Een Streepje Tegen

Colofon Copyright © 2021
Wendy de Liefde
Auteur: Wendy de Liefde
Eerste druk
Uitgever: Adnan

Vormgeving omslag: Danny de Liefde
Opmaak binnenwerk: Uitgeverij Adnan
Redactie: Sanne Visch, Pen & Inkt
ISBN fysieke uitgave: 978-94-90983-99-4
ISBN e-book: 9789083196503
NUR: 343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de auteur en/of uitgever.

Een Streepje Tegen

Alles is ook liefde
Voor wie stilletjes verlangt
–
En voor wie denkt dat het te laat is
Ergens om de hoek wacht soms geluk
(uit Alles is Liefde – Bløf, 2007)

Proloog 

Ik kan alleen nog maar voor me uit staren. Urenlang. Althans, zo voelt het. In werkelijkheid zijn het misschien nog geen vijf minuten waarin mijn gedachten alle kanten op gaan, voordat Maarten de stilte uiteindelijk doorbreekt. Wat ik vanavond wil eten. De woorden rollen als vanzelf over zijn lippen. Op de automatische piloot. Alsof het een dinsdag is als alle andere.
We staan voor het stoplicht, dat volgens de aftelklok over negen seconden weer op groen zal springen. De ironie. Mijn leven is nog geen twintig minuten geleden misschien wel permanent tot stilstand gekomen.

Vanmorgen had ik, na de onrustige nacht die ik al van mijlenver had zien aankomen, mijn gebruikelijke ochtendritueel uitgevoerd. Ik was om tien over half zeven opgestaan, waarna ik in mijn badjas en nieuwe geitenwollen sokken — die Maarten een paar dagen eerder namens de Sint in mijn laars had gestopt — de eikenhouten trap af was gelopen. Terwijl Maarten onder de douche was gesprongen, had ik het ontbijt klaargemaakt: magere kwark met zelfgemaakte granola, een handje ongezouten noten, gedroogde cranberries en wat honing en kaneel.

Nadat Jan de Hoop me had bijgepraat over het laatste nieuws, was ik zelf gaan douchen, met de radio zoals altijd op volumeniveau tien (iets met een onverklaarbare ronde cijfers-tic). Daarna had ik alvast een boodschappenlijstje opgesteld. Rond vijf voor half acht waren we in de auto gestapt en was er niets meer te ontkennen geweest. Het unheimische voorgevoel over deze dag had me — ondanks mijn diverse afleidingsmanoeuvres vanmorgen — al een uur of twaalf niet meer losgelaten.
Ik wist allang dat dit geen dinsdag zou worden zoals alle andere.
Mijn wederhelft legt zijn warme hand op mijn bovenbeen. Hij kijkt me bezorgd aan, zo zie ik als ik mijn hoofd — voor mijn gevoel in slow motion — zijn kant op draai. De sprekende blauwe ogen die me al vaak spontaan de zenuwen hadden bezorgd, maken me nu ergens juist rustig. Iets wat ik niet goed kan rijmen met de boodschap die we zojuist hadden gekregen. Onderzoek, behandelplan, lichtpuntje. Als een vastgelopen langspeelplaat blijven de woorden achter elkaar door mijn hoofd spoken.
Als de negen seconden voorbij zijn en we weer koers zetten richting huis, kan ik — ondanks meerdere verwoede pogingen van Maarten het gesprek te hervatten — nog nauwelijks een woord uitbrengen. Ik ben nog steeds als verdoofd als hij de auto uiteindelijk op de oprit tot stilstand brengt. Dit moet ik even verwerken. Alleen.
Oké, we hebben uitsluitsel. Maar de toekomst is onzekerder dan ooit.

