De Familie

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Schuld #4 - De Familie

Copyright © 2020 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Omslag illustraties: Pexels

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083113104

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De Familie - Voorwoord

Verschillende ontknopingen naderen in dit laatste deel. Losse eindjes worden aan elkaar geknoopt en geheimen uit het verleden komen naar boven.

Is hun laatste gevecht daadwerkelijk de laatste of zullen er meer volgen?

Krijgen ze de rust waar ze allemaal zo naar verlangen?

De Familie wordt gevormd, wie hoort erbij en wie moeten ze achterlaten?

Al je vragen zullen beantwoord worden in het vierde en laatste deel van de Schuld serie.

~

Eerder verschenen van Sanne van Ooijen:

Keerpunt #1 - Verloren (2019)

Keerpunt #2 - Verleden (2020)

Keerpunt #3 - Verslagen (2020)

Schuld #1 - De Weduwe (2020)

Schuld #2 - De Strijd (2020)

Schuld #3 - De Organisatie (2020)

“Succes is jezelf leuk vinden, leuk vinden wat je doet en leuk vinden hoe je dat doet.” - Maya Angelou -

Wees de beste versie van jezelf. Wees gelukkig en geloof in jezelf.

Hoofdstuk 1 - Joan

‘Zie je die rode stip op het achterhoofd van je geliefde? Eén teken van mij en zijn hersenen liggen hier verspreid over de dansvloer. Meelopen, allebei.’

Rafael kijkt me met een giftige blik aan. Een blik die ik nog niet eerder gezien heb bij hem, zelfs niet toen ik hem door zijn hand schoot. Dit is niet goed en als ik naar Sierra kijk zie ik aan haar wit weggetrokken gezicht en wijd opengesperde ogen dat ze er hetzelfde over denkt. We kijken beiden naar de rode stip op het achterhoofd van Dex. De hele avond houdt hij me in het vizier als een bloeddorstige waakhond, maar juist op dit moment wordt hij in beslag genomen door een of andere hoge pief en is hij samen met Arthur in een druk gesprek verwikkeld. Sierra en ik kunnen niet anders dan meelopen. Ik heb nog de stille hoop dat Dex zich omdraait en ziet dat we meegenomen worden door Rafael maar dat gebeurt niet en voor we het weten staan we buiten in de in duisternis gehulde tuin.

‘Doorlopen, en snel een beetje.’

‘Waar gaan we heen?’

‘Cállate Joan, niets meer vragen. Je moet gewoon doen wat je opgedragen wordt.’

‘Als Dex hierachter komt maakt hij je…’

‘Ik zei dat je je bek moest houden.’

‘We spreken toch geen Spaans lul,’ briest Sierra.

‘Oh zusje van me. Ik zou het je graag willen leren, maar echt veel nut heeft dat niet meer.’

Hij begint te lachen en als zijn woorden langzaam tot me doordringen, samen met de kille blik die hij heeft, voel ik me koud worden tot op mijn bot. Verdomme, als Dex niet snel door heeft dat we vermist zijn zou het wel eens heel erg mis kunnen gaan. Ik weet dat hij een plannetje heeft, maar ik vermoed dat dit gedeelte daar niet bij hoort. En als hij eenmaal merkt dat ik weg ben raakt hij compleet in paniek. Laat hem alsjeblieft niets stoms doen.

Ik moet nadenken. Er moet iets zijn dat ik kan doen om ons uit deze situatie te redden. We blijven lopen over het enorme landgoed en raken steeds verder verwijderd van het huis. Plotseling zie ik beweging aan de rand van het landgoed. Er staat een aantal duister uitziende mannen ons op te wachten. Iedereen begint in het Spaans tegen elkaar te praten en Sierra en ik worden overgedragen aan twee grote mannen die ons vastpakken.

‘Het zal niet lang meer duren,’ zegt Rafael tegen mij en hij geeft me knipoog. Zijn gezichtsuitdrukking is veranderd. Hij lijkt wel blij en opgetogen. Dit hoort helemaal bij zijn plannetje en zo te zien heeft hij het zorgvuldig uitgestippeld.

Heeft helemaal niemand hem dan in de gaten gehouden?

Iedereen had zijn focus op Arthur en Mirco en daarbij waren we Rafael compleet uit het oog verloren. De domste fout die we hadden kunnen maken.

Na enkele minuten horen we voetstappen. Er gaat een grote bouwlamp aan en dan zie ik hem.

Dex.

Hij loopt zo de val in.

Ze wisten dat als ze mij hier zouden krijgen, hij hierheen zou komen. Hij zou verdomme door een kogelregen rennen om mij hiervandaan te krijgen.

Zijn zwakke plek. En hij heeft hem gebruikt.

‘Vuile klootzak die je er bent,’ bries ik en ik spuug Rafael in zijn gezicht. Het levert me een klap op in mijn gezicht waar ik een harde kreet door slaak. Ik herpak me snel. Ik moet Dex hier weg zien te krijgen. ‘Rennen Dex,’ gil ik zo hard als ik kan. ‘Ga weg hier.’

Maar in plaats van weg te rennen komt hij razendsnel mijn kant op gerend.

‘Verdomme lul, laat me los,’ gilt Sierra en ze schopt de grote kleerkast die haar vasthoudt tegen zijn schenen. Hij begint te schreeuwen en alles lijkt één grote chaos te worden tot ik zie dat Dex neergeslagen wordt. Dan staat alles even stil. Ik zie hem voorover vallen en begin te gillen. De gestalte die naast hem rent, en waarvan ik nu pas zie dat het Arthur is, treft hetzelfde lot en valt, net als Dex, voorover op het gras. Wat volgt is een oorverdovende stilte voor enkele seconden. Een aantal mannen rennen op ze af en tillen ze op.

‘Wat ga je doen Rafael?’ roep ik wanhopig.

‘Breng ze weg. Allemaal.’

Nadat hij de opdracht aan de mannen heeft gegeven loopt hij zelf nonchalant weg richting het landhuis.

Ons luide protest voorkomt niet dat we achterin een busje geduwd worden. Om ons heen zitten mannen die ik niet ken, ze zien er angstaanjagend uit. Onze tasjes worden uit het raam gegooid en dan rijden we weg. Waarheen weet ik niet.

Dex is meegenomen, samen met Arthur.

Wat is Rafael van plan met ons?

Wie kan ons nog redden?

Mijn gedachten gillen me toe. Het is één grote chaos en ik probeer mezelf te kalmeren maar het mislukt.

Met mijn trillende hand pak ik die van Sierra. Ze kijkt me schuin aan, ik zie de angst in haar ogen. Ze weet net zo goed als ik dat dit verre van een goede situatie is en ik heb geen idee hoe we ons hieruit moeten redden. Het enige waar ik hoop uit kan putten is dat het in deze regio krioelt van Dex z’n mannen. Zij moeten ons toch wel kunnen redden?

Als we na een korte rit stoppen vliegt de schuifdeur van het busje open. Er staan nog meer mannen. Met grof geweld worden we het busje uitgetrokken en buiten kan ik nog snel om me heen kijken voor we weer ergens ingeduwd worden.

De haven, we zijn in de haven. Ik zie schepen en heel veel containers.

Oh shit. Voor ik er erg in heb worden we een container in geduwd. Mijn gedachten gaan naar Sem en Nikki. Het verdriet dat ze zullen hebben. Dat mag ik niet laten gebeuren. Nooit.

Als de deur van de container achter ons sluit, met een afschuwelijk snerpend geluid dat dwars door mijn ziel gaat, worden we in het pikkedonker achtergelaten. Ik zie letterlijk geen hand voor ogen.

‘Sierra?’

