Twijfelgeval Eva

Nanda Roep

Twijfelgeval Eva

Colofon:

Titel: Twijfelgeval Eva

Auteur: Nanda Roep (2008)

© 2012 Nederlandse uitgave: Uitgeverij Nanda

Omslag: Uitgeverij Nanda

ISBN e-book: 9789083196565

© 2008 Nanda Roep

www.nandaroep.nl

Dieptepunt

Nu zit Eva dus in een situatie waarover geen twijfel mogelijk is: dit is een dieptepunt. Als je je dertigste verjaardag viert in een gemeubileerde huurflat, op een bank met eikenhouten leuningen, heb je iets niet goed gedaan.

Ze heeft niet meer de moeite genomen om slingers op te hangen. Het wordt geen feestelijke dag. Dertig is alleen een mooie mijlpaal als je iets hebt gepresteerd. Succes in je werk of een liefdevolle relatie, al dan niet met wolkerige liefdesbaby.

Bovendien zou het gevaarlijk zijn om met haar dikke buik op stoelen te staan voor wat slingers. Oké, dat is dan gelukt, ze is zwanger van een ‘mijn moeder is mislukt in de liefde’-baby. Arm kind.

Met een diepe zucht pakt ze haar laptop. Ze kan in ieder geval nog haar deadline halen, ook al wordt ze na deze tekst waarschijnlijk ontslagen. Ze typt.

Lieve lezer,

De afgelopen maanden heb ik gelogen. Ik weet niet eens waarom ik bleef schrijven dat mijn relatie geweldig liep. Terwijl die in werkelijkheid uit elkaar viel…

Twijfelgeval 1

Welk type man wil je:

a) de ruwe bolster, blanke pit. Man van weinig woorden, geen gedoe;

b) de krachtpatser. Een hitsige, liefst ongeschoolde, geilbek voor tussen de lakens. Verder red ik me wel;

c) de good guy. Een zorgzaam, huiselijk type dat goed kan luisteren, met een wijntje, en kaarsen aansteekt;

d) de avonturier. Een reiziger met pretlichtjes in zijn ogen, om samen de wereld mee te zien;

e) Mister Perfect. Al deze types gecombineerd in één man, kan dat?

Eva’s eerste

week 11: prins Haakneus

TFU-journaliste Eva Wiarda (29) verwacht haar eerste kind. Elke week doet ze voor ons verslag.

De wereld mag het weten: ik krijg een kind. Van hém. Het was nog niet gemakkelijk om De Ware te vinden.

Als jonge, knappe dame-to-be droomde ik van een sprookjesprins op een wit paard. Een Arabisch type met donkere zwoele ogen. Het eeuwige gedrag van een Franse charmeur.

Helaas werd ik snel uit de droom geschud. Wie niet? Mijn medestudenten waren namelijk ranzig. Van het bier en de slechte hygiëne. Ze knepen tijdens festivals in mijn kont. Boerden voor de grap in mijn oor. Of dachten dat het opwindend was als ze zich bij het passeren in cafés tegen mijn pronte boezem drukten. Het duurde vijf lange jaren. (Oké, soms heb ik me toch met iemand kunnen vermaken.) En toen kwam eindelijk mijn lieve J. in het café naast me zitten.

Voor ik het wist, stortte ik mijn hart bij hem uit. Hij liep er niet eens voor weg. Ik vertelde hem mijn onzekerheden. Stelde hem voor aan mijn beste vriendin. Nam hem mee naar mijn ouders. Hij bleef. Al vier jaar zijn we inmiddels samen, en nu krijg ik een kindje. Met hem. Mijn droomman, van wie ik dacht dat hij nooit meer zou komen.

Hij heeft helderblauwe ogen. Blonde krullen. En een neus als een knoestige boom. Hoe kon ik weten dat mijn ware liefde een oer-Hollandse prins Haakneus zou zijn!

Hoofdstuk 1

Misschien lijkt het onbescheiden, maar ja, het moet gezegd dat ze haar leven perfect op orde heeft. Tevreden legt Eva haar handen achter haar hoofd en glimlacht in de duisternis.

