De Vete

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Schuld #6 - De Vete

Copyright © 2021 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Joyce van Rosenberg

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083113180

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De Overname - Voorwoord

Het allerlaatste deel van de Schuld serie neemt je mee in de toekomst. Heeft de hele clan een mooi leven voor zichzelf op kunnen bouwen?

Lukt het ze om hun verleden daar te houden waar ze het zo zorgvuldig achtergelaten hebben of komt er toch nog iets naar boven wat alles zal doen wankelen?

Je leest het allemaal in Schuld 6 – De Vete.

Hoofdstuk 1 Jade

‘Oké, losers. Vertel. Waarom hebben jullie me hierheen laten komen?’

Ik stap de loods binnen die achter op ons landgoed gelegen is en kijk Roan en Ayden aan die me, in alleen een sportbroek en met ontbloot bovenlijf, op staan te wachten. Op hun gespierde bovenlijven glinsteren zweetdruppels. Als je dit aangezicht niet gewend bent kan je er danig van onder de indruk raken, maar ik ben opgegroeid met deze twee mooiboys en kan me nog goed herinneren dat Ayden altijd ging huilen als ik zijn knuffel afpakte. Dan kan je nog zo’n gespierde torso hebben en de één meter drieënnegentig aantikken, maar dat beeld en geluid, van een betraand gezicht en intense, luide snikken als ik verplicht zijn knuffel terug moest geven van mijn moeder, gaan nooit meer weg. Het zijn mijn neven en ik hou zielsveel van ze, maar ik heb zo’n vermoeden waarom ze me hierheen hebben laten komen en laat ik daar nu net geen zin in hebben.

‘Weten de drie musketiers dat we hier alleen zijn?’

‘Nee, dat weten ze niet, maar we doen niets bijzonders. Een beetje trainen en we zouden zo een rondje kunnen schieten,’ zegt Roan.

‘Zozo, kleine rebels. Gaan jullie eindelijk puberen,’ grinnik ik en loop naar ze toe. ‘Waar zijn ze eigenlijk? Hebben ze jullie niet al getraceerd?’

‘Ze zijn met z’n drieën op pad. Volgens mij zijn oom John en oom Javi ook mee.’

‘Christus, ik wil niet eens weten wat die vijf gaan doen. Maar nogmaals, waarom moest ik komen?’

‘Nergens om. Gewoon gezellig meetrainen, een beetje praten. We vertrekken binnenkort…’

En daar is het… De reden. Roan kijkt me doordringend aan.

‘Ik ga niet mee met jullie, Ro.’

Hij zucht en kijkt Ayden hulpeloos aan. ‘Denk er nog eens over na, Jade. We laten je niet graag alleen,’ voegt hij eraan toe.

Beide heren staan me smekend aan te kijken.

‘Jullie laten me niet graag alleen?’ Mijn mond valt open. ‘Wat ben ik? Drie? Ik ben verdomme even oud als jullie.’

‘Je bent zestien.’

‘Morgen zeventien.’

‘We gaan twee maanden weg.’

‘Ga er lekker van genieten. Dat ga ik ook doen.’

‘Je gaat werken. Dat is geen genieten.’

‘Ik ga mijn droom achterna, jongens. Ik weet dat jullie er nog niet uit zijn wat jullie droom moet zijn, maar ik wil kunstenares worden. Met het werken in het atelier van Sem kan ik veel ervaring opdoen voor de kunstacademie en tegelijk veel mensen uit de industrie ontmoeten. Ik ga verdomme genieten, ook al is het niet jullie soort genieten, met feesten, blote dames en heel veel bier. Het spijt me, maar dat is niet mijn ding.’

Ik kijk er vies bij en sla mijn armen over elkaar.

Roan rolt met zijn ogen. Hij kent me inmiddels goed genoeg om te weten dat hij me niet over zal halen. Hij loopt naar de wapenwand en pakt er een Desert Eagle 50 AE pistool vanaf. Een van de favorieten van mijn vader.

En van mij…

Hij kijkt me met een glans in zijn ogen aan. ‘Eén rondje nog dan? Om het af te leren?’

‘Ik weet niet wat er met jou is gebeurd, maar het feit dat je hier met een pistool in je handen staat zonder je papa zegt me dat je in een soort crisis terecht bent gekomen. Of een doodswens hebt. Ik ben er nog niet uit.’

Ayden lacht.

‘Doe niet zo overdreven,’ zucht Roan. ‘Je doet net of ik niets durf zonder mijn vader.’

Ik loop zonder nog iets te zeggen naar de wapenwand en pak er een Desert Eagle 44 magnum vanaf. ‘Ik zal je een voorsprong geven. Deze heeft minder kracht dan die van jou.’

Roan puft. ‘Ik heb geen voorsprong nodig.’

‘Jij zegt het,’ mompel ik. ‘En welke neem jij?’ vraag ik aan Ayden.

‘Ehh… Ik weet het niet hoor. Het is niet echt mijn vader of die van Roan waar ik bang voor ben. Als oom Dex erachter komt dat we hier met jou staan te schieten...’

‘Oh alsjeblieft.’ Ik rol met mijn ogen. ‘Ik kan beter met deze pistolen omgaan dan wie dan ook. Ik schiet jullie eruit. Gezichtsverlies is waar je bang voor bent. Niet voor mijn vader.’

Ayden loopt fronsend langs me. Hij kijkt me niet aan want zijn blik rust op de wapenwand. Opgroeien bij drie wapenfanaten heeft ervoor gezorgd dat we alle drie topschutters zijn. Bijna wekelijks oefenden onze vaders hier met ons in de loods. De gouden regel is echter dat we nooit, maar dan ook nooit alleen mogen schieten. Tot nu toe hebben we ons daaraan gehouden, en ik weet niet wat de normaal zo brave heren bezielt, maar het bevalt me prima. Ik hou wel van een beetje tegen de regels van de drie koningen ingaan en het lijkt wel of met het behalen van hun schooldiploma en de stap naar de hogere school het ontzag voor de vaders iets is gedimd. We hebben alle drie best indrukwekkende vaders, dat moet ik toegeven. Het is niet standaard dat je een loods met een schietbaan op je eigen landgoed hebt. De manier waarop ze met ons omgaan en ons hebben opgevoed is ook niet standaard, maar het is tijd om onze vleugels uit te slaan en erachter te komen wie we zijn zonder het olijke trio.

Ayden pakt een kleiner wapen van de wand en loopt naar de schietbaan. Ik loop er lachend achteraan. We drukken allemaal op de knop zodat onze targets naar voren komen. Ik zet er drie stippen op. ‘Hier, hier en hier ga ik hem raken.’

Ayden en Roan volgen mijn voorbeeld en plaatsen ook drie rode stippen. Net als we onze targets naar achter laten glijden via de automatische baan en we klaar staan om te schieten vliegt de deur met een bloedgang open.

