PROOI

Lydia van Houten

Eerste druk juni 2017

Tweede druk november 2017

© Lydia van Houten

© 2017 Kabook Uitgevers

All rights reserved

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

PROLOOG

De pijn brandt zo erg dat ik niet meer de tijd krijg om stil te staan bij de vraag die steeds door mijn hoofd spookt: hoe ben ik hier in godsnaam verzeild geraakt? Er is alleen die steek en de angst voor een nieuwe aanval.

'Nee, niet aan denken! Rustig blijven, Evy.' Sussende woorden die ik tegen mezelf zeg, als een gebed dat vorm aan zal nemen als ik het maar geloof of in ieder geval blijf herhalen. Ik druk me tegen de muur aan en spits mijn oren om elk geluid in me op te nemen. Elk klein toontje waarmee ik kan bepalen van welke kant ze aan zullen vallen.

De leegte lijkt de vervallen fabriek gevangen te houden. Ik snuif de rare lucht op die deze verlaten slachterij nog met zich meedraagt. Het is alsof mijn ziel al vertrokken is, terwijl ik rondjes blijf rennen in dit labyrint van horror en beton.

Eve, je kunt niet ontsnappen. Je weet toch ondertussen dat ze je zullen verscheuren?

Ja, dat weet ik. Het verse bloed druppelt nog altijd uit mijn kuit als bewijs. De wolven worden aangetrokken door de geur ervan.

'Klootzak,' fluister ik. 'Als ik je…'

Achter me hoor ik gegrom. O God, nee. Niet weer...

De kop staat scheef, de blauwe ogen samengeknepen, precies zoals eerder. Ik weet wat het betekent. Mijn adem schiet omhoog, ik maak me klaar voor een nieuwe aanval. Maar de wolf trekt alleen zijn lip op en laat zijn tanden zien. Warme zoute druppels verkoelen mijn gloeiende wangen. Ik laat me op de vloer vallen en sla mijn handen voor mijn ogen. Alsof ik er zo zelf niet bij ben en niet kan zien hoe dit monster me gaat verscheuren.

'Wakker worden,' klinkt een stem.

Ik draai mezelf in een foetushouding.

O God, alstublieft, maak het snel af. Als u er bent, als u er echt bent, alstublieft, doe het snel…

De fluistering blijft hangen, ook al spreek ik de woorden niet echt uit.

'Die verdomde medicijnen ook. Wacht even… Eve?'

De mannelijke stem klinkt anders. Iets prikt me. Minuten tikken weg en ik blijf liggen, doodstil, ademloos. Voorzichtig open ik mijn ene oog en staar de verte in.

'Ben je er weer?' zegt de stem.

Rustig laat ik mijn ogen wennen aan het overvloedige witte licht. Ik lig nog steeds op het ziekenhuisbed, vastgebonden in een dwangbuis.

'Waarom doe je dit?' Domme vraag, want hij gaat vast weer antwoorden dat het mijn eigen schuld is. Dat ik hem niet had mogen chanteren, of iets anders onnozels.

'Hier kun je niets uitrichten.'

Hij buigt zich over me heen en snuift diep in. Alsof er een heel gewichtige vraag komt. 'Hoe jij pijn onderdrukt. Bewonderenswaardig. Ik wil iets weten. Waarom heb je het gedaan?'

'Je bent een zwijn en als ik je…'

'Wat, Eve, wat?' Hij valt me in de rede. 'Wat zou je doen als je los was? Ze zijn allemaal dood, weet je nog? En de manier waarop. Beestachtig. Was dat echt nodig?'

Ik hef mijn hoofd op nu mijn ogen gewend zijn aan het licht. 'Was dat wat je wilde weten? Waarom ze allemaal dood zijn? Heb je me daarom teruggehaald? Ik dacht dat jij dat wel zou begrijpen. Jij begrijpt alles. Jij begrijpt iedereen.'

'Nee,' klinkt het donker. 'Ik begrijp het niet, Eve. Leg het me uit. Waarom deed je het? Was het wraak, of omdat je er genoegen in schept?'

Ik schud mijn hoofd, het enige lichaamsdeel dat ik kan bewegen. 'Je kunt het niet verdragen dat je het niet weet. Je vraagt je af waarom?'

