steeds hoger door de vochtigheid van de muren.

Ik woon al mijn hele leven in het klooster. Als jong meisje ben ik, net als veel andere meiden, hiernaartoe gebracht. Wie mijn ouders zijn weet ik niet, maar dat weten de meeste priesteressen niet. Meestal worden we uit armoede gebracht, of omdat we weeskinderen zijn. We krijgen geen achtergrondverhalen mee. Het klooster is ons thuis. Tijd die we daarvoor elders doorbrachten telt niet meer. Dat is niet belangrijk.

Bij de muren van mijn thuis druk ik mijn rug tegen de koele stenen. Ik hurk tot mijn kruin op dezelfde hoogte is als het bosje dat naast de westelijke provianddeur staat. Zo verstop ik me altijd.

Zoals ik vaker heb gedaan, wacht ik tot een van de priesteressen de deur opent om afval weg te brengen. De deur grenst direct aan een van de kloosterkeukens. Zodra de priesteres op veilige afstand van de ingang is, glip ik door de openstaande deur naar binnen.

Kiara, de priesteres die al sinds jaar en dag de keukens leidt, staat met haar rug naar me toe. Ze heeft een schort voor haar pij geknoopt en draagt haar grijzende haren in een lage paardenstaart. Op haar hoofd heeft ze een kap gebonden, om haar haar uit het eten te houden. Alleen de kokkinnen dragen hoofddoeken, de andere priesteressen niet. Enkel onze pijen laten zien dat we priesteressen zijn.

Stapvoets sluip ik richting de deur die naar de gang leidt.

‘Je bent wel erg laat vandaag,’ zegt Kiara plots. Er klinkt verwijt door in haar stem. Ze draait zich niet naar me toe.

Ik slaak een teleurgestelde zucht. ‘Hoe wist je dat ik het was?’

‘Jij bent de enige die de regels zo stoutmoedig negeert,’ antwoordt ze. ‘Rana’s straffen lijken je niet af te schrikken. Wat drijft je toch steeds het bos in, ondanks het gevaar?’

Ik schud tevergeefs mijn hoofd; ze heeft zich namelijk nog steeds niet naar me toegekeerd. Rana is onze leidster, de hogepriesteres. Ze wordt altijd boos als ik stiekem uit het klooster ontsnap. Ze is bang dat ik weer gewond raak, maar ik weet goed wat ik doe. Ik ken iedere boom en ieder meer. Er is geen veiliger plek dan in mijn woud.

Kiara veegt haar handen af aan de zijkant van haar schort. ‘Je hebt geluk dat ik alleen in de keuken sta, Iliona.’ Haar stem is, ondanks het eerdere verwijt, lief en zacht. ‘Wat kan ik doen zodat je stopt jezelf in gevaar te brengen?’ Nu keert ze zich wel naar me toe. De blik in haar ogen is doordringend. ‘Wat als er opnieuw iets met je gebeurt? Denk je dat ik mezelf dat dan kan vergeven?’ Ze klinkt verdrietig.

Schuld overspoelt me. ‘Maya zal mij altijd beschermen.’

Maya is de Heldin die we volgen. De vrouw die wij, als priesteressen, vertegenwoordigen.

Kiara glimlacht, maar haar ogen doen niet mee. ‘Maya heeft een plan voor je, dat is iets wat zeker is. Maar je weet best dat Maya jou ook een vrije wil heeft gegeven. Als jij jezelf nutteloos in gevaar brengt, is zelfs zij niet bereid je te helpen.’

In vier stappen staat Kiara bij me. Ze legt haar hand op mijn rechterwang − de wang met mijn litteken. Het litteken dat ik zes jaar geleden in het woud heb gekregen. ‘Je bent levend bewijs van de pijn die je kunt hebben ondanks een zegen van de Gestorvene.’

Ik krimp zachtjes ineen bij de bijnaam van mijn Heldin. Maya wordt ook wel de Gestorvene genoemd, omdat ze eerder is gestorven dan de andere Helden en Heldinnen. Maar voor mij voelt ze niet dood. Het is een bijnaam die niet bij haar past.

‘Maar ik ben nog nooit gevaar tegengekomen,’ verdedig ik mezelf. ‘Ik kom maar zelden jagers tegen en iedere keer als dat gebeurde, heb ik me op tijd verstopt. Wilde zwijnen komen niet op me af en beren zitten veel dieper in het bos dan ik ooit kom. Ik weet goed wat ik doe.’ Trots sla ik mijn armen over elkaar.

Kiara’s stem verzacht. ‘Je bent nog maar twaalf, Iliona. Ik herinner me nog goed hoe klein je was toen Rana je in het bos vond.’ Haar ogen weerspiegelen een mengeling van moederlijke bezorgdheid en trots. ‘Kun je niet nog wat jaartjes wachten?’

‘Ik weet goed wat ik doe,’ herhaal ik mezelf koppig.

Kiara snuift en laat mijn gezicht los. Ze loopt bij me vandaan, terug naar haar pan.

De westelijke keuken is de kleinste. Er zijn twee fornuizen, waar genoeg hout onder past voor een aantal uren warmte. Verder zijn er drie tonnen met vers water en een brede, houten tafel waar groenten op gesneden worden. In een hoek staat een oude karn, maar volgens mij wordt die al jaren niet meer gebruikt. Het karnen gebeurt vaak in de zuidelijke keuken, de grootste keuken.

Het klooster heeft meerdere keukens, maar omdat de instroom van nieuwe priesteressen steeds minder wordt, gebruiken we er nog maar twee. De derde is gesloten.

‘Ren maar snel naar je lessen toe,’ zingt Kiara nadat ze tevreden uit de pan proeft. ‘Rana zal je vanzelf weer uit de les halen.’

Ik kreun vol ongenoegen. ‘Alsjeblieft, Kiara, zeg niets tegen Rana.’

Kiara roert in de pan. ‘Je weet net zo goed als ik dat Rana er toch wel achter komt. Ga, vlug, voordat je straf erger wordt omdat je ook je lessen hebt gemist.’

