PIM FORTUYN

de islamisering van onze cultuur

Negende druk, mei 2021

© Pim Fortuyn

Omslagfoto: Marco Bakker/Lumen

Omslagontwerp: Vincent Sterk/das Studio

Foto auteur (achterflap): Friso Keuris/De Beeldunie

ISBN: 9789083134697

NUR: 763

vesperpublishing.nl

Dit boek is oorspronkelijk verschenen in 2002, als reactie op Fortuyns boek Tegen de islamisering van onze cultuur. Nederlandse identiteit als fundament uit 1997. In 2021 is het opnieuw uitgegeven door Vesper Publishing.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

PIM FORTUYN

de islamisering van onze cultuur

‘Begrip is een beschaafd en een zoet wapen, maar in zijn uitwerking dikwijls buitengewoon hard.’

– Pim Fortuyn

Inhoud

Voorwoord door Afshin Ellian

IHet woord als wapen

IIFundamentalisme in breed perspectief

IIIDe scheiding van kerk en staat

IVMannen, vrouwen en homoseksuelen

VVolwassenen en kinderen

VIAchterstandswijken

VIIAsielbeleid

VIIINormen en waarden: Nederlandse identiteit

Epiloog

Voorwoord

6 mei 2002, een dramatische dag. Drie dagen later, een dag voordat Pim Fortuyn tijdelijk in Rotterdam zou worden begraven, werd ik door de redactie van dagblad Trouw gevraagd om een essay over hem te schrijven. Het was donderdag. ’s Nachts begon ik met schrijven, rond vijf uur ’s ochtends was ik klaar. Op die dag, vrijdag 10 mei 2002, werd Pim begraven. De tekst geeft emoties en gedachten weer, die op dat moment bij mij en velen leefden. Het einde van dit essay is erg realistisch: de ochtend nadert, een doodskist wacht, Nederland is al wakker.

Fortuyn is er niet meer, maar zijn opinies, analyses en gedachten leven voort in onze geschiedenis. Zijn erfenis is er ook: het islamdebat. Met de voorloper van dit boek, Tegen de islamisering van onze cultuur. Nederlandse identiteit als fundament (1997) begon het islamdebat, dat pas vijf jaar later in alle ernst zou losbarsten.

Naar aanleiding van het boek organiseerde Marcel van Dam in zijn tv-programma Het Lagerhuis een debat met Fortuyn. In waarheid was een debat over de islam in de jaren negentig van de vorige eeuw niet mogelijk. In plaats van een debat riepen Fortuyn en zijn boek emotionele en afwijzende reacties op. Reductio ad Hitlerum was en is een populaire methode om een gesprek te aborteren. De Tweede Wereldoorlog werd en wordt regelmatig valselijk als argument aangevoerd om een vrij debat over de immigratie of de islam met succes te blokkeren. Van Dam wierp zich op als de ridder van de multiculturele samenleving en de beschermheer van de islam.

We zouden nooit kunnen begrijpen hoe belangrijk Fortuyns discussie over de islam is geweest, als we ons er niet bewust van waren geweest welke barrières daarvoor moesten worden overwonnen. Ter illustratie citeer ik hier uit het onderzoek van de Commissie Feitenonderzoek Veiligheid en Beveiliging Pim Fortuyn (2002). Op 15 februari 1997 verscheen Fortuyn in het VARA-programma Het Lagerhuis. De commissie schrijft daarover in haar rapport: ‘(...) maar al vlug interrumpeerde Van Dam hem met de vraag waaruit zou blijken dat de islamisering onze cultuur en in het bijzonder de scheiding tussen kerk en staat in Nederland bedreigt. Onder verwijzing naar zijn essay antwoordde Fortuyn dat er een onderklasse is ontstaan en dat zo een van de voorwaarden is geschapen voor een fundamentalistische bedreiging. Van Dam reageerde hierop met te zeggen dat er geen enkele “vooraanstaande geleerde” is die dit vindt en dat zijn bezwaar tegen het boekje is “dat u de mensen aanzet tot angst voor vreemdelingen, terwijl die angst volkomen ongegrond is”. Fortuyn sprak Van Dam tegen: “Ik vind het volkomen schandalig, omdat ik dat niet beweer.”

