4D WIENE APP

In deze thriller staan HOTSPOTS uit Curaçao opgenomen. De hotspots staan in het e-book in hoofdletters en zijn vetgedrukt. Deze hotspots zijn met de 4D WIENE APP allemaal te beleven in 4D. Lees, luister, kijk, huiver, ontdek, ervaar, droom, deel en navigeer!

De 4D WIENE APP is gratis te downloaden in de App Store en Google Play Store.

WIENE

De Vijfde Symfonie

Wiene Uitgevers

Deze roman is fictie. Alle namen, personages, plaatsen en gebeurtenissen
zijn ontsproten aan de verbeelding van de auteur of fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden
verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand
of openbaar worden gemaakt in enige vorm of op enige wijze,
zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

ISBN 9789083099255

NUR 305 Literaire thriller

©2023 WIENE

Omslagontwerp: brickx

Voor Diana Lebacs, auteur van levendige romans
tot uitnodigende kinderboeken, winnaar van de Zilveren
Griffel, vertaalster, actrice en zangeres.

Maar vooral mijn lichtend voorbeeld en lieve vriendin.

Inhoud

4D WIENE APP

WIENE

Meester

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Meester

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Epiloog

Dankwoord

Eerder verscheen van Wiene

Meester

Zoals hij hijgend bijna klaarkwam tijdens de laatste fase van zijn daad ging het allang niet meer. Zijn gevoel van euforie had plaatsgemaakt voor een wat vlakke, maar nog steeds wel aangename opwinding. De heftigheid was in de loop der jaren weggeëbd. Daarvoor in de plaats was de behoefte gegroeid zich steeds verder te professionaliseren. Precisie, bedachtzaamheid en ingesleten routine hadden hem met zijn handelen gemaakt tot een van de toppers in de scene. Het leek wel alsof hij op afstand naar zichzelf keek, terwijl hij haar zwaargehavende benen over elkaar kruiste. Altijd diezelfde slothandeling. In zijn zakboekje maakte hij de laatste aantekening. Het werd tijd dat hij zijn ervaring zou gaan delen. Zichzelf klonen. Hij speelde allang met dat idee. Al zijn vaardigheden van zijn nietsontziende aanpak doorgeven aan één of misschien wel meer volgelingen. Het werd tijd. 

Hoofdstuk 1

Nog nooit was het voorgekomen dat ze zonder de liefde van haar leven een langere periode alleen op Curaçao zou moeten doorkomen. Haar vriendin Simone had besloten om een aantal weken aandacht te gaan besteden aan familie in Nederland. Ze was er al in geen jaren meer geweest. Uitvoerig hadden ze erover gesproken en natuurlijk had Sabine overwogen mee te gaan. Maar zowel hun levend kroost, bestaande uit de honden Bill en Nelson en kat M.A., als de drukte op haar werk maakten het momenteel niet mogelijk om het eiland zo lang te verlaten. Nu Simone drie dagen geleden vertrokken was, begon ze wat aan het idee te wennen. Enerzijds bleef ze het spannend vinden om alleen op Curaçao te verblijven en haar eigen boontjes te moeten doppen, anderzijds zag ze het als een mooie kans om eens rustig te reflecteren op de laatste drie jaar. Turbulente jaren was te zacht uitgedrukt. Eerder bizar. Gelukkig had ze op en naast het werk in de loop der tijd een mooie vriendenkring opgebouwd waarop ze in geval van nood altijd zou kunnen terugvallen.

Ze had Simone naar vliegveld Hato gebracht en ze hadden in de vertrekhal hartstochtelijk geknuffeld. Sabine had zelfs haar tranen niet kunnen bedwingen. Vroeger was er op het vliegveld een grote overdekte tribune die uitkeek over de start- en landingsbaan. Deze stond altijd vol met mensen, vaak voorzien van spandoeken om vertrekkende en komende passagiers toe te juichen. Maar sinds dat er voor alle gates slurven waren aangebracht, was die mooie traditie verloren gegaan. Het vliegveld was de laatste decennia flink uitgebouwd. Steeds meer luchtvaartmaatschappijen hadden Curaçao weten te vinden, wat natuurlijk een fantastische ontwikkeling was voor het Bounty-achtige eiland met goudgele stranden, prachtige natuur en een warme gemeenschap. Een cultuur die je moest leren begrijpen. Maar had het jou te pakken, dan wilde je niets anders meer dan er met volle teugen van genieten. Toeristen hadden daar de tijd niet voor, maar bij Sabine was Curaçao in haar bloed gaan zitten. Dat was ook de reden geweest dat ze jaren geleden ervoor gekozen hadden dat ze zich hier definitief wilden vestigen. En tot op de dag van vandaag hadden ze daar geen spijt van gehad. Ondanks alle hobbels die ze hadden moeten nemen en alle kuilen die ze moesten omzeilen.