Ik zwaai met mijn handen voor me net zo lang tot ik haar voel.

‘Ik ben hier,’ zegt ze zacht. ‘Dit is niet goed.’

‘Niet echt mijn idee van een gala,’ grinnik ik. ‘Zonde van onze outfits.’

Ze grinnikt zachtjes. ‘Ik snap Dex z’n obsessie voor je. Je weet de situatie altijd weer wat luchtiger te maken. Als ik dan verdomme toch in zo’n hachelijke situatie zit, dan maar met jou.’

‘Dex gaat ons hieruit krijgen. Dat weet ik gewoon,’ zeg ik, zekerder dan ik me voel.

‘Maar hoe dan? Hoe zal iemand ooit weten waar we zijn?’

Natuurlijk deel ik haar zorgen, maar ik laat niets merken. In de container is het benauwd en vochtig en angstaanjagend donker en ik durf niet te gaan zitten, bang voor wat we op de grond aantreffen.

‘Dat weten ze gewoon. We hebben jullie ook gevonden toen jullie meegenomen werden door Arthur. Nu zullen ze ons ook vinden. Dat moet gewoon.’

Een keiharde bonk boven op de container doet ons allebei gillen. We grijpen elkaar vast als de container begint te bewegen. Het lijkt wel een aardbeving. We vliegen van de ene zijde van de container naar de andere en het doet pijn als mijn heup hard de zijkant raakt, maar ik weet me vast te grijpen aan een balk en hou Sierra stevig tegen me aan.

‘Wat gebeurt er?’ gilt Sierra.

Als we na een oorverdovende knal weer volledig stil komen te staan vermoed ik het ergste.

‘Ik denk dat we op een schip zijn geladen…’

Hoofdstuk 2 - Dex

‘Dex, wakker worden. Kom op.’

In de verte hoor ik iemand roepen en ik voel een klap in mijn gezicht. Mijn hoofd bonkt en alles lijkt wazig maar zodra de beelden van de avond binnendringen in mijn hersenen vliegen mijn ogen open.

Joan.

Het duurt even voor ik me kan focussen, maar dan zie ik het gezicht van Arthur. Hij hangt boven me.

‘Gelukkig, je bent wakker.’

Ik probeer rechtop te zitten, het is lastig want mijn been zit vast aan een ketting aan de muur. Wat de hel krijgen we nu?

‘Wie zit hier verdomme achter?’ bries ik.

Arthur begint te lachen. ‘Denk je dat ik dat weet? Ik zit hier, net als jij, vastgebonden aan een muur.’

Als ik naar hem kijk zie ik dat zijn smoking besmeurd is, net als zijn gezicht. Er kleeft zelfs wat bloed aan. Zijn been zit, net als het mijne, aan de muur vastgeketend.

‘Waar de hel zijn we?’

‘Dit, mijn jongen, is -3. Hier aan de voorkant heb ik vorige keer die twee verraders doodgeschoten waar jullie bij waren.’

Ik kijk om me heen maar herken het niet. ‘Zijn we in jouw bedrijf?’

‘Ja, ironisch hè? Dit is een van de cellen. Altijd handig voor vijanden.’

‘Het lijkt erop dat je vijanden er zelf ook gebruik van kunnen maken. Zo handig is het dus ook weer niet.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Niemand weet van deze verdiepingen en er zijn maar weinig mensen die de sleutel hebben.’

‘Is het een bekende?’

‘Dat moet haast wel.’ Hij laat zich kreunend tegen de muur zakken. ‘Diegene heeft zijn doodsvonnis getekend, dat weet ik wel. Als ik hieruit kom, en dat kom ik, maak ik hem helemaal kapot. Niemand flikt mij dit.’

‘We moeten hier weg. Joan… Ik hoorde haar gillen. Wie dit ook doet, ze hebben haar en Sierra.’

De blik die Arthur op zijn gezicht heeft bevalt me niets. ‘Ik zou rekening houden met het ergste Dex.’

‘Ik zou je bek houden als je niets zinnigs te zeggen hebt.’

Zijn wenkbrauwen schieten omhoog en hij begint te grinniken. ‘Het is lang geleden dat iemand zo tegen me durfde te praten. Het is… verfrissend.’

‘Verfrissend of niet, ik moet hier weg.’

Ik begin met mijn been te rukken aan de ketting maar krijg er geen beweging in.

‘Wat denk je? Dit is mijn cel. Ik heb hem laten bouwen. Hier komt niemand weg. Zelfs wij niet. We moeten wachten tot wie hier ook verantwoordelijk voor is ons op komt zoeken.’

Ik grom en blijf met mijn been aan de ketting rukken.

‘Ik weet dat je veel om haar geeft.’

‘Ik geef niet om haar. Ik hou van haar. Ze is mijn leven. Mijn alles. Ik heb haar deze verdomde wereld ingetrokken. Ze verdient het niet om erin te eindigen.’

Ik haal wanhopig mijn handen over mijn gezicht en probeer daarmee mijn hersenen aan te zetten. Er moet een manier zijn om hier weg te komen, mijn mannen te waarschuwen en Joan en Sierra te vinden. Daarna reken ik af met wie hier achter zit.

‘Ik had dat ook weet je?’

Ik zeg niets en kijk Arthur onverschillig aan, totaal niet geïnteresseerd in wat er komen gaat, maar hij trekt zich er niets van aan en gaat door.

‘Ik hield van haar. Zo ontzettend veel. Ik herken veel van jouw gedrag. Het obsessieve, de adoratie. Ze houden ons gegrond. In onze verdorven wereld, met onze vreselijke daden, met alles wat we op ons geweten hebben zijn zij degene waar je je humaan door voelt.’

Ook al wil ik het niet, zijn woorden klinken logisch in mijn oren.

‘Maar bij ons ging het mis,’ gaat hij verder. ‘We groeiden uit elkaar. Steeds verder en verder. Ik zakte steeds verder weg in deze wereld en zij wilde er juist niets mee te maken hebben. Ze smeekte me om eruit te stappen, maar ik luisterde niet. Had ik dat maar wel gedaan…’

Hij kijkt triest voor zich uit en voor even glipt er een klein beetje empathie naar binnen, tot ik weer besef wie ik voor me heb.

‘Ze wist niets van jullie. Jou en je zus. Ik had het haar niet verteld en tegen de tijd dat ik dat wel wilde durfde ik niet meer. Het zou nog een teleurstelling zijn die aan de grote stapel toegevoegd kon worden dus hield ik mijn mond en hoopte dat ze er nooit achter zou komen. Ik was echter dagelijks met jullie bezig. Ik weet hoe zwaar jullie het gehad hebben.’

Ik snuif en voel woede in me opkomen.

‘Misschien is het beter als je nu stopt met praten,’ brom ik.

‘Ik wilde je graag leren kennen. Ik zag mezelf in jou. Veel meer dan ik ooit in Rafael heb gezien. Je bent sterk en slim. Je bent op eigen kracht zover gekomen en ik kan je niet vertellen hoeveel bewondering ik voor je heb. Vooral omdat het jou wel gelukt is.’

Ik frons en kijk hem niet begrijpend aan.

‘Jij hebt haar veilig gehouden. Toen er groot gevaar dreigde deed je er alles aan om haar veilig te houden en het lukte.’

‘Tot nu,’ mompel ik. De pijn die ik in mijn hart voel is niet te beschrijven. Voor het eerst weet ik niet waar ze is. Ik kan haar niet helpen en het idee dat iemand haar pijn doet breekt mijn hart in duizenden stukken.

‘We komen hier wel uit. Dat verzeker ik je. En dan vinden we haar.’

Ik bekijk de man die voor me zit. Mijn vader. Een vreemde.