De discussie werd nog harder en de sfeer steeds grimmiger: Van Dam: “Populist? Populist? Weet u wat ik zo vreselijk vind?” Fortuyn: “Ja? Ik vind u vreselijk.”

Van Dam: “Dat u potentiële angsten bij het Nederlandse volk tegen vreemdelingen exploiteert...”

Fortuyn: “Weet u wat u doet met dit debat. Ik heb...”

Van Dam: “...exploiteert om die boekjes, die overigens nog voor geen gulden informatie bevatten, om dat te verkopen.”

Fortuyn: “Alweer zo’n beschuldiging. Wat ik probeer met mijn boek...”

Van Dam: “U bent een buitengewoon minderwaardig mens. Weet u dat?”

Fortuyn: “Ik probeer in mijn boek het debat te verbreden, mijnheer Van Dam, en die politiek correcte kerk van u te bestrijden.”’

Hier zagen we hoe het islamdebat op een onzuivere wijze aangevangen is. De agressieve en demoniserende houding van Marcel van Dam spatte van het scherm af. Na 9/11 zag iedereen wie het in dat debat bij het rechte eind had. Een islamdebat was en is een riskante affaire. De verschrikkelijke, misdadige gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog worden misbruikt om een inhoudelijk debat met andersdenkenden te verhinderen.

Bij het schrijven van deze inleiding, nu, vierentwintig jaar later, las ik dat deze week, eind maart 2021, honderdzevenendertig mensen in het zuidwesten van Niger zijn vermoord door het oprukkende jihadleger. Een paar maanden eerder, op 16 oktober 2020 werd in Parijs een maatschappijleraar, Samuel Paty, op klaarlichte dag onthoofd omdat hij tijdens de les over de vrijheid van meningsuiting de Mohammedcartoon van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo had getoond. Ten slotte wordt dezer dagen de 24-jarige schrijfster Lale Gül ernstig bedreigd en daarom beschermd door de politie, omdat zij in haar roman Ik ga leven de Turkse traditie, islamitische cultuur en religie zou hebben beledigd. Het probleem waarover Pim in 1997 schreef is dus nog steeds actueel en gevaarlijk.

Pim Fortuyn was in 1997 geen politicus, maar een intellectueel, een pennenadel. Hij schreef boeken en columns, in Elsevier. Met recht zouden we kunnen zeggen dat Fortuyn reeds in 1997 de opkomst van het islamisme en onwenselijke aspecten van de islamisering aan de orde heeft gesteld. Alleen al hiervoor mag Fortuyn als een bijzondere, vooruitziende intellectueel worden geëerd.

Te worden gedemoniseerd en gecriminaliseerd waren vóór de moord op Fortuyn de voornaamste risico’s bij de deelname aan het publieke debat. Een aanslag, de dood is ná de moord op Fortuyn het ultieme risico van de actieve deelname aan het debat geworden. In dat zogenaamde debat stelde Marcel van Dam dat dit boek van Fortuyn geen gulden informatie bezat. We zouden Van Dam vergeten zijn als dit incident zich niet had voorgedaan. Van Dams stelling ‘geen gulden informatie’ komt nu enigszins komisch over: de eenentwintigste eeuw, althans het eerste kwart daarvan, lijkt de eeuw van het islamdebat te worden.

De eerste uitgave van dit boek droeg de hoofdtitel Tegen de islamisering van onze cultuur, maar bij de heruitgave daarvan in 2001 koos Fortuyn voor een andere hoofdtitel, namelijk De islamisering van onze cultuur. Daarin bepleitte hij geen geweld tegen moslims of moskeeën. Dat is een harde grens die een democraat scheidt van een extremist, ook een rechtsextremist. Ook introduceerde Fortuyn een nieuwe ondertitel voor zijn boek: Het woord als wapen sidderde als een nieuwe ondertitel op de omslag van het boek, dat niet meer ‘Tegen de islamisering’ maar ‘De islamisering’ heette. Daarmee wilde hij nogmaals een harde grens trekken tussen de extreemrechtse figuren (en eventueel geweldenaars) en het islamdebat. Bovendien plaatste hij op het omslag zijn foto met wijlen imam Abdullah Haselhoef. Tevens nam hij de reactie van de imam als een epiloog op. Dit was een heel belangrijke boodschap: het islamdebat is niet tégen moslims maar mét moslims, over de botsing van de fundamentele waarden van het westen met sommige islamitische kernwaarden. Eigenlijk nodigde Fortuyn de islamitische minderheden in Europa uit om aan een nieuwe emancipatiebeweging deel te nemen.

