EN TOEN WERD IK GROOT
‘LEVEN MET MUCO’
CINDY DE STERCK

© 2022 Cindy De Sterck

Foto cover: Hilde Collier

Eerste druk: september 2022

ISBN 9789083178820
NUR 284/285
D/2022/13365/36

Uitgeverij Het Punt
Baasrodestraat 118
9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Cindy De Sterck

EN TOEN WERD IK

GROOT

Leven met muco

UITGEVERIJ HET PUNT
DENDERMONDE

2022

Inhoudsopgave

EN TOEN WERD IK GROOT

Inhoudsopgave

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

42.

43.

44.

45.

46.

1.

‘Je bent op de verkeerde speelplaats meisje, de kindjes van de lagere school spelen daar.’ Een vriendelijke dame wees in de richting van het voetbalveldje. Myra keek naar de grond en fluisterde: ‘Ik zit in het eerste middelbaar, mevrouw.’ De dame hurkte neer. ‘O sorry, ik dacht dat je nog in de lagere school zat. Heb je enkele klassen overgeslagen misschien? Je ziet er echt wel een slimmerd uit.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Nee mevrouw, ik ben twaalf,’ zei ze met een trillend stemmetje.

De tiener voelde zich net een kleine kleuter. Hier was ze al maanden bang voor geweest. Ze wilde helemaal niet behandeld worden als een baby. Myra wilde nu echt niet gaan huilen. Dat had ze met zichzelf afgesproken. Kinderen die naar de middelbare school gaan, huilen niet meer. Maar als deze dame haar niet snel met rust zou laten, zou haar goede voornemen meteen in de vuilbak belanden.

‘O, excuseer me. Ga maar snel naar je rij dan. De bel zal zo meteen gaan.’ Snel beende de vrouw weg. Myra keek haar na. Ze voelde eigenlijk een beetje medelijden met haar. Ze wist duidelijk niet hoe ze zich moest gedragen of wat ze moest zeggen. Tja, het meisje wist natuurlijk wel dat ze er eerder uitzag als iemand van acht jaar dan van twaalf, maar daar kon ze toch niets aan veranderen.

Op de lagere school had er nooit iemand raar over gedaan. Tja, iedereen kende haar al van in de kleuterklas. Als je elkaar al negen jaar kent, dan valt het niet meer op of iemand groot of klein, dik of dun is.
Twee maanden lang had Myra niet kunnen genieten van de vakantie. Twee maanden lang stress, stress en nog eens stress. Iedereen die de stap van de lagere school naar het middelbaar maakt, voelt wel wat zenuwen. Dat is niet meer dan normaal, maar voor Myra was het toch net iets anders.

Samen met haar vriendinnen had ze afgesproken om naar dezelfde middelbare school te gaan. Maar het nieuwe systeem van de overheid had er anders over beslist. Vanaf dit jaar moet je je op een onlineplatform aanmelden en een top drie invullen van scholen waar je naartoe wil gaan. En de computer kiest dan een school voor jou. Heel erg vreemd hoor. Samen met de meester van het zesde hadden ze vorig schooljaar alle scholen in de buurt bezocht. Ze kregen overal een rondleiding en hier en daar mochten ze een lesje meevolgen. In de technische school hadden ze zelfs een houten kadertje mogen maken en op de afdeling schoonheidsverzorging kregen ze een heuse handmassage van de derdejaars. Ze hadden zich rotgeamuseerd. En hun keuze was duidelijk. Myra ging samen met haar beste vriendinnen naar het Atheneum. Dus allemaal gaven ze deze school op als hun nummer één.

Iedereen kreeg een maand later een mail met hierop de bevestiging van hun schoolkeuze: het Atheneum. Behalve Myra… Zij had ook een mail gekregen. Hierin stond iets in de aard van: Met spijt in het hart moeten we u meedelen dat er voorlopig geen plaats voor u is op de school van uw keuze. U staat momenteel op de wachtlijst op nummer 265. We raden u ten stelligste aan om u voorlopig elders in te schrijven. Als er plaats vrijkomt in de school van uw keuze, zal de desbetreffende school u contacteren. Met vriendelijke groeten, blablabla….

