Over het boek

Over het boek

We komen allemaal met gaven op de wereld, maar we denken onszelf ook onderuit.

Honderden, duizenden keren kunnen we denken dat we er niet bij horen, dat we niet genoeg zijn. Dat onze mening niet telt, dat niemand te vertrouwen is, dat we op elk moment door de mand kunnen vallen. Maar hoe vaak zulke gedachten ons ook in de houdgreep nemen, dat maakt ze nog niet waar.

Integendeel. We horen er allemaal bij en we zijn stuk voor stuk genoeg. We doen ertoe, we kunnen velen vertrouwen en we hoeven niet perfect te zijn.

Helder beschrijft Lisette Schuitemaker waar de vijf stromen van ondermijnende gedachten over onszelf vandaan komen. En hoe we ze ten positieve kunnen keren.

Goed over jezelf denken begint hier.

Waarom hoorde ik niet eerder van de vijf hardnekkige gedachtenpatronen over onszelf en waarom kennen we die niet allemaal? Met die vragen begon dit boek dat in 2011 voor het eerst uitkwam en dat ook in het Engels, Duits en Italiaans verscheen.

Doe de test op lisetteschuitemaker.nl en ontdek welke grote conclusies jij als klein kind hebt getrokken, welke gaven daarbij horen en hoe je die nog meer tot leven kunt brengen.

Dit ebook is gemaakt door Ferdinand Rusch van Formaat te Haarzuilens. De rechten van deze eWorkflow en de CSS berusten bij Ferdinand Rusch. Plagiaat is verboden, hulp vragen is toegestaan. Dit kader wordt niet gepubliceerd in het ebook. Het wordt op prijs gesteld om klachten of opmerkingen over het ebook door te geven. Dat kan naar studio@formaat.nl.

Titelpagina

Lisette Schuitemaker

De 5 kindconclusies

Niet meer alles geloven wat je denkt

CoreCompany

Colofon

Boekverzorging: Studio Jaap van der Zwan

Verzorging e-book: Ferdinand Rusch, Formaat

Auteursfoto: Hans Hiltermann

ISBN 978 90 831430 4 0

ISBN 978 90 831430 6 4 (E-BOOK)

NUR 770

© 2011 en 2021 Lisette Schuitemaker

© 2021 CoreCompany

Eerste druk 2011

Tweede herziene druk 2021

lisetteschuitemaker.nl

www.facebook.com/kindconclusies

Alles uit deze uitgave mag worden gekopieerd, gemaild, geappt en gebruikt voor grotere bewegingsvrijheid van jezelf en anderen die je het gunt om hun ware zelf te zijn.

Overzicht

Overzicht

Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt

We zijn geneigd om alles wat we denken serieus te nemen. Bijvoorbeeld de steeds terugkomende strenge, vaak zelfs nare en harde gedachten over onszelf. Met het tot bedaren brengen van die negatieve gedachten ontdekken we wie we werkelijk zijn en kunnen we onze natuurlijke gaven ten volle manifesteren.

De 5 kindconclusies in een notendop

Als kleine kinderen trekken we grote conclusies over de mensen om ons heen en wat we moeten doen om geliefd en gekoesterd te blijven. Uit die kindconclusies komen de telkens terugkerende negatieve gedachten voort die ons als volwassenen plagen en beperken. Gelukkig zijn het er maar 5 en kunnen we ze makkelijk leren herkennen en ten goede keren.

KINDCONCLUSIE 1
‘Ik ben niet welkom, ik moet hier weg’

Dit is de schrikbarende indruk van de baby die zich om wat voor onbedoelde reden dan ook niet welkom voelt en daardoor niet helemaal incarneert. Als sensitief, spiritueel en op schoonheid en harmonie gerichte volwassene kun je deze kindconclusie keren. Dan kom je met je hele hebben en houden alsnog op aarde.

KINDCONCLUSIE 2
‘Er is niet genoeg, ik ben niet genoeg’

Deze conclusie wordt getrokken door het kindje dat te kort wordt vastgehouden, te weinig te eten krijgt of te lang moet wachten tot er iemand komt. Zelf zal het wel niet genoeg zijn. Of juist teveel. Wie deze kindconclusie in de smiezen krijgt, kan zich ontpoppen tot het nieuwsgierige, genereuze en levendige mens dat je altijd al was.

Adempauze

Over het verschil tussen repeterende en beschouwende gedachten, onderkoeld en heftig reageren, de kracht van de helende respons en hoe de volgende drie kindconclusies zich over de eerste twee heen leggen.

