Verkeerde

keuzes

hoe levens voorgoed veranderen

Marijke Witman

Colofon

© 2021 Droomvallei Uitgeverij, Marijke Witman

Eerste digitale uitgave februari 2022

Tekst: Marijke Witman, één van De Kleurrijke Schrijvers

www.dekleurrijkeschrijvers.nl

Coverfoto: Sulev Lange/ Shutterstock

Vormgeving: Droomvallei Uitgeverij

http://www.prachtboeken.nl

ISBN: 978-90-832088-8-6

Alle rechten voorbehouden.

Proloog

Daar staat hij, losjes tegen de slagboom aan geleund, de handen in zijn zakken. Stapelgek is ze op hem. De laatste weken broeit er iets tussen hen. Ongeduldig gooit ze haar fiets tegen een boom.

‘Hi Tess.’

Een huivering loopt over haar rug. Zijn diepe, warme stem laat haar blozen. Zo stoer hoe hij daar tegen het ijzer van de slagboom geleund staat. Tess voelt dat ze nog roder wordt. Afgelopen week is ze veertien geworden. Vandaag heeft ze extra haar best gedaan om er mooi uit te zien. Een zwart rokje dat tot halverwege haar bovenbenen komt in plaats van de strakke spijkerbroek die ze normaal altijd draagt. Verder een blauw shirtje en een zwart kort jasje. De stoere halfhoge boots maken het compleet. Zo goed als haar knikkende knieën het toelaten loopt Tess naar hem toe. Dan voelt ze hoe hij haar hand pakt en haar naar zich toetrekt.

‘Kom hier, lekker ding.’

Tess schrikt wanneer hij haar tegen zich aantrekt en ze zijn mond op die van haar voelt. Eerst alleen zijn lippen maar al snel voelt ze zijn tong haar mond binnendringen. Heel even verstijft ze. Dan herpakt ze zich en hoewel het voor haar allemaal nieuw is, kust ze hem net zo gretig terug. Zijn passie overvalt haar. Wanneer zijn handen over haar lijf dwalen en ze onder haar truitje naar haar borsten gaan, duwt ze hem vol afschuw van zich af.

‘Niet doen, dat wil ik niet.’ Tess wordt weer tegen hem aan getrokken. Als hij zijn armen om haar heen slaat fluistert hij zachtjes: ‘Je ziet er geweldig uit, je maakt me helemaal gek met die lange benen van je. Kom, ga met me mee. Fietsen we samen naar huis. Als we nog langer hier blijven sta ik niet voor mezelf in.’

Ze pakken de fietsen en hand in hand rijden ze even later over de Bosweg.

Tess springt van haar fiets wanneer hij links een pad inslaat.

‘Wat doe je?’

‘Ik ben bijna thuis en jij moet hier rechtdoor. Maar ik kan je nog niet laten gaan. Kom, ik weet een mooi plekje. Daar zijn we nog even alleen.’ Zijn hand sluit om haar pols voordat hij zich naar haar toe buigt en drukt haar armband diep in haar huid. Om hem niet te laten merken dat hij haar pijn doet probeert ze voorzichtig haar arm terug te trekken, maar wanneer zijn lippen heel zacht die van haar raken is ze die hele armband alweer vergeten. Net als ze haar arm om zijn hals wil slaan, maakt hij zich van haar los en hoort ze zijn fluisterende woorden: ‘Ga je mee?’

Tess voelt dat ze bloost, maar ze knikt en ze rijden verder het bos in. Wanneer ze hem van de fiets ziet stappen knijpt ook zij haar remmen in. Als ze de fietsen tegen een boom zetten overvalt het verlangen in zijn ogen haar. In de kuil kust hij haar en laten ze zich vallen. Tess voelt hoe zijn mond de hare weer zoekt en vol vuur kust ze hem terug. Dan stopt hij even en trekt zijn hoofd een stukje terug.

‘Ik wil je al de hele tijd wat vragen. Zaterdag is er feest op het plein, wil je samen met mij gaan? Hebben we een date.’

Haar wangen kleuren rood en ondanks dat ze bloost kijkt ze hem recht aan.

‘Ik had met mijn vriendinnen afgesproken maar ik ga liever met jou. Ik vertel het hun wel. Ja, laten we samen gaan.’

Na die woorden kust hij haar weer en vol overgave beantwoordt ze zijn kussen. Ze geven zich over aan de passie die hen overvalt. Zijn handen voelt ze overal. Het kan haar niets meer schelen. Heet verlangen schiet door haar heen als ze zijn handen op haar borsten voelt. Ze kan een kreun niet onderdrukken. Dan merkt ze hoe hij haar beha losmaakt. Daar schrikt Tess van, dat wil ze niet. Kussen, een beetje stoeien, oké maar aan meer is ze nog niet toe.

‘Niet doen. Stop. Dit wil ik niet!’ Ze probeert hem van zich af te duwen. ‘Kappen nou!’ Hoe harder ze worstelt, hoe meer ze hem voelt aandringen. Angst neemt bezit van haar wanneer ze voelt hoe zijn kussen steeds dwingender worden. Zijn hand gaat onder haar rok en zijn vingers verdwijnen onder de rand van haar ondergoed. Zijn vingers op haar naakte huid maken dat ze nog meer onder hem uit wil draaien. Dan merkt ze dat hij haar boxershort omlaag trekt. Tess stompt hem waar ze hem maar kan raken maar het heeft geen enkel effect. Ze voelt hoe hij ruw bij haar binnendringt en gilt het uit. Met alles wat ze in zich heeft probeert ze hem van zich af te duwen maar met haar tengere gestalte kan ze niet tegen hem op. Tranen stromen over haar wangen. Als hij flink doorstoot moet ze bijna overgeven. Tess stompt, schopt en slaat maar het heeft allemaal geen zin. Dan zet ze haar tanden in zijn hand en even ziet ze iets veranderen in zijn ogen. Als zijn hand haar mond afsluit en ze bijna geen adem meer kan halen, huilt ze geluidloos om haar moeder. Tess’ hartslag galmt in haar oren en er verschijnen flitsen voor haar ogen. En dan, opeens, is het voorbij.

