Het was maar één mailtje…

Lonneke van Engelen

© Lonneke van Engelen, 2022

Ontwerp omslag: Communicatie Team

Fotografie omslag: No Point Fotostudio

Redactie: Haags Bureau | Boekenmakers

Binnenwerk: Haags Bureau | Boekenmakers

Drukwerk: New Energy Books

isbn 978-90-831390-3-6

nur 301

Uitgeverij MIJ

www.lonnekevanengelen.nl

Dit boek is ook beschikbaar als e-book

isbn 978-90-831390-5-0

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Maak keuzes vanuit hoop, nooit vanuit angst.

1

Met een ruk trek ik mijn auto terug naar het midden van de weg.

M’n telefoon valt, stuitert via de versnellingspook naar rechts en verdwijnt, uiteraard, onder de passagiersstoel.

De man op de fiets die ik net weet te ontwijken, kijkt verontwaardigd over zijn schouder.

Zijn blik verraadt zijn vermoeden: ja hoor, een vrouw achter het stuur.

‘Godver,’ vloek ik, en ik kijk hem schuldbewust aan.

‘Sorry,’ zeg ik er nog achteraan. Geen idee of-ie het ziet.

Het stepje dat tegen mijn wang hangt, duw ik terug.

In een waas van verdriet probeer ik de wijk uit te manoeuvreren.

‘Fuck, fuck, fuck,’ tier ik tegen mezelf, terwijl ik mijn tranen laat gaan. Van schrik, en van boosheid.

Zwalkend door de straat, in een overvolle stationwagen, zoek ik op de tast naar mijn mobiel onder de stoel naast me. Nooit valt-ie netjes in de middenconsole zodat ik ’m zonder al te veel capriolen kan pakken.

Nee hoor, die verdwijnt natuurlijk naar een onmogelijke plek waar ik nét niet bij kan.

‘Schatje, gaat het?’ klinkt het in de verte.

‘Shit, sorry,’ roep ik hard, in de hoop dat Raf me hoort. ‘Ik ben er nog!’

Tranen vermengd met mascara druppen op mijn sjaal.

Ik moet die verdomde telefoon hebben.

Mijn vingertoppen voelen het koude schermpje.

Ik kan hem net niet grijpen.

Ik buig nog ietsje verder.

Met mijn linkerhand aan het stuur en zonder zicht op de weg doe ik een laatste poging.

Bam!

Vol tegen de stoeprand.

Van schrik trap ik hard op de rem en met een schok komt mijn auto tot stilstand. In slow motion buitelen de losse spullen vanuit de achterbak naar voren.

Snel duik ik onder de stoel en pak mijn mobiel.

‘Nee,’ zeg ik tegen Raf, ‘het gaat helemaal niet.’

Met mijn telefoon tussen m’n hoofd en schouder geklemd probeer ik een paar losse spullen terug naar achteren te moffelen. Dat verdomde stepje wil niet en zakt weer tegen mijn wang.

‘Rustig aan, lieverd, dadelijk gaat het nog helemaal mis.’

Rafs woorden zijn goed bedoeld, maar zinloos. Alles ís al helemaal mis.

‘Verdomme, dat ging maar net goed,’ snik ik. ‘Ik reed bijna een vent van z’n fiets.’

‘Hang maar op. Rij rustig hierheen en kijk uit,’ maant Raf me.

Zonder te antwoorden volg ik zijn instructies.

Vlagen van het gesprek met Meneer en Rutger eisen de aandacht in mijn hoofd. Zodra ik op de snelweg ben, geef ik die gedachten de ruimte om te overzien wat ik in godsnaam aan het doen ben.

In een waas van emoties heb ik thuis de boel bij elkaar gegraaid en in mijn auto gepropt. Dat stepje kon er nog wel bij, dacht ik. Dat verrekte kutstepje dat me, beukend tegen mijn wang, wakker probeert te schudden uit deze psychose.

‘Lekker bezig, Lon,’ complimenteer ik mezelf met de chaos waarin ik ben beland. Wat was het credo ook alweer? In tijden van vreugde en verdriet, besluiten neem ze niet!

Nou, da’s niet helemaal gelukt.

Ik trek bij Raf in, heb ik zojuist bedacht.

Een briljant idee, ondanks dat me in een vurig betoog duidelijk is gemaakt dat Meneer dit op alle mogelijke manieren gaat tegenwerken.

De stem van Rutger dreint weer door mijn hoofd. ‘Verhuizen is een idioot idee en het slaat helemaal nergens op. En ík ga ervoor zorgen dat het niet gebeurt.’

Het was intimiderend.

Kleinerend zelfs.

Er is, of was, nog helemaal geen plan om te verhuizen. Meneer had gewoon met mij kunnen praten. Maar nee, meteen weer huilend naar zijn vriendje rennen.

Is het zijn onmacht?

Of is hij maar op één ding uit?

Mij laten boeten, flink laten boeten, voor het feit dat ik bij hem ben weggegaan?

Het gesprek met Rutger en Meneer blijft echoën.

Nou ja, met Meneer…

Geen woord, werkelijk waar geen woord heeft-ie gezegd. Schaapachtig zat-ie daar en liet Rutger het vuile werk doen. De enige gedachte die me opbeurt, is de bevestiging dat scheiden de beste beslissing ooit is geweest.

Het beeld van Meneer, ineengedoken naast me, dringt zich weer aan me op. En Rutger maar razen.

Het geeft me buikpijn en tegelijkertijd ook voldoening.

Wat ben je nou voor een vent als je dit laat gebeuren?

Zelf je huwelijk de shit in helpen om vervolgens je vriendje poep te laten scheppen.

Het beetje voldoening dat ik voel, wordt rap weggedrukt door het besef dat samenwonen onmogelijk is. Tenminste, als Meneer geen toestemming geeft om te verhuizen.

Bij die wetenschap zwelt mijn verdriet aan tot lichte paniek.

‘Rustig blijven Lon, rustig blijven,’ sommeer ik mezelf.

De afslag richting het huis van Raf is in zicht.

‘Wat moet ik nou,’ jammer ik, ‘wat moet ik nou?’

De laatste kilometers ontgaan me volledig.

Mijn lichte paniek is inmiddels ontaard in radeloosheid.

Geen idee waar ik zojuist heb gereden en geen idee dát ik heb gereden.

2

Raf wacht me buiten op.

Ik stap uit en hou me sterk.

Mijn non-verbale talent waarschuwt hem. De paniek op mijn gezicht is niet te missen.

Hij loopt naar me toe en houdt me stevig vast.

Ik huil, heel hard.

Als een stortvloed die bergafwaarts dendert, laat ik alle ellende, spanning en stress de vrije loop.

Mijn knieën knikken, letterlijk, en ik zak een beetje ineen.

Ik kan niet meer.

Raf buigt naar achteren, pakt mijn gezicht vast, kijkt me aan en schiet in de lach.

‘Je ziet er niet uit,’ zegt hij.

‘Nou en,’ snik ik, en haal zonder enige gêne mijn neus op. ‘Ik weet het gewoon allemaal niet meer.’

Alsof het zin heeft om mijn besmeurde clownsgezicht nog enigszins toonbaar te krijgen, doet Raf een verwoede poging om de uitgelopen make-up van mijn gezicht te vegen.

‘Kom eens hier, meissie. Doe eens even rustig.’

‘Neehee,’ haal ik kermend uit. ‘Ik kan niet rustihig doen. Ik, ik, ik, ik kaniet meeheer, ik wihil niehiet meer…’

Gelukkig kan ik mezelf niet zien.

Snot blijft uit mijn neus druipen. Mijn ogen voelen opgezwollen en ik krijg amper lucht, door al dat snot.

Het moet vreselijk zijn.

‘Het is me allemaal te veeheeleel… zo kut… het is allemaal zohoo kut… ik weeheeheet het allemaal niet meer…’

Mijn gejammer krijg ik niet onder controle. Ik blijf brullen.

‘Dit kan toch oohook niet, ik kan hier toch helemaal niehihiet komen wonen. Hij was zo gemeeheeheen, hij wil me helemaal kapot hehebben. Ik weeheet het allemaahaal niet meer. Wat moehoet ik nou?’

