De Feind invasie

Boek 3 in de Ontdekking van de mens-serie

Frank van Dongen

De Feind
invasie

978-90-831676-2-6
NUR 333
1e druk 2021

Copyright © 2021 Frank van Dongen
Redactie: Sarah de Waard, Erik Schreuder, Sophie van Dongen,
Paul Impens
Omslagillustratie © 2021, Slobodan Cedic
Ontwerp en binnenwerk Nederlandse uitgave: Michael van Zijl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden
verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor zo ver het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912 jº het Besluit van 20 juni 1974, Stb. 351, zoals gewijzigd bij het Besluit van 23 augustus 1985, Stb. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht (Postbus 3051, 2130 KB Hoofddorp). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) dient men zich tot de uitgever te wenden.

Jack Newman, Torusstation

Jack zweefde in het niets, als een geest losgelaten uit zijn fles. Hij wist dat hij werd gewogen, doorgemeten, beoordeeld. Niet zijn fysieke maten, kenmerken en capaciteiten. Het was zijn losgelaten geest die werd gewogen.

Er was geen manier om te weten hoe lang dit beoordelingsproces duurde, en wat de afstand was in ruimte en tijd die hij daarbij aflegde. Misschien bleef hij op de Aarde en werd hij wakker in het hier en nu, of morgen op Groenland of Antarctica. Misschien werd hij ergens ver weg wakker onder een andere zon, ook ver weg in de toekomst door de astronomisch langdurige reis daarheen.

Of het na dagen, maanden of jaren was, wist Jack niet, maar op een gegeven moment kreeg hij weer gewaarwordingen binnen. Zijn geest werd teruggestopt in de fles.

Hij lag op zijn rug tussen rubberachtige plooien. Een halve meter boven zijn gezicht straalde een gekromd oppervlak een rode gloed uit. Hij tilde zijn hoofd op en bekeek zijn lichaam. Hij droeg een half doorzichtig duikerspak dat hij nooit eerder had gezien. Als een tweede huid zat het om hem heen. Het was anders dan het permanente VR-bodysuit dat hij de laatste jaren in de gevangenis had gedragen. Misschien was dit een echte tweede huid.

Met beide handen duwde hij tegen de dekplaat. Met een zuigend geluid ging de cabine open. Een waterig grijs schijnsel viel naar binnen, als het licht van een regenachtige winterdag in London. Met een verrassend gemak kwam hij overeind en klom over de rand van de cabine. Licht als een veertje landde hij met beide voeten op een donkergrijze vloer en stond meteen stabiel.

Hij stond op de bodem van een gladde, ronde tunnelbuis, die een doorsnede had van ongeveer twintig meter. De bodem liep horizontaal. De tunnel was gekromd. Naar beide kanten boog de tunnel na ongeveer honderd meter uit het blikveld weg.

Hij was hier eerder geweest, herinnerde hij zich. In de tussenfasen van zijn opgerolde bestaan, in de schemerzone tussen zijn eigen levensfilm en die van Redmond. Maar ook op andere plaatsen, of in andere tijden, was hij hier geweest, niet alleen met zijn geest zoals in zijn opgerolde bestaan, maar ook fysiek had hij hier eerder en veel vaker rondgelopen. De omtrekken van die rondgangen kon hij nog opgraven uit zijn overbelaste geheugen, de inhoud en betekenis ervan waren verdwenen.

In een reflex greep Jack naar zijn achterhoofd en voelde dat de rubberachtige helm die daar ooit had gezeten, nu weg was. Het verhevigde zijn gevoel van naaktheid en kwetsbaarheid, en van innerlijke leegte, en nu realiseerde hij zich wat hij was kwijtgeraakt. Zijn externe geheugen droeg hij niet meer bij zich. En hij had geen idee waar en wanneer hij zijn artificiële brein had afgelegd en verborgen, of wie het van hem had gestolen.

Hij leefde nu al zoveel langer dan een normaal mens. Al die levenservaringen, indrukken en inzichten, al die verworven kennis en vaardigheden… hij kon het godsonmogelijk allemaal in zijn natuurlijke brein opslaan. Daartoe had hij een extern geheugen gehad. Zoals hij dat ooit in zijn oorspronkelijke leven op Aarde via een extern geheugenimplantaat ook had gehad, als 256 NI-AI, om de immense hoeveelheid informatie die hij toen in korte tijd tot zich nam te kunnen opslaan en bewerken. Hij moest zijn externe geheugen terug zien te vinden, om zich weer te herinneren wat hij de afgelopen decennia, of misschien waren het eeuwen, allemaal had meegemaakt en geleerd. Nu was zijn geheugen van zijn niet-Aardse bestaan een soort gatenkaas, met meer gat dan kaas.

‘Ik sta in een enorme torus,’ zei Jack hardop, en hij hoorde dat zijn stem nog hetzelfde was. ‘Een torus die horizontaal in het zwaartekrachtveld ligt.’ Na een paar seconden hoorde hij zijn eigen woorden uit beide richtingen terugkeren, en na een paar seconden nog eens, en nog eens. Pas na tien of twaalf keer stierf de echo van zijn stem weg.

Iedere tien of twintig meter zat er een zwarte ring van ongeveer een meter doorsnede in de toruswand, schijnbaar willekeurig verspreid. Sommige zaten in de bodem of het plafond, andere in het meer verticale deel van de tunnelbuis. Verder kon Jack geen kleurschakeringen, reliëf of merktekens ontdekken.

Hij hurkte neer en liet zijn vrije vingers door de ringvormige inkeping gaan. Waarheen leiden deze luiken? En hoe krijg ik ze open?

De volgende ring zat een paar meter hogerop in de wand. Terwijl Jack zich schrap zette om tegen de kromming op te klimmen, leek de gehele torus met hem mee te draaien. De richting van de zwaartekracht bleef loodrecht op de bodem onder zijn voeten staan.

Nadat hij zich had hersteld van een duizeling, bleef hij voetje voor voetje omhoog lopen, totdat hij rechtop stond op de plek die zojuist nog het plafond was geweest.

Ongelofelijk, dacht hij, ik kan over de binnenwanden van deze holle torus lopen als over het buitenoppervlak van een planeet of maan.

Jack begon door de in zichzelf terugbuigende tunnel te lopen. Totdat hij een luik aan zijn voeten in het niets zag verdwijnen. Hij staarde in een zwart gat en slaakte een kreet. Voordat de echo van zijn kreet kon terugkeren, sprong hij in het diepe.

Jack Newman, Detroit Detentie Compound, 2093

De dagen na zijn a-sterfelijkheidsbehandeling, die hij in comateuze toestand had ondergaan, keerden Jacks herinneringen terug.

‘Wat doe je als je tot de ontdekking komt dat je nog maar een jaar hebt te leven?’ zei hij hardop tegen zichzelf. ‘Een vraag die studenten elkaar in een pub in Cambridge als gedachte-experiment wel eens stelden. Niemand heeft ooit gevraagd wat te doen met een eeuwig leven. Ik behoor tot de eerste mensen die een antwoord moeten vinden op deze vraag.’

Jack schoot in de lach, een lach die niemand anders zag of hoorde want het was nacht en hij was alleen in zijn tiendubbele cel. ‘Wat doe je met de wetenschap dat je a-sterfelijk bent als je levenslang in de gevangenis zit?’

Na een minuut stilte, gaf Jack zichzelf antwoord: ‘Voor eens en voor altijd ontsnappen uit de gevangenis, ten koste van alles, zo snel mogelijk.’

Twee weken na zijn wedergeboorte kwam Dr. Olga McKenzie, zijn behandelend arts van het AMOR-programma, voor het laatst op controlebezoek. Ze constateerde dat Jack fysiek, mentaal en emotioneel helemaal in orde was. Nee, ze mocht niet nog even blijven om nader kennis te maken, antwoordde Jacks IGD-zusje desgevraagd met een verlegen glimlach. Ze vertrok en even later verscheen opeens Paul Markov bij zijn cel, begeleid door vier bewakingsrobots. De melding van naderende bezoekers op zijn digitale netvlies was aan Jacks aandacht ontsnapt.

In Cambridge had Jack een brein-brein interface aangelegd tussen zichzelf, Paul, en Christine en Antonio, twee andere intelligent genetic design-vrienden. Korte tijd waren ze een geestelijk versmolten IGD-vierling geweest, die alles en iedereen op Aarde in denkkracht en creativiteit overtrof. Maar Christine en Antonio werden vermoord, en Jack en Paul werden gedwongen om hun brein-brein interfaces af te staan aan de regeringstop van de VS. Jack had dat gesaboteerd en was daarvoor veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf.

Jack was blij verrast om zijn oude vriend te zien. Hij voelde zich geweldig door zijn AMOR-behandeling en wilde dat graag delen met een geestverwant. ‘Kom binnen,’ zei Jack met een brede lach.

Paul schudde hem de hand en ze namen plaats aan Jacks grote werk- en tekentafel. Het houten tafelblad was bezaaid met schetsen van nieuwe ideeën die sinds zijn a-sterfelijkheid weer met kinderlijk gemak in zijn geest opdoken.

‘Wat brengt je hier?’

‘Goed nieuws en slecht nieuws.’

‘Doe dan maar eerst het slechte.’

‘Alle natuurlijk verwekte proefpersonen zijn op… onaangename wijze om het leven gekomen tijdens de tweede klinische test van het AMOR-programma. Gecondoleerd. Je bent negen gevangenisvrienden verloren.’

