De Overname

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Schuld #5 - De Overname

Copyright © 2021 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083113173

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De Overname - Voorwoord

Het leek zo makkelijk toen hij het deed... Ik kwam in een gespreid bed terecht en dacht achterovergeleund geld te verdienen, maar de problemen stapelen zich op. Overal ligt gevaar op de loer en als zij mijn loods binnen komt vallen is niets meer hetzelfde.

~

Hij is de wandelende vertegenwoordiging van de zeven zonden. Ik veracht mannen zoals hij en zal er alles aan doen om ze kapot te maken zoals zij dagelijks, zonder aarzeling, vele mensenlevens verwoesten. Hier zal hij niet makkelijk mee wegkomen.

Tenminste dat was de bedoeling...

Hoofdstuk 1 - Ted

En daar gaat hij weer. Dat verdomde kantoor in. Vanavond neemt hij er niet één maar twee mee. Twee slanke, lange dames met benen tot aan hun oksels. Dat lijkt een voorwaarde te zijn van meneer. Anders kom je er niet in. Dat, samen met opgespoten lippen en tailles met de omvang van zijn bovenarm.

Wat bezielt die vrouwen?

Ze weten dondersgoed dat ze gebruikt worden door hem. Voor zijn eigen genot, en als hij klaar met ze is, meestal na een uurtje, gooit hij ze eruit en gunt hij ze geen blik waardig meer. Dan loopt hij rond in zijn club alsof hij een koning is die regeert over zijn onderdanen.

Varkens hebben meer manieren dan deze man. Hij mag dan wel een knap uiterlijk hebben, wat ik tot mijn grote afkeer moet toegeven, zijn innerlijk is dor en droog als de vlakte van een dode vallei waar zich niets bevindt, net als zijn ziel.

Ik bestel nog een glas water aan de bar. Dit is al de vierde avond van deze week dat ik hier ben. Elk hoekje en elk plekje ben ik aan het ontdekken. Er moet meer zijn dan wat ik tot nu toe gezien heb want ik weet dat deze club slechts een dekmantel is. Ik weet waar deze man zich mee bezig houdt en dat is niet alleen met het schenken van alcohol aan feestende mensen, hoewel dat op het eerste oog wel zo lijkt.

Voor een leek.

En dat ben ik niet.

Als ik na een halfuur boven in de club de deur van zijn kantoor open zie gaan schiet mijn blik naar hem toe. Hij kijkt voldaan. Het was een vluggertje deze keer. De dames laat hij voor op de trap en zodra ze de dansvloer bereikt hebben verdwijnt hij in de menigte. Ik zie dat ze verward om zich heen kijken.

Hij is weg meiden.

Hij heeft jullie een halfuurtje van zijn kostbare tijd gegund maar dat is alles wat je ooit van hem zal krijgen.

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en probeer hem te vinden in de menigte. Meestal gaat hij direct naar de bar waar hij vaak op dezelfde plek te vinden is. Hij is te voorspelbaar voor een crimineel. Er loopt altijd een aantal grote kleerkasten in zijn buurt maar als iemand hem kwaad wil doen hoeft diegene alleen maar een paar weken in zijn buurt te hangen om al zijn gewoontes te analyseren en vervolgens een kans te creëren om hem iets aan te doen.

Ik niet. Ik heb andere plannen met hem.

Zo makkelijk komt hij niet weg met zijn acties als het aan mij ligt.

Vol walging kijk ik hoe hij plaatsneemt aan de bar. Hij praat met een andere man die ik direct herken als zijn compagnon. Ook hij is er iedere avond en vertoont veelal hetzelfde gedrag.

Twee mannen die vinden dat ze overal recht op hebben en overal mee weg kunnen komen.

Mijn blik gaat over zijn grote, gespierde lijf. Deze man is intens knap en dat weet hij.

Het is ook een vleesgeworden wandelende vertegenwoordiging van de zeven zonden. Hij is ze allemaal in één. Geen uitzondering daargelaten.

IJdel als hij is kijkt hij voortdurend met een tevreden en arrogante blik in de spiegels waar de wanden van de club mee bedekt zijn. Zijn hebzucht laat zich zien in de vertakkingen van zijn geheime ondernemingen, het is nooit genoeg. Deze man wil meer en zal niemand sparen om dat voor elkaar te krijgen. Zijn ontembare lust probeert hij avond aan avond te stillen met al die arme vrouwen die meeneemt naar zijn kantoor, maar ook dit lijkt nooit afdoende. Hij blijft gulzig, net als de manier waarop hij zijn eten naar binnen werkt en de paar biertjes die hij iedere avond zijn keel in giet alsof het niets is. Als hij zijn club rondkijkt is de jaloezie in zijn ogen te lezen, deze man strijdt alleen voor zichzelf. Hij wil de grootste zijn en zal niemand iets beters gunnen. Ik heb hem de eerste avond dat ik hem volgde, vanuit een verlaten gebouw, iemand in elkaar zien slaan waardoor hij zijn verborgen woede toonde. Toen hij klaar was, stapte hij, zonder nog een blik op de in elkaar geslagen man te werpen, over hem heen en met alle gemak van de wereld reed hij weg en liet zijn mannen de ravage opruimen.

Dat zijn ze alle zeven: ijdelheid, hebzucht, lust, afgunst, gulzigheid, woede en gemakzucht. De duivel verpakt in het lichaam van een God.

Er komt een man aanlopen die iets in zijn oor fluistert. Hij kijkt bezorgd en als ik de blik op het gezicht van mijn doelwit zie veranderen weet ik dat er iets aan de hand is dat zijn aandacht vereist. Hij staat op van zijn kruk en wenkt zijn compagnon mee te lopen. Ik volg ze met mijn blik, maar zodra ze buiten mijn zicht zijn loop ik dansend de dansvloer op en probeer ze weer te vinden.

Nog net op tijd zie ik ze een deur achter in de club ingaan. De beveiliger werpt nog een blik door de club waarna hij de deur achter zich sluit.

Dit is de tweede keer deze week dat ik ze daar naar binnen heb zien gaan. De eerste keer besteedde ik er niet veel aandacht aan, deze keer is het echter anders. Ik heb geen idee wat daar precies zit. Op de plattegronden van de club loopt het daar dood, maar ik kan me niet voorstellen dat dat echt zo is. Ze gaan daar niet in een doodlopende gang staan met z’n allen. Het moet iets anders zijn.

Als ze na een halfuur nog niet terug zijn besluit ik buiten op verkenning te gaan. Ik loop hier nu een week rond en ben al veel te weten gekomen. Binnenkort zal ik tot actie over moeten gaan. Zeker als ik wil voorkomen te veel aandacht naar me toe te trekken.

Ik heb me nog nooit zo goed voor kunnen bereiden op een opdracht zoals nu. Ik moet me vaker richten op drukke clubs waar ik van tevoren alle uithoeken en geheime ingangen kan ontdekken. Dat maakt de missie straks een stuk makkelijker.

