INHOUD

Betoverend

ZONDAG

Else's geheim

Wratten

Bloed

MAANDAG

Liefdesdrank

Rocheldrap

DINSDAG

Snottebellen

Gluren

Kloterik

Ruzie

WOENSDAG

Wortelkots

Toveren

DONDERDAG

Hersenpudding

Vuur

Geweldig!

VRIJDAG

Gedroogde oogballen in zoete slijm

Tienerslijm

ZATERDAG

Schuimende toverdrank

En: Actie

Teennagels

Heksenliefde

GRIEZELRECEPTEN

MEER LEESPLEZIER?

Betoverend

Nanda Roep

Colofon

Uitgeverij Nanda, 2022

Titel: Betoverend

Illustraties: Guyon Wong-Loi-Sing

Opmaak en omslag: Uitgeverij Nanda

ISBN: 9789490983178

ISBN e-book: 9789083196596

ISBN luisterboek: 9789083196589

Alle rechten voorbehouden

ZONDAG

Else's geheim

Tom probeert te doen alsof hij niet zenuwachtig is. Kan hij het helpen dat hij het spannend vindt om nieuwe buren te krijgen?

‘Waar blijft ze nou?’ vraagt hij aan zijn moeder. Hoe langer het duurt, hoe meer zijn stem overslaat. Al sinds vanmorgen zit hij voor het raam. Hij is speciaal vroeg opgestaan. Wat laat ze lang op zich wachten!

‘Wat denk je Tommie, dat je een prinses als buurvrouw krijgt?’ Daar zal je het hebben: Sofie gaat achter hem staan met haar armen over elkaar. De pesterige houding die alleen grote zussen hebben. Een gezicht alsof ze alles beter weet. Helemaal als Zoë erbij is.

Sofie en Zoë zijn al jaren hartsvriendinnen (Soof en Zoo noemen ze zich – echt erg). Maar sinds ze naar de middelbare school gaan, zijn ze pas echt een ramp. Arme Tom. Zit ‘nog maar’ in groep zeven en moet vaak alles op alles zetten om iets tegen die meiden te beginnen.

‘Hé Zoo, mijn broertje denkt dat er een prinses komt.’ Sofie knikt in de richting van het buurhuis.

Zoë lacht. ‘Ja, met een kamer vol geheime schatten zeker.’

Tom draait met zijn ogen. Dat denkt hij heus niet. Maar toch: vorige week droomde hij dat de buurvrouw er al was. Het huis was fantastisch, overal stonden potten vol snoep – drop, lollies, kauwgomballen… ‘Ga lekker zitten,’ zei ze. ‘Eet zoveel je wilt.’ Ze rook naar verse bramen. Toen hij zag dat de tafelpoten van zuurstokken waren, lachte de buurvrouw dat hij eraan mocht likken. De boekenkast was van peperkoek en hij at zijn buik rond. Het maakte niet uit, zei ze, want haar spullen van snoepgoed konden nooit opgaan. ‘Je mag altijd langskomen,’ glimlachte ze.

Ongeduldig schuift hij over de bank. Wanneer komt ze nou? Misschien heeft ze leuke kinderen met wie hij kan spelen. Dat zou fantastisch zijn; een vriend die samen met hem tegen die rare meiden kon opkomen.

‘Kom Zoo, we pakken een koek.’

Tom glimlacht en denkt: prima, gaan jullie maar een koek pakken. Zelf blijft hij zitten voor het raam.

Afgelopen vrijdag werden haar spullen gebracht, maar de verhuizers vertelden dat de buurvrouw pas vandaag zelf zou komen. Op een zondag, is dat geen gekke dag om te verhuizen?

‘Ahh!’ klinkt het ineens.

Tom grinnikt zachtjes.

‘Een SPIN,’ gilt Zoë.

‘Wel tien!’

Tom hoort het koekblik op de grond kletteren. Zijn schouders bewegen bij het ingehouden lachen. Dan hoort hij de scherpe stem van zijn zus: ‘Tom.’