Myra’s vriendinnen waren door het dolle heen dat ze samen naar het Atheneum konden. In hun whatsapp-groepje floepte het ene berichtje na het andere erop. Teleurgesteld typte Myra: Geen plaats meer voor mij. Wachtlijst. ☹

De tranen hadden uren over haar wangen gelopen. Mama en papa hadden hun best gedaan om haar te troosten maar zo’n tegenslag kwam je niet zo snel te boven. Na enkele boze telefoontjes van papa naar het Atheneum, kwamen ze tot de vaststelling dat er echt niets aan te doen was. Alleen een mirakel kon ervoor zorgen dat er 265 personen zich uitschreven zodat Myra toch nog naar haar voorkeursschool kon. Maar nuchter als ze was, geloofde het meisje niet in mirakels.

De dagen nadien had mama de ene school na de andere opgebeld om te vragen of zij nog een plaats vrij hadden. Na ettelijke telefoons kwam er eindelijk een positief antwoord van een school enkele dorpen verder, de Ursulinen. Zij hadden nog plaats vrij en Myra werd ingeschreven. Twee maanden lang hoopte ze op een verlossend telefoontje van het Atheneum maar toen er op 31 augustus nog steeds geen reactie was gekomen, stond het vast. Myra zou het nieuwe schooljaar op de Ursulinen doorbrengen. Een nieuwe school, een middelbare school, een school waar ze niemand kende.

2.

Mama was zo lief geweest om vandaag een dagje vrij te nemen zodat haar dochter op de eerste schooldag niet met de bus hoefde te gaan. Daar was het meisje wel dankbaar voor. Ze had al stress genoeg.

Plots weerklonk er een schel gerinkel. De massa kinderen begon zich te bewegen en hier en daar werden er rijen zichtbaar. Myra stond in het midden van de speelplaats en wachtte af. Ze had er geen idee van waar ze naartoe moest.

Enkele tellen later ging er een witte deur open. Een groep druk pratende volwassenen stapte naar buiten. Ze gingen elk voor een rij staan en één voor één verdwenen de rijen kinderen naar binnen. Myra keek rond en zag dat er in een hoekje onder het afdak nog een meisje stond. Helemaal alleen. Myra stapte op haar af en zei: ‘Hallo, ben jij hier ook nieuw op school?’ Ze knikte alleen maar. ‘Ik heb geen idee waar ik naartoe moet. Ik zit in klas 1G maar ik weet niet waar dat is. En jij?’ Het meisje haalde haar schouders op. ‘Hoe heet jij?’ vroeg Myra in de hoop toch iets van geluid uit haar te krijgen. ‘Lana,’ fluisterde ze.

Lana was een mollige tiener met lang zwart haar in een vlechtje. Ze was blijkbaar ook helemaal overdonderd op deze eerste schooldag.

Myra keek rond en zag de mevrouw die haar enkele minuten geleden had aanzien voor een klein kindje over de speelplaats lopen.
‘Kom, Lana, we gaan aan die dame vragen waar we naartoe moeten gaan,’ zei ze dapper.
Aarzelend stapte ze achter haar aan. Van zodra de mevrouw Myra opmerkte, lachte ze vriendelijk.
‘Dag meisje, kan ik je helpen?’
‘Wij zijn hier nieuw op school en we weten niet waar we nu naartoe moeten, mevrouw,’ zei Myra beleefd.
‘Heb je de mail dan niet gelezen?’ vroeg de dame bezorgd.
‘Euh, welke mail?’ Myra wist echt nergens van. Haar moeder had niets gezegd over een mail.
‘Alle kinderen hebben een mail gekregen met daarop een plattegrond van de school. Hierop staan alle klassen getekend en waar welke klas in de rij moet staan.’
‘Oei, sorry, ik heb geen mail gezien,’ zei Myra stilletjes.
‘Hm, vreemd. Misschien is hij bij de spam terecht gekomen dan?’ zei de vrouw nadenkend.
Myra haalde haar schouders op.
‘Mijn mama heeft wel met de school gebeld en ze zeiden dat ik naar klas 1G moet gaan. Weet u dat soms zijn?’
‘O, natuurlijk! Had dat toch direct gezegd! Volg me maar,’ zei ze vriendelijk en stapte de speelplaats over.