Er schiet een schaduw aan me voorbij. Ze lijkt niet zo levendig als ik haar eerder heb gezien.

'Het is voorbij, lieverd,' zegt ze zacht.

Ik weet dat ze een leugen is. Ik droom niet meer. Al lang niet meer, het zijn levensechte simulaties die me al dagen terroriseren.

'Ik zie haar… Angel is terug…'

'Als je me geen antwoord geeft, heb ik niets aan je.' Hij grijnst terwijl hij de injectiespuit uit zijn witte overhemd trekt.

'W-wat ga je doen?'

Ik verzet me in alle heftigheid, maar de dwangbuis zit te strak en het is alsof ik samensmelt met het bed. Ik spuug en gil naar de in wit geklede man als hij zich voorover buigt en de naald in mijn nek zet.

'Maak je niet druk, Eve. Straks ben je weer rustig, zoals iedereen hier. Alles zal dan een nare droom lijken.'

'Ik zal nooit zoals je andere patiënten zijn,' hijg ik. 'Ik ben niet gek, ook al denk jij dat je me voor eeuwig hier op kunt sluiten. Ooit komt er een dag… en dan, dan…'

Hij knikt terwijl hij wat in zijn map schrijft.

'… dan, dan maak ik je af…' fluister ik.

Nu klapt hij zijn map dicht. Ik wil nog meer zeggen, maar mijn oogleden worden loodzwaar. Opnieuw daal ik af naar het duister en ik weet dat het deze keer voor altijd is.

Deel een - DONKER

Artists use lies to tell the truth. Yes, I created a lie. But because you believed it, you found something true about yourself.

Alan Moore

Hoofdstuk 1

Mijn instinct schreeuwde het uit: Rennen, blijven rennen! Niet stoppen! Ik ging sneller dan mijn benen me konden dragen en voelde ze bij elke stap verder verzwakken. Elke keer dat ze neerkwamen hoorde ik een vreemd, krakend geluid. Niet op letten. Gewoon de pijn negeren. Zoals eerder! Met alles wat ik in me had probeerde ik de schokken op te vangen. Niet stoppen, Evy. Niet opgeven nu. Niet omkijken.

Het koude zweet droop van mijn rug. Als ijskoude pareltjes dwarrelden ze van me af. Iets greep me vast, vanuit het niets. Het was te donker om iets - laat staan iemand - te kunnen onderscheiden. Mijn ogen leken wel dichtgestopt. Hoe ik ze ook open probeerde te krijgen, het lukte niet. Verdomme! Waarom kon ik mijn handen niet bewegen, of zelfs maar vinden? Ik wilde ze losrukken. Maar het tintelde alleen, daar waar mijn armen zouden moeten zitten.

Iemand trok me aan mijn haar omhoog, terwijl mijn voeten nog heen en weer bewogen, hopend op grip.

'Evy, hou op!'

'Nee!' gilde ik. Ik schopte om me heen, waardoor de grip juist verstevigde en mijn hoofdhuid losscheurde van mijn schedel. Elk haartje brak af, wat een brandende pijn veroorzaakte. Ik hing daar maar, huilend, en kon niet eens mijn handen vinden in het duister. Maar ik zou niet opgeven. En toen ik dat besloot lukte het plotseling, van het ene op het andere moment. Mijn ogen openden zich en ik onderscheidde een man die me omhoog hield. Ik ken hem! schoot het door me heen, maar ik kon niet bedenken waarvan. Hij keek me aan, indringend.

'Je kunt niet weg,' zei hij.

Maar op de plek waar zijn mond zou moeten zitten, zag ik alleen een tatoeage van een spinnenweb. Ik schreeuwde het uit, met alles wat ik in me had. 

'Evy? Hé!'

Iemand schudde aan me, achter me. Ik kon me niet omdraaien. Het ging steeds harder, tot ik met een schok omhoog kwam.

'W-wat?'

Een smal gezicht met een parelwitte glimlach boog over me heen.

'Lily-Rose?'

