Lichter met jou

www.rouze.me

Voor al jouw sexy verhalen

Inhoud

Deel I

Proloog

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

Deel II

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

Deel III Ibiza

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

epiloog

Deel I

Proloog

Mark heeft zijn vieze boxershorts weer naast de wasmand gegooid. Luna en Estrello hebben spaghettisaus op de lichtgrijze loungebank geknoeid. Dat zie ik nu allemaal omdat de oppas weer te laat is. Ik had al weg moeten zijn. Het huis delen met je ex, ofwel birdnesting, is officieel kut.

‘Haa daar ben je,’ zeg ik tegen de oppas, die ongeïnteresseerd op het scherm van haar telefoon kijkt die aan een koord om haar nek hangt. Ik bedoel, een koord? Het is toch geen sieraad?

‘Sorry,’ zegt ze terwijl ze een bubbel blaast van haar kauwgum, ‘bus was laat.’

‘Oke. Nou anyway. Ik ben rond 23.00 uur alweer terug als alles goed gaat; ik ga deze verplichting namelijk zo snel mogelijk aftikken. Mijn stay-ups doen niet wat ze beloven en beginnen af te zakken, mijn jurk knelt en mijn wimpers voelen zwaar. Ik haat het als ik eruit moet zien zoals mensen van mij als 'voetbalvrouw' verwachten. Maar ik haat het nog erger als ze me fotograferen in een beige joggingpak met een vogelnest op mijn hoofd en een ‘vroeger’ en ‘nu’ kopje er bij. Plus ik heb er natuurlijk zelf voor gekozen om te blijven werken in de voetbalbusiness met GoalGetters. Dus vooruit met de geit. Naar dat verplichte glamourdiner met al die voetbalbobo's.’

‘Prima,’ zegt de oppas, ‘moet om 23.15 uur uiterlijk thuis zijn.’ Ze ploft op de bank, gaat middenin de spaghettivlek zitten en pakt de afstandsbediening.

‘Daar zit volgens mij…,’ begin ik, maar dan zie ik dat Mark twee vieze wijnglazen op de bar heeft laten staan. Twee. En dat er een peuk in een kopje ligt. Hij rookt niet. Ik wil dit niet zien. Ik wil dit niet erg vinden. Maar toch schiet er een steek van pijn door mijn borstkas. Ik moet zo snel mogelijk dit huis uit, dit huis dat ooit mijn thuis was en nu het nest van de kinderen is waarbij de ouders af en aan vliegen. Drie nachten. Dan ga ik weer naar het hotel. Ik weet niet welke plek ik nu verschrikkelijker vind: ‘thuis’ tussen Mark zijn vieze ondergoed en de brokstukken van ons oude leven en duidelijk wat beginselen van zijn nieuwe leven. Of die hotelkamer waar niets is. Geen verleden en geen toekomst. Amper een nu, omdat ik uitgeput in het bed plof en voor dag en dauw weer naar kantoor ga.

‘Veel plezier,’ zegt de oppas die me duidelijk nog niet heeft aangekeken, anders had ze alláng gezien dat ze beter ‘hou je taai,’ had kunnen zeggen. Maar goed, daar had ik haar op uitgekozen. Ze was steengoed met de kinderen en de enige van de sollicitanten die zich niet gedragen had als een soort groupie. Ik had liever een lompe oppas die grenzen kon stellen voor Luna en Estrello dan een fan die me naar de mond praatte.

Als we voor komen rijden bij het hotel waar het evenement is en ik vanuit het autoraampje het geflits op de rode loper zie, probeer ik uit alle macht om de vieze onderbroeken van Mark te vergeten. Ik ben Sari. Ik ben een volwassen vrouw van 32 en ik ben compleet zonder Mark.. Ik ben mooi. Oh man, ik ben helemaal niet mooi. Ik ben lelijk, gedumpt en grijs aan het worden. Een gestruikelde voetbalvrouw.