2

Straf

Rana kijkt me doordringend aan. Haar grijze ogen laten de mijne niet los. Er staan rimpels op haar voorhoofd, omdat haar wenkbrauwen naar elkaar toe zijn gedrukt. Ze is niet blij met me.

Ze heeft haar armen over elkaar geslagen. Met haar heup leunt ze tegen het eikenhouten bureau in haar studeerkamer.

‘Hebben we het er nog niet vaak genoeg over gehad?’ Haar stem is laag. Ze is teleurgesteld.

‘Ja, zuster Rana.’

Ze schudt zachtjes haar hoofd. ‘Hoe vaak moet ik het nog zeggen, Iliona? Het bos is geen veilige plek.’ Ze zucht diep. ‘Zegt dat litteken op je gezicht niet genoeg?’

Onwillekeurig breng ik mijn vingers naar mijn wang. De huid van mijn litteken voelt ruwer dan de onbeschadigde delen eromheen. Het is groot, dik. Vroeger werd ik er vaak mee gepest, maar inmiddels begint niemand er meer over. De enige keren dat het nog genoemd wordt, is als ze me vertellen dat het bos gevaarlijk is. Als ze de geschiedenis erbij halen − een geschiedenis die ik me niet meer herinner. Was het een scherpe tak, of een wild dier? Niemand weet het. Ik al helemaal niet.

‘Ik ben niet bang voor het bos.’

Een korte, ongemakkelijke lach verlaat Rana’s lippen. ‘Nee, dat blijkt.’ Haar stem klinkt scherp. ‘Het maakt niet uit hoe vaak ik je straf, opsluit in je kamer, of zelfs zonder eten naar bed laat gaan. Je blijft maar wegglippen.’ Ze duwt zichzelf van het bureau af en laat haar armen naast haar lichaam zakken. ‘Heb je een lijfwacht nodig? Moet ik de koningin vragen een van haar wachters te sturen, ervoor zorgen dat hij bij je kamer gaat staan?’

Ik onderdruk een glimlach. Dat zou de koningin nooit doen. En zelfs als ze een wachter stuurt, ontsnap ik toch wel. Niet dat Rana dat hoeft te weten, dus houd ik mijn gezicht strak in de plooi.

Koningin Mycelle komt vaak naar het klooster. Ieder jaar ten minste een keer, in de zomer. Ze brengt ons geschenken, zodat we het klooster draaiende kunnen houden. Ik ken haar niet goed, want ik spreek haar nooit, maar ik betwijfel of ze werkelijk iemand zou sturen om mij in de gaten te houden. Ze heeft zich nog nooit om me bekommerd.

‘Nee, Rana.’ Ik weet wat ze wil horen. ‘Ik zal me gedragen. Ik zal niet meer weglopen.’

Ze glimlacht, maar de glimlach verdwijnt snel weer van haar gezicht. Ze gelooft me niet.

En dat zou ze ook niet moeten doen.

‘Je deur gaat weer op slot, Iliona.’

Ik dwing mezelf verdrietig te kijken. Als ik goed mijn best doe, kan ik zelfs huilen. Maar dat is nu niet nodig.

‘Nee, alsjeblieft, zuster Rana.’ Ik schud mijn hoofd voor een dramatisch effect. ‘Ik zal niet meer ontsnappen.’

‘Ontsnappen?’

Verdraaid. Ik heb het verkeerde woord gebruikt.

‘Weglopen, bedoel ik, zuster Rana.’

Ze fronst nog dieper − ik wist niet dat het kon. ‘Zie je het echt als ontsnappen? Voel je je hier opgesloten, Iliona?’

Ik neem kort de tijd de juiste woorden te kiezen. ‘Ik ben heel dankbaar voor mijn thuis, zuster Rana.’ En dat is de waarheid.

Ze kijkt me bedachtzaam aan. Van mijn tenen, tot mijn kruin. Ze lijkt niet overtuigd. ‘Weet je wel hoeveel angst je ons hebt aangejaagd, zes jaar geleden?’ Ze slaat opnieuw haar armen over elkaar. ‘We dachten dat we je niet meer zouden vinden. Of dat je misschien wel dood was. Ik zal nooit meer kunnen vergeten hoe je eruitzag toen ik je eindelijk vond.’

Volgens de verhalen was het Rana die me heeft gered. Ze vond me in het bos, bebloed en koud, en bracht me gehaast terug naar huis. Sindsdien is ze iedere keer doodsbang dat het opnieuw gebeurt. Die angst is ongegrond, het bos is niet gevaarlijk. Het lukt me alleen nooit om de anderen daarvan te overtuigen.

‘Er is sindsdien niets meer gebeurd,’ probeer ik mezelf te verdedigen. ‘En ik heb helemaal geen herinneringen meer aan die nacht.’

Rana kijkt bedenkelijk. ‘Dat is misschien maar goed ook,’ prevelt ze. ‘Al zou een beetje angst juist gezond voor je zijn.’

Er valt een korte stilte, tot Rana hem verbreekt. ‘Ga maar terug naar je lessen. Ik dring toch niet tot je door.’

Op mijn hakken draai ik me om en ik haast me naar de deur. Met de deurkruk in mijn handen hoor ik haar nog brommen: ‘Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor mij. Stel je volgende “ontsnapping” zo lang mogelijk uit. Als je vanavond weer vertrekt, dan keten ik je vast in je kamer.’

Ik onderdruk een lachje. Vlak voor ik de deur achter me sluit, voegt ze toe: ‘Ik meen het, Iliona.’

Dat zullen we zien.

3

Verfrissing

Ik voel de naald in mijn vinger prikken en sis zachtjes van schrik. Een scherpe pijnscheut schiet door mijn vingertopje en trekt helemaal door tot aan mijn pols. Direct trek ik mijn hand weg bij het katoenen borduurwerk zodat er geen bloeddruppel op de stof valt. Ik stop mijn vingertopje in mijn mond.

Met mijn tong streel ik over het pijnlijke puntje. Ik kijk naar het kunstwerk in mijn handen. De stof zit strak in een borduurring. Ik ben al erg ver met mijn opdracht. We maken kussenslopen voor de Erfgenamen van de Heldenfamilies, de magische nakomelingen van de Helden.