'Bloody hell, Evy. Ik dacht even dat je een toeval had. Je sloeg zo idioot om je heen. Ik hoorde je gillen door de muur heen, daarom kwam ik je wakker maken. Ik wilde je niet laten schrikken.'

'Het is al goed.'

Ik kroop omhoog in mijn kussen en rekte me uit. Mijn blik gleed naar het raam en het gordijn dat door de koele zomerbries heen en weer bewoog.

'Je deur was open, dus...'

'Wat raar. Zeker vergeten af te sluiten. Dankjewel, Lily. Je hebt me gered van een nachtmerrie.'

'Nacht-merrie.'

'Ja, dat zei ik.'

Lily-Rose trok een grimas van ergernis en schudde haar hoofd. Haar korte haren wapperden uit model. 'Je spreekt het niet goed uit. Het is nacht-merrie.'

Ik zuchtte. Hoewel ik dol was op de tweeëntwintigjarige Amerikaanse Lily-Rose, vond ik het minder leuk dat ze me altijd corrigeerde op mijn uitspraak. Ze sprak nota bene zelf met een zwaar accent!

'Ja. Goed.'

'Nee, door je Nederlandse accent klinkt de g te hard en als ik niets zeg, leer je het nooit.'

'Ik doe mijn best.'

Ze knikte. 'Ik help je alleen maar.'

'Natuurlijk.'

Ik sprong uit het bed en gleed in mijn wollige sloffen. 'Maar weet je? Volgens mij zijn jullie gewoon jaloers op mijn mooie accent.'

Lily-Rose liet een hysterisch gilletje horen. Inmiddels wist ik dat dat haar lach was. Een vreemd hoog toontje, als teken dat ze schik had. Lily-Rose was mijn hartsvriendin sinds de dag dat ik in het studentenhuis aan VanBurgh Park, een van de sjiekste straten van Londen, was getrokken. De eerste keer dat ik haar zag, droeg ze een krans van echte bloemen op haar hoofd, speciaal om me te verwelkomen. In eerste instantie vond ik Lily-Rose raar, tot ik begreep dat ze de dochter van een wereldberoemde acteur was en dat ze zelf een drama-opleiding volgde. Ze nam me snel op in haar vriendenkring en maakte me wegwijs in het drukke Londense studentenleventje. Ze studeerde al een jaar langer aan de Greenwich University en kende alle mooie plekken. Wat me meteen opviel was dat de flamboyante studente werkelijk iedereen kende, en iedereen kende Lily, en dat maakte mijn studentenleven een stuk interessanter.

'Kom op, luiaard. Kleed je aan,' zei ze. 'Joy heeft ontbijt gemaakt.'

Ik humde instemmend, maar kon een zucht moeilijk onderdrukken. Het was elke zaterdag hetzelfde: Joy Mc Allen maakte een Engels ontbijt voor haar huurders. Mijn huurbazin was geen oude, strenge, slecht geklede vrouw van middelbare leeftijd, die ons van achter het sleutelgat in de gaten hield. Joy was niet veel ouder dan de studenten aan wie ze het statige pand verhuurde. Ze was vlot, sportief, maar vinnig als iets niet ging zoals ze wilde. Ze kon je met haar doordringende ogen uitkleden en je het gevoel geven dat je heel klein was. Daarom probeerde ik haar te vriend te houden, ook al was dat veel moeilijker dan met Lily-Rose.

'Je wilt haar niet laten wachten, Evy.'

'Altijd hetzelfde,' mopperde ik, terwijl ik door mijn kamer slofte op zoek naar iets draagbaars. 'Ik klaag nooit over haar zaterdagse Engels ontbijt ritueel. Maar ze moet me niet opjagen.'

'We doen het voor haar,' zuchtte Lily-Rose.

'Ja, maar wij zijn geen vervanging voor haar familie. Ik kan er niets aan doen dat ze tien jaar geleden iedereen verloor.' Ik trok een bh van de grond en rook eraan. 'Die kan best nog een dag.'

Lily-Rose giechelde overdreven toen ik het ding omsloeg en met moeite dichtknoopte op mijn rug.

'Geen vervanging,' zei ze. 'Toch helpt het haar wel die ramp te verwerken en je kunt beter vrienden met haar blijven, toch?'

