EN TOEN WERD HET ANDERS
CINDY DE STERCK

© 2021 Cindy De Sterck

Foto cover: Hilde Collier

Eerste druk: september 2021

ISBN 9789083178813
NUR 284/285
D/2021/13365/41

Uitgeverij Het Punt
Baasrodestraat 118
9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Cindy De Sterck

EN TOEN WERD HET ANDERS

UITGEVERIJ HET PUNT
DENDERMONDE

2021

Inhoudsopgave

EN TOEN WERD HET ANDERS

Inhoudsopgave

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

Voor Shania

1

Het was eenentwintig maart, het begin van de lente en dat kon je duidelijk merken. Toen Merel die ochtend uit het raam keek, zag ze het zonnetje duidelijk moeite doen om door de wolken heen te breken. Heerlijk, dacht het meisje. Ze genoot van die eerste zonnestraaltjes op haar snoet. De winter had immers lang genoeg geduurd.

‘Merel, opstaan!’ klonk het van beneden.
‘Ja mama, ik kom,’ riep ze terug.
Ze trok snel haar kleren aan, stopte haar boeken in haar rugzak en huppelde de trap af naar beneden.

In de keuken was het, zoals elke ochtend, een drukte van jewelste. Mama maakte brooddozen klaar aan de lopende band. Papa liep zenuwachtig heen en weer en tokkelde als een bezetene op zijn smartphone. Kleine Sanne gooide haar boterhammetjes in het rond en begon te huilen op het moment dat het laatste stukje op de grond viel. Daar moest Ricky hard om lachen.
‘Je eigen schuld, dommerik!’
Sanne huilde nu nog harder.
‘Kan het hier wat stiller?’ vroeg papa. ‘Ik probeer me te concentreren!’
Dan ga je best ergens anders naartoe, lachte Merel in zichzelf. Ze ging aan tafel zitten, nam een boterham en gaf enkele stukjes aan haar zusje. Die hield onmiddellijk op met huilen en begon weer vrolijk alles in het rond te gooien.
‘Daar gaan we weer,’ zei Ricky. ‘Nog twee stukjes en we krijgen weer een huilconcert, wedden?’
‘Jongens, eet eens voort,’ hoorden ze hun moeder zeggen. ‘Straks komen we te laat op school!’

Een kwartiertje later slaagde haar mama er uiteindelijk in om haar hele kroost in de auto te krijgen. Ze zwaaiden naar papa die met zijn firmawagen naar zijn werk vertrok.

Gelukkig verdiende hij geld genoeg zodat mama voor haar drie kids kon zorgen. Dat op zich was al een fulltime job. En binnenkort zou ze het nog drukker krijgen want baby nummer vier was op komst. Merel was er niet zo gelukkig mee geweest toen haar ouders het haar enkele maanden geleden vertelden. Weer zo’n huiler in huis, had Merel gedacht. Weer een stoorzender erbij. Het was nu al zo moeilijk om zich op haar schoolwerk te concentreren als Ricky en Sanne thuis waren. Maar toen ze zag hoe gelukkig haar ouders eruitzagen toen ze het nieuws vertelden, kon ze niet anders dan blij zijn voor hen.

‘Merel, liefje, maak je Sanne even los, wil je?’ vroeg haar moeder toen ze de auto parkeerde bij de crèche.
Het meisje maakte de kleine kapoen los en gaf haar aan mama. Tien minuten later was ze al terug. De volgende halte was de lagere school. Hier moest nummertje twee uitstappen. Merel keek op haar uurwerk. Binnen tien minuten gaat de bel. Als mama zich niet haast, kom ik te laat, ging het door haar hoofd.

Exact om half negen stopte Merels moeder voor de schoolpoort van het Atheneum. Ze hoorde de bel al. ‘Tot straks, mama,’ zei ze en liep zo snel ze kon de speelplaats op. Net op tijd stond ze in de rij. ‘Waar bleef je nu zo lang?’ wilde Brendy weten. Merel keek naar haar beste vriendin en haalde haar schouders op. ‘Hetzelfde als altijd hé, ik word als laatste afgezet.’
‘Waarom kom je niet met de fiets, zoals ik?’ wilde Brendy weten.
Merel haalde haar schouders op. ‘Geen idee, het is gewoon gemakkelijk om met mijn moeder mee te rijden.’