Op Maya na heeft iedere Held of Heldin nog levende nakomelingen, die samen het land besturen. Er zijn nog vijf Heldenfamilies; zo noemen we de afstammelingen. Sommige nakomelingen bezitten de krachten van hun voorouder. De krachten die de Helden tot Helden hebben gemaakt.

Ik kijk op naar de priesteres die ons onderwijst, Priya. Een glimlach breekt door op mijn gezicht. Ze is de liefste vrouw die ik ken. De kunstwerken die zij maakt met haak- en breinaalden, zijn adembenemend. Als ze spint zingt ze zachte liederen en haar glimlach is zo oprecht dat mijn hart er altijd sneller van gaat kloppen.

‘Let je wel op, kind?’ Ze loopt naar me toe en hurkt naast me neer. Ze kijkt me met haar donkerbruine ogen aan. Haar haar draagt ze in een lange vlecht op haar rug. ‘Je bent normaal gesproken al niet zo enthousiast tijdens mijn lessen, maar vandaag ben je nog minder aanwezig.’

Ik knik. Ik zou wel kunnen liegen, maar ze heeft dat toch door. Het is al weken geleden dat ik voor het laatst naar het bos ben gegaan, en vandaag is zo’n mooie dag. De zon schijnt fel en iedereen is buiten. Iedereen, op ons na. Wij zitten vast in het krappe klaslokaal, ver weg bij de frisse buitenlucht.

Ik voel de blikken van de andere meisjes mijn kant op schieten. Met gespitste oren luisteren ze naar mijn gesprek met Priya.

‘Ik heb het zo warm,’ verzucht ik melodramatisch. ‘Ik kan me niet concentreren in deze zomerhitte, zuster Priya.’

Ze glimlacht. ‘Als ik je goed begrijp, Iliona, wil je van je lessen worden vrijgesproken vandaag, vanwege de hitte?’

Ik knik enthousiast. ‘O, ja. Ik ben bang dat ik de hitte binnen niet overleef, zuster.’

Priya onderdrukt een lach en draait zich naar de andere drie toe. ‘En wat vinden jullie?’

De meisjes knikken hard met me mee. ‘Veel te heet,’ zegt één.

‘Buiten in de schaduw zou veel fijner zijn,’ zegt een ander.

Priya klapt drie keer in haar handen. ‘Goed. Berg je werkstukjes maar op en ga naar buiten. Maar ik hoop wel dat jullie bij mijn volgende lessen extra je best gaan doen, om het goed te maken.’

Iedereen stemt met haar in. We leggen onze stukken weg en ik haast me naar de deur.

‘Iliona.’ Priya’s stem klinkt zacht, bijna zangerig. Ik draai me met tegenzin naar haar toe, maar loop niet bij de deur vandaan. ‘Niet verder dan de tuinen, oké?’

Ik knik. ‘Goed, zuster Priya.’ Zonder haar de tijd te geven meer te zeggen, ren ik naar de kloostertuinen.

Buiten komt Mara lachend op me af. ‘Wat heb je dat goed gedaan,’ zegt ze. ‘Ik ga in de schaduw een bloemenkroon maken. Kom je met me mee?’

Ik schud mijn hoofd.

‘Ga je weer naar het bos?’

Een brede glimlach breekt door op mijn gezicht.

‘Ik snap niet waarom je daar zo graag naartoe gaat.’ Ze kijkt afkeurend.

Geen van mijn zusters wil ooit met me mee, zelfs de jongere priesteressen niet. Ze vinden het bos eng en zijn bang om gewond te raken. Het maakt niet uit hoe vaak ik ze vertel dat het bos fantastisch is, ze geloven me niet. Ze zijn niet geïnteresseerd in de koele meertjes, of zoete besjes.

Ik snap het echt niet.

‘Ik zie je vanavond, goed?’ zeg ik tegen mijn kamergenootje. Ze knikt. Dan sprint ik naar het bos.

Na ongeveer tien minuten kom ik bij het bos aan. Een verscheidenheid aan bomen schiet uit de grond. In het begin staan de bomen nog redelijk ver bij elkaar vandaan. Naarmate je dieper gaat, staan ze steeds dichter bij elkaar. Sommige reiken zo hoog dat je de puntjes niet kunt zien.

Met een geoefend oog ren ik zo snel als ik kan tussen de bomen door. Ik ontwijk laaghangende takken, spring over omgevallen bomen heen en probeer doorns te vermijden. Ik ken de weg naar het kleine meertje zo goed, dat ik het zelfs ’s nachts kan vinden.

En dat is iets wat ik vaak doe. Er is iets met de serene kalmte van het woud, ’s nachts. De natuur lijkt zo vredig, maar tegelijkertijd zo levendig. De maneschijn laat het water stralen, alsof het uit diamanten bestaat.

Ik klap enthousiast in mijn handen als ik het water zie. Het is dan misschien niet nacht, maar ook overdag is het water geweldig. Al helemaal als het zo warm is buiten dat ik onder mijn pij nat ben van het zweet. Met kleding en al duik ik het water in. Zo wordt mijn pij ook direct schoon. Ik slaak een opgewonden zucht en kreun van genot. Het koele water kietelt mijn lijf en verkoelt mijn nek. Ik snap niet waarom de andere meisjes dit niet durven. Het is zo fijn.

‘Lekker, hè?’ zegt een onbekende stem.

Geschrokken kijk ik op. Aan de oever staat een jonge jager. Om zijn middel hangt een grote boog en op zijn rug draagt hij een pijlenkoker waar ik spierwitte veren uit zie steken.

Ik zak tot mijn neus het water in en houd mijn lippen stijf op elkaar. Langzaam zwem ik naar achteren, hopend dat mijn tempo zo traag is dat het hem niet opvalt.

Hij ziet het toch, want hij heft zijn handen verdedigend voor zich. ‘Maak je om mij geen zorgen.’

Uiteraard geloof ik hem niet.

‘Ik heb het ook warm. Vind je het erg…’ Hij wijst met een vinger naar het water, maar wacht niet op antwoord. Hij haalt zijn boog en pijlenkoker van zijn rug, trapt zijn vieze laarzen uit en duikt het water in. Ver bij me vandaan komt hij weer omhoog en schudt het water uit zijn gezicht.