Mijn telefoon gaat, ‘Saar, met mij. Ik wil je niet bang maken maar…’

‘Leuke avond gehad Mark? Kun je volgende keer die wijnglazen in de vaatwasser zetten en je slingerende ondergoed in de wasmand pleuren?’

‘Saar het is niet…’

‘Oh nee dit hebben we vaker gedaan. Geen zin in Ma…’

‘Saar,’ ik hoor hoe hij ademt en tot rust wil komen, ‘Je hebt gelijk. Zal ik doen. Maar daar bel ik helemaal niet voor. Ik heb informátie.’

Oh nee. Not again. Niet zijn vreemde theorietjes om zichzelf vrij te pleiten.

‘Mark echt, vertel dat aan die chick waar je wijn mee aan het drinken was...’
Ik druk op de rode knop en blijf zitten in de auto.

‘We veroorzaken een opstopping mevrouw,’ zegt de chauffeur

‘Sorry,’ zeg ik, ‘momentje,’ en ik druk op de #1-sneltoets en bel mijn beste vriendin.

‘Frenks. Sorry. Ik heb maar heel kort, ik moet naar een etentje, maar Mark belde en…’
Ik vat in het kort het hele verhaal samen: dat hij bezoek heeft gehad in 'ons' huis, dat hij belt, me zogenaamd wil waarschuwen en opeens nieuwe informatie heeft.

‘Hij wil je in zijn macht blijven houden, Saar,’ zegt mijn beste vriendin, ‘misschien niet bewust. Misschien is het onbewust. Maar zodra hij jullie huis verlaat, begint hij je altijd te bellen met zijn theorietjes. Alsof hij je bang wil maken, zodat je alsnog aan hem verbonden blijft.’

‘Denk je dat dat het is?’

‘Ja, really. Maak je los van Mark met zijn dikke voetbalkuiten. Move on.’

‘Oke,’ zeg ik, ‘weet je, dat ga ik doen,’ en dan ben ik klaar om uit de auto te stappen en kan ik heel even voelen wie ik ben. Wie ík ben. Het is als een briesje dat meteen weer weg is, maar ik heb het gevoeld.

Ik stap uit de auto, plooi mijn gezicht precies zó dat ik goed op de foto sta, laat me van twee kanten fotograferen op de rode loper. Dan loop ik meteen door, waarbij ik bij binnenkomst het eerste glas champagne dat ik tegenkom van tafel graai . Ik ga me niets meer aantrekken van Mark en ik zal dit patroon verdomme doorbreken.

‘Zo, dat heb je nodig zo te zien,’ zegt een man in een perfect gesneden pak. Hij ziet er niet uit als een voetballer, want daarvoor draagt hij de verkeerde schoenen. Ook niet als iemand van uit zo'n kantoorkolos op de Zuidas, want daarvoor draagt hij zijn haar te lang en…geen stropdas. Hij ziet er creatief uit, maar niet zo gelikt creatief als iemand die een groot reclamebureau bezit. Meer zoals iemand die zich nergens zorgen om maakt en zijn eigen ding doet.

‘Zeker,’ zeg ik, ‘ik zou willen dat ze iets sterkers hadden.’

Hij bekijkt me van top tot teen en een siddering gaat door mijn lijf. Als ik het voel, realiseer ik me dat het járen geleden is dat ik het gevoeld heb. Hij loopt weg. Ben ik de enige die die siddering voelt? Ik kijk op mijn telefoon of de oppas al doorheeft dat ze in een spaghettisausvlek is gaan zitten.

‘Hier,’ zegt hij, ‘iets sterkers,’ en hij zet een glas neer.

Ik kijk hem aan. Hij heeft heel opvallende zeegroene ogen waar je in kunt verdrinken. Ik neem een slok en verslik me.

‘Zo,’ dat kun je wel zeggen.

‘Proost,’ zegt hij en hij tikt zijn whiskyglas tegen dat van mij aan en knipoogt. Dan weet ik dat ik het me niet verbeeld heb.