‘Wat de fuck denken jullie te doen?’ bromt een diepe donkere stem die ik maar al te goed herken.

We draaien ons alle drie niet om en staan nog steeds met onze pistolen gericht op de targets. Ik hoor aan de ademhaling van Roan dat hij nerveus wordt en als ik zijdelings naar Ayden kijk zie ik aan zijn blik dat ook hij zenuwachtig is geworden. Ik ben echter nog steeds kalm. Als ze niet hadden gewild dat we dit zouden doen hadden ze het ons ook niet moeten leren. Dus haal ik de trekker over en begin ik te schieten. Ayden en Roan kijken me verbaasd aan, hun ogen zo groot als schoteltjes. Ik grinnik en vuur nog een keer af, wetend dat alle drie mijn kogels raak zijn. ‘Jullie beurt,’ zeg ik luid.

Ze aarzelen. In de loods is het doodstil geworden. We hebben ons nog steeds niet omgedraaid maar de aanwezigheid van de vaders is voelbaar zonder ze daadwerkelijk gezien te hebben.

Net als ik denk dat ze het lef niet hebben beginnen ze te schieten. Drie kogels ieder en ook die van hen zijn raak. Traag leggen we het pistool voor ons neer en nog trager draaien we ons om. Waar ik verwacht een furie van woede aan te treffen zie ik een blik gevuld met trots.

‘Die van Jade zijn het dichtstbij,’ zegt mijn vader.

‘Niet waar,’ zegt oom Maxime. Hij loopt dichter naar de targets en knijpt met zijn ogen om het beter te kunnen zien. ‘Ja, verdomd. Je hebt gelijk.’

‘Ik weet dat ik gelijk heb. Ze is een betere schutter dan jullie want ik heb het haar zelf geleerd.’

‘Wacht even hoor.’ Oom Deacon haalt de targets dichter naar zich toe en bekijkt ze aandachtig. ‘Twee kogels van Roan zitten er strak in.’

‘Alle drie de kogels van Jade zitten er strak in.’

Mijn vader staat inmiddels naast mijn ooms terwijl ze nog net niet de kogelgaten met een vergrootglas staan te bekijken.

‘Ja, Jade is de winnaar,’ mompelt oom Deacon.

‘Dat zei ik al,’ bromt mijn vader.

Plotseling valt het stil. Ze kijken elkaar aan en draaien zich langzaam naar ons toe.

‘Nu dat uit de weg is…’ De stem van mijn vader klinkt dreigend en hij kijkt vooral Ayden en Roan kwaad aan, die meteen ineenkrimpen. ‘Wat doen jullie hier in onze loods zonder begeleiding?’

Als mijn vader zo kalm klinkt is hij doodeng. Voor Ayden en Roan dan, want ik ben nog nooit één seconde bang geweest voor mijn vader. Tot zijn grote ontsteltenis maakt hij gewoon niet zoveel indruk op me. Hij is eigenlijk ook vrij weinig boos op me. Mijn hele leven neemt hij me al bij de hand en begeleidt hij me. Ik weet dat hij de afstand tussen ons steeds groter vindt worden, maar ik word morgen dan ook zeventien. Nog een jaartje en dan ben ik volwassen.

‘Het is eh…’ hakkelt Roan. Hij kijkt hulpeloos naar zijn vader maar die kijkt hem strak aan. Ook oom Maxime, die ik altijd op een grote teddybeer vind lijken, kijkt zijn zoon boos aan.

Ayden en Roan hebben een andere rol gekregen dan die ze mij hebben toebedeeld. Ik ben het daar nooit mee eens geweest en ook al mocht ik altijd dezelfde dingen en hebben ze mij, net als Ayden en Roan, leren vechten en schieten, zij kregen daarbij de schone taak om mij altijd te beschermen. Om ervoor te zorgen dat er nooit iets met mij zou gebeuren. Dat was hun taak.

Ik heb ze er vriendelijk voor bedankt. Natuurlijk maken ze beiden indruk met hun lengte en gestalte. Ze zijn één bonk spier en daardoor erg populair op school, en vooral bij de meiden, maar ik kan ze allebei aan, zowel fysiek als mentaal, wat hun rol als bodyguards gewoonweg niet zo geloofwaardig maakt.

‘Het is wat…?’ vraagt mijn vader dreigend. ‘Niet zo duidelijk dat we niet willen dat jullie hier alleen schieten?’

‘Volgens mij zijn we heel duidelijk geweest over de regels,’ zegt oom Deacon. ‘Het valt me enorm van jullie tegen.’

‘We probeerden haar over te halen met ons mee te gaan,’ knalt Ayden eruit. ‘We laten haar gewoon niet graag alleen. We dachten dat dit haar er weer aan zou herinneren hoe fijn we het hebben met z’n drieën. Dat ze dan toch besluit mee te gaan op reis.’

Ik rol met mijn ogen en zucht diep. ‘Ik vind het heel fijn met jullie, maar ik heb mijn eigen plannen.’

Mijn vader kijkt van de jongens naar mij. Ook de blikken van mijn ooms veranderen als ze horen dat de typische actie van de jongens puur en alleen was om mij bij zich te houden. Ze kijken bijna trots en ik ga bijna over mijn nek.

‘Het testosterongehalte verstikt me bijna dus ik ben weg,’ zeg ik en ik been de loods uit. Ik wandel op mijn gemak over het landgoed terug naar huis waar ik mijn moeder aantref in de keuken, samen met mijn opa die nog zo graag het eten wil verzorgen voor mijn verjaardag, zoals hij altijd heeft gedaan. Alleen de lieve man wordt negentig dit jaar en ook al zou je hem dat nog niet geven, het is gewoon te zwaar voor hem om alles te maken. Tante Nas komt de keuken in en geeft me een knipoog. Ze doet een schort om en begint groente te snijden. Morgen is het grote feest voor mijn zeventiende verjaardag en mijn moeder en tante proberen hem zo veel mogelijk uit handen te nemen maar hem toch nog het gevoel te geven dat hij het meeste heeft gedaan. Ik hoor gegiechel uit de woonkamer komen en loop ernaartoe. Daar tref ik mijn tante Jenny aan die samen met mijn zus Nikki alles aan het versieren is.

‘Nik, ik wist niet dat je er was. Moet je niet werken?’

‘Ik heb speciaal vrij genomen natuurlijk. Ik blijf vanavond slapen zodat ik er morgenochtend bij ben om voor je te zingen.’

Ik omhels mijn zus en kijk haar verheugd aan. ‘Ik ben zo blij dat je er bent. Een beetje vrouwelijke invloed in mijn leven kan geen kwaad,’ zucht ik.

‘Maken ze het je weer moeilijk?’ lacht mijn tante.

‘Ook jouw zoon, als ik het eerlijk mag zeggen. Hij en Roan proberen me maar over te halen om met ze mee te gaan op reis. Ze willen me niet alleen laten.’