Deel 1

2017 – April 

‘Je straalt helemaal!’ Yvon Jaspers geeft boer Hein, die net heeft bekend smoorverliefd te zijn geworden op een van zijn logees, met haar elleboog speels een por in zijn zij. Ze zitten samen op het terras dat aan zijn paardenfokkerij grenst. De Cupido van de publieke omroep strikes again.
Een gevoel van eenzaamheid overvalt me opeens. Over twee jaar word ik dertig, wat volgens mijn moeder betekent dat ik vanaf die dag officieel afgeserveerd ben. En als ik eerlijk ben leef ik momenteel niet het leven zoals ik dat als jong meisje voor me zag. Op mijn vijfentwintigste wilde ik getrouwd zijn, minstens één kind hebben gebaard en het leukste huis van de stad bezitten. Vooralsnog is alleen dat laatste gelukt, wat maakt dat ik me een beetje de Bridget Jones van Haarlem voel.
Terwijl Hein op het punt staat een van zijn overgebleven twee vrouwen naar huis te sturen, pak ik uit pure wanhoop mijn telefoon er maar weer eens bij. De eerste paar Tinder-profielen krijgen een veeg naar links. Te kaal. Swipe. Te klein. Swipe. Bah, véél te arrogant. Denk je nou echt dat je een leuke meid scoort met een foto van jezelf en je vier zogenaamde ‘nichtjes’? Triest figuur. Swipe!
Ik neem nog een handje ongezouten nootjes en staar dan melancholisch uit het zolderraam van mijn jarendertigwoning. Twee eksters zijn druk in de weer een nestje te bouwen in de bloeiende lindeboom van de binnentuin. Ik zucht eens diep. Misschien is dat online daten wel gewoon niks voor mij. Alle datingapps heb ik ook wel ongeveer uitgespeeld. Maar Prince Charming staat ook niet ineens zomaar op de stoep. En in de kroeg hoef ik mijn grote liefde ook niet te zoeken. De meest geschikte kandidaten die ik in het uitgaansleven tref, lopen mij straal voorbij en koersen rechtstreeks op mijn beste vriendin Milou af. Die nota bene al sinds haar zeventiende verkering heeft met Bart. Maar ik snap ze wel. Wie wil er nou niet op z’n minst een praatje aanknopen met een lange, bloedknappe, rondborstige blondine, die goed gebekt is en ook nog eens een van de meest succesvolle vastgoedmakelaars van de stad als vader heeft? Café Royal is de afgelopen jaren een broedplaats voor mijn minderwaardigheidscomplex geweest. En áls ik dan, meestal na een paar glazen Chardonnay, een keer met mijn tong in de mond van een stadsgenoot val — of in zijn bed beland — komen hij en ik daarna nooit verder dan de eerste officiële date. Negen van de tien keer ben ik degene die al snel de stekker eruit trekt. Zelfs als de man in kwestie een meer dan goede indruk heeft weten achter te laten. Ik ben ook veel te kritisch. Of eigenlijk: veel te bang om weer gekwetst te worden.

Ik geef vooral Noud de schuld van de extreme onzekerheid die ik de afgelopen jaren ontwikkeld heb. Toen mijn eerste grote liefde me destijds van de een op de andere dag verliet voor de receptioniste van onze sportschool, stortte mijn wereld in. Met Noud wilde ik trouwen. Een hypotheek afsluiten. Een labrador nemen. Maar vooral hoopte ik met hem mijn ultieme levensdoel waar te maken: moeder worden. De onverwachte breuk met Noud, maar vooral het pijnlijke verwijt van mijn eigen moeder dat ik haar daarmee het grootouderschap had ontnomen, waren voor mij reden genoeg geweest een nieuw leven te starten in de provinciehoofdstad — en alle Amsterdamse schepen per direct achter me te verbranden. Behalve de woonboot van mijn vader aan de Amstel dan, de enige plek waar ik me de afgelopen jaren wél thuis had gevoeld, elke keer als ik bij pap op bezoek was.
Acht jaar na dato heb ik nog altijd de grootste moeite het mannelijk geslacht te vertrouwen. Tegelijkertijd proberen mijn moeder en ik de draad voorzichtig weer op te pakken. Mede dankzij mijn tweeënhalf jaar jongere zusje Charlot, die ons onbewust al jaren met elkaar verbonden houdt. Ze is in alles het tegenovergestelde van mij. Charlot leeft met de dag en steekt haar energie liever in haar beautysalon dan in haar eigen familie. Maar ook qua uiterlijk zijn we tegenpolen: zij heeft de lengte van mijn vader en de dikke blonde krullen en smaragdgroene ogen van mijn moeder. Ik daarentegen kwam nooit verder dan één meter achtenzestig en moet het doen met de rossige lokken en sproeten die ik van mijn oma heb geërfd. Niet alleen op school, maar ook thuis voelde ik me er altijd een beetje een buitenbeentje door.
Naast dat ik liever haar looks had gehad, is er nog iets waardoor ik al jaren tegen wil en dank tegen mijn jongere zusje opkijk. Waar ik op mijn twintigste opeens weer single was en in een zwart gat viel, kwam zij eenmaal op dezelfde leeftijd op een roze (of eigenlijk blauwe) wolk terecht toen ze na een onenightstand zwanger raakte van mijn neefje Daan. Hoewel we nooit zo’n hechte zussenband zullen krijgen zoals je die vaak in films ziet, zijn we sinds de komst van Daan wel iets closer geworden. Al heb ik het feit dat mijn jongere zusje eerder van het moederschap mag proeven dan ik, nooit helemaal los kunnen laten.

