GEBROKEN WIT
STAN JACOBS

© 2017 Stan Jacobs

Covertekening: Stan Jacobs

Eerste druk: oktober 2017
Tweede druk december 2017

ISBN 9789083178844
NUR 300
D/2017/133650040

Uitgeverij Het Punt
Baasrodestraat 118
9200 Dendermonde

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of welke andere wijze ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Stan Jacobs

GEBROKEN WIT

UITGEVERIJ HET PUNT
DENDERMONDE

2017

Ik draag dit boek op aan Vera, aan onze kinderen, hun partners en hun kinderen omdat zonder hechte familie het leven geen zin heeft.

Then He will also say to those on His left, 'Depart from Me, accursed ones, into the eternal fire which has been prepared for the devil and his angels.

Matthew 25:41 New Standard American Bible

Inhoudsopgave

GEBROKEN WIT

Inhoudsopgave

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

1

Ik parkeer de wagen naast het voetpad, leg de motor stil en haal de contactsleutel uit het slot. Het wordt stil. En aardedonker. Ik tast naar de deurgreep. Aarzel. Kijk in de achteruitkijkspiegel. Schrik van mezelf. Niemand heeft me gevolgd. Ik neem mijn handtas en druk het portier open. Op het moment dat ik uit de wagen stap, hoor ik de beltoon van mijn mobieltje. Het geluid heeft hetzelfde effect op me als de loeiende sirene van een politieauto. Ik gooi me terug in de wagen en haal het toestel uit mijn tas.
Het nummer van Philip. Of ik goed ben thuisgekomen en dat het jammer is dat de avond zo snel …
Ik wis het scherm en kijk een tweede keer in het spiegeltje. Niemand. In deze wijk aan de rand van de stad is er om drie uur geen kat nog op straat.
Ik schik mijn haar, zet mijn handtas op mijn knieën en wacht. Mijn longen piepen als een hijgende blaasbalg.
“Verdomme Philip”, kreun ik. “Zonder je bezopen ‘Blijf nou nog even, Lynn!’ lag ik op dit onzalige uur onder de wol en zat ik nu niet tot over mijn nek in de ellende.”
Ik huiver bij de gedachte aan hem, weet dat ik even schuldig ben als hij. Ik trek mijn rokje strak. De donkere boord van mijn kruisloze panty trekt zich beschaamd terug.
Vanuit de auto tuur ik naar ons huis. De rolluiken staan op persienne. Het is stikdonker binnen. Dat betekent dat Ron is gaan pitten. Ik weet wat ik zal aantreffen. Lege blikjes bier, gemorste pindanootjes en een bord met de sporen van een pizza. En mocht ik verder speuren, wellicht ook wat naakt op zijn pc. Het resultaat van amper tien jaar samen, besef ik. Tien jaar waarin ik heb geleerd dat ‘samen zijn’ meer dan één betekenis kan hebben.
Ik moet naar binnen. Voor een of andere dolende buur zijn hond uitlaat. Mijn handen zoeken de sleutels in mijn handtas, maar vinden niets. Verdomme! Mijn vingers zijn verkleumde tengels die enkel nog in staat zijn om de tas te grijpen en uit te schudden op mijn schoot. De inhoud valt op de mat en glijdt tussen mijn dijen. Ik tik op de zaklampapplicatie van mijn mobiel. Wanneer ik me tussen het stuurwiel en het portier wring om mijn lipgloss en borstel op te rapen zie ik de sleutels hangen. Ik kijk ongelovig naar het stuurslot, grijp de sleutelbos en staar doorheen de voorruit. Ik word gek. De sleutelhanger trilt als een espenblad in mijn handen. In het stervende schijnsel van mijn gsm bekijk ik de hanger. De zilveren ring met de omgekeerde boom. Een presentje van Ron toen ik was afgestudeerd en die al de sleutels heeft gedragen sinds …
De tik op de zijruit doet me verstijven. Ik kijk in het rimpelige gelaat van de buurman. Hij draait cirkels met zijn hand alsof hij het raampje open zwengelt.
“Je linker koplamp is gebarsten. Wist je dat?”
Wanneer ik niet onmiddellijk antwoord, zet hij zijn gezicht in een plooi die me moet overtuigen van zijn vaderlijke bezorgdheid.
“Heel gevaarlijk, meisje! Vergeet niet dat je ook goed gezien moet kunnen worden!”
Zijn opgeheven vinger en de rollende ‘r’ blijven even in de lucht hangen. Dan draait hij zich om en zonder me nog een blik te gunnen, geeft hij een ruk aan de leiband. De obesitaslijder aan het einde van de lijn knort zielig en schuift een eind over het trottoir voor hij hijgend naast zijn baas komt lopen.
Ik moet hier weg, kijk nog één keer voor en achter me en stap uit de wagen. Niet te snel. De nacht is een tiran, dwingt tot stilte. Ik loop op de tippen van de tenen. Met mijn sleutel vergrendel ik het portier. Ik duik ineen. De droge klik moet de hele buurt hebben gewekt. Gehurkt naast het voorwiel hou ik me schuil. Op twintig centimeter van de koplamp. In het midden zit een grote ster. De lange barsten in het plastic grijnzen naar me. Met mijn wijsvinger druk ik voorzichtig op de scheurtjes. De stukken geven een beetje mee maar blijven op hun plaats. Ik kijk een laatste keer achter me en stap dan onvast naar de voordeur. Mijn pumps tikken op het trottoir als een morsesleutel. ‘Schuldig – aan – moord!’