‘Sari,’ zegt een vriendelijk en efficiënt ogende blonde vrouw, ‘wat fijn dat je er bent. Laat me je naar je tafel brengen,’ en ze gaat me voor.

‘Doei,’ kan ik nog net over mijn schouder zeggen.

Het diner volgt en er lijken eindeloos veel gangen te zijn, alle clichés komen langs: van kaviaar tot oesters en kreeft. Ik prik wat salade en drink de verschillende wijnen die bijpassend bij het eten geserveerd worden. Ik probeer een goede gesprekspartner te zijn voor de voorzitter van de voetbalbond aan mijn linkerkant en voor de coach van het nationale vrouwenelftal aan mijn rechterkant, maar ik merk dat mijn aandacht steeds afdwaalt. Ik moet steeds weer een slokje wijn drinken om de tijd te doden. Hoogtepuntjes van de avond zijn als ik de blik kan vangen van de sexy onbekende die ik ontmoet heb en ik schenk hem af en toe een flauwe glimlach. Hij vouwt een zwaantje van een servet en maakt me een beetje aan het lachen. Eindelijk worden onze borden van het dessert weggehaald en kunnen de speeches beginnen. Ik strek mijn benen en ga in een onopvallend hoekje van de ruimte staan.

Ik luister naar een speech in de hoek van het vertrek. Op het podium raaskalt een manager van een bekende club over inclusiviteit in het voetbal. Zo’n belangrijk topic en dan verkondigt zo’n manager zóveel onzin. Hij weet duidelijk niet waar hij het over heeft.
Dan voel ik zijn aanwezigheid al voordat ik schuin achter me kijk. Hij komt dicht bij me staan en zegt alsof hij mijn gedachten kan lezen, ‘Hij weet niet waar hij het over heeft.’ Ik denk aan Mark, en zijn controlerende houding en dan weet ik ineens precies wat ik nodig heb. ‘Dat dacht ik precies,’ zeg ik terwijl ik mijn lange donkere haar naar achter gooi en mijn gezicht naar hem toe draai over mijn schouder heen, ‘Maar wie ben jij om je daar zo brutaal over uit te laten - behalve een behendig zwaantjesvouwer?’

‘De klusjesman,’ fluistert hij in mijn oor. Ik voel zijn zeegroene ogen branden. Ik spiek naar zijn kleding, horloge en schoenen. Alles is zéker veel te duur voor een klusjesman, maar ik heb wel zin om mee te gaan in zijn spel.

‘Sexy,’ zeg ik en ik draai me naar hem om, ga zo dichtbij staan dat hij mijn parfum kan ruiken en ik het zijne. Ongeremd breng ik mijn neus naar zijn nek, voor die heerlijke mannelijke geur. Ik voel hoe de spanning tussen ons in hangt. Alles aan mij wil dat hij me vastpakt en tegen hem aan trekt, maar dat is natuurlijk bizar, want hij is bijna een vreemde voor me. Al is hij zó dichtbij dat het best wel zou kunnen. Ik kan zijn lichaamswarmte en aanwezigheid achter me voelen en ik voel hoe hij het stukje huid in mijn nek bij mijn oor bekijkt.

Hij pakt me voorzichtig bij mijn heupen, het is een heerlijk gevoel, die grote handen zo voorzichtig op mijn rondingen. Dan draait hij me langzaam om tot ik met mijn gezicht naar hem toegedraaid sta en kijkt me aan, ‘je oorbel,’ zegt hij, strijkt dan even over mijn kaaklijn en pakt mijn oorlel zacht tussen zijn duim en wijsvinger. Het is een super intiem gebaar en ik voel hoe iedere vezel van mijn lichaam aandacht voor hem heeft. Hij beweegt zijn duim een beetje en houdt me nu een gouden ringetje voor met een diamantje eraan, ‘hij viel er bijna uit,’ zegt hij terwijl hij de oorbel in de palm van zijn hand heeft liggen. Zijn hand ziet er zacht en verzorgd uit.