'Ik denk het.'

'Je mag haar echt niet, hè Evy?'

'Ik kan er niets aan doen. Ik krijg de kriebels van haar. Ook al vind ik het vreselijk dat haar familie is omgekomen in die crash.'

En dat was gemeend, want het leek me de grootste nachtmerrie ooit. Het enige wat ik kon denken toen ik haar verhaal van het vliegtuigongeluk hoorde was "dat zoiets zo dichtbij kan komen." Ik kon me niet voorstellen hoe zoiets moest voelen. Als ze me vertelde over de nachtmerries die ze had - van verbrande mensen, die gillend om hulp smeekten - zag ik dat haar slagader ging kloppen en haar ogen vochtig werden en dan durfde ik niet te vragen hoe het allemaal precies gebeurd was. Voor mij was het niet meer dan een vage gebeurtenis op het nieuws geweest. Maar Joy maakte het drama tot iets tastbaars en dan kwam het me te dichtbij.

'Ik blijf het bijzonder vinden dat haar dromen haar gered hebben van de dood.'

'Ja, dat is echt bizar.'

'Ik hoop niet dat die droom die ik net had ook zoiets was,' zei ik zacht en meteen gingen mijn nekharen overeind staan bij het idee.

'Gekke Evy.'

'Dat zeg jij. Maar bij Joy was er sprake van een voorspelling, anders is zoiets toch niet te verklaren?'

'Je rommel is niet te verklaren, Evy. Hier is een onderbroek.' Ze wierp me een wit vodje toe met een bloemetjesprint erop.

'Serieus, Lily. Wat vind jij nou van dat verhaal?'

Ze haalde haar schouders op. 'Dat haar ouders dood zijn omdat ze een meisje van vijftien met dromen over vliegtuigcrashes niet serieus hebben genomen? Dat klinkt als een slecht boek.'

'Maar dat vliegtuig stortte wel neer. Hoe verklaar je dat dan?'

Lily-Rose zuchtte, bukte en trok een broek van de vloer. 'Dat is niet te verklaren,' mompelde ze.

'Ze had haar ouders op haar knieën gesmeekt om niet dat vliegtuig in te gaan. Juist omdat haar droom zo levensecht leek.'

'Maak je niet zo druk. Wat jij had, was gewoon een droom.' Lily-Rose drukte me de spijkerbroek in mijn hand.

'Ik heb die enge dromen steeds vaker,' fluisterde ik. 'Ik kan er maar niet aan ontsnappen en ze lijken zo echt. Het is bijna als…' Ik slikte de rest van mijn woorden in. Ik wilde niet aan vroeger denken.

'Allemaal onzin,' zei Lily-Rose.

'Dat zeg je. Maar wist je dat Sharon Tate vlak voor haar dood vreemde dromen en hallucinaties kreeg? Ze keek van een afstand toe hoe ze vermoord werd.'

'Huh, wie?'

'Dat heb ik op Google gevonden. Ik wilde uitzoeken waarom ik die nachtmerries heb.'

Ik voelde me een beetje dom nu het er zo uitkwam.

Lily-Rose rolde met haar ogen.

'Je denkt dat het onzin is,' zei ik. Dat was precies de reden waarom ik haar niet vertelde waarom ik was vertrokken uit Nederland en hier in Londen het verleden probeerde te vergeten.

'Ik denk dat ik honger heb. Kom op, Evy, mijn maag rammelt.'

'Oké, rustig maar.' Ik gleed in mijn veel te strakke spijkerbroek en hield mijn adem in toen ik het knoopje met moeite dichtmaakte. 'Ik ruik geroosterd brood en spek. Maar ik zou een moord doen voor een yoghurtje. Verdomme, Joy voert ons gewoon vet! Kijk nou…'

Lily-Rose schudde haar hoofd en liep mijn kamer uit. 'Ik zie je zo wel beneden.'

