Monumenten

Een liefdesverhaal

Peter den Hollander

Een in de Rieten Stoel uitgave

De cruise zit erop. De windjammer heeft aangelegd in Nassau, hoofdstad van de Bahamas, Voor hem restten er nog veertien dagen Amerika. Sonja geschreven vanaf de boot en gevraagd of ze zin heeft om mee te gaan naar Parijs als hij weer terug is in Holland.

Hij had voor hij aan de cruise begon zo'n drie maanden in een zomervakantiekamp gewerkt als jeugdleider en erop gehoopt iemand tegen te komen met wie hij na het kamp nog wat door Amerika zou kunnen reizen. Maar er was niemand die in aanmerking kwam. Daarom had hij een keuze gemaakt uit de door de organisatie, via welke hij bij het kamp had gewerkt, aangeboden tours. Hij had gekozen voor de tour van Miami naar New York. Deze duurde zo'n twee weken. Het kamp eindigde op 20 augustus en op 28 augustus begon de tour. De tussen liggende acht dagen had hij gevuld met deze cruise door de Bahamas, De tour hoefde voor hem eigenlijk al niet meer. In Holland, zo noem je Nederland als je in het buitenland vertoeft, was Sonja misschien wel te porren voor een avontuur in la douche France.

Op de boot waren ze verwonderd over het feit dat hij alleen op reis was. Alsof er een keus was, als je werken van acht tot vijf, achter de dubbele ramen van een hoog kantoorgebouw zat bent en als blijkt dat het vinden van een partner met wie je je leven zou kunnen delen, langer uitblijft dan je voor als gemiddeld aanneemt dat gebeurt. Je enig alternatief is dan: op reis.

Geen dubbele ramen, geen klokwijzers die je zeggen wat je wanneer mag gaan doen, geen zoeken naar de schijnbare zekerheid van een burgerlijk bestaan; leven volgens de meest elementaire behoeften: Eten, slapen en verlangen. En evenmin is hij die avonturier die de wereld afstroopt met een aan een stok bungelende gevulde rode zakdoek, en die de nachten door brengt bij de dochter van Rachel Welch. Nee, zijn avontuur is geboekt. Begin en einddatum staan vast.

Zijn zwerven is het zwerven binnen een groep.

Zo lagen de begin- en einddatum van de cruise vast. Zo liggen de adressen vast waar hij de komende veertien dagen zal logeren.

De eerste dagen in Miami bij Mrs. en Mr. Schumacher. Daarna in een hotel in Orlando, als lanceerplaats om Disney World te bezoeken. Dan via Atlanta naar Burlington waar de plaatselijke industrie zal worden bezocht. Vervolgens in hotels in Washington en New York.

Twaalf dagen restten nog.

Een hartelijk welkom op het vliegveld van Miami door de eerste gastvrouw van de tour. Hij is samen met een Deense jongen bij haar ondergebracht. Er wordt geïnformeerd naar de cruise en uitgelegd wat er in Miami zoal te doen is, de uitgestrektheid ervan, de mogelijkheid om met de gastheer een vliegtochtje in zijn eigen vliegtuig te maken.

Die middag moet er kennis gemaakt worden met de andere counselors die ook voor deze tour gekozen hebben. Er moet kennis gemaakt worden met de plaatselijke YMCA autoriteiten, die alles mogelijk gemaakt hebben. Er moet een 'naar-je-zin-hebben' zijn.

Zijn gitaar is het enige instrument aanwezig in de groep. Hij moet het bespelen.

Op de eerste volle dag geeft een van de hostess een rondleiding door de plaatselijke Universiteit en gaat onze gastheer met liefhebbers vliegen. Hij is liefhebber. 's Avonds dia's kijken bij weer een ander gasthuis.

Gitaar mee. Glimlach en vriendelijkheid in de binnenzak van het colbert, daar stellen ze prijs op.

De tweede volle dag. Verwonderd rondlopen in de papagaaien tuin, verbaasd zijn over de vreemde flora en fauna. 's-Avonds een beach-party, een echte Miami's beach-party. Gitaar en zwembroek mee. Achter in de open truck zitten en scheuren door Miami, gelijk Miami Vice. Bier inslaan. Parkeren op de boulevard.

