GELOOF NOOIT DAT EEN PAAR ZORGZAME MENSEN DE WERELD NIET KUNNEN VERANDEREN. WANT ZIJ ZIJN DE ENIGEN DIE DAT OOIT HEBBEN BEREIKT.

– Margaret Mead, antropoloog

(1901-1978)

21.8921° N | 160.1575° W

‘DEZE KEER gaat het lukken!’ fluisterde Bryndis. Ze kneep zo hard in Cruz’ hand dat zijn vingertoppen wit werden. ‘We gaan team Magellaan verslaan!’

Het zag er inderdaad veelbelovend uit. Ali, Zane, Kat, Matteo, Yulia en Tao hadden hun hoofden bij elkaar gestoken en stonden geagiteerd te fluisteren. De vier explorerteams waren al een uur bezig met een wedstrijd in de GROT op de Orion. Cruz was doodop. En zijn teamgenoten ook, merkte hij. Lani’s wangen glommen, uit Sailors paardenstaart was een pluk haar losgeraakt, en het montuur van Emmetts emotobril leek op twee chocoladedonuts die een dag lang in de volle zon in de auto hadden gelegen. Dugan sprong heen en weer, als een doelman die zich klaarmaakte om een strafschop af te ketsen. Maar dit was geen voetbalwedstrijd. Dit was een genadeloze, bloedstollende hersenkraker van een aardrijkskundequiz.

Elk team had dertig seconden om een vraag van dr. Modi te beantwoorden. Bij sommige vragen zat een holografisch beeld. Als je de vraag goed beantwoordde, kreeg het volgende team een vraag. Gaf je een verkeerd antwoord, dan kreeg je een minpunt. Bij drie minpunten lag je team eruit.

Galileo was als eerste afgevallen, en een paar rondes later lag Earhart eruit. Cousteau en Magellaan streden door. Om en om beantwoordden ze vragen in de virtual reality-ruimte, over steden en landen, wateren, woestijnen, bergen, natuurreservaten en monumenten. Er waren nu zoveel rondes geweest, dat Cruz de tel was kwijtgeraakt. Beide teams stonden op twee minpunten. Cruz’ team had hun vraag al goed beantwoord. Als Magellaan nu een fout antwoord gaf, zou team Cousteau gekroond worden tot kampioen van de aardrijkskundequiz.

De prijzen waren deze marteling wel waard. Het winnende team mocht als eerste kiezen uit de nieuwe missies. En alle teamgenoten kregen ook nog eens honderd bonuspunten. Maar het beste was nog dat ze een HD ultrasensitieve ingressie-analyse-upgrade op hun PANDA (Portable Artefact Notificatiesysteem en Data-Analyzer) zouden krijgen. Cruz wist niet wat dat precies betekende, maar het klonk geweldig.

In het holografische bos van ratelpopulieren met goudkleurige bladeren hapte Cruz hoopvol naar adem. Hij wilde de prijs graag hebben, natuurlijk, maar hij wilde nog liever wínnen! De afgelopen weken was hij vrij somber geweest, omdat hij had ontdekt dat het zevende stukje van zijn moeders formule nep was.

‘De hoek van de bovenste inkeping hier is inderdaad anders,’ had Emmett gezegd nadat hij het stukje zwart marmer zorgvuldig had bestudeerd met de vergrotingsfunctie van zijn emotobril. ‘Je moet echt héél goed kijken, maar je moeder had gelijk. Dit is niet een van haar stukken. Ze moeten omgewisseld zijn.’

‘Omgewisseld? Hoe kan dat nou?’ vroeg Sailor aan Cruz. ‘Ik dacht dat ze werden beschermd door je biokrachtveld zolang ze om je nek hingen.’

‘Dat is ook zo, maar ik draag ze niet áltijd om mijn nek,’ bracht Cruz haar in herinnering. ‘Ik ga soms onder de douche, weet je wel? En ik doe ze ook af als we gaan duiken...’

‘Jaguar!’ riep Sailor. ‘De explorerspion heeft het zevende stukje gestolen.’

‘Misschien,’ zei Emmett.

‘Hoe bedoel je, “misschien”? Dr. Vanderwick was Zebra en om haar hoeven we ons niet langer zorgen te maken,’ zei ze. ‘Het móét Jaguar wel zijn geweest.’

Emmett schudde zijn hoofd. ‘Niet per se. Het stukje kan al omgewisseld zijn voordat we de soldaat met de drakenbloedsteen hadden gevonden.’

‘Waarom vergelijken we hem niet met de eerste foto’s die Cruz van het stukje heeft gemaakt?’ stelde Lani voor. ‘Dan komen we er in ieder geval achter wanneer hij is omgeruild. Cruz, kun jij je vader vragen of hij je de foto’s stuurt?’

Elke keer wanneer Cruz een nieuw stukje van de formule vond, nam hij er meteen een paar foto’s van die hij naar zijn vader stuurde. Daarna wiste hij de foto’s van zijn tablet en liet hij een programma lopen dat de data van de foto’s verwijderde, zodat ze niet uit de prullenbak van zijn computer gestolen konden worden. ‘O, jee!’ mompelde Cruz toen hij het mapje op zijn tablet opende. ‘Ik ben vergeten de data te verwijderen. Toen we bij het museum in Xi’an weggingen... en in de auto zaten... heb ik Bryndis gebeld om haar bij te praten en toen... ben ik het denk ik vergeten...’

‘Natuurlijk, je zit ook met je hoofd in de wolken,’ plaagde Sailor.

Ze deed er luchtig over, maar iedereen wist dat het een enorme fout was. Cruz had de deur wagenwijd opengezet zodat iemand zijn tablet kon hacken, de foto’s kon stelen, het stukje na kon maken en met het echte stuk om kon ruilen. Maar Lani had wel gelijk over de foto. Als de randjes van de steen op de foto overeenkwamen met die van het stukje zwart marmer dat Cruz om zijn nek droeg, dan waren ze omgewisseld vóór ze bij het Terracottaleger waren geweest. Zo niet, dan was het stukje omgeruild nádat ze het hadden gevonden, en dan was Jaguar de hoofdverdachte. Cruz stuurde de foto door naar Emmett, die hem een eeuwigheid lang bleef bestuderen. Toen Emmett eindelijk opkeek, dansten er grijze kralen op en neer door het montuur van zijn emotobril. ‘Hij is niet hetzelfde.’