‘Ah, dat is echt lekker.’ Hij slaakt een tevreden zucht. ‘Wie ben je?’

Ik geef nog steeds geen antwoord.

‘Maak je toch niet zo druk, ik ben niet gevaarlijk.’

Met mijn voeten voel ik grond. Ik ben vlak bij de oever aangekomen. Zodra ik met twee voeten op vaste grond sta, draai ik me vlug om en trek ik me op, het water uit.

De jongen fluit. ‘Een priesteres.’ Hij kijkt naar mijn doorweekte pij. ‘Dat is waarom je zo stil bent.’

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, dus ik houd mijn mond dicht. Ik kom niet vaak mensen tegen in het bos. En het helpt ook niet dat hij een jongen is. Zelfs in het klooster komen maar weinig mannen.

‘Of kun gewoon je niet meer spreken?’ Hij kijkt me bedachtzaam aan. ‘Heeft dat wild zwijn meer dan alleen een litteken achtergelaten? Ben je je stem verloren?’

Mijn ogen sperren wijd open. ‘Een wild zwijn?’ Is dat waar mijn litteken vandaan komt?

Zijn blik vol medelijden verandert in triomf. ‘Je spreekt,’ zegt hij tevreden. ‘Dat denk ik wel. Ik weet het natuurlijk niet zeker, want ik was er niet bij, maar mijn vader heeft een litteken zoals dat van jou. Op zijn bovenbeen. Het ziet er bijna hetzelfde uit. Dat was van de slagtanden van een wild zwijn.’ Hij glimlacht en voegt eraan toe: ‘Een erg lekker wild zwijn.’

‘Dank je wel,’ zeg ik oprecht, maar ook verbaasd door zijn vriendelijkheid.

Hij schudt zijn hoofd en zwemt in mijn richting. ‘Geen dank.’

Bij elke slag die hij dichterbij komt, deins ik iets verder achteruit. Voordat hij de kans krijgt om de oever te bereiken, draai ik me om. Ik ren haastig weg, zonder zelfs de moeite te nemen om te controleren of hij me überhaupt wel volgt.

4

Weerzien

Mijn nagels zijn vies en gescheurd. Sabbelend op mijn onderlip staar ik naar de oneffenheden. Vooral mijn duim ziet er lelijk uit. De nagel is in het midden gescheurd en onder het harde deel zit een pijnlijke, donkerpaarse plek. Opgedroogd bloed plakt in korsten rond mijn nagelriem.

De hele ochtend heb ik mogen helpen op de velden met het verwijderen van onkruid tussen de spruitende planten. Omdat er niet genoeg gereedschap is, moeten wij, de jongsten, onze vingers gebruiken.

Ik vind het niet erg om in de grond te wroeten. Mijn vingers worden er alleen zo vies van en de pijnlijke schrammen en beurse plekken blijven zo lang. Mijn handen krijgen van mij de tijd en rust niet om te helen. Zodra ze ook maar een beetje genezen zijn, ben ik alweer in het bos aan het graven. De priesteressen hebben me, sinds Rana’s laatste toespraak, niet weer betrapt. Dus ik ga er ongestoord heen – vooral ’s nachts.

Het woud is een fijne afleiding. Mijn gedachten en dromen blijven maar bij de jongen die ik een paar weken geleden heb ontmoet. Ik heb spijt dat ik zijn naam niet vroeg. Het zou zo fijn zijn geweest om een naam aan zijn gezicht te kunnen geven. Iedere keer dat ik mijn ogen sluit, zie ik zijn donkerbruine ogen.

Ik gok dat hij vijf jaar ouder is dan ik. Misschien nog ouder, maar zijn stem klonk als die van een jongen. Hij leek zo thuis in het bos, bij het meer. Ik ken niemand die zich er net zo thuis lijkt te voelen als ik.

Sinds ik hem heb leren kennen, ben ik al vier keer het bos in geglipt, maar ik heb hem niet meer gevonden. De kans is klein dat ik hem ooit nog een keer zal zien. Een deel van me vindt dat niet erg, ik wil dat het bos van mij is, en van mij alleen. Een ander deel, een heel stil deel, blijft me vertellen dat er iets bijzonders aan hem was. Iets wat me eigenlijk niet had mogen ontgaan, maar dat wel heeft gedaan.

‘En wat vind jij van dit geschrift?’ vraagt zuster Sarah. Ze houdt abrupt op met haar langzame wandeling door het klaslokaal en slaat met haar liniaal op de tekst voor me. Ik schrik van het plotselinge geweld. ‘Je bent niet aan het opletten, of wel?’ Haar stem is krassend.

Brutaal kijk ik omhoog. ‘Natuurlijk ben ik wel aan het opletten,’ verdedig ik mezelf. ‘Maar die klap zou iedereen laten schrikken.’

Mara, die aan een tafeltje voor me zit, slaat haar handen geschrokken voor haar mond.

‘Handen,’ zegt Sarah strak. Ze is een van de gemeenste priesteressen en ik vind haar niet leuk. Ze straft veel te snel.

Ik weet intussen maar al te goed wat ze bedoelt en leg mijn handen op het tafeltje voor me. Sarah heft haar liniaal en slaat drie keer hard boven op mijn vingers. Rode strepen blijven achter op mijn knokkels. Ik slik hard, vechtend tegen de tranen.

‘Het is net of je het niet kunt leren,’ bromt de oudere priesteres.

Ik weiger haar in haar fletse, grijze ogen te kijken en bijt hard op mijn onderlip om een eigenwijze opmerking voor me te houden.

‘Nogmaals, Iliona,’ dringt Sarah aan, haar stem scherp. ‘Wat vind je van dit geschrift?’

Ik richt mijn blik op het perkament dat voor me ligt. Ik hoef de tekst niet te lezen om te weten wat er staat. Het is een oude tekening van Ruth, een van de zes Helden. De Helden worden niet getekend als mensen. Niemand weet hoe ze er vroeger uit hebben gezien. Portretten zijn verboden.