1

Miriam

‘Meisje, waar zit je toch? Kom naar huis of bel om me te laten weten waar je bent. Waarom neem je de telefoon ook niet op?’ Miriam Bovenmeer fluistert de woorden die ze niet hardop uit durft te spreken en loopt naar het raam in de keuken. Ze is al een paar keer naar buiten gelopen om te kijken of Tess er aan kwam. Een stukje de Rijksweg opgelopen en weer terug. Geen spoor van haar dochter. Ze kijkt naar het fietspad dat naar de Rijksweg loopt maar ook nu blijft het fietspad leeg. Met een diepe zucht draait ze zich van het raam weg, loopt naar de vaatwasser en ruimt die uit. Ze zet het bestekbakje met veel kabaal op het aanrecht en legt de vorken op hun plaats.

‘Wat heb je toch, zit daar een beetje in jezelf te mompelen, doe normaal!’ Max is de keuken ingelopen. Miriam schrikt op door de woorden van haar zoon.

‘Ik maak me zorgen om Tess, het is toch raar dat ze nog niet thuis is.’ Miriam smijt de lade met zoveel kracht dicht dat het glas op het granieten aanrecht staat te trillen. ‘Dus hoezo, ‘doe normaal’?’ Ze gaat verder met het uitruimen van de vaatwasser.

‘Je bent alleen maar op je horloge aan het kijken. Alsof ze daarmee thuiskomt.’

‘Tess had er allang moeten zijn en ze neemt haar telefoon ook niet op. Je zusje is net veertien jaar geworden, komt niet thuis uit school en dat vind jij niet vreemd?’ Zie hem daar nou weer tegen de deurstijl aan hangen met zijn handen in zijn broekzakken. Het gezicht van haar zeventienjarige zoon staat op onweer. Ze ziet hoe zijn groene ogen haar opnemen en rilt onder zijn blik.

‘Het is geen klein kind meer. Je prinsesje komt heus wel thuis.’ Max gaat met zijn handen door zijn korte, donkere haar.

‘Maar waar is ze dan? Heb jij haar vanmiddag op school nog gezien?’

Haar zoon loopt naar haar toe en pakt een glas uit het kastje boven het aanrecht.

‘Jij ook wat?’ Miriam schudt haar hoofd als antwoord op zijn vraag en Max vult zijn glas met water.

‘Tussen de middag zat ze samen met die vriendin van haar in de kantine te kletsen met nog meer van die giebelende meiden. Is ze niet bij Roos?’

‘Natuurlijk, stom dat ik daar zelf niet aan gedacht heb.’ De knoop die zich langzaam begon te vormen in haar maag lost vanzelf weer op. ‘Ik app haar wel.’ Maar net als ze de spanning weg voelt vloeien weet ze dat ze dat niet kan doen. Pas nog heeft ze ruzie met Tess gehad omdat die vond dat ze haar te veel controleerde. Ongemerkt schudt Miriam haar hoofd. ‘Nee, dat had ze wel laten weten. Kom Max, we gaan haar zoeken.’

‘Die is gek, daar heb ik helemaal geen zin in. Ik moet nog huiswerk maken, daar heb ik nog niet eens naar gekeken.’ Langzaam neemt hij een paar slokken water.

‘Wat doe je nou moeilijk? Net alsof jij je normaal zo druk maakt over je huiswerk.’ Miriam ziet de groene ogen van haar zoon donker worden en weet dat hij nu echt boos is.

‘Jij maakt je daar altijd druk over, weet je nog? Is dat ineens niet meer belangrijk?’

‘Natuurlijk wel, maar ik moet weten waar je zusje is. Gek word ik ervan. Loop nou even mee.’

‘Nou, vooruit dan maar, anders kom ik toch niet van het gezeur af. Maar ik blijf het flauwekul vinden.’

‘Flauwekul? Het is je zus, Max!’

‘Hoeveel is ze nou helemaal te laat? Wel drie hele uren! Pff, echt al hoog tijd om haar te gaan zoeken.’

‘Niet boos zijn, Max. Er gebeuren zoveel rare dingen de laatste tijd. Zo gek is het toch niet dat ik me zorgen maak?’ Aan de verandering in zijn gezicht ziet Miriam dat ze weer net het verkeerde heeft gezegd.

‘Ja, over je prinsesje bedoel je. Laat ook maar, ik heb hier zo geen zin in!’ Na die woorden stormt hij weg. Ze hoort de deur natrillen in het kozijn terwijl zij hem naschreeuwt: ‘Loop maar weer weg, je bent precies je vader!’

2

Hij

Hij is hopeloos verliefd op Tess. Wanneer hij aan haar denkt merkt hij dat er haast vanzelf een glimlach om zijn mond verschijnt.

Een paar weken geleden liep hij met zijn vrienden in de aula van school. Ze waren een bal naar elkaar aan het overgooien en hij liep zo snel als hij kon achter de bal aan. Om hem te kunnen vangen draaide hij zich half om.