Binnen de omstandigheden was dit goed nieuws. Als Jaguar het stukje van de formule had, dan was er een kans dat het nog steeds ergens op de Orion lag. Cruz had zijn honingbijdrone, Mell, het hele schip laten doorzoeken naar de steen. Maar er waren natuurlijk plekken waar zelfs een bij niet kon komen, zoals een op slot gedraaide la of een dichtgeritste rugtas. Er waren ook wat plekken waar Mell niet durfde te komen, zoals de kombuis. Chef-kok Kristos zou uit zijn slof zijn geschoten als hij een insect in zijn keuken had gezien, robot of niet. Toch had de MAV het grootste gedeelte van het schip af kunnen speuren. Ze had niets gevonden. Was Cruz te laat? Had Nebula het zevende stuk al in handen? Hij kon alleen maar hopen dat dat niet zo was.

In de tussentijd was de Orion in westelijke richting gevaren en had Cruz gewerkt aan een manier om zijn moeders dagboek te kunnen openen voor de laatste aanwijzing. Geduldig had hij de situatie aan de hologramversie van zijn moeder uitgelegd. Hij had haar om hulp gevraagd. Gesmeekt. Gepruild. Geëist. Maar wat hij ook zei, op wat voor manier dan ook, haar antwoord bleef hetzelfde. Ze bleef heel kalm weigeren om een nieuwe aanwijzing te geven. Hij kon nog maar één ding proberen. Tegen bedtijd die avond, zou hij ontdekken of zijn laatste reddingsmiddel zou werken.

‘Vijftien seconden!’ De uitroep van dr. Modi haalde Cruz met een ruk uit zijn gedachten.

Cruz keek op naar de ratelpopulieren met hun witte bast en herfstbladeren die wapperden tegen een levendige blauwe lucht. Dit was een prachtige plek, maar hij had geen idee waar ze waren.

‘Magellaan raadt het nooit,’ zei Lani zachtjes tegen Cruz. ‘Ik weet het alleen maar doordat ik veel lees over hoe bomen communiceren.’

Dat meende ze niet, toch?

Lani zag zijn blik. ‘Echt waar. Bomen kunnen met elkaar communiceren via een schimmelnetwerk dat mycelium heet. Kijk, het mycelium groeit door tot in de boomwortels, en daardoor kunnen sommige bomen verbinding met elkaar maken met chemicaliën en elektrische seintjes. De ene boom kan de andere vertellen dat hij pijn heeft, of hem waarschuwen voor gevaar, zoals een insectenplaag of droogte.’

Ze meende het wél echt.

Cruz was een beetje sceptisch. ‘Wil je me nou wijsmaken dat bomen met elkaar praten?’

‘En dat niet alleen.’ Haar ogen lichtten op. ‘Ze zórgen voor elkaar. Oudere bomen sturen water en voedingsstoffen via het systeem naar jonge bomen om ze te helpen groeien. Dat heet mycorrhiza. Volgens dr. Ishikawa kun je in een theelepeltje bosgrond wel kilometers mycelium vinden. Als een soort optische vezel van de natuur. Ze hebben het zelfs de bijnaam Wood Wide Web gegeven. Mooi, toch? Dr. Ishikawa zei tegen me dat we het er volgend jaar met biologie over gaan hebben, maar daar ga ik niet op wachten. Ik leer mezelf de bomentaal aan.’

Kon ook niet anders.

‘Tijd is om!’ riep dr. Modi. ‘Zane, ik wil nu het antwoord horen van Magellaan.’

‘Eh... eh...’ Zane slikte hoorbaar. ‘We gaan voor... Utah?’

Dr. Modi tilde zijn tablet op. ‘Het Pandobos bestaat uit meer dan 47.000 ratelpopulieren op een oppervlakte van veertig hectare, die één enorm wortelstelsel hebben...’

Cruz stootte Lani aan met zijn elleboog. ‘Hé, die hebben vast geweldige gesprekken met z’n allen.’

Ze rolde met haar ogen.

De leraar was nog steeds aan het woord: ‘... is een van de oudste en grootste organismen op de wereld. En de locatie is het Fishlake National Forest in Utah.’

Team Magellaan barste in joelen uit. Team Cousteau maakte afkeurende geluiden.

‘Crikey!’ Sailor trok een lelijk gezicht. ‘Komt er dan nóóit een einde aan deze quiz?’

‘Zeker wel, en snel ook,’ zei dr. Modi. ‘De les duurt nog vijf minuten, net genoeg voor een shoot-out om te beslissen wie de quiz wint.’

Er klonk een hard applaus door de GROT, vooral bij de teams Earhart en Galileo. Aangezien zij al uit de running waren, hadden ze de hele tijd toe moeten kijken hoe Cousteau en Magellaan elkaar op de hielen zaten.

‘De categorie is “plaats op de kaart”,’ zei dr. Modi. ‘Ik geef verschillende omschrijvingen. In het begin algemeen, daarna specifieker. Het eerste team dat op de knop drukt en de locatie weet te benoemen die ik beschrijf, mag zichzelf winnaar van de aardrijkskundequiz van dit schooljaar noemen.’

Voor Dugan verscheen een paal met een rode knop.

‘Teams, denk eraan om eerst met elkaar te overleggen voordat je antwoord geeft,’ zei hun leraar. ‘Alleen het eerste antwoord dat jullie geven telt.’

Cruz voelde een briesje langs zijn voorhoofd strijken. De geur van vers gras prikkelde zijn neus. Onder zijn voeten verscheen een groen tapijt van gras. De weide strekte zich uit tot aan de muur achter de leraar en eindigde bij een rotsachtige kustlijn. Daarachter lag een enorme blauwe zee. Aan zijn linkerkant zag Cruz steile, kartelige klippen, en aan zijn rechterkant liep een onverharde weg tussen de rotsen door. Een luie rij stapelwolken zweefde langzaam door de late middaglucht en wierp schaduwen op de grond onder hen. Cruz draaide zijn hoofd om. De muur achter hem was een onveranderd stuk zwart canvas. Dat was interessant.

