Colofon E-Book Schoolveteraan

E-book | september 2023

ISBN nummer | 9789083154718

Copyright | © all3.nl

Auteur | Diana Stroeven

Uitgever | Communicatie-expert.nl

Ontwerp boekomslag | Erik Roukens | Groove Graphics

E-Book productie | Pumbo

Eindredactie Linda Blok | Tekstblok

Boekopmaak | Hans Stuart

Illustraties Falling en Bubbles | Liza de Blok

Website Boek | Schoolveteraan.nl

Alle (auteurs) rechten en het intellectueel eigendom van Schoolveteraan zijn voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden gebruikt voor publicaties of verveelvoudiging zonder vooraf schriftelijke en goedgekeurde toestemming van de auteur of uitgever, tenzij door hen zelf voor betreffende publicatie aangeleverd.

De schrijver en uitgever zullen door geen persoon of instantie aansprakelijk gesteld noch verantwoordelijk kunnen worden geacht voor welk verlies, schade of letsel dan ook, dat veroorzaakt is of waarvan wordt aangenomen dat het direct of indirect veroorzaakt is door de informatie die deze uitgave bevat. Het doel van dit boek is te onderwijzen.

Schoolveteraan

Survival van niet Passend Onderwijs

Schoolveteraan heeft als doel om informatief inzicht te geven in de wonderbaarlijke wereld van het Nederlandse Passend Onderwijs. Dit boek geeft onze persoonlijke ervaringen weer, gecombineerd met onze visie en inzichten op het (Passend) Onderwijs. Waarbij wij onze ervaringen delen en laten zien dat kiezen voor win-win met elkaar ook een optie is. Of dit nu gaat om kinderen, ouders, het Onderwijsveld zelf, ketenpartners, Gemeenten of Ministeries. Het gaat om mensen.

Schoolveteraan geeft geen advies. Het laat de gevolgen van keuzes zien. Het is de lezer zelf die bepaalt of het boek voor hem of haar bruikbare informatie bevat die kan bijdragen aan een positieve gamechanger in het (Passend) Onderwijslandschap. Het lezen van het boek Schoolveteraan is dan ook geheel voor risico van de lezer, waarbij de schrijfster de intentie heeft met dit boek positief bij te dragen aan het levensgeluk en welzijn van mensen.

Inhoudsopgave

1.   Schoolveteraan inleiding

Positief bekeken

Veel leesplezier en eigen risico

2.   Leuke en onbezorgde kleutertijd

Iedere ouder zijn eigen verantwoordelijkheid

Gelukkig terugkijken op een positieve kleutertijd

Einde van een prachtige tijd

3.   Talenten van kinderen beter benutten

Een ontdekker en doener

De juiste knoppen

De positiviteit van anders zijn

School is survivallen als je ‘afwijkt’

Sturen op positiviteit

4.   Pauzeknop draagt bij aan levensvreugde

Onhoudbare kosten versus de gratis pauzeknop

Een pauzeknop is lekker praktisch

Gezondheidstegenslag maakt je als ouder ineens ongeschikt

Van dominantie naar faciliterend

Win-win door een ‘prikkelknop’

Negatief signaal

Kwalitatieve oplossingen of acceptatie

5.   Beschikbare tijd en begrip

Verzuimalibi

6.   Onderwijs en keuzevrijheid

Leren leuker maken

Schoolvoorbeeld 1 – Digitalisering en mogelijkheden

Schoolvoorbeeld 2 - Dwangmatig

Schoolvoorbeeld 3 – Niet fijn op school

Schoolvoorbeeld 4 – Welzijn

Kansen benutten

Win-win

7.   Gevolgen van controledrang

Positieve verschil: keuze of dwang

Mogelijkheden willen zien

Flexibiliteit biedt kansen

Eigen koers varen

Onwil

Onkunde

School is het probleem én de oplossing

Dwarsbomen van leerplicht

Ingrijpen door ouders

Vertrouwen

Slagen ondanks ziekte

Talent stimuleren

Complimenteren als stimulans

8.   Gemaakte afspraak: slagen = overgaan

Vol verwachting

De ‘inhaalberg’

Inhalen toetsen

Praktisch plan

Inzet Veilig Thuis vanwege onderwijsconflict

Vertrouwen versus achterdocht

Het ‘gelukkig-geslaagd-wij-gaan-de-overgang-met-elkaar-regelen-gesprek’

De klos

Simpel wordt complex gemaakt

Vertrouwen als uitgangspunt

Ouders bepalen met hun kind

Laatste afspraak

Wel inhaalplan, geen reactie

De spelregels wijzigen tijdens het spel

Uitgespeeld tijdens spel

Wachten op formele terugkoppeling

9.   Slagen en toch met lege handen

Vertrouwen niet waard

Onwaardig handelen school vraagt zelfreflectie

Reageren als oplossing

Hoe wel?

Ambtenarij versus zakenleven

Positieve verandering hard nodig

Op naar de oplossing

Kwalitatieve drijfveren

10. Grenzen kind respecteren

Vertrouwen in kinderen

Navigeren op eigen gevoel: grenzen aangeven

Medische Status

Flexibele kansen

School eigent zich ouderschap toe

Acceptatie en realisme

Als niets doen wel degelijk een optie is

Gamechanger

Misbruik machtspositie

Opvoeden is aan ouders

Duidelijke signalen

School + jeugdzorg = strafrecht

11. Maatwerk oplossing = Passend Onderwijs

Tijd is niet maakbaar; dat is wat het is

Ouders bepalen zelf hun agenda

Ziek zijn mag niet?

Blijdschap gesprek

Alles of niets

Fatsoenlijke oplossing verwachten

Mindset

Kinderen spelen de hoofdrol

Positief keuzevoorbeeld

Begrenzing respecteren

Recht op inspraak

Passend Onderwijs-opties en een OPP

Aan tafel

12. Flexibiliteit in onderwijstijd

Kop en staart

Corona als oplossing

Sturen op rechten

Scheidsrechter Onderwijsconsulenten

13. Gezondheid kind staat los van Jeugdzorg

Interpretatie

Jeugdzorg-kosten vanwege ‘bewijslast’

Overvragen

Dealen met de situatie

Energieverslindende situatie

Recht is energie gevend

Ouders hebben zelf de regie over hun agenda

Ongepaste vragenformulieren van Jeugdzorg

Ons ‘soort’

Ruimte en tijd

14. OPP maakt het positieve verschil

Bestraft

Faciliteren

School het geld, ouders de verplichting

Ziek zijn vervelend genoeg

Ontbrekend etiket

Handtekeningenjacht

Deugdelijk toiletpapier

School treuzelt

Geslaagd en dan: paniek

Datum regie

Inspanningen

Presenteerblaadje

Digitaliseringsangst

Basiszorg

Verantwoordelijkheid nemen

Zicht

Veilig in huis

15. Ongezonde schoolkeuzes

Feitelijke onjuistheden met kwalijke gevolgen

Kostbare tijd verstrijkt

16. Liefdesbrieven van Veilig Thuis

Recht op onderbouwing

Ziek kind de dupe van schoolkeuze

Gedwongen andere leerweg

Veilig

17. Reddende engel

Vertrouwensarts die rechten schendt

Blote gat

Examenresultaat overboord

Ineffectief voorstel

Rol Onderwijsconsulenten

Focus op herstel welzijn

18. Schoolslavernij door Veilig Thuis

Inbreuk op rechten

Verwachtingen

19. Schoolveteraan: de finish

20. Nawoord en conclusie

1.    Schoolveteraan inleiding

Hallo Schoolveteraan,

Die had je niet verwacht hè?