De selectie die zich voor de party heeft aangemeld bestaat voornamelijk uit vrouwen.

Op het strand is het koud. Er is geen hout om een kampvuur te maken. De oceaan rolt zijn golven tot bijna op de geasfalteerde parkeerplaats. De lichten van de boulevard weerschijnen als nep-manen op het water. Zijn gitaar is het enige gezellige onderdeel. Susan slaat de bladzijdes van het songbook om.

Op de laatste dag in Miami is er een afscheidsfeestje in een villa met een zwembad. Gitaar dit keer niet mee, zwembroek wel. Van de twintig zijn er vier die zwemmen. Hij, twee Duitse meisjes en Susan. Hij praat met Susan, die hij ervan verdenkt dat zij ook Duitse is, maar Zwitserse blijkt te zijn.

Nog tien dagen, als de bus vertrekt vanuit Miami richting Orlando om Disney World te bezoeken. Geklier in de bus. Er hebben zich groepjes gevormd. Hij zit bij Maartje, een Nederlandse. Disney World wordt nog diezelfde middag ondergaan.

Een waarachtig sprookjesland. Hij sluit zich aan bij een groep van vijf. Deze splits zich in twee groepjes van drie:’Want je raakt elkaar toch kwijt.’ Alle attracties die het bonnenhoekje biedt worden bezocht, plus die met gratis entree. Moe worden van het slenteren. Bijtijds terug naar de bus. Wachten tot de groep van twintig man weer compleet is.

Terug bij het hotel, moet een ieder voor zich uitmaken waar hij gaat eten.

De groepjes vertrekken. Hij niet.

‘Morgen nog acht dagen,’s denkt hij. Hij ziet een groepje van drie meisje lopen.

‘Zou ik met jullie mee mogen, als jullie ergens gaan eten?’

‘Ja hoor, dat is goed.’

Er is een Kirsten en nog een Kirsten en Susan. Eerst maar even opknappen.

‘Over een half uurtje weer hier?’

‘Ja, dat is best.’

Hij gaat naar zijn kamer, die hij deelt met een in Parijs wonende Japanner en een Engelsman uit Liverpool. Deze laatste heeft alle typisch Amerikaanse uitdrukkingen opgeschreven en erachter vermeld wat ze er mee bedoelen; ‘Dat is geen Engels dat die lui spreken.’ Hij heeft iedereen in zijn eigen taal een gedichtje laten schrijven.

‘Het is voor die jongen met die bril'. De Japanner heeft de telefoon opgenomen.

‘Met Julian.’

‘Met Susan, ben je al klaar we gaan vertrekken.’

‘Ik kom eraan.’

‘Ik geloof dat onze Hollandse boy wat versiert heeft’ concludeert de Engelsman in plat Liverpools. Hij haalt zijn schouders op.

Gevieren eten ze bij een soort McDonald’s. Alle restaurants aan de grote en doorgaande wegen zijn of lijken op McDonald’s.

Tijdens het eten worden er nationale gegevens uitgewisseld, over de ervaringen opgedaan in het zomerkamp verteld, wanneer men aankwam en wanneer men vertrekt en wat thuis wacht. Susan verstopt haar scheef trekkend oog achter haar lange zwarte haar, als ze vertelt dat ze nog een maand of twee bij kennissen in Ohio blijft. Ze wil van daaruit de USA bereizen.

Tegen negenen is het eten op. En keren ze naar het hotel terug. Susan wil eigenlijk nog wel wat wandelen. Julian mengt zich niet in de ontstane discussie, die gaat over het gevaar van een avondlijke wandeling in Amerika.

De Kirstens willen niet, Susan wel.

‘Dan ga ik wel alleen.’

‘Je kan niet alleen gaan wandelen,’ bemoeit hij zich er tenslotte toch mee. ‘Als je dan toch gaat dan loop ik wel mee.’ Op die voorwaarde willen de Kirstens best ook mee. Hij en Susan lopen voorop, Kirsten en Kirsten volgen.

Ze praten over wat ze doen, wat ze denken, hoe ze het zien. De misverstanden die er in de wederzijdse landen zijn, dat alle Zwitsers jodelen en alle Hollanders op klompen lopen, worden uit de weggeruimd. Tegen elven besluiten Kirsten en Kirsten om te keren en terug te gaan naar het hotel. Susan wil nog wel doorlopen. Julian loopt mee. Ze lopen nog voor uren en ontdekken een meer, een grote plas.