‘Dat is toch best lief,’ zegt ze vertederd. Als ze mijn gezichtsuitdrukking ziet begint ze te lachen. ‘Oké, het is niet lief. Ze zijn irritant.’

‘Ik weet uit betrouwbare bron dat jullie ook niet zo dol waren op de bemoeienissen van jullie mannen en dat jullie er ook dwars tegenin gingen.’

‘Precies, en zo hebben we jou ook opgevoed dus ik zie het probleem niet.’

‘Het probleem is dat ze denken met z’n allen beslissingen over mij te kunnen nemen.’

‘En zolang jij die beslissingen zelf maakt zie ik het probleem nog steeds niet,’ zegt Nikki terwijl ze net een ballon heeft opgeblazen.

Ik laat me zuchtend op de bank vallen. ‘Jullie begrijpen het niet.’

Beiden beginnen ze te lachen.

‘Geloof me, als iemand je zal begrijpen ben ik het wel. Ik ben ook opgevoed door Dex, weet je nog?’ Nikki kijkt me met één opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Hij is een keer de school binnen gestormd omdat een jongen een tik op mijn billen had gegeven en net deed of een andere jongen dat had gedaan. Dat was een of ander stom spelletje dat ze continu speelden. Wij, als meiden, wisten daar wel raad mee, maar ik was zo stom om het tegen mama te vertellen. Uiteraard hield zij het voor zich, maar Dex ving ons gesprek op en heeft de hele school op stelten gezet. Er was werkelijk geen jongen meer die nog binnen een straal van vijf meter in de buurt kwam van me. Ik weet niet of ik ooit zo boos ben geweest op Dex.’

‘Jij boos op Dex?’ zeg ik verbaasd. ‘Ik kan me er niets bij voorstellen. Jullie zijn het altijd zo met elkaar eens.’

Nikki knikt. ‘Meestal wel. Maar toen was ik niet blij met hem.’

Ik begin ze te helpen met het ophangen van de slingers terwijl we doorkletsen over allerlei stommiteiten die de mannen hebben begaan. Uit de keuken komen heerlijke geuren en als ik denk aan mijn feestje van morgen krijg ik een warm gevoel.

~

‘Wakker worden, slaapkop.’

Ik voel mijn matras heen en weer gaan en als ik mijn ogen open kijk ik in die van mijn familie. Ze zijn er allemaal. Zelfs Sem. Ik kom langzaam overeind en wrijf in mijn ogen om wakker te worden. De ochtenden zijn niet echt mijn ding en nu ik klaar ben met school slaap ik meestal een gat in de dag. Over een week begin ik in het atelier van mijn broer en ook al heb ik daar ontzettend veel zin in, kan ik nu al tegen de vroege ochtend opzien.

Sem knuffelt me stevig. ‘Gefeliciteerd zusje.’ Hij wordt uit de weg geduwd door mijn vader die me nog steviger omhelst. ‘Hoe kan je nou al zeventien zijn?’ mompelt hij.

‘Dat zeg je ieder jaar, bij iedere leeftijd.’

Nadat mijn zus me geknuffeld heeft slaat mijn moeder haar armen om me heen. De band die ik met mijn moeder heb is ongekend sterk. Ik weet niet of ik me een betere moeder had kunnen wensen. Ze is sterk en slim. Grappig en nog steeds bloedmooi. En de enige die mijn vader aankan. Ik begrijp waarom hij verliefd op haar is geworden en haar nooit meer heeft laten gaan. Het verleden van mijn ouders heeft hier en daar wat gaten waar niet over gesproken wordt. Ik weet dat ze een prachtig liefdesverhaal hebben. Ik zie aan de blik die mijn vader in zijn ogen heeft dat mijn moeder zijn hele wereld is. Iedere dag weer. Maar ik ken niet het hele verleden. Daar wordt gewoonweg niet over gesproken. Ik heb me erbij neergelegd. Misschien wil ik later ook niet dat mijn kinderen alles van me weten. Wie weet wat ik allemaal nog mee ga maken.

‘Kom mee naar beneden,’ zegt mijn moeder. ‘We hebben een heerlijk ontbijt voor je en er staat een behoorlijke hoeveelheid cadeaus op je te wachten.’

Ik sla mijn deken open en spring uit bed. ‘Had dat dan eerder gezegd. Jullie weten hoe dol ik ben op cadeaus.’

We lopen lachend naar beneden en schuiven, zoals vanouds, met z’n vijven aan de grote ronde tafel in de keuken die uitzicht geeft over het grote landgoed. Sem en Nikki wonen al lang niet meer thuis. Sem woont boven zijn atelier in de stad en leeft een echt vrij kunstenaarsleven en Nikki woont samen met haar vriend, met wie ze een dierenpraktijk runt.

‘Dit is van papa en mij.’ Mijn moeder overhandigt me een klein doosje. Als ik het open komt er een prachtige gouden ketting tevoorschijn met een sierlijke letter J eraan vast. ‘Hij is prachtig,’ zeg ik oprecht. Mijn moeder bindt hem meteen om mijn nek. ‘Dank je wel.’

Van mijn broer krijg ik set penselen waarvan ik weet dat ze niet te betalen zijn én heel moeilijk te krijgen. ‘O mijn God,’ gil ik uit. ‘Wat geweldig.’ Ik bevoel de penselen met mijn vingers en kijk er ademloos naar.

‘Je moest ons cadeau overtreffen?’ zegt Dex op een serieuze toon. De blik in zijn ogen zegt echter iets anders en Sem begint te lachen. ‘Ik weet gewoon wat ze mooi vindt.’

‘Jullie hebben mijn cadeau nog niet gezien,’ bluft Nikki. Haar blik spreekt boekdelen. Ze overhandigt me een grote doos die ik gretig uitpak. Als ik de letters op de doos zie worden mijn ogen groot. Ik kijk haar direct aan. ‘Openmaken,’ dringt ze aan.

Ik haal de deksel eraf en slaak een diepe zucht want in de doos bevinden zich werkelijk de mooiste schoenen die ik ooit heb gezien. Ware kunstwerken.

Het is een hobby van mijn zus en mij om overal waar we ter wereld komen de mooiste schoenen te vinden en ik denk dat zij gewonnen heeft. De lichtroze pumps die ik vast heb zijn elegant en hebben een torenhoge hak, maar wat vooral opvalt zijn de vele roze steentjes die de schoenen opsieren.

‘Nik, ze zijn prachtig.’

Ik haal ze er voorzichtig uit alsof ze van puur goud gemaakt zijn en hoor mijn moeder ook zuchten.

‘Prachtig…’

Sem en mijn vader kijken fronsend naar schoenen. ‘Daar kan je niet eens op lopen.’

‘Natuurlijk wel,’ puf ik. ‘Sterker nog, ze passen perfect bij de jurk die ik voor vanavond heb gekocht dus ik zal ze vanavond dragen.’