Ik kijk hem aan, vonken springen over en weer en dan reik ik naar de oorbel. Ik draai een cirkeltje rond het gouden ringetje op zijn hand en voel hoe zijn lichaam op die kleine aanraking reageert met oplettendheid. Dan pak ik het ringetje op bij het diamantje.

‘Dankje,’ zeg ik terwijl ik het ringetje weer terug in mijn oor begin te frutselen.

Hij kijkt zichtbaar en zonder schaamte naar mijn borsten die ik door deze beweging een beetje omhoog druk.

‘Je hebt echt een goddelijk lichaam, weet je dat?’ vraagt hij, maar het is meer een opmerking dan een vraag. Ik voel hoe ik stiekem geniet van zijn aandacht, van zijn ogen die me strelen en ik vang zijn blik weer. We staan nog steeds in dat hoekje van de zaal en op de achtergrond klinkt applaus als een vaag geluid dat er niet echt meer toe doet. Het is hier aangenaam schemerig en we zijn prettig onzichtbaar. Ik voel hoe alles aan mij wil dat hij dichterbij komt. Als hij dat dan eindelijk doet en zich naar voren buigt, fluistert hij iets in mijn oor.

‘Ga je met me mee naar boven?’ Boven zijn de hotelkamers. Bij het idee alleen al voel ik een steek van verlangen in mijn onderbuik. Of het nu de twee wijnglazen thuis op de bar zijn, Mark met zijn gezeur over complotten, of het feit dat ik zelf veel te veel wijn heb gedronken, weet ik niet. Maar ik hoor mezelf ‘ja’ zeggen. Ik doe wat ik nog nooit eerder heb gedaan: ik vertrouw mezelf toe aan een totale vreemde, terwijl ik braaf naar de speeches zou moeten luisteren of thuis in mijn birdnest zou moeten zitten.

Ik check nog één keer of niemand ons kan zien en dan geef ik toe aan mijn brandende verlangen. Ik druk mijn lippen op die van hem. Hij beantwoordt mijn kus met vurige passie en speelt volop met mijn lippen. Het duurt hooguit twintig seconden, maar het voelt als minuten. Als ik mijn ogen weer opendoe, voelt het alsof ik tien centimeter boven de grond zweef. Hij veegt een streng haar uit mijn gezicht, ‘je bent prachtig,’ zegt hij. Hij pakt me vast en begint me weer vol overgave te zoenen. Hij tilt me op alsof ik zo licht ben als een veertje. Ik sla mijn benen om hem heen en voel hoe mijn schoenen uitvallen. Na een tijdje, als er een vaag applaus op de achtergrond klinkt, komen we weer bij bewustzijn en zet hij me weer met beiden voeten op de grond. Iemand maakt zich los uit de menigte en loopt onze kant op.

‘Snel,’ zeg ik ondeugend, ‘voor we weer zo’n marketingpraatje krijgen.’

Hij lacht naar me en trekt me mee de klapdeur door.

‘Ik kan geen kamer vragen, als ze me herkennen dan…,’ zeg ik terwijl we samen hand in hand wegrennen van het evenement, ik met mijn hakken nog in mijn hand.

‘Nee,’ zegt hij, ‘dat snap ik,’ en hij legt heel sexy een vinger op mijn lippen om me tot stilte te manen, ‘dat regel ik wel.’ Hij geeft me een kus op mijn voorhoofd in het hoekje van het trappenhuis en loopt dan naar de receptie. Even later komt hij trots terug met een keycard.

‘Ik blijf maar even,’ zeg ik terwijl hij me op het bed duwt.

‘Dat denk ik niet,’ zegt hij, ‘want ik ben nog lang niet klaar met je,’ en hij laat zijn handen onder mijn strakke zwart met gouden jurk glijden, voelt de zijden rand van de kousen en ik zie hoe een golf van verlangen door hem heen trekt.

