EN TOEN WERD ALLES BETER
Cindy De Sterck

© 2021 Cindy De Sterck

Foto cover: Hilde Collier

Eerste druk: maart 2021

ISBN 9789083178806
NUR 284/285
D/2021/13365/14

Uitgeverij Het Punt
Baasrodestraat 118
9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Cindy De Sterck

EN TOEN WERD ALLES BETER

UITGEVERIJ HET PUNT
DENDERMONDE

2021

Inhoudsopgave

EN TOEN WERD ALLES BETER

Inhoudsopgave

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

Voor Shania

1

Het was een koude winterochtend. De wind blies tussen de spleten van de dakpannen een griezelig lied. Tessa werd bibberend wakker. Wat was het koud. Ze keek verkleumd door het kleine zolderraampje naar buiten en zag dat de hele straat bedolven was onder een dikke laag sneeuw. Het lijkt net een zacht, wit donsdeken, dacht Tessa. Ze glimlachte bij die gedachte.

Snel trok ze haar kleren aan en op de toppen van haar tenen sloop ze de steile trap af naar beneden. Ze wist perfect waar ze moest stappen om de treden zo weinig mogelijk te laten kraken. Onderaan de trap wachtte ze enkele seconden. Bang voor wat misschien komen zou. Was mama wakker geworden of was het Tessa deze keer gelukt om haar niet te wekken?

Er kwam geen geluid. Opgelucht haalde het meisje adem. Heel langzaam schuifelde ze langs de oude zetel. Ze zag haar moeder liggen. Ze bewoog niet. Alleen haar borstkas ging rustig op en neer. Tessa had haar de vorige avond niet horen thuiskomen. Dat was ze ondertussen al wel gewoon geworden.

Het meisje sloop verder naar de keuken. Vol verwachting deed ze het keukenkastje open. Toen ze zag wat er in de kast lag, maakte haar hart een sprongetje van blijdschap. Ze zag een verfrommelde broodzak liggen met daarin nog twee sneetjes brood, helemaal voor haar alleen. Ze nam de sneetjes heel voorzichtig uit de krakende zak en legde ze op de keukentafel. Vol verwachting keek ze naar de koelkast. Ze droomde van heerlijke sneetjes ham of pikante salami en trok stilletjes de deur open. Een zucht van teleurstelling ontsnapte uit haar mond toen ze alleen maar een sneetje beschimmelde kaas en een halve pot mayonaise zag. Tja, je kan ook niet alles hebben hè, pepte ze zichzelf op. Als ik wat mayonaise op de boterhammen smeer, lijkt het net smeerkaas, dacht ze.

Zo gezegd zo gedaan en snel smeerde ze een dikke laag witte look-a-like smeerkaas op haar boterhammen. Tevreden haalde ze haar brooddoos uit haar boekentas en legde voorzichtig de boterhammen erin. Eindelijk weer eens een gevulde brooddoos, dacht ze blij. Ze vulde haar plastic flesje met wat fris kraantjeswater en stopte alles in haar boekentas. Ze nam haar jas en trok zachtjes de voordeur achter zich dicht.

Het was ijskoud buiten maar het vooruitzicht op een middagmaal gaf haar toch een warm gevoel. Ze haalde haar fiets uit de garage en reed voorzichtig door de sneeuw naar school. De hevige sneeuwval van afgelopen nacht was gestopt maar hier en daar viel er nog een verdwaald sneeuwvlokje naar beneden. Ze tintelden op Tessa’s gezicht.

Op school aangekomen was iedereen druk in de weer met sneeuwballen gooien. Ze probeerde de harde ijsballen te ontwijken en bracht rustig haar fiets naar de fietsenstalling. Daar wachtte ze tegen een muurtje op het belsignaal.

Al snel weerklonk het schelle geluid: tijd om naar de klas te gaan. De dag begon met twee lange lesuren wiskunde. Niet bepaald Tessa’s lievelingsvak maar in de klas was het tenminste lekker warm.