Er is mij ooit uitgelegd dat de Heldenfamilies bang zijn dat portretten het begin van een religie kunnen worden. Dat mensen de portretten zullen aanbidden en niet meer luisteren naar de woorden en de boodschappen van de afstammelingen. Dat afbeeldingen hun gezag ondermijnen.

Door deze regel worden de Helden en Heldinnen symbolisch afgebeeld. Maya, mijn Heldin, wordt vaak als hinde afgebeeld. Op het geschrift voor mij is echter geen hinde, maar een zwarte kat te zien.

‘Het is Ruth,’ zeg ik. ‘Afgebeeld als kat.’ Het dier zakt door zijn voorpoten. Voor hem staat een kroon. Een grote, gouden kroon, ingelegd met allerlei rode stenen. Robijnen, die Ruth volgens de verhalen vaak in haar wapens liet verwerken.

Ruth Devrede is de voorouder van de koning, Bartol Devrede. Honderden jaren geleden hebben de Helden ons geholpen om een onafhankelijk land te worden. Ze hebben Lythania, het land, gevormd. Politiek gecreëerd, architectonische wonderen gebouwd en orde geschapen. Ruth is degene geweest die het koningshuis heeft gevormd. Haar afstammelingen regeren tot op de dag van vandaag. Omdat zij de vrede tot stand heeft gebracht, hebben haar nakomelingen een toepasselijke achternaam gekregen.

‘Ze staat voor een kroon, een teken voor het Koninklijk Huis van Devrede.’

‘Ik heb ogen, zuster Iliona,’ zegt Sarah zonder duidelijke emotie. ‘Ik wil dat je me vertelt wat er werkelijk gebeurt. Niet enkel wat je ziet.’

Ik haal mijn blik niet van het perkament op mijn tafel. Ik zoek naar kleine details die het antwoord kunnen geven. Onder de kroon liggen rozen, gewikkeld in takken met scherpe doorns. Nog een teken van het Koninklijk Huis Devrede. De doornentakken zitten verweven in het koninklijk vaandel, in de rijtuigen en kleding, van ieder die te maken heeft met de Devredes. Niet alleen de familieleden zelf, maar ook hun directe lakeien, boodschappers, koks. Ieder die aan de wereld wil laten zien dat ze in dienst zijn van Ruths afstammelingen.

Dan zie ik waar Sarah op doelt. De rozen tussen de doornentakken verschillen in kleur en helderheid. Sommige zijn verwelkt, of hebben verschrompelde bladeren. Het lijkt natuurlijk, maar heeft een duidelijke boodschap.

‘Ik denk dat de tekening aantoont dat het geschrift over de Erfenis van Ruth Devrede gaat,’ leg ik uit.

Alle Helden en Heldinnen hadden magische gaven. Zij waren de enigen en hebben deze krachten gebruikt om het land te helpen en te beschermen. De afstammelingen van de Helden kunnen deze kracht erven, daarom worden de krachten ook wel de Erfenis genoemd. Maar overerven wordt steeds zeldzamer. Met iedere nieuwe generatie is de kans dat een afstammeling de gave erft kleiner.

‘De bladeren verwelken, als teken dat ook haar Erfenis verwelkt. Die wordt steeds zeldzamer.’

Sarah knikt, draait zich van mijn tafel weg en loopt langzaam verder het klaslokaal in. Ze loopt altijd tussen onze tafeltjes door terwijl ze haar lessen geeft. Ze legt tekeningen uit, laat ons geschriften voorlezen, of wil dat we in stilte hele boeken verslinden. Maar ze houdt ons altijd in de gaten, om ervoor te zorgen dat we niet stiekem in slaap vallen of uit het raam staren. Er is niemand zo streng als zij.

‘Als er een Erfgenaam wordt geboren, is dat reden voor feest,’ zegt ze luid, zodat iedereen het kan horen. Erfgenamen zijn afstammelingen die de Erfenis gekregen hebben. ‘Maar de Heldenfamilies houden geheim wie de Erfgenamen zijn. Pas als ze volwassen zijn en zelf Erfgenamen hebben gekregen, wordt het aan het land verteld. Als Erfgenamen nog jong zijn, zijn ze kwetsbaar. En er zijn altijd gekken in de wereld die de afstammelingen iets aan willen doen. Mensen vol haat, die het liefste zien dat onze Helden niet meer worden vertegenwoordigd. Dat is iets wat koste wat het kost voorkomen moet worden.’ Ze houdt stil en kijkt om zich heen. ‘Weet iemand wat Ruths Erfenis is?’

Drie paar handen worden in de lucht gestoken. Sarah wijst met haar liniaal naar Mara.

‘Emoties, zuster Sarah,’ zegt Mara enthousiast. Ze is altijd goed geweest in het onthouden van teksten. ‘Volgens de verhalen was Ruths magie gefocust op emoties. Ze kon niet alleen emoties, maar ook geesten voelen en besturen.’

‘En hoe gebruikte ze haar gave?’

‘Ze hielp mensen hun grootste angsten overwinnen en was daardoor erg belangrijk tijdens veldslagen.’

‘Dat klopt.’ Zuster Sarah loopt verder. ‘Ze bracht dapperheid en moed met zich mee. Dat koning Bartol de Erfenis heeft, is de reden dat hij de kroon heeft gekregen en niet zijn oudere broer.’ Ze klakt met haar tong en slaat met haar liniaal in haar hand. ‘Maar dat is genoeg voor vandaag.’

Ik onderdruk de neiging om het lokaal uit te rennen en berg voorzichtig mijn geschrift op, net als de andere priesteressen in het lokaal. Dit was de laatste les van vandaag, dus ontsnap ik het klooster uit.

Buiten zie ik meiden ontspannen in de zon, of in kleine kluitjes tussen de bloemenstruiken wandelen. Ik vang flarden van hun gesprekken op en hoor ze dromen over een plaatsing. Over leven buiten de donkere muren die wij ons thuis noemen. Het is zeldzaam, maar soms wordt een priesteres in het paleis geplaatst. Het paleis schijnt een schat aan geschriften en teksten te hebben die door de geplaatste priesteressen mogen worden bestudeerd.