Begrijp ik helemaal. Vooral omdat je verwacht een boek te gaan lezen met onze persoonlijke gezinservaring met het (niet) Passend Onderwijs. Ik heb goed nieuws voor je, ik zal die verwachting zeker voor je waarmaken. Maar… eerst even dit.

Eigenlijk zijn we in Nederland allemaal Schoolveteraan. Iedereen heeft zijn schooltijd overleefd. Velen hebben negatieve ervaringen met school, zoals gepest worden, niet worden uitgenodigd op feestjes, niet lekker ‘liggen’ bij een leerkracht of buiten de groep vallen. Maar ook zijn er vele kinderen die met een glimlach terugblikken op een mooie schooltijd of terugdenken aan een mooie schooljeugd. De stoerste jongen, het mooiste meisje, de slimste van de klas of misschien wel de sportiefste. Herinneringen die een positieve lading hebben. En dat is precies waar het boek Schoolveteraan over gaat. Positiviteit.

Positief bekeken

Binnen ons gezin zijn wij allen zeer positief ingesteld en bekijken wij van alle persoonlijke ervaringen die wij hebben opgedaan in ons leven graag de zonnige kant. Kijken naar hoe het wel kan. En net dat, dat is een denkwijze die in het Onderwijsveld veelal beperkt is tot wat er allemaal niet kan. Het zou een enorme winst betekenen als er wordt gekeken naar wat er wel kan om een maatwerkoplossing te realiseren. Het mooie is, als je met elkaar naar Passend Onderwijs zoekt, dan zoek je naar een maatwerkoplossing die juist niet gebonden hoeft te zijn aan starre oplossingen. Je kunt dan juist kijken naar wat wel voor een kind werkt. En op zoek naar die oplossingen kun je van elkaar leren. Schoolveteraan laat het aan jouw persoonlijke beeldvorming over hoe jij na Schoolveteraan tegen het Passend Onderwijs aankijkt… en is dat nu juist niet het mooie van een boek lezen? Dat je daarbij voor jezelf een eigen wereld en of mening kunt creëren en eruit kunt halen wat jou past?

Veel leesplezier en eigen risico

Ik, maar ook mijn gezin, wens je veel leesplezier. Trots op dit boek, maar vooral ook trots op onze zoon, zijn doorzettingsvermogen, het duidelijk aangeven van een grens en zijn (wils)kracht: onze Schoolveteraan.

Schoolveteraan wil een positieve en structurele bijdrage leveren aan de verandering én flexibiliteit van het Nederlandse onderwijs, met het Passend Onderwijs in het bijzonder. Waarbij wij van mening zijn dat met onze inzichten een win-win situatie wordt gerealiseerd voor kinderen en hun ouders. Maar die ook een positieve bijdrage kan leveren aan het werkplezier in het Onderwijsveld. Kortom, win-win.

Een boek dat een geheel eigen stijl en zienswijze heeft. Vanaf nu is verder lezen in Schoolveteraan en tot je nemen van de informatie geheel voor en op eigen risico…

2.    Leuke en onbezorgde kleutertijd

Het mooie van een onbezorgde kleutertijd is het eerste en gelijk zo’n beetje het laatste in je leven dat je doet vanuit een stuk onbevangenheid. Dat maakt de onschuld van kinderen en hun verwondering over voor volwassenen de gewoonste zaken van de wereld ook zo prachtig.

En stiekem is het ook één van het kwetsbaarste wat we als mens hebben; de onschuld van onze kinderen. Ik koester dat.

Ik vind het prachtig en een genot. In de kleutertijd van mijn zoon, nam ik als hardwerkende moeder graag voor school vrij om te helpen bij leuke activiteiten, schooluitjes waarbij met de ‘kids’ veilig heen en weer gereden moest worden. Maar ook menig Sinterklaasfeest, helpen met pepernoten bakken én knutselen, stond bovenaan mijn lijstje. Ik ben dus een moeder die zich richtte op het doen van de leuke schooldingen met mijn kind en zijn klas. Ik kon daar enorm van genieten. De glimlach van mijn kind maakt mij persoonlijk gelukkig.

Iedere ouder zijn eigen verantwoordelijkheid

Als ‘leuke dingen moeder’ des te meer respect voor de moeders die zich als luizenmoeder inzetten. Dat is gewoonweg niet mijn ding. Daarnaast vind ik als ouder het de verantwoordelijkheid van alle ouders zelf om hiervoor zorg te dragen. Hoe deze ouderlijke taak ooit terecht is gekomen op het bord van een andere ouder past mij niet. Kortom, ik beperk mij daarin tot mijn eigen ouderlijke taken. Dit tenzij het gaat om leuke dingen doen of ik er zelf voor kies om zo’n taak te doen. Bij mij staat het beleven van plezier daaraan voorop.

Het raakte mij dan ook diep toen mijn schoonzus, net midden in een chemokuur voor borstkanker, doodleuk het verwijt van de schooljuf van mijn nichtje – toen 5 jaar - kreeg dat het altijd dezelfde ouders zijn die de luizenpluistaak op zich nemen. Dat mag de schooljuf vinden, maar het is een nogal ongepaste opmerking om dit te adresseren aan een ouder die kampt met kanker en aan het overleven is. Het is bijzonder kwetsend. Ik vind het ook getuigen van gebrek aan empathie. Behalve dat iedereen voor zichzelf bepaalt of jij als ouder of verzorger wel of geen tijd vrij wil maken voor een door school - liefst aan jou opgelegde taak - is het wat mij betreft ook niet meer van deze tijd. Moeders werken nu eenmaal vaker dan dat ze thuis zijn, dus school zal daarin ook moeten meebewegen.

Het Onderwijsveld lijkt daarin echter stil te zijn blijven staan. Het is een duidelijk feit dat dat is veranderd. Dus bij wie een door school bedachte taak hoe dan ook wordt neergelegd, ik voelde mij enkel verantwoordelijk voor mijn kind en niet voor die van een ander. En als er dan bijvoorbeeld iemand tijdelijk even hulp nodig heeft in de klas, zoals een andere moeder, dan ben ik het die bepaalt of ik iemand die hulp wil geven. Ik ben de beroerdste niet, maar ik bepaal zelf wel of ik bereid ben om mijn kostbare tijd daarvoor vrij te maken. Ik ga over mijn tijd en niet school. Het beschikken over tijd van ouders is wel iets dat school aan ons graag wil opleggen of wil laten geloven dat het hun bezit is. Scholen laten ons geloven dat bijvoorbeeld de taak van luizenpluizen bij andere ouders op hun bord hoort, maar daar kan ik mij niet in vinden. Wel in het feit dat het wellicht een aandachtspunt is, maar dat zijn het maandelijks betalen van mijn huishoudelijke rekeningen ook. En die rekeningen die kun je ook niet op het bord van school of van een andere ouder neerleggen niet waar?

Gelukkig terugkijken op een positieve kleutertijd

Kortom, ik ben van ‘het soort’ neem zelf je verantwoordelijkheid, houd zelf je broek op, geef hulp als jij dit wil en niet omdat het moet of omdat dit door school als jouw plicht wordt gezien. Zo leren ouders die die verantwoordelijkheid niet nemen het zeker niet en daarom wordt het door school maar op een andere ouder zijn bord neergelegd.

Leuke en onbezorgde kleuterschooltijd

“Een leuke en onbezorgde kleuterschooltijd valt of staat met wederzijds respect en waardering voor elkaars inspanningen, het is niet vanzelfsprekend. We doen het met elkaar voor de kinderen.”