‘Zo te zien kun je hier gewoon intrekken.’ Raf kijkt naar mijn auto. ‘Je hebt alles bij je.’

Ik kan er niet om lachen en blijf nog even in mijn misère hangen.

‘Lieverd, doe eens even rustig.’ Hij zet een stapje naar achter om me letterlijk lucht te geven.

‘Kijk me eens aan,’ zegt hij streng.

Hij pakt me bij mijn bovenarmen. Zijn grip is strak.

‘Diep ademhalen,’ beveelt-ie.

Ik geef geen gehoor. Mijn gesnik gaat in volle hevigheid door.

Hij schudt aan mijn schouders.

‘Hé, stop eens met huilen.’

Hij beveelt niet meer, hij dwingt me.

‘Nee, niet zo, niet zo janken,’ klinkt het boos. ‘Ademhalen. Hup. Diep in.’

Raf duwt mijn kin omhoog en dwingt me om hem aan te kijken. ‘Inademen. Ja. Diep. En uit. Nog een keer.’

Mijn hoofd wordt helder.

Ik krijg weer lucht.

Het snot wordt er niet minder om.

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat onze samenwoon-problematiek zich vanzelf oplost. Ik kan me niet voorstellen dat Raf ooit nog opgewonden wordt van de opgeblazen en rood aangelopen verwilderde bosnimf die hij voor zich heeft.

‘Je zou jezelf eens moeten zien,’ bevestigt hij mijn vermoeden. ‘Je herkent je niet.’

Hij lacht er hard om.

Ik herpak me en recht mijn rug.

‘Dan zoek je maar een ander, ik kan zo weer terugrijden met al mijn spullen,’ snauw ik hem toe.

Raf slaat zijn arm om me heen en geeft me een kus op mijn wang.

‘Kom clowntje, naar binnen. Eerst even wat drinken,’ zegt hij, en hij dirigeert me richting achterdeur.

Binnen schiet ik snel naar boven om het ergste leed van mijn gezicht te poetsen.

Moedeloos kijk ik in de spiegel.

Een grauwe blik, gedecoreerd met rode vlekken en zwarte vegen, kijkt me triest aan. Mijn blik is leeg.

Make-up is zinloos, deze ellende krijg ik niet meer weg.

Schuchter loop ik weer naar beneden.

‘Nou, dat ziet er beter uit.’ Zijn gelach van zojuist maakt plaats voor een liefdevolle blik. ‘Het wordt er allemaal niet charmanter op lieverd, als je je zo laat gaan.’

‘Ik heb toch al verkering,’ zeg ik spottend.

Ik voel me zielig en heb helemaal geen zin in kritiek.

‘Het werd me echt even te veel,’ probeer ik mijn zenuwinzinking goed te praten.

‘Dat had ik in de gaten. Waarom heb je nou alles meegenomen?’

‘Weet ik veel!’ gooi ik er gepikeerd uit. ‘Ik was zo over de zeik van het gesprek. En zo boos. Op Rutger, op lampion.’

Ik voel het zuur alweer opkomen.

‘Die gast ging zo tekeer tegen me. Het sloeg nergens op wat-ie zei en lampion zat daar maar, als een suf vogeltje, nog beduusd van de klap tegen het raam. Geen stom woord kwam eruit.’ Mijn temperament neemt het over van mijn zielige ik. ‘Dat-ie zelf tegen die ruit is gevlogen, als een blinde mus, kwam niet bij hem op. Alsof het hem verdorie allemaal is aangedaan. Door mij. Je had hem moeten zien zitten.’

‘Ho ho, rustig aan, daar ga je weer,’ weet Raf me te temmen.

‘Ik kan het niet loslaten,’ zeg ik. ‘Het was oneerlijk en lelijk.’

Diep inademen Lon, raast het door mijn hoofd, geen paniek.

Niet weer.

‘Die relatie van jullie is nog maar kort, stelt niks voor,’ doe ik Rutger met een lullig stemmetje na. ‘En wat zei hij nou ook alweer?’

Ik krijg mijn geheugen niet scherp, afgeleid door mijn opwinding.

‘O ja, mijn plan om te verhuizen is idioot en hij gaat er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het niet gaat gebeuren.’

Raf schenkt twee glazen wijn in.

‘Hij is toch ook jouw advocaat?’ vraagt-ie.

‘Een hele domme, domme fout van me,’ antwoord ik verslagen, ‘waarbij ik veel te snel ben gegaan. Wijn moet rijpen. Ik heb ’m te snel opengetrokken. Nou, ik kan je zeggen, dat smaakt bitter.’

‘Drink deze maar,’ zegt Raf en hij reikt me een glas aan. ‘Die smaakt vast beter.’

Hij gaat op een van de fauteuils zitten en ik nestel me met opgetrokken benen in de stoel tegenover hem.

‘Hoe heb ik kunnen bedenken dat zijn beste mattie onze scheiding met enige objectiviteit zou regelen?’

Raf geeft geen antwoord op mijn naïeve én retorische vraag.

‘Je kunt dus blijkbaar hele domme dingen doen als je schuldgevoel het voor het zeggen heeft,’ mijmer ik door.

Ter ontspanning, en omdat ik het verdiend heb, drink ik mijn glas in een paar teugen halfleeg en leun achterover.

‘Dit had ik even nodig.’

Raf zucht. ‘En nu?’

‘Uhm, hier bij jou wonen?’ pols ik voorzichtig.

‘Oh…’ zegt Raf.

Beteuterd kijk ik hem aan. Het welkomstcomité toont weinig enthousiasme.

‘Het is bijna zomervakantie. Woon ik komende weken hier met de kids en na de vakantie zien we wel verder.’ Ik verzin het ter plekke.

‘Ja, oké, misschien,’ klinkt het met twijfel. Mijn creativiteit krijgt weinig waardering van Raf.

‘Wil je niet met mij samen zijn?’ Ik kijk hem smekend aan, met een zielige blik.

Hij vertoont geen enkele emotie.

Zijn antwoord wacht ik niet af.

Hij wil niet bij me zijn, vul ik zelf maar in.

Daar komen de tranen.

Ik laat me gaan en begin weer onbedaarlijk te jammeren.

‘Eerst die klotemiddag en nu wil jij ook niet meer. Zit ik hier met een auto vol zooi.’

Raf rolt met zijn ogen.

Een diepe zucht.

Hier heeft hij geen zin in.

De hint is duidelijk. Ik hou mezelf in.

‘Wil je dat ik hier kom wonen of niet,’ blijf ik doorzeuren.

Zijn uitstraling toont weinig gretigheid. ‘Tuurlijk wil ik dat. Het is alleen een beetje plotseling. Ik was er nog niet bepaald op voorbereid.’

We zeggen even niks en na een tijdje sta ik op.

‘Zal ik mijn spullen maar uitladen?’

‘Is goed,’ klinkt het afwezig.

Ik verwacht weinig medewerking.

Samenwonen, daar moet je toch blij van worden?

De romantische voorstelling die ik erbij had, staat ver af van de koude realiteit die ik in mijn gezicht gesmeten krijg. Met een beetje tegenzin en twijfel begin ik met het naar binnen brengen van mijn inboedel.

Het voelt tegenstrijdig.

Ik weet dat dit eigenlijk niet kan, en toch ga ik maar door.

Gek word ik van het geraas in mijn hoofd.

Elke dag wil ik samen zijn. Dat verlangen is groot, maar mijn kids eisen ook de aandacht op in mijn brij van twijfels en aarzelingen.

Kan ik ze dit aandoen?

Wordt het allemaal niet veel te verwarrend?

En wat als ik straks weer terug moet verhuizen?

Tuurlijk is het leuk als we hier logeren. Een weekendje weg. Blaadjes vegen, rommelen in de zandbak. Dat is van een heel ander kaliber tijdverdrijf dan wanneer je daadwerkelijk samenwoont.

En toch geef ik de leuke momenten voorrang in mijn gedachten. Vooral om mezelf ervan te overtuigen dat het zo moet zijn.

De dozen met spullen voor boven zet ik onderaan de trap. Speelgoed verzamel ik in de garage. Toch best veel wat er uit zo’n achterbak komt. Mijn prins voelt zich niet geroepen om even te helpen. Hij blijft binnen.