Zonder iemand te vertellen waar ik heen ga, ren ik naar het bos. Tussen het weelderige groen sprint ik van schaduw naar schaduw. Ik voel mijn lichaam ontspannen door de heerlijke geuren van de natuur. Niet veel later ontdek ik de eerste bessenstruik. Hongerig pluk ik de rode vruchten van de takjes en stop ze in mijn mond. De zoete en zure smaken vermengen zich, en ik kan een giechel van geluk niet onderdrukken.

Dan kijk ik op van een vreemd geluid. Zacht geritsel in een bosje, niet ver bij me vandaan. Snel duik ik naar de grond, om mijn lichaam zo plat mogelijk te maken. Ik houd mijn adem in en kijk zijdelings naar het bosje. Het beweegt niet nog een keer. De seconden lijken eindeloos te duren en mijn behoefte aan adem wordt dringend. Uiteindelijk hap ik naar lucht en kom ik iets overeind. Daar staar ik recht in de bijna zwarte ogen van een hert.

Ik gil en deins achteruit. Het arme dier schrikt net zo erg als ik. Het springt in de lucht en draait zich snel om. Met een luid kabaal rent het bij me vandaan.

Mijn hart bonkt in mijn keel en de tranen stromen over mijn wangen. Snikkend komt er een glimlach op mijn gezicht. Ik ben niet vrolijk, maar ik kan het niet laten. Voor ik het weet, rolt er een onbedwingbare schaterlach over mijn lippen. Mijn handen laat ik rusten op mijn bovenbenen, om niet plat op de grond te vallen. Mijn hele lijf schokt van het lachen.

Het duurt een volle minuut voor ik de lach onder controle heb en naar adem kan happen. Ik laat me op mijn billen ploffen en wrijf de tranen van mijn gezicht. Boos grom ik tussen de laatste schokkende lachjes door. Een wervelwind aan emoties raast door mijn lijf. Dat had veel slechter kunnen aflopen. Het had een zwijn kunnen zijn, of zelfs een beer.

Is Rana’s waarschuwing dan toch op de een of andere manier tot me doorgedrongen? Maak ik me nu zorgen over mijn veiligheid? Mijn mond vertrekt zich tot een afkeurende streep.

Dan schrik ik op van een schor gekuch. Ik draai me al zittend naar het geluid toe en zie direct de jongen staan. Hij staat op nog geen drie meter afstand bij me vandaan, met zijn rug tegen een boom geleund, zijn armen strak over elkaar gevouwen. Zijn donkere lokken zitten wild, maar niet rommelig. Hij draagt dezelfde versleten tuniek, met de modderige laarzen. Omdat ik nog steeds op de grond zit, kan ik zijn schoenen goed zien. In het leer is een afbeelding gegraveerd. Het is een rozentak, met scherpe doornen. Het teken van het Koninklijk Huis. Hij zal vast een koninklijke jager zijn.

‘Jij,’ zeg ik geschrokken.

Hij knikt en buigt zijn hoofd als groet, zonder van zijn plaats te komen. ‘Ik,’ antwoordt hij simpel.

Een korte stilte volgt en ik hijs me snel op van de grond. Mijn palmen veeg ik tegen elkaar om er wat droge modder van af te slaan. ‘Hoe heet je?’ vraag ik hem direct, wetende dat het al dagen aan me knaagt dat ik zijn naam niet ken.

De jongen haalt zijn schouders nonchalant op. ‘Wat maakt dat uit?’ zegt hij. ‘Belangrijker is de vraag wat je van plan was met dat hert. Vertelde het een grapje?’

Een geschrokken geluid ontsnapt uit mijn keel. ‘Ben je al zo lang aan het kijken?’

‘Ik zat toevallig achter de hinde aan,’ zegt hij. ‘Niet om te jagen, ik heb mijn wapens niet bij me. Maar om te kijken. Ik zag aan de sporen dat ze gewond was, maar volgens mij valt dat mee. Ze wist niet hoe snel ze bij je uit de buurt moest komen.’ Hij grijnst breed.

Lacht hij me nu uit?

‘Je bent gemeen,’ zeg ik. ‘Ik wil niet dat je me uitlacht.’

Verdedigend heft hij zijn handen voor zich. ‘Sorry, priesteres.’ Zijn stem klinkt schor. ‘Ik zal stoppen met lachen.’

‘Ben je me aan het achtervolgen?’

‘Achtervolgen?’ De jager klinkt verbaasd. ‘Ik ben de hinde gevolgd. Als je het mij vraagt, is het puur toeval dat ik juist jou opnieuw tegenkom en geen andere priesteres.’

Ik schud mijn hoofd. ‘De anderen willen nooit met me mee, zelfs niet als het snikheet is. Ze zijn bang.’

‘En waarom ben jij niet bang?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat is gewoon zo. Ik ben niet bang.’

‘Dat merk ik.’

Er valt een korte stilte. Ik maak er direct gebruik van, sla wat zand van mijn pij en recht mijn rug. ‘Ik denk dat ze niet zo’n litteken willen hebben als ik.’

‘En jij zou het niet erg vinden er nog eentje te krijgen?’

‘Het is hier niet gevaarlijk,’ verdedig ik het woud. ‘Er gebeurt me toch niets.’

Hij trekt zijn wenkbrauwen op en een spottende uitstraling staat op zijn gezicht. ‘Is dat waarom je zo met de grond knuffelde?’

Mijn mond valt open van verbazing. Hij heeft wel lef, dat hij zo tegen een vreemde spreekt. ‘Ga toch terug naar het paleis,’ bijt ik van me af.

‘Het paleis? Hoe weet je dat ik van het paleis kom?’

Ik wijs naar zijn schoenen. ‘De doornentak,’ leg ik uit. ‘Je bent vast in dienst van de Devredes.’

De jager knikt. ‘Goed gezien. Je hebt scherpe ogen, priesteres.’

Plots ontsnapt er een willekeurige vraag uit mijn mond: ‘Als je voor het paleis werkt, ben je dan weleens met de koningin meegegaan naar mijn klooster?’ De vraag lijkt gek, maar voor mij is het niet zo. De koningin komt namelijk binnenkort weer langs. Misschien kan ik hem nog een keer zien, binnen de veilige muren van mijn thuis.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ze hebben me weleens uitgenodigd, maar ik ben er nog niet geweest.’