Jack moest zijn best doen om niet in lachen uit te barsten. ‘Het spijt me om dat te horen,’ zei hij. ‘En het goede nieuws?’

‘Alle IGD-proefpersonen hebben het overleefd. Er zijn nu zes a-sterfelijke mensen op Aarde.’

‘Zes?’

Paul wees naar Jack. ‘Jij. Valerie Darwin. David Barr. En drie IGD-kinderen van rijke opvoeders die je denk ik niet persoonlijk kent.

Valerie was Jacks grote liefde uit zijn tijd in Cambridge. David Barr, een jeugdvriend van Valerie, was de zoon van SoNet-president Michael Barr, en diens gedoodverfde opvolger.

ooo

Een maand na zijn ontwaken voelde Jack zich levenskrachtiger dan ooit. Zo moest een echt Alfamannetje zich voelen, de sterkste chimpansee of gorilla. Overdag leefde hij weer offline en moeiteloos herstelde hij zijn positie als de alleenheerser die alles in de gaten had en iedereen de baas was, en die geen kroonprinsen onder zich duldde.

Wanneer hij als een heersend dictator over de gangen en binnenplaats liep, zag hij dat de offline levende medegevangenen hem weer met respect en ontzag aankeken, het hoofd nederig gebogen, de blik neergeslagen, de tanden ontbloot. Hij las niet alleen angst en haat in die instinctief vertrokken gezichten, zoals de afgelopen jaren tijdens zijn steeds grilliger en wreder schrikbewind. In de laatste zes maanden van zijn totale afwezigheid had de anarchie pas echt op barbaarse wijze toegeslagen. Opportunistische bètamannen waren in het machtsvacuüm gesprongen. Niets en niemand ontziend hadden ze om het tijdelijke of misschien wel permanente koningschap gestreden. Maar dit deden ze slechts met bruut geweld, zonder om te zien of vooruit te kijken. Langer dan een paar dagen had niemand het aan de subtop uitgehouden. De afgelopen jaren had Jack alle medegevangenen met enige leiderschapskwaliteiten uitgeroeid. Er waren veel doden en gewonden gevallen, ook onder de toch al schaarse vrouwen. Het was duidelijk dat de gevangenen, zelfs de paar gefaalde onderkoningen die hun afzetting hadden overleefd, opgelucht waren dat Jack Newman terug was als de alziende, alwetende en almachtige Alfaman en de klassiek hiërarchische orde had hersteld.

Steeds vaker betrapte Jack zichzelf erop dat hij zijn medegevangenen hoofdschuddend van verwondering gadesloeg. Hoe kon hij ooit bang zijn geweest voor deze misbakte soortgenoten? Toegegeven, sommigen waren oersterk of razendsnel, maar hadden de intellectuele capaciteiten en emotionele stabiliteit van een kleuter. Met enkele anderen kon hij op redelijk niveau over politiek, wetenschap of technologie praten, maar deze mannen waren dan weer ziekelijk, zwak, traag en laf.

Jack was niet alleen sterker, sneller en slimmer dan ooit tevoren als individueel mens, hij was ook bijna onvermoeibaar en herstelde binnen een paar uur na zware en langdurige fysieke en mentale inspanningen. Hij kon bergen fysiek en intellectueel werk verzetten. Hij at twee keer zo veel synthetisch voedsel met virtuele geur- en smaakbeleving als voorheen. Aan negentig minuten slaap per etmaal had hij genoeg.

Uren voordat de sloten van de cellen ’s ochtends opensprongen, liep hij al rusteloos door zijn langgerekte cel op en neer, in het donker. Meer en meer vond hij zijn oude ambities terug en de wil om deze ten koste van alles na te streven. Hij dacht plannen uit hoe hij zonder Satomi uit Detroit Detentie Compound kon ontsnappen en wat zijn levenspad zou zijn de eerste jaren na zijn herwonnen vrijheid. In het vinden van nieuwe wegen was hij altijd een grootmeester geweest. Ontsnappen zou desondanks steeds moeilijker worden. De Antarctica-ramp had een ongekend vruchtbare voedingsbodem achtergelaten voor een nieuwe technologische revolutie. Er was een arsenaal aan extra justitiële en medische controleapparatuur op en in zijn lichaam geplaatst. De militaire bewaking en beveiliging van de laatste Amerikaanse gevangenis was even zwaar en waterdicht als die van de bunkers waarin het kernwapenarsenaal werd opgeborgen. Een wereldwijde klopjacht had een einde gemaakt aan Ternor en niemand had nog enig teken van leven ontvangen van Harald Viktorson. Net als Nils Nagel was hij spoorloos verdwenen. Jack was waarschijnlijk de enige persoon die onder het SoNet regime leefde die wist dat Harald en Nils nog leefden, en waar ze zich schuil hielden.

Ongeveer eens per kwartaal ontving Jack nog een teken van leven van Nils. Een handgeschreven brief die door een bezoekende koerier persoonlijk aan Jack werd overhandigd, zodat niemand kon meelezen. Jack zorgde ervoor dat hij altijd een brief voor Nils had klaarliggen die hij aan de bezoekende koerier kon meegeven.

Nils schreef dat zijn gezondheid hard achteruit ging, alsof de tijd in het oerwoud waar hij zich nu schuilhield sneller verliep. In verhoogd tempo was hij aan het verouderen. Hij leefde niet ver van de niet-bestaande stad en werd goed verzorgd door de lokale stam.

Van deze bondgenoten kon Jack dus geen ontsnappingshulp van buitenaf meer verwachten.

Toch verloor Jack zijn hoop op vrijheid niet. Hij had alle tijd van de wereld, of in ieder geval tot 2102, om een onnavolgbaar plan uit te denken en het juiste moment af te wachten om het ten uitvoer te brengen. En ook het jaar 2102 begon hij steeds minder te beschouwen als een vaststaande deadline. Want hoeveel voorspellende waarde kon je nu werkelijk toedichten aan dat laatste, incomplete bericht van Mars, zo vreemd en dubbel versleuteld door Edward Fogels tweelingbroer? Hopelijk zouden zijn eigen microsondes in Alpha Centauri, waarvan de beelden en rapportages in 2095 zouden aankomen, hierover uitsluitsel kunnen geven.

Jack had nooit veel aandacht besteed aan de dood. Hij vermoedde dat de meeste mensen die zich jong voelen dat niet doen. Maar de wetenschap dat hij potentieel het eeuwige leven had begon hem nu te overweldigen. Wat voor tegenslagen hij ook te verduren kreeg, tegenslagen vergelijkbaar met de roof van zijn 256 NI-AI, de dood van Antonio en Christine, zijn levenslange veroordeling, de liefdesbreuk met Valerie, de helse eerste maanden in de gevangenis, het sterven van Satomi in zijn armen, het wegkwijnen van zijn laatste vriend Nils… vanaf nu zou hij keer op keer zeeën van tijd hebben om van deze tegenslagen te herstellen, om zelfs in de diepste afgrond weer op te staan en omhoog te klimmen en opnieuw te beginnen. Ik ben een man zonder einde. Het universum ligt aan mijn voeten. Niemand kan mij nog breken. Mijn lichaam en geest kennen geen verval. Ik ben losgebroken uit de tragische en noodlottige cyclus van onze biologische wortels. Ik ben ontsnapt aan de eeuwige herhaling der generaties.

ooo

Het nieuws moest natuurlijk een keer uitlekken, en dat gebeurde begin april 2093. De hel op Aarde brak opnieuw los, vuriger en venijniger nog dan de eerste keer. De fysieke protesten in alle grote steden waren massaler, gewelddadiger en hielden na een paar dagen niet op.

De protesten werden opgestookt en aangevoerd door senator Terence Gillmore, de extreem conservatieve en streng religieuze presidentskandidaat die in de eerste dagen van 2091 de eerste vrije presidentsverkiezingen sinds de Antarctica-ramp maar nipt had verloren van de democratische John Dennet, die algemeen werd beschouwd als vazal van ex-dictator-president David Barr, die nog steeds president was van SoNet.

Gillmore zweepte zijn grote aanhang op tot fysieke acties die niemand nog voor mogelijk had gehouden in deze tijd van vooral thuiszitten en op SoNet bezig zijn. Steeds meer verveelde werklozen en verontwaardigde online kerkgangers gaven gehoor aan de oproep van hun grote leider Gillmore. Met doodsverachting trok dit zogenaamde MOR-volk zich los van zijn SoNet verbinding, ging de straat op en keerde daar na korte slaappauzes en herstelperiodes steeds weer terug, langzaam maar zeker aan fysieke en mentale offline conditie winnend, en een zekere tolerantie tegen fysieke pijn en vermoeidheid opbouwend. Alsof men zich hierop stilletjes en stiekem had voorbereid, na het verstommen van de vorige protesten.

De boodschap die senator Terence Gillmore overal schreef en schreeuwde was duidelijk en voor het bezorgde en ontevreden deel van het volk onweerstaanbaar. Hij deed een oproep tot een heilige oorlog en die oproep verspreidde zich als een besmettelijk mentaal virus en binnen de kortste keren scandeerde iedereen het na en schalde het overal door de fysieke en virtuele straten.