Toen rond tien uur de bel het begin van de speeltijd aankondigde, nam Tessa snel haar brooddoos en haalde er een half boterhammetje uit. Haar maag had het afgelopen uur zo erg gegromd dat enkele klasgenoten in een deuk hadden gelegen tijdens de wiskundeles. Ik moet nu echt wel iets eten, dacht Tessa. Toen ze naar buiten wilde stappen hield de wiskundeleerkracht haar echter tegen. De leerkracht wiskunde, mevrouw Tienpond, was een grote, strenge en forse dame.
‘Wat ben jij van plan?’
‘Dit is mijn tienuurtje’, antwoordde Tessa.
‘Het is verboden om je boterhammen op te eten tijdens de speeltijd, jongedame. Boterhammen eet je ’s middags. Tijdens de speeltijd eet je een stuk fruit of een koek.’

Tessa kromp in elkaar, excuseerde zich en stak de boterham terug in haar brooddoos. Mompelend verliet mevrouw Tienpond het lokaal. Daar stond Tessa dan. Haar maag gromde nu nog harder. Tranen kwamen in haar ogen maar Tessa verbeet ze. Ze hoorde de woorden van mevrouw Tienpond nog nagalmen in haar hoofd. ‘Tijdens de speeltijd eet je een koek of een stuk fruit.’ Hoe lang was dat al geleden? mijmerde het meisje. Bij de gedachte alleen al liep het speeksel in haar mond. ‘Niet meer aan denken, Tess,’ zei ze tegen zichzelf. ‘We moeten gewoon van dat gegrom af geraken.’ Ze liep naar het drinkwaterfonteintje en begon te drinken. Nog, nog, nog,... Het leek wel of haar maag riep om gevuld te worden.

Plots klonk weer dat vervelend luide belsignaal. Snel haastte Tessa zich naar de toiletten maar ze kwam te laat. De toezichter sloot net de deuren en stuurde haar naar de rij. Dit komt niet goed, dacht Tessa. Ik haal de middag niet met zo veel water in mijn buik. Gewoon niet aan denken, suste ze zichzelf. Voor je het beseft is het middag.
Het volgende lesuur hadden ze godsdienst. De godsdienstleerkracht, meneer Boffin, was een heel rustige oude man. Tessa was dol op dit uurtje. Niet omdat ze de verhalen over Jezus en God zo boeiend vond maar omdat ze meneer Boffin zo graag hoorde vertellen. Hij had een hele rustige, zachte stem en in tegenstelling tot de andere leerkrachten had Tessa hem nog nooit horen roepen.
Als ze er even over nadacht, is hij de enige die ze kende die nooit riep, nooit boos werd en altijd klaarstond om iemand te helpen of ermee te praten. Net zoals hij er was voor Jessie wiens ouders vorige maand scheidden of zoals voor Maaike toen haar hond vorige week werd doodgereden. Tessa had zich al vaak afgevraagd wat meneer Boffin zou zeggen om haar te troosten als ze zou vertellen hoe het er bij haar thuis aan toe ging, maar ze had het nog nooit gedurfd.
Tessa was bang. Bang voor de reacties van de rest van de klas, bang dat ze haar niet zouden geloven, bang dat ze nog meer uitgesloten zou worden en bang voor wat meneer Boffin zou kunnen doen.
Ze had al verhalen gehoord over kinderen die thuis waren weggehaald en naar een instelling gebracht werden of nog erger, naar een weeshuis. De boeken die Tessa hierover had gelezen, vertelden niet veel goeds over deze plaatsen. Dan ben ik beter af waar ik nu ben, dacht ze. Hier weet ik tenminste waaraan ik me kan verwachten... en waaraan niet.
‘Juffrouw De Vries, slapen doen we ’s nachts!’ schalde het plots door het klaslokaal. Tessa schrok en dook in elkaar. Ze was zo in gedachten afgedwaald dat ze het niet eens had gemerkt dat het volgende lesuur was begonnen. De luide stem was de stem van mevrouw Jacobs, haar leerkracht van aardrijkskunde. Niet bepaald een van haar lievelingsleerkrachten. ‘Als juffrouw De Vries wakker is, kunnen we misschien beginnen met de les,’ bulderde mevrouw Jacobs in Tessa’s richting.
Mevrouw Jacobs was een kleine, tengere dame van middelbare leeftijd. In de twee schooljaren dat Tessa al les van haar kreeg, had ze haar aardrijkskundeleerkracht nog nooit een vriendelijk woord horen zeggen. Ze had haar wel al één keer uitbundig horen lachen. Dat was toen bleek dat meer dan de helft van de klas gebuisd was op het kerstexamen. De halve klas, Tessa incluis, huilde om de slechte punten en mevrouw Jacobs genoot. Iedereen was misselijk geworden van haar reactie. Er waren zelfs enkele ouders naar de directie gestapt om dit aan te klagen maar tevergeefs. De directeur geloofde hen niet.
De aardrijkskundeles leek wel vijf uur te duren. Tessa deed haar best om goed op te letten en mee te werken maar haar grommende maag liet haar niet vergeten dat ze honger had. Erge honger... En een volle blaas... Maar vragen om naar het toilet te mogen gaan, durfde ze nu niet. Het zou vast en zeker toch niet mogen. Ongeduldig staarde Tessa naar de klok die boven het bord hing. Eindelijk ging de bel.
Als een bliksemflits griste ze haar brooddoos en waterflesje uit haar boekentas en racete naar de toiletten. Oef, net op tijd. Als ze twee minuten later was geweest, zou er een rij gestaan hebben van minstens tien medeleerlingen met hetzelfde dringende probleem.

