Eveline de Groen

DE TELEFOONB*TCH

Een kijkje in het leven van een doktersassistente

Deel 1

In deze reeks verscheen ook:

De Telefoonb*tch op 1,5 meter (2021)

Copyright © 2022 Eveline de Groen
Heruitgave

Auteur: Eveline de Groen
Uitgeverij: Uitgeverij De Linde
Redacteur: Sanne Visch, Pen & Inkt

ISBN e-book: 9789083166735
ISBN fysieke uitgave: 9789083243733
NUR: 401

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle mensen in dit boek zijn niet bij hun echte naam genoemd en de verhalen zijn zo verteld dat ze niet herleidbaar zijn naar de persoon.

De medische informatie die in dit boek gedeeld wordt kan niet beschouwd worden als medisch advies.

Voorwoord

Je weet niet half hoe tof ik het vind dat je mijn boek in handen hebt! Een bundel vol verhalen over mijn prachtige beroep: doktersassistente. Hiermee geef ik je een kijkje achter de schermen op een huisartsenpraktijk en spoedpost.

Ik ben dankbaar, trots en blij dat dit boek er gekomen is.

Alvast dank voor het lezen!

Veel liefs,
Eveline

Proloog

Het is 2 mei 2017. Ik scrol een beetje door mijn facebookpagina, eerlijk gezegd een beetje doelloos. Zoals we denk ik allemaal weleens doen. Ik stuit op een bericht van een nieuwssite, het gaat over huisartsen en hun doktersassistentes. Ah! Dat gaat over mij, denk ik. Of nou ja, niet over mij natuurlijk, maar wél over mijn werkomgeving, over de gezondheidszorg, daar waar mijn hart ligt!

Met stijgende verbazing en verontwaardiging lees ik het artikel. Nee, het onderwerp is niet slecht: de toenemende drukte en vraag in de huisartsenzorg komt aan bod. Maar verder weet de journalist duidelijk weinig van het reilen en zeilen van een huisartsenpraktijk. Té weinig. En dat vind ik een gemiste kans! Als schrijven je werk is, dan moet je ervoor zorgen dat je goed geïnformeerd bent, dat je weet waar je het over hebt, dat je je lezers de juiste informatie geeft. Althans, dat vind ik.

Wat me ertoe doet besluiten om de reacties op het artikel te lezen, weet ik tot op de dag van vandaag niet. Ik ben er niet zo’n voorstander van dat iedereen, echt iedereen, zijn ongefundeerde en schreeuwerige mening over allerlei onderwerpen kan geven op internet.

De fakeaccounts en trollen daargelaten: er zitten te veel mensen op Facebook en andere vormen van sociale media die er hun dagtaak van hebben gemaakt om op alle nieuwsberichten te reageren, of het nou relevant is en toegevoegde waarde heeft of niet.

Ik heb inmiddels ook gezien dat er mensen zijn die nieuwsberichten in een bepaalde categorie gebruiken om hun verhaal te vertellen. Dat is iets dat heel veel voorkomt binnen de categorie gezondheidszorg. Verhalen over vreselijke artsen, slechte communicatie, verpleegkundigen die alleen maar koffiedrinken en doktersassistentes die te dom zijn om te poepen.

Onder dit artikel wordt er vooral geklaagd over doktersassistentes. We worden telefoonbitches en domme receptionistes genoemd, die niet eens in staat zijn een goede afspraak te maken. En dat zijn de milde reacties, de rest laat ik aan jullie verbeelding over.

Ik ga zeker niet ontkennen dat er fouten gemaakt worden, ik zou de laatste zijn die dat doet. Sterker nog, ik heb zelf helaas ook meegemaakt dat er fouten gemaakt werden, zowel professioneel als in mijn privéleven.

Overigens vind ik fouten altijd een groot woord: niet alles is altijd zwart of wit, fout of goed. Ik merk dat ervaringen vaak negatief zijn. Dat begrijp ik. Het gaat immers over je eigen gezondheid of over die van je kind, partner, moeder, vader, zus enzovoort. Je wilt dat daar het beste van het beste voor gedaan wordt.

Waar ik heilig in geloof, wat ik wéét en iedere dag weer zie gebeuren op mijn werk: praktisch alle zorgverleners zetten zich met hart en ziel in om het beste van het beste te geven qua zorg.

Ieder op hun eigen vlak, daar waar ze voor zijn opgeleid, maar altijd met betrokkenheid, vastberaden te doen wat zij kunnen doen voor hun patiënten.

Die dag wilde ik eerst reageren op alle opmerkingen onder het nieuwsbericht, maar ineens besloot ik het grootser aan te pakken. Ik maakte een facebookpagina aan als doktersassistente en begon verhalen te delen uit mijn werk.