Door de deur van mijn praktijkkamer op het gelijkvloers hoor ik Ron boven snurken. Prima. Ik heb een excuus als hij me straks vraagt waarom ik niet bij hem in bed ben komen liggen. Hoewel de thermometer naast de deur twintig graden aanduidt, ril ik over mijn hele lijf. Ik leg me op de bank, trek het fleecedeken over me. De harde kussens porren in mijn rug en nek.
Ik probeer na te denken. Iemand moet me gezien hebben. Dadelijk belt de politie aan, doet me de boeien om en leidt me naar het politiekantoor. Ik gooi het fleecedeken van me af en sta op, grijp naar mijn gsm. In mijn fotogalerij bekijk ik de foto’s. De Lexus, vooraanzicht, focus op de linker koplamp. Ik veeg over het scherm. Een vormeloze massa in het donker. Ik veeg opnieuw. De gepijnigde blik van een jonge man, blonde krullen als een krans om het bebloede hoofd. Een fiets met omgeplooid voorwiel en verwrongen stuur. Ik klap het hoesje dicht en staar naar de muur voor me. Deze foto’s bewijzen dat ik op de rechter rijstrook reed. Je bent onschuldig! De jongen reed aan de verkeerde kant van de weg, zoveel is duidelijk. Was hij dronken? Stoned? Het leven moe?
Ik sla mijn handen voor mijn gelaat en voel voor het eerst deze nacht de tranen over mijn wangen lopen. Ik haal een zakdoek uit mijn mouw en veeg het snot weg. Vergeefs. De twijfel sluipt in mijn brein. Genadeloos. Ik probeer de nacht te reconstrueren. Wat is er precies gebeurd? Ben ik het slachtoffer of ben ik de dader?

De nieuwjaarsborrel. Philip die me schuine blikken toewierp. Die ik binnensmonds vloekend probeerde te ontwijken. Ik mag er niet aan denken dat de collega’s wat gemerkt zouden hebben. We zijn een team, moeten mekaar voor honderd procent vertrouwen. Geen geheimen, geen spanningen, geen sores. Ik liet zijn blikken dus onbeantwoord. Om zijn frustratie weg te spoelen sluisde hij forse hoeveelheden rode wijn naar binnen. Het moet zowat twee uur in de ochtend geweest zijn toen we de bar verlieten.
Zoals elke avond zou ik hem droppen op de parking aan de snelweg waar ik hem ’s morgens altijd oppik. We zaten niet eens behoorlijk in de wagen of zijn hand gleed tussen mijn dijen. Hij schoof mijn rokje naar omhoog en kraaide als een hese cowboy. Mijn open panty leek voor hem een ondubbelzinnige uitnodiging. Ik tikte zijn hand weg en gluurde naar de uitgang van de bar.
Het was een korte rit, maar toen we de parking hadden bereikt, was ik opgewonden als een bakvis. Als ik het niet had gewild, had niemand me kunnen dwingen. Het was volledig mijn eigen keuze om de wagen aan de onverlichte rand van de parking te zetten. Het was zo veel als er ongegeneerd om vragen. Ik legde de motor stil, doofde de lichten en liet me strelen door Philips vaardige handen. Als een galante minnaar vroeg hij niets in ruil, glimlachte alleen maar, bleef me strelen. Mijn knieën, de binnenkant van mijn dijen. Ik zette mijn hoofd op nul en liet me gaan. Het was alsof mijn ogen naar binnen werden gezogen, mijn borsten pijnlijk leken te zwellen, mijn huid werd gelikt door hete vuurtongen, mijn bekken werd opengedrukt. De wereld om me heen vervaagde. De tijd stond stil. Tot mijn hele lichaam plots begon te schokken, verstijfde en ik met een snik Philips hand stillegde.
Nadat mijn lijf tot rust was gekomen, keek ik hem onderzoekend in het gelaat. De alcohol had zijn tol geëist. Hij had alleen maar kunnen toekijken hoe ik de climax had bereikt, maar ik wist dat hij hiermee zijn ticket had gereserveerd voor een volgende stoeipartij.
Ik lichtte mijn achterste, trok mijn rokje strak en keek door de bewasemde voorruit.
“Ik moet naar huis toe, Phil. Ron gaat zich vragen stellen.”
Hij streek plagerig over mijn knieën en mijn dijen en keek me diep in de ogen.
“Je hoeft niet. Je kan altijd bij mij intrekken. I’m a really nice guy, wist je dat?”
Ik glimlachte niet eens met zijn jongensachtige oprechtheid, keek alleen maar nerveus door het raam naar de verre lichten op de autosnelweg. Nu ik terug op aarde was, leek het liefdesspel futiel en wilde ik zo snel mogelijk weg. Ik schaamde me, moest bekennen dat ik Philip inderdaad een toffe vent vind. Lange benen, brede tors. Korte sportieve stoppelbaard in een intelligent gezicht. Lief en vooral vol humor. Maar hou ik van hem? Of is hij een verzetje? Niet meer dan een speeltje? Het tegengestelde van de pragmatische Ron.
“Ik moet nog een eind rijden Philip. Ik zie je maandag. Geniet van het weekend.”
Hij zuchtte diep. Begreep dat ik ongeduldig werd en stapte uit de auto.
Ik startte de wagen en stoof weg.
Het is alsof geluk altijd moet betaald worden. Alsof de wet van instant karma ongenadig dient gehoorzaamd te worden. Ik had net de radio opgezet – de jazzmuziek zou me wakker houden – toen ik de onverlichte baan door het bos opreed. De blauwe cijfers op het dashboard deden mijn maag krimpen. Twintig over twee. Nog minstens een half uur rijden voor ik thuis zou zijn. Ik duwde stevig op het gaspedaal. Een kramp drukte op mijn maag toen ik dacht aan de handen van Philip. Overspel. Ontrouw. Echtbreuk. Tot voor kort waren dit vreemde woorden geweest. Gesjoemel van zielige oude stellen die vergeten waren hoe verliefd ze ooit waren geweest, die smerige ziektes riskeerden, zouden eindigen in eenzaamheid, uitgehold door spijt.
Precies op het moment dat ik me afvroeg hoe het verder moest, trilde mijn mobiele telefoon.
“Sleep tight, princess! Droom van me!” Hartje …