‘Ja, ik heb hem!’ In volle vaart liep hij tegen iemand aan en door de klap vielen ze allebei op de grond. Hij lag half bovenop een meisje. Snel stond hij op en stak zijn hand uit om haar overeind te helpen. Hij keek recht in haar donkerbruine ogen.

‘Sorry, ik had je niet gezien, heb ik je pijn gedaan?’

De rode kleur op haar gezicht werd nog dieper. Hij kon een glimlach niet onderdrukken. Wat een mooi meisje, lang, slank, een licht tintje en haar zwarte haren in een pittig kort model met een kuif. Hoe was het mogelijk dat hij haar niet eerder gezien had?

‘Nee hoor, niks aan de hand. Volgende keer een beetje uitkijken misschien?’ Hij zag hoe ze hem lachend aankeek, haar handen langs haar broek wreef en wegliep.

Duidelijk nog onder de indruk liep hij naar zijn vrienden terug.

‘Wat een lekker ding zeg. Dat ik die niet eerder heb gezien.’

Zijn vriend Joost moest lachen.

‘Het is het zusje van Max, ik geloof dat ze nu in de tweede zit.’

‘Max, uit onze klas? Heeft die zo’n mooi zusje? Ze ziet er zo anders uit. Maar die kan toch nooit in de tweede zitten? Ze lijkt veel ouder.’

Hij voelde een tik tegen zijn hoofd en zag Joost schateren: ‘Kom, dromer, de les begint zo. Anders zijn we nog te laat ook.’

Vanaf dat moment kreeg hij haar niet meer uit zijn gedachten. Als hij op school was keek hij altijd of hij haar misschien zag. Gelukkig had zij ook interesse in hem. Hij merkte het aan haar reactie als ze elkaar tegenkwamen in de hal of in de kantine op school. Wanneer zijn hand net langs die van haar gleed, voelde hij bijna haar huivering. Hij zocht haar ogen als ze elkaar van een afstand zagen en merkte dat zij steeds vaker die van hem aan het zoeken was. Hoewel ze elkaar niet meer gesproken hadden, werd hij met de dag meer verliefd. Dit kende hij niet en hij schrok van zijn gevoelens. Wat moest hij nou, ze was nog zo jong. Hij zat in het laatste jaar en zij in de tweede. Er was echter geen houden meer aan, zijn gevoel werd met de dag sterker en toen hij hoorde van het feest dat dit weekend gehouden werd, wist hij het. Daar wilde hij met haar naartoe. Eerst maar een keer van tevoren afspreken voor hij haar zou vragen of ze met hem mee wilde gaan. Hij maakte een briefje waarin hij schreef dat hij haar graag wilde zien. Dat zou hij haar stiekem geven. Hij stopte het briefje in zijn zak en ging naar school. Toen ze elkaar troffen in de hal, liep hij naar haar toe en stopte het briefje in het voorbijgaan in haar hand. Blozend keek ze hem aan. Hij knipoogde en liep snel verder. Vanuit zijn ooghoek zag hij dat ze naar het toilet liep en hij kon een glimlach niet onderdrukken.

In dat briefje vroeg hij haar de volgende dag naar de slagboom in het bos vlak bij school te komen. Hij zou vanaf 15.00 uur op haar wachten. Hij had uitgezocht tot hoe laat ze die dag les had. Maar hij had haar ook gevraagd het niemand te vertellen, zo was het hun geheim.

3

Lex

Wat een geweldige avond heeft hij gehad, zo gelachen. Wat heerlijk om bij te kletsen met al die oud-klasgenoten, sommige herkende hij gelijk en zien er nog heel goed uit maar er waren er ook een paar bij … tjonge jonge, dan mag hij niet mopperen.

Lex van Delden was uitgenodigd door zijn oud-klasgenoten van de lagere school. Het is dit weekend precies dertig jaar geleden dat ze allemaal van school zijn gegaan. Omdat er volgend weekend een groot feest is in zijn oude woonplaats hadden ze de reünie gisteravond gepland. Het Maldens Pleinfeest is voor het eerst sinds jaren weer terug en zijn oud-klasgenoten hebben hem gevraagd daar mee naar toe te gaan. Verschillende artiesten treden op en dat is een mooie aanleiding om daar een kijkje te nemen. Hij ziet wel of hij dan volgende week ook daadwerkelijk naar het feest gaat. Eerst maar eens kijken hoe het is om weer op zijn oude stek te zijn. Zoveel herinneringen kleven er voor hem aan deze plaats. Niet voor niks is hij al die jaren niet één keer terug geweest. Het is bijna vijftien jaar geleden dat hij is weggegaan. Hij was erg benieuwd geweest naar hoe de jongens en meisjes uit zijn oude klas er nu uit zouden zien.

