Een mens lijdt
het meest
door het lijden
dat hij vreest.

bekend gezegde
– auteur onbekend

‘You need a hippie,
hacker, hustler’

Yung Wardrobe, 2018

COLOFON

Eerste druk: november 2021

Copyright © 2021 Thijs Verheul / Uitgeverij Verheul

Eindredactie: Suus van de Kar

Omslag en binnenwerk: Villa Grafica

Auteursfoto: Mathijs Jorritsma

Druk: Pumbo.nl

ISBN 9789083194707

NUR 336

#voorhoeveelhebjehetverkocht

www.thijsverheul.com

INHOUD

EEN GOKJE WAGEN

DRANG EN DISCIPLINE

IN & UIT

WAGENINGEN

VERKEERDE TIJD VERKEERDE PLEK

SJUUL

ONE WARDROBE

TIENTJE PER UUR

UWEE 1.0

FUCK FAST FASHION

VAN SNEEUWVLOK NAAR LAWINE

LIS DE VIS

HET MOET MEER

MAX

WAT EEN GELD

LUIDSPREKER

DE BOM

GEEN LEUK PERSOON

REM

ALLES VOOR DE VIEWS

VROEG PEAKEN

HET EERSTE MILJOEN

RICK

OP HET RANDJE

VAN WIE IS DIT BEDRIJF?

HET BELOOFDE LAND

BUSINESSCLASS

DEAL OR NO DEAL

EEN MONSTER

KAPOT

DAG DES OORDEELS

PLAN A

NIEUW BEGIN

ALLES IS TE KOOP

SNOEPJE

KENNEN JULLIE VINTED?

THE OLD MAN AND THE SEA

NUCLEAIRE STRATEGIE

EN TOEN KWAM… PRECIES JA

GEDULD

EEN KOPER IS GEEN KOPER

HET EINDE VAN EEN TIJDPERK

PLING

VOORWOORD

Kort na die week in Friesland was ik bij Sjuul, we aten toen vaak samen op zondag om de week te bespreken. Die avond zei hij: ‘Het duurt niet lang meer hè.’

‘Wat niet?’ vroeg ik.

‘Tot het geld op is.’

Ik voelde dat ik wit wegtrok.

‘Hoe bedoel je?’ probeerde ik nog.

Sjuul keek me aan. ‘We hebben nog een paar maanden.’

Ik wist dat er een bom ging ontploffen, ik wist alleen niet dat het déze bom zou zijn. Ons geld op? Hoe dan? Ik was zelf maandenlang zo druk geweest met de Franse groei dat ik nog maar nauwelijks naar onze financiën had omgekeken. En kennelijk gold dat voor iedereen. We hadden collectief onze kop in het zand gestoken. Steeds maar blijven hopen dat het goed zou komen.

We hadden in nog geen jaar tijd een monster gecreëerd.

Dit boek is voor iedereen die wil weten wat ondernemen écht inhoudt.

Voor wie wil weten wat er schuilgaat achter vette krantenkoppen over investeringen, miljoenen en succesvolle start-ups.

Voor wie een inkijkje wil in de ingewikkelde, maar o zo fascinerende wereld van een start-up.

Voor wie wil begrijpen hoe je met tweeduizend euro startkapitaal uiteindelijk financieel onafhankelijk kunt worden.

Hoewel... lees dit boek niet als je wil weten hoe je snel rijk wordt. Daar is namelijk geen gouden recept voor. Ik heb geen wijze standaardlessen voor je, geen stappenplan richting succes of rijkdom, of allebei. Mijn lessen bestaan uit heel veel uitproberen, aanklooien, vallen, opstaan en geluk hebben. Dus het enige wat ik kan doen, is mijn eigen verhaal met je delen. Een verhaal vol pieken en dalen, tranen, euforie, schaamte, vreugde, angst, verdriet. Vol verrassingen, geheimen, bizarre wendingen, pijnlijke momenten – o ja, en een tattoo hier en daar. Net het leven zelf.

Ik hoop dat je er iets aan hebt.

THIJS VERHEUL

EEN GOKJE WAGEN

Een voorwoord door Sjuul Berden, die met het idee van United Wardrobe naar mij toekwam in 2013

Tijdens het eerste college van het nieuwe studiejaar in Wageningen, in september 2011, zat iedereen verlegen in de studiebanken. Niemand reageerde op de vragen van de docent behalve die ene drukke, iets te aanwezige gozer die duidelijk wilde laten zien hoe slim hij was. Later zou ik uitvinden dat hij Thijs Verheul heette en ondanks dat ik hem iets té aanwezig vond, vond ik hem vanaf dag één een interessante gozer. Naarmate onze studie vorderde, kwamen we erachter dat zijn kwaliteiten precies aansloten bij mijn zwaktes en vice versa. Tijdens groepsopdrachten schreef ik het theoretische kader en Thijs ging de straat op om respondenten te verzamelen. Dus toen het idee van United Wardrobe ontstond, wist ik dat ik Thijs nodig had om het een succes te maken.