Ik ben vooral een liefdevolle moeder die zich heeft hard gemaakt voor een zoveel mogelijk onbezorgde schooltijd van een hele kleuterklas, waarbij deze kinderen enorm boften dat zij in de klas van mijn kind zaten. Ik heb letterlijk kosten noch moeite gespaard om leuke extra’s te regelen – samen met een goed bevriende moeder - en vakantiedagen opgenomen om er een leuke kleutertijd van te maken – waarbij extra kosten veelal ook uit mijn eigen (huishoud) budget werden betaald. Ik kijk als moeder terug op bijzondere leuke en positieve schoolkleutertijd van mijn kind. Waarbij ons kind helaas toen al last kreeg van aanhoudende oorontstekingen aan beide oren. Een op het oog – of moet ik zeggen op het oor - simpele situatie, die uiteindelijk wel heeft geleid tot onze onverwachte jarenlange Survival van het (niet) Passend Onderwijs.

Einde van een prachtige tijd

Zo kwam er in het laatste kleuterjaar opeens een abrupt eind aan een bijzondere mooie tijd doordat de schooljuf van mijn zoon werd getroffen door een hersentumor en halverwege dat schooljaar overleed. Mij trof het persoonlijk nog meer dan mijn kind. Er was een persoonlijke klik met haar. En zij was een geweldige leerkracht voor de kinderen. Wat hadden we met haar geboft en wat hebben we een prachtige tijd met elkaar gehad. Zoveel leuke uitjes en herinneringen gemaakt. Haar gunfactor aan de kinderen was prachtig. Dan gun je zo iemand liever een voorspoedig herstel. In plaats daarvan kwam zij een paar dagen voor haar overlijden in ‘haar klas’, met een opgeblazen gezicht met enorme hamsterwangen van de chemo en wist zij grapjes te maken met de kinderen over die hamsterwangen. Harde realiteit was dat zij intussen de namen van ‘haar’ kinderen niet meer wist. Wat een kracht straalde zij ondanks alles nog uit naar deze kids. Ik kijk daarmee terug op een bijzonder mooie tijd, die mede door haar werd mogelijk gemaakt. Sommige mensen, want dat zijn leerkrachten ook, maken nu eenmaal het verschil voor kinderen. Dankbaar voor die jaren, ik kijk er liefdevol en met veel plezier op terug. Ja ik heb er echt van genoten.

Maar het mag ook gezegd worden dat die leuke kleuterschooltijd ook valt of staat met de steun van ouders. Waarbij het wat mij betreft opvallend vaak de werkende ouders zijn die extra verantwoordelijkheid hierin nemen. Ouders. Ik vind dat hun inspanningen meer gewaardeerd mogen worden door scholen in plaats van dit als vanzelfsprekend te zien. En ook zit er zeker een zakelijke kant aan. Tenslotte doen veel ouders het vrijwillig voor hun kind en andere kinderen, terwijl scholen meer dan rijkelijk beloond worden voor die inspanningen. Iets voor scholen en leraren om bij stil te staan. Die scholen en lerarensalarissen worden namelijk ook al door diezelfde ouders betaald dus daar is respect meer dan op zijn plaats.

3.    Talenten van kinderen beter benutten

De invaljuf na het overlijden van ‘onze juf ’ was een aardig mens, maar de magie? Die was verdwenen. Er kon veel minder en onze zoon was net als ons erg gesteld op leuke dingen doen, ontspannen, lachen en speels zijn. De invaljuf was daarin minder meegaand. Zij was het type strenge juf. Bijzonder jammer, maar soms loopt het zo.

Door de merkbare concentratieproblemen vanwege zijn oorontstekingen, hebben wij op advies van school toen ons kind een jaartje langer laten kleuteren. Niet omdat hij niet slim was, verre van dat, maar om ons kind de ruimte te geven om te gaan met zijn oorontstekingen. Die veroorzaakten bij hem naast looporen, vooral veel gehoorverlies tijdens de ontstekingen en dat bracht ook tijdelijke concentratieproblemen met zich mee. Dat beperkte zich niet tot school. Ook thuis was het goed merkbaar. Wij ‘zagen’ de oorontstekingen al aankomen. Ineens ging hij dan een stuk harder praten, tv en muziek ging loeihard. Gelukkig was het in die tijd veelal vrolijke muziek en tv zoals Bob de Bouwer, Ernst en Bobbie en Sinterklaas. Wat een heerlijke tijd met deuntjes en dansjes die wij wel konden dromen en ik schat zo in de buren af en toe ook, haha. Wij maakten dan ook van zijn zittenblijven niet zo’n probleem.

Daarnaast vertrouwden volledig op de kennis en kunde van de KNO-arts waar wij met ons kind onder behandeling waren, dus het werd onderdeel van ons leven. Zo was het voor ons gewoon dat ons kind ging douchen met oordoppen om zijn oren te beschermen tegen vocht. Blauw in het ene oor en rood in het andere oor. Net als met zwemdoppen, maar dan permanent. Als ons kind ging zwemmen vonden andere kinderen het altijd interessant dat hij die dingen in had. Ons kind vond het minder plezierig omdat het veel geluid tegenhield en hij zo minder kon verstaan wat tegen hem werd gezegd. Omdat kinderen in de groei zijn moesten de doppen eens in de zoveel tijd worden vervangen en bij het aanmeten daarvan hadden we eigenlijk altijd de grootste lol. Dit omdat het als een purschuim werd aangebracht met een soort van tampontouwtjes eraan. Die touwtjes bungelden dan uit zijn oren en dat was een komisch gezicht, haha. Na het uitharden werd dat allemaal weggehaald en uitgesneden. Het was toch altijd wel weer een bijzondere grappige happening. We maakten het tot een feestje in plaats van een moetje. En dat verschil in omgang maakte dat het ‘normaal’ werd. Het dragen en aanmeten van de oordoppen was jaren onderdeel van ons leven. Het werd een gewoonte, leerden ermee leven. En dat maakte dat ons kind het ook accepteerde. Het hoorde erbij.

Een ontdekker en doener

Los van zijn oorontstekingen was ons kind sowieso niet het type jongetje dat braaf de hele dag rustig op een krukje of stoeltje wilde zitten. Zo vermaakte hij zich buiten altijd uitstekend. Groeide op met de moestuin van opa en oma en die van ons. Ook wilde hij liever lekker buiten spelen en vies worden, kikkerdril zoeken, bestuderen, kikkervisjes of de kikkertjes weer terugzetten als de kikkerdril was uitgekomen. Zo stond meneer een keer voor de deur met de groene kroos tot in zijn haren. Nu ik het schrijf schiet ik weer spontaan in de lach. Hij zag iets in het ondiepe slootje en wilde het allemaal weleens even met zijn vriendje bekijken. Ik ben dan wel een moeder die het graag netjes heeft, maar om dat soort dingen kan ik vreselijk lachen. De wasmachine is er goed voor en de douche wacht geduldig, hahaha.

Naast kikkers waren ook lol maken, gek doen, knutselen, kleien, verven, dingen maken en bouwen favoriet. Vele uren achter elkaar en dat ging fantastisch, wat hebben we daar met elkaar van genoten. Hij luisterde erg goed, was een gezellige kletsmajoor en super sociaal. En luisterde hij ineens niet zo goed, dan was hij prompt één of twee dagen later ziek met een oorontsteking. Ja, daar konden we de klok dan op gelijk zetten. Een vrolijk kind, altijd in voor humor en een grapje en vooral erg speels. School maakte zich daarover weleens zorgen, maar wij vonden juist dat je kind bent om speels te kunnen en mogen zijn. Daarom vonden wij het om een kleuterjaar over te laten doen op advies van school geen probleem. Dat deden wij in het belang van ons kind, mede omdat hij vooral toen met erg zieke oren te maken had. Zo kon hij er in zijn eigen tempo naar toegroeien van speelsheid, die vervelende oren naar dat het in de ‘bovenbouw’ van de basisschool toch andere, wat serieuzere leervormen zou gaan aannemen.