Als ze over vier maanden dertig wordt, heeft ze een baan om jaloers op te zijn, een man-voor-het-leven en last but not least: een dikke buik. Ze heeft het helemaal voor elkaar, wie had dat gedacht van het meisje dat ooit zo harteloos door haar moeder werd verlaten?

Niemand kan het zien in het donker, dus geeft ze zichzelf maar eens een schouderklop: goed gedaan.

Jochem slaapt allang, drieëntachtig minuten. Bij het inademen gaat één zwarte haar zijn neus in, en die vliegert er daarna weer uit. Jochem vraagt weleens of ze die haren voor hem wil trimmen omdat hij het niet goed kan zien, wat denkt hij wel.

Zijn krullen liggen plat geslapen tegen zijn hoofd. Dit is hem dus. De vader van haar kind. Ze kijkt naar hem en glimlacht. Straks zijn ze een ouderpaar, voor de baby zal het nooit anders zijn dan dat Jochem en Eva altijd al een stel waren.

Het kind zal er niet bij stilstaan dat mama ooit een ander leven had. Met andere mannen en eigen hobby’s. Misschien zelfs met andere wensen en verlangens. Alles wat papa leuk vindt, hoort automatisch bij alles wat mama leuk vindt. Zo gaat dat, totdat één van de twee natuurlijk ineens de ander verlaat om nooit meer terug te keren. Maar zo zal het niet gaan, want gelukkig is ze anders dan haar eigen moeder.

De swingende neushaar lijkt nu verdwenen. Hij droomt, zijn ogen schieten heen en weer onder zijn oogleden.

De baby zal hem stoer vinden, de sterkste van het land. Je vader is je grote beschermer. In het hypothetische geval dat ze uit elkaar mochten gaan, wat natuurlijk niet gebeurt, blijft háár baby hém belangrijk vinden. Logisch. Dat wil ze voor haar kind. Twee ouders om van te houden.

Ze stapt uit bed. Een zwangerschap kenmerkt zich door onverwachte invallen op de gekste momenten, maar onderschat ze niet; daardoor krijg je wel alles op orde. Ze heeft al eens de vaatwasser staan uitladen om drie uur ‘s nachts zodat ze de volgende dag met een ‘schone lei’ zouden beginnen, en alle potten chocopasta gerangschikt in de voorraadkast.

Dergelijke drang heeft niet eens zozeer met hormonen te maken, vindt ze, maar is een soort afgeleide van de beroemde vrouwelijke intuïtie en moet dus gehoorzaamd worden. Wie weet tenslotte wanneer een verschrikkelijke chocopastakick toeslaat? Dan kun je het beste maar voorbereid zijn.

Daarom is het van extreem belang dat ze nu, om half een, checkt hoeveel van haar kleren geschikt zijn voor het verloop van de zwangerschap. Straks, in de zomer, is ze over de helft en zal ze dik zijn. (Al heeft ze goede hoop dat het allemaal wel mee zal vallen.) Haar twee favoriete jurkjes kan ze dan waarschijnlijk niet aan, maar de oranje met witte jurk valt wijd, die mag blijven- krijg nou wat, ziet ze het goed?

Daar staat De Koffer. Achter in de kledingkast, onderaan en in de hoek. Het is zo’n ongebruikte plek dat je er gemakkelijk overheen kijkt. De perfecte plaats voor een koffer vol oude liefdesbrieven, vooral Danny heeft er veel geschreven, en Henri trouwens ook.

Ze grabbelt onder op de stapel. Daar liggen de herinneringen van het langst geleden, de jongens uit haar tienerjaren. Als Linda en zij één ding goed kunnen, is het herinneringen sparen, dat blijkt maar weer.

Tussen haar vingers houdt ze een scheef gevouwen lijntjespapier, alsof het een cadeau is dat ze nog mag uitpakken. Het plakband laat van zichzelf al los. Ze vouwt het uit, en met een lach van herkenning leest ze wat er staat:

De Lijst der Lijsten

In één klap staat ze in gedachten weer op het plein van het Koning Willem College, dat door iedereen ‘de Koninklijke WC’ werd genoemd. Met Linda. Ze sluit haar ogen en hoort het lawaai op het plein, tijdens de pauzes. Ze herinnert de vulpen waarmee ze als vijftienjarige graag schreef. Nu vindt ze die dingen vreselijk, maar vroeger was de roze-met-rode-hartjes-vulpen zo’n beetje haar dierbaarste bezit.