Dat ik nu, na zes jaar samen ondernemen, het voorwoord van zijn boek mag schrijven over hoe drie jongens uit Wageningen de grootste modemarktplaats van Nederland hebben opgericht en verkocht, had ik nooit verwacht. We zijn niet speciaal, bovengemiddeld slim of charismatisch en we komen ook niet uit rijke families. Wat ons wel altijd heeft verbonden is een drang om onszelf te bewijzen. Bewijzen dat het kan om vanaf je studentenkamer een bedrijf op te richten, en slimmer te zijn dan je concurrenten, een landelijk bekend merk neer te zetten, om duurzaamheid te kunnen combineren met commercieel succes en om op jonge leeftijd financieel onafhankelijk te worden.

Ik kan wel vertellen wat ik er zelf van heb geleerd. Allereerst: je kunt de toekomst niet controleren. Je kunt wél de kans op een bepaalde uitkomst maximaliseren. Door telkens te zoeken naar de volgende stap en die dan ook te zetten blijf je in beweging en kom je vanzelf dichter bij je doel. Schrijf je plannen uit, praat met vrienden, onderzoek je concurrenten en haal inzichten uit potentiële klanten. Wees niet bang op je bek te gaan of dat iemand er met je idee vandoor gaat. En zoek naar co-founders. Bijna niemand heeft alle skills om een idee om te zetten naar een bedrijf en dit bedrijf vervolgens ook nog te laten groeien. Met alleen Thijs Verheul en mij was het bij mooie Excelsheets en strakke presentaties gebleven. Het was pas toen Thijs Slijkhuis erbij kwam dat het trio compleet was. Zonder een lot zal je nooit de loterij winnen en zonder de eerste stappen te zetten zal je nooit ondernemer worden.

United Wardrobe was ons winnende lot. Door zes jaar hard te werken hebben we de kansen gemaximaliseerd. Maar we hebben ook geluk gehad, door de manier waarop we het bedrijf runden maar vooral ook doordat de tweedehandskledingindustrie van een kleine niche naar een grote, mainstream business is gegroeid.

En dit boek is voor Thijs een nieuw lot! Als rasondernemer springt hij opnieuw in het diepe om te kijken waar hij terecht kan komen. Ik hoop dat onze avonturen jullie inspireren zelf ook te gaan ondernemen en je dromen na te blijven jagen. En ik hoop voor mijn maatje Thijs dat hij nogmaals de jackpot mag winnen. Veel leesplezier gewenst.

SJUUL BERDEN
Co-founder United Wardrobe
Product Director Vinted

DRANG EN DISCIPLINE

Ik kom uit 1992, het jaar van de Bijlmerramp en het jaar dat Bill Clinton president werd van de Verenigde Staten, al heb ik van beide gebeurtenissen natuurlijk niets meegekregen. Mijn ouders woonden, en wonen nog altijd, in Moordrecht. Een dorpje van een paar duizend inwoners, twintig minuten fietsen van Gouda. Moordrecht is vooral bekend omdat Memphis Depay er vandaan komt. In mijn jeugd trapte iedereen weleens een balletje met hem. Ik heb een keer een potje kontjeblauw van hem verloren, waarna ik dagenlang niet kon zitten.

Nou was ik sowieso niet goed in stilzitten. Ik was een hyperactief kind, kreeg al vrij jong het stempel ADHD. Een irritant ventje was ik. Altijd ruzie met iedereen. Vanwege mijn rossige haar noemden mijn klasgenootjes me de Vuurtoren. Als je mij kwaad wilde krijgen, hoefde je dat woord alleen maar te fluisteren en ik vloog je aan. Hierdoor kwam ik vaak in ruzies en vechtpartijtjes terecht en hadden veel leeftijdsgenoten in het dorp een bloedhekel aan mij. Als ik zo terugkijk kan ik ze dat niet kwalijk nemen.