Vermoeidheid, én de wijn, jagen mijn emoties weer naar het hoogste punt van de achtbaan. In een hellend wagentje, helemaal bovenaan, net over het randje, kijk ik de diepte in en voel de zenuwen. Ben ik niet gewoon in een onwerkelijk en vooral onmogelijk sprookje beland?

Heb ik niet net zo’n grote plaat voor m’n kop als dat ik Meneer verwijt?

Onbezonnen is het.

Dit slaat helemaal nergens op.

Het is voor mij niet weggelegd dat ik met mijn prins kan samenwonen in een geweldig huis, en dat alles gladjes verloopt. Dit is Eredivisie en ik ben gemaakt voor een of andere kneutercompetitie die voor spek en bonen op zondag mee mag ballen.

Ik ben geen Champions League. Ik ben geen champion.

Ik ben gewoon een dromerige romanticus die door een giftige combinatie van naïviteit en eigenwijsheid geen enkel zicht meer heeft op de werkelijkheid.

Apatisch ruim ik mijn auto uit.

Een van de tassen zit vastgeklemd tussen de dozen.

De opening zit aan de zijkant. Ik heb het niet in de gaten.

Hard trek ik eraan.

De tas schiet los en alles wat erin zit belandt op de grond.

‘Godver!’ roep ik uit.

Lieve, kleurige knuffels met grote ogen kijken me hulpeloos aan.

Treffender kan het niet.

De schattige beestjes die in warme bedjes horen, sleuren me in één ruk weer terug de realiteit in.

‘Shit,’ zeg ik tegen mezelf. ‘Shit, shit, shit.’

Moedeloos zak ik neer op de rand van de achterbak.

Ik raap de knuffels op. Dit kan ik ze niet aandoen.

Het lukt me niet om me te vermannen en al helemaal niet om de knuffels naar de kamertjes van de kinderen te brengen.

Ik wil het zo graag goed voor ze doen, ik wil mijn jongens een toekomst bieden met perspectief, met een moeder die blij en gelukkig is. Had ik dan toch gewoon bij Meneer moeten blijven? Voor hen?

Is dit misschien de kuil waar ik altijd in val?

Al mijn hele leven?

Mijn eigen verdienste van wispelturigheid.

Van te snel knopen doorhakken die misschien best een mooie strik hadden kunnen worden?

De eerste was een kalverliefde.

Ik was net zeventien, hij al negentien.

Lieve jongen, aardig én knap.

We deden kalverliefde-dingen. Gingen samen naar Madurodam, keken een film of gingen flipperen in het café.

Heel onschuldig.

Hij was mijn eerste.

Het gebeurde lief en teder. Ik had me dat moment niet beter kunnen wensen. Ontmaagd worden door je eerste echte verkering, in plaats van door een dronken onenightstand na een hockeyfeest. Had ook gekund.

Ruim tweeënhalf jaar waren we samen.

Het kabbelde, het was prima.

Na zijn stage van zes maanden in Engeland, die mij weer ruimte bood voor mijn eigen leven, stond ik klaar om hem te verwelkomen.

‘Ik wil ermee stoppen,’ was mijn reactie op het weerzien.

Hij begreep er helemaal niks van.

Ik was er gewoon klaar mee.

Dat werd me niet in dank afgenomen.

Daarna werd het serieuzer.

Ik heb het zelfs gered tot samenwonen.

Wat was ik verliefd op nummer twee.

Veel ouder dan ik, en dus veel interessanter. Hij woonde op zichzelf, had een auto.

Eenentwintig was ik, toen we samen een huis kochten.

Niet omdat het moest, maar het kwam voorbij. We konden het overnemen van zijn collega, voor een fijn prijsje en zonder makelaar. Dat scheelde.

Daar zat ik dan, in een tweekapper, in een dorp waar niks te beleven viel.

We gingen niet meer de stad in, zaten elke avond samen op de bank. Op zondag bij zijn ouders langs en om zes uur de pannen op tafel.

Op een donderdagavond, boven de aardappels, de pannen stonden er nog, zei ik het: ‘Ik wil ermee stoppen.’

Woest was-ie.

We woonden er net zes maanden. Ik wilde echt niet meer.

Na het eten belde ik mijn broer om mijn besluit mede te delen.

‘Ik heb morgen een busje beschikbaar, zet alles maar klaar,’ was zijn praktische invulling van steun en toeverlaat.

En vrijdagavond was ik weg.

Nummer twee wilde graag in ons huis blijven, dus heeft zijn vader me uitgekocht. En van dat geld kocht ik een auto.

Een nieuwe.

De zolder had ik bij mijn vertrek voor het gemak buiten beschouwing gelaten en na een maand of twee werd me vriendelijk doch dringend verzocht om mijn resterende meuk op te komen halen.

Dat deed ik.

Met mijn nieuwe auto.

Dat werd niet gewaardeerd.

Van kwaaiigheid heeft-ie er een deuk in getrapt. Niet aardig, wel terecht, misschien. En ach, die eerste deuk in je nieuwe auto kun je beter maar zo snel mogelijk gehad hebben.

Daarop volgde een kortstondig tussendoortje.

Geen seks, wel charmante verleiding en hevig zoenen.

Het betrof, saillant detail, een van de beste vrienden van mijn broer.

Prima partij, de families kenden elkaar, praktisch samen opgegroeid.

Achteraf was het een interessant alternatief.

Ik wilde het niet, vond het te ongemakkelijk. Alsof ik met mijn eigen broer stond te zoenen.

Hij wilde wel, maar wat graag.

De spanning bleef, heel lang. Zelfs nadat ik al jaren met Meneer was. Toen kwam het bericht dat mijn tussendoortje voor zijn werk naar Dubai ging verhuizen.

Spijt had ik, heel veel spijt.

Enfin.

Daar was dus Meneer.

Samenwonen, trouwen én twee kinderen.

Progressie zou je zeggen, en de volle overtuiging dat ik met hem een 25-jarig huwelijksjubileum zou vieren.

Tot die ene zondagavond dus, waar ik voor de derde keer in mijn leven weer de illustere woorden sprak: ‘Ik wil ermee stoppen.’

‘Hoe wil je het de komende dagen gaan doen? Morgen zijn de kids bij jou,’ zegt Raf als mijn auto leeg is.

‘Gewoon rijden. Ik breng jongste naar de opvang, drop oudste op school en dan door naar m’n werk.’

‘Da’s een hele rit,’ luidt zijn intellectuele constatering.

Klopt Raf, dat weet ik, maar ik doe gewoon alsof dat niet zo is.

Echt heel veel keuze heb ik ook niet, m’n hele hebben en houwen staat net binnen.

‘Het gaat hem niet om de kinderen,’ draai ik het gesprek. ‘Meneer doet niet eens moeite om het anders te laten lijken. Steeds die smoezen om ze minder te zien.’

‘Dat is wel duidelijk, hij laat jou voor alles opdraaien,’ beaamt Raf.

‘Precies, daar denk ik ook steeds aan. Het is gewoon etteren. Dit doet-ie niet in het belang van die mannekes, sterker nog…’

‘Nee joh,’ onderbreekt Raf me, ‘dat doet-ie helemaal niet voor hen. Hij gunt jou, ons, helemaal niks.’

‘Dat zei m’n moeder ook al. Gewoon jaloers is-ie, volgens haar.’

‘Hij baalt natuurlijk als een stekker dat je weg bent,’ gaat Raf verder. ‘En dan heb je ook nog binnen no time een leuke, knappe, slimme, lieve en hele aantrekkelijke vent.’

Rafs zelfingenomen blik maakt me aan het lachen.

‘Met een mooi huis en zwembad,’ dikt-ie de boel nog even aan.

‘Gelukkig is er nog ééntje in de familie die niet aan zichzelf twijfelt,’ mompel ik. Mijn sarcasme omlijst ik met een afkeurende blik.

‘Wat is dat toch met jullie mannen?’ plaag ik. ‘Altijd maar dat piemel meten. Gaat het nou echt en alleen daarom?’

‘Ja, natuurlijk gaat het daarom. Wat denk je zelf?’

Raf richt zijn borst naar voren.

Alpha gaat in de verdediging.