Hoofdstuk 2

Met een vlotte beweging graaide ik de blouse van gisteren van mijn stoel. Gadverdamme. Ik trok mijn neus op toen ik hem omsloeg en dichtknoopte. Een walm van oud zweet en bier steeg op. Ik pakte mijn bloemendeo en spoot mezelf van onder tot boven onder, in een vreemde moderne dans, tot het busje leeg was. Bij het dichtdoen van het laatste knoopje viel me de nare vlek aan de onderkant pas op. De rode wijnvlek - veroorzaakt door Lily, die in de baldadige, beschonken bui van gisteravond de fles van tafel had gestoten - zat er nog steeds in, ondanks mijn verwoede poging tot het redden van mijn lievelingsblouse, door alle zeep te gebruiken uit de dispensers van de onpraktische wc die Roxy's had. Ach, wat zou het ook? Voor vandaag kon het prima.

Ik draaide me naar de lange spiegel die in de hoek stond van mijn kleine studentenkamer. Ik zag een lange, bijna slungelige vrouw met een veel te bleek gezicht, uitgelopen zwarte oogschaduw onder haar ogen, waardoor de wallen extra opvielen, en gebleekte warrige haren die plukkerig langs haar gezicht hingen. Ik veegde met mijn mouw - want wat maakte het nu in godsnaam nog uit - de zwarte oogschaduw onder mijn ogen weg.

Iemand klopte hard op mijn deur, alsof die persoon dwars door het hout wilde beuken. Ik zuchtte en streek mijn lokken in model.

'Kom binnen.'

De deur zwaaide open en Joy kwam binnen, haar haren in een paardenstaart en een net te diep decolleté, waardoor haar borsten op en neer deinden bij elke stap die ze deed.

Ze wees met een spatel naar mijn gezicht. 'Holy Shit. Wat zie jij eruit! The Living Dead is er niets bij. Zeker laat geworden?'

'Och. Wat is laat, het kon net zo goed vroeg zijn.'

Ze liep zonder het te vragen naar de spiegel en verzette het ding. 'Zo staat hij beter, vind je niet?'

'Het is jouw spiegel.'

'Ik heb iets te vertellen. Dat wilde ik graag doen bij het ontbijt. Komt het je uit?'

Ik slikte toen ik de dwingende, ietwat beschuldigende blik opmerkte die alleen Joy iemand kon geven. Snel, voordat ze iets kon zeggen, graaide ik in mijn broekzak en trok er met moeite al mijn papiergeld uit.

'Hier, dit is vast een deel.'

Ze mopperde iets onverstaanbaars over een datum, over huur, iets over een contract maar ik gaf haar mijn meest smekende en innemende glimlach.

'Sorry…'

'Sorry? Verdomme, Eve! Je schuld loopt op,' barstte ze los. 'Het is dat Lily-Rose voor je instaat, want je kent de afspraak. Je hebt zelf het huurcontract ondertekend.'

'Ja, dat weet ik…'

Ze bromde nog iets, pakte het geld aan en stopte het zonder het na te tellen in haar decolleté.

'Iedereen wacht op je. We hebben de tafel in de tuin gedekt en er wordt geklaagd dat het zo lang duurt. Kom je nu wel of niet?'

'Natuurlijk. Ik moet even mijn tanden poetsen en dan ben ik er.'

'Hé slaapkop.' Een zware stem klonk achter Joy.

'Goedemorgen, Robin.'

'Goedemorgen? Christus man, het is al bijna avond. Kom op slome, de anderen hebben honger. Ze sterven een langzame dood terwijl jij gewoon de hele dag wegpit.' Hij wachtte niet op antwoord, maar trok Joy naar zich toe en beet in haar nek.

'Au!' riep die uit, maar het klonk niet gemeend.

Ergens kon ik Joys nieuwe vriend niet uitstaan. Hij irriteerde me met opzet. Zoals nu, hoe hij Joy in haar nek beet en mij een knipoog toewierp. Serieus?

Hij had zijn leren jack aan, zijn verwilderde zwarte haren hingen voor zijn ogen en ik kon me niet aan het idee onttrekken dat hij zwarte eyeliner gebruikte. Hij droeg een belachelijk strakke motorbroek en een helm statig in zijn linkerhand.

Het waren vooral dubbelzinnige, seksistische opmerkingen die me dwars zaten, naast het vragen om aandacht, zijn lach en zijn eeuwige geflirt. Ook irriteerde het me dat Joy niet zag hoe haar nieuwe vriend haar gebruikte, volgens mij om haar geld.