De gelijkenissen zijn angstaanjagend. Zijn ogen. Zijn houding.

De woorden die hij zojuist uitsprak doen me niets. Althans dat zou ik willen. Ergens voelde ik iets opengaan. Iets wat ik nog nooit gevoeld heb, maar nog voor ik er verder over na kan denken hoor ik in de verte een deur opengaan. Langzame voetstappen naderen ons en als ik opkijk zie ik Rafael staan met zijn altijd aanwezige nonchalante houding en domme uitdrukking op zijn gezicht.

‘Godzijdank,’ zegt Arthur. ‘Maak ons los, en snel.’

Rafael begint meteen te lachen. Een hysterische lach waar hij gedurende een halve minuut in lijkt te blijven hangen. We staren hem beiden verbijsterd aan.

‘No padre. Helaas, daar kom ik niet voor.’

‘Rafael,’ gromt Arthur. ‘Wat gedraag je je vreemd. Waar ben je mee bezig?’

Nu is het mijn beurt om te grinniken. ‘Het lijkt erop dat zoontjelief zich tegen je heeft gekeerd.’

De blik op het gezicht van Arthur zou onbetaalbaar zijn geweest als er niet ook een stem van binnen me toeschreeuwt dat Rafael achter de verdwijning van Joan zit en hij zich niet alleen tegen Arthur maar ook tegen mij heeft gekeerd.

‘Waar is Joan?’

‘Maak je om Joan maar geen zorgen hermano. Broertje. Zoals padre al zei, een zwakke plek is niet handig in deze wereld. Daarbij krijgt die vuile teef wat ze verdient. Wat denk je, dat ik me door iemand in mijn hand laat schieten en dat diegene daar ongestraft mee wegkomt?’

‘Vuile klootzak,’ bries ik en probeer me met alle kracht los te trekken van de muur. ‘Als ik klaar met je ben…

‘Tranquilo hermano, bewaar je kracht. Je zal het nodig hebben.’ Hij begint weer te lachen. ‘Weet je wat nou zo grappig is aan deze hele situatie? Jullie waren zo met elkaar bezig dat het gewoon kinderspel was om dit allemaal te bekokstoven achter jullie rug om.’ Hij wijst naar mij. ‘Ik leidde jou af met je vrouw. Je club… Die ik nagemaakt had omdat ik zogenaamd opkeek naar mijn grote broer.’ Hij richt zijn blik op Arthur. ‘En jou hoefde ik niet af te leiden, je denkt toch dat ik niets kan. Nooit heb je in me geloofd. Ik ben verdomme je zoon. Niet hij. Ik heb mijn hele leven geprobeerd goedkeuring van je te krijgen en wat deed jij? Je zocht je bastaardkinderen op en beloofde ze de opvolging? Denk je dat ik dat accepteer? Dat ik al die jaren naar je pijpen heb gedanst om afgescheept te worden met een club en wat geld op mijn bankrekening? Ik hoor jouw opvolger te zijn. Ik hoorde op dat podium naast je te staan, maar nee…’

Bij elke ik die hij uitspreekt wijst hij woest op zichzelf en hij lijkt met de minuut hysterischer te worden.

‘Kalmeer hijo. Zoon. Dit is nergens voor nodig,’ zegt Arthur op een kalme toon. ‘We kunnen overal nog over praten. Ik wist niet dat je interesse had.’

‘Houd je bek,’ gilt Rafael. ‘Houd verdomme die bek van je. Nee, je komt hier niet mee weg. Niet meer. Je hebt me mijn moeder afgenomen. Je neemt me niet mijn geboorterecht af. Mijn hele leven ben ik al met de nek aangekeken. Iedereen wist wie ik was. Het zoontje van… Wie ben ik nu dan? Als hij op de troon gaat zitten.’ Hij wijst naar mij en kijkt me met een vieze blik aan. ‘Sucio híbrido.’ Vuile bastaard.

‘Genoeg,’ brult Arthur. ‘Maak ons los verdomme.’

Rafael schudt met zijn hoofd. ‘Je maakt geen indruk meer op mij. Ik ben niet meer bang van je.’ Vol minachting kijkt hij naar zijn vader en voor even lijk ik als een buitenstaander naar hun wereld te kijken. Ik mag dan een verdorven verleden achter de rug hebben, ik vraag me af of het veel beter was geweest als ik wel door Arthur was opgevoed.

‘Kijk jullie nu toch eens,’ grinnikt Rafael als hij zijn blik heeft losgerukt van die van Arthur. ‘De twee grootste, meest briljante criminelen van de aardkloot vastgeketend aan de muur als de twee vieze vuile honden die jullie zijn. En kijk mij.’ Hij wijst trots op zichzelf. ‘Niet slecht toch voor een tweederangs zoon die niets kan.’

Het geluid van de deur doet ons alle drie die richting uitkijken. Ik voel een schok door me heen gaan als ik zie wie er door de deur heen komt en de ruimte betreedt, en hoor Arthur meteen vloeken. Hij begint in het Spaans te praten tegen Rafael die begint te lachen.

‘Ja, ik moet toegeven, ik heb wel wat hulp gehad ja. Het was makkelijker om samen te heulen met je vijand bij het langzaam kapot maken van jou en je bastaards.’

Ik kijk Mirco met een woeste blik aan. ‘Vuile verrader,’ roep ik. Zonder emotie kijkt Mirco me aan. ‘Ik heb je zoon bevrijd verdomme.’

‘Je hebt wat?’ briest Arthur.

Met een ruk kijk ik naast me naar Arthur die me kwaad aankijkt en op zijn knieën is gaan zitten.

‘Ja, ik was het. Ik heb je landgoed opgeblazen en de zoon van Mirco bevrijd.’

Arthur laat zich weer zakken en kijkt verslagen voor zich uit. Dan kijkt hij naar Rafael en Mirco. Het lijkt erop dat langzaam alles tot hem doordringt.

‘Allebei mijn zoons hebben me verraden.’ De woorden verlaten zijn mond als een lach. ‘Dan heb ik officieel gefaald als vader.’

‘Ik zou je adem niet inhouden tot je de award voor beste vader in ontvangst kan nemen nee,’ zeg ik kalm. Kalmer dan ik ben want van binnen gaan alle radars af. Mirco heult met Rafael terwijl hij eigenlijk met mij samenwerkte. Wat de fuck is hier aan de hand? Ben ik zo de val ingelopen?

‘Het lijkt erop dat onze oorlog eindelijk tot een einde komt,’ laat Mirco van zich horen.

Arthur staart voor zich uit en knikt. ‘Daar lijkt het inderdaad op.’

Mirco richt zijn blik op mij. ‘Je bent nieuw in deze wereld. Vertrouw niemand jongen. Niemand.’

Ik snuif, maar hou me stil. Er is niets meer dat ik kan zeggen en ik weiger te smeken voor mijn leven. Mijn gedachte is maar bij één iemand en ik hoop met heel mijn hart dat ze geen pijn lijdt. Dat het goed zal komen met haar. Dat ze gelukkig zal worden zonder mij.

‘In deze wereld geldt, wie het meeste biedt wint. En dat was jij in dit geval,’ gaat Mirco verder.

Ik kijk hem fronsend aan als hij met zijn hand achter zich reikt en een pistool uit zijn broekband haalt, hem op Rafael richt en zonder pardon de trekker overhaalt. De jongen die nietsvermoedend voor zich uit keek zakt direct als een pudding in elkaar en als ik een straaltje bloed uit het gat zie lopen dat midden in zijn hoofd is ontstaan besef ik wat er zojuist is gebeurd.

Rafael is doodgeschoten.