Of het door Memphis kwam weet ik niet, maar ik hield niet van voetbal of andere teamsporten. Het enige wat me echt kalmeerde was vissen. Urenlang bij het water zitten met Maarten, Sven of Gianni. Vissen is voor mij nog steeds een vorm van mediteren. De natuur ingaan, me afzonderen van de drukke buitenwereld, zoeken naar het juiste water, dagenlang voorvoeren om de vissen op je stek te krijgen, en met vrienden aan een gezamenlijk doel werken: de vangst van een echte grote. Wie vist, is met niets anders bezig. Alle andere zaken in je leven kun je links laten liggen. In zekere zin is vissen ook een teamsport; je moet gezamenlijk de concentratie opbrengen om de perfecte vis te vangen. Achteraf gezien gingen in die hobby al veel eigenschappen schuil waar ik later als ondernemer veel aan zou hebben. Vroeger ging het overigens vooral om wie de grootste ving, nu doe ik het alleen nog om tot rust te komen en mijn vrienden uit Moordrecht weer eens te zien.

School interesseerde me weinig. Ik had het geluk dat ik in groep acht een hoge citoscore haalde, want op basis van mijn houding en eerdere prestaties was ik sowieso naar het vmbo gestuurd. Dat had ik misschien ook niet eens erg gevonden – ik wilde eigenlijk alleen maar vwo doen omdat dat het hoogst haalbare was, omdat ik het stoer vond om slim te zijn. Met die houding begon ik op de GSG Leo Vroman met havo/vwo. Daar leerde ik iets beter omgaan met mijn hyperactiviteit. Leren vond ik nog steeds niet leuk, maar omdat ik wilde presteren, mezelf wilde bewijzen, vond ik eindelijk wat structuur. Ook werd ik voor het eerst in mijn leven smoorverliefd, op Monique, en omdat ik koste wat kost in dezelfde klas wilde blijven als zij, had ik nog een reden om m’n best te doen.

Het is niet zo dat ik niet mijn best kán doen – ik kan het best, maar ik moet er maar net zin in hebben. Als ik terugdenk aan mijn schooltijd is het één grote strijd geweest tussen discipline en autoriteit (waar ik slecht tegen kan) aan de ene kant, en de sterke drang om iets zelf te doen aan de andere kant. Ik ben, denk ik, redelijk goed uit die strijd gekomen, maar ik zie nog vaak genoeg jonge mensen om me heen die met dezelfde krachten in hun leven worstelen. Voor wie doe je eigenlijk je best? Voor wie wil je werken? Voor jezelf toch, uiteindelijk? Ik wilde dat tenminste wel. Een huiswerkopdracht inleveren puur omdat het moest? Dat vond ik lastig, maar ik deed het wel altijd zo snel mogelijk om ervan af te zijn.

Vanaf de middelbare school werd Gouda het epicentrum van mijn leven. Duizenden keren ben ik op en neer gefietst over de Schielands Hoge Zeedijk en de Sluisdijk: acht kilometer heen, acht kilometer terug. Na schooltijd kon ik niet stilzitten en ik wilde graag geld bij elkaar sprokkelen. Samen met Maarten, een jeugdvriend uit Moordrecht, kocht ik bootjes op. Die knapten we op achter mijn huis, om ze met winst weer te verkopen op Marktplaats. Toen ik zestien was, had ik genoeg gespaard om een scooter te kopen. Die acht kilometer naar Gouda gingen ineens een stuk sneller. Via een vriend van de middelbare school, Hans, kwam ik in twee nieuwe Goudse vriendengroepen terecht: de Spot en de Goudse Kurac. Deze nieuwe vrienden veranderden mijn leven compleet. We beleefden de mooiste nachten in Gouda, feestjes, kattenkwaad, gekkigheid – maar we steunden elkaar ook als dat nodig was.

In mijn hoofd was ik ondertussen altijd bezig met ‘de toekomst’. En hoewel ik geen idee had hoe die eruit zou gaan zien, wist ik wel zeker dat hij groots zou zijn. Ik zou ergens de beste in gaan worden, ik zou succes hebben. En toen werd ik achttien en had ik een vwo-diploma op zak. Zoals zoveel leeftijdgenoten had ik geen flauw idee wat ik met mijn leven aan moest. Studeren? Wat dan? Ik wilde vooral iets zelf doen, ondernemen leek me vet en ik wilde veel liever een eigen bedrijf dan een diploma, maar waar de f*ck begin je als je achttien bent en echt nog niks van de wereld begrijpt? Rechten studeren, dacht ik. Dat klonk tenslotte wel als iets waar je later veel geld mee zou kunnen verdienen. Ik schreef me in voor de studie in Utrecht. De laatste zomer voordat mijn studie begon had ik een heerlijk onbezonnen tijd. Ik had een bootje bij Hans aan de Reeuwijkse Plassen gelegd. Varen, bier drinken, muziek luisteren en pizza bestellen – het was alles wat we deden, en het was een van de mooiste zomers van mijn leven. Ik wilde toen zóveel en wist echt nog helemaal niks. Dat maakt het leven best wel eenvoudig.