‘Aanwijzing nummer één,’ zei dr. Modi. ‘Jullie staan op een tropisch eiland met een oppervlakte van 163 km2. Er zijn hier drie vulkanen, inmiddels inactief, die verantwoordelijk zijn voor de driehoekige vorm van het eiland.’

Team Cousteau ging in een kringetje staan. Ze noemden een paar mogelijke antwoorden op, zoals Jamaica en Vanuatu, maar niemand wist het zeker.

‘We kunnen beter wachten in plaats van iets te gokken,’ raadde Lani aan.

Magellaan drukte ook nog niet op de rode knop. Cruz zag dat de muur achter hen nog steeds zwart was. Raar, dacht hij. Zou daar niet ook wat van de omgeving te zien moeten zijn?

Ook Emmett was het opgevallen. ‘Dat is vast een storing,’ mompelde hij.

‘Aanwijzing nummer twee,’ ging dr. Modi verder. ‘De originele Polynesische bewoners noemden dit eiland Rapa Nui, maar wij kennen het onder een andere naam, dankzij een Nederlandse ontdekkingsreiziger die er in 1722 aan land ging.’

‘Polynesië!’ Sailor grijnsde naar Lani en Cruz. ‘Dus we zitten in de Grote Oceaan.’

‘Zou het Kaho’olawe of Ni’ihau kunnen zijn?’ Cruz noemde de kleinste eilanden van de Hawaiigroep.

Lani beet op haar lip. ‘Kaho’olawe is wél driehoekig, maar...’

‘Het landschap klopt niet.’ Cruz had door dat hij fout zat. ‘Volgens mij is daar niet zoveel gras en de grond is rood.’

‘Ni’ihau is niet driehoekig,’ merkte Lani op. ‘De bodem lijkt misschien wel op die van Kauai, maar ik weet het niet zeker. Ik heb rond dat eiland gezeild, maar heb er nooit aangelegd. Jij?’

Cruz schudde zijn hoofd. Ni’ihau was een privé-eiland. Je moest toestemming hebben om er aan land te gaan.

Dr. Modi schraapte zijn keel. Beide teams hadden nog niet geantwoord, en hij stond op het punt nog een hint te geven. ‘Aanwijzing nummer drie: het eiland staat bekend om haar ahu en moai.’

‘Ahu?’ Dugan wreef over zijn kin. ‘Is dat niet een soort sushi?’

‘Dat is ahi,’ zei Bryndis. ‘Tonijn.’

Moai. Dat klonk Cruz bekend in de oren. Hij wilde net aan Lani vragen of het een Hawaiiaans woord was, maar toen zei ze plotseling: ‘Die grote hoofden! Je weet wel, die stenen beelden op...’

‘Paaseiland!’ maakte Sailor haar zin af.

Dat was het!

‘Is iedereen het ermee eens?’ vroeg Dugan. Toen alle handen de lucht in schoten, drukte hij op de rode knop.

Buuuuup.

Het geluid weergalmde door de GROT. Cruz zag dat Zanes hand op de knop van team Magellaan lag. O nee! Beide teams hadden op hetzelfde moment gedrukt!

Kwento kreunde. ‘Alweer gelijkstand.’

‘Cousteau was eerder,’ zei Weatherly.

‘Nee, Magellaan,’ ging Femi tegen haar in.

Er klonken stemmen door de GROT; alle explorers hadden zo te horen hun eigen mening.

‘Wacht even, wacht even!’ Dr. Modi typte iets op zijn tablet. ‘Ik zal de replay bekijken.’

Lani keek naar Cruz. ‘Is er een replay?’

Hij gaf monsieur Legrands gebruikelijke antwoord: ‘Tout est vu.’

‘Alles wordt gezien,’ zei Lani’s vertaalfunctie.

‘Tijdens het wachten,’ zei hun leraar, ‘willen jullie vast een interessant weetje horen. Al twaalf jaar achter elkaar heeft iemand uit het winnende team van de aardrijkskundequiz óók de Poolsterprijs ontvangen.’

Cruz stootte zijn kamergenoot aan. ‘Dat word jij. Jij gaat hem winnen.’

‘Neuh,’ zei Emmett, maar hij kon de geel met roze strepen die als een vlieger in de wind door zijn montuur wapperden, niet verbergen.

‘Gevonden!’ riep dr. Modi. ‘Het team dat als eerste op de knop drukte, was...’

De zaal viel stil. Cruz voelde zijn hart kloppen op het ritme van het woord dat door zijn hoofd dreunde: Cousteau. Cousteau. Cousteau.

‘Magellaan.’

Cruz liet zijn schouders zakken. Ze hadden verloren.

‘Team Magellaan, ik wil graag nu jullie antwoord,’ zei dr. Modi.

Dat was slechts een formaliteit. Magellaan zou al die geweldige prijzen winnen en het recht om ermee te pronken. En jeetje, wat zouden Ali en Matteo erover opscheppen. Cruz priemde met zijn teen in het gras.

‘Kersteiland,’ zei Zane.

Cruz’ hart ging sneller kloppen. Hij keek Lani aan. Haar mond viel open. Die van hem ook.

‘Dat is niet het goede antwoord.’ Hun leraar draaide zijn hoofd. ‘Cousteau, jullie mogen...’

Dugan stuiterde op en neer. ‘Paaseiland.’

‘Correct.’ Dr. Modi glimlachte. ‘Gefeliciteerd, team Cousteau!’

Cruz gaf Lani, Sailor, Emmett en Dugan een high five. Toen Bryndis aan de beurt was, bleef hij haar hand vasthouden. Ze krulde haar vingers door de zijne. Het was ze gelukt. Ze hadden de aardrijkskundequiz gewonnen!

Dr. Modi gebaarde naar de muur achter de teams. Die was niet langer leeg! De heuvel waarop de explorers stonden, liep nu over in een U-vormige vulkaan. De top was lang geleden verwoest door een uitbarsting. Nog geen drie meter bij Cruz vandaan verscheen een reusachtig stenen hoofd. Het ruwe, houtskoolkleurige beeld was net zo hoog als de Goofy Foot-surfwinkel van zijn vader met de bovenliggende woning én zolder bij elkaar! Een paar meter rechts van hem verscheen nog een gigantisch hoofd op de grashelling, en toen nog een, en nog een, tot er een stuk of twaalf moai her en der in de wei stonden. Uiterlijk hadden de beelden een paar dingen gemeen: een opvallend voorhoofd, diepliggende ogen, een grote neus en een strakgetrokken mond. Slechts één hoofd stond rechtop. De rest stond schuin naar voren, naar achteren, naar links of rechts. Sommige staken met hun schouders boven de grond uit.