Er is veel veranderd in het centrum maar zijn favoriete winkel is er nog steeds. Net als hij naar binnen wil gaan ziet hij in zijn ooghoek een bekende verschijning de Albert Heijn inlopen. Alleen al aan de manier waarop ze loopt weet hij dat zij het is: Miriam. Hij wil naar haar toelopen om haar te begroeten maar dan ziet hij het meisje dat bij haar loopt. Ze zijn druk in gesprek en horen overduidelijk bij elkaar. Alles in hun manier van doen drukt dat uit. Hij loopt hun kant op en ziet dat het meisje veel van Miriam weg heeft, alleen dan met een lichte tint. Het bloed stolt in zijn aderen. Hij voelt hoe zijn hartslag versnelt, hoe oud zou ze zijn? Ze lijkt niet veel ouder dan zijn dochter Eva en die is veertien. Die leeftijd en dat tintje. Maar nee, dat kan niet. Miriam kan dat niet verzwegen hebben. Ze hebben één nacht samen gedeeld, het is bijna onmogelijk maar toch. Hier moet hij meer van weten. Hij loopt verder de supermarkt in maar halverwege stopt hij: nee, nu niet. Hij kan het niet vragen waar haar dochter bij staat. Aarzelend loopt hij naar zijn auto, hij gaat naar zijn hotel. Eerst even rustig worden. Terug in zijn kamer loopt Lex op en neer tot hij weet wat hem te doen staat. Volgende week gaat hij weer naar Malden. Hij belt zijn oude vriend Lars en laat hem weten dat hij volgende week aanwezig is op het feest. De eerste stap is gezet. Nu hij daadwerkelijk een plan heeft, keert de rust langzaam terug in zijn lijf. Hij pakt zijn tas, stopt de spullen erin en rijdt naar Rotterdam.

Nog geen week later is Lex weer terug in het hotel. Hij heeft het voor een paar dagen geboekt en ziet wel hoe lang hij blijft. Hij had nog niet gegeten en zit bij de Italiaan op de Rijksweg. Een bord spaghetti carbonara staat voor hem. Hoewel hij dit het liefste eet, krijgt hij geen hap door zijn keel. Steeds gaan zijn gedachten naar afgelopen weekend. Wat als dat meisje inderdaad zijn dochter is? Hij pakt het glas van tafel, brengt het aan zijn lippen en neemt een slok van de volle rode wijn. Hij laat hem rondgaan in zijn mond voordat hij het door zijn keel laat glijden. Dat doet hem goed, voor hij er erg in heeft is zijn glas leeg en staat de ober naast zijn tafel.

‘Alles naar wens, meneer?’

‘Ja hoor, prima, dit mag mee en als dessert graag een espresso. Ik wil graag afrekenen als dat kan.’

Na een rusteloze nacht waarin hij nauwelijks geslapen heeft, is hij al vroeg op pad. Hij parkeert zijn auto aan een zijweg bij de rotonde en loopt naar het huis van Miriam.

Voorzichtig sluipt hij naar de voordeur om te kijken of zij daar nog woont en of ze misschien een partner of man heeft. Ze woonde op nummer 11 als hij het goed onthouden heeft en ja hoor, daar staan de namen; Miriam Bovenmeer, Max en Tess. Ze heet dus Tess, hij zegt haar naam hardop, hoort hoe het klinkt en fluistert nog een keer, ‘Tess’.

Zachtjes loopt hij naar het raam van de keuken, hopend stiekem een glimp van Miriam op te vangen. Ze staat aan het aanrecht en bijna had hij zichzelf verraden. Snel gaat hij naar de bushalte op de Rijksweg. Daar vandaan kan hij het fietspad dat tussen de huizen ligt goed in de gaten houden. Als haar dochter op de fiets naar school gaat dan ziet hij haar hier voorbij komen. Hij hoopt op meer duidelijkheid als hij haar nog een keer ziet. Om niet helemaal om te hoeven rijden maken alle fietsers uit de wijk gebruik van het smalle fietspad. Eindelijk is er beweging bij het pad en fietsen er kinderen naar de weg toe. Tess is er niet bij. Wel een lange slungel waarin hij iets van Miriams zoon Max herkent. De jongen is flink gegroeid maar heeft nog steeds veel van zijn oude trekken. Grappig dat hij hem herkent van die paar keer dat hij hem in het ziekenhuis heeft gezien. Daar komt weer een groepje fietsers aan. Tussen de meisjes herkent hij Tess. Snel loopt hij naar het pad en gaat bij de uitgang staan. Het pad is zo smal dat ze wel moeten afremmen om hem niet omver te rijden. De meisjes knijpen de remmen in en roepen dat hij aan de kant moet gaan. Hij zoekt Tess met zijn ogen, kijkt haar aan en vraagt: ‘Ik kom hier niet vandaan en kan het winkelcentrum niet vinden. Kunnen jullie me helpen?’

‘Daar naar links, dan kom je er vanzelf. Maar aan de kant nu want we moeten gaan. Kom op meiden.’

Ze pakt haar fiets en rijdt zijn kant op. Hij springt opzij want ze stopt niet. Dat ziet hij aan haar blik. Het is echt net haar moeder, die vastberaden blik in haar ogen en de verbeten trek rond haar mond. Dan ziet hij het kuiltje in haar kin, zijn ‘merkteken’, en haar gezicht van dichtbij. Hij staat als aan de grond genageld, ze lijkt sprekend op zijn dochter Eva, twee druppels water. Zijn hart gaat als een razende tekeer, hier moet hij meer van weten. Beeldschoon is Tess, maar ja, dat is Eva ook. Lex loopt naar zijn auto en rijdt achter de fietsende meisjes aan in de richting die hem gewezen is. Bij het winkelcentrum slaat hij af en wacht heel even op de parkeerplaats. Wanneer hij denkt dat hij lang genoeg gewacht heeft, rijdt hij de Rijksweg weer op. In de verte ziet hij de meisjes fietsen. Hij zorgt dat hij net achter hen blijft en ziet ze ter hoogte van de Scheidingsweg linksaf slaan. Daar zit een middelbare school, bij het tankstation naar rechts. Hij rijdt nog een stukje rechtdoor en keert bij de eerste afslag die hij tegenkomt.