De juiste knoppen

Wat er niet bij verteld wordt als je besluit op advies van school te laten doubleren is om je kind voor te bereiden op de impact die dit onderling op kinderen heeft en hoe hiermee om te gaan. Achteraf blijkt het ‘blijven zitten’ erg ingrijpend voor ons kind te zijn geweest en een compleet onnodig advies. Iets waar ik nu nog boos om kan worden, omdat ons kind vanaf dat moment toch onnodig een labeltje kreeg. En advies gestoeld op ziekte en zorgen om speelsheid en niet op zijn leerniveau of zijn talenten. Dat altijd maar zorgen maken is ingebakken in het onderwijs, iets wat later in het voortgezet onderwijs bij het Passend Onderwijs nog eens extra werd uitvergroot.

Wij stellen dat de basisschool er niet in is geslaagd hem op basis van zijn leerniveau en andere talenten zo te stimuleren dat mee overgaan gewoon wel kon. Doubleren is echt onnodig geweest. Wellicht had toen al het middel Passend Onderwijs het verschil gemaakt. En als zoiets niet door school ter sprake wordt gebracht, ken je ook die mogelijkheden niet. Daarin vertrouw je op de kennis en kunde van een school. Voor een kind met zijn leermogelijkheden onbegrijpelijk dat school niet aan de juiste knoppen heeft gedraaid om dit wel te realiseren. Tuurlijk kan school niets doen aan zieke oren, maar zelfs van daarin meedenken is nooit sprake geweest. Een gemiste kans om een kind met zoveel mogelijkheden wel mee te laten doen. Een kind dat afwijkt krijgt een stempel ‘lastig’. Tja, dan ga je er naar mijn mening al op een bepaalde manier in.

De positiviteit van anders zijn

En ja, andere kinderen kunnen dan natuurlijk ook keihard zijn naar elkaar. Door te zeggen dat hij niet slim genoeg was om over te gaan. Gelukkig wist hij beter. Dat het die vervelende oren waren. Ja, dan zijn ze toch wel erg jong om de impact van een mindere gezondheid mee te krijgen, dat raakt je als ouders. Als je als ouders dat onvoldoende weet op te vangen, dan krijgt hun zelfvertrouwen een enorme onherstelbare deuk en dat is nu net het laatste wat je je kind gunt. Behalve dat uit onderzoek (Centraal Planbureau) is gebleken dat kinderen laten zitten niets toevoegt, is het anderzijds zo ingrijpend dat ik het vanuit welbevinden en welzijn sociaal onverantwoord vind om dat een kind aan te doen. Tenzij een kind compleet in de kreukels ligt. Ik als moeder vind laat zo’n kind wel overgaan, dat geeft zelfvertrouwen juist ondanks ziekte of speelsheid. Daarmee ondersteun je een kind meer en dat maakt een kind krachtiger. Je voorkomt dat je een kind door doubleren stigmatiseert. Zelfvertrouwen geven vanuit het onderwijs zou ik wel verwachten, maar mijn indruk is dat die vaak het tegenovergestelde bereiken. Het zou wat mij betreft een schooldoel moeten zijn om kinderen hun zelfvertrouwen te stimuleren.

Talenten van kinderen beter benutten

“Het levert een win-win situatie op als je benadrukt wat goed is in plaats van de nadruk te leggen op wat er niet goed is. Het mooie? Als professional kun jij het communicatieve verschil maken en die positieve gamechanger vandaag al zijn.”

Eigenlijk zou het onderwijs ook veel flexibeler moeten worden door kinderen op niveaus binnen eenzelfde klas te faciliteren naar kunnen. Want met zijn leerniveau kon hij het met gemak aan. In mijn optiek haal je er dan pas uit wat erin zit, in plaats van de eenheidsworst dat kinderen allemaal hetzelfde moeten kunnen op dezelfde leeftijd. Wat de één in één uur leert, heeft de ander misschien wel honderd uur nodig of leert het nooit. Ieder mens is nu eenmaal uniek, dus ook het niveau van leren dat aansluit. Dat geldt in mijn optiek juist vanaf dat ze klein zijn.

Je hebt vast weleens een cursus gevolgd, waar bleek dat jij meer kennis had over dat onderwerp dan andere cursisten. Dan hoor je dingen die je al weet, terwijl je juist naar zo’n cursus wil om bij te leren. Wat mij betreft is dat met het onderwijs niet anders. Er zullen kinderen zijn die het al weten en als je die niet genoeg uitdaagt, dan krijg je ander gedrag. Maar dat ligt dan toch echt aan de inrichting van ons onderwijs en of aan het ‘standaard’ beleid. Nu wordt in het Onderwijsveld afwijkend gedrag vaak negatief uitgelegd; dat er iets mis zou zijn, terwijl het juist een teken kan zijn dat er meer of een andere uitdaging nodig is om wel te stimuleren en talenten te benutten. Je kunt het ook positief aanvliegen en talenten bij dat gedrag door ontwikkelen. Hoogbegaafdheid heeft in Nederland het etiket ‘lastig in gedrag’. Dan worden die talenten als een probleem gezien. In Amerika spelen ze op deze talenten in en maken ze deze kinderen bijzonderder. En terecht, positief speciaal. Draagt minimaal bij aan levensvreugde voor het kind en ja het is ook bijzonder lekker voor het zelfvertrouwen van een kind.

School is survivallen als je ‘afwijkt’

Ik schrijf dit ook, omdat school er nooit in geslaagd is het ‘wij-zijn-slimmer-want-wij-zijn-wel-over-effect’ de kop in te drukken en dat heeft onze zoon deels gevormd in het plezierig naar school gaan in die tijd. Als kind neem je die ervaring nu eenmaal met je mee. En hoe naar hij het heeft ervaren kwam eruit in het voortgezet onderwijs.

School… zolang je meeloopt in het ‘standaard schoolproces’ gaat het goed. Als het afwijkt wordt het een nachtmerrie voor kind en ouders. Een zeer negatieve ervaring, waarvan wij met Schoolveteraan hopen een positieve bijdrage te leveren. Geef aandacht aan talenten en kies voor win-win, ziek of niet ziek. Het draagt minimaal bij aan welzijn voor het kind. Een kind is tenslotte meer dan zijn ziekte.

Sturen op positiviteit

Het huidige verdienmodel in het Onderwijsveld is zo ontwikkeld dat die bij het kind juist benadrukt wat er mis zou zijn met het kind in plaats van de focus wat hij of zij juist allemaal wel goed kan. Een beleid en verdienmodel gefocust op zorgen en angst. Iets dat simpel is aan te passen door bij lerarenopleidingen niet te sturen op opvoeding en het vooroordeel dat het aan de ouders ligt. Als de focus meer ligt op talent van het kind en op onderwijzen zelf, dan is dat altijd een win-win die het kind ten goede komt. Hoe mooi kan het zijn? En gewoon omdat het kan! Die positieve gamechanger begint bij de opleidingen van de onderwijsprofessional zelf. Door naar het mooie te kijken in plaats van het kind af te keuren. Goedgekeurd worden is sowieso leuker en motiverender. Voel jij nu ook al waar het communicatieve verschil zit en waar jij dus zelf het positieve verschil kunt maken, als je dat al niet deed? Mooi, gelijk mee beginnen zou ik zeggen. Voel je hem nog niet, dan hoop ik dat verderop in het boek alsnog de boodschap binnenkomt.

