INHOUD

Inleiding

Ontdek het ritme van de liefde (en haal de paniek uit je relatie)

Liefdesles 1:  Relaties kennen seizoenen, óók in de slaapkamer

Over koud en over warm

Liefdesles 2:  Moet ik blijven of moet ik scheiden?

Hoe weet je of de liefde ‘op’ is?

Liefdesles 3: Leer over de tao van de liefde, het brengt rust in je relatie

Hoe meer je weet over het ritme van de liefde, hoe ‘makkelijker’ relateren is

Liefdesles 4: Hoe je omgaat met verschil in verlangen

Inclusief het grote struikelblok: hoe vaak seks?

Liefdesles 5: Hoe je vreemdgaan kunt voorkomen

Seks is een slechte raadgever (in z’n soort)

Zou het vallei-orgasme iets voor mij zijn?

(vijf vragen en antwoorden)

Over Marleen Janssen

Wil je meer lezen van Marleen?

Inleiding

Ontdek het ritme van de liefde (en haal de paniek uit je relatie)

Toen ik zestien was, kreeg ik verkering met een heel lieve jongen. Hij droeg hippe jarentachtigpuntschoenen en een lichtblauwe broek van Carhartt. Zo’n broek met een lus om een hamer in te hangen. Hij was een halve kunstenaar. 

Op een dag trouwde de zus van mijn lieve jongen. Er was een bruiloft. Een jurk. Een taart. En een gastenboek. Daar mocht je een gelukwens aan het bruidspaar in schrijven. Mijn schoonvader ging ervoor zitten. Hij pakte zijn vulpen uit zijn binnenzak, schroefde de dop eraf en schreef. 

Het is meer dan dertig jaar geleden, maar ik zie de man nog zitten. Hij droeg een taupekleurig pak en een donkerblauwe stropdas. Zijn kleine gezicht had een blos. Aan de beweging van zijn rechterhand zag ik dat hij iets zwierigs schreef. Dat woord paste niet bij hem. Ik hoopte voor het bruidspaar dat zijn wens een beetje gezellig zou zijn. 

Mijn schoonvader stond op, stopte de vulpen weer in zijn zak en liep het zaaltje uit. Hij keek niet op of om. Ik deed een stap naar voren en keek in het gastenboek. Ik zag één woord. En ik zag dat de zwierigheid te maken had met de hoofdletter en het uitroepteken.

Er stond: Volhouden!

Och, de rare verhalen…

Nu ben ik boven de vijftig. De lieve jongen is allang verleden tijd. Er zijn na hem heel veel lieve jongens de revue gepasseerd. Maar die eerste ben ik nooit vergeten. Zijn vader ben ik ook niet vergeten. Vanwege de boodschap in het gastenboek. Ik wist toen al: een goede relatie gaat niet over volhouden, het gaat over iets anders. Maar Volhouden! was voor mij wel de reden om te starten met mijn studie naar de liefde. Ik werd daarin gedreven door het onbegrip over de liefde en relaties. De misvattingen. De aannames. De rare verhalen die we elkaar vertellen. En die ons ongelukkig maken. 

De liefde kent veel valkuilen en boobytraps. Dat weet je wel. De kans is groot dat je er in je leven al een paar bent tegengekomen. Een relatie goed houden is nu eenmaal geen makkie. Ook als je veel van elkaar houdt krijg je te maken met een heleboel gedoe. Daarom schreef ik dit boek.

In Red Je Relatie geef ik je liefdeslessen die je wijzer maken. Wijzer en kalmer. Zodat je de horden op het liefdespad beter kunt nemen. En elkaar niet de tent uit hoeft te vechten. Want je kunt wel elke vier jaar een nieuwe man/vrouw nemen, maar het is leuker als je de liefde verdiept en lang bij elkaar kunt blijven.

Op naar een stabiele relatie

Samen oud worden is een heerlijkheid. Diepe hechting en diepe liefde. Sommige stellen hebben dat. En dat is wat je ook wenst.