Niet mooier dan het is, maar gewoonweg de rauwe ervaringen. De mooie dingen, de nare dingen, de kleine geluksmomenten. En langzamerhand begon ik ook wat meer uitleg te geven over het hoe en waarom van triage, soms wat lichte medische achtergrondinformatie, soms gewoon een beschrijving van hoe een dag eruitziet. Ik noemde het destijds een reis door ons beroep, door míj́n beroep: en dat is wat het geworden is!

Toen ik begon, hoopte ik dat het me zou lukken mensen anders te laten kijken naar doktersassistentes, al was het er maar één. Totaal verbaasd merkte ik dat er volgers bij bleven komen die ook reageerden op mijn blogs, die mij privéberichten stuurden, die lieten merken het allemaal ineens veel beter te begrijpen.

Dat doel heb ik dus ruimschoots behaald! En ik ga het gewoon toegeven: stiekem maakt me dat een beetje trots!

En toen kwam er steeds meer vraag naar een boek. Met een dosis gezonde spanning maar vooral met heel veel enthousiasme, gesteund door veel lieve mensen om me heen, kwam dat boek er. Jij hebt het nu in je handen!

DOKTERSASSISTENTE
IN SPE

De huisartsenstage

Mensen zullen me vast vreemd aangekeken hebben, ik weet het niet eens meer. Ik stond stil voor het gebouw dat de rest van mijn leven zou gaan bepalen. Hoe ik ook tegen mezelf zei dat dat wel érg dramatisch klonk: het was wel hoe het voelde. Daar in dat gebouw zou blijken of alles wat ik mezelf steeds voorhield ook waar zou blijken te zijn.

Hoelang ik er gestaan heb? Ik was veel te vroeg van huis vertrokken, want stel dat me onderweg iets zou gebeuren waardoor ik te laat zou komen. Wellicht had ik dan geen stageadres meer – en die lagen toch al niet voor het oprapen. Uiteindelijk ging ik vijf minuten voor de afgesproken tijd naar binnen, dus ik denk dat ik er zeker een minuut of tien heb gestaan. Kijkend naar een onopvallend gebouw vol met huisartsen, assistentes en POH’s. Toen nog allemaal onbekenden voor mij.

Onzekerheid is mijn allergrootste valkuil, mijn hele leven al. Ondanks verschillende trainingen lukt het me maar niet daarvan af te komen. Die onzekerheid zorgde ervoor dat ik met lood in mijn schoenen, transpirerende handen en een flink versnelde hartslag naar binnen stapte. Het ‘ik-ga-dit-toch-nooit-kunnen’ klonk als een liedje dat niet weg wilde gaan in mijn hoofd en overstemde mijn gezond verstand.

De assistente achter de balie keek me vriendelijk aan. Ik vertelde haar dat ik voor een kennismakingsgesprek kwam in verband met stage. Ze stond op van haar stoel, lachte me stralend toe en gaf me een hand: ‘Hoi! Welkom, ik ben Petra. Heb je het makkelijk kunnen vinden? Kom mee, hier kun je zitten. Lust je wat te drinken?’

Terwijl ze vrolijk doorkletste kwam er een stuurs uitziende, nog jonge vrouw binnenlopen. Ze had kort zwart haar en lichte ogen, maar door haar blik leken ze donker.

‘Is dat die stagiaire?’ vroeg ze aan Petra, zonder mij aan te kijken of aan te spreken.

‘Jazeker, Mireille, dit is Eveline. Eveline, dit is Mireille, je stagebegeleidster.’

Het liedje van onzekerheid, dat op de achtergrond nog zachtjes speelde, klonk in mijn hoofd ineens een stuk harder. Petra was zo vriendelijk, ik had gehoopt met haar als begeleidster te mogen werken. Maar Mireille… ze keek zo boos. Ik probeerde mezelf voor te houden dat ik niet op de eerste indruk moest afgaan. Misschien had ze gewoon een slechte dag?

Mireille nam me mee naar een spreekkamer om kennis te maken en afspraken te maken voor de stage. Ik pakte mijn stagemap, maar voordat ik iets kon zeggen, zei ze: ‘We hebben helemaal geen zin in een stagiaire, maar ja, het moet nu eenmaal van de huisartsen. Verwacht niet dat we veel tijd aan je kunnen besteden…’

Van de rest van het gesprek kan ik me niets meer herinneren. Volkomen gedesillusioneerd fietste ik naar huis en met lood in mijn schoenen begon ik een week later aan mijn stage…

Zes weken later

Je. Kunt. Het. Niet.

Je. Wordt. Nooit. Een. Goede. Doktersassistente.