De AMOR-mens wil eeuwig leven ten koste van alles en iedereen en verklaart God en Zijn schepping hiermee de oorlog. Op dit hoogverraad aan de Heer en de sterfelijke mens staat slechts één straf: de dood.

De protesten van het MOR-volk kwamen voor Jack letterlijk heel dichtbij, dit keer. Het was op een of andere manier bekend geworden dat zich in Detroit Detentie Compound één van de zes AMOR-mensen ophield. De gevangenis was bedoeld om het volk tegen misdadigers als Jack te beschermen. Nu was die functie opeens omgedraaid. Nu stonden die zwaarbewaakte en -bewapende muren er om Jack tegen het woedende volk te beschermen.

Tienduizenden en later honderdduizenden fanatieke aanhangers van de vele soorten en smaken anti-a-sterfelijkheidsbewegingen stroomden te voet toe over de langgerekte betonvlakte die de toegangsweg vormde tot de poorten van de gevangenis. Ze stampten massaal op de grond en beukten met vuisten, helmen, tafelpoten en andere uit hun staatswoningen losgebroken interieuronderdelen tegen de poorten en buitenmuren van de gevangenis. Dag en nacht hield dit dreigende stampen en dreunen aan. Het was bijna even gewelddadig en vele malen beangstigender dan de aardbevingen van de Antarctica-ramp waren geweest. Behalve het schudden en bonken van de vloeren en het trillen van de tralies, klonken ook de kreten en leuzen van de bloeddorstige meute door tot in de kern van de gevangenis. Soms uren achtereen hoorde Jack zijn naam gescandeerd worden uit duizenden kelen, gevolgd door het bekende strijdlied van Terence Gillmore en spontane leuzen als maak hem dood, slacht hem af, terug naar de hel met die demon, branden moet de duivel.

Na een paar dagen verscheen senator Terence Gillmore in eigen persoon aan de gevangenispoorten, om zijn zaak nog meer kracht bij te zetten.

Via door cameradrones opgenomen beelden die door de SoNet nieuwsplatforms 24 uur per dag realtime werden uitgezonden, zag Jack de anti-AMOR senator onvermoeibaar voor zijn politieke voetvolk lopen, bijna dag en nacht. Terence Gillmore was een indrukwekkende en vreeswekkende verschijning. Een rood aangelopen, opgeblazen hoofd met diepe zwarte wallen onder zijn ogen, alsof zijn gezicht zojuist door de vuisten van een kooivechter was toegetakeld. Hij was groot en lijvig als een ijsbeer. Minstens tweehonderd kilo vormloos vlees en vet droeg hij met zich mee. Als deze MOR-meute ooit haar zin kreeg en zou doorbreken tot in de cellenblokken van de gevangenen, dan zou Terence Gillmore, zo stelde Jack zich voor, eigenhandig het ouderwetse slagwapen opheffen om Jacks hoofd van zijn romp te scheiden en de wereld van zijn demonische bestaan te verlossen.

Jack voelde en hoorde de protesten aan de poorten van de gevangenis niet alleen van zeer nabij met zijn eigen zintuigen. Hij zag en hoorde ze ook, met doodsangst in iedere eeuwig jeugdige cel in zijn lijf, via SoNet op de lokale, nationale en globale nieuwsplatforms.

Hij zag dat de voorhoede van de woedende volksmassa in de loop der dagen steeds werd vernieuwd en steeds brutaler werd. Alleen senator Terence Gillmore week niet van zijn plek. De groeven onder zijn ogen werden steeds dieper. Zijn ronde schouders hingen steeds meer af. Zijn bewegingen werden trager, houtiger. Maar de lelijke ijsbeer bleef op zijn post. Hoe de benen van de man al die massa konden blijven dragen, was Jack een raadsel. Misschien werd hij geholpen door een exoskelet, verborgen onder zijn kleren.

De fysieke aanwezigheid van hun grote leider leek ervoor te zorgen dat steeds meer protesterende mannen en vrouwen hun vrees voor uitputting, pijn, letsel en zelfs de dood overwonnen.

Jonge kerels begonnen de poorten in brand te steken, bestormden barricades en klommen over muren en hekken. Zonder aarzeling ging men met blote handen, houten balken en metalen staven in gevecht met bewakingsrobots en beveiligingsgronddrones. Enkele van deze machines werden door kluwen van mensen overmeesterd, ontmanteld en kapotgeslagen. De metalen monsters sloegen wel van zich af, maar niet op volle kracht en ze openden vooralsnog niet het vuur. Desondanks raakten honderden mensen gewond en tientallen stierven aan hun verwondingen voordat robotambulances ter plekke waren om hun bloedingen te stelpen, hun luchtwegen vrij te maken of hun hart weer op gang te brengen.

In het commentaar dat de voor zichzelf sprekende beelden begeleidde, werd vermeld dat de gevangenisdirecteur, de burgemeester van Detroit, de gouverneur van Michigan en zelfs de president van de VS het na langdurig onderling beraad nog steeds niet aandurfden om excessief geweld te gebruiken tegen een volksmassa die hoofdzakelijk bestond uit brave burgers zonder strafblad.

President John Dennet riep senator Terence Gillmore in een openbare smeekbede op om de belegering van Detroit Detentie Compound te staken en terug te keren naar huis, voordat de dingen echt uit de hand liepen.

Gillmore antwoordde met zijn donderende, dreigende stem dat hij niets liever wilde dan terugkeren naar zijn vrouw en kinderen thuis in Tennessee, en dat hij dat zou doen zodra AMOR-man Newman aan het MOR-volk was uitgeleverd en ter dood was gebracht.

De president gaf het leger opdracht om de bewaking van de gevangenis te versterken met nog veel meer militaire robots en drones en zelfs de schaarse eenheden van klassieke mariniers en commando’s van vlees en bloed werden gemobiliseerd. Deze troepen werden tot nu toe exclusief paraat gehouden om direct ingezet te kunnen worden tijdens rampen en noodsituaties waar drones en robots niet functioneerden door uitval van elektriciteit, radioverkeer en SoNet-verbindingen.

Gebruik van vuurwapens bleef uitdrukkelijk verboden, verkondigde de president, zowel voor robots, drones en soldaten, zelfs in geval van zelfverdediging.

Zonder vuurkracht was er zelfs met de meest geavanceerde militaire technologie geen houden aan tegen deze levende stormvloed van haat en woede. De a-mortale gevangene moest dood. Eerder zou de mortale volksmeute niet huiswaarts keren. IJsbeer Gillmore bleef standvastig en onverschrokken voor de gevangenis staan.

‘Al moet ik hier sterven,’ donderde Gillmore in een microfoon, ‘ik zal niet wijken voordat de hier opgesloten demon zijn verdiende doodstraf heeft ondergaan.’

Het op afstand blussen van de brandende poorten was niet meer vol te houden. De houten balken verkoolden en de metalen bepantsering smolt. Wat er van de buitenpoorten overbleef, werd door het toestromende volk weggeslagen en platgelopen. De eerste ring van verdediging was gebroken. Het was slechts een kwestie van tijd voor ook de tweede en derde verdedigingslinies zouden worden overwonnen en de duivel Jack Newman uit zijn cel zou worden gesleurd en gevierendeeld of op andere wijze ter plekke ter dood zou worden gebracht.

Panisch van angst zat Jack dag en nacht gekluisterd aan de realtime SoNet-beelden die zijn eigen belegering lieten zien. Ieder uur zag hij zijn vijanden een stukje dichterbij komen. Nog een etmaal of twee, en sterfelijke handen zouden zijn a-sterfelijke lijf aan stukken scheuren.

President Dennet liet het zover niet komen. Hij stuurde een gepantserde helikopter die landde op de binnenplaats van Detroit Detentie Compound. Nog nooit had Jack zich met zoveel vreugde in de boeien laten slaan. Met zijn handen op zijn rug gebonden, een anti-vlucht wurgring strak rond zijn hals en een zwarte kap over zijn hoofd, werd hij uit zijn cel getrokken, door dreunende en ratelende gangen gevoerd en in de helikopter geduwd.

Jack slaakte diepe zuchten van opluchting toen ze met grote snelheid opstegen. Het kabaal van de wieken en de razende wind waren een oase van stilte vergeleken met het kabaal dat twee weken lang de gevangenis had geteisterd. Ondanks de kap over zijn hoofd, kon hij de beelden van zijn eigen ontsnapping aan de dood toch zien via de SoNet-nieuwsflitsen op zijn digitale netvlies.

Door de automatische berichten die SoNet via zijn digitale audiochip en visuele display permalens zijn brein binnen bleef pushen, kon Jack het nieuws ook de uren daarna blijven volgen.

Terwijl de helikopter met aan boord een geknevelde Jack Newman voor het oog van senator Gillmore en een miljoen bloeddorstige republikeinse burgers wegvloog naar onbekende bestemming, sprak
president John Dennet alle mannen en vrouwen die volgens hun justitiële lokalisatiechip in de buurt waren van Detroit Detentie Compound, persoonlijk toe via hun digitale audiochip. ‘Bij noodverordening heb ik via het uitlezen van uw JLC kunnen constateren dat u zich op dit moment bevindt op het voor burgers verboden terrein van Detroit Detentie Compound. Ik zie dat u vernielingen aanricht en levens van medeburgers bedreigt. Ook veroordeelde misdadigers genieten het universele recht op leven dat ook u geniet. De gevangene Jack Newman heb ik voor zijn veiligheid tot nader order uit de
gevangenis laten verwijderen. Nu de bron van uw redeloze woede niet meer in uw nabijheid is, ga ik ervan uit dat u weer bij zinnen komt en gehoor geeft aan mijn dringende, en zo nodig dwingende, oproep om onmiddellijk het gevangenisterrein te verlaten. Vandaag heb ik een wet uitgevaardigd die het leger de bevoegdheid geeft om burgers met militair geweld te verwijderen van het gevangenisterrein. Dit geldt ook voor senatoren. Vanaf middernacht zal de handhaving van deze wet in effect treden. U bent gewaarschuwd. Ga naar huis en blijf daar. Uw ongenoegen over politieke zaken kunt u online uiten via de hiervoor bestemde SoNet-kanalen, maar nooit op deze barbaarse manier.’