‘Jullie staan aan de voet van de vulkaan Rano Raraku,’ legde dr. Modi uit. ‘Dit is de belangrijkste groeve waaruit de Rapi Nui tufsteen delfden om deze moai te bouwen. De beelden speelden een rol in hun heilige rituelen. Er staan meer dan achthonderd van deze monumentale beeldhouwwerken op het eiland. Ze zijn tussen de twee en negen meter hoog en wegen per stuk net zoveel als een schoolbus. De term ahu die ik in de aanwijzing gaf, refereert aan de tombes en platforms onder sommige van de moai.’

Een paar explorers staken hun hand op.

‘Vragen moeten helaas tot morgen wachten,’ zei de leraar. ‘We lopen al uit. Nogmaals gefeliciteerd, team Cousteau.’

De lichten in de GROT dimden. Cruz voelde een koude druppel op zijn hoofd. De wattige, witte cumuluswolken van zonet waren nu onheil-spellend donkere cumulonimbus-donderwolken geworden. De lucht kolkte en draaide als een kokende stoofpot. Er flikkerde een zigzag-licht.

Boem!

Het begon te hagelen. Met hun armen over hun hoofd renden de explorers naar de uitgang.

De hagelstenen stuiterden op Cruz’ hoofd en armen. Dat deed pijn!

Weatherly zwaaide met haar SOU-bandje langs de scanner bij de deur. ‘Hij gaat niet open!’

Een paar anderen probeerden het ook, maar de schuifdeuren kwamen niet in beweging. Het hagelde steeds harder en sneller, en de stenen werden almaar groter.

‘Au!’ gilde Lani toen een hagelsteen zo groot als een toverbal op haar schouder belandde.

‘Zoek dekking!’ riep dr. Modi. Hij gebaarde naar een grote rotsuitstulping. ‘Ik ga naar het bedieningspaneel om het programma uit te zetten.’ Hij rende naar het paneel in de hoek van de GROT, terwijl de explorers zich verscholen onder het stenen afdak. Cruz stond aan de buitenrand, en tuurde door het witte gordijn van hagelstenen heen naar dr. Modi. Hun leraar typte als een gek op het toetsenbord, maar het weer werd er niet beter op.

Cruz tikte op zijn communicatiepin. ‘Cruz Coronado aan Fanchon Quills.’

‘Fanchon hier,’ luidde het antwoord. ‘Hé, hoor jij niet in de les te zitten?’

‘Ik zit ook in de les!’ riep hij. ‘We zijn in de GROT, en we hebben hulp...’

‘Wat voor spelletje doen jullie? Het klinkt alsof jullie knikkers op een ijzeren golfplaat laten vallen.’

‘Geen spelletje... Een probleem... Het hagelt stenen zo groot als tennisballen hier. Fanchon, kun je ons...’ Cruz’ mond viel open.

Het was wit. En enorm. En het kwam recht op hem af!

‘Cruz?’ schreeuwde Fanchon. ‘CRUZ?!’

CRUZ ZAG een pluk blond haar langszwiepen, toen een arm, en voor hij met zijn ogen kon knipperen stortte er een ijsbom ter grootte van een watermeloen neer. Die spatte op de grond uiteen in duizenden kristalscherven. Bryndis draaide zich om, met haar handen tot vuisten gebald. Haar ogen flitsten van woede. ‘Gaat het?’

Cruz gaf een klein knikje. ‘Ja, gaat wel.’

‘Mooie slagstoot, Bryndis!’ riep Dugan.

‘Kijk uit!’ waarschuwde Sailor.

Terwijl ze nog een enorme hagelsteen ontweek, duwde Bryndis Cruz naar achteren zodat hij bij de anderen onder het afdak kwam te staan.

‘Dat was ongelooflijk,’ zei Cruz met bonkend hart. ‘Bedankt.’

‘Vertel mij wat.’ Bryndis streek een pluk haar weg uit haar gezicht. ‘En graag gedaan.’

‘Cruz, ben je er nog?’ Fanchons stem klonk uit zijn communicatiepin. ‘Vertel! Wat is er aan de hand?’

‘We zitten vast in de GROT!’ riep Cruz boven het gebulder van de hagelbui uit. ‘De deur wil niet open en het hagelt hier stenen die groter zijn dan kanonskogels.’

‘Ga naar het bedieningspaneel...’

‘Dr. Modi doet al zijn best, maar niks werkt!’

‘Hou vol,’ zei het laboratoriumhoofd. ‘Ik probeer het vanaf hier.’

Cruz bekeek de explorers die onder de rotsuitstulping stonden. Er zat bloed aan Kwento’s vingers. Zane wreef over zijn elleboog. Femi leunde tegen Sailor aan met haar voet in de lucht.

Emmett trok aan Cruz’ mouw. ‘Er klopt iets niet.’

Cruz keek hem geërgerd aan. ‘Goh, je meent het!’

‘Nee, ik bedoel, er klopt écht iets niet.’ Hij keek naar dr. Modi. ‘Het noodprogramma had allang moeten beginnen. En dit...’ Hij gebaarde naar de reusachtige hagelstenen waardoor ze werden gebombardeerd. ‘Dit gebeurt niet zómaar.’

‘Bedoel je...’

‘Nebula,’ zei Emmett geruisloos.

‘Waarom dan? We zijn hier met z’n allen, de spion is er óók.’

‘Precies. Twee vliegen in één klap.’

Emmett had een punt. Cruz was de ene vlieg. Jaguar de andere. Als Nebula het zevende stuk van de formule had, zagen ze misschien het nut van een explorerspion niet meer in. En er was maar één manier om er zeker van te zijn dat een spion een geheim zou bewaren.

Er liep een koude rilling over Cruz’ rug. Hij had gedacht dat het schip redelijk veilig was, nu dr. Vanderwick, oftewel Nebula-agent Zebra, uitgeschakeld was. Hij had beter moeten weten.