Nooit. Nooit. Nooit.

De woorden en zinnen klonken door mijn hoofd op het ritme van de trappers. Ik registreerde nauwelijks de mensen die ik tegenkwam, de windvlagen waar ik tegenin moest trappen, de dreigende donderwolken in de verte. Of misschien registreerde ik ze wel, want ik weet nog dat ik de drukkende atmosfeer en het vooruitzicht op donder en bliksem perfect vond passen bij de dag.

De dag begon zo goed: een strakblauwe lucht, een heerlijk zonnetje en... ik mocht eindelijk aan de slag! Eindelijk mocht ik gaan doen waar ik voor aan het leren was, mocht ik patiënten gaan zien. Hoewel ik al een aantal weken in de praktijk was, had ik namelijk nog niet veel mogen doen. Vandaag zou daar verandering in komen.

Mireille had al snel door dat ik handig ben met de computer en snel kan typen. Er lag een hele stapel bandjes waarop de huisartsen brieven gedicteerd hadden, de achterstand was vrij groot – en dat is een understatement. Wat is handiger dan een gratis kracht daarvoor in te zetten?!

Ik klink cynisch en zo voel ik me ook nu ik dit schrijf. Ook voelde ik me rot, dom, niet de moeite waard om energie in te steken.

Maar gelukkig, daar was Petra! Hoewel haar band met Mireille ook niet erg warm was, wist zij haar er wel van te overtuigen dat brieven typen, koffie halen en instrumenten inpakken voor sterilisatie niet voldoende stagemateriaal was. Dat ze me daarmee tekortdeed.

Met tegenzin, maar toch: we begonnen aan het assistentenspreekuur. De eerste patiënt die kwam moest een wrat laten aanstippen. Mireille liet me meekijken. De tweede patiënt kwam ook voor wratten aanstippen. Mireille zei dat ik het wel alleen kon, ik had tenslotte al meegekeken. Achteraf gezien best bizar, maar op dat moment was ik alleen maar blij!

De patiënte kwam binnen en zag direct dat ik nerveus was. En jong. En heel nieuw. Ze stelde me gerust met de woorden: ‘Joh meid, het is al zo vaak gedaan, je kunt niets verkeerd doen. En anders help ik je wel!’ Ik zie mevrouw nog voor me, al zijn we inmiddels vijftien jaar verder. Ze was vriendelijk en hielp me er als het ware doorheen. Toen Mireille binnenkwam, kroop ik in mijn schulp. Mevrouw zei tegen Mireille hoe goed ik het gedaan had en dat ik pas onzeker ging kijken toen Mireille binnenkwam. Dit was natuurlijk tegen het zere been!

Mireille antwoordde letterlijk: ‘Ze moet niet doen alsof ze zo onzeker is, dat is alleen maar om te verbergen dat ze totaal ongeschikt is voor dit werk!’

Ik weet niet meer precies wat ik toen gedaan heb. Volgens mij ben ik weggelopen. Naderhand kwam Mireille naar me toe en zei me dat ik het gewoon niet in me had. Ik zou nooit een goede doktersassistente worden, ik was totaal niet geschikt. Ze zou dit communiceren naar school. Jammer van alle tijd die ze erin had gestoken, maar ja: wat er niet inzit, zit er niet in!

Ik haatte haar! Ik denk tenminste dat haten zo voelt.

Onderweg naar huis, op mijn fiets, met haar woorden galmend in mijn hoofd, nam ik me voor om mijn stage te gaan halen met de hoogst haalbare score, mijn complete opleiding te halen met cijfers boven de 9 en een heel goede doktersassistente te worden.

Petra heeft, in overleg met een van de huisartsen, mijn stage laten slagen. Die laatste paar weken oefende ik triage aan de telefoon, zat ik aan de balie, deed ik spreekuur en het ging ontzettend goed. Ik genoot en merkte dat ik het kon.

Mireille had geen macht meer over mij!

De ziekenhuisstage

Ik hou van ziekenhuizen. De lange gangen, de witte uniformen, zelfs de steriele geur. Ik kan me herinneren dat, toen ik een jaar of vijf was, mijn opa lange tijd opgenomen lag. Ik mocht regelmatig bij hem op bezoek met mijn ouders. Mijn opa vertelt nu nog steeds met een lach op zijn gezicht hoe ik altijd naar de verpleegkundigen en dokters liep om hen van alles te vragen. ‘Het zal er al vroeg in,’ zegt hij dan altijd.

Nu loop ik weer in zo’n lange witte gang, maar niet om op bezoek te gaan bij opa. Nee, ik ben hier om aan mijn ziekenhuisstage te beginnen.