Ik loop de club uit en wandel nonchalant een zijstraat in. Het is er doodstil. Ik zie grote afvalcontainers staan maar verder is het leeg. Wat ik nu doe brengt veel risico met zich mee maar ik loop de donkere steeg toch verder in om meer te weten te komen. Het kan zijn dat er camera’s hangen. Misschien kijkt er wel iemand mee terwijl ik hier loop. Het enige wat ik kan doen is net doen alsof ik verdwaald ben. Als ik nu geheimzinnig ga doen en ongezien probeer te blijven val ik juist veel meer op.

Peinzend kijk ik naar de buitenkant van de club. Als ik logisch nadenk, moet de gang die ze in zijn gegaan uitkomen ergens achter de club. Ik probeer te achterhalen waar die gang naartoe zou kunnen leiden en als ik iets verder doorloop en mezelf tussen de struiken wurm sta ik ineens voor een grote stenen loods. De ramen zitten de hoog waardoor ik niet naar binnen kan kijken maar alles van deze locatie schreeuwt geheimzinnigheid.

Zou dit zijn hoofdkwartier zijn?

Ik schik op van een geluid achter me.

Shit.

Het verhaal van de verdwaalde dame in nood heeft zijn geloofwaardigheid verloren toen ik me door de struiken heb gewurmd om bij deze verborgen plek te komen. Ik ren snel een donkere hoek in en hoop dat niemand me hier zal vinden.

De voetstappen komen steeds dichterbij. Ik hou mijn adem in en probeer alle geluiden die mijn lichaam zou kunnen maken te voorkomen. Ik hou mezelf doodstil in de hoop dat ik geen aandacht trek.

‘Je weet dat ik nu niet kan praten. Het is gevaarlijk dat je belt. Wat als hij erachter was gekomen?’

Na een korte stilte gaat de man verder met praten. Zijn stem is laag en zacht maar ik kan het perfect horen.

‘Ik heb nog niets. Zodra ik meer weet hoor je het. Nu, laat me met rust en laat me mijn werk doen.’

Als ik de voetstappen in de verte hoor verdwijnen kijk ik snel maar voorzichtig om het hoekje. Ik zie een silhouet van een grote kale man, zijn rug is naar me toegekeerd en hij wurmt zich tussen de struiken door waar ik zojuist ook doorheen ben gekropen. Nog net zie ik een grote tatoeage op de hand waar hij zijn telefoon mee vasthoudt. Een groot kompas bedekt de bovenkant van zijn hand. Hij draait zich om. Ik weet nog net op tijd terug te schieten zodat hij me niet ziet. Er is geen twijfel over mogelijk, als hij weet dat ik heb meegeluisterd maakt hij me af. Ik voel echter niet de behoefte me te bemoeien met zijn zaken. Wie die klootzak belazert kan me geen reet schelen. Ik heb maar één doel voor ogen en zodra ik dat bereikt heb ben ik hier weg en kom ik nooit meer terug naar deze plek.

~

‘Ted, daar ben je.’

‘Wat doe jij nog op?’

Ik staar naar mijn broertje die in de deuropening van de hal van mijn appartement staat.

‘Ik was op je aan het wachten. Je bent nog nooit zoveel avonden achter elkaar uitgegaan. Heb je iemand ontmoet?’

Hij wiebelt met zijn wenkbrauwen en kijkt me met een grijns aan, zonder enig idee wat ik aan het doen was. Voor hem.

Ook al is hij nu volwassen, ik voel me nog steeds verantwoordelijk voor hem. Mijn hele leven al. Toen hij een paar weken geleden bij me aanklopte met de mededeling dat hij al zijn geld verloren was met een ontzettend domme actie had ik hem kunnen wegsturen. Ik had kunnen zeggen dat het zijn eigen schuld was. Dat het stom was om al dat geld dat we geërfd hebben, en waar hij de rest van zijn leven van had kunnen leven, op te maken. Maar dat deed ik niet. Natuurlijk deed ik dat niet. Hij is mijn enige familie.

Ik verafschuw de manier waarop hij geleefd heeft. Maar hij wist niet beter. Het is niet dat we een goed voorbeeld hebben gehad.

Joshua leefde als God in Frankrijk en toen was het weg. Al zijn geld was weg. Hij had net zo’n hekel aan dat geld als ik. Stiekem vermoed ik dat hij het expres opgemaakt heeft. Net als dat ik er expres nog nooit aangekomen ben. Ik heb het niet nodig.

Dat bloedgeld van hem.

Maar door zijn domme acties is hij veel verder gegaan dan alleen zijn eigen fortuin. Hij heeft geld geleend. Digitaal geld. En nu heeft hij niets meer om het terug te betalen en zit hij diep in de problemen.

‘Ga naar bed,’ zeg ik zacht.

‘Dus toch? Je hebt iemand ontmoet.’

‘Luister Joshua, dat je hier mag wonen betekent niet dat je je ook mag bemoeien met mijn leven.’

Zonder nog iets te zeggen loop ik door naar mijn slaapkamer en sluit de deur achter me. Ik trek mijn kleding uit en stap onder de douche. De geur en de smet van die club laat ik samen met het sop van me afglijden.

Zijn knappe kop verschijnt op mijn netvlies als ik mijn ogen sluit, ik probeer hem meteen weg te duwen maar dat mislukt. Ik haat die man en alles waar hij voor staat. Het liefst maak ik zijn business kapot met hem erbij. Hij doet me te veel denken aan mijn vader, met dezelfde neigingen en dezelfde arrogante blik.

Voor hem liep het niet goed af. De zeven zonden worden niet voor niets zo genoemd. Ze vreten je op vanbinnen en maken je hol en leeg tot er niets meer van je over is.

Ik droog me af, trek een groot shirt aan en kruip onder de dekens. Zuchtend staar ik naar het plafond. Ik moet proberen niet te zwelgen in mijn haat jegens hem. Mijn doel is duidelijk en daar moet ik het bij laten.

~

‘Dus als ik dit in iemands computer stop kan ik alles lezen wat erop staat?’

Ik hou een klein plaatje tussen mijn duim en wijsvinger en staar ernaar.

‘Correct.’

‘En dus ook alles verwijderen?’

‘Wederom correct.’

‘Dank je, Cas. Ik heb hier echt heel veel aan.’

‘Wil ik weten waar je het voor gaat gebruiken?’

‘Beter van niet, maar misschien heb ik je straks nog wel nodig.’

‘Je weet dat ik je altijd zal helpen. Heb je nog tijd voor een kop koffie?’

‘Graag.’

Ik neem plaats op zijn versleten bank in zijn armoedig ingerichte appartement. Het staat in schril contrast met alle apparatuur die hij heeft staan.

‘Betalen ze je niet genoeg bij je IT-baan?’

Hij begint te lachen. ‘Wat is genoeg? Ik kan ervan leven. Ik geef niet om al die dingen, Ted. Dat moet jij toch weten.’

‘Ik weet het, maar een nieuwe bank kan toch geen kwaad. Dit appartement is zo’n beetje de enige plek waar je te vinden bent.’