Jack werd binnen een kring van bewakingsrobots opgesloten in een onbekend gebouw. Een dag later werd hij teruggebracht naar zijn cel. De betogers waren afgedropen en keerden niet terug.

‘Ik heb nog negen jaar totdat de hel op Aarde misschien pas echt losbreekt.’ zei Jack tegen zichzelf. ‘Om voor die tijd aan de Aarde te ontsnappen, lijkt inmiddels godsonmogelijk geworden. Daarvoor heb ik te veel jaren in deze cel verspild. Maar voor die tijd uit de gevangenis ontsnappen moet mogelijk zijn. Dat moet. Anders ga ik eraan, a-sterfelijk of niet.’

ooo

Met enige aarzeling besloot Jack om de druk op zijn laatste twee bondgenoten in de buitenwereld op te voeren.

Behalve een brief aan Nils gaf hij bij het bezoek van de koerier in mei 2093 ook een brief aan Harald Viktorson mee, waarin hij met klem verzocht om haast te maken met een bevrijdingsactie, omdat hij bang was zichzelf voorgoed kwijt te raken in dit opgesloten bestaan. Ik besef dat het bijna onmogelijk is om me hier weg te krijgen, schreef hij aan Harald, zeker voor jullie die door alle overheden ter wereld worden gezocht. Vergeet daarom ons eerdere plan met de drones. Te ingewikkeld. Het enige wat een kans van slagen heeft, is het platleggen van SoNet in Detroit en omgeving. Dat kan met relatief weinig nevenschade met een nucleaire EMP-granaat. Als de verbindingen in Michigan voor een paar uur uitvallen, kan ik door een goedgetrainde luchtmobiele commando- eenheid worden weggekaapt uit de gevangenis. Het enige wat ik moet weten is wanneer ik op de binnenplaats moet klaarstaan.

Harald Viktorson, Spitsbergen, 2093

Door het veroorzaken en opeisen van de Antarctica-ramp had Harald Viktorson zich de massale woede van de mensheid op de hals gehaald. Dit was geen verrassing voor hem geweest. Wat hem wel had verrast was de grondigheid en genadeloosheid waarmee de wereldwijde klopjacht werd uitgevoerd op iedereen die werd verdacht van banden met of zelfs maar sympathie voor Ternor. Harald had niet verwacht dat de mensheid dit venijn nog in zich had.

In de periode 2081-2083 werden alle perifere Ternor-cellen opgespoord en onschadelijk gemaakt. In 2085 was het hoofdkantoor op Groenland ontdekt en opgeblazen. In 2086 waren de laatste Ternor-officieren gedood wegens gewapend verzet tijdens hun arrestatie. Alleen Harald Viktorson was nog voortvluchtig.

Aanvankelijk had alles erop gewezen dat de Antarctica-ramp haar beoogde effect zou bereiken. De wereldeconomie stortte in. De macht van de VS en SoNet wankelde. De mensheid begon te verschrompelen. Maar op wonderbaarlijke wijze begon het virtuele kapitalistische monster al na twee jaar weer uit haar as te herrijzen. De allesverslindende machine van mensenproductengroei draaide harder dan ooit. En ook de klopjacht op Harald was harder dan ooit.

Harald dook onder bij een oude vriend, op een plek waar niemand hem zou zoeken, een plek die officieel niet bestond en niet werd bewoond. Daar trok hij zich jarenlang in eenzaamheid terug op een eiland. Hij keerde terug naar een dierlijke staat van zijn, leerde zichzelf af om te denken in taal. Maar op dat eiland kon hij niet eeuwig blijven. Want zijn levensmissie was nog niet vervuld en vanaf een eiland kon hij niets ondernemen. Daarom gaf hij uiteindelijk toe aan de verleiding van een jonge vrouw en liet zich terughalen naar de wereld van de mens.

Na een periode van verslagenheid en depressie had Harald al zijn hoop gevestigd op het plan van Jack Newman, dat eerst slechts een bijzaak was geweest van het grote Antarctica Plan. Hij moest geduld hebben. Niet door werkeloos af te wachten, maar door zich actief voor te bereiden op een mogelijke interventie van de Alfabeschaving uit de richting van het naburige sterrenstelsel Alpha Centauri.

In het voorjaar van 2093 reisde Harald naar Noorwegen. Dit was nadat Jack Newman een schokkend inzicht met hem had gedeeld. Het schokkende was dat het inzicht zo voor de hand lag, en dat toch niemand ter wereld er serieus rekening mee leek te houden. Een aanval met een reeks van krachtige elektromagnetische pulsen, bijvoorbeeld veroorzaakt door de explosies van nucleaire EMP-granaten, zou alle communicatienetwerken op Aarde platleggen.

In Noorwegen sloot Harald een verbond met de stamfar van de rijkste en meest conservatieve adellijke familie. Harald mocht zich in het geheim vestigen op Spitsbergen om daar een ondergrondse wapenfabriek te bouwen, op voorwaarde dat hij nooit meer enige terroristische activiteit zou ontplooien en dat zijn wapenproductie exclusief voor het Noorse leger was bestemd. De productie zou bestaan uit conventionele offline wapensystemen, zonder enig elektronisch onderdeel, zoals de zuiver mechanische mitrailleurs, kanonnen en luchtafweergeschutstukken uit de Tweede Wereldoorlog, maar dan sterk verbeterd door toepassing van de huidige wetenschap van vuurwapenontwerp, metaal-, keramiek-, en kunststofverwerking en mechanische nanotechnologie.

Jack Newman,
Newfoundland, 2093

Tot zijn grote vreugde kreeg Jack op 1 juli 2093 door zijn koerier-bezoeker een brief van Harald Viktorson overhandigd.

Jack,

Ik ben onder de indruk van je nieuwe ontsnappingsplan. En ik ben hierin niet alleen. Waarom heb ik dit zelf nooit gezien? De gevoeligheid van onze informatie-, communicatie-, transport- en wapensystemen voor krachtige elektromagnetische pulsen is onze grote zwakte, en onze blinde vlek, zie ik nu. Voor een onderlinge oorlog op Aarde is dit inzicht niet zo schokkend. Vooralsnog hebben alle mogendheden deze zwakke plek in gelijke mate. Maar stel je de gevolgen voor van een invasie van buitenaf die begint met een reeks krachtige EMP’s. Ik heb dit inzicht gedeeld met de Noorse legertop. Als dank hiervoor hebben ze me weer in hun gelederen opgenomen, uiteraard in het diepste geheim. Ik word dus niet meer door alle overheden gezocht en bejaagd. Met financiële steun van Noorwegen ben ik inmiddels begonnen met de bouw van een ondergrondse fabriek voor EMP-bestendige wapensystemen op Spitsbergen. Ik heb de Noorse legertop ervan overtuigd dat we jou voor het ontwerp van dit soort wapensystemen goed kunnen gebruiken. Vanuit Spitsbergen gaan we via Groenland en Canada een Jack Newman reddingsoperatie opzetten. Hiervoor moeten we het meest gunstige moment afwachten. Dit laat geen ruimte om je langer dan een uur van tevoren in te lichten over onze komst. Houd je daarom vanaf nu dagelijks rond het middaguur gereed om je direct na het horen van een explosie te verschuilen in het toiletgebouw bij het basketbalveld op de binnenplaats. Deze eerste explosie is een afleidingsmanoeuvre. Na vijf minuten zal je verblind worden door een lichtflits, gevolgd door een veel zwaardere explosie. Blijf zitten waar je zit en laat je door een commando naar de ontsnappingshelikopter leiden. Na ongeveer een uur zal je gezichtsvermogen terugkeren.

Tot spoedig in Spitsbergen!

Harald

Zoals altijd versnipperde Jack de brief direct na het lezen en trok hem door de wc. Hij begon zich voor te bereiden op zijn uitbraak. Drie keer is scheepsrecht, zo zei hij tegen zichzelf. Dit keer moest het lukken. Hij zocht kleding uit die geschikt was voor een reis naar het Noordpoolgebied. En hij vernietigde alle aantekeningen en schetsen waarvan hij niet wilde dat ze ooit door de Amerikaanse overheid gezien werden.

ooo

Om twaalf uur in de middag van 4 juli 2093 hoorde Jack een daverende knal uit westelijke richting, waar Detroit City lag. De explosie was te heftig om vuurwerk te zijn ter viering van Independence Day. Het kon ook geen onweer zijn, want het was een stralende zomerdag met geen wolkje aan de hemel.