In 1997 zag Fortuyn in de islamisering van de westerse beschaving een ernstige dreiging voor iedereen, dus ook voor moslims zelf. Dat laatste klinkt wellicht vreemd, maar het klopt wel. Fundamentalisten volgen twee strategische lijnen: de islamisering van niet-moslims en de re-islamisering van moslims. In de jaren zestig van de vorige eeuw stelde imam Khomeini, de leider van de Iraanse islamitische revolutie, dat de moslims door het toedoen van de moderniteit en het westen de islam zijn vergeten, en ze daarom opnieuw moslim moeten worden. Dus moeten de moslims opnieuw leren wat de ‘ware’ islam is. Het begrip re-islamisering van moslims is nu een zeer gebruikelijk begrip in de inlichtingenwereld, bij het monitoren van de salafistische activiteiten in het westen. De fundamentalistische missionarissen zijn constant bezig om de moslims te re-islamiseren. En wie dat niet accepteert, wordt met geweld of hel en verdoemenis bedreigd. Nog steeds vormen de moslims de grootste groep slachtoffers van de politieke islam. De islamisten streven ernaar om de hervorming van het islamitische geloof te voorkomen. Daardoor willen ze een vreedzame co-existentie tussen een soort moderne Europese versie van de islam en de westerse liberale democratieën verhinderen. Het voorkomen van islamisering van het westen is tegelijkertijd het voorkomen van de re-islamisering van moslims. Het is eigenlijk een emancipatiestrijd in en buiten de islamitische wereld. Fundamentalisme is niet een exclusieve islamitische aangelegenheid. Daarbij noemt Fortuyn de rooms-katholieke kerk ten tijde van de inquisitie.

De islamisering brengt volgens Fortuyn een ernstig conflict met zich mee. Het conflict spitst zich toe op drie domeinen: de scheiding tussen kerk en staat, de omgang tussen seksen (man-vrouwen hetero-homo-relatie) en de verhouding tussen kinderen en volwassenen. Dus al in 1997 benoemde Fortuyn problemen waarmee wij nu nog steeds worstelen. De analyse van Fortuyn begon met een uiteenzetting over de val van de Berlijnse Muur in 1989. Door het wegvallen van de bipolaire wereld van de Koude Oorlog kwamen de westerse landen in een ‘regelrechte identiteitscrisis’ terecht, die uitmondde in het cultuurrelativisme. De cultuurrelativisten zijn niet in staat om de kernwaarden van de westerse beschaving te verdedigen of uit te dragen.

Reeds in de jaren negentig van de vorige eeuw zag Fortuyn de krachtige opkomst van de nieuwe totalitaire vijand, namelijk de politieke islam die zich op grote schaal aan het verspreiden was, en is. Nadat hij de botsende normen en waarden van islam en de westerse beschaving blootlegde, besprak hij het thema van immigratie. De genoemde problemen zijn uiteindelijk het resultaat van de ongecontroleerde massa-immigratie.