Ik sta op en omhels mijn zus. ‘Dank je, Nik. Het is een prachtig cadeau.’

Daarna omhels ik mijn broer en mijn ouders om ze te bedanken en begin dan gretig aan het ontbijt terwijl ik geniet van het hele gezin dat weer voor even bij elkaar is.

Gedurende de dag is het een komen en gaan van al mijn familieleden die allemaal helpen met de voorbereidingen van het grote feest, want naast mijn verjaardag vieren we ook het behalen van de diploma’s van Roan, Ayden en mijzelf.

‘Eindelijk verlost van jullie rotkoppen in de klas,’ giechel ik als ik met het tweetal vanaf een afstand sta toe te kijken hoe onze vaders bezig zijn de verlichting op te hangen en onze moeders de laatste hand leggen aan het buffet. ‘Ik ga me klaarmaken. De gasten komen over een uur.’

‘Je ziet er al geweldig uit,’ zegt Roan.

Ik frons naar hem en begin te lachen. ‘Dit is nog niets. Wacht maar tot je mijn jurk ziet.’

Ik loop weg richting het huis. ‘Jade…’ hoor ik achter me nog voor ik de trap oploop.

Ik draai me om en zie Roan staan. Zijn blik is anders. ‘Ik eh… ik heb nog een cadeautje voor je.’

‘Ik heb toch al wat van jou en je ouders gehad. Ik ben zo blij met mijn nieuwe leren jas. Hij is te gek.’

‘Ja… Maar ik had zelf ook nog iets voor je gekocht.’

Hij staat er een beetje verlegen bij. Iets dat ik niet gewend ben van Roan dus ik loop naar hem toe en stop vlak voor zijn neus. Nieuwsgierig kijk ik naar het langwerpige doosje in zijn handen.

‘Je weet hoe dol ik ben op cadeaus dus ik ga natuurlijk geen nee zeggen tegen nog één.’

Hij glimlacht en overhandigt me het doosje. Als ik het open staar ik verbaasd naar de gouden armband die erin schittert. Hij heeft een paar kleine, fijne bedeltjes die eraan bungelen. Ik zie een hartje, een klavertje vier en een vlinder. De laatste hou ik wat langer in mijn hand, een pistool. Ik grinnik. Roan weet als geen ander hoe dol ik ben op schieten. Het is geen gebruikelijke armband, maar ik vind hem prachtig. Het staat precies voor wie ik ben. Voor wie wij zijn…

‘Roan, hij is geweldig maar dit is veel te veel.’

Hij haalt zijn schouders op en kijkt ongemakkelijk. ‘Het voelt als een nieuwe fase in ons leven. Eentje waarbij we elkaar minder gaan zien. Ik dacht dat er misschien voor zou zorgen dat je mij niet vergeet. Eh ons… Dat je ons niet vergeet.’

‘Natuurlijk vergeet ik jullie niet. En we wonen naast elkaar, daarbij zijn onze ouders onafscheidelijk. Het lijkt net een commune waar we in wonen dus ik vermoed dat we elkaar nog dagelijks zullen zien.’

Hij lacht nerveus en bindt de armband om mijn pols.

‘Hij is prachtig, Roan. Dank je wel.’

Ik geef hem een knuffel en druk een kus op zijn wang.

‘Wat is prachtig?’

Er klinkt een luide stem door de hal, één die ik meteen herken. Ik draai me om en begin te gillen. ‘Je bent er toch!’

‘Natuurlijk ben ik er. Ik ga geen feestje missen van mijn beste vriendin.’

‘Maar je zit midden in opnames.’

‘Oh joh, die kunnen wel een paar dagen zonder me,’ wuift ze en als ze voor me staat omhelst ze me stevig en tilt ze me op. We gillen luid en pakken elkaars handen beet. Als Jordan het bedelarmbandje om mijn pols ziet trekt ze haar wenkbrauwen op. ‘Heb jij die net gegeven? Wat een attent cadeau.’

‘Hoi Jordan,’ zegt Roan zonder antwoord te geven op haar vraag. Hij legt zijn hand op haar rug en drukt een kus op haar wang.

‘Roan, jongen. Ben je nou nog meer gegroeid?’ Ze knijpt in zijn biceps die hij snel wegtrekt. Hij rolt met zijn ogen en loopt weg terwijl wij weer beginnen te giechelen.

‘Ik wilde me net om gaan kleden, kom mee.’

Jordan pakt haar koffer op en loopt met me mee naar boven waar we lachend mijn slaapkamer binnenvallen. ‘Ik ben zo blij dat je er bent. Ook al komt de hele klas vanavond, het zou gewoon niet compleet zijn zonder jou.’

‘Ik kan toch geen feestje missen met jouw bijzondere familie. Dat kan gewoonweg niet.’

‘Je hebt gelijk,’ lach ik. ‘Onze feestjes zijn altijd wel bijzonder. Vanavond wordt er uitgepakt. Zelfs de baron komt.’

‘Oeh, de baron…’

‘De opa van Ayden,’ giechel ik.

‘O ja, hoe kan ik toch iedere keer weer vergeten dat die jongen van adel is? God, wat zou hij een hete baron zijn. Kan je het je voorstellen?’

Ik giechel weer. Jordan is dol op Ayden en ook al weet ik dat er wel eens iets gebeurd is tussen die twee zijn ze ook elkaars tegenpolen en lijkt het soms alsof ze elkaar haten. Sinds ik op de lagere school zit is Jordan mijn beste vriendin. Buiten mijn familie heb ik niet veel mensen. Er is gewoonweg niet zoveel tijd voor anderen over daar mijn familie redelijk veel aandacht en tijd van me vraagt, en om eerlijk te zijn heb ik er zelf ook niet veel behoefte aan. Met Jordan was er echter wel meteen die klik en we zijn al vanaf ons vierde jaar onafscheidelijk. Mijn lieve vriendin had één grote droom en dat was een beroemde actrice worden. Ze is inmiddels hard aan de weg aan het timmeren en heeft na hier en daar wat kleine rollen gespeeld te hebben nu een grote rol te pakken in een internationale speelfilm. De opnames in het buitenland zijn in volle gang en dat was ook de reden dat ze eigenlijk niet aanwezig kon zijn.

‘Ik ben verliefd,’ zucht Jordan terwijl ze achterover op mijn bed valt. ‘Hoteldebotel verliefd.’

‘Wat?’ roep ik uit. ‘Sinds wanneer? Vorige week was er nog niets aan de hand.’

‘Dat kan in een dag veranderen.’

‘Blijkbaar,’ mompel ik. Ik neem plaats achter mijn kaptafel en begin mijn make-up te doen.

‘Het is mijn tegenspeler. Hij is een stuk ouder dan ik, maar hij is zo mooi. Kijk hier…’

Ze schuift haar telefoon onder mijn neus en laat een foto zien van een man waar ze innig mee staat te knuffelen. ‘Hij is mooi inderdaad.’