Terwijl andere gevangenen op de binnenplaats verschrikt opkeken naar de lucht, rende Jack naar het toiletgebouwtje naast het
basketbalveld en ging op een van de wc’s zitten zonder de deur op slot te doen. De alarmsirene van de gevangenis ging af, wat betekende dat alle gevangenen terug moesten keren naar hun cel. Jack verroerde zich niet.

Even later vlamde een lichtflits door zijn hoofd die niet van buitenaf maar van binnenuit leek te komen. Daarna zag hij niets dan sterren en duisternis, ook als hij zijn ogen wijd open had. Hij hoorde en voelde zijn implantaten op slaapstand gaan. Het geloei van de sirene stierf weg. Een seconde was het stil, totdat Jack een oorverdovende klap hoorde en een luchtdrukgolf hem van de wc-pot tegen de muur blies. Versuft bleef hij tussen de pot en de muur op de grond zitten.

Boven het gepiep in zijn oren uit hoorde hij een helikopter op het basketbalveld landen. De deur van het toiletgebouw werd ingetrapt. Vier sterke handen voerden hem door een zee van inkt en sterren naar de helikopter, gespten hem vast in een stoel, zetten hem een helm op. Met misselijkmakende G-krachten stegen ze op en zwenkten naar het noorden.

‘Welkom professor Newman,’ klonk een stem met een Noors accent uit de luidsprekers in zijn helm. ‘Ik ben luitenant Andersen. Het is een eer om u te mogen redden uit de klauwen van het SoNet-monster. Maakt u zich geen zorgen. Over een uur kunt u weer zien. En over een uur of zes, als de wind gunstig blijft en we niet worden onderschept door Canadese straaljagers, of door een raket worden neergehaald, zijn we boven internationale wateren en kan ons niets meer gebeuren.’

ooo

Jacks gezichtsvermogen was teruggekeerd en met een gelukzalige glimlach keek hij door het raampje van de Noorse legerhelikopter naar het onbewoonde toendralandschap van Newfoundland dat onder hen door schoot. Ze vlogen zo laag mogelijk om onder de radars van het Canadese leger te blijven.

Hij werd opgeschrikt door het vloeken de piloot. Een paar seconden later vloog er met daverend geraas een straaljager rakelings over hen heen. Uit de radio schalde een oproep van de straaljagerpiloot om de helikopter aan de grond te zetten. Als ze dit niet deden, dan zouden ze voordat ze het grondgebied van Canada zouden verlaten uit de lucht worden geschoten.

‘Sorry,’ klonk de stem van Andersen in Jacks helm. ‘Hier houdt het avontuur op. We geven ons over. Dat is beter dan een zekere dood.’

‘Wacht!’ riep Jack. ‘Zet de helikopter in ieder geval ergens aan de grond waar ik nog even van de radar kan blijven.’

‘Wat bedoelt u?’

Jack keek op zijn polsband om een geschikte landingsplek op te zoeken, maar in dit desolate landschap hadden zijn implantaten en devices het SoNet-signaal nog niet opgevangen, en SoNet hem dus ook niet.

‘Jack zei: ‘Ergens waar er geen signaal is en ik me voor een paar uur kan schuilhouden. Alsjeblieft. Dat is alles wat ik vraag.’

De luitenant en de piloot overlegden even. Nadat de Canadese straaljager weer rakelings langs was gedaverd, zei de piloot: ‘Ik kan tien kilometer verderop landen in de grote put van de verlaten Voisey’s Bay nikkelmijnen. Daar zijn vast genoeg mijngangen waar u zich een tijdje kunt verbergen.’

‘Dank u,’ zei Jack.

Een paar minuten later zette de piloot de helikopter neer op de bodem van een spiraalvormige, donkergrijze krater van een paar honderd meter diep, een reusachtig ovaal boorgat in het bruingroene heuvellandschap.

Jack bedankte de twee Noorse militairen en toen hij zeker wist dat de straaljager geen visueel contact met hen had, sprong hij naar buiten op de harde rotsbodem. Gelukkig was het hartje zomer en stond er geen ijzige wind van de Noordpool. Hij rende naar een tunnelingang aan het einde van een naar boven spiralende spoorweg.

De tunnel was hoog en breed, en door het daglicht dat naar binnen viel kon hij diep naar binnen kijken. Verderop zag hij verschillende ingangen naar zijtunnels, waarvan sommige dieper de aardkorst inbogen. Daar kon hij vast wel een paar uur uit handen van het Canadese leger blijven en ergens een compleet radiostille plek vinden om contact te maken met Redmonds levensfilm. Dan was zijn vluchtpoging tenminste niet helemaal voor niets geweest.

Hij ging de meest steil naar beneden hellende tunnel in en met zijn hand als een voelspriet langs de wand daalde hij op de tast in de inktzwarte diepte af. Vanaf het moment dat hij zijn opgerolde bestaan voelde roepen, liep hij nog een paar honderd meter door en ging toen op de scherpe stenen tussen de rails liggen.

Redmond Fogel, Lalande 21185

Met de nucleaire EMP-granaat die Redmond en Brenda uit de begraven industriestad hadden opgehaald, werd de kazerne van de Feind open geblazen en werden hun bewakingstroepen lamgelegd. Een Thoon drong binnen, maakte snuit-snuit contact met een Feind, las het gedeelte van het Feind-geheugen uit dat nog net in een Thoon-brein paste zonder het op te blazen, en doodde de Feind. Eenmaal weer in de bossen droeg de Thoon haar verworven kennis over aan haar soortgenoten en stierf aan een overdosis radioactieve straling.

De Zespoten die de missie hadden overleefd, keerden terug naar de verborgen stad van de Thains. Hier deelden zij, zo goed en zo kwaad als dat ging in hun geschreven taal en begeleidende tekeningen, hun verworven kennis over de Feind met Redmond en Brenda. In de avonduren vertaalden de twee mensen hun aantekeningen naar een verslag in hun eigen taal. Ze legden hun kennis en ervaringen vast voor het geval ze ooit nog gevonden werden door een mens van de Aarde.

Brenda en Redmond bleven de Thains helpen in hun verdediging tegen de Feind, die vanaf nu geweldloos en ondergronds was. Een aantal keer daalden de twee laatste mensen op Teese opnieuw af in de begraven industriesteden van de vervloekte en verlaten Thainbeschaving, om vergeten kennis of technologie op te halen die kon bijdragen aan het beschermen van de huidige Thainse en Thoonse manier van leven, en om het vertrek van de Feind te bespoedigen bij gebrek aan een beschaving waartegen oorlog was te voeren en waarvan de krijgsgevangenen verfeind konden worden.

Nadat de verkenningstroepen van de Feind alle noodweerwouden hadden uitgekamd en alle eilanden hadden afgezocht, werd de invasie afgeblazen. Het Feindleger vertrok. Alleen hun zwaar beschadigde kazerne herinnerde nog aan hun bezoek.

Alles wat Redmond en Brenda nu nog te doen stond, was het zo gelukkig en betekenisvol mogelijk invullen van hun mensenleven op deze vreemde wereld.

ooo

De levensfilm van Redmond begon zich versneld af te draaien. Jaren van Redmond en Brenda vlogen voor Jack in minuten voorbij.

Op de rug van door Thains bereden Thoons maakten Brenda en Redmond ondergrondse wereldreizen, waarbij ze gedurende de veilige stilte van de ochtend- en avondschemering naar buiten klommen om alle verschillende landschappen van de bewoonde maan Teese te leren kennen. In verschillende Thainse steden onder de noodweerwouden bouwden ze een kleine hut voor zichzelf en in iedere stad waren ze welkom en voelden ze zich thuis. Als ze thuis waren, genoten ze van elkaars gezelschap en legden ze de inzichten en indrukken die ze tijdens hun reizen opdeden vast in perkamenten boekrollen, die ze bewaarden in hun grote huis in de hoofdstad van de Thains.

Brenda’s haren begonnen grijs te worden. Redmond begon zijn haren te verliezen. Ze leden aan dezelfde aandoening als hun opvoeders in het Gebouw, beseften ze. Maar ondanks hun versnelde veroudering, gaven ze de hoop niet op dat ze nog voor hun dood zouden worden gevonden door een zoon van de Architect. Voor deze zoon schreven en tekenden ze al hun kennis en ervaringen op, want hun geheugen was niet betrouwbaar. De zoon van de Architect zou hen eindelijk vertellen wie hen in het Gebouw had neergezet en waarom ze hier waren. Misschien zouden ze dan zelfs kunnen terugkeren naar huis, hun echte thuis, de Aarde

Jack Newman, Detroit Detentie Compound, 2093

Twee gevechtsrobots van het Canadese leger rukten Jack uit zijn opgerolde bestaan weg, droegen hem de nikkelmijn uit en sloten hem op in een gepantserde transportdrone die hem naar de grens met de VS bracht.

Onderweg in zijn supersonisch vliegende cel zonder ramen, dacht Jack met gemengde gevoelens aan het leven van zijn ooit identieke tweelingroer. Redmond leefde op een maan waar voor de komst van hun Gebouw nog nooit een mens voet had gezet. Hij had gruwelijke dingen meegemaakt, was al zijn vrienden verloren, behalve de vrouw van wie hij zoveel was gaan houden sinds hun uitbraak uit het Gebouw, en met wie hij nu iedere nacht samen sliep. Misschien, dacht Jack, zou ik nu wel van leven willen ruilen met Redmond, ondanks dat ik het eeuwige leven heb en hij versneld aftakelt. Maar ruilen gaat niet. Dus moet ik nu echt snel naar hem op zoek, voordat hij sterft van ouderdom. Maar hoe? Over een paar uur zit ik weer in de gevangenis.