‘Ja, Soof?’ Zijn gezicht houdt hij uitgestrekt terwijl hij zich omdraait. Het kost hem veel moeite. Hij zie Sofie staan, pissig, met haar handen in haar zij. Zoë is van schrik op het aanrecht gesprongen, haar blik is nog steeds verwilderd.

‘Dat heb jij gedaan.’ Ze wijst naar de grond als een boze schooljuf. Naar de berg gebroken koekjes. En de levenloze spinnen die ertussen liggen. Plastic spinnen, haha, ze zag het niet eens. Tom wrijft met zijn hand langs zijn wangen. Niet lachen, niet lachen…

Wratten

Sofies stem slaat over: ‘Die spinnen!’

Tom doet zijn best om ongeïnteresseerd te kijken. ‘Ik weet niks van die spinnen-brrrf.’ Een kleine lach ontsnapt hem toch.

‘Mam!’ gilt Sofie meteen.

‘Tom,’ zegt hun moeder. Maar je kunt zien dat ze niet echt boos is. Ze heet Else en zo mogen ze haar ook noemen sinds de scheiding. Tom en Sofie wisselen ‘mama’ en ‘Else’ af, dat is wel zo handig. Ze veegt haar handen schoon aan haar schort en schudt haar hoofd. ‘Laat die meiden toch,’ knikt ze.

Ook Else is vroeg opgestaan. Niet om de nieuwe buren te zien, maar om taarten te bakken. Meteen na de verhuizing heeft ze mensen uit de buurt gevraagd of ze het goed vonden als ze een wijkfeest zou organiseren. Ze wil graag dat iedereen elkaar leert kennen. Ze zegt dat de buurt heus wel leuk wordt als iedereen het gezellig maakt met elkaar. Ze zegt dat het niet om het soort huizen gaat, maar om het soort mensen. Tom snapt wel dat je je best wilt doen als pasgescheiden vrouw, maar dan hoef je toch niet meteen dertig taarten te gaan bakken?

Zelf zijn ze ook pasgeleden naar deze straat verhuisd, een paar maanden terug. Op school roepen sommigen dat het een armenwijk is voor probleemmensen. Maar daar probeert Tom zich niks van aan te trekken. Eén pestkop uit de klas, Malik, probeert hem de hele tijd uit te lokken. Dan roept hij dat zijn moeder zich zo overdreven opmaakt sinds de scheiding – tss, laat Else dat lekker zelf weten! Maar het ergste is nog dat Malik zegt dat ze niet weet hoe je taarten bakt. Terwijl ze nog wel een extra grote had gemaakt om uit te delen toen hij jarig was.

De smaak van mama’s taart is… betoverend. Niemand op de wereld kan taarten bakken zoals zij. Echt, je hoeft maar één kruimel te eten en je bent verkocht. Het water loopt hem in de mond als hij er alleen maar aan denkt.

Het deeg is zoet als boterkoek en de appels zijn zacht als pudding. Toms moeder strooit er speciale krenten door, die lijken te ploppen in je mond. De verrukkelijke smaak tintelt lang na op je tong. Ze raspt kaneel- en vanillestokjes, het lijkt alsof een fee met haar toverstok de taart heeft geraakt.

Je gelooft het niet, maar het is echt zo: als mensen Elses appeltaart proeven, beginnen ze te juichen. Niet meteen, natuurlijk. Eerst zijn ze doodnormaal aan het kauwen - maar stoppen daar plotseling mee. Hun ogen worden groot, de heerlijke smaak dringt eindelijk tot hen door. Een stiekem lachje komt om hun mond en dan… maken ze een koprol. Echt waar. Of een radslag, of ze gaan hangen aan een rekstok. Mensen die Elses appeltaart eten, eindigen altijd met een kreet van vreugde. (Behalve dus die stomme Malik, maar die negeren we.)