Na de les vroeg Brendy: ‘Kom je mee naar mijn huis? Dan kunnen we samen gezellig muziek luisteren ofzo.’
‘Oh, ja, keileuk! Ik bel even mijn moeder om te vragen of het mag.’

‘Yes,’ riep Merel even later. ‘Het mag! Maar mag ik dan met jou meerijden?’
Brendy knikte. Met twee op één fiets is gegarandeerd dikke pret! En gelijk had ze. Onderweg kregen de twee meisjes de slappe lach. Ze zwiepten met de fiets van links naar rechts en belandden bijna in de struiken.

Het was altijd fijn om naar Brendy thuis te gaan. Ze was enig kind en had een moeder die altijd laat moest werken. Na schooltijd was Brendy altijd alleen thuis en als Merel mee mocht, konden ze steevast hun zin doen: snoepen, films kijken, loeiharde muziek opzetten,... Alles kon en alles mocht! Zalig vond Merel dat. Die luxe had ze thuis nooit.

Haar broertje zat in het tweede leerjaar en kon behoorlijk op haar zenuwen werken. Hij haalt het laatste jaar constant kattenkwaad uit en meestal is zijn grote zus daar de dupe van. De dopjes van haar pennen verwisselen bijvoorbeeld. Of al haar schoenen aan elkaar binden met wel honderd knopen. Vorige week nog had hij van haar boekbespreking papieren vliegertjes geplooid. ‘Heel origineel Merel, maar in de toekomst heb ik toch liever je boekbespreking op gewoon papier,’ had haar leerkracht gezegd.
En haar zusje, bijna twee, zat volop in haar peuterpuberteit. Ik ben twee, dus ik zeg nee! Klinkt je dat bekend in de oren? Het is dus écht zo! Voor kleine Sanne is tegenwoordig nooit iets goed en dat laat ze horen! Gillen, krijsen, stampvoeten, noem maar op, ze is kampioen in al deze disciplines!

Merel hield van haar broertje en zusje, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar als je vijftien bent, liggen je interesses nu eenmaal ergens anders. Zoals bij jongens bijvoorbeeld. Sinds het begin van het schooljaar was Merel smoorverliefd op een jongen van 3B. Maar ze was veel te verlegen om iets tegen hem te zeggen en dus wist hij waarschijnlijk zelfs niet dat ze bestond. Tja, hoe kan het ook anders. Ze zat op een school met meer dan duizend leerlingen. In zo’n massa is het onmogelijk om iedereen te kennen.

De twee tieners waren gezellig een film aan het kijken toen stipt om zes uur de bel ging.
‘Tijd om naar huis te gaan, denk ik,’ zei Brendy sip.
Merel knikte. ‘Bedankt voor de cola en de chips! Ik vond het keileuk! Tot morgen?’
Brendy knikte. ‘Jep! Tot morgen!’

Merel stapte bij haar moeder in de auto.
‘Was het leuk, lieverd?’ wilde ze weten.
Haar dochter knikte. ‘Superleuk!’

2

De volgende nacht werd Merel plots wakker. Ze hoorde stemmen beneden. Stilletjes kroop ze uit bed en ging boven aan de trap staan. Ze hoorde haar vader roepen en haar moeder huilen. Ze hadden blijkbaar weer eens flink ruzie.

Dat gebeurde de laatste tijd steeds vaker. Overdag, wanneer de kinderen in de buurt zijn, laten ze niets merken. Maar wanneer ze denken dat iedereen slaapt, begint het geroep en getier. Merel vroeg zich af of ze naar beneden moest gaan of niet. Langs de ene kant wilde ze dat dit geruzie zo snel mogelijk ophield. Zo’n felle emoties kunnen toch niet gezond zijn voor de baby? Maar langs de andere kant wilde ze zich niet bemoeien.