Het werk bij de digitale krant NOBO NOBO was haar lust en haar leven. Als eerste echte blogger op het eiland voor een krant die dagelijks in het Papiaments, Nederlands, Spaans en Engels verscheen had ze furore gemaakt. Door haar vreselijke mensonterende onthullingen en het enorme publiek aan volgers dat ze had opgebouwd was ze regelmatig benaderd door de schrijvende pers, maar ook televisiezenders om bij hen aan de slag te gaan. Banen die haar veel meer status en salaris zouden opleveren, maar waarvoor ze bescheiden maar apert had bedankt. NOBO NOBO en Sabine waren door alle belevenissen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Haar scoops als blogger hadden ontegenzeggelijk een belangrijke bijdrage geleverd aan de enorme groei van het aantal lezers. Een groot compliment voor haar werk én met daaraan ook gekoppeld een stroom aan advertentiegelden. Advertentiegelden waren de belangrijkste inkomsten van een digitale krant als NOBO NOBO. De concurrentie was groot, immers met één druk op de knop kon een lezer van het ene medium naar het andere scrollen. Zo vluchtig was dat en daar was iedereen op de redactie zich goed van bewust. De toegenomen stroom van inkomsten, voor een groot deel gekoppeld aan het succes dat de blogs van Sabine hadden gebracht, maakte dat de redactie flink had kunnen groeien.

Carl, oprichter en eigenaar van de krant en de meest bevlogen en creatieve persoon die Sabine kende, had haar stelselmatig betrokken bij de groei. Sabine was naast een blogger voor Carl ook een heel belangrijke sparringpartner. Niet zozeer voor de commerciële aspecten van het vak, daar was Carl zelf een ongekende ster in, maar meer voor de inhoudelijke koers van de krant. Het gebeurde regelmatig dat ze na werktijd nog uren zaten te discussiëren over redactionele thema’s en persvrijheid en dat ze pittige verhitte gesprekken voerden over ethische kwesties. Niet zelden waren ze het oneens met elkaar. Carl was sneller dan Sabine geneigd soms even buiten de lijntjes te kleuren. Grijs kwam bij hem vaker voor dan wit of zwart, zoals Sabine kwesties veelal benaderde. Maar het mooie was dat ze uiteindelijk altijd wel een compromis wisten te vinden. Voor Sabine gold dat ze het belangrijk vond om bij haar nieuwsgaring altijd recht in de spiegel te kunnen blijven kijken. Wegkijken was niets voor haar. Ook als het ging om verzoeken van bedrijven of organisaties om eens een leuke blog over hen te schrijven was ze altijd duidelijk. In principe ging ze hier alleen op in als er ook echte nieuwswaarde in zat. Een beetje het imago van dergelijke clubjes oppoetsen, daar liet ze zich niet voor lenen, ondanks de soms best interessante bedragen die daarvoor geboden werden. In die maalstroom meegaan zou je uiteindelijk de kop kosten. Voor je het wist werd je als een loopjongen voor het karretje gespannen en was je in een fuik gezwommen waaruit je nooit meer terug zou kunnen.

In het team van relatief jonge mensen was Boy een journalist op leeftijd. Hij was gepokt en gemazeld en een journalistieke kunstenaar met een toolbox vol technieken om alles uit een interview of onderzoek te halen. Boy kende heel Curaçao en heel Curaçao kende Boy. Wanneer Sabine een entree nodig had tot de hoogste regionen van de politiek, dan klopte ze aan bij Boy. Op elegante wijze organiseerde hij een ontmoeting met wie ze dan ook wilde spreken. En Boy was zeker in het begin van haar aantreden een echte coach voor haar geweest. Altijd nam hij de tijd om haar het fingerspitzengefühl bij te brengen. Een gevoel dat inmiddels tot in haar venen bij haarzelf was ontwikkeld. En dan was er Diego. Hij was niet alleen verantwoordelijk voor de technische en digitale aspecten van de krant, maar was door hetgeen ze samen allemaal hadden meegemaakt een goede huisvriend geworden. Regelmatig kwam hij zomaar bij Sabine en Simone thuis binnenvallen voor een biertje, bij voorkeur Amstel Bright, en bleef dan vervolgens tot diep in de nacht hangen. Als het aantal biertjes daartoe aanleiding gaf, en dat was regelmatig, maakte hij zelfs gebruik van de logeerkamer. Zo vrij als Diego zich gedroeg bij Sabine en Simone, zo verlegen en bijna schuchter presenteerde hij zich op het werk. Of misschien was de term bescheiden beter op zijn plaats. Nooit had Diego de geldingsdrang om zijn toch heel belangrijke werk voor de krant nadrukkelijk te etaleren. De term haantjesgedrag was voor hem niet van toepassing. Een eigenschap die Sabine erg in hem waardeerde. Ze wist dat Diego, Carl en Boy 24/7 voor haar beschikbaar zouden zijn. Zeker nu Simone, haar maatje door dik en dun, mijlenver van haar vandaan was.