‘Zullen we met een bootje oversteken?’

‘Als we er één vinden.’

Ze gaan op zoek. Maar de weg loopt dood. Susan is moe en wil rusten.

‘Dat zou ik maar niet doen,’ raadt hij haar aan als ze zomaar ergens wil gaan zitten. Zijn vinger wijst naar de natte kanten en het natte gras. Ze besluiten ook maar terug te gaan. Ergens onderweg rust ze even op een tuinhekje. Een vrouw in ochtendjas komt naar buiten, een windbuks in de aanslag.

‘Wilt u daar weggaan alstublieft?’ vraagt ze toch wel vriendelijk. Ze stappen op.

Als ze bij het hotel terugkomen is het twee uur 's-nachts. Ze zijn de laatste. Alles is donker. Op het punt aangekomen waar ze ieder naar hun eigen kamer moeten gaan wil hij haar kussen, maar een jeukerige kriebelige koortsuitslag aan zijn lip zegt hem dat hij dat nu beter kan laten. Er is geen tijd meer om na te denken als hij in bed ligt. Slaap verdooft hem onmiddellijk.

De volgende dag wil hij zien hoe hij dit contact kan verlengen en zorgen dat zij naast hem komt zitten. Hopende dat er niemand naast hem komt zitten probeert hij als eerste in de bus te zitten zodat zij de keuze heeft wel of niet naast hem te komen zitten. De bus loopt vol. Praktisch iedereen is binnen. Er is nog niemand naast hem gaan zitten. Susan is er nog niet. Er wordt gewacht. Dan komt ze. Ze heeft geen keus meer, alleen naast hem is er nog plaats.

Het wordt een rit van zo'n acht uur. Met een zelf uit papier gemaakt schaakspel proberen ze de tijd te doodden.

Hoe doodt je tijd? Wat is tijd? De abstracte afstand die klokwijzers afleggen? Die weer overeenkomt met het draaien van de aarde om zijn eigen as? Wat alleen weer zichtbaar is doordat de zon ten opzicht van de aarde stilstaat. Ik kan alleen maar waarnemen dat de bus rijdt doordat de bomen, telegraaf palen en huizen stilstaan. Beweging is dan pas waarneembaar als er sprake is van verschil in verplaatsingssnelheid tussen twee of meer objecten. Tijd is dus de afstand die er door dit verschil in verplaatsingssnelheid waarneembaar wordt, plus natuurlijk het menselijke vermogen dit waar te nemen.

Midden in een spannend schaakspel stopt de bus bij een welkomstkantoortje van de staat Georgia. Iedereen stapt uit, grist folders bij elkaar en stapt weer in.

Hij vindt tussen zijn folders er een waarin staat vermeld waar en wanneer er bluegrass festivals worden gehouden deze maand.

‘Heb jij zin om naar zo'n festival te gaan?’ vraagt hij aan Susan, ‘Kijk hier deze in Coney Grove begint morgen.’

‘En waar is dat?’

Hij pakt de kaart en zoekt waar Conye Grove ligt.

‘Kijk hier, ik denk nog geen 20 minuten van de grote weg en wij zijn ...’ Hij glijdt met zijn vinger over de kaart de grote weg af, zoekend naar de plek waar zij zich op dat moment bevinden,’ ... hier, dus nog zo'n half uur rijden, dan zouden wij bij de afslag ... Cordele eruit moeten.’

‘Alleen?’

‘Ja, maar ik wil wel gaan vragen of er nog meer mee willen.’

‘Ja, doet dat maar.’

Hij gaat de bus rond, vraagt iedereen die in aanmerking kan komen hen gezelschap te houden of ze zin hebben om mee te gaan... Niemand wil, voor de één te duur, voor de ander de angst om zonder de groep Amerika in te gaan en een derde categorie houdt niet van de muziek.

Terug bij Susan moet hij concluderen, ‘Jammer niemand wil mee.’ Susan zwijgt, kijkt voor zich uit. Stelt dan praktische vragen over schijnbaar onpraktische dingen. Hij antwoordt. Zijn antwoorden houden in: ik weet niet, we zien wel.