4.    Pauzeknop draagt bij aan levensvreugde

Wat is het toch fijn als je een ‘gewoon gezin’ bent. Iedereen doet zijn ding, gaat aan het werk, kinderen naar school en je hobbelt mee in de dagelijkse (werk)ratrace die voor de ‘massa’ is bedacht. Het ideale plaatje. Als het allemaal zijn gangetje gaat heb je er eigenlijk geen erg in hoe lekker dat eigenlijk wel is. Het gaat dan fijn. Dat werd ons gezin al in 2010 duidelijk toen naast ons kind met zijn zieke oren ook mijn man ineens diabetes kreeg. Gezondheid ging in ons gezin daarmee een steeds prominentere rol innemen. Toen mijn man naast ons zieke kind in 2015 ook nog eens werd getroffen door de chronische ziekte Duyputren, een zeer agressieve vorm van kromstand van zijn handen waarbij opereren noodzakelijk werd, werden wij geraakt in ons dagelijkse functioneren. Gezondheidstegenslag vraagt dan ineens nagenoeg alle aandacht op. Alles gaat on hold en wat dan handig is, is even op de pauzeknop te kunnen drukken…

En nu juist dat word je in Nederland als werkend gezin onmogelijk gemaakt met een schoolgaand kind of kinderen. Het is ‘not done’ om op adem te komen, je moet en zal meedoen tot je erbij neervalt. Zelfs al geef je een duidelijke grens aan. Gewoon even rust. Zodra er iets niet gaat zoals het ‘moet’, dan gaan er alarmbellen af en een heel leger aan ‘hulptroepen’ dient zich aan. Ik stel mij dan zo’n holbewoner voor die zijn vrouw aan haar lange haren meesleurt naar zijn ‘hol’, haha. Het systeem geeft je dan geen ruimte om even voor jezelf de balans op maken en om voor jezelf te bepalen ‘wat heb ik nu nodig om met deze situatie om te gaan’. Om het eenvoudig te zeggen, om even op je eigen pauzeknop te drukken.

Want zit je als gezin ondanks de tegenslag die je hebt te incasseren wel gelijk op goedbedoelde hulp te wachten? En vooral om gewoon als volwassenen zelf helder te krijgen wat heb ik nu nodig en wil ik daar wel of geen hulp bij? Een simpele vraag, welke voor jou door het Rijk en of Gemeente kennelijk al is ingevuld, zonder dat je hiernaar is gevraagd. Terwijl het nogal relevant is. Iemand heeft voor jou allemaal al bedacht wat er ‘moet’ gebeuren om de rijdende trein weer op de rails te krijgen. Maar wat wil jij dat er gebeurt? Ruimte nemen of een pauzeknop indrukken valt in het overgereguleerde Nederland niet mee. Gewoon de trein even je station laten passeren, zonder in te stappen zeg maar. Zo’n persoonlijke pauzeknop wordt in het algemeen niet geaccepteerd, Zelfs als dat is wat jij voor jezelf nodig hebt of nodig acht. Anderen denken het voor jou beter te weten. Die pauzeknop valt niet onder de huidige opties, maar die zou er wat mij betreft wel moeten zijn. Het mooie van zo’n pauzeknop is dat je als mens of burger zelf de balans kan opmaken en op basis daarvan actie kunt nemen wat bij jou past. Nu wordt er van alles naar binnen geslingerd, zeker vanuit het gedachtengoed van het Onderwijsveld. En dat gedachtengoed is enkel gefocust op het kind naar school krijgen en gaat volledig voorbij aan welzijn. Maar ho wacht eens even. Kinderen en hun ouders zijn meer dan onderwijs alleen. Wat ook een prachtige bijkomstigheid is is dat zo’n pauzeknop gewoon gratis is hè. En zijn wij Nederlanders niet gek op gratis? In een land waarin de kosten steeds maar stijgen is het wat mij betreft een gewenste en kosteloze optie en het geeft ruimte aan welzijn van het individu, dus naar mijn mening win-win.

Onhoudbare kosten versus de gratis pauzeknop

Eigenlijk gek, in een land waarin mensen klagen over de hoge onhoudbare kosten, klagen over forse belastingen voor onder andere de zorg en het onderwijs – samen goed voor 137 miljard (!) euro in 2022 - dat zoiets simpels als het aanwezig zijn van een pauzeknop, die feitelijk ook nog eens niets kost, zo moeilijk ligt. Onze ervaring leert dat wij met het indrukken van onze pauzeknop – onze persoonlijke grens – bij Jeugdzorg gerapporteerd werden als weigeraar en niet meewerkend. Als ‘in de war schopper van het systeem’. Heel vervelend, want wij liepen over. Wat wij als gezin – ja inclusief ons schoolgaande kind - konden gebruiken was rust. Het gratis en voor niets zijnde rust. Als je die ruimte krijgt kun je bijtanken – en ja ook als het even geen schoolvakantie is – komt er ook sneller lucht om wel weer in te stappen. Met duwen en trekken aan mensen bereik je dan een tegenovergesteld resultaat. Beetje dom hè.

Met het vaststellen van onze grens kwamen wij in het voortgezet onderwijs ineens ook nog eens met een ziek kind in de Survival van het Passend Onderwijs terecht. En als je ondanks je vervelende situatie toch ook nog positief ingesteld bent, gewoon kijken naar wat er wel gaat in plaats van wat er niet gaat, dan snapt kennelijk niemand uit het Onderwijsveld ‘wij-maken-ons-altijd-zorgenland’ je meer. Die keten wil dat je dan in een hoekje gaat zitten janken, liefst zielig doen. Schepje opvoedinterventie er bovenop en een gezinsdrama krijgt bestaansrecht. Die keten wordt naar mijn mening geregeerd door ‘zorgen en angst’ en is het nationale - en ook nog eens lucratieve - verdienmodel gemaakt. Daarin is geen ruimte voor een positieve levensovertuiging. Ook staat het veraf van onderwijzen. Wij werden midden in deze intensieve gezondheidstegenslagperiode door onze positieve levenswijze ook nog eens beschuldigd van kindermishandeling en kindermisbruik. Het maakte ons vastlopen compleet.

Een pauzeknop is lekker praktisch

Zo’n pauzeknop was juist toen wel handig geweest. Het had ons praktisch kunnen helpen. In de huishouding bijvoorbeeld en met boodschappen doen. Zoiets simpels had het verschil kunnen maken. Maar dat was niet het soort hulp dat ons 40 plus-gezin werd geboden. Geen dure zorgoplossingen, gewoon praktische ondersteuning gecombineerd met rust. Het had geholpen bij onze tegenslagen en met de beschikking over voldoende veerkracht is het dan ook allemaal prima zelf op te vangen. Het wordt een uitdaging als ineens van alles en iedereen van school ‘bovenop je duikt’. Dat zorgt dan voor extra onbalans in het gezin. Die druk voelt bijzonder onprettig, geeft stress en vergt energie van alle gezinsleden. Energie die hard nodig was voor ons eigen herstel. Daar komt bij dat je de ruimte als gezin niet krijgt om jouw eigen situatie zo in te richten zoals je dat zelf graag voor ogen hebt. Je komt tegen je eigen behoefte in, in een proces waar je vervolgens dan ook nog eens niets mee kunt. Je komt in een Survival terecht en zie daar dan maar uit los te komen. Ongezond dwangmatig voor welzijn van mensen, voor ons gezin. En ik probeerde tussen al dat getouwtrek om mijn kind en extra zorgtaken ook nog zelf te herstellen van mijn ernstige burn-out.

Pauzeknop draagt bij aan levensvreugde

“Een gezinspauzeknop draagt bij aan levensvreugde bij tegenslag. Een kosteloze en effectieve oplossing die het welzijn ondersteunt en een geweldig middel tegen oplopende kosten. Een win-win situatie die meer dan enkel het Passend Onderwijsprobleem oplost.”

Behalve praktische hulp was onze situatie prima te overzien geweest, mits je ook de ruimte krijgt om te herstellen en om de veranderende situatie zo in te passen zoals jij dat nodig hebt en wilt. Helemaal als je van carrièretijger, vrouw en moeder ineens mantelzorger wordt, terwijl je zelf nog lichamelijk aan het ‘ik-ben-zelf-nog-aan-hetenergie-infuus’ zit vanwege burn-out.