Ze had haar schrift op het muurtje gelegd, waar Linda een sigaret op zat te roken. Belinda Menthol, gestolen uit het pakje van haar moeder. Plechtig schreef ze:

De perfecte jongen is:

1 aantrekkelijk

2 spannend

3 grappig

‘Oké, en verder?’ Eva tikte met de hartjespen tegen haar wang.

Linda nam een hijs en zei dromerig: ‘Hij moet verre reizen maken.’

‘En sterk zijn!’ Eva duwde haar schoudervullingen omhoog voor ze verder schreef.

4 avontuurlijk

5 sterk & gespierd

6 onafhankelijk (net als wij)

Linda ging met haar vingers door haar permanent. Nu, vijftien jaar later, lacht Eva zich stilletjes dood als ze aan Linda’s vroegere Adam Curry-coupe denkt, maar in die tijd was ze zó jaloers.

‘Ik wil dat hij romantisch is,’ zoiets moet Eva gezegd hebben, dat kan haast geen toevoeging van Linda zijn geweest. Waarschijnlijk mocht zij daarom het volgende punt bedenken…

7 romantisch

8 mindblowing

9 rijk!

‘Rijk?!’ Linda schudde haar hoofd. ‘Als je moet kiezen tussen rijk en slecht, of arm en goed…’

Ja, daar had ze gelijk in, maar Eva wilde toch graag dat hij geld zou hebben. (Wat ongeëmancipeerd, lacht ze nu besmuikt, wat erg!)

In ruil voor ‘rijk’ mocht Linda het laatste punt opgeven:

10 dierlijk sexy

Linda flapte het er zo plotseling uit, dat Eva de slappe lach had tot de bel ging. Toch was ze het ermee eens. Wat had je eraan om je hele leven bij een man te blijven die je niet sexy vond? Dan nog liever alleen, echt wel!

Tegen de tijd dat eindelijk het laatste uur was afgelopen en ze goddank naar huis konden om zo lang mogelijk naar MTV te staren, hadden ze zichzelf ervan overtuigd dat de lijst perfect was en kenden ze het rijtje uit hun hoofd: aantrekkelijk, spannend, grappig, avontuurlijk, sterk, onafhankelijk, romantisch, mindblowing, rijk en dierlijk sexy. Aantrekkelijkspannendgrappigavontuurlijksterkonafhankelijkromantisch mindblowingrijkendierlijksexy. (Wie het ‘t snelst zei, mocht als eerste een greep in de zak chips doen.)

Sindsdien werden alle jongens van het KWC eerst langs de LdL gelegd, voordat ze voor verkering in aanmerking konden komen.

Zo goed kende Eva het, dat ze nauwelijks kan geloven dat ze niet alleen deze top tien, maar zelfs het hele bestaan van de lijst was vergeten. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat Eva haar stomme rijtjes Duits nog wél kan opdreunen (mit, nach, nebst, samst…), maar deze lijst, die ze destijds van levensbelang achtte, niet?

‘Schat?’ Jochem krabt aan zijn blote, slanke buik. ‘Wat ben je aan het doen?’ De boxer die hij draagt, hebben ze gekocht toen ze nog weleens samen winkelden.

‘Niks.’ Eva glimlacht uitdagend. ‘Niks wat jij moet weten.’

‘Gaat het wel goed?’

Eva knikt.

‘Oké, dan ga ik weer naar bed, ja?’

Slaperig struint hij terug naar de slaapkamer. Dit is nou niet een moment dat je ‘sexy’ noemt, en al helemaal niet ‘dierlijk’!

Ze staart ze naar het briefje. Mindblowing kun je het ook niet noemen, of avontuurlijk, spannend of zelfs grappig. (Of romantisch.)

Helemaal niets!