Bij de uitbreiding van de personele bezetting stond Carl er altijd op dat Sabine betrokken werd in de selectieprocedure. Kandidaten moesten minimaal één maar vaak wel twee gesprekken met Sabine voeren. Als er verschil van mening was, trok Sabine bijna altijd aan het langste eind. Zo hadden ze op parttimebasis een fotograaf, Otti, aangetrokken. Een opkomend talent met nog niet al te veel ervaring, maar wel met een enorme drive. Otti moest dag en nacht beschikbaar zijn om daar waar het nieuws was direct “on the spot” te kunnen zijn. Sabine geloofde in zijn talent, terwijl Carl in aanvang wilde kiezen voor een ervaren fotograaf. Otti werd het dus. Daarnaast was de redactie nog uitgebreid met een journaliste. Hier waren ze het samen over eens dat dit een ervaren kracht moest worden. Het was niet gemakkelijk geweest om die te vinden. Ze wilden geen mensen actief benaderen die al een baan hadden in de sector. Dat vonden ze niet kies. Mensen moesten zelf op hen afkomen en vanuit een intrinsieke motivatie aankloppen. Uiteindelijk had Michanou zich gemeld. Zij had zich jaren ingezet als freelancecopywriter voor bedrijven, stichtingen en overheid en had daarbij een keur aan contacten opgebouwd. Contacten waren van levensbelang voor NOBO NOBO. Zeker binnen een relatief kleine gemeenschap als Curaçao kenden mensen elkaar vanuit de familie, het werk, van school, uit de kerk of vanuit sportverenigingen. Er kon geen nieuws vergaard worden zonder goede ingangen binnen de maatschappij. De ene lead moest altijd weer tot een andere leiden. Zo moest het balletje rollen. Michanou was vasthoudend geweest ten aanzien van haar salariseis. Een salaris dat al bijna tipte aan dat van Sabine. Uiteindelijk had ze wat water bij de wijn gedaan, mits daartegenover dan wel direct een vast contract stond. Ze hadden het een paar dagen laten rusten, maar uiteindelijk was Carl toch overstag gegaan. Michanou was vrijwel meteen aan de slag gegaan. Het voelde direct als een welkome aanvulling op het hechte team.

De enige vacature die nu nog openstond was die van een stagiair. In het verleden hadden ze al vaker gewerkt met stagiairs uit Nederland, maar dit keer was het hele team erover eens dat ze iemand moesten aantrekken van een Antilliaanse opleiding. Diego had zelf goede ervaring met de opleiding Communicatie van de University Of Curaçao, een degelijke opleiding die bekendstond om het opleveren van kwalitatief goed geschoolde en betrokken studenten. Carl en Sabine hadden als eerste oriënterende gesprekken gehad en waren beiden enthousiast over Roos. Een tikje eigengereide en trotse Antilliaanse jongere die niet onder stoelen of banken stopte dat Curaçao haar eigenstandige positie in het koninkrijk nog wel wat beter kon profileren. Zij zou deze middag komen voor een tweede en hopelijk afrondend gesprek. Naast het gegeven dat Roos zich uitstekend in een korte pitch had weten te presenteren was het voordeel dat ze direct kon beginnen. Het was voor lokale studenten ontzettend moeilijk om een stageplek te vinden die bij hen paste. Maar Roos had in het eerste gesprek duidelijk gemaakt dat ze selectief bleef en dat ze daardoor meer tijd had genomen om goed rond te kijken. Het risico van studievertraging als ze geen goede plek zou kunnen vinden, had ze voor lief genomen. Een eigenschap die in de smaak viel bij Carl en Sabine. Het was duidelijk dat ze hun zinnen hadden gezet op Roos.

Carl had Sabine gevraagd het tweede gesprek alleen te doen. Zijn moeder lag met een flinke griep op bed en had wat thuishulp nodig. Karakteristiek aan Carl was dat hij een echte familieman was. Moest er gekozen worden, dan ging zijn familie altijd voor. Sabine had voorgesteld om Diego bij het tweede gesprek te laten aanschuiven. Ze wilde niet de verantwoordelijkheid om dit soort besluiten alleen te nemen en daarnaast zou het goed zijn voor het draagvlak als ook Diego zou instemmen. In eerste instantie had Diego verbaasd en wat terughoudend gereageerd, maar Sabine had hem weten te overtuigen van het belang. Daarnaast was het Diego geweest die de opleiding goed kende. Tijdens de lunch hadden ze het cv nog even samen doorgenomen en een soort van taakverdeling afgesproken. Diego zou op de technische aspecten van het werk bij een digitale krant ingaan en Sabine zou meer letten op de communicatieve vaardigheden en de kennis en ervaring die Roos had op het gebied van social media. Immers, van Roos zou verwacht worden dat zij een rol zou krijgen om nog meer rendement te halen uit alle mogelijkheden die de inzet van social media in zich droeg.