Via zijn levensfilm had Redmond een strategie laten zien waarmee een invasie van de Feind overleefd kon worden. Maar voor die strategie was het op Aarde te laat. Zelfs als zijn zes ruimtesondes de Alfabeschaving, de Torusreizigers, naar de Aarde konden lokken, was het voor die verschroeide aarde strategie te laat. De hele menselijke beschaving kon godsonmogelijk in een paar jaar helemaal verlaten en begraven worden. Er waren gewoon veel te veel mensen. De mens was het point of no return al eeuwen voorbij.

Jack had niet alles gezien en kon zeker niet alles onthouden wat Redmond en Brenda in hun boekrollen hadden vastgelegd. Hun levensfilm was te snel afgedraaid, en Jacks geheugen was niet fotografisch. Maar een paar fragmenten van hun aantekeningen over de Feind hadden zich onuitwisbaar in zijn geheugen gebrand.

De Feind is een interstellair reizende legermacht die ernaar streeft om al het andere intelligente leven dat op zijn pad komt te onderwerpen en letterlijk te verslaven: tot slaaf van de Feindbeschaving te maken. Bij de mens noemen we dit domesticeren. Bij de Feind noemen Brenda en ik het verfeinden. Iedere vorm van potentiële concurrentie wordt opgespoord en gebroken, of zo nodig uitgeroeid. Concurrerende heerszuchtige beschavingen of samenlevingen die zich niet overgeven worden vernietigd, individuele leden van deze beschavingen worden verfeind tot werkslaven, strijdwezens of gevechtscyborgs in dienst van de Feind invasie- en bezettingslegers.

Al vroeg in de ontstaansgeschiedenis van de Feindbeschaving werd iedere vorm van zware fysieke arbeid overgedragen aan verfeinde levensvormen, en later aan machines. In de periode dat er nog embryodragende Feindvrouwen bestonden, lieten Feindmannen het inspannende werk dat niet aan verfeinde levensvormen kon worden uitbesteed door hun Feindvrouwen doen. Toen de Feindvrouwen hiertegen in opstand kwamen, waren de Feindmannen zo diep in hun trots gekrenkt dat ze het andere geslacht de oorlog verklaarden en uitroeiden.

Bestaansvormen die de belangen van Feindmannen in de weg staan of tegenwerken, worden als ongedierte bestreden. De Feindman geniet van het lijden van andere wezens, of staat er hooguit onverschillig tegenover. Eigen pijn en verlies, en het lijden van soortgenoten, wordt door de Feindman als het grootst mogelijke onrecht beschouwd. Een sterfgeval binnen een Feindleger wordt eeuwenlang als een trauma meegedragen.

De ergste straf voor de Feindman is de dood. Sinds het einde van de geslachtsoorlog, beschouwt de Feindman zich als de volmaakte, uitverkoren bestaansvorm met het recht en zelfs de plicht om over al het andere organische en artificiële leven te heersen.

In veel opzichten leek de Feind op de mens, op de meest duistere en destructieve versie van de mens. Redmonds levensfilm had hem echter ook gewezen op een ogenschijnlijk klein maar fundamenteel verschil tussen Feind en mens.

De Feindbeschaving kende geen informatietechnologie. De machines, voertuigen, levende wapens en gevechtsrobots van de Feind werden aangestuurd door organische breinen. Hun ruimteschepen bedienden de Feindmannen zelf. Was dat de reden van hun grote angst voor de mens? De Feind had een paar mensen uit het Gebouw grondig onderzocht, helemaal binnenstebuiten gekeerd. En zo hadden ze natuurlijk ontdekt dat de mens, in tegenstelling tot de Feind, maar heel weinig lichaamseigen vermogens had om zijn directe omgeving op eigen kracht tot in detail waar te nemen en te manipuleren. Ondanks dat was de mens vanaf zijn geboorteplaneet naar een andere wereld gereisd. Dat suggereerde dat de mens in staat was tot interstellaire ruimtevaart, tot het bouwen van complexe machines die werden aangestuurd door kunstmatig intelligente netwerken, door informatietechnologie. De eerste grote vijand van de Feind was de machineplaag van de Eibeschaving geweest. Bijna was de Feind, en misschien wel al het biologische leven in dit deel van het universum, uitgeroeid door deze kunstmatige vorm van intelligent bestaan. Zat dit achter de panische angst van de Feind voor de mens? Waren ze bang dat de mens, bedoeld of onbedoeld, een nieuwe machineplaag kon veroorzaken?

Nu Jack erover nadacht en wist dat er beschavingen in het universum bestonden die actief strijd voerden tegen machineplagen, leek het opeens niet meer zo ondenkbaar dat de mens met zijn krankzinnig complexe, wereldomvattende informatietechnologie op weg was om een zelfbewuste superintelligente machine te creëren of te doen ontstaan. Hij was zelf jarenlang bezig geweest om zo’n machine te bouwen. Als zo’n machine de algemene mentale en intellectuele capaciteiten van de natuurlijke mens eenmaal ver overtrof, kon hij op eigen kracht doorgroeien tot een zichzelf voedende, onderhoudende, reparerende en verbeterende machine. Deze machine kon zomaar ontsporen, in alle betekenissen van dat woord. Ontsporen. De machine ging zich ongeremd vermenigvuldigen en verspreiden over het universum. De machineplaag was geboren. Een kunstmatige vorm van leven die ging concurreren met het biologische leven. En uit deze woekerende populatie van zelfverbeterende en zelfreplicerende levende machines konden zomaar levende roofmachines ontstaan, die jacht gingen maken op alle andere vormen en soorten van machineleven en biologisch leven.

De informatie uit Redmonds levensfilm gaf Jack nieuwe inzichten in het verre verleden van het interstellair reizende leven in dit deel van het universum, en over mogelijke verre toekomsten. Maar in het hier en nu, en voor zijn eigen nabije toekomst, kon hij er niets mee. Het gaf hem geen bescherming tegen het dodelijke geweld van de Feind dat zich mogelijk al in 2102 over de Aarde zou uitstorten.

Hij had niet genoeg tijd om iets met deze kennis te doen, zeker niet als hij in Detroit Detentie Compound zat opgesloten, vlak bij het hoofdkwartier van SoNet, dat ongetwijfeld een target was in de eerste golf van nucleaire bombardementen van de Feind. Hij moest hier echt ten koste van alles zien weg te komen. Maar hoe lukte dat ooit nog, na drie mislukte uitbraakpogingen?

Aan de grens werd hij door robots overgeladen in een Amerikaanse transportdrone en naar het centrale politiebureau in Detroit gebracht. Na een etmaal van verhoren, waar hij zich beriep op zijn zwijgrecht, werd hij teruggebracht naar zijn cel.

Net als na zijn vorige kortstondige ontsnapping, juichten de andere gevangenen hem bij terugkeer in de gangen van DDC uitzinnig toe. Het gaf Jack iets van troost en afleiding van de wanhoop die hij voelde sinds zijn arrestatie.

De aanslag op Detroit Detentie Compound door een Noorse stealth helikopter en de poging om Jack Newman naar Noorwegen te halen, leidde tot een hoogoplopend conflict tussen Noorwegen en de VS, dat bijna leidde tot een ouderwetse oorlog. Het feit dat er geen doden waren gevallen bij de EMP-aanval, en de dreiging van inzet van kernwapens op burgerdoelen over en weer, deden de VS ten slotte afzien van militaire escalatie. De diplomatieke banden tussen de landen werden echter verbroken. Noorse burgers kregen geen toegang meer tot de VS.

De Noorse koerier kwam niet meer op bezoek, en Jack verloor de mogelijkheid tot contact met Harald Viktorson.

Met Nils onderhield Jack nog wel contact, via online berichten ongeveer eens per kwartaal. Gevoelige informatie durfden ze op deze manier niet met elkaar te delen.

David Barr, Detroit, 2094

Na deelname aan het AMOR-programma voelde David zich herboren. Hij was egocentrischer, agressiever en paringsdriftiger dan ooit, alsof hij weer adolescent was. Een uit zijn krachten gegroeide demon die alles en iedereen wilde overheersen en misbruiken. Gewoon omdat het kon. Iets beters was er simpelweg niet te doen op deze doodzieke wereld.

Bij iedere interactie die hij had met de stervelingen die van hem afhankelijk waren, de facto iedereen binnen zijn SoNet-imperium, speelde hij zijn feilloze machtsspel. Hij genoot ervan om zijn werknemers, zijn onderdanen, in een hoek te drijven, om te zien hoe ze zich overgaven, om hun lijden te voelen wanneer hij toesloeg.

Alles waarnaar hij verlangde, kreeg hij. Niet door zijn VR-bodysuit aan te trekken en de juiste game of site op te zoeken. David dwong zijn zin af in de echte wereld, in de werkkamers en vergaderzalen van zijn SoNet-hoofdkantoor en in de suites van de duurste hotels ter wereld, met zijn eigen daden en woorden.

Nu hij a-sterfelijk was, zou dit prachtige, krachtige en machtige leven eindeloos doorgaan. Hij zou steeds meer pracht, kracht en macht opbouwen, totdat hij God op Aarde was.