Merel luisterde aandachtig en kon flarden opvangen van wat haar ouders tegen elkaar schreeuwden. ‘Hoerenloper,’ hoorde ze haar moeder roepen. ‘Het is je eigen schuld,’ was het antwoord van haar vader. ‘Wat heeft zij wat ik niet heb?’ wilde haar mama graag weten. Het antwoord van papa kon Merel niet verstaan. Maar met deze enkele woorden wist ze wel wat er gebeurd was. Haar vader had iemand anders leren kennen.

Plots liet haar moeder een gil die door merg en been ging. ‘Verdomme, ook dat nog!’ hoorde ze haar vader roepen. ‘Daar heb je wel zelf voor gezorgd hé, smeerlap!’ brieste haar moeder.
Merel kon zich niet langer bedwingen en rende de trap af naar beneden. Daar zag ze haar moeder op haar knieën zitten. Er lag een grote plas op de grond. Papa ijsbeerde heen en weer en bleef maar vloeken. Toen hij zijn dochter zag, opende hij zijn mond maar hij kreeg geen woord over zijn lippen.

Merel knielde neer bij haar moeder. ‘Mama, wat gebeurt hier allemaal?’ vroeg ze in paniek.
‘De baby komt eraan lieverd,’ zei ze.
‘Maar dat is nog enkele weken te vroeg.’
‘Ik weet het, maar het is nu zo. We moeten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Frank, bel je de ambulance of breng je me naar daar?’
Merels vader hielp haar moeder recht en zei: ‘Ik breng je wel. Het is mijn fout, sorry.’
‘Daar is het nu te laat voor, Frank. Daar had je eerder aan moeten denken, voor je...’
Ze maakte haar zin niet af en keek naar Merel.
‘Lieverd, wil jij hier blijven bij de kleintjes? We kunnen jullie niet allemaal meenemen naar het ziekenhuis hé?’
‘Maar mama, ik wil bij jou blijven,’ huilde het meisje.
‘Ik weet het schat. Maar het kan echt niet anders. Van zodra we iets meer weten, zullen we je bellen. Beloofd.’
Merel knikte droevig. ‘Oké dan. Zorg goed voor mama hé, papa? Alsjeblieft?’ smeekte ze.
Haar vader knikte en gaf haar een zoen op haar voorhoofd. ‘Ik bel je nog wel.’
Hij bracht mama naar de auto en even later reden ze met piepende banden de straat uit.

Merel ging huilend in de zetel zitten. Wat een nacht was dit zeg, dacht het meisje. Mijn vader heeft blijkbaar iemand anders en net op dat moment beslist de baby om te komen. Van timing gesproken. Merel hoopte vurig dat de komst van dit kleine wonder haar vader tot inkeer zou brengen. Hij zou toch nooit zijn gezin in de steek laten op een moment als dit? Het ideale moment om een scheiding te voorkomen, hoopte ze.

Gedurende de hele zwangerschap spraken haar ouders over “de baby”. Maar Merel had nog steeds geen idee of het nu een jongen of een meisje ging worden. Ze had er heel vaak naar gevist bij haar moeder maar het was haar niet gelukt om erachter te komen.

Klaarwakker zette het meisje de televisie aan. Veel was er op dit tijdstip niet te zien. De zoveelste herhaling van het nieuws en hopen teleshoptoestanden.