Normaal werd met regelmaat buiten de deur geluncht, maar gelukkig had de vriezer vol gelegen met tosti’s die een goed alternatief vormden. Diego had het cv van Roos zodanig voorzien van ketchup dat hij snel nog even voor het gesprek een nieuwe uitdraai had gemaakt. Exact om half twee maakte Roos haar entree. Een halfhoog hakje maakte haar net iets langer dan Sabine die 1.75 meter mat. Qua haar was er een wereld van verschil. Het prachtige zwarte kroeshaar stak af tegen het blonde tot op de schouder vrij steile haar van Sabine. De lichtgetinte huid van Roos kwam van nature meer overeen met dat van Diego. Sabine was weliswaar door de jaren heen flink bijgekleurd en had voor Nederlandse begrippen een mooie teint. En uiteraard hoorde daar de Hollandse blauwe ogen bij. Ogen waarmee Sabine altijd speels mensen voor zich wist te winnen. De prachtige felgroene ogen van Roos verraadden de oorspronkelijke komaf. Mensen met dergelijke indringende ogen moesten ergens hun roots hebben in Boca Sami, een vissersplaatsje bij Michielsbaai.

‘Wil je water, koffie of thee?’ vroeg Sabine, terwijl ze met een blad met drie kannen neerstreek in de vergaderruimte. Diego schoof galant een stoel voor haar van de tafel, nadat hij van Roos een stevige hand had gekregen. De dranken werden hoofdelijk verdeeld. Terwijl Roos het bij een glas water met ijs hield, schonk Sabine een kop koffie voor Diego en een muntthee voor zichzelf in. ‘Fijn dat je er weer bent, Roos. Welkom!’ Sabine deed de aftrap. ‘Diego, misschien kun jij jezelf even voorstellen. Trouwens, Carl laat zich door familieomstandigheden excuseren, maar Diego weet alles over de technische aspecten van onze krant en is dus een prima stand-in.’ Diego stelde zich wat stamelend voor. Hij verviel direct in allerlei technische termen waar zelfs Sabine nooit van gehoord had. Toen ze zag dat Roos wat afhaakte, trok ze soepel het initiatief naar zich toe. ‘En Roos, wat was hetgeen je als eerste dacht na ons vorige gesprek?’ Roos zette het koude glas aan haar mooie volle lippen en nam een klein slokje. ‘Dat ik het liefst morgen hier wil beginnen!’ zei ze op een krachtige en zelfverzekerde toon, Diego en Sabine beurtelings aankijkend. Niet brutaal, maar overtuigend en met een twinkeling in haar ogen. Zo! Die weet wat ze wil, dacht Sabine die daar wel een goed gevoel bij kreeg. ‘Nou, dat is grappig, ik dacht na ons eerste gesprek: die moeten we hebben. Dus moet je alleen nu nog Diego weten te overtuigen en moeten we natuurlijk kijken naar de zakelijke afspraken.’ Diego draaide wat op zijn stoel, zich enigszins ongemakkelijk voelend in de positie waarin hij verkeerde. Maar nadat de kop eraf was, verliep het gesprek gemoedelijk en vroeg Roos heel slim door op het werk van Diego. Een strategie die Sabine bewonderde. Het verschil tussen hen was maar drie jaar.

Onbewust ging Sabine drie jaar terug in de tijd toen zij naar Curaçao gekomen was voor haar stage. Een stage die heel anders was verlopen dan ze zich had voorgesteld. Maar wel één die haar had gevormd zoals stages hoorden te doen. In haar geval was ze echter veel meer gevormd dan haar lief was. ‘Kappen, Sabine!’ sprak ze zichzelf vermanend toe. Die ervaring was weggestopt in een heel klein deel van haar hersenen. Nee, een deel van zichzelf. Een ervaring die later vast weleens bij een goede psycholoog zal worden aangeroerd.

‘Wat zijn de verdiensten eigenlijk? Daar hebben we het nog helemaal niet over gehad.’ Roos ging wat meer rechtop zitten en keek vragend naar Sabine. Blijkbaar had ze door dat het antwoord van haar zou moeten komen en niet van Diego. ‘Op de eerste plaats een ervaring van onschatbare waarde, een prachtige aanvulling op je cv en gezien het feit dat dit je eindstage is, ligt er misschien nog wel meer dan een stage in het vooruitzicht!’ Roos liet zich niet al te snel met een kluitje in het riet sturen. ‘Dat klinkt heel mooi, en wat zijn de financiële voorwaarden?’ Sabine zocht naar haar aantekeningen. Hier had ze het natuurlijk met Carl over gehad. Ze waren uitgekomen op een onkostenvergoeding en maandelijks vijfhonderd gulden netto. Veel stagebedrijven betaalden hun stagiairs helemaal niet, dus het was een riant aanbod. Ook Roos wist dit en stak uitnodigend haar hand uit. ‘Waar moet ik me morgen melden?’ vroeg ze een tikje overmoedig.