‘Stel dat mijn vrouw me aan de kant zet en de volgende dag aankomt met een leuke, knappe man die het goed voor elkaar heeft. Een collega nota bene, ook niet onbelangrijk. Daar ben je ziek van hoor, als man.’

Ik schud mijn hoofd.

‘Precies daarom ga ik dit niet opgeven,’ zeg ik. ‘Zijn appjes behoeven geen uitleg. Met zijn ze moet maar oprotten. En dan doe ik dat, is het ook weer niet goed. Hij geeft niks om de kinderen, het gaat hem om het winnen.’

Raf knikt. ‘Yep, zo zijn mannen.’

Bewonderingswaardig hoe exemplaren van dezelfde soort zonder schroom de tekortkomingen van de gehele soort kunnen erkennen zonder enig gevoel van schaamte.

‘En je moet niet vergeten dat hij dit allemaal niet zag aankomen,’ gaat Raf verder. ‘Hij lekker rotzooien en denken dat-ie ermee wegkomt. Dit was natuurlijk niet hoe hij het bedacht had.’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zeg ik. ‘Dat snap ik ook wel. Een schatje voor de spanning en de seks, en mij voor de rest. Lekker makkelijk.’

Zouden alle mannen zo denken?

Ik wil nog een wijntje.

‘Jij ook nog?’ vraag ik Raf, terwijl ik mijn lege glas omhoog hou.

Een verwijtende blik mijn kant op. ‘Dat je dat niet in de gaten had,’ antwoordt-ie.

Ik kijk verbaasd terug. ‘Dat ik wát niet in de gaten had?’

‘Dat hij zo’n lamlul is,’ verwijt Raf me. ‘Je had veel eerder weg moeten gaan.’

‘Pardon?’ gooi ik er verontwaardigd uit.

Gaat Raf míj nou staan te vertellen dat ik het anders had moeten doen?

‘Achttien jaar lang,’ zeg ik bits, ‘achttien jaar ben jij gebleven bij jouw lampion, waarvan je er ongeveer tien hebt lopen rondsletten omdat je niet gelukkig was.’

Het komt er scherp uit. Ik vind het ook echt belachelijk wat-ie uitkraamt.

‘Je blijft toch niet bij zo’n loser,’ slingert-ie ongenadig terug.

‘Heb je het nou over jezelf?’ kaats ik snoeihard zijn kant op.

‘Ik snap het niet,’ zwakt Raf z’n vasthoudendheid af.

Met een boze blik maak ik hem duidelijk dat-ie dit soort onzin beter voor zich kan houden.

‘Dat uitgerekend jíj dat tegen mij zegt,’ wrijf ik erin. ‘Ik ben nogal snel weggegaan, al zeg ik het zelf.’

‘Het ís toch een loser, dat zag ik al meteen,’ zegt Raf laaghartig.

Exemplarisch dit.

Zijn schijnheilige blik maakt het sneue geheel af.

‘Doe geen moeite,’ antwoord ik lacherig, ‘ik heb geen piemel. Er valt weinig te meten.’

Niet begrijpend kijkt-ie me aan.

‘Jij wint hoor,’ concludeer ik sarcastisch. ‘Enne, ik zit hier met al m’n spullen hè, ik ben sowieso de loser.’

De boodschap lijkt aangekomen.

Hij gaat er verder niet op in.

Ik schenk zijn glas bij.

‘Het is de laatste schoolweek. De week erop gaan we naar Zeeland. Ik ga het gewoon proberen,’ besluit ik vastberaden.

‘Wat ga je tegen je kinderen zeggen?’ vraagt Raf.

‘Niks.’

Hij fronst. ‘Waarom niet?’

‘Daar zijn ze veel te jong voor. Het is gewoon zo. Na de vakantie zie ik wel verder.’

‘Het lijkt me belangrijk dat je het vertelt,’ dringt hij aan.

Ja tuurlijk, zodat het nieuws snel bij lampion komt en ik weer gezeik heb.

‘Het lijkt me vooral belangrijk dat jij jóuw kinderen vertelt hoe het de komende tijd gaat zijn hier. Ik wil niet dat ze verrast worden. Onze start was al verre van aangenaam.’

‘Ja ja, dat vertel ik ze wel.’ Zijn achteloze toon overtuigt me niet.

Ik kijk hem aan, mijn ogen half dichtgeknepen.

‘Ja ja is niet genoeg, Raf. Dit moet je goed doen. In ieder geval eerlijk zijn en er niet weer een of ander kletsverhaal van maken om de werkelijkheid uit de weg te gaan.’

‘Dat weet ik,’ probeert-ie me af te poeieren.

‘Ja, maar doe je dat?’

Mijn twijfel is groot. Confronteren zit van nature niet in hem.

‘Het bericht over jullie scheiding verdiende ook geen schoonheidsprijs,’ dram ik door. ‘Je zoon heeft nog maandenlang hoop gehouden.’

‘Jahaa,’ klinkt het geïrriteerd. ‘Dat gaat ook niet meer gebeuren.’

‘Raf, ik meen het serieus.’

Ik ga rechtop zitten en kijk hem doordringend aan.

‘Ik heb jouw jongste twaalf weken geleden voor het eerst ontmoet en kort daarvoor lagen al m’n spullen nog in het zwembad. Hij gaat er echt niet blij mee zijn dat ik hier woon.’

‘Dat weet ik ook wel. Ik pak dat op mijn manier aan.’

Raf gaat de discussie duidelijk uit de weg.

Zijn houding maakt me kotsmisselijk.

Hoe kan-ie hier nou zo laconiek over doen?

Boeit het hem gewoon niet?

Of geeft-ie mij gewoon de schuld als het weer explodeert?

‘Dat overtuigt niet, Raf. We kunnen niet doen alsof ik hier in één keer woon. Dat slaat nergens op.’

Hij staart naar de haard.

‘Neehee,’ probeert-ie mijn gezeur te smoren. ‘Ik zeg het wel tegen ze.’

‘Ja, maar hoe? Morgen tussen de cruesli en de koffie? Jij bent het aan mij en aan hen verplicht om dit serieus aan te pakken.’

‘Ja ja.’

Zijn gebrom staat me niet aan.

Het overtuigt me niet.

Hij kan dit niet.

Volgens mij is-ie doodsbang.

En dan ben ik straks weer de boze stiefmoeder.

En daar loopt het in de regel niet goed mee af.

3

Niemand heeft het in de gaten.

Ik kom op kantoor, net zoals vorige week en alle weken daarvoor.

Tas om mijn schouder, meestal op pumps.

Iets meer blos op mijn wangen, dat wel.

Ik begroet onze gastvrouw en loop door naar boven. Niks aan de hand, zou je zeggen, maar álles is anders.

Niet meer thuiskomen in mijn stille en lege huis, alleen.

Niet meer in het donker afslaan, precies de andere kant op van waar Raf heen gaat.

Dat is voorbij, want ik word nu elke ochtend naast hem wakker.

We staan samen op, we ontbijten en rijden achter elkaar aan naar het werk.

En niemand die het weet.

Althans, niemand die weet dat ik in een onbezonnen bui, volledig geleid door emoties, bij Raf ben ingetrokken.

Het voelt heerlijk, maar ik blijf last houden van een constant zenuwachtig, zeurend pijntje in mijn buik.

De start van ons samenwonen was belabberd, maar de eerste dagen, nadat Raf van de schrik bekomen was, waren fijn. Precies zoals ik hoopte dat het zou zijn.

Meneer is nog niet op de hoogte. En ik vrees de consequenties op het moment dat hij er lucht van krijgt. Alle mogelijke doemscenario’s stampvoeten de hele dag door mijn hoofd.

Waarom blijf ik hierover nadenken?

Waarom maak ik me druk?

Altijd maar denken, altijd maar twijfelen en altijd maar rekening houden met alle mogelijke gevolgen.

Wat een genot als je gedachten gewoon eens stilstaan, of er gewoon niet zijn. Gewoon niks in je hoofd. Lijkt me heerlijk.

‘Heej goedemorgen, fijn weekend gehad?’

De mateloze interesse van Leanne maakt dat ik op m’n hoede ben.

‘Hebben jullie nog iets leuks gedaan?’ vraagt ze door.

Jullie?

Dat zou je wel willen weten hè, wat wíj hebben gedaan.