Enkele uren later rinkelde eindelijk haar gsm.
‘Hallo, papa?’
‘Dag Merel.’
‘Hoe is het met mama? Is alles oké? En met de baby?’
‘Rustig maar, meisje. Alles is in orde. De baby is nog wat kleintjes omdat hij te vroeg werd geboren maar alles gaat goed. Hij moet zelfs niet in de couveuse.’
‘Hij? Is het een jongen?’
‘Ja, Merel, het is een jongentje. Je hebt er een broertje bij gekregen.’
‘En hoe gaat het nu met mama?’
‘Ze moet nog even bekomen maar alles gaat goed hoor. Morgen mag je op bezoek komen. Is dat goed?’
‘Maar papa, ik wil nu komen kijken. En mama een knuffel geven en...’
‘Rustig maar, Merel. Het is half zes. Ga gewoon nog even een dutje doen in je bed en morgenvroeg kom ik naar daar. Dan brengen we je zusje naar de crèche en je broertje naar school. En dan ...’
Merel liet haar vader niet uitspreken. ‘Vergeet het papa! Ik ga morgen niet naar school! Ik wil mama zien!’
‘Laat me even uitpraten, wil je? En dan kom ik samen met jou naar het ziekenhuis. Oké? De drukte van Sanne en Ricky kan mama nog niet aan. Maar ze wil jou wel dolgraag laten kennismaken met je kleine broertje. Wat denk je?’
‘Jaaa!’ riep het meisje. ‘Dat is goed papa.’
‘Oké, lieverd, ik kom jullie om kwart voor acht oppikken. Kan jij alles klaarmaken voor je broer en je zus? Ik weet in de verste verte niet wat mama elke dag allemaal in hun boekentasjes stopt.’
Merel lachte. ‘Geen probleem, papa. Dat komt in orde.’

Toen ze de telefoon ophing, daalde er een zekere rust neer over Merel. Papa klonk oprecht gelukkig met de geboorte van zijn zoon. En met haar mama was alles oké. Alles zou terug goedkomen, hoopte het meisje. Ze zette haar alarm om half zeven en kroop in haar bed.

3

Toen de wekker afliep, sprong Merel onmiddellijk haar bed uit. Ze trok snel haar kleren aan en besloot om eerst haar broertje te wekken. Stilletjes opende ze de deur van zijn kamer.
‘Goeiemorgen, Ricky. Goed geslapen?’
De jongen verstopte zich onder zijn dekbed maar kwam even later toch piepen.
‘Wat doe jij in mijn kamer? Waar is mama?’
‘Mama is naar het ziekenhuis. De baby is er.’
‘En ik dan?’ wilde Ricky weten.
‘Wat bedoel je?’
‘Wat gaat er nu met mij gebeuren?’
‘Euh, niets. Je gaat straks naar school zoals gewoonlijk.’
‘Dat bedoel ik niet, Merel. Wie gaat er nu mijn huiswerk nakijken en me helpen met mijn maaltafels? Met die baby gaat mama geen tijd meer hebben voor mij.’ Ricky zuchtte diep en keek droevig naar zijn zus.
‘Maak je maar geen zorgen. Een baby heeft veel slaap nodig. En ondertussen kan mama je helpen als het nodig is. Oké?’
‘Echt waar?’
Merel knikte. ‘Maar de komende dagen blijft ze nog in het ziekenhuis denk ik, dus hop je bed uit en kleren aan! Straks komt papa om je naar school te brengen.’
Het meisje gooide een t-shirt en een jeansbroek op het bed.
‘Vooruit, aankleden! Laat eens zien dat je al een grote flinke vent bent! Ik ga ons zusje klaarmaken.’
‘Oké!’ riep hij enthousiast. Hij vond het zalig om een grote, flinke vent genoemd te worden. Zonder tegenpruttelen begon hij zijn kleren aan te doen.

Toen Merel de deur van haar zusje opende, hoorde ze al kleine geluidjes uit de kamer komen.
‘Goeiemorgen, Sanneke-panneke!’
‘Mama?’
‘Mama heeft een baby. Straks komt papa.’
‘San wil mama!’ riep de kleine ukkepuk.
‘Dat gaat nu niet, mama is even weg. Maar grote zus gaat je helpen. Goed?’
Sanne schudde heftig haar hoofd en stampte met haar voetjes op de grond. ‘Nee!’
‘Het zal niet anders gaan. Kom, we gaan je kleren aandoen.’
‘Nee!’ gilde het kleine meisje.

Merel probeerde om Sanne haar pyjama uit te doen maar ze stribbelde zo hard tegen dat het haar niet lukte. Wat moet ik nu doen? dacht het meisje. Ze deed nog enkele pogingen maar tevergeefs. Kleine Sanne was duidelijk niet van plan om zich gewonnen te geven.