Terug op zijn kamer zit hij te piekeren. Wat als hij destijds te snel besloten heeft weg te gaan? Vanaf het moment dat Miriam op zijn afdeling kwam werken, voelden ze zich tot elkaar aangetrokken. Hij heeft er tegen gevochten want hij zat met zijn vrouw in een traject om zwanger te raken. Ruim twee jaar waren ze al bezig en het lukte maar niet. Dat liet zijn sporen na in hun huwelijk maar hij wist dat hij van zijn vrouw hield. Dus toen hij merkte dat hij voor Miriam begon te vallen nam hij een beetje afstand. Het voelde niet goed dus hij probeerde geen diensten alleen met Miriam te draaien. Uiteindelijk gebeurde het door ziekte van een collega toch. Na die dienst hebben ze de nacht samen doorgebracht. Kort daarna hoorde hij dat zijn vrouw zwanger was. Hij wist dat hij Miriam niet meer kon zien en heeft gesolliciteerd in het ziekenhuis in Rotterdam. Hij werd aangenomen en kon een maand later weg. Zijn vrouw heeft geen idee waarom ze destijds zijn verhuisd. Hij heeft haar verteld dat hij promotie kon krijgen maar dan wel in een ander ziekenhuis moest gaan werken.

Maar wat nou? Hij wil in elk geval antwoord op zijn vragen voordat hij thuis de hele boel overhoop haalt. En dan zijn dochter, hoe moet hij Eva in godsnaam vertellen dat hij misschien nog een dochter van haar leeftijd heeft?

Waarom heeft Miriam niks gezegd toen hij haar heeft verteld dat hij naar Rotterdam ging verhuizen? Dat zijn vrouw zwanger was heeft hij haar ook niet verteld, dat beseft hij zich nu. Ook niet dat hij daarom voor zijn vrouw gekozen had. Wanneer nu blijkt dat ook Miriam zwanger was, wordt hij helemaal gek. Hij weet dat hij alles op had gegeven voor haar. Eén nacht hebben ze gedeeld maar hij is haar nooit vergeten. Zonder na te denken heeft hij gekozen voor zijn vrouw en de baby waar ze zo lang op moesten wachten. Hij kon niet anders. Hoe vaak heeft hij door de jaren heen niet gedacht, wat als? Steeds was daar dan zijn kleine meisje en schoof hij die gedachte weer weg.

Hij had besloten om vandaag niks meer te ondernemen maar de onrust in hem drijft hem het hotel uit. Voor het eerst in jaren heeft hij een onbedwingbare zin in een sigaret. Hij loopt het hotel uit en gaat op weg naar het tankstation dat een eindje verder op de Rijksweg ligt. Hij wil naar binnen maar iets in hem houdt hem tegen. Zoveel jaar heeft hij niet gerookt. Dan wordt de trek in een sigaret hem de baas. Hij koopt een pakje sigaretten en een aansteker, maar schrikt van de prijs. Wat zijn die dingen duur geworden, niet normaal. Op de terugweg naar zijn hotel besluit hij niet langer te wachten. Hij gaat op een stenen muurtje zitten en steekt een sigaret op. Hij neemt een flinke trek en inhaleert diep voor hij de rook weer naar buiten blaast. Oh, wat is dat lekker, dat hij toch zo lang zonder kon. Zijn andere hand stopt hij diep in zijn zak. De kraag van zijn jas staat omhoog, hij heeft het koud. Hij besluit toch naar haar school te rijden. Hier wachten schiet hij ook niks mee op.

Lex heeft al even staan wachten bij de school als hij leerlingen naar buiten ziet komen. Het pakje sigaretten is aardig geslonken. Regelmatig ziet hij meisjes via de fietsenstalling de school verlaten maar zij is daar niet bij. Hij heeft alle tijd, als het moet kan hij gewoon de hele middag blijven wachten. Dan ziet hij haar. Wat ziet ze er geweldig uit met die korte rok en dat zwarte jasje. Tess rent de trap af naar de fietsenstalling. Ze gooit haar rugzak over haar schouder en pakt haar fiets. Tas in de mand en daar komt ze aan. Hij ziet dat ze hem herkent, de rem inknijpt maar doorfietst. Wanneer ze op gelijke hoogte zijn kijkt ze hem recht aan en trekt een wenkbrauw op.

‘Tess,’ hij spreekt haar naam uit, heeft de behoefte hem te schreeuwen. Hij hoopt dat ze haar moeder vertelt van die rare man die ze vandaag nu al twee keer heeft gezien. En dat ze een beschrijving van hem geeft zodat Miriam weet dat hij het is die Tess gezien heeft. Fluitend loopt hij naar zijn auto, hij gaat terug naar het hotel. Binnenkort ziet hij Miriam weer. Ineens verlangt hij weer heel erg naar haar.

4

Hij

Zijn hart maakt een sprongetje als hij haar die dag op school ziet komen. Voor het eerst heeft ze een rokje aan met van die stoere veterboots eronder. Hij kent haar niet anders dan in een strakke spijkerbroek. Het verlangen naar haar giert door hem heen. Hoe hij de uren op school door is gekomen kan hij zich later niet eens meer herinneren. Na elke wisseling van de les of pauze zoeken zijn ogen haar, maar hij ziet haar niet meer.

Ruim voor 15.00 uur is hij op de afgesproken plek. Hij heeft geen idee of ze komt. Hij leunt met zijn rug tegen de slagboom zodat hij de hele weg kan overzien. Zijn hart slaat over als ze aan komt fietsen. Ze neemt niet eens de tijd om haar fiets tegen een boom te zetten maar gooit hem er tegenaan.