2

Eindelijk mag ik eten, dacht Tessa. Snel haastte ze zich naar de grote refter. Toen ze in de rumoerige zaal aankwam, was het er een drukte van jewelste. Overal zaten groepjes jongens en meisjes aan lange tafels. Ze hadden een boel plezier. Ze lachten, riepen, trokken gekke gezichten en aten hun buikjes rond.

Tessa keek rond op zoek naar een lege stoel. Aan het tafeltje links van haar zag ze er eentje leegstaan. Ze ging er naartoe. Er zaten nog enkele andere meisjes van haar klas. Schuchter vroeg ze of ze erbij mocht komen zitten. De meisjes lachten, keken haar vol afschuw aan en zeiden dat hun tafel volzet was. Tessa excuseerde zich en zette verdrietig een stap achteruit.

Ze had niet gemerkt dat er net achter haar een jongen stond met een dienblad. Op het dienblad stond een dampende kom tomatensoep. De jongen kon Tessa niet meer ontwijken. De kom tomatensoep tuimelde van het dienblad af en belandde met een harde klap op de grond. De stenen soepkom barstte in wel duizend stukjes en de warme tomatensoep verspreidde zich over de vloer. Tessa’s klasgenoten schrokken en barstten toen in lachen uit! ‘Onze sjofele stinkerd blijkt ook nog eens een grote lomperik te zijn,’ riep een van de meisjes. De jongen zei niets en keek beduusd naar de rode plas op de grond. Tessa excuseerde zich wel tien keer en zette het toen op een lopen.

Ze wilde weg van de refter, weg van de lachende meiden, weg van de scherven, weg van de rode plas op de vloer. Tessa wilde weg. Helemaal weg van alles. Weg van de school, weg van thuis, weg van haar moeder. Ze rende in de richting van de grote schoolpoort maar deze was op slot.

Het zou nu niet lang meer duren voor iedereen naar de speelplaats zou komen. Dan zou het gelach weer opnieuw beginnen. Ze vluchtte naar de toiletten en deed snel de deur achter zich op slot. Warme tranen biggelden over haar wangen. ‘Waarom moet toch altijd alles verkeerd gaan?’ vroeg ze zich af.

Ze keek naar haar handen. Ze hield nog steeds haar brooddoos en haar plastic flesje vastgeklemd tegen zich aan. ‘Dan eet ik maar hier,’ besloot ze en ze at gretig haar brooddoos helemaal leeg. Bij elke hap probeerde ze zich de lekkerste dingen in te beelden: oh, wat smaakte het broodje zalm heerlijk! En de ham en de pikante salami en de brie en de choco en de ...