KINDCONCLUSIE 3
‘Jij je zin! Dan hou ik me wel koest’

Doe je alles om de lieve vrede te bewaren? Zelfs door mee te gaan in wat anderen graag willen? Of door stommetje te spelen en grapjes te maken ten koste van jezelf? Dan is de kans groot dat je als kind niet tegen de volwassenen in je leven op kon. Niet tegen ouders die je verkeerd begrepen of kennissen die over je grenzen gingen. In wezen ben je een warm, creatief, grappig mens met een groot invoelend vermogen.

KINDCONCLUSIE 4
‘Ik mag nooit meer verliezen’

‘Alles onder controle?’ is een begroeting van de velen van ons bij wie deze kindconclusie dominant is. We overschatten onze rol in het leven van onze ouders en kwamen van een koude kermis thuis. Dat zal ons nooit meer overkomen. Dus wapenen we ons tegen het leven, terwijl we in wezen niets liever willen dan ons grote hart laten spreken en zorgen voor wie ons lief is – en dat zijn er veel.

KINDCONCLUSIE 5
‘Ik moet me gedragen’

‘Ik kan elk moment door de mand vallen,’ denken mensen met deze kindconclusie talloze keren per dag. Op het oog zien we er perfect uit en leiden we een perfect leven. Uit angst voor de kracht van ons gevoel en onze eigenheid, onze sensualiteit en seksualiteit houden we ons binnen de perken.

Door de teugels te laten vieren kunnen we leven wie we zijn – en zullen we merken dat we helemaal niet zo raar zijn als we lang hebben gedacht.

Een opgeruimd mens

Onze taal zegt het al. Naarmate je innerlijk ruimte maakt, raak je opgeruimd. Zo kunnen we de wereld met open blik en open hart tegemoettreden en onze gaven leven.

Boeken

Dank

Over de auteur

Andere boeken

Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt

We zijn geneigd om alles wat we denken serieus te nemen. Bijvoorbeeld de steeds terugkomende strenge, vaak zelfs nare en harde gedachten over onszelf. Met het tot bedaren brengen van die negatieve gedachten ontdekken we wie we werkelijk zijn en kunnen we onze natuurlijke gaven ten volle manifesteren.

Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt

We zijn geneigd om alles wat we denken serieus te nemen. Bijvoorbeeld de steeds terugkomende strenge, vaak zelfs nare en harde gedachten over onszelf. Met het tot bedaren brengen van die negatieve gedachten ontdekken we wie we werkelijk zijn en kunnen we onze natuurlijke gaven ten volle manifesteren.

Vastbesloten fietste ik op mijn zestiende naar de plaatselijke bibliotheek. Daar moest ik immers een boek kunnen vinden dat beschreef hoe mensen in elkaar zitten en hoe je het leven goed kon leven. Ik voelde me in die tijd – en lang daarna – een speelbal van mijn emoties. Vaker dan me lief was reageerde ik vinnig en vervelend op mensen om me heen. Dan weer trok ik me verlegen en verdrietig terug in mijn eigen schulp. Ik merkte dat ik mijn vriendje probeerde te manipuleren. Bovendien had ik altijd het idee dat ik niet aardig, goed en slim genoeg was. Eigenlijk vond ik mezelf vooral raar en ik was ervan overtuigd dat anderen dat ook vonden.

Ik vroeg me af waar die wisselende gevoelens en nare gedachten in mij vandaan kwamen. En hoe kon ik er wat aan doen? Het was 1970; misschien was jij niet eens geboren. We hadden nog lang geen internet, niemand noemde zich spiritueel en over ons gevoel praatten we niet.

De tijden zijn veranderd en tegenwoordig wemelt het van de boeken over onszelf en onze zielenroerselen. Ik heb er door de jaren heen vele van gelezen die me zeker hebben geholpen. Pas toen ik in 2001 in de Verenigde Staten naar de Brennan School of Healing ging, vond ik wat ik als jong meisje al had gezocht. De theorie van de vroege psycholoog Wilhelm Reich gaf mij het handvat om mezelf en ieder ander te begrijpen. Omdat ik het iedereen gun die inzichten eerder in het leven te krijgen, schreef ik dit boek.

Onze gedachten toveren ons de wereld voor

De van oorsprong natuurkundige dr. Barbara Brennan startte in 1982 een healing opleiding. Healing is een vorm van holistische gezondheidszorg op basis van werken met energie, helen van trauma en bewustwording van onze ware natuur. Na twintig jaar kende de Amerikaanse staat Florida deze opleiding academische status toe en zo haalde ik daar in 2006 een Bachelor’s of Science. Een van de pijlers van deze studie is de theorie van de Oostenrijks-Amerikaanse psychiater, seksuoloog en psychoanalyticus, Wilhelm Reich.