‘Oké, dan ga je maar in je pyjama naar de crèche,’ besliste Merel en ze stopte Sannes jurkje in de luiertas. Ze propte er nog snel enkele luiers en een slabbetje in en zette de tas klaar in de keuken.

‘Ricky, ben je klaar?’ riep Merel onderaan de trap.
‘Yes, mister Ricky is ready!’ hoorde ze hem roepen.

Toen hij fier de keuken binnenstapte, kon Merel haar lach niet inhouden. Hij droeg een jeansbroek en een wit t-shirt met daarover een rode das en een zwarte vest van papa. Daar stond mister Ricky op zijn blote voeten met minstens een kilo gel in zijn haar.

‘Hé, waarom lach je?’ vroeg hij zich af.
‘Is het carnaval op school vandaag?’ giechelde zijn zus.Ricky haalde zijn schouders op en krabde in zijn vetkuif. ‘Gekke zus, dat is al geweest!’ antwoordde hij ernstig. ‘Nu ik een echte vent ben, ga ik mij ook zo kleden. Ik zal wel snel een lief hebben nu. Jules zal nogal jaloers zijn!’
Merel deed het bijna in haar broek van het lachen. ‘Aan elke vinger tien liefjes, minstens,’ gierde ze.
Ricky knikte tevreden en ging aan tafel zitten.
‘Waar is Sanne?’ wilde hij weten.
Verdorie, dacht Merel, die ben ik boven vergeten!
Ze haastte zich de trap op. Kleine Sanne was er ondertussen al in geslaagd om haar pyjama voor de helft uit te krijgen. Waarschijnlijk dacht ze dat ik haar hier ging laten zitten tot ze haar kleren wilde aandoen, ging het door Merels hoofd.

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ze aan de kleine deugniet.
‘Pyjama uit en dan kleedjes aan!’
‘Goed zo! Moet ik je helpen of ga je het alleen doen?’
‘Zus moet San eppele!’
‘Ah, nu moet je zus je helpen,’ zei Merel en ze zette haar handen op haar heupen. De kleine kapoen knikte en stak haar armpjes in de lucht zodat Merel haar pyjama kon uittrekken. Ze nam snel een ander jurkje uit de kast en trok het over haar hoofd. Nog snel een nieuw pamperbroekje en juffrouw ochtendhumeur was klaar. Merel tilde haar kleine zusje op en droeg haar naar beneden.

Mister Ricky had ondertussen zelf voor zijn ontbijt gezorgd en at smakelijk een boterham met choco. Nee...foutje, en at smakelijk choco met een boterham.

‘Amai, je had zin in choco precies?’ wilde Merel weten en ze zette Sanne in haar eetstoel.
Ricky knikte. ‘Hoe weet jij dat?’
‘O, een gokje!’ lachte het meisje.
Ze gaf Sanne snel een sandwich en vulde haar drinkbeker met melk.
De tiener keek op de klok. Nog vijf minuten en papa is hier, ging het door haar hoofd. Ze nam snel zelf een boterham en zette zich aan tafel.
‘Ik heb dorst,’ zei Ricky en keek naar Merel.
Zuchtend stond het meisje recht en goot voor Ricky een bekertje melk in.

Plots hoorden ze getoeter op de oprit.
‘Papa!’ riep Ricky.
‘San wil mama,’ zei de peuter en begon te huilen.
‘Rustig maar, nog enkele dagen en mama is weer thuis.’
Toen papa het huis binnenkwam, vloog Ricky in zijn armen. Nu hingen ze allebei vol choco.
‘Wauw, wat een verwelkoming, zeg!’ zei hun vader. ‘Hoe gaat het hier?’
‘Ik ben een grote vent,’ zei Ricky. ‘Kijk maar!’ Fier draaide hij enkele keren in het rond.
‘Is dat niet de vest van mijn kostuum?’ wilde papa weten en keek vragend naar Merel.
Ze haalde haar schouders op. ‘Ik heb hem die jeans en dat t-shirt gegeven. De rest moet je aan hem vragen. Hoe is het met mama en de baby?’
‘Goed, lieverd, alles gaat goed. Maak je maar geen zorgen!’
‘Waar is mijn mini-meisje?’ vroeg papa en keek naar Sanne.
‘San wil mama!’ zei ze huilend.