‘Draag je dat dagelijks?’ vraagt hij.

‘Alleen als ik de kinderen naar school breng,’ zeg ik gevat terwijl hij voorzichtig met zijn vingers de randen van mijn slipje verkent en af en toe zijn hand voorzichtig door het midden laat glijden waardoor mijn bijdehandheid al snel overslaat in complete geilheid. De passie die ik voel is enorm. Ik voel meteen een reactie van mijn hele lijf als hij het midden aanraakt door de dunne stof heen. Alle zenuwbanen die daar samenkomen doen een dansje. Hij kijkt me aan, ziet hoe mijn ogen smeken om meer en geniet er van. ‘Volgens mij heb jij een heerlijk kutje,’ zegt hij ondeugend terwijl hij zijn vingers steeds vaker over de stof van mijn slipje laat glijden en geniet van mijn reactie. Hij houdt me vast en blijft me aankijken terwijl hij me streelt.

‘Wel een strak jurkje,’ zegt hij na een tijdje en gewillig draai ik me op mijn buik zodat hij de rits open kan doen. Het geluid van de rits bezorgt me rillingen van genot, mijn lichaam anticipeert op wat er komen gaat. De rits loopt van boven tot onder, dus als hij helemaal open is, lig ik in mijn zwarte setje voor hem.

‘Man,’ zegt hij genietend, ‘dit is echt niet normaal.’ Hij kust me in mijn nek, op mijn rug en bijt ondeugend zachtjes in mijn bil, net onder de kanten rand van mijn broekje.

Zijn lippen op mijn huid bezorgen me overal kriebels en ik hoor mezelf zachtjes kreunen bij iedere kus. Als zijn kusjes dichter bij het randje van mijn slipje komen, wordt het me bijna teveel. Ik lig op mijn buik, kijk achterom, twijfel of ik stop zal zeggen en ik weet honderd procent zeker dat hij meteen op zou houden. Maar het is té lekker - en waarom ook? Ik heb niets of niemand om me tegen te houden. Als zijn mond mijn billen heeft bereikt, nog steeds veilig met de stof van mijn slipje ertussen, geef ik me aan hem over door mijn kont een beetje omhoog te duwen tegen zijn gezicht. En hij begrijpt de hint en stroopt verlekkerd het slipje naar beneden.

‘Deze mag je aanhouden,’ zegt hij terwijl hij zijn handen over mijn zijden kousen laat gaan.

Dan draait hij me op mijn rug en duikt tussen mijn benen. Ik protesteer lichtjes, wil zijn lichaam op dat van mij voelen, hem uitkleden.

‘Nee,’ zegt hij, ‘eerst wil ik jou helemaal zien genieten.’ Ik geef me weer volledig aan hem over en begin te kreunen terwijl hij me kust op mijn meest intieme en gevoelige plekje.

Een siddering van genot gaat door me heen. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik dit heb gevoeld. Hij speelt met het knopje dat steeds harder wordt, dat opbolt als de knop van een bloem en weet precies hoe hij zachtjes zuigen moet afwisselen met likken.

‘Dit is zó heerlijk om te doen.’

Maar ik kan alleen nog maar kreunen bij wijze van antwoord, langzaam wordt de hotelkamer wazig. Ik kan niet meer scherpstellen, zoveel genot overspoelt me. En dan voel ik dat ik ga komen, dat ik ga komen op zijn tong, in zijn mond. Terwijl hij al zijn kleding nog aan heeft, ik zijn pik niet eens gevoeld heb. Dat mijn slipje afgestroopt om mijn benen zwiert, ik mijn kousen nog aan heb en bovenop mijn jurk lig. Maar ik kan het niet meer…

‘Ah, ik kom,’ kreun ik en ik voel hoe mijn heupen beginnen te bewegen en hoe mijn lichaam zich nog harder tegen zijn tong en zijn lippen drukt, hoe hij nog één keer zachtjes zuigt en blaast. Het orgasme golft door me heen en drijft mijn lichaam tot kronkels en bewegingen. Als ik weer tot mezelf kom, haal ik het kussen dat ik op mijn gezicht gelegd heb en waar ik volgens mij in geschreeuwd heb, van mijn gezicht. Ietwat genegeerd kijk ik naar zijn hele trotse en vrolijke gezicht .