In het grote gebouw aan de overkant stapte ze naar binnen. Myra en Lana deden hun uiterste best om haar te volgen. Af en toe moesten ze zelfs een beetje lopen. Deze vrouw had duidelijk snelwandelen als hobby. Na een heel parcours door gangen, deuren, trappen op en weer af, stopte ze.

‘Voilà, hier is 1G,’ zei ze lachend.
Hijgend en met een kloppend hartje keek Myra haar aan.
‘Zijn we nu te laat?’ vroeg ze bang.
‘Ach wel nee, dat heb ik vanmorgen toch gezien! Wacht, ik stel jullie even voor.’

De dame klopte op de deur, wachtte niet tot er “binnen” werd geroepen en zwaaide onmiddellijk de deur open.
‘Goeiemorgen allemaal,’ riep ze luid.

Een twintigtal kinderen keek haar met grote ogen aan. Een blijkbaar erg geschrokken leraar kreeg een rode kleur en stotterde: ‘Euh, da da dag mevrouw Beulens.’
‘Scheelt er iets meneer Ravens?’ antwoordde de dame blijkbaar geamuseerd.
‘Euh, nnnnee, denk ik?’ aarzelde hij.
‘Ontbreken hier geen leerlingen?’
‘Ik, euh, ik, hmm…’ Verbaasd keek hij de klas rond.

Myra en Lana sloegen het spektakel gade van in de gang. Wie was deze lieve dame? Blijkbaar iemand belangrijk en sowieso iemand waar deze meneer bang voor was, want de zweetdruppels stonden ondertussen al op zijn voorhoofd.

‘Oei, heb ik soms een moeilijke vraag gesteld? Of voelt u zich niet goed, meneer Ravens?’ vroeg mevrouw Beulens lachend.
‘Goh, ik, euh, voel me prima, dank u. Maar … ik ben de klaslijst een beetje kwijt geraakt.’
‘Een beetje kwijt geraakt? Dat lijkt meer een smoes van een kleuter dan van een volwassene. Hoe kan je nu in hemelsnaam iets een beetje kwijt zijn?’ De dame kruiste haar armen.
Meneer Ravens depte zijn zweet af met een witte zakdoek die hij uit zijn broekzak haalde.

‘Kom straks maar even naar mijn bureau dan print ik een nieuwe lijst voor u af. In elk geval, deze twee dames horen ook nog thuis in uw klas,’ zei ze kordaat. Ze deed een stap opzij en gebaarde naar Myra en Lana dat ze de klas in moesten stappen. Verlegen trippelden ze naar binnen.

‘Ik reken erop meneer Ravens, dat deze dames zich snel thuis zullen voelen in uw klas, begrepen?’
De leerkracht knikte.
‘Welkom op onze school, meisjes,’ zei de dame voor ze de klas verliet. ‘Als je ooit hulp nodig hebt, daar is mijn bureau,’ zei ze en wees in de richting van een klein gebouwtje aan de overkant van de speelplaats.
‘Dank u mevrouw,’ zei Myra stilletjes. Lana knikte en staarde naar de grond.

Toen mevrouw Beulens de deur achter zich dichttrok, klonk er een luide zucht doorheen de klas.
De zucht was duidelijk afkomstig van meneer Ravens. Hij depte zijn voorhoofd nog eens droog en wees twee lege bankjes aan waar Myra en Lana mochten gaan zitten.
Gelukkig vraagt hij niets over mijn grootte, dacht Myra. Hopelijk blijft het zo!