Waarom was de elite in 1997 niet in staat om de islamisering, inclusief de neveneffecten, van de multiculturele samenleving in te zien? Fortuyns antwoord hierop getuigt van een diep inzicht in de ontwikkeling van de westerse samenlevingen: ‘Heden ten dage is de wereld eerder omgekeerd. De elite wordt vaderlandloos en de onderklasse is veroordeeld tot het vaderland en moet daarvan haar heil verwachten.’ Inderdaad, het is de onderklasse die iedere dag met de gevolgen van het multiculturalisme wordt geconfronteerd. Fortuyn had het niet over de multiculturele samenleving als een feitelijkheid, maar over het multiculturalisme als een ideologie en de uitwerking daarvan in de samenleving. De Nederlandse identiteit als fundament wordt gevormd door het concept van normen en waarden. We komen het begrip ‘normen en waarden’ veelvoudig tegen in het geschrift van Fortuyn. Zijn analyse heeft derhalve niks te maken met het nationalisme of aanverwante kwesties. Het normen en waarden-begrip zou veel later, na de dood van Fortuyn, het officiële motto van de christendemocraten worden. Ziet u nog steeds, mijnheer Van Dam, geen gulden informatie in dat geschrift?

Hier rijst de vraag wat de oplossing van Fortuyn zou geweest zijn voor de multiculturele vraagstukken en islamisering. De islamisering van Nederland zou kunnen worden teruggedrongen wanneer de basisnormen en -waarden van de Nederlandse cultuur als niet onderhandelbare beginselen worden beschouwd. Daardoor zou er weinig ruimte blijven voor de islamisering van Nederland. Tevens zag Fortuyn in de basisnormen en -waarden de fundamentele condities voor een vrije en vreedzame samenleving: ‘Een goed concept van de multiculturele samenleving zou aanvangen met de definitie van de kernwaarden van de eigen cultuur.’

Nogmaals is het belangrijk om te benadrukken dat Fortuyn de multiculturele samenleving als een feit niet wilde opheffen of negeren. Hij zocht alleen naar de noodzakelijke condities die een multiculturele samenleving binnen een democratische rechtsorde mogelijk zouden maken. Als het primaat van de westerse normen en waarden wordt vooropgesteld, zouden de diverse gemeenschappen en individuen binnen een multiculturele samenleving zich daaraan moet aanpassen. Hier verschijnt een ankerpunt voor de moderne multiculturele samenleving die een coherent geheel bijeenhoudt en bijeenhoedt.

De islam was in Fortuyns ogen niet verenigbaar met een democratische rechtsorde. Het islamitische recht vormt voor hem het bewijs voor zijn stelling. Dit zouden we moeten beschouwen als een normatieve bewijsvoering. Echter, de meeste voorbeelden die Fortuyn aanvoert, zijn empirisch van aard. Fortuyn had helaas weinig kennis van de politieke filosofie van de moslims en de politiek-theologische aspecten van de islam. Wat hij zag, namelijk de islamitische bewegingen en staten, was voor hem de aanleiding om de islam als een problematische religie te zien. De politiek-theologische, historische aspecten van de islam bleven dus onbelicht in de polemieken die Fortuyn voerde over de islam. Fortuyn moet wel worden beschouwd als een ijsbreker die het islamdebat decriminaliseerde. Het islamdebat is ondertussen verfijnd en afgebakend.

Al kort na 9/11 heb ik een cruciaal onderscheid ter verfijning van het islamdebat en de gedachtevorming daarover geïntroduceerd: een onderscheid tussen de politieke islam (een juridische, politieke en militaire verschijning van de islam), moslims en islam als een individueel geloof. Islam als individueel geloof stond en staat niet ter discussie. Moslims zijn diverse individuen in de hele wereld: van fundamentalistische tot atheïstische moslims. Het islamdebat heeft slechts betrekking op de politieke islam. Dat is eigenlijk waarover Fortuyn schreef.