Al in 1933 beschreef hij het beperkte aantal basispatronen in de manier waarop zijn cliënten zichzelf en de wereld zagen. ‘Karakterdefensie-structuren’ noemde Alexander Lowen, een Amerikaanse meester in de rechten die bij Reich studeerde en psychotherapeut werd, deze basispatronen die we allemaal hebben. Deze benaming wordt ook gebruikt door therapeuten en in tal van opleidingen. Op zoek naar een vriendelijker naam kwam ik op de 5 kindconclusies.

Kleine kinderen, grote conclusies

Komt een van de volgende verzuchtingen jou bekend voor?

‘Ik hoor er niet bij.’

‘Ik ben gewoon niet goed genoeg.’

‘Ik kan maar beter doen wat ze van me willen.’

‘Als ik maar controle over het leven had.’

‘Straks val ik door de mand.’

Dit zijn voorbeelden van aannames die ontspruiten uit de 5 kindconclusies. Reagerend op de buitenwereld trekken we van jongs af aan conclusies over onszelf, de wereld en onze plek daarin. We beginnen daar op piepjonge leeftijd mee, wanneer ons overzicht over wat er gebeurt piepklein is. Een baby krijgt bijvoorbeeld niet genoeg of niet op tijd te eten. Gebeurt dit aanhoudend, dan ontwikkelt het kindje een ‘niet genoeg’-gevoel. Dit gevoel blijft niet beperkt tot het eten, maar leidt tot de onbewuste overtuiging dat we zelf niet goed genoeg zijn.

Een kindconclusie is zo getrokken en heeft grote gevolgen in het latere leven. Want ver na onze kindertijd blijven de kindconclusies ons gedachten influisteren over wie we zijn en hoe we moeten doen om geliefd en succesvol te zijn. We zijn geneigd die gedachten te geloven, alleen al omdat we eraan gewend zijn geraakt. Maar wat je als kind dacht, is niet per se waar.

Kindconclusies trekken we allemaal. Daar lijkt geen ontkomen aan. De een heeft er weinig last en beweegt zich fluitend door de wereld. Anderen worden door hun eigen aannames geplaagd en tegengehouden.

Aannames vanuit kindconclusies herkennen

Heb jij je gedachten of hebben je gedachten jou? Dat is de maatstaf om te beoordelen of je in het beperkte bewustzijn van jezelf als kind terechtgekomen bent of dat je als volwassene op een situatie reageert. In het eerste geval malen je gedachten maar door. Gelukkig kun je ze op de volgende drie manieren herkennen:

1. HERHALING

Heb je gedachten die steeds terugkomen, die zich eindeloos herhalen en herhalen in je hoofd zonder dat je er iets mee opschiet? Blijf je vanbinnen dezelfde argumenten aanvoeren om je probleem te beschrijven of je daden te rechtvaardigen? Dan is de kans groot dat je oordelen en beweringen voortkomen uit een conclusie die jij al op heel jonge leeftijd hebt getrokken, een kindconclusie.

2. DRUK

Gedachten vanuit een kindconclusie oefenen een zekere druk op je uit. Er moet bijvoorbeeld iets, en wel meteen! Of jij moet nu eenmaal zus of zo. Dit is niet het gewone ‘moeten’, dit is Moeten met een hoofdletter. Jij Moet je wel strategisch opstellen, jij Moet wel slikken wat er gebeurt of jij Moet je wel aanpassen of Als Jij Niet Stante Pede Aan De Beurt Komt, Dan... Als kind zag je in een pijnlijke situatie maar één uitweg. Als volwassene komen we om de haverklap in dat vernauwde kinderbewustzijn terecht.

3. ABSOLUUT

Een derde kenmerk van gedachten uit je kindconclusies is dat ze zwart-wit zijn. Nooit zal iemand jou begrijpen of een helpende hand uitsteken. Jij moet nu eenmaal altijd de lieve vrede bewaren. Je kunt niemand vertrouwen of je moet je altijd gedragen zoals het hoort. Aan het absolutisme van de woorden ‘altijd’ of ‘nooit’ herken je waar dit soort denkwijzen uit voortkomen.

Feedback uit de buitenwereld kan je ook op kindconclusies wijzen. ‘Jij wilt altijd het laatste woord,’ kreeg ik jaren geleden te horen van iemand met wie ik veel werkte. Een beetje zelfonderzoek kan na zo’n opmerking geen kwaad, dus ging ik bij mezelf te rade. Wat was dat voor trekje van mij? Waar kwam dat vandaan? En kon ik er iets aan doen, want deze goede man bracht het aardig maar het was natuurlijk niet leuk. Had ik de kindconclusies destijds gekend, dan was ik snel uitgekomen bij nummer 4 die dicteert dat ik altijd moet winnen. Altijd. Moet. Typisch woorden die voortkomen uit een situatie van vroeger. Zelf had ik geen last van mijn gedrag, maar mijn opdrachtgever wel. Doordat hij me wees op wat ik deed, kreeg ik dit stukje van mezelf in de peiling en kon ik deze onbewuste neiging bewust veranderen.