Zonder enige aankondiging heeft Mirco hem van het leven beroofd.

Arthur begint in het Spaans te roepen en probeert bij Rafael te komen maar de ketting is te kort.

‘Klootzak! Mijn zoon. Je hebt mijn zoon doodgeschoten.’

‘Maak je geen zorgen. Het zal niet lang duren voor je je bij hem kan voegen, maar die eer laat ik aan jou Dex.’

Hij komt op me aflopen en maakt me met een sleutel los van de ketting aan de muur. Hij overhandigt me het pistool en loopt langzaam weg. Als hij de cel heeft verlaten staar ik naar het pistool in mijn hand en probeer te bevatten wat er zojuist allemaal is gebeurd. Het levenloze lichaam van Rafael ligt midden in de cel met om hem heen een steeds groter wordende plas bloed.

‘Bedenk goed wat je nu gaat doen Dex. Mirco is niet te vertrouwen. Je hebt mij nodig, geloof me. Ik kan je helpen Joan te vinden. Samen maken we hem kapot en nemen we alles over.’

‘Dat is niet wat ik wil. Je zal me nooit met rust laten. Dat weet ik zeker.’

‘Ik zal alles doen wat je wil. Alles. Als jij niets te maken wilt hebben met mijn wereld dan zal ik dat respecteren. De woorden die ik daarnet tegen je uitsprak waren oprecht. Ik bewonder je. Je bent mijn zoon. Ik zal alles voor je doen. Om te beginnen zal ik je herenigen met je vrouw. Dat beloof ik.’

‘Ik hoefde je nooit dood te hebben. Alleen je zou me nooit met rust gelaten hebben. Mij niet, en Joan niet. Ik wil een rustig leven met haar. Dat gaat niet als jij nog leeft. Het spijt me.’

Ik richt mijn pistool op hem en erger me aan mijn twijfelende houding. Ik kijk hem in de ogen. Die ongelofelijk herkenbare ogen en zie mezelf pijnlijk erin weerspiegeld.

‘Je hebt een keuze Dex. En geloof me, als je Joan terug wilt dan ben ik je enige kans.’

Mijn angst om haar te verliezen vertroebelt mijn gedachten. Ik dacht Mirco te kunnen vertrouwen in ons gezamenlijke doel om Arthur kapot te maken, maar nu weet ik niets meer zeker. Wat als ik deze ruimte uitstap, zijn vuile klusje heb opgeknapt en zelf door mijn kop geschoten wordt? Wat als hij Joan heeft? Of erger, wat als hij Joan heeft vermoord? Die gedachte is zo overweldigend dat ik me op mijn knieën laat vallen. Het pistool valt uit mijn handen en voor ik er erg in heb duikt Arthur erop af. Ik kijk ernaar alsof het niet echt gebeurt en lijk bevroren aan de grond als hij het pistool op me richt. De blik in zijn ogen verandert direct en staat kil en ondoorgrondelijk.

‘Je hebt me verraden,’ zegt hij zacht. Hij werpt een blik op het levenloze lichaam van Rafael. ‘Jullie beiden.’

Ik zeg niets en kijk naar de deur. Het is te ver om naartoe te rennen. Tegen die tijd heeft hij me al neergeschoten. Er is niets dat ik kan doen.

‘Oké, jij je zin,’ zeg ik. ‘We gaan dit samen doen.’

‘Te laat jongen. Dat had je je eerder moeten bedenken. Er is geen samen meer. Er is alleen maar ik. En ík vertrouwde je. Hoe stom kon ik zijn? Ik had je al verteld dat je je geen zwakke plek kunt veroorloven in deze wereld. Je hebt je eigen graf gegraven. Vaarwel.’

Hij gaat staan terwijl ik nog op mijn knieën zit, torent ver boven me uit en richt het pistool op me.

Ik richt mijn blik op de grond en hoor een oorverdovende knal.

Hoofdstuk 3 - Nas

‘Dit bevalt me niets,’ zeg ik bezorgd als ik met mijn armen over elkaar sta te kijken hoe alle beveiligers met een bootje naar de kust varen.

‘Je moet me beloven dat jullie op het jacht blijven,’ drukte Ramon me op het hart. ‘Beloof het me Nas.’

‘Vertel me wat er aan de hand is,’ vroeg ik, maar hij gaf me geen antwoord. Het is vreemd dat we alleen gelaten worden. Het klopt niet. Iedereen is opgetrommeld terwijl er altijd een paar man achterblijven op het jacht.

Jenny staat naast me en kijkt net zo bezorgd. Ze heeft haar telefoon in haar hand. ‘Ik heb Joan geprobeerd te bereiken maar ze neemt niet op. Sierra en Dex ook niet. Zou er iets gebeurd zijn?’

Ik pak mijn telefoon en bel Deacon, maar hij neemt niet op.

‘Maxime ook niet,’ zegt Jenny als ze me bezorgd ziet kijken.

‘Verdomme, dit bevalt me niets.’

Net als ik het bijna begeef van de spanning gaat mijn telefoon. Het is Deacon.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Joan en Dex zijn weg. Samen met Sierra. Arthur ook. We weten niets.’ In de stem van Deacon klinkt paniek door.

‘Wat bedoel je weg?’

Ik voel me langzaam koud worden en zie de vragende blik van Jenny. Shit, nu moet ik haar vertellen dat haar zus is verdwenen.

‘We zijn met man en macht bezig. Nas, je moet me beloven dat jullie op het jacht blijven. Er is personeel onderweg die bij jullie blijft. Er liggen wapens in onze slaapkamer onder het bed. Pak ze en blijf bij Jenny. Beloof me dat.’

‘Ik… Deacon doe alsjeblieft voorzichtig. En redt haar…’

‘Ik zal er alles aan doen, ik spreek je later.’

Als ik ophang kijk ik direct in de vragende blik van Jenny. ‘Ze zijn weg… Dex, Joan en Sierra. Niemand weet waar ze zijn.’

Jenny begint te vloeken en loopt driftig heen en weer. ‘Wat kunnen we doen?’

‘Jij doet helemaal niets. Je bent zwanger. Je moet aan je zoon denken. Ik daarentegen kan niet hier blijven zitten afwachten. Er is personeel onderweg. Zodra ze er zijn vertrek ik.’

Ik bel direct naar Sem. Ik heb geen idee of de mannen dat al gedaan hebben maar ik vermoed van niet. Waarschijnlijk willen ze hem niet ongerust maken over de verdwijning van zijn moeder maar op dit moment zal ik alles doen om hen terug te vinden.

‘Nas?’ zegt hij verbaasd als hij opneemt.

‘Sem, luister goed naar me. Er is geen tijd voor paniek, ik heb je hulp nodig en snel.’

‘Oké,’ zegt hij vastberaden. ‘Wat moet ik doen?’

‘Zit je achter een computer?’

‘Ik ben bij opa, maar ik heb een laptop bij me.’

‘Zorg dat niemand je hoort. Nikki en je opa mogen hier niets van weten, dat is belangrijk. Dex, Sierra en je moeder zijn verdwenen. We moeten ze vinden en jij bent mijn enige hoop.’

‘Mijn moeder?’

‘Ik weet het Sem. Ik ben ook doodsbang, maar ik zal er alles aan doen om haar terug te vinden. Je moet ons helpen.’

‘Ja, ja natuurlijk. Ik… Ik heb daar geen spullen voor bij me. Laat me even nadenken.’

Het is een korte tijd stil. Tijd waarin ik mijn nagels bijna tot de riemen opvreet.

‘Boaz! Die woont hier om de hoek. Hij heeft zijn spullen staan.’