De wervelwind van wolken bedaarde en de lucht werd egaal grijs. Het hagelen stopte. In plaats daarvan vielen er nu zachte, witte pluisjes uit de lucht.

‘Sneeuw!’ riep Weatherly uit.

‘Honderd keer liever sneeuw dan hagel,’ zei Dugan.

‘Waarschijnlijk dacht Fanchon hetzelfde,’ zei Cruz.

Voorzichtig stapten de explorers onder het afdak vandaan. Kwento liet Cruz een flinke schram aan de zijkant van zijn hand zien, maar die bloedde niet. Zane en Femi leken ook niet ernstig gewond te zijn. Bij het bedieningspaneel zag dr. Modi er een stuk geruster uit. Hij praatte ook niet zo snel meer in zijn communicatiepinnetje.

‘Raar.’ Emmett was door zijn knieën gezakt en schepte wat sneeuw op met zijn vingers. ‘Het voelt helemaal niet koud.’

Langzaamaan liep iedereen de helling af richting de uitgang, die nog steeds gesloten was. Dugan had zijn hoofd in zijn nek gelegd en probeerde sneeuwvlokken te vangen met zijn tong. Een paar anderen deden hetzelfde. Sommigen namen selfies met de moai, die inmiddels bevroren, witte mutsen droegen. Na de oorverdovende hagelstortbui genoot Cruz van de stilte.

Bryndis stond naast hem. ‘Slim van Fanchon om de hagel in sneeuw te veranderen.’

‘O, het is geen sneeuw,’ zei Dugan.

‘Niet? Wat is het dan wel?’

Dugan was druk bezig een grote vlok te vangen en antwoordde niet. Cruz keek Bryndis aan met een blik van ‘wat hebben we te verliezen?’ en gooide ook zijn hoofd in zijn nek. Hij hield zijn mond open onder de grootste vlok die hij naar beneden zag dwarrelen. Het goedje voelde zacht op zijn tong. Emmett had gelijk. Het was helemaal niet koud. Het was... zoet?

Tussen de dwarrelende vlokken door vond Cruz Sailors ogen. ‘Is dit...?’

‘Suikerspin!’ zei ze giechelend.

‘In het Verenigd Koninkrijk noemen we dat candy floss,’ zei Weatherly.

‘Bij ons noem je het sugar thread, suikerdraad,’ zei Matteo opgewekt.

‘Wij zeggen ghost breath, spookadem,’ zei Kwento, waarna er een luid ‘Ooo!’ klonk van de andere explorers.

Sailor draaide rondjes. ‘Wat maakt het uit hoe het spul heet, vang het gewoon!’

Het werd stil in de GROT toen alle 24 explorers zoveel mogelijk suikerspinvlokken vingen voordat het weer omsloeg.

DIE AVOND, OM PRECIES ACHT UUR, haalde een kort klopje op de deur van hut 202 Cruz uit zijn gedachten. Hij zat al een halfuur naar de 3D-printer te staren. Wachtend. Hopend. Biddend.

Met tegenzin liep hij weg bij de machine om de deur open te doen.

Sailor stapte langs hem heen naar binnen. ‘Is-ie al klaar met bakken?’

Emmett maakte een spottend geluidje, zonder zich van zijn computerscherm af te draaien. ‘We bakken geen taart, of zo.’

‘Je weet best wat ik bedoel.’

Cruz sloot de deur en volgde Sailor naar de 3D-printer in de hoek van de hut. ‘Eigenlijk zit ze er niet ver naast. Om een steen te maken, heb je wél hitte nodig...’

‘En druk.’ Sailor bukte om door het raampje ter grootte van een ansichtkaart naar binnen te kijken. ‘En? Wanneer is taartpunt nummer zeven klaar met bakken-onder-druk?’

‘Duurt niet lang meer,’ antwoordde Emmett.

‘Dat zegt hij al sinds we terug zijn van het avondeten,’ zei Cruz korzelig.

Sailor zuchtte dramatisch.

‘Ik vind dat we het best goed doen... We krijgen binnen twaalf uur iets voor elkaar waar de natuur miljoenen jaren over doet,’ zei Emmett.

‘Ik ben gewoon een beetje zenuwachtig,’ zei Sailor.

Zo voelde Cruz zich ook. Omdat hij het originele zevende stukje van de formule niet had, leek het namaken van dat stukje hem de beste oplossing om verder te kunnen met zijn moeders dagboek. Ze hadden het al eens eerder gedaan. Toen Nebula Cruz’ vader had gekidnapt, hadden ze met z’n drieën een stukje nepsteen gemaakt om als ruilmiddel in te zetten. Maar Cruz had het plan uiteindelijk te riskant gevonden en de namaakformule niet aan Nebula gegeven. Deze keer was het anders. Het stukje moest niet lijken op het origineel. Als ze het hologram van Cruz’ moeder voor de gek wilden houden, dan moest het er precíés hetzelfde uitzien.

Cruz, Emmett, Lani en Sailor hadden de afgelopen twee weken al hun vrije tijd besteed aan dit project. Berekeningen gemaakt, data ingevoerd in Emmetts ontwerpprogramma, mineralen en andere benodigdheden verzameld, hun 3D-printer geüpgraded zodat die een exacte kopie van het zevende stukje kon maken. Om precies 07.28 uur die ochtend had Cruz op het startknopje gedrukt en was de 3D-printer begonnen met het vormen van de steen. Het zou zo klaar moeten zijn...

Cruz keek met Sailor mee door het raampje van de printer. Ze konden niet veel zien. De graveerder zweefde boven de steen en blokkeerde het zicht. Sailor begon te neuriën. Zachtjes tikte ze met haar vingers op de zijkant van de machine. Cruz viel bij in haar ritme en tikte toen een korte reeks klopjes die zij nadeed. En zo doodden ze samen de tijd, door om de beurt te drummen.

‘Misschien wisten jullie dit niet, maar die printer gaat niet sneller werken door ernaar te kijken,’ zei Emmett, nog steeds verdiept in zijn werk.

‘We kijken niet.’ Sailor schonk Cruz een zijdelingse grijns. ‘We maken muziek.’

Een klop op de deur verstoorde hun concert.

‘Dat is Lani,’ zei Cruz, terwijl hij open ging doen.

Maar het was tante Marisol, niet Lani, die langs hem naar binnen liep. ‘Is hij al klaar?’