'Macho,' mopperde ik, zo zacht dat hij het niet zou horen.

Hij wierp me een geamuseerde glimlach toe en liet Joy los, trok zijn helm over zijn hoofd en vormde zijn hand tot een pistool dat hij op ons richtte en afvuurde. 'Zie jullie babes later. Ik moet gaan.'

Joys wangen waren vuurrood toen ze achter hem aan liep en mijn deur achter zich sloot.

Ik liep gehaast naar de wasbak tegenover mijn bed, die er ondertussen uitzag alsof er een aardbeving was geweest, of mijn kledingkast was ontploft. Ik gooide de spullen achter me neer, trok wat tandpasta over mijn tandenborstel en borstelde de biersmaak uit mijn mond. Ik spuwde rood schuim in de wasbak en trok een grimas in het kleine spiegeltje om te zien waar het tandvlees bloedde.

Mijn elektrische tandenborstel had ik thuis, in Nederland, laten liggen. Ik kon best op mijn eigen benen staan en dat zou ik mijn ouders ook laten zien. Ze wilden me thuis hebben deze zomervakantie, maar ik stortte me liever in het Londense leven, al was dat lastig met de bescheiden ouderlijke bijdrage die ik ontving. De kosten van het uitgaansleven waren dramatisch hoog. Ik verdiende niet veel met mijn baan in de horeca en als ik alles optelde kon ik net rondkomen.

Ik hing onder de kraan, spoelde het bloed weg en zuchtte toen ik via het wasbakspiegeltje mijn kleine kamertje bekeek. Wat ik niet snapte was dat Joy me veel minder liet betalen dan ze kon vragen. Mij maakte het niets uit, ik was hier tevreden. Deze zomervakantie, of het begin ervan, was ideaal om mijn zaken op orde te krijgen. Het moest me lukken, voordat mijn volgende studiejaar zou beginnen.

Mijn liefde voor taal en cultuur had me naar Londen gedreven, waar ik Engelse literatuur studeerde aan de universiteit van Greenwich. Maar dat was niet de enige reden dat ik hier woonde. Ik schudde een nare gedachte van me af, borstelde mijn haren en wierp een laatste blik in de spiegel. Mijn living dead look was in ieder geval weg.

Tevreden liep ik de gang in, de statige trap midden in het huis af naar beneden, mijn neus achterna, richting de vettige geur van gebakken spek en braadworst.

Hoofdstuk 3

De deur van de keuken stond wijd open en ik liep naar buiten, de tuin in, naar het zonovergoten gazon waarop een lange gedekte tafel stond, met aan de ene kant een lange bank en aan de andere kant bijeengeraapte stoelen, waar het gezelschap onrustig maar muisstil naar me uit zat te kijken. Mijn wangen kleurden. 

'Goedemorgen,' zei ik zacht.

'Zo, leef je nog? Kolere man. We moesten allemaal wachten van Joy. En deze gast heeft honger!' zei de Zweedse, blonde klerenkast die naast Lily-Rose zat. Hij kreeg een por in zijn zij en Lily-Rose lachte me vriendelijk toe terwijl ze een stukje voor me opschoof.

'Negeer Josh,' zei ze opgewekt en ze sloeg op de bank als teken dat ik naast haar moest gaan zitten.

'Hoe kan iemand Josh negeren?' Ik schoof aan, op de rand van de harde plank. Meteen stoof Joy omhoog, hief haar theeglas en tikte ertegen met haar lepeltje.

'Gods kolere, ook dat nog,' mopperde de Zweed.

Ik grinnikte, maar zag de norse blik die Lily-Rose hem gaf.

'Ssst!'

'Vast zwanger,' fluisterde ik.

Joy schraapte haar keel. 'Lieve vrienden. Fijn dat jullie allemaal aan het ontbijt zijn gekomen. De een iets later dan de ander...'

Ze zweeg even en keek mijn kant op.

'Ja, sorry.' Ik lachte schaapachtig en schokschouderde, terwijl ik het bloed naar mijn hoofd voelde stromen.