‘Lekker?’ grijnst hij.

‘Oh man…niet normaal,' zeg ik terwijl ik op mijn zij rol. Het lichtgevende scherm van het designklokje geeft 22.55 aan.

‘Kut. Sorry, ik moet gaan.’

1.

Als ik de volgende ochtend wakker word terwijl de kinderen door het huis razen ben ik blij dat ik iets na elven alweer thuis was. Ik voel dat ik een paar wijntjes teveel op heb maar ik voel ook hoe ik nog steeds brand van verlangen. Beelden van de vorige avond schieten door mijn hoofd. Heerlijke beelden. Maar het was een eenmalig ding. Het zou daarnaast ontzettend beschamend zijn als ik hem weer tegen zou komen, want ik was weggestormd zonder iets te zeggen en was er pas in de auto achtergekomen dat ik zijn naam niet eens wist. Maar wat maakt het uit. Ik ga hem toch nooit meer zien.

‘Waar zijn mijn sokken mama?’ vraagt Luna terwijl ze aan komt lopen met een wasmand die ze over de eettafel leegstort.

‘Oh Luna schat, die liggen gewoon in je kast,’ zeg ik vermoeid terwijl ik naar de berg was kijk. Ik begin de schone was terug in de mand te doen. De oppas had werkelijk niets anders gedaan dan op de bank hangen gisteren. Zoveel was wel duidelijk.

‘Maar ik zoek die roze met kikkers die ik gisteren aan had,’ zegt Luna eigenwijs terwijl ze weer begint te graven in de wasmand.

‘Oké, wacht even,’ zeg ik toegeeflijk terwijl ik opzoek ga naar de roze kikkersokken en intussen de espressomachine aanzet. Dit hoofd heeft snel koffie nodig.

‘Hebbes,’ zeg ik terwijl ik de sokken tevoorschijn haal.

Luna kijkt me blij aan en begint ijverig haar sokken aan te trekken. Even later zitten de kids allebei met een boterham voor hun neus naar een stom YouTube filmpje te kijken op de tablet. Gelukkig zitten ze op een schermvrije school. Ik scroll door foto’s van de vorige avond die al op de achterklappagina van een bekende nieuwssite staan - en zie mezelf met mijn strakke jurk en nepglimlach terwijl ik vastberaden uit de auto stap. ‘Sari laat haar gezicht weer zien na scheiding,’ staat er als kop boven het artikel. Gelukkig wordt er verder niet veel over mij geschreven, behalve dat ik er nog steeds goed uitzie. Net of dat is waar het om draait. Niet hoe je je voelt. Niet wie je bent. Maar hoe je eruit ziet. Geïrriteerd schuif ik mijn telefoon aan de kant. Ik heb een drukke dag voor de boeg op kantoor.

‘Kom jongens, we moeten naar school!’ roep ik tegen mijn kroost, die gelukkig zonder protesteren de tablets wegleggen en opstaan.

Als ik de lift uitstap, loop ik direct door naar mijn kantoor. Ik haast me naar binnen, maar kom met een noodstop op de drempel tot stilstand.

‘Nee,’ breng ik uit. Hij hoeft zich niet om te draaien, ik zie het aan zijn brede rug, de manier waarop hij een beetje in zijn heup hangt en zijn geur die mijn kantoor lijkt te vullen. Vliegensvlug draai ik me om en loop terug de gang op. De deur valt met een klap achter me dicht. Mijn ademhaling is zwaar. De man die ik nooit meer zou zien. Kut. Wat nu?