Ik huiver, kijk rond in de donkere kamer. Die me vertrouwd moet zijn, maar die me nu dreigend aanstaart. Ik sla de handen voor mijn mond. Het kan niet waar zijn. Niet ik. Met bevende handen open ik opnieuw de fotogalerij. Pas nu dringt de werkelijkheid tot me door. De grauwe, onverbiddelijke, compromisloze en onomkeerbare realiteit: ik heb een mens gedood!

2

Het is niet eens een harde klap geweest. Eerder een doffe smak. Het soort geluid dat je hoort bij een aanrijding met een roekeloze eend.
Bij het lezen van het bericht moet ik naar links zijn afgeweken. Ik moet de fietser te laat hebben opgemerkt. Toen ik hem op me af zag komen, heb ik mijn stuur met een ruk naar rechts gedraaid.

Ik val neer op de slaapbank. Beef over mijn hele lichaam. Heb het koud en warm tegelijk.
Om me te ontwijken moet de fietser ook uitgeweken zijn, besef ik nu. Dat is de reden waarom hij op mijn baanvak reed.

Ik weet niet meer hoe lang ik in de wagen ben blijven zitten, weet alleen nog dat ik jammerend mijn gsm heb gegrepen, dat ik Philip wilde opbellen, maar besefte dat hij wellicht al bijna thuis zou zijn, aan de andere kant van de stad. Ik zou hier zelf moeten uit geraken.
Het duurde een eeuwigheid voor ik me uit mijn veiligheidsriem had bevrijd. Ik opende het portier, maar bleef zitten. Het was stikdonker op de weg. En muisstil alsof ik alleen was op de wereld. Ik durfde niet uit te stappen. Wist niet wat ik zou aantreffen. Hoopte dat ik alleen maar in slaap was gevallen en nog net op tijd was wakker geworden.
Maar plots hoorde ik een stem. Ver achter de Lexus klonk een gekreun. Ik aarzelde, hoorde mezelf een hees ‘Is daar iemand?’ roepen en liet me eindelijk uit de auto glijden.
Toen ik de fiets zag die verlicht werd door mijn achterlichten, moest ik mezelf aan het portier vasthouden. Mijn knieën weigerden mijn angst te dragen. Ik spitste mijn oren, maar hoorde niets meer. Waar ligt hij? Is hij gewond? Ik zag nergens bloedsporen. Dat gaf me moed. Ik zette een stap. Niets. Toen ik een pas terug zette voelde ik hoe de warmte van de auto me deed rillen. De kilte van de winternacht bevroor mijn lijf. Ik stapte terug in de wagen, zette hem in achteruit en keek gebiologeerd op het camerabeeld van de GPS. Het verwrongen wiel van de fiets kwam als een stervend dier op me af. Ik remde, nam mijn gsm, mijn houvast aan de veilige werkelijkheid, en stapte uit. Het rode licht scheen op een vormeloze massa op enkele meters van het wrak.
Ik weet niet wat me bezielde. Heb geen idee waarom ik in een impuls een foto van de fiets nam, hem naar de gracht sleepte en dan naar de fietser schuifelde. De jongeman had zijn ogen gesloten, beefde over het hele lichaam. Zijn lange jas bedekte zijn benen. Zijn hoofd lag in een vreemde hoek. Ik nam snel een foto van hem. Mijn benen waren van rubber en mijn handen verkleumd. Mijn hoofd schudde heen en weer. Ik had dit beeld talloze keren op de televisie gezien, dacht te weten hoe de dood er uit zag. Die was echter altijd ver van me weg gebleven. Verzwakt door de illusie van onschuldige pixels. Niet één keer was ik aanwezig geweest bij een overlijden. Mijn taak in het ziekenhuis is psychisch lijden verzachten, een uitweg zoeken uit de ellende waarin mensen zich hebben gewerkt. De dood laat ik over aan mijn collega’s stervensbegeleiders.
Ik staarde naar het gezicht van het slachtoffer. In het rode licht, leek de wereld onwerkelijk, ziek, doods, de hel. Plots deinsde ik achteruit. De vormeloze massa was gestopt met rillen. De kramp op het gelaat van de kerel was verdwenen. Was dit het gelaat van de dood? Kon iemand dit aardse leven verlaten met de vredige uitdrukking die op zijn gezicht verscheen?
Ik vluchtte terug naar de wagen. Ik moest hier snel weg, voor ik zou instorten. Maar ik aarzelde nog. Moest ik hem niet … Nee, als ik hem naar een hospitaal zou brengen, zou men er de politie bijhalen. Ik zou de nacht op het bureau moeten doorbrengen. Of erger, in de politiecel. En dat terwijl ik volledig onschuldig was. De man was dood. Daar kon ik niets meer aan veranderen. Ik zou hem in de gracht kunnen rollen, maar ik huiverde bij de gedachte aan de aanraking van het lijk. Het had geen zin om nog langer te dralen. Iemand zou hem straks vinden. De politie zou er worden bijgehaald en een forensisch team zou op zoek gaan naar sporen die ze nooit zouden vinden.
Ik zette me terug achter het stuur en scheurde weg.
Er was geen kip op de baan, het was stikdonker en niemand had wat gemerkt. Zelfmoord. Dat was het. Suïcide! Om de een of andere reden had de man op me gewacht om zich uitgerekend voor de wielen van míjn auto te werpen. Ik was het slachtoffer van de radeloosheid van een zieke geest. De foto’s bewezen dat de fietser op het moment van de aanrijding op mijn eigen baanvak reed. De minimale schade aan de Lexus betekende dat het om een lichte aanrijding ging. In het donker kon ik niet geweten hebben dat het om een fietser ging. Ik kon even goed een haas of een konijn hebben geraakt.