‘Echt hè! Hij is geweldig. Ik denk dat het de ware is…’

Ik giechel en bekijk mijn wispelturige vriendin. Hoe vaak ik die woorden al niet gehoord heb.

Hoofdstuk 2 Jade

‘Jezus, heeft je vader dit jurkje al gezien? En zijn handlangers?’

Ik lach. ‘Wat denk je zelf?’

‘Ik ben zo blij dat ik teruggekomen ben. Hun reactie zal niet van deze wereld zijn.’

‘Het kan me niet schelen, ik ben jarig en heb mijn diploma gehaald. Dat verdient een topfeest met een top jurk en kijk deze schoenen eens.’

Ik haal de pumps met de lichtroze pareltjes, die ik vanochtend van Nikki heb gehad, uit de doos en laat ze aan Jordan zien. Ze hapt naar adem en slaat theatraal haar handen op haar wangen als ze de Jimmy Choos in mijn handen ziet glinsteren.

‘Oh die zijn geweldig. Van je zus zeker?’

Ik knik trots en laat mijn voeten in de pumps glijden. Als ik mezelf in de spiegel bekijk worden mijn ogen groter. Mijn make-up is doorgaans ingetogen maar voor vanavond heb ik het zwaar aangezet.

‘Dat jurkje is te kort, ik waarschuw je alvast,’ zegt Jordan op lacherige toon.

‘Hij is hoog gesloten en heeft lange mouwen.’

Jordan pakt me beet en draait mijn rug naar de spiegel. ‘Maar je rug ontbreekt en je billen zijn maar net bedekt.’

We gieren het uit. ‘Ik zeg het je nu alvast, ze gaan flippen.’

‘Maar ik vond hem zo mooi. En mijn moeder en tantes ook. Die hebben hem goedgekeurd.’

Ik bekijk nogmaals het met roze pailletten bezaaide jurkje met een bijzondere luipaardprint erin verwerkt. Mijn lange blonde haar heb ik in slagen geföhnd en reikt helemaal tot aan mijn middel.

Ik ben me ervan bewust dat ik er anders uitzie dan op een doodnormale schooldag, en ook al hou ik veel van jongensdingen, ik wil me voor één avond op en top vrouw voelen. Mijn lange slanke benen komen goed tot hun recht en ik kan niet wachten om naar beneden te gaan en de hele avond te dansen in deze outfit. Het voelt als de start van een nieuwe fase. Een compleet blanco hoofdstuk en ik voel dat het een bijzondere gaat worden. Met als start een knalfeest.

Voor de gelegenheid is er een DJ ingehuurd. Het valt me mee dat mijn vader zoveel vreemden op zijn terrein laat, meestal is hij daar onverbiddelijk over en hecht hij veel waarde aan zijn privacy. Hij is echter zo trots op me, dat hij het op deze manier wil laten blijken. Ik heb geen idee waar zijn gebrek aan vertrouwen in de mensheid vandaan komt maar wat ik wel weet is dat hij buiten onze familie liever geen contact heeft met anderen. De mensen die ik hier thuis uit mocht nodigen in de afgelopen zeventien jaar zijn op één hand te tellen geweest. Jordan is mijn beste vriendin dus daar kon hij niet onderuit. Ik heb nog een paar vriendinnen die hier weleens bleven slapen, maar naast Jordan ben ik meest hecht met Ayden en Roan. Maar die heb ik nooit zelf gekozen, die horen er gewoon bij.

‘Kom op, we gaan. Over een paar minuten stromen de gasten binnen en dan hoor jij het stralende middelpunt te zijn.’ Jordan pakt me bij mijn arm.

‘Jij ziet er anders ook om op te vreten uit,’ zeg ik als ik haar via de spiegel bekijk.

‘Hopelijk vindt de baron dat ook,’ knipoogt ze.

‘Wat is er gebeurd met de liefde van je leven waar je het de hele tijd over hebt?’

‘O ja, dat is waar ook…’

Gierend van het lachen lopen we gearmd de trap af. Vanaf beneden klinkt er geroezemoes, maar het valt direct stil als ik mijn in hoge hak gehulde voet op de vloer zet en mijn andere bijsluit vanaf de onderste tree. Ik kijk op en zie maar liefst acht paar ogen naar me staren. Ik kijk de heren stralend aan. Jordan staat naast me in, eveneens, een kort jurkje. Ze maakt een proestend geluid en mompelt zachtjes: ‘Ik zei het toch.’

Mijn vader stapt naar voren. Hij zegt niets, zijn gezichtsuitdrukking is niet wat ik van hem gewend ben. Hij straalt altijd een bepaalde dominantie uit, een zelfverzekerdheid die niet van deze wereld lijkt. Maar nu kijkt hij verloren. Net als mijn ooms die naast hem staan, en Roan en Ayden die me allebei met open mond aanstaren. Oké, het wijkt wat af van de stoere kleding die ik normaal draag, maar ik heb wel vaker een jurkje gedragen. Ik weet dat mijn lichaam het afgelopen jaar is veranderd. Ik was altijd heel slank, maar de afgelopen maanden zijn er rondingen bijgekomen op precies de juiste plekken. Mijn taille is nog steeds heel smal maar mijn borsten zijn flink gegroeid en ook mijn heupen hebben zich goed gevormd. Het jurkje dat ik aan heb laat dat precies goed uitkomen. Het kan me niets schelen wat mannen van me vinden, maar ik vind het leuk om er iets volwassener uit te zien. Gewoon soms. Het is heus niet dat ik mijn kapotte jeans en basic shirts ineens weggooi, net als mijn afgetrapte kistjes en leren jasje. Maar gewoon af en toe wil ik me ook eens vrouwelijk kleden en voelen. Oom Deacon schraapt zijn keel en wrijft met een soort verwilderde wanhoop over zijn kin. Het blijft stil. Zelfs oom Javi die normaal een ijzige stilte op zijn eigen bijzondere manier altijd weet te doorbreken kijkt me wazig aan.

‘Volgens mij mis ik iets?’ zeg ik als de stilte me te veel wordt.

‘Ja, volgens is de rest van je jurkje vermist,’ bromt Ayden.

Mijn ogen worden groot. ‘Pardon? Het is altijd nog beter dan wat die sletten dragen waar jij mee date.’

Ik draai me om en loop weg. Ik hoor wat gevloek en gesis. O ja shit. Mijn rug is bloot. Ik voel een hand op mijn schouder. Het is Jordan die vlak achter me loopt. ‘Ik bedek je rug. Snel, doorlopen,’ lacht ze. En ik doe precies dat. Met gehaaste pas redden we het tot in de keuken waar we mijn moeder en tantes aantreffen.

‘Wauw, Jade. Je bent prachtig,’ roept mijn moeder uit.