Voor de vijand van buitenaf, de Alfabeschaving die zijn vader altijd zo gevreesd had, was hij niet bang. Die bestond niet. En als die wel bestond, dan zou ze wel gek zijn om hierheen te komen. De interstellaire afstanden en de gevaren waren gewoon te groot. Welk intelligent wezen blikte zichzelf in om tientallen eeuwen door de dodelijke leegte te reizen, met het risico om bij aankomst door kernwapens, superlasers en ander wapentuig verpulverd te worden?

Nee, voor de vijand van buitenaf was hij niet bang. Voor de vijand van binnenuit, hier thuis, aanvankelijk ook niet. Totdat langzaam maar zeker de angst en onzekerheid binnen slopen.

Hij had zoveel te verliezen. En zijn potentiële concurrenten voor de toekomst hadden evenveel te verliezen. De andere a-sterfelijken. De AMOR-mensen. De toekomstige Eeuwige Heersers op Aarde. Die wilden natuurlijk ook wat hij had. Dat zou op een gegeven moment gaan botsen. En dan zijn SoNet-slaven. Het MOR-volk. Er hoefde maar iets mis te gaan, en die verwende nietsnutten zouden weer gaan morren en stoken. De afgunst jegens hem, president van SoNet, broeide nu al overal. Wanneer men zou ontdekken dat hij de eeuwige jeugd bezat, zouden die giftige emoties pas echt ongecontroleerd gaan woekeren. Hij was dan wel a-sterfelijk, onsterfelijk was hij niet. Een dodelijk ongeluk zat in een klein hoekje. Een dodelijke aanslag ook.

De angst voor een vroegtijdig einde groeide met de dag, knaagde aan David, hield hem uit zijn slaap. En er was niemand bij wie hij zijn verhaal kwijt kon, met wie hij zijn zorgen kon delen. Want hij kon niemand in vertrouwen nemen.

Van Valerie hoorde hij dat hij niet de enige was met dit soort nieuwe angsten en zorgen, maar erover praten deed hij niet, kon hij niet, zeker niet met Valerie.

Niet alleen hij, wist David, alle mensen die het AMOR-programma ondergingen en overleefden, beleefden het dagelijkse en nachtelijke bestaan intenser dan voorheen. Ondanks de grenzeloze oceanen van tijd die nu voor hen lagen, tikte die tijd in de wereld om hem heen langzamer weg dan voorheen. Zoals bij kinderen waren hun dagen langer, voller en geconcentreerder dan bij volwassen stervelingen.

Dit magische bestaan wilde David nooit meer kwijtraken. Hij klampte zich eraan vast, wat zijn leven nog voller en intenser maakte, maar het had ook andere effecten.

Hij werd extreem risicomijdend. De angst dat hem iets kon overkomen, en statistisch gezien met zekerheid ooit zou overkomen, dreef een pijnlijke wig in zijn ziel. Als IGD-man was hij al buitengewoon intelligent en vindingrijk, het AMOR-programma versterkte dit nog eens. Dit zorgde dat hij niets liever wilde dan nieuwe dingen beleven, ontdekken en creëren. Wat anders te doen met een eeuwig leven dat alleen om jezelf draaide en waarin je niets hoefde te delen? Maar de vrees om tijdens deze nieuwe en dus onvoorspelbare bezigheden tegen een fataal ongeluk te botsen, veroorzaakte een permanente inwendige tweestrijd. De eeuwige jeugd was eindelijk verworven, maar de angst om haar te verliezen maakte het bijna onmogelijk om er onbezorgd van te genieten.

David kon zich nu voorstellen dat er nog veel meer effecten zouden zijn, die zich pas later in een eeuwig leven zouden manifesteren. Langzaam maar zeker zou worden vergeten welk soort leven men in het verleden had gehad of had willen hebben. Ondanks dat men alle tijd van de wereld had, zouden langdurige liefdesrelaties met sterfelijke mensen steeds moeilijker worden, door het vooruitzicht van het uit elkaar groeien en een pijnlijk afscheid door ouderdom of dood. Dit gold waarschijnlijk ook voor vriendschappen. AMOR-mensen zouden zich steeds minder mengen met het MOR-volk.

Intieme relaties onderhouden met andere a-sterfelijken zou zo mogelijk nog gecompliceerder zijn, gezien het immer groeiende ego van een eeuwig levende.

Een eeuwig leven zou een verlangen oproepen naar steeds extremere verkenningen, uitspattingen en experimenten, maar dit verlangen zou natuurlijk worden gefrustreerd door angstvallige en dwangmatige risicomijding. Want wie durfde een eeuwig leven in de waagschaal te leggen?

Exponentieel groeiende kennis en wijsheid zou a-sterfelijken steeds meer macht en rijkdom geven. Omdat de dood niet meer kwam, zouden erfgenamen nooit iets krijgen. Zoals men bang was om de eeuwige jeugd te verliezen, zo zou men bang zijn om verworven status, macht en bezit te verliezen. Dit zou de toch al overladen a-sterfelijke geest belasten met eeuwige zorgen. Hebzucht en gierigheid zouden dominante karaktereigenschappen worden, wat de afstand tot medemensen zou vergroten.

Een a-sterfelijke heerser zou zich met het jaar, decennium, eeuw, verder verheven voelen boven het gewone volk, de inferieure primatensoort waaruit de eeuwig jeugdige met zoveel moeite was opgekweekt. Deze toekomstige a-sterfelijken zouden geen verwantschap en medeleven meer voelen met de volksmassa, zoals de volksmassa geen verwantschap en medeleven meer voelde met de bonobo, chimpansee en gorilla. De universele rechten van de mens zouden niet meer worden erkend en gerespecteerd, zoals de mens de universele rechten van de bonobo, chimpansee en gorilla niet erkende en respecteerde.

Jack Newman, Detroit Detentie Compound, 2095

Twee jaar na het tweede AMOR-klinische onderzoek lekte uit dat er nog een derde onderzoek had plaatsgevonden en dat ook tien natuurlijk geboren rijkaards de procedure hadden overleefd en geen enkele vorm van veroudering, slijtage of aftakeling vertoonden. Jack was niet blij te horen dat hij eeuwigdurende concurrentie kreeg van de natuurlijk geboren mens, maar had niet anders verwacht.

Op het puntje van zijn virtuele stoel, veilig beschermd door de best bewaakte gevangenis ter wereld, volgde hij de ontwikkelen rond a-sterfelijkheid. Het was een wig die met onverbiddelijke kracht werd gedreven in de ziel der mensheid. Het veroorzaakte een polarisatie in de maatschappij die dieper en breder was dan die ooit tussen blank en zwart was geweest. Het was misschien alleen vergelijkbaar met de Holocaust van honderdvijftig jaar geleden, waarbij het ene volk het andere tot de laatste man en vrouw wilde uitroeien. Het spleet de mensheid in twee kampen die nooit meer verenigbaar leken te zijn.

Jack moest vaak terugdenken aan de Alpha War game die hem in Cambridge had doen belanden, ruim dertig jaar geleden.

Het gevecht om de eeuwige jeugd was begonnen. De superrijken hadden er alles voor over om toegelaten te worden tot de volgende rondes van het AMOR-programma. Sommige groepen ondernemers en wetenschappers probeerden (met wisselend succes) hun eigen a-sterfelijkheidsprogramma’s op te zetten. De besturende elite liet wetten wijzigen, bouwde geheime ondergrondse laboratoria en biotechfabrieken, contracteerde tegen astronomische salarissen de beste artsen en onderzoekers. Er werden particuliere beveiligingslegers opgericht en afgelegen gebieden in arme landen en geïsoleerde eilanden opgekocht om daar ongestoord de a-sterfelijkheid te kunnen nastreven. Gekloonde menselijke embryo’s werden met duizenden tegelijk tot twaalf pond opgekweekt voor het oogsten van de benodigde stamcellen. Steeds meer actievoerders en politieke tegenstanders die de weg naar de eeuwigheid probeerden te blokkeren, werden eeuwig het zwijgen opgelegd.

De stemgerechtigde volksmassa probeerde a-sterfelijkheidsonderzoek en -behandelingen bij wet te laten verbieden.

Het echtpaar Carl en Kim Salamon zag dat sinds de dood van Ben Lang in 2081 een religieus vacuüm aan het ontstaan was en koos voor de orthodoxe manier van politiek bedrijven. Ze sloten zich aan bij de anti-AMOR beweging van de steeds populairder wordende senator Terence Gillmore, die de presidentsverkiezingen van 2091 maar net had verloren, en die volgens de peilingen nu ruim zou winnen als er verkiezingen zouden worden gehouden.

Na een gezamenlijke openbaring van God riep het echtpaar Salamon zich publiekelijk uit tot profeten op hun platform Het Hervonden Woord Gods, dat qua invloed op de publieke opinie kon wedijveren met de heilige dataïsme-wereldvolksvertegenwoordiging van tien miljoen willekeurig door wijlen Ben Lang aangewezen SoNet-gebruikers. Gesteund door senator Terence Gillmore, predikten profeet Carl en profetes Kim onder andere:

Opgroeien, vermenigvuldigen, ouder worden en in vrede sterven, dit zijn niet alleen de rechten maar ook de plichten van de mens. Het doorbreken van de cyclus van verval en vernieuwing via genetische manipulatie en andere duivelse kunstmatigheden, zoals het nastreven van een eeuwig leven dat alleen God en Zijn Engelen toebehoort, is een doodszonde van de hoogste orde. Menselijk leven is sterfelijk.