‘Weekend was relaxed,’ hou ik het kort. ‘En jullie? Nog iets leuks gedaan?’

‘Zaterdag heerlijk gegeten op het terras bij De Boterhal, mét de kinderen. Was zó gezellig met z’n allen. Echt even tijd samen.’

Te overdreven, te gezellig, ik geloof geen reet van wat ze zegt.

‘Zondag nog gewandeld,’ kirt ze door, ‘ook weer met z’n vieren. Fijn om buiten te zijn, zo ontspannen.’

‘Oh, wat leuk,’ lieg ik.

Mijn overdreven aandacht voor het installeren van mijn laptop moet toch een duidelijke hint zijn.

‘Ja, heerlijk hè.’

De boodschap komt niet bij haar aan.

‘En dan is het weer maandag. Moeten we weer. Afzien hoor.’

Ik geloof er geen snars van. Leanne kijkt er vast het hele weekend naar uit om op maandag weer te kunnen loeren naar Raf.

‘Ja, dat is zeker afzien,’ antwoord ik afwezig.

Ze staat overdreven dichtbij en ontneemt me de ruimte om op te staan.

Wat moet ze van me?

Speurt ze m’n colbert af, op zoek naar sporen van Raf?

Probeert ze zijn lucht, die mogelijk rond mij hangt, op te snuiven?

Ga weg, mens!

‘En dan weer vroeg op, dat haat ik!’ probeert ze mijn aandacht vast te houden.

Ik glimlach.

‘Ja, héél ellendig.’ Het komt er cynisch uit. Vroeg wakker worden met Raf naast me, zó vervelend.

Dralend cirkelt ze rond mijn bureau.

‘Wil je koffie?’

Haar onverwachte vraag verwart me. ‘Oh uhm, doe maar cappuccino.’

‘Is Raf er ook al?’

Ik kijk haar verschikt aan. Wát?

Díe vraag had ik ook niet verwacht.

Hoe dan?

Haar directheid verstikt me.

Ik weet even niet wat ik moet zeggen, bang om te verklappen hoe het allemaal zit.

‘Geen idee, heb ’m nog niet gezien,’ antwoord ik zonder enige blijk van emotie.

Weer een leugen.

Lekker begin van de week, vijf minuten op kantoor, drie keer gelogen.

‘Oh, dan zal-ie zo wel komen.’ Haar nonchalance moet mij overtuigen dat het haar niet boeit.

‘Ik denk het,’ antwoord ik quasi-ongeïnteresseerd.

Zou ze het allemaal bijhouden in een excelletje?

Raf op kantoor, Raf naar huis.

Lonneke op kantoor, Lonneke naar huis.

Raf vrije middag, Lonneke vrije middag.

Tuurlijk is Raf er al.

Die reed op weg naar kantoor de hele tijd voor me. Ze moest eens weten. Wat zal ze balen van het onverwachte nieuws over ons samenwonen. Het perkt haar kansen om Raf aan de haak te slaan aanmerkelijk in, en toch vermoed ik dat het haar strijdlust juist voedt.

Ik vertrouw haar niet.

En waar ís Raf eigenlijk?

‘Shit, shit, shit,’ mompel ik verschrikt tegen mezelf.

Bij het koffieapparaat natuurlijk.

Snel spurt ik die kant op.

Het zal me toch niet gebeuren dat die troela op maandagochtend meteen haar kans grijpt om even lekker dicht tegen Raf aan te schuren.

Een hand op zijn arm.

Lief glimlachen.

Ik heb het allemaal wel door.

In de pantry kijkt een geschrokken Leanne op wanneer ik binnenstuif.

‘Heej goedemorgen,’ zeg ik met gespeelde spontaniteit.

‘Goed weekend gehad?’ vraag ik met een glimlach aan Raf.

‘Ja hoor,’ antwoordt-ie met een knipoog.

‘Ik zoek suiker,’ lieg ik tegen Leanne.

Een glimlachje kan er niet vanaf.

‘Hier, je cappuccino,’ zegt ze nors en duwt me de beker lomp toe.

‘Dank je wel,’ glimlach ik weer, en treuzel net zolang met het zoeken naar suiker tot ze de pantry uitloopt.

Het blijft lastig om in te schatten, vrouwen.

En zeker vrouwen die het hebben gemunt op een man.

Zo diepgaand als feminiene vriendschap kan zijn, zo verraderlijk kunnen vriendinnen transformeren tot gehaaide, jaloerse krengen die over lijken gaan. En dan het liefst over de lijken van vrouwen die te dicht bij hun prooi komen.

Een hele zomer trok ik op met Marit.

Ze was twee jaar ouder dan ik en had een paard.

Elke dag gingen we zwemmen, bij haar thuis, we waren maandenlang dikke mik.

Met regelmaat kwam ze naar mij toe, mét haar paard. Dan reed ze rondjes en bleef een tijdje hangen.

Om te kletsen.

En te loeren naar mijn broer, bleek later.

Ik was in de oprechte veronderstelling dat ik er een vriendin voor het leven bij had.

Hoe we in contact kwamen weet ik eigenlijk niet meer. Volgens mij reed ze van de ene op de andere dag met haar paard bij ons door de straat en papte ze met me aan.

Achteraf vreemd, maar op dat moment voelde ik me uitverkoren.

Eind van de zomer lagen we, zoals alle weken daarvoor, te kletsen op onze handdoeken, op het gras, aan het zwembad. Met een zak Hamka’s die we wegspoelden met ijskoude cola. Mooi toch hoe oppervlakkige interesses zo diep kunnen verbinden.

‘Hoe laat zullen we morgen afspreken?’ vroeg ik. Het was de gebruikelijke vraag aan het einde van onze Hamka’s zwemmiddag.

‘Ik wil niet meer afspreken,’ klonk het resoluut.

Zonder enige gêne, recht in mijn gezicht.

‘Hè? Waarom niet? Da’s toch gezellig?’ vroeg ik verbijsterd.

‘Ik vind je broer leuk, daarom trok ik met jou op, maar hij wil niet met mij.’

Op dat moment drong de betekenis van het woordje ‘perplex’ in volle hevigheid tot me door.

Gebeurt dit echt?

‘Oh,’ was het enige dat ik uit kon brengen.

Zonder nog één woord aan haar vuil te maken heb ik mijn spullen gepakt en ben gegaan.

Het was de aanzet van een enorme voelspriet op mijn hoofd om me te waarschuwen voor ‘wijven die een mes in je rug kunnen steken’.

Is Leanne bij mij in de buurt, dan trilt mijn voelspriet hevig.

Nou ja, trillen, hij slaat heftig van links naar rechts om me met een volle zwieperd in m’n gezicht te behoeden voor verraad.

4

‘Loop je effe mee?’

Nog voor ik kan antwoorden, sleurt Fie me achter m’n bureau vandaan.

‘Kom, effe naar buiten, lunchwandeling,’ maant ze me.

Vanuit kantoor wandelen we naar de Mac.

Bij de achteruitgang moet ik glimlachen.

De gedachte aan een stiekeme afscheidskus van Raf dringt zich op. Vast na een meeting ofzo. Ik zeg er maar niks over tegen Fie.

‘Ik vertrouw haar niet, Fie,’ zeg ik. ‘Ze doet veel te aardig.’

‘Ja, tuurlijk doet ze aardig. Die is nieuwsgierig en wil precies weten wat jullie doen.’

We steken over en nemen tussen de auto’s door de kortste route via de benzinepomp.

Achter de pomp moet ik weer giechelen. Heftige scènes, kussend in de auto ’s ochtends vroeg, dansen door mijn herinnering.

‘Treurig toch, een vrouw die zo geobsedeerd is,’ zeg ik, met gespeeld medeleven.

Mijn sentiment is vals.

Het is helemaal niet treurig.

Het is gewoon fucking irritant.

‘Ach joh, zo was jij ook,’ zegt Fie, die weigert mee te gaan in mijn ergernis. ‘Jij hebt vroeger toch ook als een verliefde bakvis die ene leuke jongen lopen stalken. Waarvan je nu niet meer begrijpt wáárom in godsnaam.’

Ze lacht hard en geeft me een stomp om haar eigen grap kracht bij te zetten.