‘Hi, Tess.’ Hij ziet haar verlegen naar zich toe lopen en pakt lachend haar hand. ‘Kom hier, lekker ding.’ Hij trekt haar tegen zich aan en kust haar. Eerst alleen met zijn lippen maar al snel dringt zijn tong haar mond binnen. Hij merkt dat ze schrikt en geeft haar wat tijd om aan zijn zoekende tong te wennen. Al snel voelt hij dat ze hem terug kust en hij voelt een verlangen in zich opkomen waar hij van schrikt. Dit gevoel kent hij niet en hij trekt haar nog dichter tegen zich aan. Als vanzelf glijden zijn handen onder haar shirtje. Hij voelt hoe ze onder zijn handen verstijft en hem van zich afduwt.

‘Niet doen, dat wil ik niet.’

Hij haalt zijn handen door zijn haren en trekt haar tegen zich aan.

‘Je ziet er geweldig uit, je maakt me helemaal gek met die lange benen van je. Kom, ga met me mee. Fietsen we samen naar huis. Als we nog langer hier blijven sta ik niet voor mezelf in.’

Ze pakken de fietsen en hand in hand rijden ze over de Bosweg. Onderweg denkt hij ineens aan de kuil bij het pad vlak bij de doorgaande weg. Daar kunnen ze nog wel even naar toe. Hij wil haar nu nog niet laten gaan. Hij slaat linksaf het pad in en ziet haar van haar fiets af springen.

‘Wat doe je?’

‘Ik ben bijna thuis en jij moet hier rechtdoor. Maar ik kan je nog niet laten gaan. Kom, ik weet een mooi plekje. Daar zijn we nog even alleen.’

Zijn hand sluit om haar pols voordat hij zich naar haar toe buigt en fluistert: ‘Ga je mee?’ Hij ziet haar blozen maar ze knikt en volgt hem het bos in. Een eindje van het pad af staan ze bij de kuil. Hij zet de fietsen tegen een boom en pakt haar hand terwijl hij haar meeneemt. In de kuil kust hij haar opnieuw en laten ze zich vallen. Ze geven zich over aan het verlangen en de kussen worden steeds intenser. Dan stopt hij even en trekt zijn hoofd een stukje terug.

‘Ik wil je al de hele tijd wat vragen. Zaterdag is er feest op het plein, wil je samen met mij gaan? Hebben we een date.’ Hij kijkt op haar neer en ziet haar gezicht vuurrood worden. Wat is het toch een lief meisje. Maar ze heeft ook iets wilds, dat merkt hij als hij haar kust. Hoe schuchter ze eerst ook was, daar is niks van over. Soms neemt ze zelfs de leiding en kust hem eerst. Ook voelt hij haar handen steeds meer over zijn buik dwalen.

‘Ik had met mijn vriendinnen afgesproken maar ik ga liever met jou. Ik vertel het hun wel. Ja, laten we samen gaan.’

Na die woorden kan hij niet anders dan zich vooroverbuigen en vol passie kust hij haar. Zijn handen dwalen over haar lijf en blijven op haar borsten liggen. Hij voelt hoe ze onder zijn handen beweegt en hoort haar kreunen. Haar vingers gaan steeds lager tot ze de rand van zijn spijkerbroek raken. Overvallen door een wild verlangen gaan zijn handen naar beneden. Wanneer zijn hand haar benen streelt gaat hij steeds een stukje hoger.

‘Niet doen. Stop. Dit wil ik niet!’

Hij merkt dat ze probeert hem van zich af te duwen.

‘Kappen nou!’

Hij voelt haar boxer en laat zijn hand onder de rand naar binnen gaan. Op het moment dat zijn vingers haar vochtige warmte voelen komt er een dierlijke lust in hem naar boven. Hij probeert haar boxer omlaag te trekken. Als dat niet gelijk lukt, rukt hij hem omlaag. Hij voelt hoe haar stemming omslaat en merkt dat ze vecht om onder hem uit te komen.

Ze stompt en slaat maar hij is de controle helemaal kwijt. Een rood waas komt voor zijn ogen en hij raakt compleet buiten zinnen. Zijn kussen worden steeds dwingender. Hij pakt haar handen met de zijne vast en brengt ze boven haar hoofd waar hij haar polsen met één hand hard tegen de grond drukt. Trillend maakt hij met zijn andere hand zijn broek open terwijl hij zwaar ademend bovenop haar ligt. Met zijn knie duwt hij haar benen uit elkaar en neemt zijn kloppend lid in zijn hand. Hij brengt het in positie en stoot in één keer diep in haar. Hij is zo in extase dat hij de realiteit kwijtraakt en alleen nog aan zijn eigen genot denkt. Hij hoort haar gillen maar in plaats van dat het hem afremt, zweept haar angst hem op. Hij voelt haar schoppen en bijten maar is niet meer in staat te reageren. Gedreven door de lust die door zijn lijf giert, blijft hij diep in haar stoten. Hij legt zijn hand op haar mond om haar wanhopige geschreeuw niet langer te horen.

5

Miriam

Miriam loopt naar huis over de Bosweg in Malden. Ze is eerst naar de school van Tess gelopen. De fiets van haar dochter was weg. Ze is niet eens verrast dat de fiets daar niet meer staat. Dat haar dochter nog niet thuis is zit haar helemaal niet lekker. Het wordt al echt koud. Waarom is ze dan ook als een kip zonder kop de deur uit gelopen? Het begint al aardig donker te worden ook, je merkt echt dat het alweer september is. De wind speelt met haar korte zwarte haar en blaast het alle kanten op. De pogingen om het met haar handen weer in model te brengen heeft ze maar opgegeven.