‘Dat klinkt heel treurig.’

‘Dat is het ook.’

‘Alsof jij zo’n feestbeest bent.’ Hij reikt me een kop koffie aan en gaat tegenover me zitten op een versleten fauteuil die ooit dezelfde kleur had als de bank, maar door het zonlicht dat door het raam schijnt een paar tinten lichter is geworden. ‘Alhoewel, van Joshua hoorde ik dat je al een paar avonden op stap bent. Netjes gekleed. Zelfs in een jurkje. Je weet dat als jij een jurkje aantrekt, dat onze aandacht trekt.’

‘Wanneer heb je Joshua gezien?’

‘Niet gezien. Gesproken.’

‘O mooi,’ zeg ik opgelucht. ‘Hij mag mijn appartement niet verlaten. Nog niet.’

‘Ik heb hem via een beveiligde lijn gesproken. Ik weet wel beter inmiddels met jullie. Hoe gaat het met jouw werk eigenlijk?’

‘Mijn aandacht is ergens anders vereist momenteel.’

‘Bij Joshua?’

Ik knik en neem een slok koffie.

‘Je weet dat hij volwassen is inmiddels en zijn eigen problemen op zou moeten lossen.’

‘Ik weet het,’ zucht ik. ‘Maar dit is groot. En erg. Hij heeft zich deze keer echt in de shit weten te werken. Zo diep dat ik alleen nog zijn kruin zie en hem met man en macht boven probeer te houden.’

‘Heb je die chip daarvoor nodig?’

‘Ik dacht dat je het niet wilde weten.’

‘Ik wil dat je veilig bent.’

‘Ik red me wel, dat weet je.’

‘Als er ooit iets is, dan weet je dat ik je altijd zal helpen Ted. Je bent mijn beste vriendin. Wat er ook nodig is, ik zal het doen.’

‘Dat weet ik Cas. Ik hou ook van jou. Mijn broertje mag dan misschien volwassen zijn en bloedirritant, ik wil hem niet kwijt uit mijn leven. Ik weet dat jij ook van hem houdt.’

Hij zucht. ‘Dat doe ik ja, maar alleen omdat hij bij jou hoort.’

Ik lach en sta op. ‘Bedankt voor de chip. Ik zie je snel weer.’

Na een knuffel vertrek ik uit het appartement van mijn beste vriend en ga naar de mijne die op vijf minuten loopafstand ligt.

Als ik binnenstap word ik verrast door een lekkere geur die me tegemoetkomt.

‘Wat is hier aan de hand?’ vraag ik verbaasd als ik de keuken inloop en mijn broertje met een schort om achter het fornuis zie staan.

Hij lacht breeduit en houdt een houten pollepel omhoog. ‘Ik ben aan het koken.’

‘Je zegt het alsof het normaal is.’

‘Je hebt deze prachtige grote keuken met alle moderne snufjes en niets is ooit nog gebruikt. Dat is niet normaal Ted.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik kan niet koken.’

‘Geloof me, dat hoef je mij niet te vertellen.’

Ik grinnik en ga op een van de barkrukken zitten aan het kookeiland waar mijn broertje nog steeds in allerlei pannen staat te roeren.

‘Het ruikt wel lekker.’

‘Dat komt omdat ik, in tegenstelling tot jou, wel kan koken.’

‘Sinds wanneer in hemelsnaam?’

‘Ik heb kooklessen gevolgd toen ik een paar maanden in Italië verbleef. En datzelfde heb ik gedaan toen ik in Thailand was.’

‘Uitslover,’ puf ik.

Mijn broertje heeft na het ontvangen van de erfenis zijn koffers gepakt en is de wereld overgegaan. Helemaal alleen. Dat is ook de reden dat zijn geld op is. Hij leefde alsof het een bodemloze put was waar hij iedere dag geld uit kon halen. Ineens had de put een bodem, en ineens was de bodem bereikt en lag er nog geen stuiver in. Ik weet dat mensen misbruik van hem hebben gemaakt, maar aan de drank- en drugswereld waar hij is ingerold met al dat gokken en al die vrouwen, daar is hij het grootste gedeelte van zijn geld verloren. Nu is hij terug bij af. Onder mijn dak, zonder vooruitzicht op iets beters. Sterker nog, met een vooruitzicht op iets veel ergers.

Hij zet een bord voor mijn neus en ik moet eerlijk zeggen, de geur doet het water in mijn mond lopen. ‘Wauw Joshua, het ruikt verrukkelijk.’

‘Neem maar een hap, dan ben je verkocht. Ik denk eraan een eigen restaurant te openen.’

‘Van welk geld?’

Die grijns van hem verschijnt weer op zijn knappe gezicht. Hij neemt naast me plaats aan het kookeiland en begint te eten. ‘Ik denk dat mensen veel geld betalen voor dit soort gerechten. Ik kan een mengelmoes van keukens serveren. Vanuit alle landen waar ik ben geweest.’

‘Nogmaals, van welk geld?’

‘Kom op, we weten allebei dat jij nog niet aan het geld gekomen ben. Ik kan het gebruiken als starterskapitaal. Ik betaal je alles terug uiteraard.’

‘Denk je niet dat we dat geld nodig hebben om jouw schulden af te betalen? Leuk idee hoor, zo’n restaurant maar als jouw schuldeisers erachter komen denk ik dat ze meer van je willen dan wat gefrituurde garnalen.’

Ik stop een garnaal in mijn mond en staar voor me uit want ik weet dat alleen mijn geld, hoeveel het ook is, hem niet gaat helpen. Hij is zó stom geweest en heeft zich in zo’n slechte wereld begeven dat het bijna onmogelijk is om daaruit te komen.

Ik wist dat mijn skills uiteindelijk van pas zouden komen als we ze echt nodig zouden hebben en dat wordt vannacht het geval. De chip was het laatste stukje van mijn puzzel. Nu alle stukjes op tafel liggen en de puzzel compleet is sla ik mijn slag en is het erop of eronder.

~

Precies zoals iedere nacht verlaten ze het gebouw. De club is dicht en in de loods, die ik nu een paar avonden in de gaten heb gehouden, blijft ook niemand achter. Ik richt mijn pijlen op die loods. Daar hangt te veel geheimzinnigheid omheen. Het is een gok, maar het is alles wat ik heb.

Ik heb mijn werkkleding aan. Kleding waarin ik me makkelijk kan bewegen en waarin ik niet goed te zien ben. Een zwarte jumpsuit die nauw om mijn lijf zit zodat ik nergens achter blijf haken. Zwarte handschoenen en smalle zwarte laarsjes met rubberen zool zodat ik geen geluid maak. Het is mijn gebruikelijke outfit. De outfit die ik altijd draag als ik op pad ga voor mijn werk.

Mijn werk als dievegge.