Ik hoor hem iets mompelen tegen zijn opa en hoor hem dan rennen. ‘Ik ren nu naar hem toe,’ hijgt hij. ‘Het zijn mijn moeder en Dex, we moeten ze traceren,’ hoor ik hem zeggen, waarschijnlijk tegen Boaz. Godzijdank is hij thuis.

‘We gaan aan de slag Nas, is het goed als ik je zo terugbel?’

‘Dat is goed. Schiet alsjeblieft op.’

Als ik ophang ren ik naar de slaapkamer. Onder het bed vind ik talloze wapens. Ik steek er twee in de broekband van mijn joggingbroek en ren dan weer naar boven waar ik zie dat het personeel net is aangekomen. Dat is mooi, dan kan ik Jenny veilig achterlaten. Het zijn weliswaar geen getrainde beveiligers maar ze lijken me slim genoeg om Jenny in veiligheid te brengen mocht het nodig zijn. Ik geef ze instructies en stap dan op een jetski om mezelf naar de kust te brengen. ‘Doe alsjeblieft voorzichtig Nas,’ roept Jenny. ‘En breng ze terug.’

Zonder nog iets te zeggen geef ik gas en ben ik in enkele minuten bij de kust waar ik meteen op mijn telefoon kijk om te zien of ik iets van Sem gehoord heb. Ik besluit Deacon niet te bellen. Die zou helemaal doordraaien als hij hoort dat ik toch van het jacht af ben gegaan en eisen dat ik terugga, wat ik toch niet ga doen dus ik zie het nut er niet van in. Dit moet ik zelf doen. Ik schrik op van het geluid van mijn telefoon als ik me door de menigte wurm op de boulevard.

‘Sem?’

‘Ik heb beide telefoons kunnen traceren. Die van mijn moeder is op het adres van Arthur. Dat landgoed. Die van Dex geeft geen signaal meer af maar het laatste signaal wat ik daarvan opgepikt heb is bij Cordaro Flowers, het bedrijf van Arthur.’

Mijn hersenen maken overuren als ik de informatie van Sem verwerk. Joan is niet meer op het landgoed, dat weet ik zeker. De mannen van Dex zullen dat landgoed en het huis volledig hebben uitgekamd. Mijn enige hoop is Cordaro Flowers. Ik hou een taxi aan en spring erin.

‘Cordaro Flowers por favor.’

De man kijkt me fronsend aan. ‘Nu,’ roep ik. Ik gooi hem een briefje van honderd toe die hij gretig aanneemt. Zonder nog iets te zeggen geeft hij gas. Het is een korte rit maar het lijkt eindeloos te duren voor het grote indrukwekkende, met bloemen versierde, bedrijf voor me opdoemt. Het is volledig verlicht maar ziet er verlaten uit. Op wat auto’s na is het leeg op het grote parkeerterrein.

‘Weet u zeker dat u hier moet zijn?’

‘Nee, maar daar ga ik achter komen. Dank je wel.’

Ik stap uit en loop snel naar de ingang die natuurlijk op slot zit. Ik ren om het gebouw heen waar ik nog een deur vind. Een kleinere, en hij is open. Voorzichtig duw ik hem open waarna ik een donkere loods in loop.

Een angstaanjagende stilte valt als een doek over me heen en geeft me kippenvel van mijn tenen tot mijn kruin. Alles in mij gilt dat ik weg moet wezen, maar ik loop vastberaden door, dankbaar dat ik vanavond gekleed ben in een joggingbroek en shirt en comfortabele sneakers eronder omdat ik toch op de boot zou blijven met Jenny. De wapens in mijn broekband herinneren me aan het gevaar waarin ik verkeer. Deacon heeft me goed getraind en me overal van op de hoogte gehouden. Iedere avond gaf hij me les. Alle gezichten van iedereen die betrokken is ken ik, en alle namen die erbij horen, ik ken iedereen. Hij heeft me getraind voor dit moment zonder dat we het beiden wisten. Ik zie de lift waar hij me over vertelde. Hij staat open, maar ik weet dat er een speciale sleutel nodig is om naar de onderste verdiepingen te gaan. Misschien zijn ze wel boven?

Maar als ik de lift instap hoor ik een schot van een geweer. Het komt duidelijk van beneden.

Shit, hoe kom ik daar? Wanhopig druk ik op allerlei knopjes en er verschijnen drie getallen op het digitale scherm. Hoe?

Maar dan zie ik het. De sleutel zit erin! Ik kan naar beneden. Met trillende handen druk ik op -1, -2 en -3, niet wetende naar welke verdieping ik precies moet. In mijn zak voel ik mijn telefoon trillen. Als ik erop kijk zie ik de naam van Deacon verschijnen. Hij zal inmiddels op de hoogte zijn van mijn actie maar ik druk hem weg zodat ik me kan focussen want de liftdeuren vliegen open. Het is pikkedonker op -1 en ik hoor niets of niemand. Ik druk op deuren sluiten en vervolg mijn weg naar -2. Daar is het compleet verlicht. Ik zie machines staan en stapels dozen met zakjes bloemenvoeding maar geen teken van leven. Nog één verdieping te gaan. Zodra de deuren zich openen zie ik meteen een paar man staan. Ze reiken naar hun broekband als ze me zien.

‘Niet schieten,’ roep ik met mijn handen omhoog. Ik stap voorzichtig de lift uit.

‘Ik hoor bij Dex en Joan,’ zeg ik in de hoop dat ik het goede kamp te pakken heb. Het kamp van Mirco. Aan het uiterlijk van de mannen te zien wel. Ze zien er niet Spaans uit en de man die tussen hen in zit op z’n knieën daarentegen wel. Het is Dario, ik herken hem van de foto.

‘Wie ben jij?’ hoor ik naast me. Een tengere grijze man komt op me aflopen. Zijn ogen staan vriendelijk en hij glimlacht.

‘Ik ben Nas. Ik hoor bij Dex en Joan. Ze zijn verdwenen.’

Ik probeer zeker over te komen, maar van binnen sterf ik het bijna af. Ik sta diep onder de grond met een stelletje criminelen te praten die eruit zien alsof ze me ieder moment in koelen bloede voor mijn kop kunnen knallen.

‘Ah, de vrouw van Deacon, is het niet?’

Ik knik.

‘Ik heb mijn huiswerk gedaan,’ mompelt hij.

‘Mirco Zojac is het niet?’

Hij knikt lachend naar me.

‘Ik heb ook mijn huiswerk gedaan. Weet jij waar ze zijn?’

‘Dex is daarbinnen,’ hij wijst nonchalant naar een cel achter hem, maar de deur is gesloten dus ik kan niets zien. ‘Samen met zijn vader,’ gaat hij verder.

‘Wat?’ roep ik. ‘Met Arthur?’

‘Als het goed is, is hij straks alleen over. Hij gaat hem vermoorden. Rafael is al dood. En dan ben jij de volgende,’ zegt hij op duistere toon tegen Dario die nog steeds op z’n knieën tussen de twee grote mannen zit met zijn handen op zijn rug gebonden. ‘Maar jij komt er niet zo makkelijk vanaf.’

‘Ik hoor niets, weet je zeker dat het goed gaat daarbinnen?’

‘Ik vertrouw erop dat Dex zijn vader net zo goed dood wil als ik.’

Peinzend kijk ik naar de deur. ‘Mag ik ernaartoe?’

Hij doet een stap opzij en maakt een uitnodigend gebaar. ‘Maar natuurlijk Nas, ga je gang. Misschien wel leuk voor Dex, wat publiek erbij.’