De bomen in het bos zijn hoofdzakelijk loofbomen met hier en daar een verdwaalde spar. De contouren van de bomen zorgen voor grillige schaduwen op het pad waar ze loopt. De onrust in haar lijf en die schimmige figuren op het pad rondom haar, jagen haar steeds sneller door het bos heen. Ze slaat haar armen om haar lijf in een poging warm te blijven. De heenweg over de Rijksweg ging het nog wel, maar hier op de Bosweg valt de kou vies tegen. Nog steeds heeft ze niks van Tess gehoord. Ook neemt ze haar telefoon niet op en leest ze haar appjes niet.

Miriam vervolgt haar weg en is bijna bij de doorgaande weg. Net daarvoor is een smal pad dat dieper het bos in gaat. Een vreemd, naar gevoel overvalt haar wanneer ze bij dat pad is en de haartjes op haar armen staan rechtop. Ze houdt haar adem in, voor haar gevoel is zelfs de lucht hier anders. Kippenvel kruipt langs haar benen omhoog. Haar hart gaat als een razende tekeer als ze om zich heen kijkt.

‘Tess, Tess!’ Miriam roept de naam van haar dochter en loopt een paar passen het pad in. Weer roept ze een paar keer. Doodstil staat ze te luisteren of er een reactie komt en dan ineens hoort ze iemand rennen. Haar hart bonkt in haar keel.

‘Tess,’ fluistert ze en rent naar het geluid toe. ‘Tess! Tess!’ Ze schreeuwt om haar dochter voor ze stopt om te luisteren of de voetstappen haar kant op komen. Ademloos spitst ze haar oren en hoort het geluid van de rennende voetstappen dichterbij komen. Dat is Tess niet, Miriam realiseert zich dat die voetstappen veel te zwaar klinken, die kunnen niet van haar dochter zijn. Ze kijkt om zich heen of ze zich ergens kan verstoppen. Daar, tussen die twee hoge struiken. Ze kruipt weg en houdt haar adem in terwijl ze het smalle pad af tuurt. Haar hart gaat zo tekeer dat ze bang is dat het harde kloppen verraadt waar ze zit. Dan merkt ze dat het geluid van de rennende stappen afneemt. Met een diepe zucht laat ze haar ingehouden adem ontsnappen. Het duurt even voor ze zichzelf herpakt heeft. Net als ze overeind komt is daar ineens die hand op haar schouder.

Ze schreeuwt het uit. Ze draait zich met een ruk om en heft haar hand om flink uit te halen naar haar belager. Alle frustratie van de afgelopen uren komt eruit

‘Miriam, ik ben het.’ Hij pakt haar handen vast. ‘Max kwam naar me toe, hij vertelde dat Tess niet thuis is gekomen. Ik kom je helpen zoeken.’

‘Bernd? Ik schrik me kapot. Waarom roep je me niet gewoon?’ Haar goede vriend en de peetoom van Max kijkt haar zo beteuterd aan dat ze bijna in de lach schiet. Natuurlijk is haar zoon naar hem gelopen. Maar wat is Bernd toch een lompe boer. Kijk hem daar nou staan schutteren. Hoewel hij bijna veertig jaar is, kan hij soms net zo reageren als haar zoon. Het blonde haar zit helemaal in de war door de wind en zijn grote blauwe ogen kijken haar verschrikt aan.

‘Sorry, het was natuurlijk niet mijn bedoeling om je zo te laten schrikken. Max maakte zich zorgen over je en voelde zich schuldig dat hij je alleen had laten gaan. Vandaar dat ik er nu ben.’

‘Man, ik sta nog te beven, wil je dat nooit meer doen?!’ Miriam haalt een paar keer diep adem en merkt dat ze langzaam weer kalmer wordt. ‘Maar het is wel lief van je. Ik ben ook zo geschrokken net, misschien dat ik daarom zo fel reageerde.’ Miriam brengt Bernd op de hoogte. ‘Het is goed, streep eronder. Kom, laten we samen verder lopen. Dus Max is bij jullie komen uithuilen?’

Ze merkt dat de ruzie met haar zoon haar nog steeds dwars zit. Haar lange slungel had het weer eens op zijn heupen. Nu ze terugdenkt aan hun ruzie, ziet ze zijn felle groene ogen weer voor zich. Haar zoon heeft het moeilijk met zichzelf, met zijn zusje, maar vooral met haar, zijn moeder.

Met Bernd loopt ze het pad verder af. Samen kijken ze of ze iets kunnen vinden wat erop zou kunnen wijzen dat Tess hier eerder vandaag is langs gekomen, maar er is geen enkel bewijs dat ze hier is geweest.

Miriam kijkt naar haar goede vriend. Wat een grote steun is hij voor haar.

Toen ze van Rob, de vader van Max ging scheiden stonden Bernd en zijn vrouw Diana als vanzelfsprekend voor haar klaar. Ze had zich geen raad geweten als het anders was geweest. Een baby van drie maanden en ineens stond haar hele wereld op zijn kop. Rob was verliefd geworden op een collega en er was geen houden meer aan. Met haar vormt hij nu een nieuw gezin, ze hebben samen twee dochtertjes.