Iets voor half tien is Boer Zoekt Vrouw afgelopen en loop ik naar de badkamer voor mijn avondritueel. Terwijl ik mijn tanden poets, neem ik mezelf eens goed op via de spiegel. Mijn haar heb ik zoals elke avond in een bescheiden staartje gebonden. Ik schrik een beetje van de donkere kringen onder mijn ogen en glij er voorzichtig met mijn vingers overheen. Misschien is het niet onverstandig nu al te gaan slapen. Morgen gaat de wekker om zes uur en het belooft een lange, maar vooral bijzondere dag te worden.
Al ben ik me van dat laatste op dit moment nog niet bewust.

Het schemert nog als ik rond kwart over zeven het grasveld van de Haarlemmerhout op loop. Een van de eersten, hoe kan het ook anders. Ik ben net zo’n pietje- precies als mijn vader. Ik geef nu zo’n zeven jaar les op De Akker, waarvan de laatste twee schooljaren aan groep zeven en acht. Juf worden was altijd een droom van me, later ook gestuurd door mijn eierstokken die al sinds mijn pubertijd non-stop tekeergaan. De komst van Daan heeft het verlangen ooit een miniversie van mezelf op de wereld te zetten, alleen maar versterkt. Op De Akker begon ik bij de kleintjes, maar door een tekort aan bovenbouwdocenten geef ik nu dagelijks les aan kiddo’s met meer aandacht voor hun Instagram-feed dan voor materie waar ze de rest van hun leven profijt van hebben. Dat besef tot hen laten doordringen is elke dag opnieuw een uitdaging. Toch zou ik niet meer willen ruilen. Hoe jonger de kinderen in mijn omgeving, des te lastiger vind ik de confrontatie met hen. Wat een vooralsnog onvervuld verlangen naar het moederschap al niet met je doet.
Vandaag is de jaarlijkse sportdag, maar echt zin heb ik er deze keer niet in. Als ik richting de aan mij toegewezen locatie loop, zie ik tot mijn verbazing dat daar al iemand bezig is het parcours uit te zetten. Ik herken hem zo van achteren niet direct als een van mijn collega’s. Verward vis ik het keurig opgevouwen dagprogramma uit mijn sporttas. Ja, dit is echt mijn onderdeel voor vandaag. Deze persoon is vast verdwaald. ‘Eh sorry, maar moet jij hier zijn?’ vraag ik eenmaal aangekomen op de plek iets botter dan de bedoeling was, terwijl de lange, atletisch gebouwde man voorovergebogen met zijn rug naar mij toe staat. Mijn blik dwaalt onbedoeld af naar zijn billen. Ik voel mijn wangen knalrood worden als hij zich omdraait en me direct recht in de ogen aankijkt. ‘Dat is nog eens een openingszin!’ lacht hij breeduit. Zo hé, die mag er wezen! Lang, blond én knap. Ik kan wel door de grond zakken. Direct bied ik mijn excuses aan voor mijn onhandige actie en stel ik mezelf voor. ‘Hoi Sarah, ik ben Maarten, van OBS De Vier Windstreken,’ zegt hij als hij een van zijn lange armen naar me uitstrekt. ‘Vandaag ingevlogen om samen met jou die bijdehante koters in het gareel te houden.’ 

Mede dankzij het gezelschap van Maarten vliegt de dag voorbij. Als we om iets over half vijf samen naar zijn auto lopen — waar mijn fiets vlakbij blijkt te staan — betrap ik mezelf erop dat ik het jammer vind dat onze wegen op het punt van scheiden staan.
Ik ben blijkbaar niet de enige.
‘Hé, had je eigenlijk al plannen voor het eten? Ik ken namelijk nog wel een goede strandtent. De visschotels zijn er van Michelin-kwaliteit!De vraag overvalt me en ik denk aan de vegetarische frittata die ik voor vanavond op het menu had staan. De eieren in de koelkast zijn maar beperkt houdbaar. Ja, net als je eigen eitjes, Saar. Jezus, als ik zo volgens het boekje blijf leven wordt het natuurlijk nooit wat met dat huisje-boompje-beestje. ‘Nee, eigenlijk nog niet,’ antwoord ik dan. ‘Hoe laat had je in gedachten?’