Het komende uur kreeg de klas een hele opsomming van de schoolregels. De ene regel al wat vreemder dan de andere. Meneer Ravens was blijkbaar hun klastitularis en tevens hun leerkracht Nederlands.
Hopelijk geeft hij wat boeiender les dan vandaag, dacht Myra want op deze manier zouden ze niet veel van de lessen opsteken. Het duurde dan ook niet lang of hier en daar begon er iemand te geeuwen. Rechts achteraan in de hoek zat er zelfs een jongen te knikkebollen en deed alle moeite van de wereld om zijn ogen open te houden.

Rond tien uur klonk eindelijk de bel. ‘Speeltijd jongens en meisjes,’ zei meneer Ravens. ‘Vergeet niet naar het toilet te gaan en denk eraan: geen papiertjes op de speelplaats achterlaten hé! Er staan vuilbakken genoeg.’
De klas mompelde iets van ‘Jaja,’ en iedereen drumde zich een weg naar buiten.

Myra en Lana stapten als laatsten de klas uit. Blijkbaar was iedereen enorm gehaast. Niemand deed moeite om een woord tegen de twee te zeggen. Op de speelplaats was er van hun medeleerlingen niets meer te zien.

‘Ken jij hier iemand op school?’ vroeg Myra.
Lana trok haar schouders op.
‘Vind jij het hier ook zo creepy?’ wilde het meisje weten.
Lana knikte en keek naar de grond. Uit haar ooghoeken rolden tranen.
‘Waarom ben je zo verdrietig?’
Lana haalde weer haar schouders op.
Myra legde een arm om haar heen. Rustig begonnen ze toertjes rond de speelplaats te wandelen. Als een trouw hondje bleef Lana naast haar lopen.

Myra voelde medelijden met haar. Ze wilde haar best helpen en een babbeltje met haar doen maar hoe ze ook probeerde, meer dan af en toe een diepe zucht kreeg ze niet uit Lana haar mond.

Ach ja, dacht Myra, de eerste dag is de moeilijkste. Misschien gaat het morgen al wat beter en durft ze iets meer te zeggen tegen mij.

3.

Na de speeltijd kondigde meneer Ravens aan dat ze de rest van de dag spelletjes zouden spelen. Op deze manier gingen ze elkaar beter leren kennen en zou er een hechte klasgroep ontstaan. Dit klonk wel leuk, dacht Myra.

Het eerste spel was een namenspel. Er was een grote pot stickers met alle namen van de kinderen van de klas. Iedereen mocht er een sticker uitnemen en op de trui plakken bij wie je dacht dat deze naam hoorde. Het spel was een schot in de roos. Er werd veel gelachen. Toen de pot leeg was, bleek er nog één iemand geen sticker te hebben: Lana. Meneer Ravens nam meteen zijn nieuwe klaslijst erbij en overliep alle namen. Geen Lana te bespeuren.

‘Weet je wel zeker dat je in deze klas moet zijn, meisje?’ vroeg meneer Ravens vriendelijk.
Lana staarde naar de grond en trok haar schouders op.
‘Wat stond er op de mail die je hebt gekregen?’
Daar gingen Lana’s schouders weer op en neer.
‘Ga deze middag eens naar het secretariaat en vraag daar eens waar je naartoe moet gaan. Oké?’
Lana keek Myra angstig aan.
‘Ik zal wel met je meegaan,’ fluisterde ze stilletjes.
Lana lachte flauwtjes.

Het tweede spel was een zoektocht. De leerlingen kregen per twee een plattegrond van de school. Hier en daar stond er een letter. Ze moesten dus te weten zien te komen wat deze letters waren: de toiletten, de turnzaal, de refter, enzoverder. Best wel een coole opdracht, vond Myra. Een partner kiezen om deze taak uit te voeren was niet moeilijk. Lana kwam vliegensvlug naast Myra staan zodat er geen twijfel over bestond dat zij samen zouden werken.