‘Ja, vind je?’

‘Zeg dat maar tegen jullie mannen,’ lacht Jordan.

‘Jordan, wat leuk dat je er toch bent.’ Mijn moeder omhelst haar en bekijkt haar stralend. ‘Ik dacht dat je filmopnames had.’

‘Ik kan niet de verjaardag van mijn beste vriendin missen. En daarbij wist ik dat het een episch feest zou worden. Hij is goed gestart zojuist met de mannen die bijna ontploften toen ze Jade in dit jurkje zagen.’

Mijn moeder rolt met haar ogen. Tante Sierra komt op me aflopen en pakt me vast. ‘Je bent werkelijk prachtig. Ik denk dat ze er even aan moeten wennen dat je een echte vrouw aan het worden bent. Je bent hun kleine meid, weet je.’

Ik kreun. ‘Dat is toch verknipt. Ik heb niet alleen een controlefreak van een vader maar daarbij nog vijf ooms en twee neven die elke beweging die ik maak in de gaten houden. Kom op zeg.’

‘Trek je er niets van aan,’ zegt tante Jenny. ‘Volg gewoon je eigen pad. Er is weinig wat ze eraan kunnen doen.’

Nikki en Sara lachen vanaf de keukentafel. Zij hebben dit allemaal al eens meegemaakt, maar toch heb ik het gevoel dat het bij mij honderd keer erger is. Ik was nog klein toen zij volwassen werden, maar al deze mannen hebben nu zo’n extreem beschermende houding dat het bijna ziekelijk is.

‘Laat je avond er niet door verpesten,’ zegt mijn moeder. ‘Ik praat wel met je vader. Hij zal je met rust laten.’

‘Het is niet alleen Dex hoor,’ lacht Jordan. ‘Haar neven kunnen er ook wat van. Het zou me niets verbazen als er een zender zit in die bedelarmband die Roan haar gegeven heeft.’

‘Een bedelarmband?’ zegt tante Nas fronsend. Ze komt naar me toelopen en pakt mijn pols. ‘Heeft hij je die gegeven?’

Ik knik.

Ook de anderen komen erbij staan. Ze mompelen allemaal hoe attent en lief het is, maar ik zie mijn moeder en tante Nas een veelbetekenende blik met elkaar uitwisselen. Ik heb geen idee wat het betekent, maar het zal tot later moeten wachten want vanuit het niets zie ik de tuin volstromen met feestgangers. De DJ start de muziek wat het startsein lijkt te zijn van het feest.

Ik loop naar buiten waar ik meteen een knuffel ontvang van Ted, de vrouw van John. En van Cynthia en Cesar, twee lieve mensen die altijd aanwezig zijn bij familieaangelegenheden.

Als ook langzaam mijn klasgenoten binnendruppelen krijgt Jordan gelijk en ben ik het middelpunt van het feest. Zodra ik iedereen heb begroet heb loop ik naar het midden van de dansvloer die in de tuin is aangelegd en begin ik met Jordan te dansen. Al snel sluiten Rox en Anna, twee andere vriendinnen uit de klas, zich bij ons aan en zetten we de toon voor de anderen. Iedereen komt de dansvloer op waar het binnen de kortste keren bomvol staat. Ik zie mama en mijn tantes uit hun dak gaan en ik zie de mannen vanaf de zijkant staan kijken met hun gebruikelijke dominante houding. Als ik een hand op mijn schouder voel en me omdraai kijk ik recht in de ogen van Ayden. Naast hem staat Roan. Beiden kijken ze me behoedzaam aan. ‘Heb je even?’

‘Nee,’ zeg ik en draai me heupwiegend om. Ik ben nog steeds een beetje pissig om hun gedrag van vanavond. De opmerking van Ayden was laag bij de grond en de houding die ze plotseling hebben aangenomen, die gelijk staat aan die van mijn vader en mijn ooms, is ongepast. Ook al waren ze altijd beschermend, met name op school, en hielden ze altijd een oogje in het zeil, ze behandelde me altijd als hun gelijke. Het was wij tegen de rest en dat lijkt ineens veranderd te zijn. Het lijkt wel alsof ze een stapje hoger op de denkbeeldige ladder zijn gaan staan en zich daarmee verheven voelen boven mij. Iets wat ik niet toe zal laten.

Als mijn blaas op klappen staat loop ik snel naar het toilet waar de muziek direct wegsterft en ik word overvallen door de stilte. Ik bekijk mezelf in de spiegel en zie dat ik ondanks het zweten er nog best goed uitzie. Als ik de hal weer inloop bots ik tegen een groot hard lichaam op.

‘Roan, verdomme. Dat doet pijn.’

‘Sorry,’ mompelt hij. ‘Ook voor daarstraks.’

Ik kijk hem fronsend aan. Ayden komt aanlopen en gaat naast hem staan. Beiden torenen ze een kop boven me uit, maar ik ben ze negen van de tien keer de baas. Nu ben ik echter ook nog pissig op ze.

‘Het spijt mij ook,’ mompelt Ayden.

‘Je opmerking was laag bij de grond, Ayden. Dat ben ik niet van je gewend. Ik weet niet wat jullie je in je hoofd halen, maar als jullie je net zo gaan gedragen als de grote drie en hun clan dan mogen jullie ver bij me vandaan blijven.’

‘Dat is juist niet wat we willen,’ mompelt Roan. ‘Nogmaals het spijt ons. We moeten gewoon wennen. Je bent aan het veranderen…’

‘Ik ben niet aan het veranderen. Ik ben nog gewoon Jade.’

‘Je bent ineens een bloedmooie vrouw,’ gromt Ayden.

Ik kijk hem vol afschuw aan. ‘Je doet net of ik het lelijke eendje was die is getransformeerd in een zwaan.’

‘Natuurlijk niet. Je bent nooit lelijk geweest, maar kijk nou naar jezelf. Verdomme, hoe kunnen we nou met een gerust hart weg?’

Ik ben dit toch wel zo spuugzat. In één snelle beweging, die ik heb geleerd van mijn vader, zorg ik ervoor dat het grote, zware lichaam van Ayden op de vloer ligt. Hij maakt een harde smak en kijkt wezenloos om zich heen. Roan barst in lachen uit.

‘Geloof me, jullie kunnen met een gerust hart weg. Pak je koffers en vertrek. Ik kom jullie overmorgen uitzwaaien op het vliegveld en hoef jullie koppen de komende twee maanden niet te zien. Zoals je ziet kan ik prima voor mezelf zorgen.’ Voor ik wegloop haak ik mijn been om die van Roan en duw hem naar achteren waardoor hij op zijn reet op de grond valt.

‘Jade,’ roept hij geschrokken uit.

Snel loop ik weg en voor ik de deur door ben werp ik ze met beiden handen een middelvinger toe. Dat zal ze leren.