En dat werk komt nu wel heel goed uit. Met alle gemak klim ik langs de regenpijp naar boven. Ik weet precies waar de camera’s hangen en ik ben op deze plek buiten het zicht. Zodra ik het smalle raam aan de bovenzijde heb opengebroken klim ik naar binnen waar ik moeite heb naar beneden te komen. Ik wist dat dit een uitdaging zou worden. Als ik aan het kozijn hang laat ik mezelf vallen en hoop dat ik goed terecht kom en niets breek. De klap is hard, ik val direct achterover en blijf enkele seconde uithijgen.

Het is me gelukt. Ik ben binnen.

Nu op zoek…

Met mijn zaklamp schijn ik door de ruimte. Ik zie een grote boksring en allerlei fitnessapparatuur.

Bingo.

Mijn licht schijnt op een kantoor achter in de ruimte die met een glazen wand van de rest van de ruimte wordt gescheiden. Er staat zoveel apparatuur in dat het wel de plek moet zijn die ik zocht. Ik wandel er snel naartoe en laat onderweg mijn blik nog eens door de ruimte glijden.

Daarom ziet hij er zo goed uit. Hij heeft zijn eigen fitnessruimte.

Zodra ik in het kantoor ben kijk ik mijn ogen uit. Ik dacht dat Casper veel apparatuur had staan in zijn huis, maar dit slaat echt alles. Van hieruit runnen ze hun business.

De business die vele mensenlevens kapotmaakt, waaronder die van mijn broer.

Ik ben zo dicht bij het uitvoeren van mijn zorgvuldig uitgestippelde plan. Ik hoef alleen nog maar de chip in de juiste computer te stoppen.

Ik staar naar de tientallen computers die voor mijn neus staan.

Oké, dat gaat nog een probleem vormen…

Misschien zijn ze allemaal aan elkaar gekoppeld, is het één systeem.

Verdomme, ik dacht dat ik er was. Ik ga op de bureaustoel zitten en tik met mijn vingers tegen mijn lippen.

Mijn broer is zo dom geweest een gigantische lening in cryptomunten af te sluiten bij de bank van deze organisatie.

Hij heeft zijn eigen bank verdomme. Hoe is dat mogelijk?

Wie begint er nu zomaar een eigen bank?

Met een eigen munt.

Dan moet je toch wel zo godvergeten arrogant zijn.

En met absurd hoge leningen, die mensen onmogelijk terug kunnen betalen, heeft hij iedereen in zijn greep en verdient hij zoveel geld. Zijn hebzucht heeft ongekende vormen aangenomen.

Net als die van mijn vader.

Maar ik weet hoe dat is afgelopen.

Nu ga ik zijn business kapotmaken. Ik wis alle gegevens van zijn computer en laat zijn hele markt instorten. Als ik de juiste computer maar te pakken heb.

Oké, Ted. Je moet een keuze gaan maken. Het is een gok, maar je hebt niet anders. Ik buig voorover en doe ienemienemutte tussen twee computers. Als ik de winnaar heb gekozen haal ik de schroevendraaier die Casper aan me heeft meegegeven uit mijn zak. Ik loop in mijn hoofd zijn uitleg door en schroef de plaat van zijkant van de computer eraf waarna ik naar het binnenwerk staar. Als ik de plek zie die Casper me heeft aangewezen stop ik de chip in een van de ingangen van de computer en schroef ik hem vast. Het lijkt op een gewone onschuldige kaart, maar als ik Casper mag geloven verschaft dit ons toegang tot alles wat we maar willen. Van een afstand was het niet mogelijk. Nu maar hopen dat ik de juiste computer te pakken heb.

Tevreden schroef ik de plaat weer op de kast en kijk of ik geen sporen heb achtergelaten. Mijn lange blonde haren heb ik in een strakke staart gebonden zodat ik geen haren verlies, maar ik vraag me sterk af of ze daarvan op zouden kijken hier. Er zullen hier ongetwijfeld veel vrouwen mee naartoe genomen worden.

Ik stop mijn schroevendraaier en zaklamp in de zijkant van mijn broek en sta op om te vertrekken. Het is nog doodstil in de ruimte. Ik draai me nog een keer om en bekijk het glazen kantoor van waaruit hij vele levens verwoest.

Niet meer, jij vuile zondaar. Ik walg van je en zal er alles aan doen om mannen zoals jij kapot te maken.

Ik schrik op van een geluid achter me en draai me met een ruk om. Een diepe donkere stem bereikt me vanuit de duisternis.

‘Kan ik je ergens mee helpen?’

Hoofdstuk 2 - John

Met opgetrokken wenkbrauwen, nonchalant tegen de deuropening van het kantoor geleund, sta ik naar de jonge vrouw te kijken die het is gelukt mijn goed beveiligde loods binnen te komen. Ik oog kalm, maar vanbinnen gaan er allemaal alarmbellen af.

Wie is dit?

En waarom staat ze hier?

Ze lijkt ongevaarlijk, maar ik heb lang geleden afgeleerd mensen te onderschatten. Met grote ogen kijkt ze me aan. Door de duisternis kan ik de kleur niet goed zien, alleen dat ze een mooie vorm hebben en iets te groot zijn in haar fijne gezicht. Met een harde klap sla ik op het lichtknopje waarna de ruimte verlicht wordt. Ze staat als verstijfd naar me te kijken.

Iedereen is naar huis en zelf stond ik ook op het punt om te vertrekken maar ik bleef nog even in mijn kantoor, afgeleid door de donkerharige schone waar ik me mee had vermaakt vannacht. Nadat ik haar de deur had gewezen en aan de bar nog een paar biertjes had gedronken met Javi ben ik in mijn kantoor gebleven. Ik heb nog wat werk verricht en toen ik eindelijk de vermoeidheid toe voelde slaan heb ik op de bank geprobeerd een paar uur slaap te pakken.

En toen begon het weer…

Die verdomde nachtterreur die me al jaren in de greep houdt. De paniek kreeg me langzaam weer in zijn wurggreep en het voelde letterlijk alsof ik op het punt stond te stikken toen ik het zachte alarmbelletje af hoorde gaan dat me vertelde dat er beweging was in de loods. Meteen zette ik het beeldscherm aan waarna ik tot mijn verbazing een kleine, tengere vrouw rond zag lopen in de loods. Meteen kwam ik in actie, maar ik heb een stuk gemist in de tijd dat ik vanaf mijn kantoor naar de loods moest rennen. Ik weet niet precies wat ze heeft uitgespookt en waarom ze in mijn loods staat.

Ze blijft stil dus ik herhaal mijn vraag: ‘Kan ik je ergens mee helpen?’

‘Eh nee. Ik geloof dat ik verkeerd ben…’

‘Verkeerd?’

‘Ja, op de verkeerde plek. Dit is een beetje mijn ding…’

‘Wat is je ding?’

‘Inbreken.’

Ze recht haar rug en lijkt zelfverzekerd maar aan haar gezichtsuitdrukking zie ik dat ze niet op haar gemak is. En terecht. Ze heeft bij me ingebroken en ik heb haar betrapt. Ik heb mensen voor minder gestraft.