Ik loop op de deur af en verstijf bij het tafereel dat ik voor me zie als ik hem stilletjes geopend heb. Arthur houdt een wapen gericht op Dex die voor hem zit op z’n knieën en ze lijken beiden niet door te hebben dat ik er sta. In mijn hoofd gaan alle alarmbellen af en alsof iemand het van me overneemt pak ik een pistool uit mijn broekband en richt hem op Arthur. Een oorverdovende knal volgt en ik weet niet wie op wie heeft geschoten, maar als ik Arthur voorover zie vallen en zijn lichaam roerloos blijft liggen op de grond begint het me duidelijk te worden.

Ik heb hem vermoord.

Er stroomt bloed uit zijn hoofd.

Verdomme.

Ik heb Arthur Cordaro vermoord.

Dex kijkt met een ruk naast zich en zet grote ogen op als hij mij ziet. Zijn blik gaat naar Arthur die voorovergevallen op de vieze vochtige grond ligt met op een paar meter afstand zijn zoon Rafael. Beiden geraakt in hun hoofd.

‘Jezus, Nas. Je…’ Dex staat op en komt razendsnel op me aflopen. ‘Je hebt mijn leven gered.’

‘Ik…ik…’ Mijn handen trillen en ik lijk geen woorden te kunnen vormen. Voorzichtig trekt Dex het pistool uit mijn handen en trekt me dan naar zich toe. Voor heel even staan we stilzwijgend tegen elkaar aan.

‘Verdomme Nas,’ mompelt hij. ‘Weet Deacon dat je hier bent?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, hij belde vlak voor ik hier naar binnen ging maar ik heb niet opgenomen.’

‘Geef me je telefoon.’

Ik reik hem mijn telefoon aan en kijk toe hoe hij Deacon belt die na één keer overgaan al opneemt.

‘Ze is bij mij. Het gaat goed,’ hoor ik Dex zeggen. ‘Joan?’ gromt hij. ‘Verdomme.’

Ik kijk angstig toe hoe Dex de controle kwijt lijkt te raken.

‘Dario zit in de andere ruimte. Misschien weet hij meer,’ zeg ik.

We lopen beiden de ruimte in waar de andere mannen staan.

‘Is het gebeurd?’ vraagt Mirco meteen.

Dex knikt. ‘Waar is Joan?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Verdomme,’ gilt Dex. ‘Ik wil mijn vrouw en wel nu.’

De mannen naast Dario trekken meteen hun wapen na de woede uitbarsting van Dex maar Mirco maant ze tot kalmte. ‘Dat Rafael je vrouw zou pakken wist ik niet. Daar heeft hij me niet van op de hoogte gebracht.’

‘Misschien weet hij meer,’ opper ik wijzend op Dario. Die meteen begint te lachen.

‘Ik weet niets.’ Hij spuugt een grote rochel voor Dex z’n voeten. ‘En als ik het wel wist dan zou ik het niet zeggen. Traidor!’ Verrader!

‘Ja, je had op je intuïtie moeten vertrouwen,’ zegt Dex nonchalant. Hij zet een paar stappen naar voren en trapt hem dan hard in zijn gezicht met de onderkant van zijn voet. Hij blijft dat herhalen tot Mirco hem naar achteren trekt.

‘Genoeg, ik heb andere plannen met hem.’ Hij kijkt hem vol walging aan. ‘Hij heeft mijn meisje vermoord. In opdracht van Arthur. Voor mijn ogen schoot hij haar dood. Een snelle dood is geen optie voor hem.’

We kijken allemaal naar Dario die met een bebloed gezicht omhoog gehouden wordt door twee mannen.

‘We moeten gaan Dex,’ dring ik aan.

Hij zet de telefoon weer aan zijn oor waar Deacon al die tijd is blijven hangen en knikt. ‘Ja, we moeten gaan. Ze staan boven op ons te wachten.’

‘Dex, ik zal er alles aan doen om erachter te komen waar je vrouw en je zus zijn,’ zegt Mirco als we in de lift stappen. ‘We houden contact.’

Dex zegt niets en knikt. Als de liftdeuren sluiten slaken we beiden een diepe zucht.

‘Ik vertrouw hem niet,’ zeg ik zacht.

‘Ik ook niet.’

‘We gaan haar vinden Dex.’ Ik leg mijn hand op zijn arm en we kijken elkaar begripvol aan. Beiden niet klaar om de belangrijkste persoon in ons leven te verliezen. Zodra de liftdeuren openen zie ik Deacon. Zijn blik glijdt over ons heen en aan die blik te zien is hij allesbehalve blij. Hij trekt me de lift uit.

‘Je hebt geen idee hoe verschrikkelijk kwaad ik op je ben.’

Zijn greep verplettert me bijna en zijn hand verdwijnt in mijn haar. Hij trekt mijn hoofd omhoog. ‘Ben je oké? Wat is er gebeurd?’

‘Ik eh…’

‘Ze heeft mijn leven gered,’ onderbreekt Dex ons.

Deacon staart hem enkele seconden aan en richt zijn verbaasde blik dan op mij.

‘Ik had Sem gebeld,’ leg ik uit.

Inmiddels hebben Maxime en John en nog tientallen van Dex z’n mannen zich om ons heen verzameld.

‘Hij heeft Dex z’n telefoon tot hier kunnen traceren, maar kreeg geen signaal meer. Ik dacht dat het de moeite was om een kijkje te nemen. Alles ging zo snel daarna…’

‘De rest van het verhaal moet wachten. Joan en Sierra zijn nog steeds verdwenen. Enig spoor?’ bromt Dex.

‘Wat is er gebeurd daar beneden?’ dringt Deacon aan. ‘Hoe heeft ze je leven gered?’

‘Geloof me Deac, dat komt later.’

‘Dat komt niet later,’ brult hij kwaad.

‘Naar buiten dan,’ zegt Dex. ‘Niemand mag ons horen.’

Met grote passen verdwijnen we de loods uit en lopen we richting de parkeerplaats. Als alleen Deacon, Maxime en John om ons heen staan en de rest van de mannen buiten gehoorsafstand zijn begint Dex te praten.

‘Dit moet tussen ons blijven. Voor de veiligheid van Nas mag nooit iemand achter haar betrokkenheid komen.’

‘Welke betrokkenheid, wat is er?’ zegt Deacon op wanhopige toon.

‘Ik heb Arthur vermoord.’

Maxime en John beginnen te vloeken en uit het gezicht van Deacon lijkt elk spoortje bloed weg te trekken.

‘Je hebt wat…?’ Zijn handen hangen hulpeloos langs zijn lichaam. ‘Verdomme Nas. Eigenwijze griet. Je had niet alleen op pad moeten gaan.’

‘Er was geen tijd. Ik moest dit doen. En je had me goed getraind.’

‘Hij is dood dus?’ vraagt Maxime.

Dex knikt. ‘Hij en Rafael. Beiden.’

‘Nu moeten we Joan en Sierra vinden,’ zegt John.

Uit het gebouw verschijnt Mirco met achter hem zijn mannen waarvan er één het lichaam van Dario over zijn schouder heeft gedrapeerd.

‘Waren zij ook beneden?’ zegt Deacon.

‘Ja, maar ze hebben niets gezien. Voor zover zij weten heb ik hem vermoord,’ antwoordt Dex.

‘Dat houden we zo,’ bromt Deacon.

‘Dex, mijn mannen hebben een paar van Rafael z’n mannen gevangen genomen. Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb,’ zegt Mirco zodra hij ons genaderd is. Zijn gezicht staat ernstig. ‘Eén van hen is gaan praten na wat motivatie van onze kant. Ze zijn op een schip geladen, in een container. Het schip is een uur geleden vertrokken. Naar Pakistan.’