Met enige verbazing bekijkt ze de lijst die ze al die jaren met zorg heeft bewaard. Ooit was dit de totale waarheid. Tussen hem, de man van wie ze een kind verwacht, en de Lijst der Lijsten, gaapt een gat van vijftien jaar. Waar is de tijd gebleven…

Ze legt het briefje naast zich op de grond, misschien heeft ze er nog iets aan voor haar columns. In de koffer liggen verkreukelde briefjes van Jeroen en Henri, een klein cadeautje (de laatste sigaret uit zijn pakje) van Valentijn.

Hier een briefje waarop staat: ‘… zoals zoveel jongens een “koene ridder”-gevoel schijnen te krijgen van jou, jonge vrouw…’ Van wie zijn in vredesnaam die hanenpoten? Ach ja, Fokko, de jonge schrijver, die was ze bijna vergeten. Haar wangen beginnen te gloeien, wat is dit leuk.

Er komt een kreukelige A4 tevoorschijn, de vouwlijnen zijn grijs van viezigheid. Eva’s hart begint te bonzen. Er staat op:

VINCE-BON

Bij deze beloof ik, Vince-de-prins, plechtig

om Eva Wiarda te trouwen

als we allebei 30 en nog single zijn.

Heeft Vince haar ooit zo’n belofte gedaan? Dat zou ze toch wel weten? Een vreemd gevoel van teleurstelling maakt zich van haar meester.

Vince-de-prins is eigenlijk Vincent Decrock. Ze leerde hem kennen in de ontgroeningsweek van de School voor Journalistiek. Hij was haar mentor, die rol kregen ouderejaars van de opleiding; misleidend, want je was bij hen niet bepaald in betrouwbare handen.

Ze logeerde de eerste maanden her en der, meestal bij Linda, en haar groepsgenoten gingen toen nog ‘s avonds naar hun ouders, dus eindigde ze elke avond met Vince in de kroeg. Als ze journalist wilde worden, zei hij, was de eerste les om te drinken, want in het café werden de belangrijkste onthullingen gedaan.

Natuurlijk kon ze vroeg naar Linda gaan, maar dit was wel zo spannend. Voor Vince dronk ze graag een biertje extra. Hij kende alle cafés van Utrecht en de barmedewerkers. Iedereen wist dat hij een lading nieuwe studenten aan het ‘opvangen’ was, en als die vroegen hoe het ging, riep Vince: ‘Groep acht verzamelen!’ Dan stapte Eva giechelig naar voren, het enige overgebleven lid van groep acht.

Hij was zo nonchalant. Zijn zwarte spijkerbroek was vaal en afgedragen, zijn gezicht was ongeschoren; een echte schrijver. Alles aan hem was een grote stap voorwaarts richting een avontuurlijk volwassen bestaan. Tenminste, dat had het kunnen zijn.

Toen ze eindelijk in zijn kamer belandde, trof ze tot haar verbazing een ruim tweepersoonsbed (met verstelbare bodem). Ze besloot dat ze die avond haar eerste one night stand maar eens moest beleven, en toen ze zittend op het bed haar shirt uittrok, legde hij zijn handen al om haar borsten. Maar hij bedacht zich en kermde: ‘Nee, ik ben jouw begeleider.’

Eva - enigzins opgelucht - glom van trots: zie je wel, hij viel ook voor haar. Dat was voorlopig voldoende, tevreden viel ze naast hem in slaap. In haar slipje.

Op school sprak hij haar nauwelijks, maar ‘s middags belde hij weleens. Soms gingen ze samen naar een park om te zoenen. Soms nam hij haar mee uit eten en zoenden ze daarna. En soms stond ze een hele avond naast een fruitmachine te wachten tot Vince ermee klaar was en eindelijk met haar zou zoenen.

Een relatie hebben ze nooit gekregen; ze wilde wel, maar ze durfde er niet over te beginnen. En ineens was daar Monique met wie Vince wél een relatie begon.

De schok was groot, en tegelijkertijd had ze voor haar gevoel geen recht om uitleg te vragen. Tenslotte hadden ze niets met elkaar, niet officieel. Echt liefdesverdriet voelde ze eigenlijk ook niet, daarvoor was het studentenbestaan te snel en chaotisch.