De politieke islam is een verschijning van de oorspronkelijke islam. Mohammed van Medina wordt met de politieke islam verbonden. Er zijn twee verschijningen van Mohammed: Mohammed I (Mekka); een aardige, mystieke Midden-Oosterse profeet, en Mohammed II (Medina); een politieke en religieuze leider, een generaal en een opperrechter. Daarom stellen de vooraanstaande westerse en niet-westerse islamologen vast dat het concept van de islamitische staat en het islamitische recht in Medina is geboren. In de geest van Fortuyn moet ik echter stellen dat het islamdebat hier en daar behoorlijk is ontspoord. Zo wil Geert Wilders de Koran, een boek, verbieden. Dat zou zonder meer indruisen tegen de liberale ruimdenkendheid van Fortuyn. Ook zou Wilders het stemrecht van Nederlanders met een dubbele nationaliteit willen afpakken. Dan gaat het over miljoenen mensen met Duitse, Amerikaanse, Israëlische, Canadese of Marokkaanse nationaliteit. Dat zou Fortuyn verwerpelijk hebben gevonden. Hoe weet ik dat? Op zijn kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2002 stonden al een paar mensen met een niet-westerse achtergrond, en ook nog met de dubbele nationaliteit. Bovendien belde hij mij op om op zijn lijst bij top-5 te komen staan. Dat heb ik niet gedaan, omdat ik mijn proefschrift wilde afmaken. Tevens was ik niet van plan de politiek in te gaan. In het lange gesprek dat we hebben gevoerd, benadrukte hij de plaats van de gemeenschappelijke waarden in zijn denken: het concept van de gedeelde waarden bepaalt of we bij elkaar horen, en niet waar wij of onze ouders vandaan komen. Daarbij reageerde ik met een grapje: Pim, je bent nog steeds links! Daarop antwoordde hij: ‘Als de gedeelde waarden en emancipatie nog steeds linkse begrippen zijn, dan ben ik in dit opzicht links.’ Kennelijk was Fortuyn doordrongen geraakt van de veiligheidsrisico’s die samenhangen met een debat over de minderheden en de islam. Daarom eindigde hij zijn inleiding in 2002 met een analyse van een waarzegger: ‘Een reden temeer om ons nu niet te laten kisten door angst en de discussie, de ideologische strijd, met de islam aan te gaan. Uiteraard binnen de grenzen van de wet die voor ons allen zonder aanzien des persoon gelden. Dus: handen thuis, spreken met twee woorden, om over bekladding van moskeeën en brandstichting in islamitische eigendommen maar niet te spreken. Geweld is laf, zeker indien er geen visitekaartje aan hangt, en onze beschaving onwaardig. Het woord als wapen, daarmee moeten we het in de moderniteit doen, en op termijn zal dat een respectvol, liefdevol en buitengewoon effectief wapen blijken te zijn!’

Alles waarvoor Fortuyn waarschuwde, heeft helaas plaatsgevonden. De overheid en de samenleving hadden niet het vermogen om de genoemde risico’s tegen te houden. Haat en radicalisme vormen nu de grootste vijanden van de mensheid. We hebben de plicht om aan het mondiale radicalisme een einde te maken. De tolerantie, daarvoor stierf Fortuyn. Niet voor niets plaatste hij zijn foto met zijn opponent imam Haselhoef op het omslag van de heruitgave van De islamisering van onze cultuur. De kracht van de rede en debatten moeten een einde maken aan het radicalisme. In een interview op 9 februari 2001 zei Fortuyn: ‘Ik gebruik het woord als wapen. Ik veroordeel elk geweld. Ik veroordeel elke discriminatie op grond van ras, godsdienst enzovoort. (...) Ik wil niemand zijn burgerrechten afnemen.’ Voor wie het nog niet wist: Pim was tegen racisme en elke andere vorm van discriminatie.

Geweld is laf. Het woord was het enige wapen dat Pim ooit heeft aangewend. Ik heb het al gezegd: Fortuyn was een dappere zoon van Nederland.

Afshin Ellian

Opiniemaker en de eerste winnaar van de Pim Fortuyn Prijs

I

Het woord als wapen

De wereld een dorp. Afstanden bestaan nauwelijks meer. De mobiliteit is ongekend. We communiceren vierentwintig uur per dag met wie ook, waar ook ter wereld, met de snelheid van het licht. In twintig uur vliegen zijn we tegen lage kosten naar het andere einde van de wereld. De wereld mondialiseert en globaliseert in een adembenemend tempo. De internetgoeroes beloofden ons de hemel op aarde. In de nieuwe economie zouden economische crises voltooid verleden tijd zijn. Een ICT-crisis verder weten we intussen beter. Economische recessies en saneringen zijn heel ouderwets nog aan de orde van de dag.