Snel naar de kern

In elk hoofdstuk beschrijf ik de binnenwereld van uiteenlopende vrouwen en mannen die kampten met een kindconclusie. Hun namen en omstandigheden heb ik veranderd maar hun verhalen zijn letterlijk uit het leven gegrepen. Sommige voorbeelden zijn van mensen uit mijn Bureau voor Levensvragen, de praktijk die ik tijdens en na mijn studie aan de Brennan School begin deze eeuw vijf jaar heb gehad. Andere komen uit het leven van collega’s, vrienden of familie. Ook mezelf haal ik ter illustratie aan.

Wilhelm Reich behoorde aanvankelijk tot een kring van wetenschappers, maar hoe verder hij vorderde met zijn ontdekkingen, hoe meer hij alleen kwam te staan. Universiteiten houden zich over het algemeen verre van de complementaire en alternatieve wereld. In dit boek geef ik mijn eigen inzichten in de 5 kindconclusies weer zoals ik me die eigen heb gemaakt en zoals ik ermee gewerkt heb met de mensen die mijn hulp zochten. Ik was telkens verrast hoe snel en doeltreffend ik met deze kennis kon doordringen tot de kern van een probleem waar mensen soms al vele jaren mee rondliepen. Door de lens van de kindconclusies zul jij ze eveneens snel herkennen. Bij anderen en bij jezelf, natuurlijk.

Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt

De kern van dit boek is dat je negatieve gedachten over jezelf kunt keren. We hoeven immers niet alles te geloven wat we denken, zeker niet overtuigingen die ons ongelukkig maken.

In elk hoofdstuk laat ik zien hoe een kindconclusie ontstaat, wat de positieve bijdrage ervan is aan je leven, en wat er gebeurt wanneer de bijbehorende negatieve overtuigingen of gevoelens met je aan de haal gaan. Aan het einde van elk hoofdstuk vind je de twee methodes om malende gedachten tot rust te brengen en meer jezelf te worden: de helende respons en de kindconclusiekering.

Inzicht in de 5 kindconclusies zal ervoor zorgen dat je reacties van jezelf en anderen beter kunt doorzien. Je zult milder kunnen reageren op gedrag van collega’s, omdat je beseft waar hun reacties uit voortkomen. Je zult je als ouder bewust worden van de conclusies die jouw kind of kinderen hebben getrokken. Het is onvermijdelijk dat ze die conclusies trekken. Jij hebt het als kind gedaan, en jouw ouders vóór jou. Blijkbaar horen kindconclusies bij het leven. Op basis daarvan ontwikkelen we onze gaven en vinden we onze weg. Begrip van de kindconclusies geeft ontspanning. Misschien begrijp je, net als ik, eindelijk reacties van jezelf en anderen waar je nooit goed raad mee wist.

De 5 kindconclusies in een notendop

Als kleine kinderen trekken we grote conclusies over de mensen om ons heen en wat we moeten doen om geliefd en gekoesterd te blijven. Uit die kindconclusies komen de telkens terugkerende negatieve gedachten voort die ons als volwassenen plagen en beperken. Gelukkig zijn het er maar 5 en kunnen we ze makkelijk leren herkennen en ten goede keren.

De 5 kindconclusies in een notendop

Eerst een schets van de 5 kindconclusies in de volgorde waarin ze gewoonlijk worden getrokken door ons als pasgeborene, zuigeling, peuter, kleuter en jong kind.

Een waarschuwing vooraf: toen ik mijn diepste gedachten over mezelf voor het eerst beschreven las in een van de boeken van Barbara Brennan, was ik in shock. In een cafe in New York waar mijn man voor zijn werk een kwartaal zat, keek ik geschrokken om me heen. Andere mensen zaten te kletsen, dronken hun thee. Ze hadden geen idee hoe kwetsbaar ik me voelde doordat mijn diepe overtuiging dat ik nooit goed genoeg zou zijn, een aanname bleek die de meerderheid van de mensheid doet. Ik voelde me betrapt, nu mijn vermoeden dat ik niet zoveel leek te voelen als anderen, de gebruikelijke klacht bleek te zijn van mensen die zich vroeger niet erg thuis voelden in hun gezin. Blijkbaar was ik veel voorspelbaarder en ‘normaler’ dan ik dacht. Aan de ene kant was dat fijn. Ik had me zo lang alleen gevoeld in mijn worsteling met deze denkbeelden. Tegelijkertijd voelde ik me ontmaskerd, in mijn hemd gezet. Liefst smeet ik het boek in een hoek en ging ik helemaal niet naar die befaamde healingschool. Ik zat in een café dus ik hield me in. Tot op de dag van vandaag ben ik mezelf dankbaar dat ik me tijdens die opleiding vier jaar lang heb ondergedompeld in de kindconclusies die we ongemerkt trekken.