Daar zaten we, schiet het door m’n hoofd, als ik in de Mac het bewuste tafeltje achterin zie, onder de grote lampen.

Die eerste avond met Raf.

Nog geen jaar geleden.

Wat zei ik ook alweer? ‘Ik kan dat toch niet allemaal zomaar opgeven? Ik ken je amper.’

‘Was jij niet zo’n verliefde puber,’ rukt Fie me uit mijn gedachten.

‘Oh ja,’ lach ik. ‘Uren heb ik rondgefietst met mijn buurmeisje. Als twee naïeve verliefde mutsen.’ Dat was een leuke tijd. Lang geleden.

‘Een hele route hadden we, door het dorp. Eerst langs mijn lover. Zes jaar ouder, totaal kansloos. Vijf keer de straat waar hij woonde op en neer, in de hoop hem, of z’n moeder, of z’n broer, of iets te zien. En dan fietsten we door naar de straat waar haar crush woonde. Helemaal aan de andere kant van ’t dorp. Weer dezelfde routine. Op en neer, in de hoop een glimp van hem op te vangen. En dat dan elke dag.’

‘Hahaha, zie je nou wel,’ port Fie me. ‘Ook jij, opgeblazen van de hormonen.’

‘Ik was veertien!’

‘Alsof jíj niet maandenlang verliefd om Raf heen hebt geparadeerd op kantoor.’

Haar vermakelijke blik staat me niet aan.

‘Veertien, vierendertig. Dat maakt geen zak uit,’ lacht ze hard. ‘Jij bent net zo erg!’

‘Nou ja zeg, doe ff normaal. Zo loop ik er echt niet bij op kantoor,’ verdedig ik mezelf. ‘In ieder geval niet zo opzichtig als Leanne.’

‘Nee joh, tuurlijk niet...’

‘Was het echt zo opvallend?’

‘Uhhh, ja. Dat zag iedereen.’ Ze slaat een arm om me heen. ‘Maar niet getreurd, je was net zo erg als al die andere wijven, dus het viel niet op. We zijn het inmiddels wel gewend, rond Raf.’

‘Nou Fie, dit moeten we vaker doen,’ werp ik haar sarcastisch toe, weer terug op kantoor. ‘Leuk, zo’n lunchwandeling. Net wat ik even nodig had.’

Achter mijn bureau probeer ik mezelf te verbergen.

Geen idee waarom. Ik duik diep weg achter m’n scherm.

Alsof dat nog uitmaakt.

Iedereen wist het.

Iedereen zag het.

En ik maar denken dat geen mens het doorhad.

Ik open mijn mailbox.

In één ruk maakt mijn schaamte plaats voor afschuw.

Niet de enorme hoeveelheid mails duwt mijn humeur verder in mineur, maar één specifieke mail.

Een e-mail van Rutger.

‘Ook dat nog,’ mompel ik.

Met de titel: recap gesprek verhuizing.

Dat woordje ‘recap’ ook. Dat voorspelt weinig goeds.

Als je jezelf te verheven voelt om gewoon het woord ‘samenvatting’ te gebruiken, dan zal Rutger zijn autoritaire houding van het gesprek vast ook hanteren als grondslag voor de inhoud van deze mail.

Dag Lonneke,

Onlangs hebben we elkaar gesproken bij mij ten kantore. In het gesprek is de kwestie verhuizing ter discussie gekomen. Resumerend is daarbij het volgende besproken:

Vader en moeder zijn beiden belast met het ouderlijk gezag. Daarvoor is een regeling voor co-ouderschap overeengekomen.

Moeder heeft het voornemen om zonder overleg en zonder toestemming te verhuizen met de kinderen.

Vader acht verhuizing niet in het belang van de kinderen.

Op basis van de wet en het overeengekomen convenant is het moeder niet toegestaan om zonder toestemming van de vader of zonder vervangende toestemming van de rechtbank te verhuizen.

In het geval moeder toch verhuist, zal vader een voorwaardelijk verzoek tot terugverhuizen indienen bij de rechter.

Mocht je hier nog vragen over hebben, dan weet je me te bereiken.

Met hartelijke groeten,

Rutger

Met hartelijke groeten?

Ik denk dat-ie een r te veel heeft getikt.

Pissig ben ik.

Op Meneer, op Rutger.

Waar zijn die gasten mee bezig?

Wie denken ze wel niet wie ze zijn?

Ga gewoon het gesprek aan, in plaats van me te intimideren met allerlei juridisch gewauwel.

Ik stuur een e-mail terug, maar ga niet in op zijn resumerende woorden.

Beste Rutger,

Bij deze moet het me van het hart dat de brief die je me hebt gestuurd en het gesprek dat we daarna hadden buitengewoon ongepast zijn.

Ik ben niet gediend van de inhoud en de manier waarop je je boodschap brengt. Het is intimiderend, onjuist en ik voel me hierdoor bedreigd. Je gaat veel te ver met je conclusies, waarmee je een voorschot neemt op een mogelijke uitspraak van een rechter. Ik verwacht dat jij als ervaren advocaat beter weet. Hierbij verzoek ik je om niet meer met mij te communiceren.

Met hartelijke groeten,

Lonneke

Ik klik op verzenden en verwacht geen reactie terug.

5

Mijn huis staat er verlaten bij.

Het leven is eruit. Letterlijk.

Voordat ik de kindjes van de opvang ophaal, rij ik erlangs om nog wat spullen op te halen voor onze vakantie.

In mijn opwelling om te verhuizen heb ik veel meegenomen, maar strandlakens, schepjes, emmertjes, slippers en zwembroeken stonden niet bovenaan mijn prioriteitenlijstje.

Het voelt een beetje als thuiskomen na een hele lange vakantie.

Binnen is het stil, heel stil.

Donker en leeg.

En het ruikt er nu al muf.

Ik hoef niet in de keuken te zijn, maar kijk er toch even.

Mijn kop thee, gedronken voordat ik naar het gesprek met Rutger en Meneer ging, staat er nog. Met een laagje thee erin. Ik spoel de mok om en zet ’m weer terug. Het aardewerk dat de plank raakt galmt door de keuken.

De doodse sfeer in huis geeft een rilling over mijn rug. Alsof er iets ergs staat te gebeuren.

Boven rommel ik wat spulletjes bij elkaar.

Ik loop de kamertjes van de jongens in. Het doet zeer om hun lege bedjes te zien. Mijn gedachten slaan op hol.

Had ik dit wel moeten doen?

Wat heb ik de kinderen aangedaan?

Zouden ze hier last van krijgen?

Wie weet heb ik de kinderen voor hun leven beschadigd.

Hoe langer ik boven rondhang, hoe duisterder mijn gedachten worden. Ik ben mezelf gek aan het maken.

Kies ik één keer, één keer maar, in volle overtuiging voor mezelf, voel ik me nóg kut.

Het weggaan bij Meneer gaf lucht, letterlijk.

Die eerste avond alleen in huis, zonder hem. Een euforisch gevoel van bevrijding.

Hoelang is dat geleden?

Een maand of zeven, acht?

Dat gevoel van bevrijding is nu ver weg. Ik voel me opgesloten in een grote warboel van ellende en gedoe.

Weg hier. Ik moet weg hier.

Ik struin door de kasten, pak her en der wat spullen en sleep en route naar beneden nog wat speelgoed en boekjes mee.

In de garage zoek ik de strandspulletjes voor aan zee.

Meneer is maanden geleden al in zijn nieuwe huis getrokken, maar de garage wordt nog bevolkt door stapels dozen met zijn zooi. Die hij al meerdere keren beloofd heeft op te halen, inclusief zijn verzameling verkeersborden.

Toen we ons huis kochten mocht-ie ze ophangen, in de garage.

Zo puberaal, verkeersborden. Hij moest en zou ze bewaren.

Een grotere waarschuwing had ik niet kunnen krijgen, maar ik heb het rode kruis volledig gemist.

En nu kon-ie weer niet zonder ze, ze moesten mee naar zijn nieuwe woning. Prima, maar dan wel opzouten ermee.

Ik gruwel van de zooi en stuur hem meteen een appje.

Hoi, kom je al je spullen die in de garage staan nog ophalen?

Ik schuif de stapel dozen richting garagedeur.