‘Zullen wij nog even wat gaan drinken, Sabine? Ik heb nog een nieuwtje dat ik graag met je wil bespreken.’

‘Je gaat ons toch niet verlaten, Diego?’ vroeg Sabine enigszins ongerust.

‘Oké! Zullen we dan gezellig even uitwaaien BijBlauw? Dan zie ik je daar zo!’

Op het korte ritje vroeg Sabine zich af wat voor nieuws Diego zou hebben. Aan de blik in zijn ogen dacht ze te kunnen afleiden dat het iets leuks was. Het prachtig in oude stijl gerenoveerde pand straalde één en al gezelligheid uit. Op het binnenplaatsje dat aansloot op de oprollende zee en waar een heerlijk briesje stond, was het nog niet druk. Te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner maakten dat ze makkelijk een plekje konden vinden waar ze wat privacy hadden. Een vrolijke meid snelde naar ze toe en kon makkelijk onthouden dat ze graag twee Brasa’s wilden. Lekker met een fris limoentje in de hals. Brasa was een nieuwe speler op de markt en bleek de gerenommeerde biersoorten op de hielen te zitten. Er leek een ware bieroorlog te gaan ontstaan. Voor Sabine maakte het niet uit. Zij dronk slechts bij gelegenheid een biertje en ging meestal voor de chardonnay. Maar dit leek haar een gelegenheid om even met twee halzen tegen elkaar te proosten. Voor de eerste slok stak Diego direct van wal. Veel zelfverzekerder dan hij vanmiddag overkwam, bracht hij zijn nieuws overtuigend. ‘Ik heb een nieuwe vriendin!’ Dit nieuws was voor Sabine heel onverwacht. Ze had gedacht dat hij nooit over zijn vorige vriendin zou komen die hem had bedrogen en zonder spijt nooit was ingegaan op de behoefte van Diego tot een soort van laatste gesprek. Twee jaar zat daar nu tussen. En eindelijk had hij zichzelf bij elkaar geraapt en had hij de social media, waarmee hij professioneel zoveel werkte, nu ook ingezet voor zijn privéleven. En blijkbaar met succes. Sabine was blij voor hem. Voor zichzelf hoopte ze dat hun vriendschap er niet onder zou lijden. Ze had veel vrienden en vriendinnen zien afhaken doordat ze zich volledig stortten op hun nieuwe liefde.

Nadat Diego ongeveer een kwartier had uitgeweid over zijn euforische gevoel en het tweede biertje geserveerd werd, kwam het gesprek uit op Roos. Beiden waren ze enthousiast en stonden ze helemaal achter de aanname. Meteen morgen beginnen was ontzettend fijn. De komende tijd zou wel uitwijzen waar Roos het best kon worden ingezet. Sabine liet haar blik over het ruime sop gaan. Ja, Roos was een goede keuze! Ze zou weer eens wat meer op haar gevoel willen kunnen vertrouwen. Maar blijkbaar weerhield een onzichtbaar mechanisme haar daar nog steeds van.

Hoofdstuk 2

Ze was dagen bezig geweest met alle voorbereidingen. Voorbereidingen die voor haar zekerheid boden. Zonder degelijkheid en grondigheid kon er nooit succes worden behaald, was haar slogan. Ze had de tijd genomen om rustig kwartier te maken in Fort Beekenburg. Een afgelegen toren op het schiereiland aan het eind van de Caracasbaaiweg. Een onneembaar fort dat was opgetrokken van keihard ijsselsteen en al vanaf 1703 dienst had gedaan als bescherming van de Engelsen en de Fransen die met man en macht in de loop der eeuwen het eiland hadden willen bezetten. Vanaf de ene kant had je zicht op de Caracasbaai en als je verder keek, zag je Jan Thiel, de mondaine wijk aan de azuurblauwe zee van Curaçao. Op de toren kon je aan de andere kant het Spaanse Water zien. De oude kanonnen stonden nog steeds symbool tegen het verzet. Deze plek zou haar de komende tijd de beschutting bieden die ze nodig had om ongestoord haar werk te doen. Zo af en toe, meestal op zondag, bezochten nieuwsgierige toeristen met een reisgids van Curaçao in hun hand het verlaten fort dat de vorm had van een schaakstuk. Maar dat zou met de aanwezigheid van haar twee loslopende pitbulls niet meer voorkomen. De honden waren van nature helemaal niet zo afschuwwekkend. Maar de treiteringen waaraan ze waren blootgesteld, hadden gezorgd voor een ijzeren discipline naar hun bazin toe. Deze harteloze opvoeding hadden de beesten tot vechtmachines gemaakt. Een absolute garantie dat geen mens dit terrein zonder kleerscheuren zou verlaten. Daarnaast waren beide honden ook uitstekend inzetbaar bij pogingen de slachtoffers van haar brute praktijken op de knieën te dwingen.