De rit duurde een eeuwigheid. Tijdens de eerste kilometers feliciteerde ik mezelf met de gedachte dat ik correct had gehandeld. Mocht iemand me aansprakelijk stellen voor het ongeluk dan zou ik het gerecht ongetwijfeld kunnen overtuigen van de wanhoopsdaad van de onbekende fietser. Maar toen ik mijn huis naderde, werd ik minder zeker van mezelf. Het door doodsangst en pijn verkrampte gelaat van de fietser stond op mijn netvlies gebrand.

Ik hoor beweging in de slaapkamer op de verdieping. Verdomme! Het is zaterdag. Ron heeft een vroege dienst. Ik werp een blik op het klokje op de schrijftafel. Bijna vier uur! Ik rits mijn rokje los, gooi het op het bureau en kruip onder de donsdeken. Vijftien minuten, meer heeft Ron niet nodig om een douche te nemen, zich te kleden, zijn tanden te poetsen en zich te scheren.
Over de deken gluur ik naar het klokje. Tien na vier. Ik hoor hem van de trap komen, duik onder de deken en wacht.
“Lynn? Evelyn schat?” Hij staat roerloos voor de deur van mijn praktijkkamer. Ik voel hoe hij aarzelt. Hij weet dat ik een goede slaper ben en trommelt met de vingers op de deur.
“Liefje?”
Ik overdrijf een luide geeuw.
“Oh, Ron, zo vroeg! Ik lag nog te pitten. Jij hebt een vroege dienst?”
“Ja, maar blijf lekker liggen, schat. Ik zie je tegen het middaguur?”
Ik geeuw een tweede keer en knik.
“Is goed. Tot straks.”
Het blijft stil aan de andere kant van de deur. Hij zou al in de keuken moeten zijn, maar ik hoor geen gerinkel van kopjes of bestek.
“Lynn?”
Mijn hart beukt in mijn borst. Ron staat nog steeds voor de deur.
“Ja?” zucht ik slaperig. Al weet ik dat hij nooit ongevraagd de kamer zou binnenkomen, toch krijg ik het behoorlijk benauwd.
“Was het wat leuk gisteravond?”
Hij vermoedt iets! Ik ben zeker dat hij wat aan mijn stem heeft gemerkt. Een knikje, een andere dan de vertrouwde intonatie, de vermoeide toon.
“Ja, nou,” verzin ik, “wel leuke babbels gehad, maar zoals altijd over het werk, he. Een beetje saai. We zijn na het restaurant nog effe in de bar wat gaan drinken. Ik vertel het je straks allemaal wel. Ik wil eerst nog effe tukken, oké!”
Het klonk harder dan ik wilde.
“Tuurlijk, schat! Ik hoor het wel.”
Ron schuifelt wat heen en weer en gaat dan naar de keuken.
Ik draai me op de rug en luister met open mond naar de geluiden die hij maakt. Eindelijk hoor ik de rolpoort ratelen. Hij start de motor. Onmiddellijk rolt de poort weer naar beneden. De valbrug tussen sleur en chaos slaat dicht.
Ik laat een luide zucht. Eindelijk. Zijn dienst loopt van vijf tot twaalf. Genoeg tijd om de dingen op een rijtje te zetten.
Ik sta op, ontsteek het licht en grijp naar mijn mobieltje. Ik schrik hevig van de foto’s. Ik neem ze waar, maar kan ze niet vatten. Ze hypnotiseren me. Het lijkt zo ver weg. Alsof niet ik, maar een of andere gek ze gemaakt heeft. Met een klap gooi ik het toestel op het bureau. Ik bedenk me. Niemand heeft me gezien. Ik hoef geen angst te hebben. Ik zet me en neem de tijd om de foto’s te wissen. Dan steven ik naar de keuken.
Zoals gewoonlijk moet ik de boel opruimen die Ron na zijn ontbijt achterlaat. Maar ik heb geen energie om me te ergeren, doe water in het reservoir en leg een pad in het koffietoestel. De routine doet me goed en geeft me de gelegenheid om na te denken.
Terwijl de koffie loopt, sleep ik me naar de badkamer en stap de douche in.
Wanneer ik een kwartier later op de trap kom, ruik ik de koffie. De huiselijke geur stelt me gerust. Alles komt in orde. Ik moet gewoon doen wat ik elke dag doe. Een oplossing bedenken en ze uitwerken.
Eerst de sporen. Die moeten zo snel mogelijk worden uitgewist. Ik grijp mijn iPad en tik “koplampen” in. Bingo. De derde site geeft een hele lijst met lampen en belooft een snelle levering. Damn! Dan moet ik een ander leveringsadres vinden. Marion? Nee, niet mijn hartsvriendin. Ik mag ze hier niet bij betrekken. Ik klik verder. Auto-onderdelen. Dat is het. Ik bel straks naar de autoshop en bestel een nieuwe lamp. Intussen parkeer ik de wagen achter de hoek zodat Ron de barsten in de lamp niet kan zien. Nee, onmogelijk. Enkele telefoontjes van de politie zou ze recht naar mijn adres voeren.