Ik was er klaar voor om oude beelden te laten gaan zodat ik kon worden wie ik ben. Hiermee ben je gewaarschuwd. Het lezen van deze korte beschrijvingen van de kindconclusies kan zowel een gevoel van opluchting brengen als een schok – en kan je op het pad zetten van een mooie ontdekkingstocht naar wie je wezenlijk altijd al was.

KINDCONCLUSIE 1

‘Ik ben niet welkom, ik moet hier weg’

ONTKRACHTEND GEDACHTEPATROON: ‘Was ik maar ergens anders, op een andere plek, in een andere tijd – misschien zou ik dan gelukkig zijn. Ik vind de wereld hard en naar. Ik weet niet of ik er wel wil zijn. Ik droom van plekken waar het rustig is, en mooi, harmonieus. Die dromen houden me in leven.’

De eerste kindconclusie komt voort uit de doodsangst van de pasgeborene. Zal het lukken om de kwetsbare eerste periode op aarde te doorstaan? Misschien is de moeder onzeker of weet ze niet zeker of ze dit kind wel wil, of ze de enorme verantwoordelijkheid voor een nieuw leven aan kan. De boreling schrikt van een onverwacht geluid, een deur die dichtslaat. Het lijfje krimpt ineen. De eerste verbindingen in de hersenen worden gelegd, angstige fysieke reacties worden in het lichaam opgeslagen.

Mensen met deze kindconclusie zijn vaak hoogst origineel. Ze hebben gevoel voor schoonheid en het spirituele. Met hun hoofd in de wolken kunnen ze moeite hebben om hun leven op orde te krijgen. Vanaf het moment dat ze het onvolmaakte aardse bestaan omarmen, kunnen ze hun visie gestalte geven en mensen meenemen in de toekomst zoals zij die zo vanzelfsprekend voor zich zien.

KINDCONCLUSIE 2

‘Er is niet genoeg, ik ben niet genoeg’

ONTKRACHTEND GEDACHTEPATROON: ‘Ik doe het niet goed genoeg. Ik ben niet goed genoeg. Op de een of andere manier krijg ik nooit terug wat ik geef. Ik wil mensen niet om hulp vragen. Ik moet het toch allemaal alleen doen.’

Angst voor tekort vormt de grondslag van deze tweede kindconclusie. Een baby staat doodsangsten uit als er niet meteen iemand komt wanneer het wakker wordt van de honger. Het voelt zich nog niet voldaan maar wordt alweer in de wieg gelegd. Het lijfje heeft behoefte aan meer eten, meer aanraking. Er is niet genoeg, is wat het kindje voelt. Er is niet genoeg voeding, niet genoeg tijd, niet genoeg voor mij... ik ben niet genoeg. Dit worden mensen die voortdurend geplaagd worden door de convictie dat er niet genoeg tijd is, dat ze niet genoeg hebben en ze niet grappig, dun of talentvol genoeg zijn. Ze groeien uit tot bewonderde acteurs, performers en cabaretiers. Mensen met deze kindconclusie zijn eindeloos gravende wetenschappers en goed gebekte journalisten. Zo krijgen ze de aandacht waar ze naar verlangen. Maar het is nooit genoeg, want altijd komt die onstilbare honger naar meer weer op – tot ze zich realiseren dat ze in wezen genoeg zijn zoals ze zijn.

KINDCONCLUSIE 3

‘Jij je zin! Dan hou ik me wel koest’

ONTKRACHTEND GEDACHTEPATROON: ‘Laat ik nou maar gewoon meedoen, dan heb ik er het minste last van. Ik weet niet goed wat ik wil en laat keuzes liever aan anderen over. Zo maak ik geen vijanden. Maar het voelt wel machteloos. Alsof ik zelf niemand ben. Ik hou me graag een beetje van de domme. Ik kan er toch niks aan doen en dat is veilig, snap je? Maar zo voel ik me ook dom en dat is ook niet fijn. Ik kom er niet echt uit.’