Wekenlang had ze de ontelbare chats, video en foto’s bestudeerd. Ze waren op omzichtige wijze in contact gekomen via Telegram. Een digitale omgeving die qua discretie ver vooropliep op vergelijkbare platforms. Berichten werden altijd versleuteld verzonden en waren binnen een fractie van een seconde weer te verwijderen. Groepsapps waren toegestaan, maar wel onder strikte geheimhouding en je kwam niet zomaar in een groep. Via de zoekmachine kon je contacten leggen met mensen die interesse hadden in jouw profiel. Vertrouwelijk en afgeschermd met allerlei wachtwoorden. Het duurde een tijd, maar uiteindelijk had ze beet. Of misschien wel andersom en had haar connectie haar in de greep.

Het was begonnen met het uitwisselen van beleefdheden waarbij het duidelijk was dat ze beiden zeer zorgvuldig en afgewogen informatie heen en weer stuurden. Allemaal in het Engels. Gelukkig was ze meertalig en was Engels voor haar geen enkel probleem. Langzaam maar zeker werd een band opgebouwd en werd het chatverkeer intensiever. Haar “penvriend” kroop onmerkbaar onder haar huid en fascineerde haar. Als een woordkunstenaar dreef hij haar in de richting van het terrein waar ze eigenlijk niet mochten komen. Hij speelde een spelletje met haar toen hij een video van een kat stuurde die levend gevild werd. ‘Do or dare?’ was zijn vraag. Voor haar was dit nog niet zo schokkend. Zelfs had ze menig dier blootgesteld aan verschrikkelijke praktijken, dus “do” was het beste antwoord. Voor haar werd het serieuzer toen hij haar, zoals hij dat noemde, een “baan” wilde aanbieden. Natuurlijk had ze moeten solliciteren, dat hoorde bij het spel. Hier had ze eerst eens goed over nagedacht. Ze kon met gemak ook een kat live villen, maar dat leek haar niet creatief genoeg. Uiteindelijk had ze hem een eigengemaakte video toegezonden waarin ze een plasticzak over haar hoofd trok en deze net zolang aansnoerde tot ze blauw was en op het punt stond flauw te vallen, met alle gevolgen van dien. Met haar laatste kracht had ze de zak nog van haar hoofd kunnen trekken. Maar voor degene die de video zou zien, was het overtuigend bewijs dat ze in staat was heel ver te gaan, zelfs met de mogelijke opoffering van haar eigen leven. Laat staan met het leven van een ander.

Blijkbaar was haar sollicitatie goed verlopen, want een aantal dagen daarna kreeg ze in delen een handboek. Gestuurd door de maker himself. Hij had dit het “handboek van perfectie” genoemd. Er waren tot in detail tientallen moorden beschreven. Steeds voorzien van uitgebreide analyses, alsof de dader er een soort van logboek op nahield. De plaats delict werd altijd nauwkeurig beschreven inclusief het hele traject dat daaraan voorafging waarbij de selectie en observatie van het slachtoffer natuurlijk altijd het vertrekpunt was. Ze had het handboek avond na avond tot diep in de nacht bestudeerd. Alle beelden had ze als een hongerig dier gulzig tot zich genomen. Regelmatig werd ze ’s ochtends wakker met het boek nog op haar borst. Gek genoeg had ze nog nooit zo goed geslapen als de laatste tijd.

Hun deal was uiteindelijk gemaakt. Haar zelfvertrouwen nam dag na dag, uur na uur toe. Ze kon werken met de persoon die inmiddels haar boegbeeld was geworden. Een ervaringsdeskundige waarvan ze nooit had gedacht die tegen te komen. Hij zou haar voorzien van een profiel van een slachtoffer dat ze uiteindelijk zelf zou moeten rekruteren. Ook kreeg ze een tijdsindicatie mee. Haar daden moesten qua tijd afgestemd worden op daden elders in de wereld. Ook kreeg ze een budget dat via een internationale geldtransactie in delen was overgemaakt. Van dit budget had ze ruim haar inkopen kunnen doen. De ene winkel had een cirkelzaag in de aanbieding, een andere wel weer prachtige setjes tangen en een boormachine met allerlei opzetstukjes. Achteloos had ze haar winkelwagen gevuld met afdekplastic, allerlei soorten tape, tiewraps en desinfecterende schoonmaakmiddelen. Allemaal materiaal dat in het handboek was vastgelegd en dat bij de kassa niet eens vreemd over zou komen, mocht je bezig zijn met een flinke verbouwing. En dat zou het ook worden. Ze wilde hem deze eerste keer niet teleurstellen. Eigenlijk nooit, zo had ze zich voorgenomen. De diepvrieskist had ze met haar pick-up direct uit de winkel meegenomen. Bezorgen was geen optie. Het was een heel karwei geweest om de kist de lange trap naar het fort op te sjouwen. Treetje voor treetje had ze het ding op een kleed vooruitgeschoven. De hitte had flink toegeslagen, maar met inzet van een paar flesjes koud water was het haar gelukt. Uitgeput was ze bovengekomen. Haar T-shirt had ze kunnen uitwringen.