Net als ik zijn verkeersborden erbij wil smijten, gaat mijn telefoon. Meneer.

‘Hoi?’

‘Hoi, met mij,’ zegt Meneer.

Ja dat snap ik.

‘Die spullen haal ik op als jij op vakantie bent, volgende week,’ zegt-ie stellig.

‘Ik heb liever dat je het deze week doet. Het staat er nu al maanden.’ Ik wil helemaal niet dat-ie in mijn huis rondsluipt als ik weg ben.

‘Oké, ik zal kijken of het lukt,’ klinkt het met enig voorbehoud.

Raar dat-ie belt.

Een paar dagen geleden was het nog bagger over de app, nadat we onze ‘kwestie verhuizing’ hadden besproken.

Meteen sta ik op scherp.

‘Dat zou fijn zijn,’ probeer ik mijn toon neutraal te houden. ‘Dan zie ik je zondag. Rond vier uur haal ik de kinderen op, rijden we meteen door naar Zeeland.’

‘Ja,’ zegt-ie, ‘daar bel ik eigenlijk voor.’

Meneer heeft een bijzonder soort genafwijking waardoor de aansturing van het vriendelijkheidsspectrum in zijn frontale kwab alleen gevoed wordt door eigenbelang.

Valt er niks te halen, dan loopt de aansturing van zijn sympathie danig stroef. Bellen en de vriendelijkheid zelve, dat kan maar één ding betekenen.

‘Zaterdag en zondag zouden ze bij mij zijn, maar dat komt heel slecht uit,’ aldus de man van eigenbelang.

‘Hoezo?’ vraag ik met geknepen stem terwijl ik rustig probeer te blijven. ‘Is er iets met je ouders?’

‘Nee.’

‘Moet je werken?’

‘Nee.’

‘Wat is er dan zó dringend dat het slecht uitkomt om je kinderen te zien voordat ze op vakantie gaan?’

‘Ik ga varen en daar kan ik ze echt niet bij hebben.’

‘Varen?’

‘Ja, met Maaike en haar familie.’

‘Maar je wilde toch per se tijd met ze?

‘Dat was ook zo, maar dat gaat niet lukken.’

‘Dan zie je ze bijna vier weken achter elkaar niet.’

‘Dat weet ik, maar dat varen kwam nu zo uit.’

‘Serieus?’

‘Ik moet ophangen, die spullen haal ik van de week op.’

En weg is-ie.

Beduusd kijk ik naar mijn mobiel.

De duistere gedachten dat ik mogelijk de emotionele ontwikkeling van mijn kinderen heb gekrenkt, lossen als vanzelf op.

Dat hele getreiter en gezeik over verhuizen heeft helemaal niks met de kinderen te maken. Het boeit hem geen ruk of-ie ze wel of niet ziet. Nee joh, als het voor hem maar zo comfortabel mogelijk is.

6

‘Je hebt vis klaargemaakt in de stoomoven.’

De schelle stem van Marja, de poets van Raf, schalt mijn hoofd binnen. Het doet zeer.

Twee volle boodschappentassen en mijn tas mét laptop bungelend aan mijn arm, twee kleine mannetjes die moe zijn, een werkdag achter de rug, dertig minuten in de auto, zweet op mijn voorhoofd en óók nog honger.

Een ‘zal ik je even helpen’ zou meer op zijn plaats zijn als welkom.

‘Huh? Sorry?’ breng ik verbaasd uit.

Mijn aanzien wekt geen enkele empathie bij haar op.

‘Je hebt vis klaargemaakt in de stoomoven en ik krijg die geur er niet uit.’

‘Oh,’ zeg ik onbenullig.

Raf is lyrisch over zijn poets.

Ze is by far de beste poets ever.

En dat klopt, niks ontgaat haar spiedende oog.

Maar een flesje ‘vredelievendheid’ zit niet in haar mandje met poetsspullen.

Het is een kreng.

Echt een ongelooflijk kreng.

Maar dat weet Raf niet, want ze komt altijd op woensdag en dan zit hij op kantoor. En ik niet, want ik ben woensdagmiddag vrij, en thuis met de kinderen.

‘Dat moet je niet doen. Nooit vis klaarmaken in de stoomoven.’ Haar stem kan nog harder, én scheller. Het NL-Alert voor de nadere aardschok kan elk moment komen, gezien de trillingen in het zuiden van land.

Dit is naar.

‘Volgens mij heb ik geen vis klaargemaakt.’

Met de boodschappentassen tussen mijn benen geklemd, probeer ik mijn laptop voorzichtig op de grond te zetten.

‘Jawel, ik ruik het.’ Haar blik is vernietigend.

‘Nee, echt niet,’ wakker ik het gekibbel aan.

Les één van de workshop ‘Omgaan met Marja’: ga nooit, maar dan ook nooit, met haar in discussie.

‘Het is zeker vis,’ snauwt ze me toe.

‘Oh, wacht, ja dat klopt, Raf heeft van het weekend zalm gestoomd.’

‘Je weet toch dat je dat niet moet doen?’

Blijkbaar niet dus, denk ik bij mezelf.

‘Da’s toch gezond, gestoomde vis?’ probeer ik.

Een van de boodschappentassen valt om en een pond tomaten rolt door de keuken.

‘Die geur krijg ik er nóóit meer uit,’ klinkt het verwijtend.

‘Oh,’ zeg ik, en probeer mijn sarcasme te verbergen.

Ze verwacht een excuus, maar dat krijgt ze niet.

Net wanneer jongste met een tomaat in de aanslag staat om het ding naar zijn broer te gooien, weet ik het gesprek met een duivelse blik af te kappen.

Marja loopt naar boven.

De mannetjes hou ik koest met chips, zodat ik de boodschappen kan opruimen. De weggerolde tomaten vind ik terug tot onder de haard.

Mijn maag protesteert en snel prop ik een banaan naar binnen.

Het helpt, voor even.

Als ik klaar ben en rustig met de kids wil gaan zitten, komt Marja de trap af. Ze beent doelbewust mijn kant op.

Oh nee.

Nu. Even. Niet.

Dreigend positioneert ze zich recht voor me.

‘Je moet altijd het water uit het strijkijzer gieten als je klaar bent.’

Verslagen kijk ik haar aan.

In stilte vraag ik me af of dit mijn doorsnee woensdagmiddag wordt, nu ik bij Raf woon.

Ze blijft voor me staan en eist een reactie.

Ik geef me gewonnen.

‘Oké, dank je voor de tip,’ zeg ik en kijk haar niet aan.

Trots klop ik mezelf denkbeeldig op de schouder.

Dankbaar dat ik me niet heb laten verleiden tot oeverloos gesteggel.

Marja neemt er geen genoegen mee en preekt waarom water niet in een strijkijzer mag blijven zitten. En om mij te pesten, dat weet ik zeker, zet ze de schelheid van haar stem op standje kill.

De kids plant ik voor de televisie en terwijl ze verder tettert over kalkaanslag en reinigen met azijn, schiet ik naar boven.

Ik laat haar blaten en laat mezelf doodmoe languit op bed vallen.

De wekkerradio geeft 15.45 aan.

Nog een kwartiertje, dan is ze weg.

Les twee, die Raf al had begrepen, memoreer ik in gedachten: blijf zoveel mogelijk uit haar buurt, altijd!

‘Ik ben er vandóóóór,’ schalt het naar boven.

‘Doei Marja, tot volgende week, bedankt,’ weet ik nog allervriendelijkst uit te brengen.

Hè hè, rust in huis.

In de verte hoor ik de televisie. Dan barst ik in tranen uit.

‘Dit kan ik niet, dit ga ik niet trekken,’ snotter ik tegen mezelf. ‘Wat een ellende. Moet ik nou elke dag met die kleintjes op en neer pendelen?’

Zo zielig als ik ben, blijf ik languit op bed liggen.

‘En die fuck boodschappen, en dat fuck rijden, en die fuck lampion,’ roep ik tegen de stilte in de slaapkamer.

Ik fuck nog even lekker door. Het lucht op.

Door alle stress van de laatste maanden ben ik kilo’s afgevallen, maar daar heb ik weinig profijt van na een kwartier snotteren. In de spiegel zie ik een doodmoe vrouwtje dat tien jaar ouder lijkt dan ze is. Met te veel foundation probeer ik de rode vlekken op mijn gezicht te maskeren. Een flinke dot rouge eroverheen, niemand die het ziet.