Gevoelens van verwarring en gebrek aan zeggenschap vormen de basis van de derde kindconclusie. Peuters willen hun ouders en andere verzorgers graag gelukkig houden, maar doen in hun onschuld dingen waar grote mensen boos van worden. Sommige jonge kinderen komen in situaties terecht dat er iets met ze gebeurt wat ze niet willen. Ze zijn te jong om zich te verweren en voelen zich machteloos om een grens te stellen. Ze zijn boos, maar durven de liefde van hun ouders of andere volwassenen niet op het spel te zetten. Als oplossing voor hun verwarde gevoelens slikken ze hun boosheid in, schikken ze zich in hun lot en troosten ze zichzelf met eten. Om te vermijden dat ze niet goed begrepen worden of dat hun mening niet wordt gerespecteerd, zijn ze geneigd zich van de domme te houden.

Mensen met deze kindconclusie zijn creatief. Vanuit hun jonge gevoel dat ze niet tegen anderen zijn opgewassen, ontwikkelen ze grote empathie. Achter hun schijnbare vrolijkheid gaat een diep gevoel van compassie schuil voor iedereen die het moeilijk heeft. Het valse beeld dat ze geen zeggenschap over eigen lijf en leven hebben, maakt dat ze vaak al opgeven voordat ze goed en wel ergens aan begonnen zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal de regisseur van onze eigen film. Het staat ons vrij om onze eigen weg te gaan. Gewaarwording van die vrijheid is een innerlijke beweging die begint met de vraag ‘hoe zou het zijn als mijn lichaam, mijn creativiteit en mijn leven echt van mij waren?’

KINDCONCLUSIE 4

‘Ik mag nooit meer verliezen’

ONTKRACHTEND GEDACHTEPATROON: ‘Je moet weten wie je vrienden en wie je vijanden zijn. De meeste mensen zijn trouwens van de laatste categorie. Ik hou iedereen in de gaten en heb precies in de peiling wanneer iemand een streek uithaalt. Dan ben ik ze voor, want mij zullen ze niet krijgen. Ik zorg wel dat ik als winnaar uit de bus kom. Ik laat me geen tweede keer bedriegen door mensen die ik vertrouwde.’

Rolwisseling en grandioze gedachten zijn de oorzaak van deze kindconclusie. Kleuters zien zichzelf met het grootste gemak als de redder van de wereld, maar ook als de ware partner van hun vader of hun moeder. Ze interpreteren een liefkozing als de bevestiging daarvan en voelen zich verraden wanneer de verhoudingen anders blijken te liggen. Hun kinderhart breekt; hun rotsvaste vertrouwen in degene die ze bovenal liefhadden is geschaad. Dat doet zo’n pijn dat het besluit snel vaststaat: dit zal hun niet weer overkomen.

Zij zijn de strategen van de toekomst, de mensen die vooruit kunnen kijken en die ‘de boel’ graag onder controle houden. Maar hoezeer ze ook hun best doen, het leven neemt onverwachte wendingen en daarom zijn ze nooit zeker van hun zaak. Dat geeft stress en spanning, al doen ze zich nog zo zelfverzekerd voor. Tot ze zich realiseren dat ze best kunnen vertrouwen op hun ridderlijkheid en hun charisma; dat ze de mensen om zich heen kunnen vertrouwen, en zichzelf. Dan kunnen ze hun grote hart vrijuit laten spreken.

KINDCONCLUSIE 5

‘Ik moet me gedragen’

ONTKRACHTEND GEDACHTEPATROON: ‘Wat doe ik aan om de buitenwereld te laten zien dat ik de codes ken? Ik hou van regels. Dan weet ik waar ik aan toe ben. Ik heb geleerd goed met mensen en situaties om te gaan, maar ik hou wel afstand. Ik voel niet veel, maar ik weet wel precies hoe het hoort. Aan de buitenkant ziet mijn leven er perfect uit. Vanbinnen is het leeg en koud. Ik vraag me af of ik wel echt ben.’

Het opgroeiende kind herkent zich niet in de manier waarop de ouders het gezinsleven vormgeven. Het wil de ouders laten merken hoeveel het van hen houdt, maar doet dat op een manier waar de ouders niet – of op deze leeftijd van het kind niet langer – van gediend zijn. Het kind krijgt het gevoel een grens te hebben overschreden zonder te weten waar die lag. Het voelt zich onbegrepen en terechtgewezen en leert zichzelf gewenst gedrag aan. Dat levert waardering op. Intussen liggen deze mensen wakker van de vraag of ze wel het juiste hebben gezegd of gedaan – lang nadat iemand zich hun woorden of gedrag herinnert.