Ik zak neer op de keukenkruk en duizel. Het gebrek aan slaap begint zijn tol te eisen. Een geloofwaardig verhaal! Ik moet Ron een plausibele reden kunnen geven van de schade aan het koplicht. Maar ik moet opletten, moet overtuigend zijn.
‘Hoezo, een ster in mijn koplicht? Je meent het! Verdomme, Ron, is het erg?’ Hij zou me volledig vertrouwen als ik hem vertelde dat ik niets in de gaten had gehad, dat het wellicht op de parking van het restaurant of de bar zou zijn gebeurd. Dat ik ongemerkt een paaltje had geraakt of dat één of ander drankorgel … Onmogelijk! De koplichten liggen diep in de snuit van de Lexus. Als er iets of iemand de barst zou veroorzaken, moest er ook schade zijn aan het koetswerk. Op de één of andere manier was alleen de koplamp beschadigd.
Ik haal de handdoek van mijn hoofd en hol terug de trap op naar de badkamer. Het digitale klokje staat op zes uur. Ik krijg de haardroger niet onmiddellijk in het stopcontact en moet de neiging onderdrukken om het toestel op de grond te smakken.
‘Rustig Lynn! Haal diep adem. Doe waar je sterk in bent. De emoties beteugelen en je verstand gebruiken.’
“Verdomme,” sis ik. “Waar ben ik mee bezig?”
Ik neem de handdoek, haal hem over mijn haar, probeer het stugge kapsel met mijn vingers in een plooi te leggen. De lichten boven aan de spiegel tekenen donkere kringen onder mijn ogen. Dit ben ik niet. Wat bezielt me! Wat had ik dan gedacht! Dat ik onbewogen de rol van de onschuld kon spelen? Gehaaid als de geslepen meiden uit de klas.
Tot ik in mijn laatste jaar psychologie zat kon ik niet eens meespreken over de kerels, over losse scharrels die niet meer dan seksspeeltjes waren die zonder meer konden worden weggelegd, in de la met wanordelijke stapels beha’s, slipjes en panty’s. Niet één keer was ik stiekem uit mijn slaapkamer geslopen om met de mokkels cocktails te gaan drinken op kosten van de gozers. Porno was me onbekend, masturberen alleen voor slonzen. Ik was opgevoed door katholieke ouders die, hoewel ze niet ter kerke gingen, ons wel de christelijke waarden hadden meegegeven. Menslievendheid en zedelijkheid waren de pijlers van het bestaan en ik was ervan overtuigd dat ze gelijk hadden. Ik zou de mensen liefhebben ongeacht hun afkomst of opleiding. Ron was het grootste bewijs.
Ik had hem leren kennen in het ziekenhuis toen hij was binnengebracht met een gebroken nekwervel. Tijdens zijn opleiding als treinconducteur was hij uit de rijdende locomotief gesukkeld en precies met de nek op een hoge rail neergekomen.
Nadat hij een risicovolle operatie had ondergaan waarbij het ingedeukte wervellichaam door een ballonnetje werd opgeblazen en werd gevuld met botcement, kwam hij bij mij terecht. Zijn nek was dan wel gereconstrueerd, maar er moest worden afgewogen in hoeverre hij naar de pijnkliniek en de fysiotherapie moest. Omdat zijn immobiliteit hem bijzonder zwaar lag, zou hij me gedurende enkele weken om de drie dagen in het ziekenhuis opzoeken voor een gesprek.
Al tijdens de eerste sessie werd ik de gevangene van zijn staalblauwe ogen. Het leek wel of ze dwars door me heen keken. Ik voelde onmiddellijk duizenden vlinders in mijn onderbuik. Een ouderwetse verliefdheid onder de pijlenregen van Cupido. Hij was niet veel van zeggen, maar zijn lichaamstaal was des te sterker. Ron bleek niet ongevoelig voor mijn gloeiende kaken en mijn nerveus getater. Na het eerste gesprek had ik al de neiging om hem, in plaats van mijn hand, een kus op de wang te geven. Het duurde dan ook niet lang of we spraken af om samen na de sessie wat te gaan eten. Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar het was iets in de aard van ‘Kijk nou, het is net middag! Ik heb toevallig hierna geen dienst meer. Zin in een pizza in de tent op de hoek?’
Het lijkt ver weg, nu. En toch, ik heb Ron nooit bedrogen. Niet echt. Ik ben niet verliefd op Philip. We hebben één keer staan zoenen in de lift. De enige waarin geen camera hangt. En vannacht, dat was ook geen seks, niet echt. Phil is zacht, gewoon lief. Ook als hij onder druk staat, als hij moe is of ziek. Hij klikt niet meteen de deur dicht of trekt zijn jekker niet aan als ik met hem wil praten. Ron is fantasieloos en wat ouderwets.