Het is ook gelijk een prachtig voorbeeld dat herstellen van burn-out niet maakbaar is. Burn-out is in mijn optiek – kijkend naar mijn eigen situatie - niet direct een mentale kwestie maar een lichamelijke uitputting die daardoor mentale gevolgen kent. Oorzaak en gevolg. Ik kon namelijk niet opeens doen alsof onze thuissituatie er niet was. Er moet gehandeld worden, zorgtaken zet je niet als een knopje aan of uit. Die theorie en praktijk met protocollen sluit daar niet op aan. Je moet dan gewoon met je situatie dealen, maar daar ook wel de ruimte voor krijgen. Dus waar wij als gezin totaal niet op zaten te wachten was dat er dan ook nog druk wordt opgelegd, ingepeperd worden met verplichtingen vanuit school in plaats van dat er begrip was voor onze thuissituatie. Onbegrijpelijk dat school een gezin dan zo forceert. Wij speelden open kaart, maar er werd enkel gevreesd voor het oplopende verzuimcijfer. De prestige klas had voorrang op de gezondheid van ons kind of die van ons als ouders. School maakte zich zichtbaar meer zorgen over hun verantwoording van het verzuim richting de Onderwijsinspectie, onder de noemer ‘belang van het kind’. En om zijn verzuimcijfers ‘recht te praten’ zet school dan maar in op opvoedbemoeizucht? Alsof je als ouder als je kind ziek wordt – of jij zelf - ineens een vinkje krijgt: ongeschikt. Tegenslag, tegen een fysieke grens aanlopen wordt dan niet geaccepteerd? Hoe dan?

Gezondheidstegenslag maakt je als ouder ineens ongeschikt

Er was feitelijk niets anders aan het handje dan dat onze gezondheidstegenslag tijdelijk een zwaarder gewicht zou hebben op ons functioneren om het gezin praktisch draaiende te houden. Prima te behappen, daar heb je eventueel familie en vrienden voor. Met ruimte in de factor tijd hoeft dat ook geen groot ding te zijn. Het werd groot gemaakt door het Onderwijsveld. Was het zwaar? Ja zeker, maar zij maakten het ondraaglijk door ook nog eens te dreigen met Veilig Thuis. Wat maakt dat school zich zo in een gezin mengt? Waren wij nu opeens kleutertjes? Nee. Ongeschikt als ouders? Nee, gewoon ziek. En ziek zijn mag kennelijk niet? Aparte manier van hulp bieden... Het voelde als worden gedicteerd. Als je je kind of jezelf dan niet in bescherming neemt, dan verdrink je in de verplichtingen die mensen je onder de noemer ‘in het belang van het kind’ menen op te moeten leggen. Volledig claimen van je beschikbare tijd. Vandaar ook dat ik voorstander ben van een praktische pauzeknop. We kennen allemaal wel periodes dat tegenslag in één keer tegelijk lijkt te komen. Wel, met zo’n pauzeknop kun je dat mijns inziens in één keer een stuk lichter maken.

Maak het in het onderwijs mogelijk om buiten schoolvakanties verlof op te nemen om bij te tanken. Gewoon omdat een gezin vindt dat het noodzakelijk is voor hun welzijn, voor hun levensgeluk. Alleen al de gedachte dat het kan voelt bevrijdend. Ja, zelfs voor de leerkracht haalt het even werkdruk weg.

Van dominantie naar faciliterend

Iedere ouder herkent vast wel het voorbeeld dat het geen probleem is als school lerarentekort heeft of als er lesuitval is. Of het voor leraren studiedag is. Maar het is wel een werelddrama als een kind een dag eerder met vakantie gaat. Of als een kind langer ziek is dan ‘de gewenste twee weken van het gemiddelde schoolkind’. Ziek = ziek. Het drammen van school heeft daar beslist geen positief effect op. Het geeft alleen extra en onnodige stress in een gezin. Daarmee wordt het welzijn van een kind en ouders onder druk gezet. Sterker nog. Ons gehele welzijn is door toedoen van jarenlange schooldruk verslechterd. En die druk heeft enorme stress opgeleverd en werd continu door de vele instanties zoals Jeugdzorg, Leerplicht, Passend Onderwijs en Veilig Thuis opgevoerd en in stand gehouden. Allemaal willen ze wat van je, liefst tegelijk, onder en in jouw arbeidstijd om hun verstikkende eigen bedachte procedures en verplichtingen aan je op te leggen. Ooit weleens van zo’n club gehoord over wat je rechten zijn? Nee, ik ook niet. Haha.

En wat is het Onderwijsveld meester in het benadrukken van verplichtingen. Onze ervaring heeft geleerd dat je als ouder met je kind verder komt door te focussen op je rechten. Daarnaast helpt het ook nog eens bij het beschermen van je kind en jezelf als ouders. Door de focus vanuit het Onderwijsveld en de ketenpartners op verplichtingen, bleef er te weinig tijd en ruimte voor onszelf over om te ontspannen met een averechts effect als gevolg. Zolang er geen win-win situatie voor het kind werd bereikt is het kind de verliezer. Maar ook de ouders en de betrokken ‘professionals’ geeft het geen voldoening. Wat je tenslotte met elkaar wil bereiken is wel een oplossing of nog mooier de glimlach op het gezicht van het kind. Wat zou het toch mooi zijn als dat het uitgangspunt is. En zo’n tegenstelling tot wat er nu wordt bereikt.

Dominantie en daarmee niet luisteren resulteert nu in het bezorgen van trauma’s en ondermijnt welzijn en gezondheid van een gezin. Alleen om aan leerplicht te voldoen? Dat gaat wat mij betreft veel en veel te ver. Het welbevinden van mijn kind gaat verder dan een leerplicht. Wat ons betreft werd hier een grens overschreden in de puurste vorm. Het is inhumaan. Compleet doorgeslagen met interventie – opvoedbemoeizucht – terwijl er intussen door school zelf niet aan de zorgplicht werd voldaan ten koste van ons kind. Is hij weer: leve de pauzeknop, haha.

Win-win door een ‘prikkelknop’

Ook zijn wij van mening dat als de gezondheid van een kind het niet toestaat om naar school te gaan, er een financiële prikkel voor scholen dient te komen om wel zo snel mogelijk een Passend Onderwijs-oplossing aan te bieden. Uiteraard wel in goed overleg met elkaar. Snel, omdat het leerjaar intussen wel doordendert. Weken toekijken is dan ook niet acceptabel en nog belangrijker, het is niet in het belang van het kind. Juist als kinderen ziek zijn, moeten alle zeilen worden bijgezet om het kind te behoeden voor een eventuele achterstand lijkt mij. Dat is geen hogere wiskunde, maar gewoon gezond of boerenverstand. Enkel het stellen van een duidelijke of concrete termijn zou dan al een oplossing kunnen zijn. Bijkomend voordeel: het doel is dan ook concreet en helder.

Maar ook een prikkel om wel voortgang in Passend Onderwijs te realiseren is bijvoorbeeld honderd procent vergoeden van de tijd van ouders, zoals onbetaalde (verlof)uren en kosten van ouders tot er wel in het belang van een kind een Passend Onderwijs-oplossing wordt geboden. Als prikkel om het faciliteren van de burger te stimuleren. En natuurlijk alles in het belang van het kind: wel een goede én passende leeroptie. Of denk aan een financiële maandelijkse vergoeding voor het kind, omdat volwassenen het maar niet weten te regelen. Heeft het kind er minimaal nog een klein beetje lol van dat het allemaal zo traag gaat. Benieuwd hoe snel er dan wel een oplossing wordt geboden, haha.