Dex kijkt naar hem alsof hij zojuist heeft verteld dat het einde van de wereld nabij is en we nog één uur over hebben en ik voel de grond onder me wegzakken bij het idee dat Joan ergens in een container vastzit midden op zee.

‘We moeten haar redden,’ roep ik.

‘Jij doet helemaal niets meer,’ zegt Deacon. ‘Je gaat terug naar het jacht en blijft daar.’

‘Geen denken aan,’ gil ik. ‘We moeten haar redden. Kom op Deac. Ik wil geen ruzie met je maken maar je houdt me niet tegen.’

Hij zucht diep en kijkt me kwaad aan. ‘Je blijft bij mij. Alleen bij mij. Heb je dat begrepen?’

Ik knik omdat ik hem niet nog meer over de zeik wil helpen. We hebben alle mankracht nodig om Joan en Sierra van dat schip af te krijgen.

Mirco hangt aan de telefoon. Zijn houding is nonchalant en hij spreekt in een taal die ik niet versta. Als hij ophangt richt hij zijn aandacht weer op Dex. ‘Ze zijn nog niet ver. Ik heb een helikopter geregeld.’

‘Ik ook,’ onderbreekt John ons die met zijn telefoon aan zijn oor staat.

‘Mooi,’ zegt Dex. ‘Waar moeten we zijn?’

‘De haven,’ antwoordt John.

‘Die van mij ook,’ zegt Mirco.

Vliegensvlug bewegen we ons naar de auto’s waarna we wegscheuren richting de haven. Daar aangekomen zien we twee legerhelikopters staan. Ik ben inmiddels voorzien van een kogelvrij vest en Deacon houdt mijn hand stevig vast als we ons richting de helikopters bewegen waar we ons verdelen in twee teams.

‘Succes Dex,’ zegt Mirco voor we instappen. ‘Morgen om 10.00 uur bij Cordaro Flowers. Zorg dat je er bent.’

Dex antwoordt niet en stapt de helikopter in. ‘Gaan,’ brult hij en maakt een handgebaar naar de piloot. We stijgen op en vliegen de zee over. Ik heb nog nooit in een helikopter gezeten en voel de spanning door mijn lijf gieren. De angst overheerst en ik hoop met heel mijn hart dat we Joan ongeschonden aantreffen.

Hoofdstuk 4 - Dex

Ik heb gefaald. Nog nooit in mijn leven heb ik zo ontzettend gefaald. Ik dacht haar veilig te kunnen houden maar het besef dat dat me niet lukt in mijn wereld raakt me als de kogel die ik in mijn borst opving toen ik voor het eerst haar leven probeerde te redden.

Het idee dat ze ergens in een smerige container ligt midden op zee breekt me in tweeën en doet me bijna bezwijken. Alleen de kans dat ze nog leeft houdt me op de been. Eerlijk gezegd had ik het al opgegeven. Ik had mijn dood geaccepteerd toen Arthur zijn pistool op me richtte en op het punt stond om zijn eigen zoon in koelen bloede dood te schieten. Zonder haar had het toch geen zin en als ze nog wel zou leven zou ze beter af zijn zonder mij, maar nu ik er nog ben weet ik dat ik haar moet redden. Dat is mijn doel en dat zal ik behalen, al is dat het laatste wat ik doe.

Ik krijg een oortje aangereikt van Maxime. Hij kijkt me doordringend aan. ‘Gaat het goed?’

Ik antwoord niet, want nee, het gaat verdomme niet goed. Het liefst spring ik nu uit deze helikopter en laat ik mezelf verzuipen in de oceaan, maar ik hou mijn suïcidale gedachten voor me en installeer mijn oortje zodat ik kan communiceren met de rest. John voert het woord en neemt het plan met ons door zodra we het schip naderen. Gezien het feit dat het een goed beveiligd schip is van Arthur en ze geen idee hebben van onze komst verwachten we wat tegengas. Er zijn gewapende soldaten op het schip. Nog een reden om haar zo snel mogelijk van dat verdomde schip te krijgen. Ik weet dat ze sterk is, veel sterker dan ik ben, maar dit is geen wereld voor haar.

Mijn verdorven fucking wereld heeft al haar onschuld doen verdwijnen. Ze heeft mensen vermoord, aanslagen overleefd en zich keer op keer moeten verdedigen tegen het pure kwaad in de wereld.

‘Het andere team gaat het schip op,’ hoor ik John in mijn oor zeggen. ‘Wij geven ze dekking vanuit de helikopter.’

‘Nee,’ roep ik. ‘Ik ga dat schip op.’

‘Dat lijkt me niet sli…’

‘Ik ga dat verdomde schip op. Ik haal haar uit die container en er is niemand die me tegen kan houden.’

Ik sta op en ga bij de schuifdeur van de helikopter staan. Niemand zegt meer iets. Ik ben en blijf de baas en er is niemand die tegen me in durft te gaan op dit moment. Ik ben zwaar bewapend en niet mezelf. Dat is voor iedereen duidelijk.

‘De plannen zijn gewijzigd,’ hoor ik John zeggen door het oortje. ‘Wij gaan het schip op. Het andere team geeft ons dekking.’

In de verte zie ik het schip opdoemen. De zee is kalm en de nacht is zwart en duister, net als mijn gedachten. Van binnen woedt er een storm in mij die niet zal liggen zolang ik haar niet in mijn armen heb.

‘Iedereen klaar?’ vraagt John.

Ik hoor iedereen bevestigen en zet me schrap als de deur geopend wordt. De helikopter vliegt zo laag als hij kan en zodra de ladder uitgegooid wordt ben ik de eerste die aan de afdaling begint. Ik hoor meteen geweerschoten maar het deert me niet. Ik zou op dit moment meerdere kogels op kunnen vangen om bij haar te komen. Als mijn voet de vloer van het schip raakt duik ik achter een container voor dekking. Al snel staat mijn hele team om me heen. We kijken elkaar vragend aan. Het schip is enorm en bevat honderden containers.

‘Het moet een container aan de rand zijn,’ zegt Deacon. ‘Ze zijn vrij snel vertrokken en zo’n schip laden duurt heel lang. Als zij in een van de laatste containers zaten die erop gezet werd konden ze meteen vertrekken.’

Om ons heen wordt er nog geschoten maar het lijkt minder te worden.

‘Eerst de bemanning uitschakelen, dan kunnen we gaan zoeken,’ zeg ik, waarna we ons opsplitsen in twee teams van tien man en ieder een kant van het schip opgaan. Ik schakel meteen een man uit die met zijn wapen getrokken op ons af komt lopen. John doet hetzelfde met een andere gewapende man en al snel zijn we aan de voorkant van het schip. Zodra de meeste mannen zijn uitgeschakeld roept Maxime dat we moeten gaan zoeken. ‘Wij houden de boel in de gaten. Ga Dex.’

Deacon en Nas volgen me als ik op de containers begin te slaan. Met moeite krijg ik een container open. Het duurt te lang, als ik al die containers op deze manier moet nakijken zijn we morgenochtend nog niet klaar en dan is het te laat.

Veel te fucking laat.

Ik zie een aantal van mijn mannen bezig met containers aan de rand.

‘Dex,’ hoor ik iemand roepen. Het is Ramon. ‘Nu komen.’

Hij staat samen met Micha voor een geopende container en gebaart dat ik snel moeten komen. Ik ren zo snel ik kan hun richting op maar het lijkt alsof ik in slow motion loop en mijn benen dienst weigeren. Hebben ze haar gevonden? Laat het alsjeblieft goed zijn met haar.

Ik ren achter hen aan de container in. Het is pikkedonker. Maar de zaklamp van Ramon is gericht op twee lichamen.

Oh God nee.