‘Moet je wel doen,’ zeg ik snel, gretig. ‘Het is echt leuk als de koningin komt. Je zult er geen spijt van krijgen.’

De jager trekt een mondhoek op en glimlacht daardoor scheef. ‘Zou jij het leuk vinden als ik kom?’

Even twijfel ik of ik de waarheid moet zeggen. Dan knik ik toch.

‘Prima, de volgende keer kom ik mee.’

Mijn hart maakt een sprongetje van vreugde. Ik doe mijn best om het niet te laten zien, maar voel mijn wangen rood worden. ‘Ik moet gaan,’ zeg ik daarom snel. ‘Voordat ze me missen.’ Snel draai ik me bij hem vandaan. Dan schiet me iets te binnen en richt ik me weer op de jager. ‘Hoe heet je nou?’

‘Peter,’ zegt hij, maar ik zie aan zijn gezicht dat hij liegt. Hij kijkt niet overtuigend.

‘Niet waar,’ bijt ik hem daarom toe.

‘En hoe heet jij?’

‘Iliona.’

‘Ga maar snel terug naar het klooster, Iliona,’ zegt hij met een knipoog. ‘Voordat ze je missen.’

5

Bezoek

Het is een drukte van jewelste op de binnenhof van het Lythse klooster. We zijn al twee dagen bezig met de voorbereidingen voor de komst van de koningin. Hoelang ze zal doen over haar reis, weten we niet. Ze komt uit Lyth, de hoofdstad van ons land. De reis van Lyth naar ons klooster duurt zo’n halve dagreis per paard, al kost het meer tijd met een groot gezelschap.

De koningin neemt altijd een groot deel van haar hofhouding mee. Dienstmeiden, staljongens. Zelfs haar eigen koks en schoonmaaksters. Ze zegt dat dit is omdat ze het ons niet lastig wil maken, maar ze weet niet dat ze het ons juist lastig maakt met haar wensen.

We hebben met moeite vijftien kamers geleegd en klaargemaakt voor de koningin en haar hofhouding. Normaal gesproken delen we met twee of drie meiden een kamer, maar nu liggen we met vijf of zes per ruimte opgepropt. Het is behoorlijk krap.

Ik ben benieuwd welke geschenken ze deze keer voor ons meebrengt. Ik hoop op zaden en stoffen, zodat we verse groenten kunnen laten groeien en nieuwe gordijnen kunnen maken. Misschien dat ze weer wat vee meeneemt voor de winter. Of wijnen en kazen.

Ze heeft zelfs een keer een fokstier gebracht. Een fantastisch beest dat talloze kalveren heeft verwekt. Een goede stier is lastig om te fokken en duur om te kopen, dus was iedereen in rep en roer. Ik kan het me nog goed herinneren, het maakte diepe indruk op me.

Nieuwsgierig kijk ik de binnenhof rond. Zusters rennen kriskras door elkaar, met de mouwen van de pijen opgestroopt. Ze dragen kratten, of rollen tonnen over de grond, die hoogstwaarschijnlijk vol zitten met onze eigen kloosterwijnen. Misschien zelfs wel wat bier, al hebben we daar minder van. Rana, de hogepriesteres, haalt altijd alles uit de kast als de koningin komt.

Van een afstand herken ik Mara. Ze staat in het midden van het binnenhof naast een van onze jongste priesteressen, Thalia. Het meisje is zo’n vijf jaar oud en woont net een paar maanden in het klooster. Ze zeggen dat haar ouders zijn gestorven. Ze woonde in Lyth en kon nergens anders heen. Dat is meestal de reden dat jonge meisjes zich bij onze orde aansluiten.

Mara wijst naar verschillende plekken en vertelt iets aan Thalia. Waarschijnlijk is ze haar wegwijs aan het maken en aan het uitleggen wat er precies gaat gebeuren. Thalia heeft nog niet eerder een bezoek van de koningin meegemaakt.

Ik loop naar ze toe en vang nog net een deel van Mara’s laatste zin op: ‘… en dat doet ze iedere keer.’

‘Wat doet wie iedere keer?’ vraag ik nieuwsgierig.

Thalia kijkt naar me op, ze had me duidelijk niet zien aankomen. ‘De koningin,’ zegt ze. ‘Ze neemt cadeautjes mee.’

Ik knik opgewekt. ‘O ja, iedere keer. Heeft Mara je over de fokstier verteld?’

Mara geeft me een duw tegen mijn schouder. ‘Alsjeblieft, Iliona,’ zegt ze gespeeld geërgerd. ‘Ze is pas vijf jaar oud. Denk je echt dat ze enthousiast kan worden van een fokstier?’

Ik wrijf over mijn schouder en doe alsof de duw pijn heeft gedaan. ‘Je hoeft me niet zo hard te slaan, Mara.’ Ik steek mijn tong naar haar uit en ze knort, zoals ze altijd doet als ze haar lachen probeert in te houden. ‘Ik was zelf toevallig erg enthousiast.’

‘Jij bent een bijzonder kind,’ zingt Mara. Alsof zij zoveel ouder is dan ik.

‘Heeft de koningin ook kindjes?’ Het roodharige meisje kijkt ons met grote ogen aan.

Mara knikt vriendelijk. ‘Jazeker, een heleboel zelfs. Koningin Mycelle en koning Bartol hebben wel zeven kinderen. Vier zoons en drie dochters. Je hebt de oudste zoon, prins Roran. Hij zal later koning worden. Na prins Roran hebben ze een tweeling gekregen. Daarna twee meisjes en na hen opnieuw een tweeling.’

Thalia kijkt ons met wanhoop in haar ogen aan. ‘Ik heb nog nooit een prins of prinses ontmoet.’

‘Maak je geen zorgen,’ verzekert Mara haar. ‘Ze komen niet mee. Dat doen ze nooit.’