Mijn tijd in Utrecht begon met de UIT: de Utrechtse Introductie Tijd, voor alle nieuwe eerstejaars. Ergens in het Wilhelminapark moesten we verzamelen en groepjes vormen. Zelf zat ik met middelbareschoolvriend Joost in een groepje; samen verkenden we de stad en trokken we van kroeg naar café. Omdat Joost en ik altijd in de trein op en neer gingen – ik was thuis blijven wonen om geld te besparen – opperde een van onze ‘mentormoeders’ dat we misschien een kijkje bij het corps moesten nemen. Het Utrechts Studenten Corps. Zij dacht dat het wel iets voor ons was, en je mocht er tijdens de UIT komen logeren. Dus Joost en ik gingen proefdraaien in een corpshuis. Het was een waanzinnig mooi huis op de Frans Halsstraat, tussen het centrum en de Uithof in. Wat zich daar allemaal voltrok, ging mijn verbeelding te boven. Een huis vol jongens, de meeste in badjas, die de hele dag zaten te gamen en te zuipen. En dat dagenlang achter elkaar. Ze hadden het vast heel gezellig met elkaar, maar ik zag mezelf er niet tussen zitten. Waarschijnlijk was ik ook nog te jong om te begrijpen wat een studentenvereniging precies was. Dat zou ik later nog ontdekken, the hard way. Maar tot dat moment had ik nooit in kringen verkeerd waar ‘lid worden’ een ding was. Ik snapte er weinig van en wilde zo snel mogelijk weer weg. Dus dat deed ik. Zoals ik dat nog veel vaker in mijn leven zou doen: als iets niet goed voelt, gewoon vertrekken. Niet te veel nadenken. Weggaan en opnieuw beginnen. Het is tot op de dag van vandaag een goede strategie gebleken.

IN & UIT

Ik heb precies twee colleges rechten gevolgd. Meteen na het introductiecollege hadden we onze eerste werkgroep, waarin we met elkaar het wetboek gingen doornemen. We mochten ons niet eens aan elkaar voorstellen. We kregen twintig minuten om het wetboek door te lezen, om het daarna met elkaar te bespreken. Ik herinner me nog goed hoe de paniek opsteeg in mijn lijf: was dit hoe de rest van mijn leven eruit zou gaan zien? Urenlang zitten turen naar een lijst wetten? Mijn hoofd gaf antwoord: nee.

Ik stond op en liep naar de docent om te vertellen dat ik naar huis ging én dat ik me wilde uitschrijven van de studie. In één hand had ze een frappuccino, met haar andere hand scrolde ze door haar telefoon. Geschrokken keek ze op.

‘Maar dit is je eerste college,’ hakkelde ze.

Ik vertelde haar dat dat niks uitmaakte. Ik liep weg en heb vanaf dat moment nooit meer een stap binnen de rechtenfaculteit gezet. Mijn studieboeken zette ik op bol.com en ik stuurde de universiteit een mail om me uit te schrijven. Wat was ik opgelucht! Maar dat tevreden gevoel duurde niet lang. Want opnieuw was de vraag: wat de f*ck moest ik nu?

Dan maar aan het werk, dacht ik. Ik besloot weer te gaan bijklussen in het bedrijf van m’n vader, die al meer dan veertig jaar glazenwasser en schilder is. Hij heeft altijd hard gewerkt en alles zelf opgebouwd. Al sinds mijn twaalfde had ik hem vaak geholpen in de weekenden en vakanties. Nu was ik zelf oud genoeg om met de auto naar Leidschendam te rijden en wat ‘straten eruit te gooien’, zoals dat in glazenwasserstaal heet.

Een tijdje ging dat goed. Alleen was ‘werken bij m’n vader’ ook niet echt een doordachte levenskeuze geweest. Het was lekker om geld te verdienen, maar na een paar maanden was ik er klaar mee. Dit waren ook niet de grootse dingen die ik wilde doen. Van een vriend hoorde ik dat je vrij makkelijk skileraar kon worden in Oostenrijk. Ik vond algauw een bedrijf dat skisafari’s aanbood, dat zijn een soort rondleidingen met skiles door een gebied. Om er aan de slag te gaan, moest je wel even een diploma halen, maar dat scheen heel easy te zijn. Skiën kon ik bovendien al sinds ik kon lopen.