Maar Vince verdween nooit helemaal. Meestal dook hij ‘s nachts op, soms in een club, soms op straat. Altijd zaten ze meteen aan elkaar te plukken, vaak werd het vrijen. Ze wist op zulke avonden niet eens of hij wel single was en vroeg er ook niet naar. Hij vond haar te jong, liet hij zich weleens ontvallen, en zichzelf ook. Hij wilde zich nog niet binden.

‘Als ik dertig was geweest, dan wist ik het wel,’ fluisterde hij regelmatig en- o, ze weet het weer.

Het was een zwoele avond waarop Eva antwoordde: ‘Oké, dan spreken we toch af als je dertig bent?’ Een romantisch idee vond ze het, en Vince knikte. Hij moet eind twintig zijn geweest, want Eva ging al bijna afstuderen.

Vince grabbelde een beduimelde A4 uit zijn kontzak (‘altijd handig als je onverwacht een quote moet noteren’) en schreef zijn bon.

Eva las het en riep, ze had wat biertjes op: ‘Allebei? Nee, jíj!’

Maar hij schudde zijn charmante hoofd en lachte zijn onweerstaanbare lach. ‘Allebei.’ Hij legde zijn hand tegen haar wang. ‘Ik wil dat je een groot meisje bent als ik met je trouw.’ Hij kon zulke dingen zo lief zeggen…

Hij streelde haar gezicht, en eindigde met dat lieve gebaar waarbij hij met zijn wijsvinger haar neus volgde. En verdween alweer in de massa die ‘s nachts rond de pleinen ontstond.

Dat was het.

Zo is het gegaan.

Nu wordt ze bijna dertig; over vier maanden, nog voor de uitgerekende datum. Met die bon in haar hand kan ze niet helpen dat ze denkt: wat, als Vince nog vrijgezel is, en ik niet…?

Eva’s eerste

week 12: samen groen

TFU-journaliste Eva Wiarda (29) verwacht haar eerste kind. Elke week doet ze voor ons verslag.

Samen een kind krijgen, is heftig. Je smelt echt samen. En dan bedoel ik: ook met de eigenschappen waar je niet gek op bent.

Voorbeeld. Stel dat ik geel ben en J. is blauw, dan wordt ons kind groen. Mijn kind groeit op als groen. Het blauw en het geel waarmee de kleur tot stand kwam, zal hem even lief zijn. Voor hem maakt het niet uit of het op papa of mama lijkt. Wij zijn in zijn ogen gelijk.

Maar dat klopt niet, we zijn niet gelijk! We doen alles volkomen anders. Ik heb mijn geliefde ochtendritueel van koffie, douchen (lang) en snel een broodje. Dat is beter dan het zijne. Hij legt, ik zweer het, een klééd op tafel.

Maar stel dat mijn kind meer houdt van zijn ritueel? En netjes de tafel wil dekken, net als J.? Dan moet ik noodgedwongen vroeg onder de douche uit. En ‘gezellig’ als gezin komen ontbijten.

Samen een kind krijgen heeft grotere gevolgen dan zomaar samenleven. Niet alleen staan onze spullen onder een dak, onze dagelijkse gewoonten worden straks ook in één gezinsritme gevoegd. Zo zullen we versmelten. Vanwege de biologische celdeling, en het gezamelijke leven dat ons wacht.

Ik duim maar dat het positief uitpakt. Misschien erft mijn kind zijn tekentalent. Of mooie krullen in plaats van mijn sluike haar. Weet je wat, ik hoop dat mijn kind zijn ogen, oren, neus en al zijn lieve gewoonten erft. Dan heb ik een eigen kleine J. om helemaal plat te knuffelen!

Hoofdstuk 2

Het is natuurlijk een klein drama als je ontbijt met een man die erop staat een kleed op tafel te leggen, en - dieptepunt - zijn jam en hagelslag op een houten carroussel plaatst om er, inderdaad, driftig aan te draaien terwijl hij beslist wat hij op zijn brood zal doen. Het is typisch iets voor Jochem om zich er niks van aan te trekken wat mensen denken. Al heeft Eva hem samen met Linda nog zo vaak uitgelachen in het begin.