‘Er schiet me ineens wat te binnen, ook al zo raar. Ik was laatst met Tess in het winkelcentrum toen ik ineens het gevoel had dat er iemand naar ons keek, je kent dat vast wel. Ik keek om me heen maar ik zag niks natuurlijk. We liepen net de Albert Heijn in. We liepen door maar even later had ik het weer, zo sterk dat er een koude rilling langs mijn ruggengraat liep. Ik heb mijn arm om Tess heen geslagen en we zijn de winkel uitgegaan. Na het afrekenen heb ik het haar verteld, zij wilde terug om te gaan zoeken, maar waarnaar? Ik was het hele voorval eigenlijk alweer vergeten, toch had ik hetzelfde gevoel nu weer.’

Bernd kijkt haar aan. ‘Wat is er toch allemaal aan de hand, dat is inderdaad erg raar. Ik wil je niet nog meer angst aanjagen maar houd het goed in de gaten. Als er iets is, bel je me. Al is het midden in de nacht. Oké?’

‘Ja, dat beloof ik je. Kom, we gaan nog even verder.’ Samen lopen ze het smalle pad verder af maar het wordt echt te donker om nu nog iets te kunnen zien. Ze besluiten naar huis te gaan en daar te kijken wat ze verder nog kunnen doen.

6

Hij

Wat heeft hij gedaan? Weken lopen ze al om elkaar heen te draaien. En dan dit. Nog nooit is hij zo kwaad geweest. Vooral op zichzelf. Hij voelt dat hij nog staat te trillen. Wat is er in godsnaam gebeurd? Hoe kan hij zichzelf zo verliezen? Op het moment dat hij haar hoorde kreunen onder zijn handen verloor hij alle controle. Hij schaamt zich diep voor wat hij heeft gedaan en helpt haar overeind. Ze veegt haar handen schoon en trekt haar rokje naar beneden. Dan ziet hij de rode striemen op haar polsen en stamelt: ‘Tess, het spijt me. Het had nooit mogen gebeuren maar je maakte me helemaal gek. Dat rokje, het is geen excuus maar toen je zo vurig mijn kussen beantwoordde verloor ik mezelf. Vertel me alsjeblieft hoe ik het goed kan maken?’

Tess kijkt hem alleen maar aan en net op het moment waarop hij wat wil zeggen om de doodse stilte te doorbreken hoort hij haar heel zachtjes zeggen: ‘Goedmaken, hoe kun je dit ooit goedmaken?’ De zwarte strepen van de uitgelopen mascara onder haar lege ogen onderstrepen haar woorden die zonder enige vorm van emotie klinken. Juist dat maakt hem bang. Hij loopt naar haar toe en pakt haar hand.

Meteen rukt ze die weg.

‘Niet doen!’

De gelatenheid in haar stem jaagt hem angst aan, wat heb ik gedaan?

‘Ik, … ik weet echt niet wat ik nu nog kan zeggen, behalve dan dat ik me diep schaam.’ Hij voelt de tranen opkomen en draait zijn hoofd van haar weg.

‘Je bent niet goed wijs, wat heb ik me in jou vergist,’ zegt ze.

Nu ziet hij boosheid in haar ogen komen en op de één of andere manier voelt dat goed. Alles beter dan die lege ogen.

‘Maar je komt er niet mee weg, ik laat het er niet bij zitten. Ben je gek of zo?’

Ineens voelt hij een stomp in zijn maag, zijn hoofd vliegt omhoog.

‘Sla je me nou?’

Die woorden maken dat Tess helemaal losgaat, ze slaat en stompt hem waar ze hem maar kan raken.

‘Wacht maar, als ik straks thuiskom zul je het weten. Ik ga met mama naar de politie en geef je aan. Vuile klootzak!’

Hij voelt hoe ze hem met beide vuisten probeert te raken waar ze maar raken kan. Hij schuift haar opzij zodat hij haar vuisten kan ontwijken. Na een klap vol in zijn gezicht neemt ook bij hem de woede toe en duwt hij haar flink van zich af. Dat zag ze niet aankomen en ze wankelt wanneer ze haar evenwicht verliest. Haar ijselijke kreet hoort hij terwijl hij moet toezien hoe ze met haar hoofd tegen een restje van een boomstam klapt, omhoog zwiept en een misselijkmakend geluid maakt. Hij rent naar haar toe en schreeuwt haar naam: ‘Tess, Tess,’ terwijl hij haar lichaam heen en weer schudt. ‘Word wakker, Tess!’ Hij blijft aan haar lichaam schudden en trekken maar het heeft geen zin. Uiteindelijk dringt het tot hem door dat ze dood is. Hij weet zich geen raad. Wat nu, hoe kan hij ooit nog naar huis? Hij voelt de inhoud van zijn maag omhoog komen en draait zich van haar levenloze lijf af. Terwijl de tranen over zijn wangen lopen spuugt hij tot er niks meer uit komt en hij de pijn van het lege kokhalzen ervaart. Dan dringt het pas echt tot hem door. Ze leeft niet meer, Tess is dood. Hij laat zich op de rand van de kuil zakken. Dikke tranen stromen over zijn wangen terwijl hij naar Tess kijkt. Met zijn hoofd in zijn handen blijft hij zitten, geen benul van de tijd en wat te doen. Het is de eerste keer dat hij iemand ziet die dood is en dat vindt hij eng. Alle kleur is uit haar gezicht getrokken en hij weet dat mensen die dood zijn stijf worden, maar dat merkt hij gelukkig nog niet bij Tess. Wat was hij blij dat hij eindelijk een afspraak met haar had en nu ligt ze hier, dood aan zijn voeten.