Ik richt me op Mara. ‘Vind jij het niet gek dat de koninklijke kinderen nooit meekomen?’ Ik heb me altijd afgevraagd waarom de prinsen en prinsessen niet met de koningin meekomen. Haar bezoek in ons klooster wordt altijd groots gevierd, wie zou daar niet bij willen zijn?

Ze haalt haar schouders op. ‘Het is aan de prinsen en prinsessen zelf of ze mee willen komen of niet. Vergeet niet dat ze het al druk hebben met koninklijk zijn.’

Ik grinnik. ‘Druk met koninklijk zijn,’ herhaal ik spottend. ‘Arme prinsen en prinsessen.’

‘Het zijn er wel een heleboel,’ neemt Thalia dromerig het gesprek over. ‘Is zeven veel?’

Ik antwoord voor Mara: ‘Het zijn er zelfs meer. Koning Bartol heeft namelijk ten minste nog vier bastaarden die ook in het paleis wonen.’

Mara trekt haar mond open om er iets aan toe te voegen, maar wordt door een luide hoorn onderbroken. We kijken alle drie omhoog naar de wachttoren en zien dat er een groene vlag is gehesen.

‘De koningin komt eraan,’ roept Mara enthousiast uit. Ze wijst naar de vlag en hurkt naast Thalia. ‘Die vlag betekent dat de stoet van de koningin is gezien.’

‘Open de poorten!’ Een paar van de oudere priesteressen loopt naar de kloostermuren toe. ‘Maak plaats. Stroop je mouwen op. Iedereen die kan helpen moet helpen.’

Het duurt niet lang of de binnenhof vult zich met de bruisende koninklijke hofhouding. Paarden hinniken en trekken zware karren voort, terwijl een menigte van nieuwsgierige bezoekers te voet vanuit Lyth is gekomen. Mijn ogen speuren door de groep en al snel ontdek ik de kenmerkende koninklijke koets die zich een weg baant naar de binnenhof.

Hij wordt vooruit getrokken door vier spierwitte paarden. De zijkant van het rijtuig is ingelegd met rode stenen, die prachtige rozen uitbeelden. De doornentakken van het Koninklijk Huis decoreren zowel de wielen als de koets zelf. Het licht van de zon weerkaatst in de geslepen stenen, waardoor schaduwen op de kloostermuren dansen. Ik moet mijn ogen tot spleetjes knijpen om de felle stralen tegen te houden.

Zoals meerdere malen geoefend, verzamelen alle priesteressen zich in vier rijen om de koningin te begroeten. De langste staat achteraan en de kleinste vooraan. Onder luid trompetgeschal wordt de deur van de koets geopend en vrijwel direct stapt de koningin, met de hulp van twee lakeien, het rijtuig uit.

Ze heeft grote edelstenen in haar haar gevlochten en draagt wat losse krullen om haar ronde gezicht. Haar donkerblauwe jurk is gestikt met gouddraad en schittert in de weerkaatsing van de zonnestralen.

‘Rana,’ zegt ze zangerig. Ze schrijdt met gespreide armen op de hogepriesteres af. Rana maakt een diepe buiging. ‘Zo snel als de wind,’ merkt de koningin voldaan op, haar tevredenheid duidelijk zichtbaar.

Ik kan een lach niet onderdrukken. De stad is nog geen halve dagreis verwijderd van het klooster. Toch moet ze er veel langer over gedaan hebben.

‘U heeft een indrukwekkend gevolg bij u, Majesteit,’ stamelt Rana, net luid genoeg dat ik het kan horen. Ik hoor de spanning in haar stem.

Het gezelschap is zo groot dat ik betwijfel of we genoeg kamers hebben vrijgemaakt. Ik herinner me het vorige bezoek van de koningin en vraag me af waarom ze deze keer met bijna twee keer zoveel hofhouding is gekomen.

‘Tja,’ wuift de koningin haar zorgen weg. ‘Dat was nodig. Ik vertel het je later wel.’ Ze loopt naar Rana toe en ze vertrekken samen het klooster in.

Nauwelijks is de koningin uit het zicht verdwenen, of het plein vult zich met luid rumoer. Mensen roepen naar ons dat we moeten helpen met uitladen, terwijl anderen haastig de paarden naar onze stallen brengen. Waarschijnlijk hopen ze dat er nog ruimte is in onze niet al te grote paardenstallen.

Zelf ren ik naar een man toe die bij een lage, middelgrote kar staat. Hij kijkt me wat onderzoekend en nors aan. Zijn kin is bijzonder, alsof de onderkant van zijn gezicht op een slijpsteen is geslepen. Er zit een klein sikje op.

‘Is er geen sterkere priesteres die mij kan helpen?’

Beledigd stroop ik de mouwen van mijn pij omhoog. ‘Ik ben hartstikke sterk.’ Dan spring ik op de kar. Met moeite til ik een van de zakken van de grond, maar de man neemt hem, ondanks zijn ontevredenheid, van me over.

‘Pak jij de groenten en kruiden. Laat mij de zakken maar doen.’ Zo beginnen we samen de kar te legen.

Tijdens de tochten van en naar de keuken kom ik erachter dat hij kok is in dienst van de koningin. Hij vertelt me zijn naam niet, maar zegt statig: ‘Ik ben kok,’ alsof het zijn naam is en niet zijn titel. Nadat de samengebonden kruiden en bossen wortelen naar de keuken zijn gebracht, zie ik dat er alleen nog maar zakken over zijn.

‘Als ze te zwaar zijn, ga je maar ergens anders helpen,’ zegt meneer de kok. ‘Je hebt mij al hartstikke goed geholpen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Natuurlijk is het niet te zwaar,’ lieg ik. Ik spring op de kar en zoek naar de kleinste zak die hij heeft. Ik raap hem met moeite op en krijg hem nog maar net tot navelhoogte. ‘Vervoer je stenen?’

Hij lacht en zegt dat het aardappelen zijn.

Met de zak in mijn armen spring ik van de kar af. Zodra mijn voeten de grond raken, glipt de zak uit mijn handen. Met een doffe plof valt hij op de grond. Het zweet staat al op mijn voorhoofd en ik onderdruk een kreun van pijn. De zak is hard op mijn tenen gevallen. Vastberaden hurk ik neer en til ik hem nogmaals op.