Daar gingen ze met hun tweetjes op pad. Ze doorkruisten de hele school en ontdekten heel wat leuke plekjes. Lana zag er ondertussen best vrolijk uit. Maar praten deed ze niet. Ze wees alleen maar dingen aan. Maar dat vond Myra prima. De laatste letter die ze moesten vinden, was een lastige. Hij wees naar een klein gebouwtje dat precies niet echt bij de school hoorde.
‘Het is misschien het huis van de janitor,’ dacht Myra luidop.
‘Yes, that could be right,’ fluisterde Lana plots.

Myra viel bijna achterover. Plots rolde er een hele zin uit Lana’s mond. Zoveel woorden had ze de hele dag nog niet uitgesproken. Ze had niet exact begrepen wat ze zei maar het klonk Engels. Myra herkende duidelijk de woorden yes, that en right. Misschien was dit een reactie op het feit dat ze ook een Engels woordje had gebruikt. De vorige dag had ze een film gezien over een school en de persoon die op de school woonde en alles steeds in de gaten hield, noemden ze de janitor.

‘Kom we gaan kijken,’ wenkte Myra en liep naar het gebouwtje. Stilzwijgend liep Lana met haar mee. Aarzelend klopten ze op de deur. Een vriendelijke dame kwam opendoen.
‘Dag meisjes, kan ik jullie helpen?’ vroeg ze.
‘Euh, we zijn van klas 1G en we moeten deze plattegrondoefening maken. Welk gebouw is dit alstublieft?’
‘Wel, dit hier is het secretariaat. Kom maar even binnen kijken.’ De dame hield de deur voor hen open.
‘Kijk, als je te laat komt op school of je moet iets kopiëren of een doktersbriefje afgeven ofzo, dan moet je naar hier komen. En dit hier is het bureau van onze directrice.’

De dame opende een volgende deur. Toen Myra en Lana zagen wie de directrice was, sperden ze hun ogen wijd open.
‘Ah, dag dames! Myra en Lana heten jullie toch? Jullie zijn toch weer de weg niet kwijt?’ zei de directrice en knipoogde. ‘En nog eens mijn excuses voor vanmorgen, Myra. Ik bedoelde het echt niet verkeerd.’
‘Euh, dag mevrouw de directrice, ik euh … ik wist niet dat u…euh…’ stotterde het meisje.
‘Ach, natuurlijk wist je dat niet. Maar het is niet omdat je nu weet dat ik hier directrice ben, dat je me niets meer mag komen vragen hé! Als er iets is, het maakt niet uit wat, dan kom je naar me toe! Beloofd?’
Myra knikte verlegen. ‘Euh, er is eigenlijk nog wel iets,’ zei ze aarzelend. ‘Lana stond niet op de klaslijst van 1G.’
Lana staarde naar de grond en beet op haar nagels.
‘Oei,’ zei mevrouw Beulens, ‘we zullen eens kijken.’
Ze zette zich achter haar bureau en begon te typen. Na enkele seconden weerklonk er een luide zucht gevolgd door: ‘Dus jij bent Lana McFiers?’ Lana knikte.

Myra keek haar vriendinnetje nieuwsgierig aan. Haar familienaam klonk een beetje vreemd vond ze. Lijkt wel buitenlands. Zelf had Myra een doodgewone familienaam: Smets. Die naam hoorde je wel in ieder dorp. Maar McFiers? Nooit van gehoord!

‘How are you, my dear? I’m sorry but I didn’t know who you were when I saw you this morning,’ zei mevrouw Beulens.
‘I’m fine, thanks,’ zei Lana stilletjes.

Myra stond met open mond te kijken. Ze herkende wel een paar woorden maar Lana begreep duidelijk perfect wat de directrice brabbelde.

‘You should be in class 1D instead of 1G, Lana. I’ll take you to your classroom. Follow me,’ zei de dame.
‘Excuse me, but can I ask you something?’ vroeg Lana.
‘Can I stay in Myra’s class please? She is my only friend here,’ fluisterde Lana stilletjes.