Het is tegen zevenen als ik ietwat oververhit mijn fiets in een van de lege rekken op de boulevard van Bloemendaal manoeuvreer. Mijn mond is kurkdroog, en niet alleen van de geleverde inspanning. Het liefst maak ik nu rechtsomkeert. Niet gek ook: mijn laatste echte date kan ik me niet eens meer herinneren. Onder de douche had ik het plotseling Spaans benauwd gekregen en had ik zelfs even de neiging Maarten af te bellen. Ik had direct Milou gebeld voor advies, die zoals verwacht onverbiddelijk was geweest. ‘Jij gaat uit eten met die gast of ik haal je nú uit mijn Netflix- account.’ Tegen dat dreigement kon ik niet op.
Ik zet mijn fiets op slot en pak mijn telefoon uit mijn leren crossbody tasje, dat matcht met het groene wollen vestje dat ik over mijn nieuwe jumpsuit met bloemenprint had aangetrokken. Na wat getwijfel had ik als finishing touch uiteindelijk toch voor sandaaltjes gekozen in plaats van voor mijn pumps. Ik wilde niet overdrijven.
Na een blik op mijn verhitte hoofd en verwaaide coupe met de selfie-stand van mijn telefoon, besluit ik dat ik een volgende keer toch beter de bus kan pakken. Dan loop ik richting de afdaling naar het strand. Zelfs aan zee is de wind extreem zacht voor de tijd van het jaar, voel ik nu pas. Fijn. Dat komt mijn tomatenkop natuurlijk niet ten goede. Voor ik alsnog compleet in paniek kan raken, loopt Maarten me vanaf het naastgelegen parkeerterrein al enthousiast zwaaiend tegemoet. Hij draagt een donkergroene korte broek met witte sneakers en erboven een vrolijk wit shirt met palmbomen erop. Het staat hem goed. Ik zwaai glimlachend terug en besluit dan te gaan genieten van deze avond. Eenmaal binnen in het paviljoen — waar godzijdank een prima temperatuur heerst — kiezen we een plekje bij het raam, waarna Maarten erop staat mijn stoel aan te schuiven. Toe maar, daar scoort-ie punten mee. Ik moet me inhouden Milou niet meteen weer te appen.
Zodra hij voor me zit, spot ik een moedervlek naast een van zijn amandelvormige ogen, die de kleur van de Atlantische Oceaan hebben. Het geeft hem een vriendelijke uitstraling. Als hij dan ook nog eens als een volleerd fotomodel zijn hand door zijn lange blonde lokken haalt, vraag ik me pas echt af of ik niet veel te min voor hem ben. Alsof ik met Leonardo DiCaprio aan tafel zit.
‘Zo, daar zitten we dan!’

Voor een kort moment vrees ik voor de zoveelste datedeceptie. Maar in tegenstelling tot de kerels die eerder tegenover me hadden gezeten, blijkt Maarten in de uren die volgen meer inhoud te hebben dan zijn openingszin van vanavond deed vermoeden. En dat is nog zacht uitgedrukt. Hij vertelt zijn hele leven al in Velserbroek te wonen. Hij groeide er als enig kind op in een warm gezin. Zijn ouders runden een slagerij, tot zijn vader vijf jaar geleden de diagnose ALS kreeg. Maarten was toen vierentwintig en woonde nog thuis, bij gebrek aan andere opties vanwege de oververhitte huizenmarkt. Toen het steeds slechter ging met zijn vader en die ook nog eens dement werd, verkocht de familie de toko. Zijn moeder stopte tijdelijk met werken, om samen met haar zoon voor haar zieke man te zorgen. Om zijn ouders en zichzelf te kunnen onderhouden, kluste Maarten naast zijn werk als gymleraar bij als automonteur. Dat doet hij overigens nog steeds, zo vertelt hij gepassioneerd.
Het ziekbed van Maartens vader had maar kort geduurd. Vier dagen voor zijn zestigste verjaardag overleed hij, met zijn vrouw en zoon aan zijn zijde.
In de seconden die volgen, zoek ik naar de juiste woorden. Ik vind ze niet. ‘Jee, ik ben er stil van,’ krijg ik uiteindelijk met moeite over mijn lippen.
Maarten trekt de hoeken van zijn grote mond omhoog, wat me opnieuw doet smelten als een Cornetto in de volle zomerzon. ‘Ach, weet je, natuurlijk wil je je vader niet kwijt, maar zo’n lijdensweg gun je je ergste vijand nog niet. Het is goed zo. Ondanks dat hij niets liever wilde dan opa worden.’
Mijn hart maakt een sprongetje. Het voelt wat ongepast in deze context. Op de achtergrond zet Prince het refrein van Purple Rain in.
‘En het klinkt onwijs cliché, maar ik probeer nu wel echt alles uit het leven te halen. Mijn glas is dan ook vaker halfvol dan halfleeg. Speaking of, deze mag wel weer eens bijgevuld worden.’ Hij wijst naar mijn glas waar op dat moment nog een bodempje spa rood in zit, en maakt tegelijkertijd zijn ogen groot. ‘Wil jij nog wat drinken?’ Maarten steekt zijn hand in de lucht en kijkt de ruimte rond, op zoek naar de bediening.
Nu pas valt me op dat zijn armen net zo glad zijn als zijn kin. Zou hij ze scheren? En zijn benen? Niet dat het me eigenlijk ook maar iets uitmaakt. Dat deze hottie überhaupt met mij op date wilde, is al een godswonder.
Een ober loopt met een notitieblok in zijn hand onze kant uit. ‘Had je trouwens al iets te eten uitgezocht van de kaart?’ vraagt Maarten dan. ‘Laten we bestellen, dan kun je daarna de rest van de avond over jezelf vertellen. Want tot nu toe ben ik alleen nog maar aan het woord geweest.’