En toen kwamen, geheel onverwacht, die vliegtuigen, vier in getal, passagiersvliegtuigen wel te verstaan. Twee daarvan werden willens en wetens in het WTC geboord, het symbool van het Amerikaanse kapitalisme en de daaraan gerelateerde economie van het snelle geld, één werd op het Pentagon geplempt, het symbool van de militaire macht van ’s werelds politieagent, en de vierde ten slotte werd na heldhaftig verzet van de passagiers in de grond van Pennsylvania geboord. Ineens bleek ‘de wereld een dorp’, een heel wat minder vreedzaam dorp dan gewild. Een dorp vol van tegenstellingen, tegenstellingen van religieuze, politieke, sociale en economische aard en van sociale en economische ongelijkheid. Een verschrikkelijk onveilig dorp ook, met name dit keer voor de welvarende westerling. Dit vreselijke drama heeft waarschijnlijk aan zo’n kleine vijfduizend onschuldige burgers en hulpverleners het leven gekost. Mensen die, zich van geen gevaar bewust, ’s morgens gewoon aan het werk waren gegaan, zoals ze dat zo dikwijls hadden gedaan.

En dan die dinsdagavond 11 september 2001, die maaltijd in menig Amerikaans huisgezin of samenlevingsverband in New York of Washington of in een van hun vele voorsteden: die lege plek waar vader, moeder, broer of zus, vriend of vriendin altijd zo vertrouwd zat. Leeg die plek, niet voor even, maar voor altijd en waarom, ja waarom eigenlijk?

President Bush heeft hierop gereageerd door een wereldwijde coalitie te smeden tegen het terrorisme. Een grote militaire macht is intussen samengetrokken in het Golfgebied, inclusief B-52 bommenwerpers. Dit wijst op een grootschalige vergeldingsactie. Op 8 oktober 2001 is deze militaire macht van Amerikanen en Engelsen ten strijde getrokken tegen vooralsnog alleen Afghanistan. Onder tussen mogen we hopen dat het precisie-acties zijn waarbij zo min mogelijk onschuldige burgers worden geslachtofferd. Hoe dan ook, het scheppen van de wereldwijde brede coalitie houdt ook in dat buitengewoon gevaarlijke regimes als die van het islamitische Pakistan en het islamitische Soedan, die in het recente verleden vele hand- en spandiensten aan terreurgroepen, onder meer aan die van Osama bin Laden, hebben verleend, daarvan deel uitmaken.

Pakistan vormt daarvan – gezien zijn strategische ligging ten opzichte van Afghanistan, de thuisbasis van Bin Laden en zijn strijdgroepen onder protectie van het fundamentalistische islamitische Talibanbewind – zelfs het strategische hart. Pakistan zucht onder een militaire dictatuur (overigens voor het vrije Westen de minste van de twee kwaden), heeft een bevolking die vrijwel geheel islamitisch is en waarvan dertig procent de fundamentalistische islam is toegedaan. Het bergt tal van Afghaanse vluchtelingen en had tot voor kort de opleidingskampen en strategische infrastructuur van Bin Laden c.s. op zijn grondgebied, zonder deze ook maar een strobreed in de weg te leggen. Bovendien beschikt het land over een atoombom en was het een willig rekruteringsgebied voor Bin Ladens strijders. Dit land is dus nu een strategische bondgenoot in de wereldwijde coalitie tegen het terrorisme. Lekkere bondgenoot, buitengewoon ongeloof waardig en uiteraard voor zo lang als het duurt. Men moet maar niet aan een scenario denken waarin het militaire regime van Pakistan ten val wordt gebracht en de fundamentalisten het landsbestuur overnemen. Dan zijn we nog verder van huis, oftewel mooi in de aap gelogeerd!