Mensen zijn sterfelijk. Sterfelijke mensen hebben van God rechten en plichten gekregen. Zo is het verboden om medemensen te vermoorden. Daarom is voor mensen de doodstraf afgeschaft. Individuen die zichzelf a-sterfelijk maken zijn niet langer mensen. Het zijn demonen geworden die Gods plan op Aarde willen onteren, bestrijden en vernietigen. Deze demonen verouderen niet meer en zijn a-sterfelijk. Deze demonen zijn de grootste bedreiging voor Gods grote plan. Demonen zijn geen mensen. Demonen hebben geen rechten. Demonen dienen de duivel. Demonen verdienen de doodstraf. De enige plek waar demonen eeuwig mogen leven, is brandend in de hel.

In delen van de wereld, waaronder de Latijns-Amerikaanse landen, was de invloed van senator Gillmore en zijn Salamonsprofeten zo groot, en de druk van de bevolking zo dwingend, dat voor deelname aan a-sterfelijkheidsprogramma’s de doodstraf werd ingevoerd.

De ongelijkheid in het overlevingsvermogen die nu tussen mensen ontstond, was te groot om de wereldmaatschappij stabiel te houden. Het verwerven van a-sterfelijkheid door slechts een geselecteerde elite kon niet anders dan het einde inluiden van de humanistische wereldmaatschappij.

De oorlog tussen de sterfelijken en de a-sterfelijken stond op uitbarsten, een existentiële strijd die zich op alle vlakken van het menselijke bestaan zou afspelen. Jack voorzag dat het conflict nietsontziender en fundamenteler zou worden dan zelfs de wereldoorlogen van de twintigste eeuw waren geweest.

Voor Jack persoonlijk speelden er nog belangrijker zaken dan de onderlinge strijd der mensen. Ruim dertien jaar lang had hij dagelijks de voortgang gevolgd van zijn zes microsondes die de passage met de verboden grens naar de interstellaire ruimte hadden overleefd. In zijn VR-bodysuit zag hij de rode dwerg Proxima Centauri en de twee grote gele zonnen Alpha Centauri A en Alpha Centauri B steeds groter en feller worden, met een sterke blauwverschuiving vanwege het dopplereffect.

Al die jaren was de vertraging van de teruggezonden beelden en rapportages een halve dag per dag groter geworden. Alleen in de laatste maanden van de reis, toen de microsondes hun zonnewindschermen uitklapten en begonnen met afremmen, was de toename van de vertraging afgevlakt, om ten slotte te stabiliseren op vier jaar en drie maanden vertraging.

Toen de verkenningssondes eindelijk in het vreemde sterrenstelsel binnendrongen en contact maakten met de planeten en hun manen die zich rond de drie zonnen wentelden, verliet Jack maandenlang bijna zijn cel niet meer en verbeeldde hij zich dat hij werkelijk zelf op die verre buurwerelden rondzwierf. Zelfs de hoognodige Alfamantaken delegeerde hij – met een inspanning van tien minuten per dag – aan verstandelijk beperkte secondanten die elkaars bloed wel konden drinken, waardoor het onwaarschijnlijk was dat ze een pact tegen hem zouden vormen om een coupe te plegen. Drie keer per dag kwam een vrouwelijke gevangene hem een synthetische maaltijd brengen.

Volgens een voorgeprogrammeerd algoritme verspreidden Jacks ruimtesondes zich en vlogen ieder naar een andere bestemming.

De eerste sonde vloog naar de kleinste en meest nabije planeet van de rode dwerg Proxima Centauri. Deze planeet, genaamd Proxima Centauri b, was iets groter dan de Aarde, de enige die zich in de
bewoonbare zone van de kleine rode zon bevond. De sonde vloog tot duizend kilometer afstand van het planeetoppervlak en begon daar met het beschrijven van een stabiele baan. Een dichte, radioactieve atmosfeer omhulde de planeet, die van deze hoogte geen betrouwbare beeldvorming van het oppervlak toeliet. De atmosfeer had een hoog gehalte aan waterdamp en organische moleculen. Ooit was hier leven geweest, misschien nog steeds. Dit deed Sonde 1 beslissen om af te remmen en naar het oppervlak van de planeet te vliegen. Eenmaal zo diep afgedaald, zou de sonde nooit meer op eigen kracht aan de zwaartekracht van de planeet kunnen ontsnappen.

De beelden die Jack via zijn VR-bodysuit van het oppervlak van de planeet ontving, waren scherp en schokkend. Vlak onder zijn ogen zag hij oceanen van zwart water voorbijtrekken, alsof hij er zelf overheen vloog. In en onder de golven zag hij geen enkel teken van leven. De zeeën werden geteisterd door giftige orkanen en radioactieve slagregens. Hij vloog over kale continenten met eindeloze vlaktes bedekt met korsten van metersdik troebel glas, die aan de kusten waren opengebarsten door kraters van kernexplosies. Alleen op kleine, eenzame eilanden detecteerde de sonde resten van leven en beschaving, in de vorm van fossiele planten en versteende skeletten van allerlei vreemde wezens in verwrongen posities. Ook zag hij fundamenten van vreemde gebouwen en vestingwerken. Sporen van bruggen en tunnels. Gesmolten en weer gestolde resten van op de hemel gerichte wapensystemen en andere vermoedelijk militaire technologie.

Drie sondes vlogen door naar Alpha Centauri A, een gele ster iets groter dan de zon, op vier lichtdagen afstand van de rode dwerg Proxima Centauri.

Rond Alpha Centauri A cirkelden vijf planeten, waarvan alleen de vierde binnen de bewoonbare zone lag. Zowel deze planeet als haar maan hadden een atmosfeer met waterdamp en sporen van organische moleculen. Sonde 2 daalde af naar het oppervlak van de planeet, sonde 3 naar het oppervlak van de maan. Tot Jacks ontsteltenis troffen beide sondes dezelfde nucleaire verwoesting aan als op Proxima Centauri b. Hij zag haarscherpe opnames van dichtbij van fossielen van weer andere soorten flora en fauna. En hier waren veel meer ruïnes, van wat eens uitgestrekte steden en industriegebieden waren geweest, van vergelijkbare architectuur en technologie als die de eerste sonde op Proxima Centauri b had gefilmd. Ook op deze werelden bewoog niets meer op eigen kracht, behalve levenloze waterstromen en de wind.

Sonde 4 verkende de andere planeten en manen van Alpha Centauri A, vond geen sporen van leven, bebouwing of technologie, kantelde haar zonnewindscherm en vertrok voor een eeuwenlange reis naar Luhman 16, een tweeling van bruine dwergen op 3,6 lichtjaar afstand van het Alpha Centauristelsel.

De laatste twee sondes vlogen naar Alpha Centauri B, de kleinere van de zonachtige dubbelster. Deze zon werd begeleid door zeven planeten, waarvan de tweede in de levensvatbare zone lag. Deze planeet was iets kleiner dan de Aarde en had geen atmosfeer. Het oppervlak was vanuit de ruimte goed waarneembaar. Aan de beelden die Sonde 5 en 6 terugzonden, al ruim voordat ze een baan rond de planeet beschreven, zag Jack dat er (gemeten op een geologische tijdschaal) recent nog een atmosfeer was geweest, die een wereld vol leven had voortgebracht. Dit leven was er nu niet meer. Maar overal waren de resten en bouwwerken van dat leven nog wel te zien.

Tot zijn opluchting constateerde Jack dat ook deze twee sondes zich aan hun geprogrammeerde protocol hielden. Eén sonde manoeuvreerde zich in een stabiele baan om de planeet, de ander daalde af tot aan het oppervlak voor detailonderzoek, om nooit meer te kunnen ontsnappen aan de greep van haar zwaartekracht.

De oceanen van deze wereld waren verdampt, vermoedelijk door grote hitte weggekookt. De zeebodem lag bezaaid met gemummificeerd en versteend zeeleven en verwrongen resten van zeevarende voertuigen. Het enige continent van de planeet, en de ontelbare eilanden die de sonde tegenkwam, waren ooit begroeid geweest met dichte wouden. Sommige bomen hadden zich uitgestrekt tot honderd meter in de hemel. Tussen deze nu versteende woudreuzen lagen de ruïnes van ooit dichtbebouwde steden, maar in tegenstelling tot de steden op Aarde waren de bomen hier nergens verdreven. Het waren vervlochten samenlevingen geweest van technologie, architectuur en natuur. Nergens waren resten van agricultuur of industriegebieden te herkennen.

Deze wereld lag erbij alsof ze nog maar een paar eeuwen geleden was verlaten door de bewoners van de woudsteden, en vervolgens door een extreem snel proces was versteend tot een slijtvast landschap. Alsof alles gebakken was in een keramische oven, zonder te verkolen of te verpulveren. Misschien was het werkelijk zo gegaan, nadat eerst de atmosfeer, en dus de zuurstof, was weggeblazen en daarna pas de allesverzengende hitte was gekomen.

Sonde 6 scheerde laag over de opgedroogde zeebodem, raakte de ontelbare fossielen van aquatische creaturen bijna aan. De kleine robot boog omhoog langs de vroegere kustlijnen en vloog rakelings langs de versteende woudreuzen en de ruïnes die daar tussen lagen.