Een stabiele, gelukkige relatie. Ik ga je verschillende dingen vertellen:

Hoe het zit met het ritme van de liefde

Waarom seks in lang niet alle gevallen een goede raadgever is

Hoe je omgaat met verleidingskrachten

Waarom drie keer per week seks geen garantie is voor huwelijksgeluk

En waarom een seksloos huwelijk niet per se een slecht huwelijk is

En dat eeuwig verliefd zijn helaas niet bestaat, verstandig monogaam zijn wél

Lees het maar. Dan begrijp je beter waarom bepaalde dingen in relaties gebeuren. Dat haalt de paniek eruit en bespaart je een hoop verdriet en ellende. Het voorkomt scheidingen. Er ontstaat ontspanning. Voor meer houden van.

Mijn ex-schoonvader had Red Je Relatie moeten lezen. En ik had het als zestienjarige óók willen lezen. Dan had ik minder fouten gemaakt (hoofdstuk 1 begint direct met een van mijn eerste fouten). Ik denk ook dat mijn hart minder vaak was gebroken. Het was allemaal met al die partners en relaties beslist makkelijker gegaan. 

Dát wens ik je: veel leesplezier voor nu. En relatiegeluk en relatiegemak voor daarna.

Daag,

Marleen Janssen

PS 1 Ik schreef Red Je Relatie voor alle vrouwen. Jong en oud, homo, hetero, bi of iets daartussenin. Gelukkig in de liefde of single. Als ik het heb over ‘de partner’, bedoel ik daar een man of een vrouw mee. Mannen mogen natuurlijk wel meelezen. Tip: voorlezen gaat ook heel goed.

PS 2 In Red Je Relatie heb ik het geregeld over het onlineprogramma Zin-in-seks, afgekort ZIS. In dat onlineprogramma leer ik vrouwen het vallei-orgasme. Maar dit boek gaat toch niet over seks, maar over relaties? Jazeker. Maar… heb je het over relaties, dan gaat het over seks. En gaat het over seksualiteit, dan komt de relatie steeds om de hoek kijken. Je kunt het niet loskoppelen van elkaar. In Red Je Relatie gaat het dus ook vaak over wat er in bed gebeurt. Of niet gebeurt, natuurlijk.

PS 3 De uitspraken en verhalen van vrouwen in Red Je Relatie zijn allemaal echt. Ik verzin niets. Ik heb geput uit mijn enorme klantenservicearchief en uit mijn correspondenties met vrouwen. Ook gebruik ik soms materiaal uit de live Q&A’s (questions & answers, virtuele bijeenkomsten) die ik geef voor vrouwen die mijn onlineprogramma volgen. Ik heb overigens alle verhalen anoniem gemaakt en iedereen heeft een andere naam gekregen.

PS 4 Tot slot: leuk als je me mailt als je iets wilt vertellen over Red Je Relatie. Je verhaal, je mening, een opmerking. Klik hier om me te mailen.

Liefdesles 1:
Relaties kennen seizoenen, óók in de slaapkamer

Zin in seks – en dus seks – komt en gaat in relaties. Het is dus niet 40 jaar hoogzomer met drie keer per week heftige vrijpartijen, het is ook wel eens stil in de slaapkamer. Erg gezond. En relativerend.

De eerste keer dat het gebeurde, raakte ik in paniek. Ik was zeventien jaar en had bijna zes maanden verkering.

Dit was niet goed.

Dit was niet normaal.

Mankeerde er iets aan me?

Was ik soms te dik?

Of niet sexy genoeg?

Ik vroeg het voorzichtig aan mijn vriendinnen. Die waren ook allemaal zeventien of net iets ouder.
Zij wisten het ook niet. Misschien was het, zeiden zij, inderdaad wel een tikkeltje zorgwekkend.

Dit was wat er gebeurde. Of beter: wat er niet gebeurde.
Ik had voor het eerst een dag geen seks gehad met mijn vriend.

Na zes maanden verkering met veel gevoos en gefriemel en gevrij sloegen we een nacht over. We waren in slaap gevallen. Tegen elkaar aan. Maar zonder verdere actie. Ik herinner me de onrust die me de volgende ochtend bij het wakker worden overviel. De zorgen die ik me maakte. Ik durfde er tegen het vriendje niets over te zeggen. Ik wist zeker dat het aan mij lag. Blijkbaar had ik toen al het idee dat ik als meisje/vrouw hoorde te voldoen aan bepaalde sekseisen.