Eenmaal buiten voeg ik me weer bij mijn vriendinnen op de dansvloer en probeer ik me van mijn neven niets meer aan te trekken. Ook al zie ik dat Roan regelmatig naar me kijkt en mijn aandacht probeert te trekken.

Als ik mijn bordje sta te vullen met allerlei lekker eten komt Adam, een aardige jongen uit mijn klas, een praatje met me maken. Hij vult zijn bord, net als ik, en samen zoeken we een rustig plekje op aan een statafel om het op te eten.

‘Je ziet er geweldig uit, Jade. Normaal altijd al maar vanavond is het echt, poeh…’

Hij lacht erbij wat twee kuiltjes in zijn wangen teweegbrengt. Het is schattig.

Ik val niet op schattig…

Waar val ik dan wel op?

Ik heb werkelijk geen idee. Ik ben nog nooit verliefd geweest. Het tegenovergestelde van Jordan, want die is iedere week wel een keer verliefd. Ik heb daar nooit iets van begrepen want ik heb dat gevoel gewoon nog nooit ervaren.

Jordan, Rox en Anna komen met eveneens gevulde borden bij ons staan.

‘Wat een geweldig feest,’ zucht Anna. ‘Je hebt een bizarre familie. Kijk ze nou toch eens staan daar.’

Ik volg haar blik naar mijn bijzondere familie. Ik snap meteen wat ze bedoelt. Het zijn gewoon geen doorsnee mensen. Ik weet niet beter en ken niet anders dan dit, maar natuurlijk ben ik niet naïef en weet ik dat deze mensen niet op een normale manier bij elkaar zijn gekomen. Het zal echter altijd een mysterie blijven hoe het zo is gekomen.

‘Hoe oud is je broer nou ook alweer?’ zegt Anna dromerig.

‘Twee keer jouw leeftijd,’ zeg ik vies kijkend.

‘Dat maakt me niets uit. Hij is zo heet. En een kunstenaar…’

Rox schudt met haar hoofd en zegt met volle mond: ‘Je vader is heet.’

‘Wat?’ Nu valt mijn mond gewoon open. ‘Mijn vader is tweeënvijftig.’

‘Nou en,’ zegt ze nonchalant en haalt haar schouders op terwijl ze hem ongegeneerd bekijkt in de verte.

Jordan lacht. ‘Ze heeft gelijk. Hij is heet, Jade. En de manier waarop hij nog steeds naar je moeder kijkt maakt hem alleen maar aantrekkelijker. Dat wil iedereen toch…’

Ik kijk naar mijn ouders die innig verstrengeld langs de dansvloer staan. Mijn vader kijkt haar recht in de ogen, zoals hij altijd doet. Het lijkt alsof hij continu toegang wil tot haar ziel en zij hem die toegang altijd verleent. Wat zij hebben… Dat wil ik ook. Het is geen sprookje. Het is echt. Puur en voor altijd. Het moet er zijn en ik zal voor niets anders settelen. Tot die tijd wacht ik geduldig af want ik weet dat ik het ook zal vinden.

Als ik mijn bordje weggooi staat mijn vader plotseling achter me.

‘Heb je het naar je zin?’

Ik knik behoedzaam. Onze laatste interactie was niet prettig en doorgaans heb ik niet vaak ruzie met mijn vader. Het voelt niet goed om het dan wel te hebben op mijn verjaardag maar ik kan niet accepteren dat ze me als een klein meisje blijven behandelen.

‘Het spijt me van vanavond…’ Hij kijkt weg en staart in het niets. Mijn mond valt open want mijn vader biedt zelden zijn excuses aan. ‘Het voelde niet prettig om met z’n allen zo tegen je te keren. Dat was niet mijn bedoeling. Ik denk dat we allemaal nogal geschrokken waren…’

Hij kijkt me in mijn ogen aan. Ze hebben exact dezelfde kleur als die van mij. Mijn tante Sierra heeft ze ook, een bijzondere groene kleur waarvan ik weet dat het van hun vaders kant komt. Een ingewikkeld verleden waar wederom niet over gesproken wordt.

‘Je bent ineens zo… Zo groot. En mooi…’

‘Dank je,’ mompel ik, ook al weet ik dat hij het niet als compliment bedoelt.

Hij glimlacht. ‘Ik moet je meer loslaten, en ik vertrouw je volledig. Alleen heb een beetje geduld met je vader. Die jurkjes…’ Hij schudt zijn hoofd.

Ik grinnik en sla mijn armen om zijn nek. ‘Pap, ik ga echt niet alleen nog maar van dit soort jurkjes dragen. Ik ben gewoon nog de Jade die je kent en die jij hebt opgevoed tot een sterke vrouw die voor zichzelf op kan komen. Ik heb zojuist Ayden en Roan nog gevloerd in de hal omdat ze me telkens maar het gevoel geven dat ik ze nodig heb.’

Hij begint hard te lachen. ‘Gevloerd hè?’

‘Allebei,’ zeg ik stoer.

‘Dat is mijn meisje.’

We lopen gearmd richting mijn familie waar mijn ooms me nog steeds behoedzaam aankijken. Als ze zien dat mijn vader van de schok bekomen is kunnen ze zelf ook weer een beetje ademhalen. Ik maak een praatje met oom Javi, die er angstaanjagend uitziet maar eigenlijk gewoon een van de liefste ooms is die ik heb, en sta een tijdje met Ted en John te kletsen tot ik een van mijn favoriete nummers hoor en ik door mijn vriendinnen de dansvloer op getrokken word waar we nog tot de late uurtjes dansen.

Pas als alle gasten weg zijn trap ik mijn hoge pumps uit en geef ik mijn voeten de gelegenheid om bij te komen van het geweld dat ze is aangedaan.

‘Dank je wel, pap en mam, voor dit geweldige feest.’

In de keuken geef ik ze allebei een dikke knuffel en vertrek dan samen met Jordan naar mijn kamer waar we doodmoe op bed ploffen.

‘Dat was een geweldig feest.’

‘Ik heb je een tijdje gemist. Wat was je aan het doen?’

Ik rits de jurk open en laat hem van mijn lijf glijden. Ook al voelde het heerlijk om hem vanavond te dragen, het is net zo lekker om hem uit te trekken en te verruilen voor een groot shirt. Ik pak mijn tandenborstel en kijk Jordan via de spiegel aan.

‘Je was met Ayden zeker? Ik dacht dat je zo verliefd was?’

‘Ben ik ook, maar hij… Pfff, ik weet niet wat het is. Hij is zo bloedirritant en kruipt altijd onder mijn huid, maar tegelijk kan ik hem gewoon niet weerstaan.’

‘Ho, maar. Ik heb genoeg gehoord,’ giechel ik en start met het poetsen van mijn tanden. Als ik klaar ben kruip ik onder de dekens en volgt Jordan al snel mijn voorbeeld. Zo hebben we talloze keren gelegen, vooral als de situatie bij haar thuis niet meer houdbaar was.