Na het eten maken we nog een korte strandwandeling. Hoewel ik me deze avond enorm op mijn gemak heb gevoeld bij Maarten, maakt hij me tegelijkertijd ook bloednerveus. Eenmaal terug bij mijn stadse omafiets trillen mijn handen tot mijn eigen frustratie zo hevig dat ik de grootste moeite heb het slot los te krijgen. Ik voel het schaamrood op mijn kaken branden.
‘Wacht maar, laat mij maar even.’
Voordat de geëmancipeerde vrouw in mij kan tegenstribbelen, heeft Maarten mijn sleutels al overgenomen. Een goed uitziende sportieve vent, met een verhaal, die nog handig is ook — ik heb wat te vertellen als ik straks thuiskom. Milou zit vast al met smart op mijn bericht te wachten.
‘Zo, mevrouw, u kunt er weer tegenaan.’
‘Fijn. Dank je.’
Maarten veert op uit de gebukte houding waar ik het voor de tweede keer vandaag bloedheet van krijg en draait zich dan om. Wat is hij toch lang! In een reflex doe ik een stap naar achter om hem ruimte te geven, waarop hij er meteen weer één naar voren zet en mijn bescheiden borsten zijn slanke buik raken. Ik slik. Het is een tijd geleden dat ik zo dicht tegen iemand aan stond. Een vleugje Jean Paul Gaultier waait mijn neus in, wat me er opeens aan herinnert dat ik zelf geen luchtje heb opgedaan vanavond. Maar wel lekker lopen zweten op die fiets net. Goed bezig, Saar.
Als ik snel de sleutels uit zijn handen wil pakken om hem (en mezelf) voor een mega-afknapper te behoeden, houdt hij ze speels omhoog. ‘Ho ho, voor niets gaat de zon op, hè?’ Maarten geniet zichtbaar van het moment en lijkt zich niet te storen aan eventuele onaangename lichaamsgeuren.
Voor ik het weet buigt hij zich naar voren en voel ik zijn zachte lippen op de mijne. Al gauw raken onze tongen in elkaar verstrengeld, waardoor er een golf van opwinding door me heen schiet.
Ik geef me volledig over aan de kus, die van mij de rest van de avond mag duren. Dan bedenk ik me dat ik vanavond geen druppel Chardonnay heb gedronken.