Van mijn moeder kreeg ik ze niet mee, ‘sekseisen’. Ook geen andere instructies trouwens over hoe het eraan toe ging in een relatie. Eigenlijk stopte elke verhaal dat ik hoorde of las over de liefde direct na de ontmaagding. Als schoolmeisje las ik de Club en de strips in de Tina. Later verslond ik de ‘jong volwassenen reeks’ van uitgeverij Lemniscaat. Die gingen over ‘erge’ dingen. Meisjes die van huis wegliepen bijvoorbeeld. Ik verslond Christiane F., het boek over het Duitse meisje dat verslaafd raakte aan de heroïne maar wel verkering had met de lieve Detlef. Ik keek televisie. Ik zag véél romantische films. Ik las verfrommelde deeltjes van de Bouquetreeks. Kortom: ik was een heel gewoon meisje dat allerlei boodschappen meekreeg over de liefde. En zo leerde ik precies hoe het allemaal ging. Mijn vriendinnen en ik vertelde er elkaar eindeloos over. Over de blikken, de lachjes. De aanrakingen. We wisten wat flirten was. En jongens (of meisjes) gek maken. Hoe je sexy kon dansen. Hoe je te dicht bij de ander kon gaan zitten en hoe het dan zomaar eens begon. Het zoenen.

Maar wat er daarna kwam, na flirten, om elkaar heen dansen, huid-op-huid en bloot-op-bloot en de penetratie? Hoe je een relatie deed? Dat was een donker bos. 

Lessen in relateren

Als ik minister van onderwijs zou zijn, of gewoon lerares op een middelbare school, dan zou ik op de barricades klimmen voor het vak ‘relateren’. De eerste lessen zouden al gegeven worden op de basisschool. Op de middelbare school zou het vak moeten uitgroeien tot tenminste twee uur per week.

Wat zouden het aantal echtscheidingen afnemen. En zouden veel minder zeventienjarige meisjes paniekeren als ze een keer geen seks hadden. 

Als je willekeurig wie op straat vraagt: Hoe vaak hoor je seks te hebben in een relatie? Dan zegt 90%: vaak.

De verklaringen lopen uiteen:

‘Vaak, want anders is het geen liefde’

‘Want dat hoort nu eenmaal als je samen bent’

‘Hij heeft er recht op’

‘Anders ben je gewoon vrienden’

‘Want seks verbindt, hè’

In mijn eerste lessen van het vak relateren zou ik de hoe vaak-vraag direct inbrengen. En ik zou de jongens en de meisjes dit zeggen: je kunt helemaal geen antwoord geven op de vraag hoe vaak je seks hoort te hebben in een relatie. Het is zelfs een onzinnige vraag. Maar wat zijn we er mee bezig. Dat komt omdat we denken dat vaak (en nog liever heel vaak) laat zien dat we een voortreffelijke relatie hebben. Als er veel seks is, doe je het goed en ben je normaal.

En dan zou ik een stilte laten vallen. En zou de hele klas zitten gniffelen. En daarna zou ik zeggen: ‘Je kunt je beter afvragen of ‘normaal ‘eigenlijk wel bestaat. Ik betwijfel het. We zijn allemaal verschillende mensen met eigen wensen en verlangens. En er bestaat helemaal geen gemiddelde als het over seks gaat.’

Je wordt gek gemaakt

Je hoeft geen zeventien te zijn om bezig te zijn met de hoe vaak-vraag. De hoe vaak-vraag komt voor in alle leeftijdsgroepen. Geloof me: vrijwel alle vrouwen (en mannen ook trouwens) vragen zich af of ze het wel vaak genoeg doen. Een van de redenen waarom mensen er zo mee bezig zijn, is dat we nauwelijks over seks praten. Ja, de wereld is vergeven van seks, maar dat is iets anders dan ‘praten over’. Bijna alle reclames zijn overgoten met een soort sekssausje. Sexy vrouwen, bloterige foto’s, hijgerige muziek. Op tv in de shows de schuine grappen. En als je de laptop openklapt is er natuurlijk pornoseks. Dichtbij en in overvloed voor wie wil.