Ik drink nog een kop, een derde en een vierde. Mijn maag schroeit in mijn keel. Je houdt jezelf voor de gek, Lynn. Dat je je kan geven aan een andere man, dat je als een lafaard bent gevlucht na een aanrijding, dat je zonder scrupules haarfijn een vluchtscenario bedenkt! Ik ben niet beter dan de sloeries uit mijn klas, de hoertjes op de universiteit, de flemende collega’s bij het afdelingshoofd. Ik wilde altijd graag geloven dat het niet in me zat. Dat ik moet bekennen dat ik fout zit, verontrust me het meest. De doortraptheid, de gladheid, het raffinement. Ik ben niet beter dan de anderen.
Met bevende handen zet ik de kop in de vaatwasser. Kan ik het tij nog keren? Het is zes uur dertig en nog stikdonker. Weinig kans dat er op deze winterse zaterdagochtend al iemand op de verlaten baan het lichaam van de man heeft gevonden. Als ik snel ben, kan ik hem nog naar het ziekenhuis brengen. Ik kan altijd verklaren dat ik de schade aan de auto thuis pas heb gemerkt en dat ik onmiddellijk ben teruggereden.
De gedachte aan actie geeft me terug energie. Ik snel naar de slaapkamer en wurm me in een warme jogging. Beneden in de halkast zoek ik een sjaal en mijn wollen muts. Ik gesp mijn polshorloge vast. Ron is niet thuis voor twaalf uur. De zon komt pas op om iets na half negen. Het moet lukken.
Ik voel me terug in mijn oude lijf glijden. Terwijl ik mijn handtas en de sleutelbos grijp, werp ik een blik in de spiegel naast de voordeur. Ik ben terug. Alles komt goed.

Er is een lichte mist komen opzetten. De winter heeft tijdens de eerste dagen van het nieuwe jaar nog niet echt zijn tanden laten zien. Het vriest niet. Gelukkig. Ik zet er dus een stevige vaart achter. Het is beter dat ik de fietser nog voor zonsopkomst in het ziekenhuis aflever. Weinig personeel, geen bezoekers.
Ik kijk nerveus op het klokje op het dashboard. Binnen tien minuten kom ik op de lange baan door het bos. Als ik het goed heb, ligt hij ergens aan het begin van het rechte stuk. De spanning zet mijn vingers in een kramp rond het stuurwiel. Mijn hart beukt in mijn borst. Bij elke kilometer wordt mijn ademhaling korter. Ik duizel.
“Komaan Lynn, je hebt wel voor heter vuren gestaan,” hoor ik mezelf zeggen. Maar mijn stem trilt. De weg is verlaten en de mist wordt dichter. De mistlichten glijden als een sneeuwruimer over het vochtige wegdek. Hier ergens moet het zijn. Ik tuur met tot spleetjes geknepen ogen naar de linkerkant van de weg. Niets. Ik trek de lichtschakelaar naar me toe. Het felle licht van de verstralers maakt de mist alleen maar dichter en verblindt me.
“Geen paniek Lynn,” kraakt mijn keel. “Hij kan ook iets verder liggen.”
Ik licht mijn voet van het gaspedaal wanneer plots het wachthuisje opduikt.
“De bushalte?”
Die stond aan het begin van de baan! Ik zet me aan de kant van de weg.
“Ik moet hem voorbij gereden zijn.”
Op sommige delen van de baan was de mist veel dichter. Ik moet omkeren, zo kom ik op het baanvak waarop hij ligt. Met gierende banden slinger ik de weg op. Het gebrul van de motor doet me verschrikt in de achteruitkijkspiegel kijken. Gelukkig is het nog nacht en zijn er geen stoorzenders. Maar ik moet voortmaken. Het klokje tikt meedogenloos de tijd weg. Nog even en dan kom ik vast op de plek waar … De wagen slipt als ik bruusk op de rem trap. In het licht van de mistlampen zie ik het opgerichte wiel boven de rand van de gracht uitsteken.
Hoe is dit mogelijk? Ik had de fietser al moeten zien liggen. Mijn hart springt uit mijn borst.
“Klote! Fucking shit! Kut, klote, kut!” Mijn stem slaat over. Waar ligt die vent? Woedend sla ik op het stuurwiel. Het geluid van de claxon doet mijn adem stokken. Het is alsof ik een mep tegen mijn hoofd heb gekregen. Ik krimp ineen. Tuur enkele ogenblikken in de achteruitkijkspiegel. Dan duw ik de selectiehendel in achteruit en kijk achterom. Het licht kleurt het mistgordijn bloedrood. Er zit niets anders op dan uit te stappen.
De fiets ligt nog precies waar ik hem in de gracht heb geduwd. In een drafje loop ik enkele tientallen meters terug. De angst knijpt mijn keel dicht. Hijgend tuur ik in het rond, loop de baan over, kijk in de gracht aan de andere kant van de weg. Niets! Kreunend loop ik terug naar de auto. Het heeft geen zin om verder te zoeken. Het lijk is verdwenen.
Met gierende banden maak ik me uit de voeten. Ik heb het koud. Voel hoe mijn pezen zich opspannen. Met elke minuut die wegtikt schokt mijn lichaam heviger. De tranen lopen over mijn gelaat. Ik begin te grienen als een kind. Te kermen, te janken totdat mijn luide gil me doet schrikken. Wat richt ik uit? Ik ben al de controle over mezelf kwijt. Ik snuit mijn neus, haal mijn sjaal over mijn gelaat, probeer mijn kalmte terug te vinden door diep te ademen.
Het duurt tot de baan een laatste bocht maakt voor ik een beetje tot mezelf kom.
Wat kan er gebeurd zijn? Heeft een automobilist de fietser op zijn weg gevonden en hem naar het ziekenhuis gebracht? Dat zou betekenen dat ik er maandag zal achter komen of dit zo is. Overmorgen? Onmogelijk! Zo lang hou ik het niet uit. Ik moet naar de spoed bellen met een smoes. Ik kijk op de klok. Ruim zeven uur dertig. Binnen een uur komt de zon op. Mijn armen zijn zwaar, mijn hoofd tolt. Ik ben uitgeput, moet naar huis toe.
Wanneer ik mijn straat inrij, zet ik de Lexus in de EV-modus. De elektromotor springt aan. De wagen glijdt geruisloos naar de parkeerplaats aan ons huis. Wanneer ik het portier dichtklik en vergrendel, merk ik nog net hoe de buur met de vette mopshond de voordeur sluit. Ik ben te moe om me hier nu zorgen over te maken, neem een slok van de koude koffie, kruip de trap op en stort neer op het bed. Het ziekenhuis. Morgen. Zo snel mogelijk