Mensen met deze kindconclusie leren goed observeren. Ze kunnen in alle omstandigheden prima functioneren, want dat hebben ze zichzelf van jongs af aan geleerd. Van zichzelf hebben ze niet zo’n hoge pet op, want wie ze zijn weten ze niet meer. Hun levensthema is authenticiteit. Om weer echt te worden en zich weer een mens van vlees en bloed te voelen, zullen ze het moeten wagen om de hang naar perfectie op te geven, te ontdooien en in contact te komen met hun gevoel en hun uniciteit. Een positief heden begint voor hen met het hervinden van wie ze in wezen zijn – hoe gek en onconventioneel ook.

Je pappenheimers kennen

Nieuwe cliënten dachten dat ik helderziend was als ik na een paar minuten aangaf dat ik een vermoeden had van wat ze in hun jeugd hadden meegemaakt en wat voor aannames ze er waarschijnlijk op nahielden over de wereld en over zichzelf. Ik vond het een beetje misleidend ze in de waan te laten dat ik dat allemaal kon ‘zien’. Voor wie de taal van de kindconclusies kent, is het namelijk niet moeilijk om zowel de natuurlijke gaven als de gebruikelijke negatieve gedachtepatronen van iemand snel op het spoor te zijn.

Zegt iemand bij de eerste introductie iets als ‘Ik ben succesvol op mijn werk, maar mijn partner klaagt dat ik thuis ook net doe alsof ik de baas ben,’ dan gaat bij mij het lampje van kindconclusie 4 ‘Ik mag nooit meer verliezen’ branden. Vervolgt die persoon met ‘Ik weet niet of mijn vraag wel dringend genoeg is,’ dan licht kindconclusie 2 ‘Er is niet genoeg, ik ben niet genoeg’ ook op. Mijn vraag is dan bijvoorbeeld of de persoon in kwestie met regelmaat denkt dat zij of hij ‘niet genoeg’ heeft. Of kan. Of is. Vaak vinden ze dat verrassend: ‘Dat is waar! Hoe weet je dat?’

Ik ken mijn pappenheimers, omdat ik de kindconclusies ken. In de volgende hoofdstukken vind je ze één voor één beschreven vanaf het moment dat ze ontstaan tot en met hoe ze je helpen je te ontwikkelen en hoe je de grimmige gedachten die eruit voortkomen over jezelf of anderen, kunt keren.

Doe de test
Op lisetteschuitemaker.nl staat een test die je kunt doen om te zien welke kindconclusies jij vooral getrokken hebt. Vul de 25 vragen in zonder er al teveel bij na te denken. Een click op de button onderaan geeft je een rangschikking van de beperkende overtuigingen die voortkomen uit wat jij in je jonge jaren over jezelf en de mensen om je heen concludeerde. Vergeet niet dat elke kindconclusie je het pad wijst naar het activeren van jouw grootste gaven en talenten.

KINDCONCLUSIE 1 ‘Ik ben niet welkom, ik moet hier weg’

Dit is de schrikbarende indruk van de baby die zich om wat voor onbedoelde reden dan ook niet welkom voelt en daardoor niet helemaal incarneert. Als sensitief, spiritueel en op schoonheid en harmonie gerichte volwassene kun je deze kindconclusie keren. Dan kom je met je hele hebben en houden alsnog op aarde.

KINDCONCLUSIE 1

‘Ik ben niet welkom,
ik moet hier weg’

GROTE GAVEN

Gevoel voor schoonheid, gevoeligheid, spiritualiteit, visie

ONTKRACHTEND GEDACHTEPATROON

‘Er is iets misgegaan. Ik had hier niet moeten wezen. Ik ben niet welkom. Ik kan niet omgaan met die wereld die me te hard is, te wreed, te ruw. Ik heb schoonheid nodig, rust en vredigheid. Ik hoor hier niet. Ik moet hier weg.’

LEVENSTHEMA

Landen in eigen lijf en je originele kijk op de wereld brengen

‘Ik heb in mijn leven van alles gedaan en veel geld verdiend, maar eigenlijk ben ik nog nooit echt op aarde geweest.’ Zo verklaart Jaap de gevoelens van onrust die hem al jaren plagen. Deze vijftiger was ooit een uiterst succesvolle zakenman. Nu is hij een mistroostige miljonair. Na de verkoop van zijn bedrijf is hij ‘binnen’ zoals dat heet. Met zijn schaapjes op het droge hoeft hij nooit meer te werken. Mensen prijzen hem gelukkig, maar Jaap weet niet wat hij met zichzelf aan moet. Gelukkig?