‘Inbreken is je ding?’ Ik grinnik en laat mijn blik over haar lichaam glijden. ‘En hoe ben je precies op de verkeerde plek terechtgekomen?’

‘Ik weet niet eens waar ik ben, maar dit zijn niet de plekken waar ik inbreek.’

‘En waar breek je dan wel graag in?’

‘Grote bedrijven…’

Ik frons en bekijk haar aandachtig. Door mijn jarenlange ervaring kan ik mensen goed lezen en alles wijst erop dat ze de waarheid spreekt.

‘Ik heb een groot bedrijf.’

‘Dat ziet er niet zo uit,’ zegt ze minachtend. Ze kijkt achter me naar de sportruimte. ‘Er valt hier niets te halen.’

‘Je hebt anders aardig wat moeite moeten doen om hierbinnen te komen. Eigenlijk te veel als je niet eens zeker weet dat je goed zat.’

Ze puft. ‘Noem je dat moeite? Het duurde letterlijk vijf minuten voor ik binnen was. Dat raam is kapot. Die ook trouwens.’ Ze wijst naar een raam aan de andere zijde van waar ze binnen is gekomen.

Ik volg haar vinger en bekijk het raam maar zie er niets vreemds aan.

‘Ik heb er oog voor.’

‘En nu? Verwacht je dat ik je zomaar laat gaan?’

‘Ik zou niet weten wat je anders met me zou moeten doen.’

‘Ik kan wel een paar dingen bedenken.’

‘Nee, dank je,’ zegt ze met een blik vol walging als ik mijn blik over haar lichaam laat glijden. Ze is niet mijn type, maar ze heeft iets dat mijn aandacht vasthoudt. Een bepaalde kalmte die ik over me heen voel komen, wat vooral na mijn aanval van zojuist een welkome afwisseling is.

Ze is klein en heeft een slanke taille met volle borsten. Haar grote ogen kijken me verbaasd en met een tikkeltje walging aan. Blauw zijn ze, zie ik nu het licht aan staat. Lichtblauw. Bijna grijs.

Ik zet een stap dichterbij, maar zij zet meteen een stap naar achteren. Niet het effect dat ik meestal heb op vrouwen.

‘Dus je verwacht dat ik je zomaar laat gaan?’

Ik zet nog een stap en nader langzaam mijn doel.

‘Ik zou niet weten waarom niet.’

‘Je hebt bij me ingebroken.’

‘Ik heb niets gestolen. Er valt hier niets te halen.’

Ze kan inmiddels niet verder meer naar achteren door de muur die haar weg blokkeert maar ik zet nog een laatste stap naar voren waardoor ik neus aan neus met haar sta.

‘Hoe weet je dat hier niets te halen valt?’ zeg ik zacht.

‘Omdat ik ervaring heb. Ik maak niet snel fouten, maar vanavond wel.’

Ik staar naar haar volle lippen terwijl ze antwoord geeft. Haar huid is gaaf. Ze draagt geen make-up. Haar jongensachtige gedrag staat in schril contrast met haar fijne gezichtstrekken en haar lange blonde haren die in een strakke staart naar achteren zijn gebonden. Ze fascineert me en dat gebeurt niet snel.

Met mijn vinger strijk ik een losgeraakte haarpluk achter haar oor. Ze sluit haar ogen.

‘Niet doen,’ fluistert ze.

‘Ga…’

Haar ogen vliegen open.

‘Ga nu, voor ik me bedenk.’

Ik weet niet wat me bezielt. Ik heb geen idee waarom ik haar laat gaan zonder haar te checken. Ze zet een stap opzij en loopt me voorbij.

‘Wacht,’ roep ik als ze met alle gemak op een kast klimt om bij het raam te komen. ‘Wat is je naam?’

Ze aarzelt even. Kijkt me recht aan en opent haar mond. ‘Ted.’

‘Ted?’

Ze knikt.

‘Dat is een jongensnaam.’

Ze rolt met haar ogen, draait zich om en klimt verder. Ik kijk toe hoe degene die zonder toestemming mijn loods in kwam, met mijn toestemming vertrekt. Wat bezielt me? Ieder ander had ik langdurig gemarteld om erachter te komen wat ze hier kwamen doen.

Er was iets in haar wat me raakte.

Verdomme.

Hier mag niemand achter komen. Zelfs Javi niet. Ik moet deze beelden meteen wissen.

‘John?’

‘Ja?’

Ik kijk omhoog en ziet dat ze al half door het raam is geklommen.

Wacht, wat?

Hoe de fuck weet ze mijn naam?

‘Je hebt een mol.’

En weg is ze.

Fuck, fuck, fuck.

Ik heb een grote fout gemaakt. Ik zet het op een rennen en probeer zo snel mogelijk bij de uitgang te komen. De loods heeft één nooduitgang helemaal aan de andere zijde. Hij is verstopt omdat we het risico niet willen nemen dat er iemand via die deur naar binnen kan komen. Zodra ik buiten sta ren ik naar de steeg waar ze uit moet komen. Ik wurm mezelf tussen de struiken en kijk tevergeefs in het rond.

De vloekwoorden die mijn mond verlaten weerklinken in de lege steeg.

Verdomme, als dit maar geen problemen op gaat leveren. Ik mag dan wel de baas zijn, dit soort fouten kan ik me niet permitteren.

~

‘Wat zie jij er verrot uit.’

‘Ik heb niet geslapen.’

‘Ben je hier gebleven?’ vraagt Javi verbaasd als hij me van de trap af naar beneden ziet komen.

Ik knik, maar zeg verder niets.

Achter de bar maak ik een kop koffie voor mezelf. Ik heb het nodig nadat ik de rest van de nacht wakker ben gebleven, mezelf afvragend wie die vrouw was die het was gelukt mijn loods binnen te komen.

Ze wist mijn naam.

Keer op keer heb ik de beelden bekeken en zag toe hoe ze zich met alle gemak van de wereld vanaf het hoge raam liet vallen en rondkeek. Ze is een tijdje in kantoor gebleven, maar ik kon niet zien wat ze daar heeft uitgespookt. Uiteraard heb ik daar ook nog uren rondgelopen maar ik zie niets afwijkends. Er is niets weg en alles ziet er nog hetzelfde uit.

Toch zit het me niet lekker. Ze heeft gelogen. Ze was precies op de plek waar ze moest zijn. Waarschijnlijk was ik er precies op tijd en was ik haar net voor, voor ze iets uit kon halen.

Maar wat?

Wat heeft zij in godsnaam te zoeken in mijn organisatie?

Ik leen niet aan vrouwen.

‘Is er iets?’

‘Huh? Wat? Waarom?’

Javi kijkt me fronsend aan. ‘Omdat je al een paar minuten afwezig in je koffie staat te roeren. Je bent hier gebleven terwijl je naar huis zou gaan.’

‘Je weet hoe dat gaat. Ik kwam in mijn kantoor en sloeg nog kort mijn laptop open. Ik had nog genoeg te doen.’