Ze leerde hem kennen in de lente, vier jaar geleden. Vijfentwintig was ze, en na haar afstuderen was het zwarte gat ondanks alle waarschuwingen toch dieper en groter dan vermoed. Ze belde alle bladen en ook katernen van kranten met suggesties voor verhalen, maar overal kreeg ze hetzelfde antwoord: ‘Maak het maar, dan kijken we daarna of we het willen plaatsen.’

Maar ja, wie wil nou een interview geven aan een versgebakken journaliste, die als enige medium kan opgeven dat het ‘misschien geplaatst wordt’?

Wat Eva nodig had, was nou net de zekerheid dat ze iets zou verkopen als ze haar tijd en energie erin stak. Ze kreeg nu geen studiefinanciering meer, ze had geld nodig, maar waar haalde ze het vandaan? Voor het lokale huis-aan-huis-blad maakte ze interviews met stadgenoten; een vrouw met kasten vol miniatuurschoentjes, een man die beroemd wilde worden met zijn textielkunst… Dat was aardig, maar leverde nauwelijks iets op, ook geen contacten waar ze iets aan had. En het blokkeerde bovendien haar recht op een uitkering, dus ze zat behoorlijk klem.

Ze wilde schrijven. Columns, toen al. (Ze had de hoop inmiddels laten varen dat een uitgever haar zou bellen voor haar belangwekkende memoires…)

Haar leven moest totaal anders worden dan je van iemand met haar achtergrond zou verwachten; de vechtscheiding van haar ouders, en (daardoor) het uiteindelijke zitten blijven in de derde, de zorg voor haar vader… Ze kon weinig dromen over de toekomst, maar wel lachen om de streken van Linda, van wie mensen pas echt dachten dat ze in de goot zou belanden.

Linda ging mee naar de School voor Journalistiek, meer omdat ze niet alleen wilde achterblijven dan omdat ze journaliste wilde worden. Je werd toen nog door loting aangenomen, waardoor de échte fanatiekelingen nogal eens buiten de boot vielen en types zoals Linda er met niets meer dan geluk op kwamen. Gelukkig was het een breed georiënteerde school, uiteindelijk bleek de richting fotografie op haar lijf geschreven en zo kwam het toch nog goed met haar.

Zoals elke donderdag waren ze naar de Flitz gegaan. Linda stond op de kleine dansvloer te dirty dancen met een van de vaste gasten en Eva zat aan een tafel. Ze staarde in haar biertje en hield geforceerd een glimlach op haar gezicht, want ondanks alles wilde ze per se voorkomen dat ‘de anderen’ haar als het muurbloempje zagen dat ze zich voelde. Vince was niet gekomen. Steeds vaker kwam hij niet, en toch bleef Eva het als de plek zien waar ze hem zou zien.

Het irriteerde haar dat ze zich zo afhankelijk gedroeg en nog meer dat ze zich afhankelijk voelde.

Ze nam een slok van haar lauwe bier. Na vier jaar liet ze het nog steeds dood slaan voordat ze eraan begon. Zelfs als bierdrinker was ze niet geslaagd.

En toen schoof iemand naast haar. ‘Zal ik dan maar bij je komen zitten?’

Ze keek in de waterige ogen van een vriendelijke jongen met zo’n nette outfit, dat je meteen zag dat de Flitz niet bij zijn gebruikelijke routine hoorde. En haalde haar schouders op.

‘Jochem,’ zei hij.

‘Eva.’

‘Wat doe je?’

Een jongen die wilde investeren in een mislukt grijnzende Eva, kon duidelijk niet veel meiden krijgen. Onbegrijpelijk, want hij had toch lieve krullen en een vriendelijk gezicht. Jee, wat een frisse vent eigenlijk, daar was ze allang niet meer aan gewend. Ze keek hem aan. ‘Kun jij niks beters krijgen?’

Hij schrok van die opmerking, maar toch maakte hij geen aanstalten om te gaan. Over zijn schouder zette een vriend twee koude biertjes op hun tafel, en hij vertrok zonder iets te zeggen.