Ik woel als een rat, maar kan de slaap niet vatten. In de badkamer vind ik een slaaptablet. Hiermee vel je een koe. Binnen het kwartier voel ik mijn spieren ontspannen. Ik glij weg in een diepe leegte.

3

Een pluim kietelt in mijn neus. Ik sla hem weg.
“Laat me slapen pestkop!” Maar de kater laat zich niet afschrikken. Hij heeft honger en zet als een zelfverklaarde overwinnaar zijn pootjes op mijn borst. Ik voel een scherpe pijn in mijn tepel, duw het deken weg en open de ogen.
“Verdomme! Trek die klauwen in, wil je!”
Omdat ik niet onmiddellijk naar beneden storm en zijn prak in zijn voerbak lepel, zet hij het eindoffensief in. Hij legt zich nonchalant op mijn borst en begint een indringende klaagzang in mijn oor.
Ik kom recht. Het diertje waant zich de winnaar en stapt triomfantelijk naar de deur. Mijn oogleden kleven aan mekaar. Ik wrijf ze open, geeuw lang en luidruchtig. Mijn hoofd tolt. Ik sta op, zak onmiddellijk terug op het bed. Ik kijk verdwaasd naar de opgestoken staart die als een pijl boven de stervormige aars staat.
“Teddy,” prevel ik alsof ik mezelf wil geruststellen dat ik niet vast zit in een nare droom. Ik druk mijn handpalmen op mijn ogen.
Ze voelen als de oogballen van een kameleon: hard en alleen in staat om wat zich recht tegenover me bevindt scherp te stellen. De muren zijn vage plekken, het plafond een witte vlek. Voor ik me op de trap waag moet ik wakker zien te worden.
Hoe laat is het? Elf uur! Wat doe ik nog in bed! Binnen twee uur is Ron terug van zijn dienst.
Onder het koude stortbad word ik proestend wakker. Voor de tweede keer in enkele uren droog ik mijn haar. Ik leg een laag fond de teint, probeer mijn bevende handen in bedwang te houden voor ik de zwarte mascara over mijn wimpers borstel. Pas na drie pogingen slaag ik er in om de lichtroze lippenstift binnen de lijnen te kleuren.
Terwijl de koffie doorloopt, haal ik enkele pizza’s uit de diepvriezer. Ron vindt Italiaanse kost heerlijk. Best oké. Ik ben niet zo’n keukenprinses. Wanneer ik de pizza’s in de magnetron laat ontdooien, voel ik hoe Teddy mijn onderbenen aan het opvrijen is. Ik weet nooit of het genegenheid is of een oefening op de eindcharge. Baas getackeld. De buit binnen. Het hele blik in plaats van de kleine ochtendportie.
“Ja, kereltje, komt eraan.”
Ik zet me aan de tafel voor de koffie, maar voel me misselijk worden. De geur van de pizza’s doet me kokhalzen. Ik sla met de platte hand op de tafel. De kop rinkelt in het schoteltje. De kat stuift weg onder de salontafel. ‘Shit, Lynn! Je zit diep in nesten!’
Ik wrijf in mijn ogen, snuif hard. ‘Recht je rug en denk na! Jeremiëren zal niet helpen.’ Ik zie terug het kleine lichtje van de fietser dat op me afkomt, hoor terug de droge klap tegen de koplamp, zie terug het gelaat van de fietser die op zijn rug op het wegdek ligt.
“Ik heb hem niet gevonden,” mompel ik, “hij lag verdomme niet meer op de baan.”
Dat betekent maar één ding: hij is in de vroege ochtend door iemand gevonden en naar het ziekenhuis gebracht.
Ik knik heftig. Een smoes, ik moet een alibi bedenken. Tenzij, … tenzij de fietser op eigen kracht … Ik verslik me in de koffie en spuw de slok kokhalzend uit over het tafelblad. Nee, dat kan niet. Hij was dood! Met mijn eigen ogen heb ik gezien hoe hij is gestorven.
“Dood,” roep ik voor me uit.
Maar de twijfel heeft zich als een kanker in mijn lijf genesteld. Ik sla mijn handen voor de ogen. Had ik niet zijn pols moeten nemen zoals ik de artsen zo vaak had zien doen tijdens mijn stage in het ziekenhuis? Ik weet dat je nooit zeker bent van een overlijden zonder de slagader in de hals te bevoelen. En dan nog. Die kan bij een shock sterk verzwakken maar onverwacht terug sterk worden.
Ik kijk alweer naar de verdomde klok. Elf uur dertig. Ik spring recht, zie de keuken rondtollen en val terug op de stoel. Ik besef nu pas dat wat vannacht is gebeurd mijn hele leven op de helling kan zetten. Tenzij ik me verman, de juiste beslissing neem en mijn zenuwen verhinder met me op de loop te gaan.
Ik haal diep adem terwijl ik op mijn opgestoken duim tik.