‘Duurt niet lang meer,’ zei Sailor.

Cruz’ tante keek beteuterd en trok gefrustreerd aan de neonkleurige sjaal die losjes over haar trui hing. De sjaal was een kerstcadeau van Cruz’ vader – Marco Coronado was nog gekker op opvallende kleuren en wilde printjes dan tante Marisol zelf. Cruz kon maar een paar tellen kijken naar de felroze en -gele geometrische vormen en scherpe lijnen voordat hij duizelig werd.

Sailor vond de sjaal te gek. ‘Sweet!’

‘Dank je,’ zei tante Marisol. ‘Hé, ik hoorde over de vreselijke storm in de GROT. Gaat alles goed met jullie?’

‘Ja, hoor.’ Sailor pakte haar tablet op. ‘Wil je een filmpje zien?’

‘Zeker weten!’

Cruz keek waarschuwend naar Sailor, maar ze was zo druk aan het zoeken dat ze het niet zag.

‘O, hemel!’ riep Cruz’ tante uit, terwijl ze de beelden bekeek. ‘Ze zeiden dat het ernstig was, maar dit...’

‘En dan zijn mijn vader en moeder bang dat ik gewond raak tijdens een missie,’ zei Sailor grinnikend. ‘Vergeet die missies maar, het zijn de aardrijkskundequizzen waar je voor uit moet kijken.

Hier komt een mooi stukje. Kijk, dat gigagrote ijsblok viel recht op ...’

‘En bedankt, Sailor!’ Cruz legde een hand op haar scherm.

Nu had Sailor wél door wat hij bedoelde. ‘Eh... oké. Niks aan de hand verder, dr. Coronado.’

Op dat moment kwam Lani binnenlopen. ‘Sorry dat ik zo laat ben. Ik probeerde het slot op mijn deur te maken,’ legde ze uit.

‘Echt waar?’ Sailor beet op haar onderlip. ‘Ik ben onderweg hierheen nog bij je langs geweest, maar je was niet in je hut.’

‘Het probleem zat in mijn SOU-bandje.’ Lani stak haar pols omhoog. ‘Dit is een nieuwe. Fanchon kon die van mij niet meteen repareren. Ze heeft het heel druk nu in het techlab. Ik hoop maar dat ze snel een nieuwe assistent krijgt.’

‘Eentje die niet voor Nebula werkt, dat zou fijn zijn,’ merkte tante Marisol op.

Cruz wist dat zijn tante nog steeds boos was over de situatie met dr. Vanderwick. Niet gek ook: de assistent van het technologielaboratorium aan boord van de Orion had op het punt gestaan om het schip op te blazen! Zijn tante vond dat dr. Hightower had moeten ontdekken dat Sidril Vanderwick een spion was. Maar Cruz kon het haar niet kwalijk nemen. Hij legde de schuld gewoon bij degene die het verdiende: Hezekiah Brume.

Cruz had onderzoek gedaan naar de directeur van het farmaceutische bedrijf. In de artikelen die hij had gelezen werd meneer Brume omschreven als een sluwe, teruggetrokken ondernemer. Brume werd bijna nooit in het openbaar gezien. Cruz had geen enkele foto van hem kunnen vinden. Dat verbaasde hem niets. Brumes tienerdochter Roewyn was ook nogal geheimzinnig, al was ze verschillende keren uit de schaduw tevoorschijn gekomen om Cruz te hulp te schieten. In Petra had ze zelfs zijn leven gered. Cruz wist dat het Roewyn veel moed moest kosten om zich tegen haar vader te keren, en daar was hij dankbaar voor.

‘Ik heb Fanchon bedankt toen ik net bij haar was,’ ging Lani verder. ‘Ze was van plan geweest om het écht te laten sneeuwen, vertelde ze, maar doordat de klimaatcontrole op hol sloeg, durfde ze dat niet meer. Ze was bang dat het te koud zou worden en we onderkoeld zouden raken, of te warm en dat we dan waren overspoeld door het smeltende ijs. GSS leek haar een veiliger keuze.’

‘GSS?’ vroeg tante Marisol.

‘GROT-suikerspin,’ legde Lani uit. ‘Kijk, toen het GROT-programma doordraaide, lukte het Fanchon niet om het neerslagcommando uit te schakelen. Maar wat ze wel kon doen, was de neerslag veranderen in wat ze maar wilde. Wat dan ook.’

Tante Marisols wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Wil je nou zeggen dat ze de hagel heeft veranderd in...’

‘In suikerspin, ja,’ zei Sailor. ‘Wilt u het zien?’

Dat wilde tante Marisol maar al te graag. Ze bekeken het filmpje voor de tweede keer en waren halverwege toen ze het hoorden. Ping!

‘De taart is klaar.’ Emmett draaide zich eindelijk om van zijn computers.

‘Lani heeft een hekel aan taart,’ grapte Cruz.

‘Voor vandaag maak ik een uitzondering,’ ging ze tegen hem in.

Iedereen kwam bij de machine staan. Emmett opende de bovenste klep, stak zijn hand naar binnen en haalde het driehoekige stukje zwart marmer tevoorschijn. ‘Het is nog warm.’ Emmett droeg het stuk naar zijn bureau alsof het een dure vaas was. Cruz, Lani, Sailor en tante Marisol liepen achter hem aan.

Emmett had zijn tablet al klaargezet. Op het scherm was Cruz’ foto van het originele stukje te zien. Hij legde de steen op het scherm, rechts van het stuk op de foto. Emmett stak zijn hand uit naar Cruz, die het koord van zijn nek haalde en aan Emmett gaf. Deze zes stukken formule waren echt; dat had Cruz’ moeder bevestigd. Het nepstukje van Nebula had Cruz er niet bij gehangen. Dat lag nog in de la van zijn nachtkastje. Emmett legde de zes stukjes die in elkaar geklikt waren, links van de foto. ‘We weten al dat de compositie van ons stukje identiek is aan het echte stuk,’ begon hij uit te leggen. ‘Nu moeten we controleren of de rest dat ook is. Kleur, vorm, inkerving en oppervlak, inclusief alle randjes.’ Emmett ging zitten terwijl de anderen vooroverbogen om over zijn schouder mee te kijken. Zenuwachtig keken ze toe. Eerst vergeleek Emmett het nieuwe stukje zwart marmer met dat op de foto, en daarna met de andere zes stukken. Toen hij daarmee klaar was, probeerde hij het nieuwe stukje aan het zesde te klikken.