Zou het dan zomaar ineens wel beter verlopen? School gewoon in hun portemonnee raken, om te stimuleren dat er vanuit het bestuur wel wordt gefaciliteerd? Die prikkelknop lijkt mij een pilot waard. School ontvangt nu gewoon geld voor de inschrijving voor thuiszittenblijvers, terwijl de ouders dit voor de school opvangen. De prestatie wordt hier dus door de ouders geleverd, niet door de school. Mogen zij dan ook even de gelden ontvangen?

Wat mij betreft zou het ook een realistische optie zijn om ontvangen leerling gelden terug te laten betalen als er niet binnen een bepaalde periode aan de zorgplicht en Passend Onderwijs is voldaan. Zo’n prikkel ontbreekt bij scholen nu. Dat is lekker simpel geld ontvangen, terwijl het volledig ten koste van het kind en of het gezin gaat. Dat is school belonen terwijl er een wanprestatie wordt geleverd die ook nog eens onrecht als resultaat heeft. Onbegrijpelijk. Onacceptabel.

Passend Onderwijs is niet voor niets in het leven geroepen. In de praktijk maakt bureaucratie en het ontbreken van een degelijke overdracht van taken en expertise vanuit Den Haag naar de Gemeentes dat Passend Onderwijs survivallen is geworden. Er wordt juist niet ondersteund, het veroorzaakt stress, onnodige ellende en onrecht. Ellende waarbij nu zelfs ook maar enige prikkel ontbreekt om het anders te willen doen. Bedenkers ‘voelen’ er zelf niets van. De problemen liggen bij de uitvoerders en die schuiven het op het bord van de ouders. Dus als zo’n prikkel ook nog eens tot zelfreflectie leidt dan is dat mooi meegenomen. De prikkelknop voor het Onderwijsveld zelf… om wel Passend Onderwijs te leveren.

Ik mijmer dan ook nog even dat zo’n prikkel bijdraagt aan het verminderen van stress. Als medicijn voor gedwongen worden tot een andere leerweg zoals bij ons kind.

Of het positieve effect van minder tot geen Veilig Thuis-meldingen meer, dit voortvloeiend uit de onkunde met Passend Onderwijs. Kortom, minimaal een ‘win-win pilot’ waard. Zo, dat ben ik dan nu ook maar mooi even kwijt, hihi.

In ons gezin komt gezondheid op de eerste plaats en als dat niet samengaat met fysieke aanwezigheid op school, dan is dat maar zo. Daar tegen strijden heeft geen enkele zin en is verloren en kostbare energie. Als ouders wisten wij al dat de situatie echt niet anders werd, dat hebben school, Passend Onderwijs, Jeugdzorg, Veilig Thuis en meer van hetzelfde ‘soort’ gewoon te accepteren. Het is dan wat het is. Daar kwam voor ons ook bij kijken dat ons kind een hoger schoolniveau had dan het schoolniveau dat hij volgde, dus achterstanden zouden - als er gewoon was meegewerkt en aan de zorgplicht zou zijn voldaan - in no time weer zijn ingehaald. Wij maakten ons daarover dan ook totaal geen zorgen. Wij kennen nu eenmaal de talenten van ons kind beter dan school of de ketenpartners. En ook bleven wij erop vertrouwen dat het allemaal goed zou komen. Voelt heerlijk!

Negatief signaal

Achteraf was de negativiteit en het wantrouwen al tijdens het eerste schooljaar op het Voortgezet Onderwijs een signaal. Al bij twee weken ziekteverzuim vonden zij het nodig om als uitgangspunt voor het ziek zijn aan te sturen op een dreiging als drop-out. Zit je kind amper een half jaar op zijn opleiding. Wij vinden, en vonden, het toen al een nogal een zwaar overtrokken reactie na twee weken ziek zijn. Alsof je in Nederland je niet kunt en mag permitteren om ziek te zijn als kind? Ik vind dat een negatief signaal.

Daar komt bij dat met in het achterhoofd na het lezen van vele boeken van succesvolle én financieel onafhankelijke mensen wij totaal geen schrikbeeld ervaren als het gaat om ‘drop-outs’. Het zijn juist vaak de drop-outs die hun weg niet kunnen vinden in het reguliere (school)systeem. Gezien het financiële succes van drop-outs is dat niet bepaald ons schrikbeeld. Dus dat pr-verhaaltje van school maakte op ons geen indruk. Sterker nog, wij vinden het een nogal negatieve gedachtegang om iemand na twee weken ziekte al voor school af te schrijven. School zou juist inspirerend moeten zijn en dit was eerder geestdodend. Het straalde geen vertrouwen uit en was ook een uiting van afkeuring. Maar als je afgekeurd voor school wordt, maar het vergroot de kans op financiële onafhankelijkheid wat is er dan zo erg aan eindigen als een drop-out, nietwaar? Uit de vele boeken over dit thema zie ik juist de voordelen. Voor de meeste mensen komt financiële onafhankelijkheid eerder in beeld bij een droomleven dan met diploma’s op zak en levenslang leren en werken. Ieder zijn voorkeur nietwaar? Als het samen gaat prima, maar anders weet ik wel wat ik mijn kind toe wens en het liefste gun. En jij?

En ja, als ouders kijken wij naar het leerniveau, maar vooral naar de talenten van ons kind en waar hij gelukkig van wordt. Alles is goed, die kent geen afkeuring. School als inspirator om te leren, om te ontwikkelen kan ook zonder benadrukken van schoolachterstand en schoolverzuim. Dat is naar onze mening dan te veel uit de eigen belangen van school gedacht en heeft niets met talentontwikkeling van je kind te maken. Het straalt uit dat de rest voor school niet relevant is als het schoolverzuim maar op orde is en de Onderwijsinspectie tevreden. Zo’n houding diende zeker niet het belang van ons kind. Focus hoe leuk het is om te leren en dan nog is dat geen garantie op minder schoolverzuim maar het voelt minimaal anders. Dat was voor ons als ouders des te meer reden - in het belang van ons kind - om school ten aanzien van ons kind meer bij te gaan sturen. Tegenvaller voor school was ook dat wij geen energie wilden stoppen in hun negativiteit. School zet in op straffen, wij op belonen en positiviteit. Wij voelden dan ook geen behoefte om school maar iets te verantwoorden of te bewijzen. Wij staan anders in het leven, verschil van positieve instelling en inzicht. Prima, maar niet elkaar dingen opdringen.

Wij hadden als gezin ontzettend veel tegenslag maar dat zei niets over ons als liefdevolle ouders. Tegenslag is nu eenmaal onderdeel van het leven en nee dat valt niet te regisseren, iets wat scholen het liefst wel doen. Ziek zijn past niet in het uitgestippelde plaatje en hoe dit beleidsmatig en empirisch is uitgedacht. Ziek zijn en niet fysiek naar school kunnen is een ‘zonde’. Alsof een kind erom vraagt? Tegenslag is niet leeftijdsgebonden en overkomt helaas ook vele kinderen. Zo heeft Nederland alleen al zo’n 15.000 kinderen die te maken krijgen met Passend Onderwijs. Concrete cijfers zijn onvoldoende inzichtelijk dus misschien zijn het er wel veel meer.

Overigens zijn wij van mening, dat school, de Leerplicht, de opvoedbemoeienissen, de druk van school en de ‘ketenpartners’ zoals Jeugdzorg mede veroorzaker zijn van maatschappelijke problemen zoals gezinsruzies of scheidingen. Waarom wij er zo tegenaan kijken? Omdat je naar school moet en gezien onze ervaring om op een heel gezin druk uit te oefenen om een kind ten koste van alles maar fysiek op school te krijgen. Het is opgelegde dwang en dat voelt niet goed. Dat voelt onveilig. Misschien zijn er lezers die het fijn vinden, wij niet.