‘Waarom zeg je dat?’

Opnieuw die schouders. ‘Ik zit hier niet bepaald leuk te wezen.’

Jochem maakte zich op voor een tweede poging contact maken. Eva vond dat sneu en leuk tegelijk.

‘Ja, waarom is dat eigenlijk?’ Hij glimlachte net iets te gretig, hij wilde nét te graag dat zijn vrolijkheid aanstekelijk op haar zou werken. Maar Vince was er (weer) niet en Linda stond inmiddels te dirty zoenen op de dansvloer. Het was niet alsof ze iets beters te doen had.

Dus zuchtte ze. ‘Het is gewoon allemaal zo… anders.’

‘Wat?’

‘Afstuderen en freelancen.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Nu ben ik journalist en weet ik niet waar ik moet beginnen.’ Ze keek hem aan. ‘Niemand wil me.’ Ze glimlachte alsof het een grapje moest zijn.

‘Ze willen je wel. Let maar op, het duurt alleen even.’

‘Ik wil een column bij de TFU.’ Ze schrok van haar eigen tekst.

‘Time For Us, dat vrouwenblad? Dan moet je daarvoor zorgen.’ Hij hield haar het nieuwe biertje voor en zij nam een slok. ‘Je moet bellen en zeggen: “Ik ben Eva, ik ben knap en leuk, geef mij een column.”’

Ze lachte met haar lippen te dicht bij het schuim van het bier. Hij glimlachte dezelfde lach, maar deze keer ontving ze die anders. Nu zag ze hoe zijn ogen erbij twinkelden, en hoe ontwapenend hij eigenlijk was.

‘En wat doe jij?’

‘Ik ben vormgever,’ zei hij met een knik.

‘Heb je óók de School voor Journalistiek gedaan!’

Hij schudde lachend zijn hoofd. ‘Media-academie. Ik wil een eigen bedrijf opzetten.’

Eva zette haar biertje neer. ‘Dan moet je bellen en zeggen: “Ik ben Jochem, lief en leuk, geef mij een eigen bedrijf.”’

Zo begon het.

Dat bedrijf is er nooit gekomen. Hij heeft dat telefoontje nooit gepleegd, misschien was hij het in werkelijkheid nooit van plan. Ze kijkt naar de contouren van zijn gezicht dat peinzend boven de krant hangt. Jochem is goed, hij heeft haar altijd gestimuleerd om tóch die vrijblijvende stukken voor TFU te gaan schrijven, ook al bestond de kans dat ze het voor niets zou doen.

Toen ze eenmaal - eindelijk - een stuk had verkocht, nota bene dankzij een vriendin van hem, was hij de eerste om haar te feliciteren met de opdrachten die ze van de redactie begon te krijgen.

Weer wat later was hij degene die op verjaardagen trots verkondigde dat Eva vaste freelancer was geworden voor TFU Magazine.

Het was een oud & nieuw met vrienden waarop hij in een zogenaamde speech stralend had verwerkt dat Eva een van de meest gevraagde interviewers was geworden.

Onlangs had hij haar nog opgetild en duizendmaal gekust toen ze vertelde dat ze columns over de zwangerschap mocht schrijven.

Jochem zal een goede partner zijn, en een fantastische vader. Hij is alleen niet bepaald…

2 spannend

4 avontuurlijk

Jochem smeert de boter op zijn boterham helemaal netjes uit, tot in de hoekjes. Hij draait aan de carroussel en kiest vandaag kaas.

Het zal toch niet zo zijn dat ze alleen maar met Jochem is meegegaan omdat er die avond niks beters was (Vince) en dat ze zonder nadenken nou eenmaal aan hem is blijven hangen? In haar streven naar een superleuk bestaan is ze toch niet blijven hangen aan de rebound guy, de transitional man, de overgangsvriend? Dat kan toch niet…

Ineens slaat de twijfel haar om het hart: ze heeft toch wel het goede gedaan?

‘Lin, met mij.’

‘Ja joh, hoe laat is het.’