2017 – Mei 

‘Kijk nou dan!’ roept Maarten over zijn schouder naar mij, zijn ene arm voor zich uitgestrekt. Hij fietst een paar meter voor me en geniet zichtbaar én hoorbaar van de kleurrijke bollenvelden om ons heen.
‘Blijft een mooi gezicht, hè?’ antwoord ik als een ouder stel op twee e-bikes ons gepasseerd is en ik weer naast hem fiets.
De lucht is strakblauw en de temperatuur is zomers, waardoor ik vanmorgen had besloten mijn zalmkleurige jurkje met veertjes erop aan te trekken. Het decolleté ervan is wat dieper dan ik gewend ben, maar op de een of andere manier brengt Maarten de vrouwelijke kant in mij naar boven. Meer dan andere mannen ooit gedaan hebben. Na drie meer dan geslaagde dates, twee op het strand en een bij mijn favoriete ijssalon, hadden we besloten er vandaag een sportieve dag van te maken. Dankzij het mooie weer is het deze zondag afgeladen op de wegen in en rond de Bollenstreek, maar dat mag de pret niet drukken. We zijn nog geen uur op pad en hebben nu al de grootste lol samen.
Een klein half uur later besluiten we een pauze in te lassen. Onze fietsen parkeren we tegen een boom.
‘Wil je banaan-mango of grapefruit-ananas?’ vraag ik, terwijl ik in de fietstas graai en daarna de zelfgemaakte smoothies in de lucht hou.
‘Kies jij maar, ze zijn ongetwijfeld allebei even lekker,’ antwoordt hij van een paar meter verderop. Hij zit inmiddels op een houten bankje dat uitkijkt op vier velden vol gele, oranje en paarse tulpen. Zijn armen legt hij uitgestrekt op de leuning achter zich. Als ik naast hem heb plaatsgenomen, verplaatst Maarten een ervan naar mijn schouder, die hij liefdevol vastpakt. Vanbinnen gloei ik. Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst zo voelde. Zo… alsof ik ertoe doe. Ik leg mijn eigen hand over de zijne, terwijl we allebei dromerig voor ons uit staren. Al snel vallen onze vingers als een puzzel in elkaar.
Het voelt vertrouwd. Eng vertrouwd.
‘Had ik al gezegd dat je er leuk uitziet vandaag?’ vraagt Maarten dan, terwijl hij me van top tot teen scant. Zijn ogen blijven kort hangen bij het spleetje tussen mijn borsten. Ik doe alsof ik het niet doorheb, maar voel me op dit moment de meest geadoreerde vrouw op aarde.
‘Nog niet,’ antwoord ik plagerig.

‘Ooh, wat kun jij slécht liegen, bijdehand!’ Hij trekt me grinnikend naar zich toe en drukt een lange kus op mijn mond, waarna hij zijn blik weer op de horizon richt. Ik daarentegen kan mijn ogen maar niet van hem afhouden. Zo blijft zijn onmenselijk brede kaaklijn me intrigeren. De gezonde rode blos op zijn konen en de glinstering van de hoogstaande zon in zijn ogen, maken hem zo mogelijk nog aantrekkelijker.

Dan kijk ik weer voor me. In de verte varen wat bootjes voorbij. Ik hef mijn neus op en adem de lente in. De zoete geur van de velden voor me doet me denken aan de bloemenzaak waar ik als tiener een zakcentje verdiende. Een van mijn leukste zomerbaantjes ooit.
Zonder dat hij me aankijkt, vervolgt hij na een paar flinke slokken van zijn smoothie: ‘We hebben het eigenlijk best leuk samen, hè, Saar?’
De witte vlinder met zwarte vlekjes die net voorbijvloog — een koolwitje, zo leerde ik ooit van mijn vader — lijkt zich plots in mijn buik te hebben genesteld. Met honderden van zijn vriendjes. In tegenstelling tot Maarten, die blijkbaar dorst had, krijg ik op dit moment niets door mijn keel.
‘Joah, het gaat best oké,’ lach ik mijn zenuwen weg.
Dan draait Maarten zijn hoofd weer naar me toe en kijkt hij me doordringend aan. Die ógen. Door de warme bries waait mijn jurk af en toe subtiel omhoog, maar ik laat de wind zijn gang gaan. Hij verplaatst zijn vrije hand naar mijn bovenbeen. De warmte ervan gaat dwars door het dunne stofje, waardoor er opeens gevoel komt in een deel van mij dat al een tijdje geen aandacht meer heeft gekregen.
Opeens voelt het alsof de spanning die zich de afgelopen weken tussen ons heeft opgebouwd, weleens heel snel tot een climax zou kunnen komen.
Maarten zit blijkbaar heel ergens anders met zijn hoofd, zie ik aan de strenge blik op zijn gezicht. Hij ademt eens diep in en zegt dan: ‘Misschien heb ik het mis, hoor,’ hij pauzeert even, ‘maar ik vermoed eerlijk gezegd dat jij net zo over ons denkt als ik.’
‘Is dat zo?’ vraag ik, terwijl ik nu pas echt hartkloppingen krijg. Een jongen en meisje van een jaar of zestien parkeren hun scooter een paar meter verderop en lopen dan tussen de bollen door het veld in. ‘Hé, dat mag toch helemaal niet?’ roep ik, al wijzend naar de twee.
‘Geen idee. Leven en laten leven, toch? Maar eh, volgens mij zaten we net midden in een goed gesprek.’
‘Ja. Sorry…’
‘Ik ben voor je aan het vallen, Saar,’ vervolgt hij, terwijl de tortelduifjes voor ons zich opmaken voor een fotoshoot.
Ik schrik van Maartens plotselinge liefdesverklaring.