Binnen in de toren was het minstens tien graden koeler dan buiten. De hoge patrijsvormige inkepingen in de wanden zorgden ervoor dat er altijd een briesje door de toren waaide. Een soort natuurlijke airco zoals shutters feitelijk ook waren. Gelukkig werkte de stroomvoorziening. Er waren een paar stroompunten die vroeger vast gebruikt waren om restauratiewerk uit te voeren. Voor Fort Beekenburg was duidelijk dat daar niet meer in geïnvesteerd zou worden. De overheid had andere prioriteiten. Als slotstuk van haar boodschappenlijstje had ze via allerlei omwegen en besteldiensten onopvallend beslag weten te leggen op een stoel die normaal gesproken ingezet werd in een psychiatrische inrichting met als doel de patiënten tot rust te brengen door hen met armen en benen vast te knevelen. In haar geval zou de gebruiker er waarschijnlijk niet al te relaxed uitkomen.

Toen ze rond vijf uur van haar werk kwam, haalde ze eerst opgewonden haar twee bewakers aan. Met een paar commando’s zorgde ze ervoor dat de dieren niet tegen haar opsprongen. Waarschijnlijk voelden de honden ook de spanning die in de lucht hing. De dieren hadden het terrein de laatste tijd perfect afgesloten. Nog geen enkele enthousiasteling had ook maar een poging gedaan het gebied te bezoeken. Zelfs geen stelletje dat de beschutting zocht voor enkele wulpse plannen. De vriezer zoemde regelmatig. Om de inhoud erin te krijgen had ze kunnen terugvallen op haar fysieke gestel dat ze de afgelopen jaren met veel inzet had opgebouwd in de sportschool. Daarnaast had verplaatsing altijd plaatsgevonden in de nacht met aanzienlijk mildere temperaturen dan overdag. Een mens was een zak zand als er geen leven meer in zat. In bevroren toestand zou het niet veel makkelijker worden om haar op de door hen bepaalde plek te krijgen. Ze trok de stekker uit het stopcontact en opende de deksel. Vanavond moest het gebeuren. Ze had nog voldoende tijd tot middernacht om het pakket naar haar bootje, dat lag te dobberen in de Carabasbaai, te sjorren.

Hoofdstuk 3

Nadat de eerste vogels waren ontwaakt en vooral het schelle geluid van de troepiaal haar kamer had bereikt, was Sabine uitgeslapen wakker geworden. Voor het eerst sinds dagen had ze aan één stuk door geslapen. Een teken dat het alleen zijn begon te wennen. Sabine was altijd vroeg uit de veren. Ze had de tijd nodig om rustig op te starten. Altijd met een vast patroon. Eerste de honden en M.A. van eten voorzien. Met name Bill zat altijd al kwispelend voor het grote schuifraam naar de veranda, gevolgd door Nelson die steeds de behoefte had om, alsof haar leven ervan afhing, aan de enkels van Sabine te likken. Sabine stond iedere dag weer versteld van het feit dat haar honden nooit eens een chagrijnige start van de dag hadden. Ze kon bijna jaloers zijn op die optimistische blik op het leven. Na de dieren kwam er een lekkere stevige kop koffie. Zwart zonder suiker en komend vanuit haar koffiezetapparaat dat altijd een gezellig pruttelend geluid maakt, terwijl de koffie werd gezet. Van echte bonen die ze altijd haalden bij een speciaal koffietentje in winkelcentrum Sambil dat niet ver van hun huis op Piscadera Bay Resort was gelegen. Het was een fijn huis voor twee personen. Een woonkamer, twee slaapkamers en ruime badkamer grensden aan het deel van het huis waar ze eigenlijk het grootste deel van de tijd doorbrachten. Dat was de porch, zo wordt een veranda op Curaçao genoemd. Een enorm grote houten vlonder die ze gezellig hadden ingericht met een zithoek, een hangmat die tussen twee houten draagbalken van het huis was aangebracht en die altijd vrolijk mee wiegde met de wind.

Om het huis heen behoorde een groot stuk terrein ook nog tot hun eigendom. Het was rondom afgezet met een halfhoog hekwerk waardoor de honden de vrijheid hadden om zich vrij rond het huis te bewegen. En dat deden ze met plezier. Het grote voordeel van een dergelijk terrein was dat je de honden nooit echt hoefde uit te laten. Als ze op stap gingen, dan was het meestal naar het strand dat vlakbij lag en in het weekend vonden de honden het heerlijk om met hun koppies buiten het raam van de auto een strandje wat verderop te bezoeken. Keuze genoeg hier op Curaçao, maar Daaibooi was wel hun favoriet. Een strand waar minder toeristen kwamen en waar het vooral op zondag een gezellige boel was met een heerlijk ruikende barbecuelucht en gezellig klinkende dominospelers waarbij het altijd leek of de spelers in het vuur van de strijd continu ruzie met elkaar maakten. Maar als je de taal beheerste, wat inmiddels gold voor Sabine, bleek dat ze gewoon met passie en toewijding het lokaal populaire spel speelden.