‘”Werkende vrouwen”-tijd. Het spijt me dat ik zo vroeg bel, ik heb zelf ook nauwelijks geslapen.’

Linda is een vrij kunstenaar geworden. Het betekent dat ze tot diep in de nacht werkt in de kroeg om zich te kunnen onderhouden, daarna verdrijft ze slampend en sloerend de tijd om zich tegen de ochtend doodop in bed te storten, dáárna slaapt ze een gat in de dag en is vervolgens niet fit genoeg om haar woonkamer nog tot studio om te bouwen, bovendien is er nauwelijks tijd over omdat haar shift in De Pels alweer begint.

Het is maar goed dat Eva haar geregeld laat inhuren bij straatinterviews voor TFU, anders zou ze zich niet eens meer een fotografe mogen noemen.

‘Lin, moet je horen wat ik heb gevonden.’

‘Moet dat nu?’

Ze glimlacht in het niets en zegt: ‘Een tegoedbon. Van Vince.’

‘Vince? Wacht even.’

Ze hoort hoe Linda kucht en een sigaret opsteekt. Ze hoort haar rommelen in de keuken terwijl ze zegt: ‘Heb je Vince gezien?’

‘Nee, joh, dat is ook helemaal niet de bedoeling. Ik heb een oude bon van hem teruggevonden. Dat hij met me trouwt als we allebei nog single zijn op ons dertigste. Wat vind je daar nou van?’

Ze leerde Linda kennen in de brugklas. Haar moeder was er niet lang daarvoor vandoor gegaan. In die boze periode zat Eva eens na schooltijd op het muurtje aan de rand van het plein te wachten. Ergens op. Maar terwijl ze in alle rust bij het lege plein zat, begon haar verdriet op te borrelen. Voor ze er erg in had, zat ze er met een trillende lip. Ze wilde van de muur springen en weglopen, naar de aula, of misschien naar haar fiets om weg te rijden, maar haar maag deed ineens zo’n zeer.

Een traan rolde over haar wang. Hoewel haar gezicht uiterlijk kalm was, voelde het alsof ze een buitenaardse grimas trok; het gestrekt houden van haar gelaat kostte enorme inspanning. En ineens zat dat meisje erbij. Ze had haar weleens zien lopen, meer niet.

Ze ging zitten alsof het niet vreemd was om zo dicht naast iemand te schuiven terwijl de hele muur leeg was en het plein ook.

‘Gaat het?’

Eva schudde haar hoofd, maar in de beweging schudde ze per ongeluk ook een traan uit haar oog. Ze veegde ‘m weg en staarde weer voor zich uit. Ze voelde geen irritatie, daarvoor kostte het inhouden van haar stormachtige huilen ook te veel moeite.

Twaalfjarige Linda legde haar arm om Eva heen. Zo zaten ze voor haar gevoel uren, tot Eva verontschuldigend snoof: ‘Sorry.’

Linda haalde haar schouders op. ‘Geeft niks.’

Ze werden een twee-eenheid waar ouders voor vrezen, maar waar kinderen de grootste lol aan beleven. Het geluk bracht hen zelfs naar dezelfde studie, waar ze allebei een passie vonden: schrijven en fotograferen. Halverwege het eerste jaar kwam iemand in het nachtleven met het bericht dat er woonruimte vrij was boven De Pels.

Terugkijkend was het perfect. Het is dat Jochem haar aanbood om bij hem in te trekken aan de Vlierbesstraat, Bessenwijk, en dat ze het spannend vond om als een stel samen te wonen. Anders was ze nooit uit het appartement vertrokken. Voor Linda was het ook goed, want die kon mooi van Eva’s slaapkamer een doka maken (wat tot op heden nog niet is gebeurd).

‘Jee.’ Linda blaast uit. ‘Hoe zou het met die lekkere Vince zijn?’

Eva lacht. ‘Jij moet nou juist zeggen dat ik niet aan hem moet denken.’

‘Sorry. Hoe zou het níét met die lekkere Vince zijn, bedoel ik natuurlijk.’

‘Ik was hem al bijna vergeten.’

‘Je moet hem bellen,’ vindt Linda.