Overigens is dit een heel wel denkbaar scenario. Tenslotte waren de Taliban en Bin Laden (een voormalige CIA-agent) ook al eens strategische bondgenoten van de naïeve VS en zijn zij door hen bewapend en van geld en strategische goederen voorzien om de bezettingsmacht van Afghanistan, de troepen van de toenmalige Sovjet-Unie, het land uit te kieperen. Communisme werd door de VS tenslotte als een groter gevaar gezien voor de wereldvrede en de westerse culturele, economische en militaire belangen, dan de (fundamentalistische) islam. Wat een grote misvatting, zeker nu we weten dat de aanslagen in de VS zijn gepleegd door fundamentalistische, islamitische zelfmoordcommando’s, die daarmee geworden zijn tot martelaren van de islam en aldus het paradijs met eeuwig willige maagden, wier maagdenvlies zich na elke daad kennelijk weer herstelt, hebben verworven. De duivel hebbe, wat mij betreft, hun ziel en die maagden wijden zich naar ik hoop aan heiliger mannen.

Eenzelfde verhaal kan overigens worden verteld over de steun van de VS aan strijdgroepen van islamitische Albanezen die Kosovo, Noord-Macedonië, Zuid-Servië, Bosnië en Montenegro – uiteraard na religieuze en etnische zuivering – bij Albanië willen voegen in een Groot – islamitisch – Albanië. Een grote, onderontwikkelde islamitische staat aan de zuidoostgrens van Europa gevestigd en daarbij geholpen door de VS, haar Europese bondgenoten en de VN. Welk warhoofd bedenkt dit! Voor Griekenland een regelrechte nachtmerrie en ongetwijfeld een reden tot oorlog ingeklemd als het dan ligt tussen Turkije en Groot-Albanië.

Ik draag de VS, hun volk, hun cultuur en hun economische en wetenschappelijke prestaties een warm hart toe en ik bewonder hen in menig opzicht. Voor het strategisch inzicht van de VS geef ik, door hun ostentatieve blinde vlek – de bedreiging van de vrede waar ook ter wereld, die uitgaat van de (fundamentalistische) islam – ondertussen geen cent. Het is ronduit angstwekkend deze blinde vlek, die mede wordt veroorzaakt door compassie met en angst voor dat grote deel van de bevolking van de VS dat de islam en somtijds de fundamentalistische variant daarvan, is toegedaan. De islam (ook de wat meer liberale variant ervan) is zonder meer een probleem voor de moderniteit, omdat kernnormen en -waarden van de moderniteit, die van het ontwikkelde en rijke Westen dus, er haaks op staan en dan met name op die van de politieke islam.

De politieke islam is een Iraanse uitvinding en tot ontwikkeling gebracht door imam Khomeini en beleeft momenteel een razendsnelle verspreiding over de (islamitische) wereld, onder meer in Indonesië, Soedan en Tsjetsjenië, om maar een paar conflicthaarden te noemen. Ondertussen representeert een groot deel van de islam, ook in eigen land, een vitale, agressieve en bij tijd en wijle imperialistische cultuur, die zonder meer uit is op wereldheerschappij, op zijn minst op cultureel en religieus gebied. Het is zeker waar dat de tekst van de Koran weinig voedsel geeft aan dergelijke ambities. Het gaat evenwel niet om het spel, maar om de knikkers, dus om de praktijk. En die praktijk is voor de moderniteit weinig bemoedigend en niet zelden ronduit beangstigend.

Er is geen (gewapend) conflict in de wereld of de islam, in welke vorm dan ook, is present. Of we het nu leuk vinden of niet, de moderniteit ontkomt er niet aan om op zijn minst de ideologische strijd met de islam aan te gaan. Die strijd begint bij een bewuste beleving van de eigen identiteit, van het weten wat de kernnormen en -waarden zijn van de moderniteit en bij het bewust beleven en kennen van de eigen (vaderlandse) geschiedenis. Men moet trots kunnen zijn op de prestaties van het eigen land en uiteraard ook de feilen kennen van de eigen cultuur en kunnen leren van de fouten die zijn gemaakt in de eigen geschiedenis, maar dan moet je ze natuurlijk wel eerst kennen. Op basis daarvan kan men het debat aangaan met de nieuwkomers en met name met diegenen onder hen met een (politiek) islamitisch culturele achtergrond.