Papa wilde haar optillen maar de kleine spruit spartelde heftig tegen. ‘Nee, mama moet pakken!’
‘Dan ga je toch nog even moeten wachten,’ zei papa en zette haar snel op de grond.
‘Zijn de boekentasjes klaar, Merel?’
‘O ja, de boekentassen! Die van Sanne is in orde maar Ricky heeft nog geen boterhammen en koekjes mee.’
‘Maar Merel toch, ik had dat toch gevraagd? Dat was het enige waar je moest voor zorgen!’
Het meisje keek haar vader boos aan. ‘Ah ja? En hen wakker maken, helpen om kleren aan te doen, eten geven? Of kunnen ze dat zelf al denk je?’
‘Sorry, lieverd, je hebt gelijk. Kom, ik zal snel een boterham smeren voor je broer. Neem jij een zakje ofzo om hem in te doen?’
‘Boterhammen moeten in een brooddoos, papa!’ Merel vulde een drinkbus, nam een appel en een koekje, stopte de boterham in Ricky’s brooddoos en stak alles in zijn boekentas.
‘Voilà, klaar! Kunnen we dan nu vertrekken?’
Papa knikte. ‘Schoenen en jassen aan jongens, we zijn weg!’

Sanne stampte met haar voetjes op de grond.
‘San wil mama!’
Papa zuchtte en keek hulpeloos naar Merel.
‘Oké, wacht jij hier op mama. Wij zijn weg. Daaag!!!’ ze draaide zich om en stapte naar de deur.
‘Nee, San gaat mee!’ riep het kleintje plotseling.
‘Geweldig,’ fluisterde papa in Merels oor. Het meisje glimlachte. Zonder pruttelen mocht papa Sanne haar jas en schoenen aandoen.

Ricky stond met zijn chique vest al klaar aan de deur. ‘Euh, zijn we niets vergeten, grote vent?’ wilde Merel weten.
‘Nee, ik ben klaar.’ zei Ricky overtuigd.
‘Ik denk toch dat grote meneren kousen en schoenen aandoen voor ze naar buiten gaan,’ lachte zijn grote zus.
Ricky bloosde en rende snel de trap op. Even later stond hij met kousen en schoenen aan de deur. ‘En mijn das en mijn vest?’ wilde papa weten, ‘wat ben je daarmee van plan?’
‘Meisjes versieren, papa,’ lachte Merel.
‘O,’ antwoordde papa. ‘Hou ze dan maar aan!’
Opgelucht stapte Ricky in de auto. Merel zette Sanne in haar autostoel en klikte zichzelf en haar broertje vast.

‘Vooruit papa, rijden!’

4

Na de twee tussenstops, inclusief de zoveelste driftbui van kleine Sanne, arriveerden Merel en haar papa eindelijk in het ziekenhuis. Toen ze de kamer van mama binnenstapten, vloog het meisje onmiddellijk rond de hals van haar moeder.
‘Hoe is het mama? Is alles oké? Heb je niet te veel pijn?’
‘Dag lieverd. Wees eens rustig. Alles is goed gegaan. Maak maar kennis met je nieuwe broertje.’

Merel draaide zich om en zag een klein plastieken bedje staan met daarin een klein mini-mensje. Ze werd op slag verliefd.
‘Dag schatje’, zei ze vertederd. ‘Welkom in ons gezin.’
‘Wat vind je van de naam?’ wilde haar moeder weten.
Oei, daar had Merel door alle emoties nog niet naar gevraagd.
‘Euh, hoe heet hij?’
‘We dachten aan Thomas. Wat denk je?’
Het meisje knikte. Thomas klonk wel leuk.
‘Dan kunnen we hem thuis Tom of Tommie noemen maar zijn officiële naam is dan Thomas. Dat klinkt wat chiquer, dacht je vader.’
‘Leuk! Zoals bij Ricky, die heet toch ook officieel Richard?’
Merels ouders knikten.
‘Mag ik hem eens vasthouden?’
Mama legde kleine Thomas in Merels armen. Ze voelde zich onmiddellijk verbonden met dit kleine wezentje.
‘Dag kleine Tommie. Ik ben je grote zus.’