Met een nieuw vriendje van haar moeder… Of iets anders wat haar moeder geflikt had.

Ik aai over haar hoofd en zie dat ze bijna in slaap valt.

‘Ik ben blij dat je erbij was, Jordan,’ fluister ik.

‘Ik ook,’ zegt ze zacht.

~

De volgende dag moet ik haar helaas alweer uitzwaaien. De productiemaatschappij heeft een auto voor haar laten komen en als de echte ster die ze is zwaait ze naar me vanachter het raam als ze wegrijdt. Mijn moeder staat naast me en slaat haar arm om me heen.

‘Gaat het goed met haar?’ vraagt ze als we het huis weer binnenwandelen.

‘Volgens mij wel. Maar je kent haar. Ze is weer verliefd. Heeft gisteren weer geflikflooid met Ayden en praat verder niet over de thuissituatie. Volgens mij heeft ze het wel heel erg naar haar zin op de filmlocatie. Daar ben ik blij om. Ik denk dat ik haar binnenkort een keer ga bezoeken daar. Gewoon voor een paar dagen.’

‘Dat zal ze fijn vinden. Moet je wel een paar dagen vrij kunnen krijgen van je baas.’

We lopen lachend de keuken in.

‘Wat hoor ik daar over een baas?’ Sem kijkt me stralend aan. Hij is vannacht blijven slapen, net als Nikki een haar vriend James, die me ook vanaf de keukentafel aankijken.

‘Wij moeten zo weer vertrekken helaas,’ zegt Nikki. ‘Onze invallers kunnen maar tot vanmiddag, daarna zullen we de praktijk zelf weer moeten runnen.’

‘Jullie werken veel te hard,’ zegt mijn vader liefdevol. Het heeft even geduurd voor hij James had geaccepteerd, maar toen hij erachter kwam dat zijn intenties met Nikki puur waren en dat hij haar heel gelukkig maakte was hij om en kon James geen kwaad meer bij hem doen. Zij leven precies het leven dat hij voor ons allemaal voor ogen heeft. Rustig en teruggetrokken. Een eigen dierenpraktijk waar ze zich met hart en ziel inzetten voor zieke dieren. James is dierenarts en Nikki heeft haar studie bijna afgerond zodat ze zichzelf ook officieel dierenarts kan noemen.

Anders dan Sem, waar mijn ouders zich af en toe nog best een beetje zorgen over maken. Hij en mijn vader kunnen het goed met elkaar vinden. Soms vind ik hun band wonderlijk. Het lijkt wel alsof ze veel meer met elkaar hebben meegemaakt dan ik weet, maar Dex maakt zich ook vaak druk over de levensstijl van Sem. Het is een vrije vogel. Een echte kunstenaar, in zijn grote loft boven zijn atelier. Hij krijgt opdrachten vanuit de hele wereld. Zijn abstracte kunst gecombineerd met graffiti heeft zelfs al een paar keer in grote tentoonstellingen in bekende musea over de wereld gehangen. Hij reist dan ook veel en bindt zich nooit aan één vrouw. Volgens mij heeft hij er zelfs iedere week wel één.

Volgens mijn moeder heeft hij de liefde van zijn leven laten lopen, en dan krijgt je dit.

‘Ik moet ook gaan,’ zegt Sem. ‘Ik ga aan het werk want ik loop enorm achter. Ik zie je maandag, Jade. Heb je er zin in?’

‘Ongelofelijk veel zin. Ik kan niet wachten.’

Naast het atelier heeft Sem een eigen galerie in de stad waar hij zijn kunst verkoopt. Ik zal een deel van de tijd aan mijn eigen kunst kunnen werken en een deel werkzaam zijn in de galerie. Het wordt een geweldige tijd, dat weet ik nu al.

En als ik de volgende dag mijn twee aanhangsels uit ga zwaaien op het vliegveld voor hun grote reis die ze gaan maken met nog een aantal andere vrienden, voelt het helemaal alsof alles langzaam verandert. Ik heb dan wel een grote mond en weet zeker dat ik het prima zonder ze kan, maar diep van binnen weet ik ook wel dat ik ze heel erg ga missen en dat ik, met hen aan mijn zijde, me toch altijd een tikkeltje zekerder voelde.

‘Zit het goed tussen ons?’ vraagt Roan.

Ik knik en omhels hem. ‘Ik kan toch niet lang boos op jullie blijven.’

Hij werpt me een scheve grijns toe. ‘Ik ga je missen denk ik.’

Ik puf. ‘Ik denk het niet, Ro.’

Ayden komt erbij staan en tilt me op. ‘Ik ga je niet missen. Vooral niet nadat je me mijn mannelijkheid hebt afgenomen in de hal. Ik ben blij dat niemand het heeft gezien.’

‘Het maakt niet uit, iedereen weet toch al dat ik jullie aan kan.’

Oom Maxime en oom Deacon komen erbij staan. Ik weet dat het moeilijk voor ze is om hun zoons los te laten voor deze trip. Ze doen het echter omdat het erbij hoort. Zelf hebben ze ook een losbandig leven geleid. Ook al weten we niet veel over hun verleden, er zijn dingen waar niet over gesproken hoeft te worden, maar die je gewoon weet.

‘Jullie doen voorzichtig en als je het flikt om niet heelhuids terug te komen en je moeder op die manier verdriet aandoet, dan is dit de allerlaatste keer in je leven dat ik je alleen op reis laat gaan.’ Oom Maxime heeft een strenge toon, maar zijn blik staat zacht en hij pakt zijn zoon Ayden vast en knuffelt hem stevig.

‘Pap, ik stik bijna.’

‘Mooi, dan heb je een idee wat je te wachten staat als je het verpest.’

Oom Deacon slaat zijn arm om Roan. Ik weet zeker dat ze al heel vaak afscheid van elkaar hebben genomen in de afgelopen uren. Die twee zijn zo ontzettend close. Eerder twee beste vrienden dan vader en zoon. Het respect dat Roan voor zijn vader heeft is duidelijk in zijn ogen te zien.

‘Dag pap, tot over twee maanden.’

‘Dag jongen.’

Meer zegt hij niet. Hij laat hem los en duwt hem zacht vooruit. Stilletjes voeg ik me bij mijn ouders die op een afstandje staan te kijken hoe de jongens na een laatste knuffel van tante Jenny en tante Nas vertrekken door de gate en dan echt weg zijn. We staren met z’n allen nog even stilzwijgend naar de gate alsof ze er elk moment weer doorheen komen lopen, maar er gebeurt niets en na een tijdje lopen we dan maar langzaam terug naar de auto’s.

‘Ik moet eerlijk zeggen… Nu ik dit zo zie ben ik toch heel blij dat jij thuisblijft,’ zegt mijn vader zacht zodat alleen ik hem hoor.