Plots werd er hard op de deur van het toilet gebonsd. ‘Komt er nog wat van?’ hoorde ze iemand roepen.
‘Ik denk dat die daar in slaap is gevallen,’ zei een andere stem lachend.
Oh nee, dacht Tessa. Dat zijn die vervelende meisjes van mijn klas.
Plots kreeg ze een geweldig idee. Ze begon hele luide braakgeluiden te maken. Dan zullen ze wel weggaan, dacht ze. Haar vermoeden klopte.
‘Bah, jakkes,’ hoorde ze een meisje roepen.
‘Kom meisjes, maken dat we wegkomen, straks worden we nog ziek!’
Tessa haalde opgelucht adem. Oef, gelukt! De rest van de middag bleef ze in haar veilige mini-kamertje zitten en wachtte op de bel.
Angstig ging het meisje naar de rij maar de populaire dames hadden ondertussen geen interesse meer in haar. Ze hadden iets nieuws om over te roddelen. Tessa hoorde hen iets zeggen over een nieuwe leerling die bij hen in de klas zou komen. Ook dat nog, dacht Tessa. Weer iemand meer om me uit te sluiten...
Tijdens de volgende les stapte de directeur de klas binnen. Hij vertelde opgetogen dat er de volgende dag een nieuwe jongen in de klas zou komen. Nadat hij een uur lang doorboomde over hoe we ons moesten gedragen, keek hij plotseling naar Tessa. ‘Juffrouw De Vries, u mag uw agenda nemen en met mij even meekomen,’ klonk het. Tessa wist hoe laat het was. De meisjes op de achterste rij gniffelden gemeen.
Met haar agenda in haar handen verliet Tessa samen met de directeur het klaslokaal. Oh nee, dacht ze, toch geen nota? Alstublieft, laat het geen nota zijn, ging het door haar hoofd. Een nota in je klasagenda betekende op Tessa’s school nooit veel goeds. Nota’s stonden gelijk aan strafstudie, een extra blad huiswerk of een smerig taakje zoals de kauwgom van de stoelen schrapen of de speelplaats borstelen. Daarbovenop werden je ouders opgebeld door de directeur zelf.
Voor strafstudie, extra huiswerk of kauwgom schrapen, was Tessa niet bang maar voor het telefoontje naar haar moeder daarentegen... Hopelijk heeft mama een goede dag vandaag, dacht ze en ze kruiste haar vingers.

Het lokaal van de directeur was een klein kamertje met een bureau en twee stoelen. Op de lage kast stonden wel tien kadertjes met foto’s. Allemaal foto’s van de directeur zelf. Een foto van hem bij de opening van het nieuwe schoolgebouw, eentje van hem bij een of andere BV, één van hem met een trofee in zijn handen, enzovoort. De directeur moet zichzelf wel heel erg leuk vinden, dacht Tessa bij het zien van al die foto’s.
‘Wel, wel, wel, jongedame,’ begon de directeur. ‘Vertel eens wat er deze middag in de refter gebeurde?’
Het meisje slikte even en deed aarzelend haar verhaal. Ze vertelde over de lege stoel en dat ze vriendelijk had gevraagd of ze aan de tafel mocht zitten. Maar dat de meisjes aan de tafel het hadden geweigerd en dat ze, toen ze achteruit stapte, tegen een jongen was gebotst. Hierdoor was zijn soep op de grond terecht gekomen. ‘Maar ik heb me wel geëxcuseerd hoor meneer de directeur,’ zei Tessa.
Fronsend keek de directeur haar aan. ‘Ik heb een andere versie gehoord hoor meisje,’ zei hij. ‘Volgens een ooggetuige duwde je expres tegen het dienblad en toen je de scherven en de plas soep op de grond zag liggen ben je snel weggelopen. Waar of niet juffrouw De Vries?’
Rood van woede keek de directeur haar aan. Tessa begon stilletjes te huilen.
‘Zo is het niet gegaan meneer,’ snikte ze.
‘Dat zeggen ze allemaal,’ antwoordde de directeur. ‘Iedereen die daar al ooit op die stoel heeft gezeten, heeft zogezegd nooit iets mispeuterd. Wel juffrouw De Vries, dat pakt niet bij mij,’ brieste hij. ‘Wie dergelijke spelletjes wil spelen is hier aan het verkeerde adres. Je krijgt een nota in je agenda en vanavond bel ik naar je ouders. En straks na school ga je naar de refter. Ik verwacht dat je alle tafels en stoelen afkuist en dat je de vloer dweilt. Je kan poetsmateriaal vragen aan de schoonmaaksters. Pas als zij zeggen dat de refter voldoende proper is, mag je naar huis.’
‘Ja meneer,’ prevelde Tessa.
Met lood in haar schoenen schuifelde ze terug naar de klas. Ze hadden Engels. Wat anders een van haar lievelingsvakken was, kon het meisje nu niet boeien. Haar gedachten dwaalden steeds maar af naar vanavond. Hoe zou haar moeder reageren op het telefoontje van de directeur?
Even later klonk de bel. Iedereen haastte zich naar buiten. Tessa liep rustig naar de refter. Ze schrok toen ze zag hoe hij eruit zag. Wat een vuilnisbelt was dit zeg... Overal lagen papiertjes op de grond. Platgeknepen blikjes en proppen zilverpapier sierden de tafels. In het midden van de vloer zag Tessa een grote rode opgedroogde smurrie. ‘Tomatensoep,’ galmde het door haar hoofd. Blijkbaar waren er veel voeten op die plaats gepasseerd want overal zag je rode voetafdrukken staan. ‘Hadden ze het expres gedaan omdat ze wisten dat ik het zelf ging moeten schoonmaken?’ vroeg ze zich af. Ook de scherpe, witte scherven van de soepkom lagen nog steeds her en der verspreid. Zuchtend keek Tessa rond. ‘Eerst de tafels dan maar,’ besloot ze en langzaam maar zeker begon de knoeiboel er na een paar uur weer als een refter uit te zien. Om zes uur was ze eindelijk klaar en kon ze naar huis fietsen.