Ik drink mijn koffie op en wandel naar de loods met Javi in mijn kielzog. Hij blijft me wantrouwend aankijken. In de paar maanden dat we nu samenwerken hebben we elkaar door en door leren kennen. Deze samenwerking werkt omdat er een sterk gevoel van vertrouwen is in elkaar. Hij kon mij ook blind vertrouwen. Tot ik vannacht een indringer liet lopen die me om de tuin had geleid met haar onschuldige uiterlijk en daar nu over lieg.

Ted.

Wie heet er nou Ted?

Haar grote blauwe ogen verschijnen op mijn netvlies. Ik ga haar nooit meer kunnen vinden. Ze heeft geen spoor achtergelaten.

Je hebt een mol.

Een mol, verdomme. Dat kan er ook nog wel bij. Hoe ga ik verklaren dat ik ineens weet dat we een mol hebben? Ik zal mijn ogen en oren extra open moeten houden de komende tijd. Bij elke verandering of verdachte beweging zal ik in actie moeten komen. Het zou veel makkelijker zijn om Javi hiervan op de hoogte te brengen, maar ik kan het niet. Mijn ego staat in de weg. Mijn ego, gekrenkt door die kleine blondine die me compleet om de tuin heeft geleid.

Als ik haar ooit te pakken krijg, is ze van mij.

‘Oké, ga je me nu vertellen wat er aan de hand is?’

Ik blijf even stil, maar besef dat ik me moet herpakken als ik niet wil dat hij erachter komt wat er vannacht is gebeurd. ‘Ik heb eens zitten denken vannacht. Hebben wij al onze mannen weer eens doorgelicht?’

‘Ik licht ze allemaal door zodra ze in dienst komen. De meeste zijn nog van Dex en werken er al jaren dus die zijn sowieso te vertrouwen.’

‘En de nieuwe garde?’

‘Zoals ik al zei. Allemaal doorgelicht voor ze in dienst kwamen.’

‘Doe het nog maar een keer.’

‘Wat de fuck is er aan de hand?’

‘Noem het een gevoel.’

‘Ik heb een betere reden nodig. Je gedrag is anders vandaag.’

‘Ik hoef geen verklaring af te leggen,’ zeg ik kalm. Ik kijk hem recht aan. ‘Jij bent verantwoordelijk voor de mannen. Ik heb een slecht gevoel. Licht ze allemaal nog een keer door. Stel een team op met twee mannen die je vertrouwt en zorg ervoor dat het snel gebeurt.’ Ik loop weg richting de doucheruimte. ‘Oh, en laat een van de mannen de ramen allemaal controleren in de loods. Volgens mij zijn er een paar kapot.’

Ik draai me om en loop snel verder. In de doucheruimte kleed ik me uit en stap onder een koude douche. Ik voel de woede door mijn aderen stromen en ondanks het koude water blijft mijn lichaam oververhit.

Zou ze echt een dief zijn?

Ze klom zo makkelijk naar boven. Het zag er niet uit alsof ze niet wist wat ze deed.

Mijn gedachten gaan naar haar bolle kont. Naar haar rondingen.

Verdomme John, raap jezelf bijeen. Dit is de reden dat je in deze shit bent gekomen. Je denkt met je pik.

Mijn pik die ineens recht vooruit staat.

‘Kom op. Echt?’ grom ik. ‘Voor haar? Ik vind haar niet eens aantrekkelijk.’

Ik negeer mijn erectie en laat er koud water over stromen. Nadat ik iets ben afgekoeld trek ik sportkleding aan en begin aan mijn dagelijkse routine. Twee uur lang sloop ik mezelf om af te sluiten met een stevige bokspartij met Javi.

Vaak verslaat hij me, ook al is hij kleiner dan ik. Hij is snel en verdomde goed in vechten. Maar vandaag ben ik te sterk. Ik sla hem neer waarna hij hard op de vloer terecht komt.

‘Je bent pissig,’ gromt hij. ‘Je gedrag is anders vandaag.’

‘Maak je niet druk. Er is niets.’

Ik loop weg en stap weer onder de douche. Dit keer neem ik een warme douche en sop mezelf van top tot teen in. Tot mijn grote irritatie staat mijn pik weer recht vooruit. Hij lijkt te protesteren en probeert me continu te herinneren aan haar.

‘Vanavond,’ mompel ik hem toe. ‘Vanavond neuk ik haar eruit en dan vergeten we dat dit ooit is gebeurd.’

~

Het gegil dat me normaal gesproken zo in de zevende hemel brengt doet me nu vrij weinig. Ik neuk haar zo hard dat ik niet weet of het gegil van genot is of dat ze moeite heeft mijn grote pik tot zich te nemen die ik keer op keer in haar ram.

Het interesseert me niet vandaag. Ik wil mijn gedachten uitzetten en de vorige avond uitwissen. De club is gesloten dus ik kon geen vrouw oppikken uit de menigte. Er zat niets anders op dan naar een van mijn vaste adresjes te gaan.

Kendra is altijd meegaand en tot alles bereids. En pas als ik haar in alle gaten heb gehad leeg ik mezelf over haar tieten. Haar grote dikke neptieten.

Verdomme, wat een deceptie dit.

Verleidelijk kijkt ze me aan en smeert mijn zaad uit over haar lijf. Ik stap weg en kleed me aan.

‘Was het lekker John?’

Ik grom en vertrek, haar achterlatend met een gepijnigde blik. Mijn gedrag is niet goed te praten. Daar ben ik me van bewust. Ik weet dat ik een klootzak ben maar dit is zelfs voor mijn doen verdomde zedeloos.

Met hoge snelheid rij ik naar mijn appartement waar ik me opsluit voor de rest van de nacht. Ik probeer de slaap te vatten en alhoewel het aanvoelt alsof ik al drie dagen niet heb geslapen krijg ik geen vat op de slaap, die normaal al mijn vijand is maar vandaag de oorlog aan me lijkt te hebben verklaard.

Ik geef het op en staar met een bierflesje in mijn hand uit het raam. Af en toe neem ik een slok en kijk terwijl de minuten veranderen in uren en uiteindelijk de zon zich laat zien waarmee deze helse nacht wederom tot een einde is gekomen.

Als ik de douche uitkom hoor ik mijn telefoon overgaan. Het is Maxime.

Ook al is hij uit de organisatie gestapt, hij blijft zich altijd om me bekommeren. Het meeste van zijn tijd wordt opgeslokt door zijn gezin. Hij is gelukkig en straalt dat uit, iedere keer als ik hem zie. Als ik het iemand gun is hij het wel. Hij heeft altijd aan mijn zijde gestaan en ook al werk ik fijn samen met Javi, ik mis mijn beste vriend naast me. Al bij de mariniers waren we onafscheidelijk, maar in de jaren als huursoldaten zijn we echt nader tot elkaar gekomen. Er is niemand in de wereld die ik meer vertrouw dan hij.

‘Vertel het eens. Je mist me.’

Hij begint te lachen.

‘Ik mis je zo erg als een gevangenen zijn tralies mist.’