Hun tedere moment werd bruusk verstoord door het gerinkel van papa’s gsm.
‘Hallo, met Frank Kraaiman.’
Merel en haar moeder konden niet horen wie er belde maar even later zei papa: ‘Mijn excuses meneer. Het is onze schuld. We hadden de school moeten verwittigen. Maar mijn vrouw is afgelopen nacht bevallen en we zijn nog in het ziekenhuis.’
Het was dus iemand van school die belde om te vragen waarom Merel afwezig was.
‘Ze zal deze namiddag aanwezig zijn, meneer. Ik zal een briefje meegeven.’ Toen hing hij op.
‘Ik ga vandaag niet naar school hé! Ik blijf hier!’
Merel voelde haar bloed koken. Ze had nu wel belangrijkere dingen te doen dan naar saaie leerkrachten te luisteren.
‘Lieverd’, zei haar vader. ‘Je mama en je broertje moeten nog veel rusten. Je kan gerust deze namiddag nog even naar school gaan. Na schooltijd zullen we samen met Sanne en Ricky nog even langskomen. Wat denk je, mama?’
Merels moeder knikte. ‘Dat lijkt me een goed plan, Frank.’

Die middag ging het meisje met tegenzin naar school. Gelukkig was de middagspeeltijd nog bezig en kwam Brendy naar haar toe.
‘Was je ziek?’
‘Nee, mijn mama is bevallen.’
‘Waaaa!!! Keitof! En, wat is het geworden?’
‘Een baby, Brendy, het is een baby!’
‘Ja, duh!!! Een jongen of een meisje?’
‘Een jongen, Thomas. Maar we gaan hem Tommie noemen.’
‘Waarom?’
‘Dat klinkt toch veel leuker?’
‘Waarom noemen ze hem dan niet gewoon Tommie in plaats van Thomas?’
Merel haalde haar schouders op. ‘Het idee komt van mijn papa. Voor meer info mag je naar hem bellen.’
Brendy lachte. ‘Zal ik zeker doen! Heb je de baby al gezien?’
Merel knikte. ‘Ik heb hem al mogen vasthouden. Hij is zooo schattig! Maar nog zooo klein! Ik was bang dat ik hem zou pijn doen ofzo.’
‘Zeg Merel, je hebt toch al ervaring met Ricky en Sanne?’
‘Ja, maar dat is al even geleden hé! Zo’n pasgeboren baby is toch wennen hoor!’
‘En binnenkort ruik je alle dagen naar babypoep en babykots! Jammie!’ Brendy lachte en kneep haar neus dicht. Merel gaf haar een tik op haar schouder. ‘Zeg, weet je niets leuker te vertellen? Ik ben de grote zus hé, niet de mama.’

De meisjes hun gesprek werd verstoord door het schelle geluid van de bel.

5

Na schooltijd stond papa Merel al op te wachten. Ze pikten kleine Sanne en Ricky op en reden naar het ziekenhuis. Toen ze de kamer van hun moeder binnenkwamen, kreeg kleine Tommie net borstvoeding.

‘Dag lieverds, hoe is het met jullie?’ wilde mama weten.
‘Goed. Ik heb acht op tien op mijn toets van de maaltafels mama’, antwoordde Ricky trots.
‘Wie is da, mama?’ wilde Sanne weten.
‘Dit is jullie broertje, Tommie’, zei papa.
‘Waarom eet hij mama op?’ wilde de kleine peuter weten.
Merel lachte. ‘Hij eet mama niet op. Hij drinkt melk.’
Kleine Sanne fronste haar voorhoofd. ‘Heb hij geen beker? Papa moet beker kopen.’
‘Dat is een goed idee, Sanne’, antwoordde hun vader en hij knipoogde naar Merel.
‘Mag ik eens proeven?’, vroeg Ricky.
‘Oei, ben jij dan nog een baby?’ wilde mama weten.
Ricky schudde zijn hoofd. ‘Nee, waarom?’
‘Omdat je babymelk wil drinken’, lachte zijn moeder.
Kleine Ricky begon te blozen, ging op een stoel zitten en besloot om niets meer te zeggen.