Cruz hield zijn adem in. Als het niet paste...

Klik! De steen gleed met alle gemak op zijn plek.

‘Perfect,’ zei Sailor ademloos.

Het begin was goed. Na een aantal spannende minuten tilde Emmett zijn hoofd op. Door het montuur van zijn emotobril wervelde een gouden sneeuwstorm. ‘Ze komen overeen.’

Cruz gaf Lani en Sailor een high five en omhelsde zijn tante kort, al waren ze er nog niet. De ultieme test moest nog komen.

Emmett haalde het nieuwe stukje zwart marmer weer los van de andere stukjes en legde het in Cruz’ hand. ‘Wij kunnen het verschil niet zien. Nu nog hopen dat je moeder – het programma, bedoel ik – het ook niet ziet.’

Emmett had zichzelf expres gecorrigeerd. Hij wist dat Cruz het niet fijn vond zijn moeder voor de gek te houden. ‘We bedriegen hier niemand mee,’ had Emmett beweerd. ‘Het is een programma, niet een echt persoon. En daarnaast wilde je moeder dat je alle stukjes van de formule zou vinden. Dat lukt alleen als je het dagboek verder kunt bekijken, en dat gaat niet zonder een beetje...’

‘Te sjoemelen?’ had Cruz gezegd.

‘Je hebt alles al geprobeerd,’ zei Emmett zacht. ‘Je moeder zou het heus wel begrijpen.’

Maar was dat wel zo?

Met z’n vijven gingen ze rond de lage salontafel in het midden van de hut zitten, en Cruz activeerde het holo-dagboek. Hij wachtte tot de biometrische identificatiescan startte, en het zweet brak hem uit.

Een paar tellen later verscheen het beeld van zijn moeder. ‘Hoi, Cruzer.’

Het verveelde nooit om dat te horen.

‘Hoi, mama.’

Het verveelde nooit om dat te zeggen.

‘Cruz, heb je het zevende stukje van de formule?’

‘Ja.’ Met trillende hand stak Cruz het stukje naar voren. Hij durfde haar niet aan te kijken, bang dat de blik in zijn ogen hem zou verraden. Ze kon het altijd zien wanneer hij loog... toen ze nog leefde. Kon ze dat nog steeds?

Cruz hoorde het gerinkel van tante Marisols bedelarmband. Waarschijnlijk wreef ze in haar handen. Vanuit zijn ooghoek zag Cruz dat Emmetts brilmontuur veranderde in twijfelachtige halvemanen.

Cruz’ moeder was nog steeds de steen aan het onderzoeken. Ze deed er langer dan normaal over. Na een paar minuten tilde ze haar hoofd op. Haar oordeel was klaar. Cruz’ hart bonkte hard tegen zijn ribben.

Haar grijsblauwe ogen priemden in de zijne. ‘Het spijt me. Dit is geen echt stukje. Je hebt geen nieuwe aanwijzing ontgrendeld.’

Cruz voelde het laatste sprankje hoop uit zijn lichaam wegebben. Dit had hij zijn moeder al vaker horen zeggen, vooral de laatste tijd. En toch was er nu iets anders aan haar afwijzing. Haar toon was zachter. Het leek wel alsof ze wist dat hij het moeilijk had, alsof ze hem wilde helpen. Dat beeldde hij zich alleen maar in, natuurlijk. Dit was een holo-video, een voorgeprogrammeerd beeld met een beperkt aantal antwoorden. Ze kon niets voelen of willen. Dat zat allemaal in zijn hoofd, of misschien in zijn hart, omdat hij verlangde naar dingen die hij nooit zou kunnen krijgen.

Daar stond Cruz dan, totaal van zijn stuk gebracht, terwijl zijn moeder verdween. Hij was bang dat dit de laatste keer zou zijn.

DE LAATSTE 250 meter van zijn hardlooprondje langs de rivier de Theems voelde Thorne Prescott iets trillen bij zijn hart. Onder een boom bleef hij stilstaan. Hij ritste de borstzak van zijn nylon shirt open en viste zijn telefoon eruit. Een oproep van Zwaan.

Hij nam op en zei niets meer dan: ‘Ja?’

‘Lekker aan het hardlopen, of niet Cobra?’ vroeg een stem die Prescott herkende als die van Oona Mosshaven, de leidinggevende assistent van Hezekiah Brume. ‘Het is een prachtige ochtend. Neem je de Chelsea Embankment-route langs de Theems?’ Zwaan wist natuurlijk allang wat het antwoord op die vraag was. Nebula wist altijd precies waar je uithing. Prescott keek uit over het troebele water dat tegen de kade klotste. ‘Ja,’ zei hij, terwijl hij nog steeds op adem probeerde te komen van de tien kilometer rennen.

‘Ik heb nieuwe orders,’ zei ze. ‘Leeuw wil dat je ondersteuning biedt. De Orion is nu in Antarctica, maar zal zeer binnenkort in noordelijke richting varen langs de oostkust van Zuid-Amerika. Ik weet nog niet waar ze gaan aanmeren.’

‘Gaat het om... Jaguar?’

‘Ja...’ Ze bleef een poosje stil. ‘En nee.’

Wat was dat nou weer voor antwoord? Óf Emmetts tijd zat erop, óf niet. Prescott wiste het zweet van zijn voorhoofd. ‘Zwaan, wat is er aan de hand?’

‘Ik... Ik... kan niet... Ik moest je alleen laten weten dat je snel weer nodig bent.’

‘En dat heb je gedaan. Maar als er een probleem is, dan moet ik daar ook van op de hoogte zijn. Ik moet me kunnen voor-bereiden.’

‘Leeuw ondergaat wat problemen...’

‘Wacht even,’ kapte Prescott haar af.

Een groep toeristen kwam op hem af. Prescott draaide zich om naar de tweebaansweg die langs de kade liep. Hij wachtte tot er geen verkeer aan kwam en trok een sprintje naar de overkant. Hij dook weg in de schaduw van een grote, victoriaanse drinkfontein van graniet en glipte vervolgens door een opening in een lage heg. Voor een standbeeld van Thomas More, naast de Chelsea Old Church, bleef hij staan.