Sabine had zich enorm moeten inspannen om het Papiaments te leren. Ze had een cursus van een half jaar gedaan en nadien nog wat privélessen genomen. Gelukkig allemaal betaald door NOBO NOBO. Carl had goed ingeschat dat dit haar enorm bij haar werk zou helpen. Het was zo moeilijk te leren, omdat het heel vaak zo was dat als zij in het Papiaments begon te praten er direct in het Nederlands werd teruggesproken. Dat nodigde niet uit om je best te doen. Naarmate ze de taal meer eigen was geworden, vonden gesprekken ook steeds vaker in het Papiaments plaats. Maar in haar rol als blogger hield ze toch vast aan haar moerstaal. Ze wilde niet het risico lopen om zaken verkeerd te interpreteren met alle onwenselijke gevolgen van dien.

Sabine zetelde zich ’s ochtends altijd met haar koffie aan de eettafel die ze op een strategische plek op de porch hadden gezet. Lekker op de wind en overdag met de schaduw van het overstek van het huis. Van inkijk hadden ze op de hele porch geen last. De huizen waren zo gebouwd dat je allemaal tegen de achterkant van het huis van de buren keek. Dit lekkere plekje zorgde ervoor dat ze vrijwel altijd buiten leefden. Sabine vond dat een van de grootste voordelen van het leven op Curaçao. Het gaf haar een gevoel van vrijheid dat ze van nature niet altijd met zich meedroeg. Na de koffie at ze standaard een grote kom Griekse yoghurt, gevuld met vers fruit, noten en wat stroop van rietsuiker. De lauwwarme douche voorkwam het snel transpireren. Na een check van alle sloten en een knuffel voor Bill en Nelson stapte ze in haar auto op weg naar kantoor. Het hele ritueel had een uurtje in beslag genomen waardoor ze nog voor de grote drukte was. Haar Hyundai i10 was weliswaar acht jaar oud, maar had nog maar weinig kilometers op de teller. Dat had natuurlijk te maken met de omvang van het eiland. Alleen als ze naar Westpunt ging, maakte ze veel kilometers. En ze had ook nog nooit harder gereden dan zo’n negentig kilometer per uur. Geen van de wegen nodigde daartoe uit. Ze had maandenlang zoveel mogelijk geld apart gezet om deze auto te kunnen betalen. Gelukkig had uiteindelijk haar moeder het grootste deel van de aankoopsom voor haar rekening genomen. Van haar werkgever kreeg ze een kilometervergoeding, maar die dekte maar net de benzinekosten en een stukje van de vaste lasten. Misschien moest ze gewoon eens een balletje opgooien bij Carl voor een autootje van de zaak. Michanou had immers door haar vasthoudendheid ook een mooi aanvangssalaris gekregen.

De Julianabrug bleef haar altijd fascineren. Met links van haar de imposante olieraffinaderij Isla en rechts een prachtig uitzicht over Punda en Otrobanda gleed ze over de Annabaai. De baai was een van de grootste natuurlijke havens van het Caribisch gebied en zorgde voor emplooi, hoewel het de laatste jaren steeds lastiger was geworden om een exploitant te vinden. Om bij Pietermaai te komen moest ze de eerste afslag van de brug nemen. Een scherpe bocht bracht haar aan het Waaigat en een weg even later naar links leidde haar naar hun kantoor. Een kleurrijk pand zoals er vele waren in Pietermaai. Ze waren er pas drie maanden geleden naartoe verhuisd. Door de uitbreiding van het team kwamen ze in hun vorige pand plek tekort waardoor mensen soms buiten kantoor moesten werken. Nou was dat natuurlijk wel heel populair, maar handig was het voor een redactie niet. Redactieleden moeten continu met elkaar in contact blijven om boven op het nieuws te zitten en de meest actuele berichtgevingen te kunnen doen. Het nieuwe pand had een centrale open ruimte met een aantal flexplekken, twee kleine spreekkamers en een grote vergaderruimte, een kantoor voor Carl en een pauzeruimte met een kitchenette voor koffie en kleine lunchgerechten. Ook hing er een groot tv-scherm dat nieuws uitzond, meestal van TV Direct. Toch werd maar zelden gebruikgemaakt van deze ruimte. De cultuur binnen NOBO NOBO was om gewoon uit het vuistje aan je bureau te eten of onderweg bij een snackbar even een snelle bite te scoren.