3

Ze hoopte vurig dat haar moeder al was vertrokken naar haar werk. Als de directeur dan belde, kon Tessa net doen of zij haar moeder was. Hopelijk trapte de directeur er dan in. Toen ze thuis de gammele garagepoort opende, zag ze haar moeders geblutste rode autootje staan. Ai, dacht ze. Mama is nog thuis... Ze probeerde zich zo normaal mogelijk te gedragen toen ze de achterdeur opende.

Haar moeder zat met gekruiste armen aan de keukentafel. Naast haar stond een halflege fles whisky. Ze keek haar dochter strak aan.
‘Dag mams,’ zei Tessa met een zacht stemmetje.
‘Dag Tessa De Vries!’

Tessa wist meteen hoe laat het was. Haar moeder noemde haar alleen met haar familienaam als ze echt heel erg boos was.
‘Hoe was je dag?’ vroeg ze.
De stinkende walm van alcohol die uit haar moeders’ mond kwam, bedwelmde Tessa even maar ze probeerde zo normaal mogelijk te antwoorden hoewel ze deze vraag reeds maanden niet meer had gehoord.

‘Euh, het gaat wel,’ antwoordde ze bibberend.
‘Ah, vind jij dat? Ik heb daarnet telefoon gekregen van de directeur,’ brieste ze. ‘Hoe haal jij het in je hoofd om een beetje keet te gaan schoppen in de refter? Om dan de rommelboel die je maakte gewoon achter te laten en het af te stappen? Verdomme Tessa, ik dacht dat we al genoeg zorgen hadden?’ Boos zette ze de fles whisky aan haar mond en nam een grote slok.

Tessa barstte in tranen uit en probeerde uit te leggen hoe het echt was gegaan maar haar moeder wilde niet luisteren. Typisch...
‘En nu zitten en zwijgen,’ tierde ze. ‘Je bent bijna vijftien. Dus je bent nu oud genoeg om zelf geld te verdienen, voor school, na school of in het weekend. Het kan me geen bal schelen maar van mij krijg je geen rotte cent meer! Toen ik zo oud was als jij moest ik ook op mijn eigen benen staan. Dan hebben die strontouders van mij me de straat op gegooid. En daarenboven moest ik ook nog eens zo’n rotjong als jij grootbrengen,’ raasde ze. ‘Vijftien jaar was ik verdomme!’
Tussen haar tranen door smeekte Tessa doodsbang: ‘Ik mag toch hier blijven wonen hé mama?’
‘Ik ben een betere moeder dan die van mij ooit is geweest,’ antwoordde ze. ‘Dus ja, voorlopig mag je blijven. Maar nog één keer zo’n telefoontje en je staat op straat! Begrepen?’
‘Ja mama,’ prevelde Tessa.
‘En nu uit mijn ogen,’ zei haar moeder en nam nog een grote slok van het stinkende goedje.

Tessa nam haar boekentas en ging de trap op. In haar zolderkamertje liet ze zich snikkend op haar matras vallen. Huilend viel ze in slaap.

4