Ik sta in de gang te twijfelen en realiseer me dat ik echt niet weg kan blijven uit mijn eigen kantoor. Ik kijk naar wat er aan de muur hangt om tijd te rekken: een cover van de Vogue met onze stervoetballer Dan Davis erop en daarnaast de MensHealth met Mark op de voorkant. Mijn personal assistent Elisa praat zoals bijna altijd in haar headset en gebaart iets naar me. Shit. Hoe groot is de kans dat hij hier in mijn kantoor staat? Ik moet echt terug naar binnen. Ik verzamel alle moed door te denken aan het grote glas wijn dat ik ga drinken als deze dag voorbij is. Fles bedoel ik. Wat nou glas?

‘Sorry,’ zeg ik terwijl ik de deur van mijn kantoor opnieuw opendoe en ik steek mijn hand uit, ‘ik ben Sari.’

‘Ja,’ zegt hij, ‘we hebben elkaar al ontmoet toen ik je van heel dichtbij mocht bekijken.’

Ik voel hoe al het bloed uit mijn lichaam naar mijn wangen stijgt.

‘Ja, sorry,’ zeg ik, ‘ik…’

‘Daar hoef je je zeker niet voor te verontschuldigen hoor.’

‘Ik wilde alleen maar zeggen. Sorry dat ik me niet voor heb gesteld. Fatsoenlijk bedoel ik. Bij deze. Hoe gaat het met je?’

‘Goed hoor,’ zegt hij en het valt me op dat hij zijn naam nog steeds niet zegt, maar ik durf er niet naar te vragen. Grote kans dat hij het gisteravond verteld heeft en dat ik het vergeten ben door alle wijn of geilheid of de combinatie daarvan. Hij zet zijn gereedschapskist in de hoek en begint er wat in te rommelen. Typisch, want ik heb geen moment geloofd dat hij daadwerkelijk klusjesman is. Dan kijkt hij naar me op, scant me van top tot teen en geeft me een zorgzame blik.

‘Voel je je eigenlijk wel oké?’

Het zijn maar zes woorden, maar de manier waarop hij het vraagt terwijl hij die boormachine in zijn hand heeft, klaar om een gaatje te boren in de verder perfect strakke lichtbeige wand van mijn kantoor, doet meer met me dan me lief is. Ik had verwacht dat hij me nog zou aanspreken op dat ik zo snel weg was gevlucht zonder uitleg. Of juist dat hij zou doen alsof het nu vanzelfsprekend was dat we met elkaar gingen daten. Maar niets van dit alles: hij vraagt hoe ik me voel. Ik. Niet het plaatje van mij, de ex van. Maar ikzelf. Hoe ik me voel. Ik denk er even over na maar realiseer me dat ik geen antwoord heb. ‘Geen idee,’ hoor ik mezelf zeggen en het is de waarheid. Mensen vragen naar GoalGetters Consultants en soms naar de kinderen of naar de scheiding - waarover ze natuurlijk gelezen hebben in de roddelbladen. Of de combinatie van alles: ‘Komen de kinderen de scheiding enigszins goed door en lukt het jullie om het bedrijf samen te runnen?’ vragen ze dan in één adem. Maar niemand vraagt naar mij. Ja, mijn personal assistent die ‘gaatie wel Sari?’ in het voorbijgaan roept als ik even voor me uit staar en de telefoon laat rinkelen. Als ze het ergens niet mee eens is, trekt ze altijd haar strak geëpileerde wenkbrauwen op. Eigenlijk bedoelt ze gewoon: ’Wat is er mis met jou? Neem die telefoon eens op.’

Maar deze vraag voelt oprecht. Deze man hier in mijn kantoor kijkt echt naar míj. Niet om de conclusie te trekken dat ik er anders uit zie dan gisteravond met negen kilo aan wimpers en twee liter make-up. Maar omdat hij naar míj kijkt.

Zijn woorden lijken wel stroomstootjes. En zolang ik naar hem kijk, blijven er nieuwe stroomstootjes komen. Alles in mij tintelt.