Zonder de afleiding van het werk loopt hij met zijn ziel onder z’n arm. Urenlang leest hij het nieuws om zich daarna alleen maar miserabel te voelen over de ellende die mensen elkaar aandoen. Hij heeft in verschillende landen gewoond, maar voelt zich nergens thuis, zegt hij. Niet eens in zijn eigen lichaam of in zijn leven.

Behalve mistroostig is hij boos. Hij ergert zich aan van alles en nog wat. Hij windt zich mateloos op. Over een van zijn favoriete sokken die na een wasbeurt verdwenen is. Over mensen die op straat te hard in hun mobiel praten. Over het beleid van de regering. Of je zou kunnen zeggen: hij ergert zich dood aan de onvolmaaktheid van het bestaan. ‘Ja,’ glimlacht hij, ‘zo kun je het samenvatten. Daar wil ik wel van af.’

In dit hoofdstuk maak je kennis met uiteenlopende mensen die op piepjonge leeftijd geconcludeerd hebben dat het hier op aarde niet pluis is en dat ze zelf niet welkom waren en er niet echt bij hoorden. Als de originele, visionaire en spirituele mensen die ze zijn vinden ze hun weg in het leven, maar vaker dan ze lief is voelen ze zich onbegrepen en verloren. De voorbeelden van Jaap, Thyra, Vera, Davy, Patricia en Cunie laten zien waar mensen met een hoge score op kindconclusie 1 tegenaan lopen. Gaandeweg zul je zien hoe inzicht in deze eerste kindconclusie kan helpen om met beide benen op de grond te komen, vanbinnen rustiger te worden en in de buitenwereld meer tot stand te brengen. Dit alles zonder verlies van het natuurlijke contact met hogere sferen.

Ik kan je alvast vertellen dat Jaap zijn boosheid kwijt is. Hij is mens onder de mensen geworden. Hij ergert zich nog weleens, maar dat is niets vergeleken met voorheen. Waar hij er vroeger op gespitst was dat alles in zijn omgeving perfect in orde was, kan hij vandaag de dag leven met een krasje op zijn auto of een mossige plek in zijn gazon. Hij kan er nu zelfs om lachen. Het leven is goed en hij is blij dat hij er is.

Hoe kindconclusie 1 ontstaat

Wat heeft gemaakt dat Jaap zich zo lang nergens thuis voelde? Zijn geschiedenis is een schoolvoorbeeld van hoe kindconclusie 1 ontstaat. In grote lijnen is bij iedereen met de kindconclusie ‘Ik ben niet welkom, ik moet hier weg’ in hun prilste jeugd iets voorgevallen dat zij als vijandig hebben ervaren.

Jaap werd te vroeg geboren. Zijn moeder durfde zich niet te hechten aan het magere scharminkeltje dat hij was, haar eerste kind. Ze hield zoveel van hem dat ze bang was het zelf niet te overleven als hij het niet zou halen. In haar poging om zichzelf tegen die onvoorstelbare pijn te beschermen, verbond ze zich niet met haar premature baby. Ze deed dat niet uit luxe. Ze had geen kwaad in de zin. Integendeel.

Stel je voor hoe dat voor een kindje moet zijn dat net uit de moederschoot komt. Het lijfje wil aanraking, warmte, contact. Een pasgeborene wil vastgehouden en gekoesterd worden. Het wil voelen dat het veilig is in die wereld waar het licht zo fel is en de geluiden zo hard in vergelijking tot de plek waar het in negen maanden van twee cellen tot een minimensje is gegroeid.

Voor een zuigeling zijn de eerste indrukken van de wereld buiten de baarmoeder van cruciaal belang. Ervaren we in de eerste uren of dagen van ons leven vijandigheid, in welke vorm dan ook, dan laat dat blijvend sporen na. In deze primaire zintuigelijke fase vertalen angstaanjagende gebeurtenissen zoals harde geluiden of een ruwe behandeling zich in een fysiek gevoel van onveiligheid. Het lijfje krimpt ineen en instinctief vat het gevoel post dat we niet welkom zijn, er niet bij horen, er eigenlijk niet zouden moeten wezen.

Veel mensen maken, net als Jaap, heel vroeg in hun leven iets mee waardoor ze de indruk krijgen dat ze niet welkom zijn. Vaders en moeders wilden misschien geen kind of nog geen kind. Ze voelen zich te jong, te onstabiel of te ongelukkig om een baby op de wereld te zetten. Er zijn moeders die misbruikt of verkracht zijn en moeders die als gevolg van een postnatale depressie niet in staat zijn om hun kindje echt tot zich te nemen. Er zijn ouders die bang zijn dat ze de last van zorg en opvoeding niet aankunnen.