De koplamp. Dat is één. Welke smoes vertel ik aan Ron? Ik pijnig mijn brein.
“Steenslag!” roep ik triomfantelijk. “Natuurlijk! Een opgeworpen kei is pal op de lamp gekatapulteerd.”
Dit geeft me nieuwe moed. Hiermee gaat hij vrede nemen. Ron kan dan wel eens dreinen, maar hij is niet rancuneus.
Ik tik op mijn wijsvinger. En wat met het lichaam? Er zijn twee mogelijkheden: iemand heeft de fietser naar het ziekenhuis gebracht en in dat geval moet ik wat verzinnen om vandaag nog te weten te komen of dat het hospitaal is waar ik in dienst ben. Maar dit dringt niet. Ik heb nog even de tijd.
En wat als de man toch terug bij bewustzijn is gekomen en de hulpdiensten heeft verwittigd? Terwijl ik op de top van mijn middelvinger tik, voel ik hoe mijn maag zich weer dichtknijpt. Dit komt niet goed. Wat als hij de nummerplaat van de Lexus heeft gezien en het nummer heeft doorgegeven aan de politiediensten? De angst slaat als een hamer op mijn borst. Ik haast me naar de living en haal voorzichtig de rolluiken op. Het is al klaar buiten. Ik doof de lichten, gluur door het raam en spits de oren. Geen loeiende sirenes, geen blauwe zwaailichten. Voorlopig nog niet!
Ik sta bewegingsloos aan de venster. Wat doe je Lynn? Hou op met dit idiote gedrag. Doe zoals je altijd doet op je werk: gebruik je hersens en laat je niet afleiden door niet te controleren veronderstellingen.
Ik zet me terug aan de keukentafel. De krant en het radionieuws. Die mag ik niet vergeten. Ik zet de radio aan. De vrouwenstem is zacht en warm. Ik ben niet meer alleen op de wereld.
Ik hou mijn ringvinger in de lucht. Kan ik mezelf nog in de spiegel zien? Buiten de miskraam vorig jaar is er nooit wat in mijn leven gebeurd dat me zo uit mijn evenwicht heeft gebracht als dit. Mijn jeugd liep over een gulden pad, mijn ouders hielden van mekaar en van de kinderen, mijn studies verliepen vlekkeloos. Mijn man houdt van me ook al heb ik hem geen kinderen kunnen schenken. Deze vinger zou wel eens de grootste brokken kunnen maken. Want ik ken mezelf. Ik heb een geweldige angst voor improvisatie. Als ik dit niet opgelost krijg, kom ik nooit nog het huis uit.
Terwijl ik mijn ringvinger voor me hou, fonkelt de kleine diamant van mijn trouwring als een onschuldig wicht.
“Ron!” Ook dat nog. Ook bij hem pleeg ik vluchtmisdrijf. Ik besef dat ik hem niet in de ogen kan kijken zolang ik me aangetrokken voel tot Philip. Maar hoe moet ik de keuze maken! Philip is de avonturier, Ron de huismus. Ongedurigheid versus nuchterheid. Explosie versus implosie. Phils wereld intrigeert me. Ik weet dat ik hem niet kan lossen voor hij mijn lijf heeft doen zinderen.
Ik kijk naar mijn pink. Zet hem recht. Wroeging. Voor het eerst in mijn leven voel ik spijt, zou ik terug willen gaan in de tijd. De stroom van de gebeurtenissen willen indijken. Terugdringen in de door mij gegraven bedding. De stroming die voor iedereen oké is, die de norm is.
Ik kijk naar mijn hand. Naar mijn vingers die ik onzeker en beschaamd tot een slappe vuist sluit. Ben ik die welopgevoede en zelfbewuste vrouw die deze hand draagt? Ben ik sterk genoeg om dit handvol problemen aan te pakken? Ik twijfel. Het is alsof ik zelf onder een wagen heb gelegen. Mijn ruggengraat is gebroken, mijn hoofd ingedeukt.
Boven in de badkamer slik ik een hele Perdolan door. Ik leg me op het bed in de hoop dat de dreunende hoofdpijn snel verdwijnt.
Vaag hoor ik het weerpraatje op de radio beneden. ‘De temperaturen zijn zacht voor de tijd van het jaar.’
De mist zal de hele dag blijven hangen.

4

Ik sta achter mijn auto en tuur door de dichte mist. Iemand roept mijn naam. Ik probeer een stap te zetten, maar de mist is een kleverige brij. Opnieuw hoor ik mijn naam. Achter me deze keer. De stem klinkt hoger. Ik probeer me uit alle macht om te draaien, maar blijf steken in het dikke slijm. De stem komt naar me toe! Ik druk me tegen de auto, bevend als een natte hond. Plots voel ik een hand die me bij de schouder grijpt.
“Lynn?”
Gillend sla ik de hand van me af.
“Lynn, liefje? Gaat het met je?”