Myra had haar naam gehoord. Ze wil bij mij in de klas zitten, ging het door haar hoofd.
‘Let me see,’ zei de directrice. Na enkele minuten van druk getokkel op haar pc zei ze: ‘Allright, you can stay in class 1G.’
‘Thank you very much,’ antwoordde Lana beleefd en lachte naar Myra.
‘Ik heb niet alles begrepen, mevrouw, maar ik denk dat ze bij mij in de klas mag blijven,’ zei Myra nieuwsgierig.
‘Ja Myra, normaal moest ze in een andere klas zitten maar ze heeft me gevraagd of ze bij jou in de klas mag blijven. Normaal kan zoiets niet maar ja, als directrice moet ik uitzonderingen kunnen maken, toch?’
Het meisje knikte.
‘Lana komt uit Engeland. Haar ouders zijn in de grote vakantie naar hier verhuisd. Je hebt vast wel al gemerkt dat ze niet veel praat hé?’

Myra knikte bevestigend. Dat was wel het minste wat je kon zeggen over Lana, dacht ze.

‘Dat komt omdat ze nog geen Nederlands spreekt. Ze kent alleen maar Engels. Maar ik heb de indruk dat dat geen hindernis zal zijn voor jullie vriendschap.’ De dame knipoogde. ‘En ga nu maar snel terug naar jullie klas voor meneer Ravens het weer benauwd krijgt.’

Myra en Lana bedankten de dame nogmaals en liepen snel naar buiten.

4.

De rest van de dag verliep vrij vlotjes. Myra voelde zich op haar gemak in de klas. Er had nog niemand iets tegen haar gezegd maar misschien was dat maar beter zo. Ze voelde zich in elk geval niet alleen. Lana was net haar schaduw. Soms moest Myra opletten dat ze niet op haar tenen trapte. Zo dicht kwam ze soms tegen haar staan.

Enkele minuten voor de schoolbel zou rinkelen, had meneer Ravens nog een mededeling.
‘Voor jullie naar huis gaan, wil ik nog iets belangrijks vertellen,’ zei hij ernstig.

Myra en Lana probeerden zich zo klein mogelijk te maken. Allebei waren ze bang dat hun klastitularis iets over hen zou vertellen tegen de hele klas. En als er iets was waar beide meisjes een hekel aan hadden, was het wel in de belangstelling staan.

‘Volgende week maandag vertrekken we op driedaagse. Via Smartschool krijg je een mail waarin staat wat je zeker allemaal moet meenemen. Maar het belangrijkste is wat je NIET MAG meenemen!’ benadrukte hij. ‘Smartphones, tablets, Ipod-toestanden en al die andere computerachtige dingen laat je thuis. Is dat duidelijk? Ik wil ook niemand zien rondlopen met kauwgom of snoep. En breng alsjeblieft iets mee waarmee je je rustig, luister goed, RUSTIG kan bezighouden! Geen lawaaierige dingen dus!’

Meteen schoten er enkele vingers de lucht in. De jongen die vanmorgen hevig zat te knikkebollen was blijkbaar uitgerust en vroeg: ‘Meester, mag ik dan mijn Gameboy meenemen? Ik kan het geluid ervan uitzetten.’

Meneer Ravens begon weer hevig te blozen. Deze keer zag hij er niet bang uit zoals vanmorgen. Maar eerder een beetje boos.

‘Jongeman, in het middelbaar spreek je een leerkracht aan met meneer of mevrouw en als ik zeg geen computerachtige dingen, dan bedoel ik daar ook Gameboys mee. Duidelijk?’
De jongen knikte. ‘Ik zal dan de PSP van mijn zus vragen,’ antwoordde hij schouderophalend.
‘Gaan we de leerkracht testen ja? Is het dat wat we aan het doen zijn, jongen? In dat geval blijf je volgende week beter thuis.’

Meneer Ravens haalde snel zijn witte zakdoek uit zijn broekzak en depte zijn voorhoofd droog. De lichtroze kleur op zijn wangen begon donkerder en donkerder te worden.