Ik zie Joan en Sierra gearmd liggen tegen elkaar aan. Allebei met gesloten ogen.

‘Joan,’ gil ik met een voor mezelf onherkenbare stem vol wanhoop en pijn en neem haar in mijn armen. In een flits zie ik de beelden voor me van toen ze in een plas bloed op de stoep voor mijn club lag. Haar lichaam is slap maar voelt warm aan.

Ze is niet dood.

Ramon zit naast Sierra en checkt haar pols. ‘Ze leeft nog.’

‘Joan ook,’ hijg ik.

‘Ze moeten naar buiten,’ zegt Deacon. ‘Er is te weinig zuurstof in de container. Ze zijn bijna gestikt verdomme.’

We tillen ze naar buiten waar ik met Joan in mijn armen tegen de container aan ga zitten. Mijn gezicht leg ik tegen dat van haar en ik wieg haar heen en weer. ‘Word wakker alsjeblieft Joan.’

‘Dex, we moeten terug. Ze moeten naar het ziekenhuis,’ zegt John. ‘De helikopter is geland op het schip. We kunnen instappen.’

Ik sta op met Joan in mijn armen en besef dat wat John zegt belangrijk is. Ze moeten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Als ze echt zuurstof tekort zijn gekomen ben ik bang voor de schade die is aangericht. Als ik met haar levenloze lichaam de helikopter binnenstap blijft de woede zich maar opbouwen diep binnen in me. Ik had Arthur zelf dood moeten schieten. Ik had hem moeten verminken tot hij zou schreeuwen om genade. Hij heeft ons deze wereld in getrokken. Zijn gestoorde zoon heeft dit veroorzaakt en ik heb er niets aan gedaan om dat te voorkomen.

Nas neemt naast me plaats en pakt de hand van Joan. Van niemand anders zou ik dit accepteren. Alleen ik wil haar vasthouden en voor haar zorgen maar ik weet hoe belangrijk Joan voor haar is dus ik laat het toe. Samen zitten we stilzwijgend de minuten weg te tellen tot we weer aan land zijn. Het duurt tergend lang.

‘We hebben gecommuniceerd met het ziekenhuis Dex, we mogen op het dak landen. Dan kunnen ze zo snel mogelijk behandeld worden,’ onderbreekt John mijn gedachten.

Niets van zijn woorden dringen bij me binnen. Ik kan alleen maar kijken naar haar en haar wit weggetrokken gezicht. Ik heb niet eens door dat we geland zijn. Dat zie ik pas als Deacon me toeschreeuwt dat we uit moeten stappen en me een paar klappen in mijn gezicht geeft.

Ik voel ze amper.

Met haar in mijn armen loop ik naar het medisch team dat staat te wachten. Sierra ligt al op een brancard maar ik kan Joan niet loslaten. Met drie man moeten ze haar uit mijn armen trekken en als ze weggereden wordt stort ik neer op de grond en wordt alles zwart.

~

Joan staat buiten. Op het strand. Ze heeft haar trouwjurk aan. Ze is prachtig.

Ze glimlacht liefjes naar me.

Ik probeer naar haar toe te lopen maar het lukt niet. Ik zit vast, met een ketting aan een muur. Er is geen beweging in te krijgen. Als ik mijn blik weer omhoog richt zie ik iemand naast Joan staan. Volledig in het zwart gekleed met een grote bos bloemen in zijn handen.

Rode anjers.

Niet aannemen Joan, wil ik gillen maar er komt geen geluid uit mijn mond. Ik kan alleen maar toekijken hoe ze de bloemen aanneemt van de man in het zwart. Als hij zijn blik op mij richt klikken zijn felle groene ogen in de mijne. Zijn lach is ijzig en bereikt zijn ogen niet.

Ik wil roepen maar het lukt niet.

De rode anjers veranderen langzaam in een grote rode bloedvlek op haar spierwitte jurk. Ze grijpt naar haar buik waar het bloed zich uitbreidt en ze klapt voorover, naar adem happend.

Oh nee, nee, nee. Niet Joan. Alsjeblieft niet Joan.

Neem mij. Niet haar…

Als de man zich omdraait en me eindelijk zijn volledige gezicht toont, zie ik wie het is.

Het is niet Arthur die haar leven probeert te ontnemen. Het is niet Rafael met zijn gestoorde gedrag.

Er is maar één persoon zo gevaarlijk voor haar.

Ik kijk recht in mijn eigen gezicht.

‘Joan!’ schreeuw ik en ga rechtop zitten.

Voor even moet ik me oriënteren. Ik kijk om me heen en zie het bezorgde gezicht van Deacon. ‘Christus, ik schrik me dood,’ bromt hij.

‘Waar ben ik?’

‘In het ziekenhuis. Je bent een uur geleden in elkaar geklapt.’

‘Joan? Waar is Joan?’

Ik gooi mijn benen over de rand van het bed en moet mezelf dwingen om niet weer terug te vallen van de duizeligheid die me overvalt. Wat de fuck is er met me aan de hand?

‘Je moet blijven liggen Dex. Ze hebben je onderzocht. De klap die je hebt gekregen heeft een wervel in je nek verschoven. Hij drukt op een zenuw. Je moet rust nemen.’

‘Wat ik moet is naar Joan.’

‘Ga liggen verdomme,’ zegt Deacon kwaad. ‘Joan heeft niets aan je als je weer flauwvalt. Ze zijn met haar bezig. Ik heb geregeld dat ze naast je komt te liggen zodra ze klaar zijn.’

Ik wil hem negeren en doorgaan maar ik kan amper bewegen. Alles in mijn lijf lijkt pijn te doen. Mijn hoofd bonkt en ik ga bijna over mijn nek. Ik geef toe en laat mezelf weer in het bed zakken.

‘Wat een fucking puinhoop,’ mompel ik. ‘Weet je wel iets over haar?’

Ik kijk hem wanhopig aan.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nog niet, maar ik denk dat we op tijd waren Dex. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt.’

Zijn woorden zouden me opluchting moeten geven maar zolang ze niet naast me ligt, me niet aankijkt met die prachtige ogen van haar en ik haar heerlijke stem niet hoor kan ik me niet ontspannen. Als de deur opent kijk ik in spanning toe. Ik zie Nas binnen komen lopen met achter haar aan een aantal verpleegkundigen die een bed voortduwen, met daarin Joan.

Breekbaar en fragiel met een zuurstofmasker over haar mond.

‘Het komt goed met haar,’ zegt Nas met een opgeluchte uitdrukking op haar gezicht. ‘Er is geen schade. Ze is gewoon uitgeput op dit moment. Ze dienen haar vocht toe en medicatie en zuurstof. Ze kan elk moment wakker worden. Voor Sierra geldt hetzelfde. Ze ligt in de kamer hiernaast. John en Ramon blijven bij haar tot ze wakker wordt.’

Ik kijk naar Joan die inmiddels naast me ligt.

‘Schuif haar bed tegen dat van mij,’ draag ik Deacon op. Ik moet haar voelen en neem haar hand in de mijne met het voornemen haar nooit meer los te laten.

‘Ik heb Sem gebeld,’ zegt Nas. ‘En hem verteld dat we haar gevonden hebben. Hij moest huilen, maar was heel opgelucht. Ik heb beloofd dat we zo snel mogelijk naar huis komen.’

Mijn hart breekt als ik hoor van het verdriet van Sem. ‘Weet Nikki het ook?’

‘Nee, en de vader van Joan ook niet. Dat willen we zo houden.’

‘Mooi.’

Als de deur weer opent komen Maxime en Jenny binnenlopen. ‘Sorry, ze wilde per se komen,’ verontschuldigt Maxime zich tegen me.