Dwang levert negatieve energie op zonder dat het bijdraagt aan een oplossing. Er worden problemen gemaakt in plaats van opgelost. Het heeft ons dan ook bijzonder geholpen om de handen ineen te slaan om wel aan onze oplossing vast te houden. Geen ruimte voor discussie, dit is het. Het mooie is, wij zijn door onze persoonlijke tegenslagen en door elkaar te steunen nog meer naar elkaar toegegroeid. Wij hebben achteraf deze periode ook als heel leerzaam ervaren, omdat het nieuwe inzichten heeft opgeleverd over hoe wij wel en niet ons leven willen inrichten. En ja, we hebben ondanks die enorme Survival van het Passend Onderwijs ook heel wat afgelachen om het nog enigszins draaglijk te houden. Gelukkig wel.

Onze gezondheidstegenslag heeft het elkaar liefhebben, elkaar waarderen, respecteren en onze humor enorm gesterkt en kracht gegeven. Wij versterkten elkaar juist om de tegenslag en de inhumane werkwijze ten aanzien van ons gezin het hoofd te bieden. Wat was er nu feitelijk aan de hand? Onze gezondheid liet ons kind en ons in de steek. En dan word je als gezin door een negatieve benaderingswijze vanuit het Onderwijsveld en de ketenpartners aangevallen in plaats van ondersteund waardoor je als gezin in een overlevingstand beland. In de overlevingstand! Het gaat hier notabene enkel om het vinden van Passend Onderwijs voor een ziek kind. Het leek wel een regelrechte oorlogsverklaring aan ons adres. Haha, wat een knullige performance eigenlijk. Dit boek heet niet voor niets Schoolveteraan.

Kwalitatieve oplossingen of acceptatie

School en ‘interventie, niet ondersteunende’ instanties mogen anders denken. Echter wij konden in het belang van ons kind en zijn welbevinden met hen geen overeenstemming bereiken voor een Passend Onderwijs-oplossing. En ja dat was ook nog eens in ons eigen gezinsbelang. Een nieuwe gezondheid of een paar nieuwe oren voor ons kind is verre van realistisch niet waar? Dus waarom met onzinnige oplossingen komen die geen aansluiting vinden? Accepteer die situatie. Die kwalitatieve inschatting hadden wij van deze professionals verwacht. Wij, volwassenen en ouders, weten prima wat wij voor ons kind en onszelf wel en niet nodig hebben. Die gratis pauzeknop hè? De kosteloze, maar effectieve oplossing die bijdraagt aan levensvreugde. Een gratis oplossing en dat terwijl wij Nederlanders zo gek zijn op gratis, haha.

5.    Beschikbare tijd en begrip

Als het uitgangspunt het belang van het kind is, in dit geval ons kind, dan vinden wij het als ouders onbegrijpelijk dat er geen begrip is voor werkende ouders. Helemaal als bij deze werkende ouders (tijdelijke) ziekte van meerdere gezinsleden speelt zoals bij ons. Om concrete voorbeelden te geven bij ons gezin: specialisten bezoeken voor alle gezinsleden, meerdere operaties, ziekenhuisopnames, revalidatieperiode na de operaties, intensieve (mantel)zorgtaken zoals drie tot vijf keer per dag oren druppelen, extra hygiëne, ondersteuning bij aankleden, verzorging bij dagelijks zelfstandig functioneren omdat een ouder letterlijk even onthand is. Gewoon begrip voor extra (dagelijkse) taken die tijd en energie vragen binnen een gezin. Een gezin waarbij herstel en brood op de plank voor ons kind eerste prioriteit is. Wie voor langere tijd arbeidsongeschikt is geraakt weet wat er dan ook allemaal op je af komt en hoe intensief alleen al dat is om aan te voldoen. Want ook daar hadden wij in die tijd mee te maken. Dan blijft er geen ruimte over voor nog meer andere verplichtingen zoals wekelijkse schoolgesprekken en schoolmails omdat er aan je kind getrokken wordt, (onnodige) tafelgesprekken of verplichte Jeugdzorgbezoekjes tussen het ‘werken’ door.

Praktisch iedereen wil wat van ouders tussen 8:30 en 17:00 uur, de werkgever, de Arbo-arts, het UWV, het Onderwijsveld, de Gemeente en ziekenhuisuren vallen binnen dat tijdstip. Zo stuitten wij op bijvoorbeeld rapportages van Jeugdzorg die stelden dat wij de afspraken ‘steeds’ afzegden. Tja, als je je als Jeugdzorg beperkt tot die uren en ouders werken, specialisten bezoeken in het kind- en gezinsbelang en je wilt net als alle andere instanties op dezelfde momenten tijd om schoolverzuim voor de Onderwijsinspectie te verantwoorden, dan klopt het dat het weleens anders uitpakt. Bij de werkgever moet er dan ook maar net de mogelijkheid en flexibiliteit zijn. En eten en onderdak is naast liefde en aandacht een eerste levensbehoefte van een kind. Dus ons allereerste belang. Dat borgen, ja daar waren wij als ouders absoluut schuldig aan. Meer uren in een dag zijn er nu eenmaal niet. School voorziet nu eenmaal niet in een eerste levensbehoefte. Om dat dan in een rapportage weg te zetten als ‘afspraakweigeraar’ is nogal denigrerend naar de ouders toe. Helemaal gezien onze situatie. Je zou zelfs kunnen stellen dat het smaad is aan het adres van de ouders, want de waarheid werd bewust verdraaid. Het stelde ons als ouders bewust in een kwaad daglicht en het werd tegen ons gebruikt door andere ketenpartners. Onacceptabel om ons zo weg te zetten in een formeel rapport. Ook tastte het het vertrouwen aan, want het klopt niet wat er staat. Terwijl jij als ouder in de eerste levensbehoefte van je kind voorziet, zorg draagt voor je kind door naar een specialist te gaan en je kind intensief verzorgt met medicatie, claimen school en Jeugdzorg jouw tijd en bestempelen je als afspraakweigeraar?

Voel je het verschil in aanvliegroute? Door ouders als weigeraars te bestempelen heeft dit een negatieve lading gekregen. Een afkeurstempeltje richting ouders. Dit terwijl wij met zijn drietjes in die tijd nog net niet verdronken in onze eigen gezondheidssituatie, laat staan dat we tijd en energie vrij konden maken voor bedachte verplichtingen die volledig voorbijgingen aan ons recht op welzijn. Onze uitjes waren verlof opnemen om naar het ziekenhuis te gaan. Mogen wij dan begrip verwachten voor onze situatie, minimaal in het belang van ons kind?

Verzuimalibi

Daar komt bij dat als je met je kind al bij een eigen specialist loopt Jeugdzorg geen enkele toegevoegde waarde heeft die bijdraagt aan de gezondheid van je kind. Jeugdzorg zit er, zoals wij hebben ervaren, ter verantwoording van schoolverzuim voor de Onderwijsinspectie. Zij zijn er voor school om een verzuimalibi te fixen, daar hoeven we niet geheimzinnig over te doen. Als ouder verschijn je dus omdat school die behoefte heeft, niet voor je kind. Je kind loopt al bij een eigen arts.

Beschikbare tijd en begrip

“Het recht op welzijn en gezondheid van het kind en ouders heeft altijd voorrang op verplichtingen. Uitzonderingen daarop zijn uitgesloten. Begrip en beschikbare tijd in belang van het kind is een randvoorwaarde. Jeugdzorg en school hebben dat belang te respecteren en te faciliteren.”

Dat schoolverzuim is de verantwoording van school. Dat is een schooltaak, maar als ouders van een ziek kind krijg je die taak er doodleuk ook nog even bijgeschoven op je toch al volle bordje.