‘Alleen vraag ik me wel iets af,’ gaat hij verder als het naast hem stil blijft. ‘Wat is er gebeurd dat jij, als het je ook maar een beetje te heet onder de voeten wordt, alles afdoet met een grapje? Of het op een ander onderwerp gooit? Ik ben bereid te investeren in jou, in óns, maar dan wil ik wel kunnen begrijpen waar je vandaan komt.’
Hij heeft gelijk.

‘Ik snap je. Nou ja, kijk…’ Ik weet even niet waar ik moet beginnen en wrijf nerveus met mijn vinger tegen mijn neus. ‘Oké,’ zeg ik dan.
Nu is het mijn beurt mijn hand op zijn been te leggen. Met de andere zet ik mijn nog volle flesje op de grond, waarna ik ook die op Maartens dij parkeer. Maarten wrijft in afwachting van wat er komen gaat zachtjes over de rug van mijn handen. Je kunt bij mij alles kwijt, lees ik in zijn ogen.
Ik neem een teug lucht en verklaar dan: ‘Kijk, ik heb gewoon een enorme klap gehad van Noud, die jongen waar ik je al eerder over vertelde. Hij heeft mijn vertrouwen in mannen gewoon zó… verpest.’
Ik leg mijn handen weer in mijn eigen schoot en kijk er dan naar. Alsof in mijn palmen een handleiding ligt. Eentje die me kan vertellen hoe ik me vol vertrouwen kan storten op iemand op wie ik stapelverliefd aan het worden ben. Zonder continu bang te zijn opnieuw op mijn bek te gaan.
‘Maar ik ben geen Noud.’
‘Nee… nee, dat weet ik. Jij bent… anders. En dat maakt het ook allemaal zo eng voor mij.’
‘Dat snap ik. Maar, hé,’ Maarten pakt mijn beide handen vast en probeert in mijn ogen mijn vertrouwen te winnen, ‘ik heb geen haast, hè? Ik wil alleen weten of onze neuzen dezelfde kant op staan. Of we, en ik zeg het nu gewoon zoals ik het voel, een toekomst met elkaar zien.’
Mijn maag keert zich om bij het woord ‘toekomst’. Tegelijkertijd voelt dit alsof het de bevestiging is die ik zo hard nodig heb. ‘Ik wil gewoon zeker weten dat ik de juiste keuze maak.’
‘Zekerheid heb je nooit, lieve Sarah.’ Verdomme, waarom is die vent toch zo wijs? Het lijkt mijn vader wel. ‘En nogmaals: we kunnen het lekker rustig aan doen. Weet je, je kunt alles wel uitgestippeld willen hebben, maar het loopt toch anders dan je plant. Altijd. En zonder af en toe wat risico te lopen, is het leven maar saai, toch?’ ‘Feit.’ ‘Dus,’ zegt Maarten dan, terwijl hij opstaat en zijn lege flesje in de prullenbak naast het bankje gooit. ‘Klaar om wat risico te nemen?’ Ik kijk hem vragend aan. Dan pakt hij lachend mijn hand en lopen ook wij richting de bollenvelden. ‘Want zonder een fotoshoot tussen de bloemen tel je natuurlijk tegenwoordig niet mee.’