Het is ongelooflijk en ongekend aan hoeveel seksueel getinte beelden je wordt blootgesteld. Hoeveel prikkels je op een dag krijgt. En hoeveel onbewuste boodschappen je meekrijgt. Die boodschappen zeggen steeds hetzelfde: veel seks is de norm.

Maar in echte slaapkamers in Lisse of Heist-op-den-berg is het een stuk kalmer. We praten er niet over. Dus we weten niets van anderen. En omdat we de godganse dag zo worden opgehitst en gek gemaakt (neuken, neuken, neuken schalt het door de megafoons) krijgen we de raarste ideeën.

Dat geldt voor alles wat binnenskamers wordt gehouden. Alles wat verzwegen wordt, voedt de fantasie. Zo ontstaan malle ideeën.

De Greutertjes van nummer 46 zullen wel kinky zijn.

Piet en Corrie hebben vast een wild nachtleven.

Zie hier het mechanisme: omdat we weinig over de seksualiteit van anderen weten, denken we al snel dat er met onszelf iets mis is. En luisteren we naar wat we zien op televisie en op internet. Dat is weinig verheffend. Maar onzekerheid is nog erger.

‘Hoe vaak seks’? is onzekerheid nummer 1. En onzekerheid nummer 2 is natuurlijk: Is het zorgwekkend als het in de loop van de relatie minder gebeurt?

Vier keer in twaalf uur

Betty (46) denkt de hele ochtend al aan gisteravond, toen ze uit eten ging met haar vriendin Monique. Monique zag er stralend uit. Haar haar zat wild en hoog, ze had blossen op de wangen en haar ogen schitterden. Bijna vijftig, maar de gloed van een jonge meid. Betty had zoiets wel verwacht. Monique is sinds kort verliefd en verliefde vriendinnen… tja, die zien er goed uit.

‘Het is de seks, Betty,’ fluisterde Monique in het restaurant. ‘Ik ben zo verliefd en deze man is goddelijk. We doen het wel drie keer per nacht. En dan in de ochtend nog eens.’

Dat is dus vier keer in twaalf uur, dacht Betty. Dat haalde zij in een jaar niet eens. Ze dacht even aan haar Kees. Toen zij en Kees 25 jaar geleden verkering kregen lustten ze er ook wel pap van. Betty glimlachte. Kees. Wat was hij knap en sportief toen. En die volle bos haar. Zelf was ze sindsdien ook wel wat veranderd. Dikker natuurlijk. En strammer in de knieën sinds de overgang. Laatst betrapte ze zich erop dat ze kreunde als ze uit de stoel opstond. 

Ze zag het gezicht van haar Kees voor zich. De ogen met de wallen eronder. De zachte mond. Hij was de laatste jaren een beetje op een hond gaan lijken. Een lieve hond waar ze graag tegenaan kroop in de nacht. Hij was zo warm als een kachel. En hij rook zo lekker. Soms prikte hij met een vinger lachend in het vet van haar buik en zei dan: wat is dit hier zeg? En dan lachten ze.

Gisteravond had vriendin Monique gezegd dat ze zich zo vrouwelijk voelde. Zo seksueel en zo levend.

Betty dacht: hoe voel ik me eigenlijk? Niet per se erg ‘seksueel’. Wel goed. Beetje moe misschien. Maar verder happy. Aan het einde van de avond dacht ze: het is vast heel raar en ook niet normaal dat Kees en ik het nooit meer doen.

Alleen met Kerstmis

Verliefde vriendinnen kunnen je op het verkeerde been zetten. Als mens-in-een-relatie zou je je liefdesleven niet moeten vergelijken met dat van hen. Je verliest het altijd.

Verliefdheid is de enige omstandigheid waarin mensen extreem veel aan seks doen. Maar – leuk weetje - je bent gedurende je leven nog geen half procent van de tijd verliefd. Dus… vergelijk jezelf er niet mee.