De jongen stak nietsvermoedend weer zijn vinger in de lucht. Hij wachtte niet tot de leerkracht hem aanduidde en zei: ‘Sorry meester, maar mag ik de PSP nu meebrengen of niet?’ Myra zag een heuse bliksemschicht uit meneer Ravens’ ogen komen.
‘Het is meneer! En proficiat hé jongen, je hebt zopas je eerste nota verdiend. En dat op de eerste schooldag! Je moet het toch maar doen! Wat is je naam?’

Myra keek achter zich. De jongen had duidelijk nog steeds niet in de gaten dat hij de reden was van deze woede-uitbarsting. En dat een nota iets slechts betekende, besefte hij blijkbaar al helemaal niet.

‘Ik heet Maxim meester, Maxim De Keersmaker.’
‘Het is MENEER!!! Wel Maxim De Keersmaker, nog 2 nota’s te gaan en je hebt prijs, besef je dat?’
Maxim stak zijn vinger nog eens op en zei: ‘Keitof zeg! Ik wist niet dat je prijzen kon winnen hier op school! Dat ga ik tegen mijn vrienden zeggen! Bedankt hé, meester, euh… meneer!’

De klastitularis was ondertussen op zijn stoel gaan zitten en keek ongelovig naar de jongen die erbij zat als de onschuld zelve.

‘Maar euh… Nu weet ik nog altijd niet wat ik met de Nintendo moet doen, mees… euh, meneer,’ zei hij aarzelend.
Meneer Ravens stond recht en wees naar de deur.
‘Pak je boeltje bij elkaar en maak dat je weg bent! Vanonder mijn ogen, NU!!!’
Dit kon Maxim niet verkeerd verstaan. Hij grabbelde al zijn spullen bij elkaar en haastte zich de klas uit.

Wanneer hun leerkracht terug bij zijn positieven was, rinkelde eindelijk de bel en verliet iedereen de klas. Toen Myra en Lana de speelplaats opstapten, zagen ze Maxim die druk bezig was om alles in zijn boekentas te proppen. Hiervoor had hij in de klas geen tijd gehad.

Myra stapte op hem af en zei: ‘Ik denk dat die Nintendo geen goed plan is.’
De jongen sloot zijn boekentas en keek haar vragend aan.
‘Denk je?’ vroeg hij.
Myra knikte. ‘Ik weet het zeker. Laat gewoon alles thuis dat op batterijen werkt. Dan zal je zeker geen nota meer krijgen.’
‘Oh jammer…’ zei hij teleurgesteld.
‘Hè? Wil je dan nota’s misschien?’
‘Ah ja, natuurlijk! Ben jij dan niet benieuwd wat die prijs is?’
‘Prijs?’ lachte Myra. ‘Met die prijs, bedoelt Ravens strafstudie hé slimmerik!’
‘Strafstudie? Wat is dat? Het klinkt niet echt tof moet ik zeggen.’

Het meisje krabde in haar haar. Deze jongen daagde de leerkracht dus echt niet uit in de klas. Hij weet echt niet beter. Hij stond blijkbaar niet op de eerste rij toen het verstand werd uitgedeeld, dacht Myra.

‘Dan moet je na school een uur langer blijven om taken te maken,‘ legde ze uit.
‘O, dus niet zo’n leuke prijs dus! Bedankt om me te verwittigen,’ zei Maxim. Hij nam zijn boekentas en stapte weg.

Myra keek naar Lana die nog steeds niet van haar zijde was geweken.
‘Ik ga nu naar huis, Lana. Tot morgen?’
Ze haalde haar schouders op en glimlachte. Duidelijk een teken dat ze helemaal niet begreep wat Myra net zei.
‘Home now,’ zei ze in gebrekkig Engels.
‘Oh, okay, I’m also going home. My mum is picking me up. See you tomorrow?’
‘Yes, tomorrow!’ zei Myra lachend.

5.