Een kwartiertje later zei mama: ‘Frank, ik zou graag wat rusten nu.’
Papa knikte en zei: ‘Kom kinderen, mama is moe. We gaan naar huis.’
‘San ook baby. San blijf bij mama’, zei de kleine kleuter overtuigend.
‘Nee, Sanne, jij gaat mee naar huis’, antwoordde papa en nam haar handje vast. Ze rukte zich los en probeerde om in mama’s bed te kruipen.
‘Lieverd? Wil je flink zijn voor mama en goed op je papa passen?’
Kleine Sanne keek vragend naar haar moeder.
‘Nu ben jij een beetje mama thuis hé. Let je erop dat papa flink zijn tanden poetst en zijn kleren en schoenen opruimt?’

Dat vond de kleine deugniet best een goed idee. Ze knikte uitbundig, nam papa’s hand vast en trok hem mee naar de gang. ‘Kom kindje, flink zijn,’ hoorden ze haar zeggen.
‘Gelukt!’, knipoogde mama naar Merel. Het meisje gaf haar moeder nog een dikke zoen en verliet samen met de rest van het gezin de kamer.

Wanneer Ricky en Sanne die avond in hun bedjes lagen, trippelde Merel de trap af naar beneden. Ze wilde graag wat meer uitleg over de ruzie waar ze de voorbije nacht getuige van was geweest. Maar daar had ze vandaag de kans nog niet toe gehad. Toen ze halverwege de trap was, hoorde ze haar vader telefoneren.

‘Ik weet dat ik het had beloofd, schat. Maar ik kan Elise nu nog niet in de steek laten, het spijt me. Geef me nog wat tijd.’

Meer hoefde Merel voorlopig niet te weten. Het was duidelijk dat papa met zijn minnares aan het telefoneren was. Het meisje had duidelijk gehoord dat hij zijn vrouw voorlopig niet in de steek zou laten. Dat zou haar toch een beetje moeten geruststellen? Maar die laatste zin baarde Merel zorgen: Geef me nog wat tijd. Wat bedoelde hij daar in godsnaam mee? Wilde hij het opnieuw goedmaken met mama of bleef hij gewoon nog even tot de baby wat ouder was om dan toch weg te gaan? Dat moet ik op één of andere manier te weten zien te komen, dacht ze bij zichzelf. Maar hoe?

6

De volgende ochtend was papa er gelukkig om de kleine garde klaar te maken voor hun dagje op school of in de crèche.

‘Nee, mama doen!’ hoorde Merel kleine Sanne gillen. Gevolgd door het geluid van een zuchtende vader. ‘Mama is er nu niet, papa gaat je helpen, schatje’, hoorde Merel hem bijna smeken. Laat hem maar even zweten, dacht het meisje bij zichzelf. Zij had het gisteren allemaal in haar eentje moeten doen. Op deze manier beseft papa misschien wat mama allemaal doet voor ons gezin, hoopte ze.

Na een kwartier gegil, kleine stampende voetjes en een papa die bijna zijn geduld ging verliezen, besloot Merel om toch maar eens een kijkje te gaan nemen bij het kleine driftkikkertje.

Toen ze Sannes kamer binnenkwam, zag ze papa op een stoel zitten met zijn handen op zijn hoofd. Hij was waarschijnlijk voor de zoveelste keer tot tien aan het tellen, dacht Merel amusant.
‘Lukt het hier, papa? We moeten binnen twintig minuten naar school vertrekken hé en we hebben nog niet ontbeten.’
‘Denk je dat ik dat niet weet?’ brieste haar vader.