‘Je voelt je gevangen in je huwelijk? Is dat wat je wilt zeggen?’

‘Hoe gaat het met je, John?’

‘Met mij altijd goed. Dat weet je.’

Het blijft stil aan de andere kant. Even twijfel ik om te vertellen over het incident van twee dagen geleden maar ik kan het niet over de telefoon vertellen. Daarbij is mijn woede nog steeds niet bekoeld en mijn ego nog niet hersteld.

‘Kom je van de week eten? Dan praten we bij.’

‘Wat dacht je van vanavond?’

‘Je bent altijd welkom.’

‘Gaat Jenny niet flippen dat ik vanavond al kom? Met het eten?’

Hij grinnikt. ‘Als Jenny eten voor ons maakt overleven we morgen niet. Ik kook hier en ik zeg dat je kan komen.’

‘O ja, ik kan er nog niet aan wennen. Ik zie nog steeds voor me hoe je in de jungle iemand net voor was toen hij mij probeerde vermoorden en je hem dwars door zijn strot schoot. Nu sta je met een schort voor achter het fornuis en ruim je de zooi achter je vrouw en kind op.’

‘Ik zou het niet anders willen, John.’

‘Ik weet het… Ik zie je vanavond.’

‘Tot vanavond.’

Nooit had ik verwacht dat ik zo’n avontuur alleen aan zou gaan. Ik ben de baas van een grote organisatie die momenteel financieel aan het exploderen is.

In mijn gedachten zou ik zij aan zij blijven staan met Maxime. We zijn door de hel en weer teruggegaan samen en ik weet zeker dat ik niet meer geleefd had als hij er niet was geweest. En dan bedoel ik niet alleen de keren in gevecht.

Ik neem hem niets kwalijk en vertoon geen wrok. Hij heeft groot gelijk dat hij heeft gekozen voor de liefdes van zijn leven: zijn vrouw Jenny en zijn zoon Ayden. Een vredig leven.

Ik weet dat het er nooit voor mij in zal zitten. Daar heb ik me lang geleden bij neergelegd.

~

‘Dat ruikt verdomde lekker. Hoe kan het dat jij er nog zo lekker uitziet als je man zo voor je kookt iedere avond?’

‘Het is een vereiste van hem dat ik slank blijf,’ zegt Jenny terwijl ze haar zoon in mijn armen drukt. Voorheen werd ik er ongemakkelijk door als ik hem vast moest houden, maar ik ben aan hem gaan wennen en hij aan mij want hij kijkt me telkens met een stralende blik aan.

‘Je bent zijn favoriete oom,’ zegt Jenny. ‘Op Dex na dan…’ Ze rolt met haar ogen. ‘Daar heeft hij een obsessie voor.’

‘Wat hoorde ik daar over vereiste?’ brult Maxime vanuit de keuken.

Ik loop naar binnen. ‘Je wilt dat ze slank blijft. Anders ga je bij haar weg.’

‘Zegt ze dat? Jenny, verdomme. Loop je me weer zwart te maken.’

Ik lach luid. ‘Ik weet wie het zegt.’

Jenny loopt lachend op Maxime af. Ze weet precies hoe ze onder zijn huid kan kruipen en ik bekijk het iedere keer geamuseerd.

‘Ik probeer haar juist vet te mesten zodat ze niet zoveel aandacht meer krijgt van andere mannen,’ gromt Maxime. Hij staat met een schort achter het fornuis en met zijn bijna twee meter is dat toch iedere keer een bijzonder gezicht. Er staan drie pannen op het vuur en ook de oven staat aan. Iedere keer als ik kom eten pakt hij uit.

Kleine Ayden geeuwt in mijn armen en legt zijn hoofdje op mijn schouder.

‘Iemand is moe,’ zegt Jenny. ‘Ik leg hem op bed. Hoe lang nog voor het eten klaar is?’

‘Half uurtje.’

‘Mooi, dan doe ik hem nog even in bad. Laat ik jullie dames samen om te roddelen.’

Ze knipoogt naar me als ze Ayden uit mijn handen neemt en ik kijk toe hoe Maxime met een verliefde blik zijn vrouw en zoon nakijkt.

‘Nog steeds verliefd hè?’

‘Dat gaat nooit meer over.’

Ik heb geen idee hoe dat voelt en weet dat ik daar nooit achter ga komen. Ik ben van steen vanbinnen, zo lijkt het. De paar mensen in mijn leven waar ik om geef hebben wat kiertjes gevonden waar ze doorheen zijn gekomen, maar voor de rest blijft het koud en kil daarbinnen.

‘Hoe is het op de zaak?’

Ik lach. ‘Druk. Een gekkenhuis en soms weet ik niet meer hoe ik het allemaal moet doen.’

‘Een half jaar ben je nu al de baas. Bevalt het?’

‘Iedere seconde…’

In ieder geval tot twee dagen geleden er iemand mijn loods binnen is gedrongen en ik onder valse voorwendselen weer heb laten gaan.

‘Waarom ziet je gezicht er dan uit als van een oorwurm?’

Maxime kent me beter dan wie dan ook. Ik wil hem zo graag vertellen wat er is gebeurd. Het brandt zo langzamerhand een gat in mijn ego en ik weet dat die groot is maar toch wil ik dat hij onbeschadigd blijft.

‘Er is een incident geweest.’

Ik kijk om, om me ervan te verzeker dat Jenny niet meer aanwezig is.

‘Ze is boven, ze hoort niets. Daarbij kan je haar vertrouwen.’

‘Het gaat niet om vertrouwen. Ik weet dat ik Jenny alles kan vertellen, maar ik schaam me.’

Maxime z’n mond valt open. ‘Jij schaamt je?’

Hij blijft me verbluft aanstaren.

‘Niemand weet dit… Twee dagen geleden heeft er iemand ingebroken in de loods.’

‘Jezus. In de loods? Hoe is dat gelukt?’

‘Dat vraag ik me ook af. Ik was nog aanwezig. Vanuit mijn kantoor zag ik op de beelden beweging in de loods. Je weet dat we daar een paar camera’s hebben hangen.’

Maxime knikt en hij zet het vuur van zijn fornuis lager zodat hij al zijn aandacht bij mij heeft.

‘Ik ben meteen naar de loods gerend.’

‘In je eentje? Dat is verdomme gevaarlijk.’

Ik puf. ‘Ik kan wel wat hebben. Daarbij was het een vrouw die ongeveer twee koppen kleiner was dan ik.’

‘Een vrouw? Was het een van je scharrels die verhaal kwam halen?’

Hij grinnikt maar ik ga door. ‘Ik kende haar niet. Het leek erop dat ze mij ook niet kende. Ze zei dat ze op de verkeerde plek had ingebroken.’

‘Wat heb je toen gedaan?’

‘Ik heb haar laten gaan.’

Hij blijft stil en kijkt me met zijn hoofd schuin aan. ‘Was ze leuk?’

‘Nee,’ zeg ik snel. Te snel.