Die avond zitten Maarten en ik knus tegen elkaar aan op mijn beige IKEA-bank. Ik heb mijn knieën opgetrokken en leun tegen zijn schouder. Een van zijn handen rust voor de tweede keer vandaag op mijn dijen, met die van mij erbovenop. Zijn benen mocht hij van mij op tafel leggen — mits hij zijn schoenen uit zou doen.
‘Doe vooral alsof je thuis bent,’ had ik gezegd toen Maarten een paar uur eerder voor het eerst een stap in mijn studio had gezet. Hij was onder de indruk van de opgeruimde aanblik. Trots had ik hem de rest van mijn nederige stulpje getoond, waarna we aan het eten waren begonnen.
The Hangover 2 is net gestart op RTL5. Op de glazen salontafel (die ik vanmorgen voor de zekerheid nog even goed gepoetst had) staat een halfvolle fles Sauvignon. Een deel ervan zit nog in mijn glas. Maarten is inmiddels overgestapt op het bier. Naast de fles liggen onze zelfgemaakte minipizza’s. Of althans, wat er nog van over is. Ze hadden goed gesmaakt, al waren het niet alleen de pizza’s waar ik al de hele dag naar had verlangd.
‘Maar vertel eens,’ onderbreek ik ons gesprek over het vermoedelijke aantal calorieën dat we vandaag verbrand én verorberd hebben. ‘Wat vind je nou zo leuk aan jouw baan? De hele godganse dag sporten, pff, ik moet er niet aan denken!’
‘Ik eigenlijk ook niet meer,’ antwoordt Maarten tot mijn verbazing bloedserieus.
‘O,’ zeg ik dan kortaf, bij gebrek aan een betere reactie. Ik draai mijn hoofd zijn kant op en zet mijn glas weer op tafel. ‘Ben je op zoek naar iets anders?’
‘Neuh, dat niet.’ Het blijft even stil.
‘Maar?’
‘Nou ja, voor een gymleraar verdien ik best lekker. Maar precies wat je zegt: het is intensief werk. Kijk, een kantoorbaan zou ook niets voor mij zijn. Stilzitten is nou niet bepaald mijn ding.’ Hij neemt een slok van zijn bier. ‘Maar de laatste tijd vraag ik me wel af of ik de rest van mijn leven elke avond gesloopt wil thuiskomen. Ik merk nu al dat ik fysiek aftakel, en dan moet ik nog dertig worden.’
‘Ja, dat snap ik wel. Ach, je kunt altijd je oren en ogen open houden, toch?’ Ik spreek de woorden moeiteloos uit, alsof afwijken van de gebaande paden voor mij de normaalste zaak van de wereld is. Hoewel mijn werk op De Akker mij inmiddels ook niet meer de voldoening geeft die ik zoek, lijkt het me doodeng om op iets nieuws te solliciteren.

‘Zeker, maar voorlopig heb ik andere prioriteiten.’ Dan zet Maarten zijn flesje op tafel en draait hij zich naar me toe. Hij buigt zich over me heen als een soort Bokito junior, waardoor ik niet anders kan dan me op mijn rug te draaien. Hij hangt nu boven me, waarbij onze neuzen elkaar op een haar na raken. Zijn warme adem over mijn gezicht en borst bezorgen me kippenvel. In mijn beha voel ik mijn tepels zich klaarmaken. Minutenlang (voor mijn gevoel dan) bedrijven onze ogen de liefde met elkaar. Hij trekt een mondhoek omhoog en er verschijnt een kuiltje in een van zijn wangen. Dan zoent hij me op een manier die ik nog niet kende, maar die me meer dan goed bevalt. Zijn hoofd tussen mijn handen. Zijn handen door mijn haar. Onze tongen in volledige harmonie met elkaar. De familie Koolwit is weer terug van weggeweest. Het bloed trekt langzaam weg uit mijn hoofd als hij dan — zijn tong nog steeds innig verstrengeld met de mijne — voorzichtig met zijn lange vingers onder mijn jurk verdwijnt. Voorzichtig tasten ze de omgeving onder het dunne katoen af. Ik merk dat ik zwaarder ga ademen.
Net als alles in me schreeuwt dat hij vooral door moet gaan met wat hij dan ook met me doet, trekt hij zijn hand terug. Even ben ik in de war.
‘Hoe voelt dit?’ vraagt hij dan, met een bijna bezorgde blik in zijn ogen.
‘Eh, goed. Ja, heel goed,’ antwoord ik en ik knik instemmend.
‘Mooi.’ Hij kust me opnieuw en duwt subtiel mijn spaghettibandjes over mijn schouders. Dan strelen zijn vingertoppen de stof van mijn beha, die inmiddels zichtbaar is geworden. Op de achtergrond worden Phil, Alan en Stu net wakker in een hotelkamer in Bangkok.
‘Ik dacht dat jij het lekker rustig aan wilde doen,’ grijns ik.
‘Klopt, maar ik ben vooral een man die op zijn gevoel afgaat. En dit voelt nu goed, maar dat wilde ik ook even bij jou checken.’
‘Nou, eigenlijk,’ bouw ik de spanning nog even op, terwijl ik mijn handen onder zijn shirt laat glijden en zijn gladde borstkas streel, ‘eigenlijk zet ik deze stap normaal gesproken alleen met mijn vriend.’ Ik kijk hem nu uitdagend aan. ‘Misschien uhm… wordt het tijd me officieel verkering te vragen?’ Nooit had ik gedacht dat ik die laatste zin al na nog geen twee maanden daten met iemand zou uitspreken. Maar dit is Maarten, allang niet meer zomaar iemand.