De week daarna zat ik in de trein naar Kaprun, waar ik inderdaad met twee vingers in m’n neus het benodigde diploma haalde. Met Duitsers, Nederlanders, Denen en Zweden heb ik toen een weekend gefeest tot ik naar mijn vaste plek in Kirchberg moest. Daar kreeg ik een appartement dat ik moest delen met iemand anders. In het holst van de nacht kwam ik aan op een donker station. Aan het eind van de Stöcklfeld kreeg ik van een aardige dame de sleutel en kon ik mijn appartement in. Ik moest het wel nog even schoonmaken want dat waren ze aan het eind van het vorige seizoen vergeten. Zodra ik één voet over de drempel had gezet sloeg de eenzaamheid al toe. Waar had ik me nu weer in gestort? Moest ik het hele seizoen hier in dit hol gaan verblijven?

Half in tranen ging ik op het bed zitten. Maar ik herpakte mezelf snel, zette wat grimmige hiphop aan en begon het appartement van onder tot boven schoon te maken. Na jarenlang glazenwassen was ik daar natuurlijk goed in geworden. Rond twee uur ‘s nachts was m’n kamer spic en span. Samen met een Groningse jongen werkte ik vanaf dat moment voor het skisafari-bedrijf: ik verkocht skisafari’s en deed de financiën, hij deed voornamelijk het après-skiën met de groep die we hadden rondgeleid. Ik verdiende nog wat bij met het verkopen van kroegentochten, dus ik kon flink sparen. En ik kwam erachter dat dingen verkopen me erg makkelijk afging. Ondertussen las ik veel filosofie en geschiedenisboeken, want ik had mezelf wijsgemaakt dat ik veel moest lezen als ik ooit nog wilde studeren. Ik maakte in mijn vrije tijd lange wandelingen door de bergen en scheurde op een mountainbike door het dorp. Maar ik heb me er nooit écht thuis gevoeld. Na een maand was ik met mijn gedachten alweer bij mijn terugkeer naar Nederland. Ik heb in totaal vijf maanden in Kirchberg gezeten. In de zomer van 2019 ben ik er nog eens langs gereden, tijdens een roadtrip met mijn vriendin Ireen. Ik wilde haar laten zien waar ik destijds had gewoond, maar van het appartementencomplex waar ik had gewoond was niets meer over dan een gapend gat. Symbolisch voor de lege tijd die ik er doorbracht.

WAGENINGEN

Eenmaal terug in Nederland drong weer dezelfde vraag zich op: wat nu? Wat moest ik gaan studeren om ondernemer te worden? Daar leek geen opleiding voor te bestaan. Wiskunde was niet mijn sterke kant, dus economie en econometrie vielen af. Ik deed een heroriëntatietraject aan de UvA, met allemaal zielsverwanten die in dezelfde keuzestress zaten. Hier kwam uit dat de studie Bedrijfs- en Consumentenwetenschappen aan de Wageningen Universiteit het beste bij me zou passen. Dit leek me een uitstekende keuze. Een van mijn vrienden uit Reeuwijk deed de studie ook en was erover te spreken. Ik schreef me dus een paar maanden van tevoren in en ging weer lekker bijbeunen in het bedrijf van m’n vader.

Na opnieuw een geweldige zomer vol roadtrips en feest begon het dan echt: mijn tweede studie, in Wageningen. Samen met Sjoerd, een vriend uit Gouda die ook met een Wageningse studie ging beginnen, stapte ik in de trein. Sjoerd was toen al een van de bijzonderste mensen die ik kende, en dat is hij nog steeds. Iemand die compleet z’n eigen plan trekt, hij is de meest tegendraadse figuur die ik ken – maar als je hem uitdaagt, zal hij zich altijd proberen te bewijzen. We begonnen samen aan de AID (Annual Introduction Days) en we hadden er echt zin in. Ik voelde me helemaal het mannetje. We liepen door de stad, leerden de universiteit kennen en gingen op bezoek bij studentenverenigingen. Sjoerd en ik konden bij Branko logeren, een vriend die al een kamer in Wageningen had, dus we dachten geen studentenvereniging nodig te hebben. Maar Branko wilde wél lid worden. Ik had daar echt geen trek in, maar hij wist Sjoerd wel zo gek te krijgen om zich in te schrijven. Toen kon ik natuurlijk niet achterblijven. Op de laatste dag van de AID schreven we ons, dronken en wel, in bij KSV (voluit de Katholieke Studentenvereniging Sint Franciscus Xaverius) – niet het corps, want dat vonden we maar niks. Stiekem vond ik het allemáál maar niks, maar dat durfde ik niet te zeggen, bang als ik was om alleen te eindigen in het godverlaten Wageningen.