Ik zie zijn blik veranderen en zijn wenkbrauwen omhooggaan. ‘Waarom liet je haar dan gaan?’

‘Ze leek onschuldig.’

‘Dan is er geen probleem toch.’

Ik schraap mijn keel. ‘Toen ze bijna uit het raam geklommen was noemde ze me bij mijn naam.’

‘Fuck. Dus ze kende je wél?’

‘Ja. En ze zei dat ik een mol had. Toen was ze weg. Ik ben nog naar buiten gerend maar het was tevergeefs. Ik heb alleen haar naam. Verder helemaal niets.’

‘Hoe heet ze?’

‘Ted, zei ze. Maar ook dat zal gelogen zijn. Welke vrouw heet er nou Ted?’

‘Heeft ze iets meegenomen?’

‘Ik zie geen verschil. Ze is in kantoor geweest, maar daar hebben de camera’s geen zicht op. Ik kan niet zien wat ze daar deed, maar alles ziet er normaal uit.’

‘Dan zou ik het loslaten als ik jou was. Behalve dat van die mol.’

‘Ik heb Javi daar al opgezet met een kutsmoes. Hij had meteen door dat er iets aan de hand is.’

‘Ja, die jongen is goed. Anders zou je niet met hem samen kunnen werken.’

‘Nu vind ik het bloedirritant.’

‘Wat ga je doen?’

‘Er is niets dat ik kan doen. Alleen hopen dat niemand erachter komt.’

Als Jenny de keuken weer in komt lopen veranderen we van onderwerp en gaan we direct aan tafel.

‘Ben je al bij Dex en Joan op bezoek geweest om mijn nieuwe nichtje te bewonderen?’ vraagt Jenny met een stralend gezicht.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nog niet. Ik heb nog geen tijd gehad.’

Mijn werkelijke reden laat ik achterwege. Ik moet tegen Dex liegen over de betrokkenheid van zijn zoon bij mijn organisatie. Liever kom ik hem nog niet onder ogen want wat ik doe gaat tegen mijn principes in. Sem wil het echter zo en hij is zo goed dat ik hem tevreden wil houden.

Het eten is heerlijk en net als ik mijn laatste slok bier neem gaat mijn telefoon en zie ik de initialen van Sem op mijn scherm verschijnen. SV.

Jenny en Maxime mogen niet weten dat hij mij belt. Liever neem ik niet op, maar Sem belt niet vaak. Er moet iets zijn. Ik kan zijn telefoontje niet negeren dus ik excuseer me en loop weg van de tafel.

‘Er is een probleem, John.’

Ik sta in de grote hal van het huis van Maxime en Jenny en praat zachtjes terug.

‘Hoe bedoel je probleem?’

‘Je moet naar de loods komen. Niet over de telefoon.’

‘Ik kom eraan.’

Snel loop ik terug.

‘Het spijt me. Ik moet weg.’

‘Alles goed?’ vraagt Maxime.

Ook hij weet niets van mijn samenwerking met Sem. Het is het enige dat ik ooit in mijn leven heb verzwegen voor hem.

‘Ik weet het nog niet. Daar ga ik nu achter komen. Bedankt voor de maaltijd.’

Ik druk een kus op de wang van Jenny en loop snel naar mijn auto.

Een onbehaaglijk gevoel bekruipt me als ik via de club de loods inloop en zowel Sem als Boaz met een zorgelijke blik naar alle computerschermen in het kantoor zie kijken. Javi staat erachter met een gezicht op onweer.

Er is verder niemand in de loods. Het is helemaal leeg en doodstil.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Er is ingebroken in onze computers.’

Vanaf mijn tenen tot aan mijn kruin voel ik mezelf koud worden.

‘Hoe bedoel ingebroken? Dat kan toch verdomme helemaal niet. Ik dacht dat jullie de beste waren.’

‘Ik begrijp er helemaal niets van,’ brult Boaz. ‘Niemand zou in ons systeem moeten kunnen komen van buitenaf. Het is gewoon niet mogelijk.’

‘Ze zitten in ons systeem, John. Er zijn dingen veranderd. Gewist. Het is heel erg.’

Ik kijk naar Javi en hij kijkt terug.

Ik weet precies wie hierachter zit maar ik kan niets zeggen. Ik heb een grote fout gemaakt. Een fatale fout.

Eén die onze organisatie zou kunnen verruïneren. In één klap alles kwijt.

Dit mag niet gebeuren.

Die vieze, vuile, kleine feeks.

Ze heeft me belazerd en bedonderd. Hier gaat ze zoveel spijt van krijgen.

Ik besef dat ik mijn kaarten op tafel moet leggen. Alleen ga ik dit niet redden, dit is te groot en als ik de bezorgde blikken van Sem en Boaz zie weet ik dat we grote problemen hebben.

Ik zucht diep en kijk Javi recht aan. ‘Ik denk dat ik weet wie hierachter zit.’ Hij fronst maar zegt niets. Nogmaals zucht ik diep alsof ik daar meer tijd mee win. ‘Ik moet jullie iets vertellen.’

Hoofdstuk 3 - Ted

Zodra ik de grond onder mijn voeten voel begin ik te rennen. Na mijn domme actie om zijn naam te noemen weet ik zeker dat hij achter me aan komt.

Verdomme Ted. Waarom?

Waar was ik mee bezig? Ik had mezelf eruit geluld nadat ik was betrapt, maar ineens was daar die ommekeer. Het leek bijna op compassie.

En voor die hond?

Zo hard als ik kan ren ik door de straten. Ik neem een paar steegjes en verdwijn in de duisternis zodat hij me niet te pakken krijgt. Dan zal ik er niet zo makkelijk vanaf komen.

Ik moest snel iets verzinnen en de vermoorde onschuld spelen leek me de beste manier om weg te kunnen komen. Deze man denkt met zijn pik en heeft een ego ter grootte van het Himalaya gebergte.

Zonder nog om te kijken ren ik hard door en als ik een paar straten verder ben en niets achter me hoor weet ik dat hij me niet is gevolgd. Misschien heeft hij een poging gedaan, maar ik was te snel.

Ik vervolg mijn route naar huis in een iets lager tempo. Mijn longen lijken uit mijn lijf te barsten en mijn gehijg doorbreekt de stilte van de straten waar ik me door de schaduwen van de gebouwen anoniem door kan bewegen. Als ik eindelijk mijn huis binnenstap loop ik stilletjes mijn slaapkamer in waar ik me direct op bed laat vallen.

Holy shit, dit ging bijna mis.

Ik viel werkelijk bijna flauw toen zijn stemgeluid me bereikte.

Wat is hij verdomde mooi van dichtbij. Zijn nabijheid vertroebelde mijn gedachten en deed me trillen op mijn benen. Gelukkig herstelde ik me op tijd en kon ik een smoes bedenken die hem op het verkeerde been zette. Maar waarom ik nou zijn naam noemde voor ik wegging?

Was het voor mijn ego?

Was het alleen maar zodat hij wist dat ik hem bedonderd had? Of was het iets anders?