Voor Tom en Sofie is het moeilijk om geen stuk uit de oven te stelen, maar sinds de echtscheiding doen ze dubbel hun best om goed te luisteren. Om mama niet van streek te maken.

‘Dit zet ik je nog betaald,’ moppert Soof. Chagrijnig wappert ze met de gebroken koekjes. De stukken die niet stoffig zijn, doet ze terug in het blik.

‘Het was wel een goeie,’ grinnikt Zoo.

Ze krijgt een boze blik van Sofie. ‘Echt niet!’

‘Nee, niet echt natuurlijk.’ Zoë glimlacht naar Tom, maar die kijkt gauw naar buiten. Die meiden moeten niet denken dat hij ze interessant genoeg vindt om op ze te letten.

De buurvrouw is niet de enige op wie Tom wacht. Hij heeft gehoord dat binnenkort het huis aan de overkant ook nieuwe bewoners krijgt. Twee in één week. Zo erg kan deze buurt dus heus niet zijn.

‘Als ze mijn taart hebben gegeten, voelen ze zich direct thuis,’ hoopt Else. Ze ploft naast Tom op de bank. Ze heeft hem mee laten denken over het feest, en Sofie trouwens ook. Toen vond ze het goed dat de kinderen een thema kozen. Nu wordt het dus een griezelfeest en Tom weet al hoe hij wil gaan: als skelet. Zijn zus kon wel als heks komen, zei hij nog. Maar toen hij eraan toevoegde dat ze zich daarvoor niet eens hoefde te verkleden, was alweer het huis te klein…

Else legt haar arm om Tom heen. ‘Ik heb leuk én vervelend nieuws voor je.’

‘Wat dan?’

Ze geeft een por in mijn zij. ‘Ik begin met het vervelende nieuws,’ zegt ze. ‘Je hebt de buurvrouw gemist.’

‘Wát?!’ gilt hij uit. Op de achtergrond hoort hij twee tienermeiden in de lach schieten.

Zijn moeder doet meelevend, maar aan de twinkels in haar ogen ziet hij best dat ze het eigenlijk grappig vindt. Dat hij voor niks uren voor het raam heeft gehangen. ‘Ze is vast door de achterdeur gekomen. Ik zag haar net staan.’

‘En wat is het goede nieuws?’ vraagt Tom dan maar.

‘Je mag direct naar haar toe.’ Else staat op en loopt naar de keuken. Ze komt terug met een plastic bakje. ‘Hierin zit een stukje appeltaart. Wil jij het gaan brengen? Zeg maar dat ze welkom is in de wijk.’

Tom springt van de bank en pakt de taart aan. ‘Ben zo terug!’ roept hij als hij de deur achter zich dichtslaat.

Hij springt over de heg naar het stoepje van de buurvrouw. De taart houdt hij stevig vast. Als hij de bel indrukt, schrikt hij van het geluid: ‘Aarghh!’ hoort hij. Valt de buurvrouw van de trap? Wordt er iemand vermoord? Wat gebeurt er?!

Een chagrijnige stem schreeuwt: ‘Ik kom!’

De deur zwiept open.

‘Wat moet dat?!’ gilt ze in zijn gezicht.

Tom staat paf…

Zijn stem doet het niet meer, zijn ogen knipperen niet meer, zijn keel wil niet slikken en zijn benen worden slap. Voor hem staat… een wezen, een figuur.

Haar zwarte haren zijn dik als touwen. Zo stug en dik als de touwen waar ze met gym in moeten klimmen. In geen jaren heeft ze er een kam doorheen gehaald, anders kon ze onmogelijk klitten krijgen in zulke touwen. Vliegjes zwermen om haar hoofd. Torren kruipen door haar haren en zwarte spinnetjes maken er een web.

Hij staart met opengesperde ogen. Hij wil iets zeggen, maar het lukt hem niet.

Groen snot druipt uit haar neus. Die neus is dik en krom als een banaan. Boven op het kromste puntje zitten tientallen wratten en gele puisten.