‘Ik bedoel, kom je soms nog even lekker aan jezelf toe?’ zijn toon is ondeugend en hij kijkt me indringend aan. Doet hij dat nou bewust? Ik zou bijna denken dat hij me voorstelde in een sexy setje, in bed met een glas wijn op mijn nachtkastje…

‘Nou…’

Hij heeft van die priemende groene ogen die deels verscholen gaan achter zijn lange donkere haar dat hij nu met zijn bovenarm uit zijn jonge gezicht veegt.

‘Ik…,’ ik probeer de woorden te vinden die maar niet komen.

Hij onderbreekt me met het geluid van de boormachine en ik druk mijn handen tegen mijn oren.

‘Sorry,’ grijnst hij, ‘maar ik krijg per klus betaald, niet per uur.’

Ik glimlach flauwtjes. Dat is natuurlijk mijn verdiende loon. Ik heb me door een wildvreemde man laten klaar likken op een hotelkamer en ben toen zonder uitleg óf maar één vinger naar hem uit te steken vertrokken.

Hij kijkt me weer aan, laat zijn ogen openlijk op mijn borsten hangen. Had ik een slecht gekozen bh aan vandaag die door mijn crèmekleurige zijden blouse heen scheen? Ach, wie weet heb ik die blouse binnenstebuiten aan en hangt het labeltje er uit. Alles is mogelijk, gezien de kater die ik vanochtend had. Ik voel ongezien aan het kaartje in mijn nek, nee de blouse zit goed. Ik doe mijn haar in een lange staart, zodat het niet meer in mijn gezicht valt, zet mijn bril weer op met het voornemen om terug aan het werk te gaan en de hitte die van hem afspat te negeren. Ik duik in mijn computer, de winst en verliesrekening tolt voor mijn ogen.

‘Maar als je koffie voor me haalt, noteer ik het als pauze,’ zegt hij met die zelfverzekerde stem van hem. Het woord ‘noteer’ klinkt ietwat vreemd, omdat hij een potlood tussen zijn tanden heeft geklemd waarmee hij de plek van het tweede gaatje dat hij gaat boren moet markeren.

‘Sorry?’ ik trek mijn wenkbrauwen op. Oké we hebben een kleine vrijpartij gehad. Prima. Maar had hij het CEO-bordje bij de deur over het hoofd gezien? Dit voelde als een regelrecht machtsstrijd die hij met me aanging om opwindend uit de hoek te komen.

‘Je hoorde me wel,’ hij grijnst zijn witte tanden bloot met een ondeugende jongensachtige lach.

Ik sta op, ga op mijn bureau zitten en sla mijn benen over elkaar. Gelukkig had ik vandaag lange laarzen aan die tot net over de knie komen. Die heb ik gekozen om de crèmekleurige blouse íets minder netjes te maken en die geven me nu net genoeg stoerheid en kracht om naar hem te blijven kijken. Ik wil eigenlijk vragen: weet je wel wie ik ben? Maar zo diep wil ik niet zinken.

‘En zal ik dan gelijk een serveersterpakje voor je aandoen?’ zeg ik met mijn meest sarcastische stem.

‘Dat mag jij altijd,’ grijnst hij, ‘hup jij! Koffie!’

Als hij zich uitstrekt om een plug in het zojuist geboorde gaatje te draaien, kruipt zijn shirt omhoog en laat een randje van zijn boxershort zien, plus het begin van twee afgetrainde billen.

‘Niet stiekem naar mijn billen kijken he?’ hij draait zich om en ik doe mijn best om niet knalrood te worden. Wie ís deze man die me zo van mijn stuk brengt en blijkbaar ogen in zijn rug - eh, billen - heeft.

‘Ik zou niet durven,’ zeg ik, gelukkig klinkt mijn stem onverwachts rotsvast.

‘Dat durf jij wel,’ zegt hij lachend, ‘jij bent een boefje, dat wist ik meteen toen ik je gisteren zag.’