De staatsman uit de Renaissance zat op een stenen platform. Mores hoofd en handen waren gemaakt van goud, wat een sterk contrast vormde met zijn zwarte gewaad en platte hoed. Het goud diende vooral om zijn handen te benadrukken, die ineengevouwen in zijn schoot lagen. Prescott kende genoeg van de Engelse geschiedenis. Ooit was More een van koning Henry VIII’s belangrijkste adviseurs geweest, maar hij was uit de gratie geraakt omdat hij niet achter het besluit van de monarch stond om te breken met de rooms-katholieke kerk. Henry VIII wilde van zijn vrouw scheiden en met een andere vrouw trouwen, maar dat was verboden volgens de wetten van de kerk. More weigerde om zich te bekeren naar de denkwijze van de koning. Dat was hem duur komen te staan. Hij werd veroordeeld voor hoogverraad en ter dood gebracht.

Prescott hield de telefoon weer bij zijn oor. ‘Wat is het probleem, Zwaan?’

‘De explorerspion heeft het zevende stukje van de formule, maar...’

Er schoten allerlei mogelijkheden door Prescotts hoofd. Maar hij was het verloren? Maar het was beschadigd? Maar hij had het verkocht?

‘Jaguar weigert om het stuk in te leveren,’ zei Zwaan.

Prescott stootte een bulderlach uit. Die Emmett! Hij moest toegeven dat die jongen pit had. En stalen zenuwen. Er waren maar weinig mensen die dapper genoeg waren om het tegen Hezekiah Brume op te nemen. ‘Leeuw zal wel woedend zijn.’ Prescott probeerde de pret in zijn stem te verbergen.

‘Dat is zacht uitgedrukt.’

Prescott kon het zich helemaal voorstellen. Brume ging wel vaker door het lint wanneer iets niet precies ging zoals hij wilde. Zebra’s vroegtijdige dood, en nu een opstandige tiener? Dat moest Brumes wereld wel op zijn kop zetten. ‘Zal ik kijken of ik de boel een zetje in de juiste richting kan geven?’ stelde hij voor.

‘Je bedoelt: met Jaguar praten?’

‘Ja.’

‘Dat is niet mogelijk...’

‘En toch is het al gebeurd,’ biechtte Prescott op. ‘Toen het de verkeerde kant op dreigde te gaan met Zebra, had ik geen keus. Ik móést wel contact opnemen met Jaguar.’ Hij hoorde haar grommen en ging verder: ‘Laat het me proberen. Leeuw hoeft nergens iets van te weten. Als het werkt, probleem opgelost. Als het niet werkt, proberen we het op zijn manier.’

Ze zuchtte. ‘Nou... Goed dan.’

‘Zo hoor ik het graag. Vol vertrouwen.’

‘Ik stel het op prijs, echt. Je hebt vierentwintig uur de tijd om Jaguar op andere gedachten te brengen. Daarna gaat Leeuw zelf wat zaakjes afhandelen.’

‘Ik begrijp het.’

‘Dank je wel, Cobra.’

‘Jij ook bedankt... Oona.’ Hij wachtte tot hij haar naar adem had horen happen en hing toen op.

Het deed hem stiekem goed om haar aan het schrikken te maken. Nebula was niet de enige die dingen wist. Niet dat het er iets toe deed. Leeuw had de leiding. Hij bezat alle macht en aarzelde nooit om daar gebruik van te maken.

Prescott keek op naar het treurige gezicht van Thomas More. Niemand was veilig voor Nebula. Zelfs de meest loyale handlanger niet.

AAH. AAH.

Emmett verroerde zich niet.

Aah. Aah.

Nog steeds geen teken van leven in het bed tegenover dat van Cruz.

‘Emmett?’ zei Cruz met schorre stem. ‘Je luiaard schreeuwt.’

Laatst had Emmett een cadeautje gekregen van zijn oom en tante: een metallic groene wekker in de vorm van een ondersteboven gekeerde V, die honderden dierengeluiden bevatte. Emmett kon uit de geluiden van zo’n beetje alle dieren op aarde kiezen om mee wakker te worden; van het grassproeierachtige geklik van cicaden tot het langzame motorgeronk van een voskoesoe. Cruz’ favoriet was er eentje die ze net hadden gedownload: het diepe, dromerige lied van de blauwe vinvis. Emmett had echter liever het schattige gekir van een babyluiaard, dus meestal werden ze gewekt door dat geluid. Vanochtend was Cruz alleen veel eerder wakker dan Emmetts luiaard. Hij had liggen kijken naar de slapende Hubbard naast hem, wiens borst zachtjes op en neer ging.

Het was een week geleden dat zijn moeders holo-dagboek hun eigengemaakte stukje zwart marmer (of, zoals Sailor het noemde, ‘De steen der verdoemenis’) had afgewezen, en Cruz had nauwelijks kunnen slapen. In eerste instantie voelde Cruz zich niet ontmoedigd door de mislukking. Zijn vrienden ook niet. Net als hij waren Emmett, Sailor en Lani vastberaden om erachter te komen wat er mis was gegaan, zodat ze dat konden herstellen en het opnieuw konden proberen.

Nu de Orion in zuidoostelijke richting over de Zuidelijke Oceaan voer naar het bovenste puntje van Antarctica, hadden ze tijd zat om hun kloonproces te onderzoeken. Emmett had met zijn ontwerpprogramma een complete diagnostische scan uitgevoerd. Sailor had zich beziggehouden met de samenstelling en afmetingen van de steen. Lani had alle berekeningen opnieuw doorgenomen. Cruz had de 3D-printer grondig onderzocht om erachter te komen of hij wel goed werkte. Maar ondanks het feit dat ze de allerkleinste details waren nagelopen, hadden ze geen enkele fout, misstap of complicatie kunnen vinden. Alles werkte zoals het hoorde, en ze hadden écht een steen gemaakt die exact hetzelfde was als het origineel. Dus tot ze wisten waarom Cruz’ moeder hem had afgewezen, had het geen zin om een tweede poging te doen. Dan zouden ze toch weer hetzelfde teleurstellende resultaat krijgen.

‘We komen er wel achter,’ had Lani tegen Cruz gezegd.