Mijn oranje kop leidt voldoende af van mijn ogen, waarvan de rode randen verraden dat ik net keihard heb lopen janken.

Diep inademen en door.

Met de kleintjes in gedachten zet ik mezelf ertoe om een verantwoorde maaltijd in elkaar te draaien. Uiteraard alles vers, wat ik zo vreselijk belangrijk vind en wat me zo fucking veel tijd kost.

’s Avonds laat, nadat het hele spul op bed ligt en ik ook aan slaap toe ben, zwoeg ik in de keuken nog even door om alles klaar te maken voor morgen. De rust in huis wordt wreed verstoord door een appje.

Van Meneer.

Spullen ophalen gaat niet lukken deze week

Geïrriteerd smijt ik mijn telefoon op het aanrecht.

‘Lul,’ mompel ik, en ik ga verder met het smeren van boterhammetjes voor school.

‘Wat sta jij nou te doen?’ Raf staat naast me.

Zijn verbazing is oprecht, maar het compenseert de moedeloosheid die ik door zijn vraag voel niet. Ik heb geen zin in een kruisverhoor en laat dat duidelijk merken.

‘Broodtrommels maken,’ zeg ik kortaf.

‘Het is kwart over elf. Ik ga naar bed, kom je ook?’

Geen arm om me heen, geen kus in mijn nek.

De zoete geur van romantiek vervliegt snel als je samenwoont.

‘Ik kom zo, dek nog even de ontbijttafel,’ zeg ik en zwoeg onverstoord verder.

‘Dat kan toch ook morgenvroeg?’

‘Morgenvroeg?’ papegaai ik hem snerpend na.

‘Morgen moet ik allejezus vroeg op om rond achten bij het kinderdagverblijf te zijn, dan moet ik door naar school, haasten om op tijd bij kantoor te zijn en als ik er ook nog een beetje fatsoenlijk uit wil zien, moet ik om fucking zes uur op zodat ik mijn haar kan doen. Da’s al genoeg in de ochtend, niet?’

Raf krijgt de kans niet om te antwoorden.

‘Ik moet zo vroeg op en zoveel doen. En dat de hele fucking week, want die lampion vindt het natuurlijk prima zo. Kids lekker veel bij mij en ík kan het allemaal fixen,’ bries ik door.

Raf probeert zich subtiel te onttrekken aan het drama dat dreigt te ontspruiten.

Het gebeurt sneller dan ik wil.

Ja hoor, daar ga ik weer, en ik barst in tranen uit.

‘Alles is zwaar, ik heb al zoveel te verduren gehad, en nu moet ik ook nog op en neer met die mannekes,’ jammer ik in een onophoudelijk snikken.

Raf voelt aan dat-ie beter maar even kan toegeven, voordat ik in een nachtelijke paniekaanval schiet.

Hij komt dicht bij me staan, pakt me vast en draait me naar zich toe. ‘Doe eens effe rustig.’

Ik begraaf mijn hoofd in zijn nek, eventjes is alles oké.

‘Nog twee dagen,’ probeert Raf me gerust te stellen, ‘dan heb je vakantie. Je hoeft nog maar twee dagen op en neer te rijden. Dat gaat jou echt wel lukken.’

Ik lispel iets, met mijn gezicht nog verborgen in zijn nek.

Raf duwt mijn hoofd omhoog.

‘Dat gemompel versta ik niet.’

‘En dan wil die eikel ze ook nog het weekend voor de vakantie niet zien,’ gooi ik er klagerig uit.

‘Daar moet je je niet druk om maken. Geniet er nou maar van dat ze bij jou zijn.’

Ik knik.

‘En anders vertrekken we zondag toch wat eerder?’

Hij heeft gelijk, ik maak me veel te druk. Om mezelf, om de kindjes. Waarom doen moeders dat toch?

Ik heb het echt zelf gezien.

De navelstreng is doorgeknipt, bij allebei.

Er móét een vijfde dimensie zijn.

Die zie ik niet, maar die voel ik wel.

Moeders voelen die vijfde dimensie.

In die vijfde dimensie is de navelstreng dus niet zichtbaar, je kunt haar ook niet aanraken, maar ze is er nog.

De hele tijd.

Als een onzichtbaar koord, dat je naar de afgrond trekt van het grote stinkende pruttelende ravijn vol dingen om je druk over te maken.

Er is ook een boeit-me-niet-ravijn, maar daar worden alleen vaders naartoe getrokken.

Mannen maken zich niet druk.

Gewoon niet.

Da’s makkelijk hè, in vier dimensies leven.

Die vijfde, daar doen ze gewoon niet aan.

Trouwens, volgens mij leven mannen in twee dimensies, dat kan niet anders. Lekker plat.

Hoe heerlijk is dat!

7

Dag Lonneke,

We willen je graag uitnodigen voor een gesprek om met jou van gedachten wisselen over jouw plannen om te verhuizen.

Hartelijke groet, Robbert en Els

Net wat ik nodig heb, twee dagen voor mijn vakantie.

Rutger het verkennerswerk laten doen, en als dat niet helpt je ouders sturen om de aanval op mijn verhuisplannen te beslechten.

Tussen bergen spullen die mee moeten op vakantie en de werkmail die maar blijft pingen, lees ik het e-mailtje van zijn vader.

Graag willen we je uitnodigen…

Ja, dat snap ik.

Legitieme reden om mij eens even lekker te grazen te nemen.

Ik lees het mailtje een paar keer en laat het even voor wat het is, voordat ik een literair braaksel terugstuur dat de boel op scherp zet.

In gesprek.

Met zijn ouders.

Zouden zij mijn troef kunnen zijn?

Meneer laat duidelijk blijken dat de zorg voor de kids hem te veel is. Op maandag, ‘zijn dag’, gaan ze naar de buitenschoolse opvang. Meneer had de illusie dat zijn ouders die middag voor hun rekening zouden nemen, want lekker goedkoop. Maar nee, dat vonden ze te zwaar.

‘We zien het als werk,’ hadden ze de boot afgehouden.

Mooi hè, die onvoorwaardelijke liefde van opa en oma.

Tevens de bevestiging dat-ie erfelijk belast is met zijn luiheid. Meneer kan er echt niks aan doen.

Nog een uurtje laat ik het antwoord op de e-mail van zijn ouders in mijn hoofd sudderen. Dan stuur ik een bericht terug. Ik bedank vriendelijk voor de uitnodiging en stel voor om na mijn vakantie een afspraak te plannen.

‘Hoelang ga je op vakantie?’ Raf kijkt met afkeer naar de bergen spullen die ik klaar heb liggen.

‘Drie maanden, hoezo?’

‘Nou daar lijkt het wel op. Moet dat allemaal mee?’

‘Ja,’ zeg ik kortaf, en kijk rond. Ik begrijp zijn verbazing.

‘Zeeland blijft toch onvoorspelbaar,’ verdedig ik alle zooi. ‘Voor het strand wil ik alles bij me hebben, maar ik moet ook voorbereid zijn op slecht weer. Als het met bakken naar beneden komt, zit ík ermee te kijken.’

‘Moet dit ook mee?’ Hij houdt een strandlaken bij de punt omhoog en kijkt ernaar met een blik alsof-ie anderhalve meter poepluier vast heeft.

‘Ja natuurlijk. Je hoeft er niet zo vies bij te kijken. Da’s voor op het strand.’

‘Ik ga echt niet aan zee liggen, hoor,’ aldus onze vakantieganger.

‘Niet aan zee liggen? Hoezo niet? Waarom gaan we dan naar Zééland?’ zeg ik, met stevige nadruk op het woordje ‘zee’.

‘Al dat zand,’ kermt-ie. Zijn poepluier-blik misstaat er niet bij.

Hij weet het verdomme perfect te timen.

Al dagen ben ik aan het verzamelen, sprokkelen, regelen en plannen. Dat-ie effe een poot uitsteekt, in plaats van te zitten zeiken over een beetje zand.

‘We gaan toch júíst voor de zee?’ vraag ik gepikeerd, en rommel verder.

‘Ik ga niet naar zee,’ dramt-ie door.