'Ik ben blij met zulke lieve mensen om me heen. Ik ben al lang niet meer zo gelukkig geweest. Mede dankzij jullie.'

Ik hoorde nog maar de helft van wat ze vertelde. Het werd steeds meer een brij van woorden die ik maar half opving. Vermoeid steunde ik met mijn kin op mijn hand, terwijl ik probeerde mijn gaap in te slikken. Tegenover me zag ik Mercedes Sanchez, de oudste van het gezelschap, stiekem een stuk spek wegpikken. Mercedes was van middelbare leeftijd en hoorde zo'n beetje bij het meubilair. De oude vrouw met het Spaanse accent was al jaren de schoonmaakster van de McAllens en een surrogaatmoeder voor Joy. De vrouw had na het tragische ongeluk de voogdij over Joy gekregen, was ingetrokken en hielp met het huishouden. Het was haar idee geweest om het huis te verhuren aan studenten. Dankzij dit briljante plan kon Joy haar luxe levensstijl handhaven en hoefde ze geen dag te zwoegen voor geld.

'Zoals jullie allemaal weten zijn Robin en ik al een tijdje bij elkaar…' Even was ze stil.

Ik slikte, bang voor wat ging komen.

'Hij zal bij ons intrekken, want we zijn verloofd.' Met uitgestrekte hand toonde ze de ring aan haar vinger.

Ik zag dat Mercedes zich verslikte in het stuk spek en Justin, die naast haar zat, sprong op en klopte zo wild tussen haar brede schouderbladen, dat zijn bril scheef op zijn neus ging hangen.

Justin was als laatste student bij de VanBurgh Park club gekomen. Twee maanden voor het einde van het studiejaar was hij boven me komen wonen; op zolder, waar hij zich vanaf dat moment dagenlang opsloot. Ik vroeg me af wat hij daar nu precies uitspookte. Hij deed me huiveren, zonder dat ik wist waarom. Justin was een slungelige jongen, die er onverzorgd uitzag, met vette haren en net die verkeerde bril - zo'n dikke waardoor zijn priemende ogen drie keer groter leken dan ze waren. Misschien dat hij er daarom ook geen problemen mee had dat een deel van de zolder volgepropt was met dozen en oude rommel, die roken naar een vreemde mengeling van oud papier, mottenballen, schimmel en stof - herinneringen aan een huis dat vol leven was voordat het uitgewoond werd door studenten. Een tijd waarin het huis nog naar appeltaart had geroken, in plaats van naar zweetsokken en oude pizzaresten. Tenminste, dat was hoe ik me het huis in VanBurgh Park voorstelde voordat het vliegtuigdrama zich had voltrokken.

Justin was stil en teruggetrokken, een lone wolf, iemand op een verkeerd moment tussen verkeerde mensen. Toch stond hij als eerste op en liep naar Joy, schudde haar hand en maakte een praatje met haar.

'Robin maakt misbruik van haar,' fluisterde Lily-Rose in mijn oor. 'Iedereen ziet toch dat hij alleen uit is op haar geld?'

Ik knikte.

De Zweed volgde Justins voorbeeld, maar omhelsde Joy innig.

'Ik hoop dat jullie Robin net zo welkom heten als ik dat doe,' voegde Joy er deftig aan toe toen er een geroezemoes losbarstte, en toen ze eindelijk ging zitten viel iedereen aan op de toast.

Ik boog me naar haar toe terwijl ik een stuk toast op mijn bord schoof.

'Gefeliciteerd, Joy, en dankjewel voor het ontbijt.'

'Ja, ook daarvoor bedankt!' zei Josh, die weer plaatsnam. 'Je bent de beste huurbaas ooit!'

Hij zag eruit alsof hij uitgehongerd was. Hij schepte zijn bord overvol. Het puilde uit van een rare brij van ei, worst, gebakken tomaat, bonen en spek. Hij greep naar de toast en voegde nog twee sneetjes toe aan zijn gigantische ontbijt.

Alleen Lily-Rose wiebelde nerveus heen en weer. Ik kon van haar gezicht aflezen dat er iets was. Ze zou toch niet…

'Joy?'

Ik porde in Lily's zij.

'Ja?'

'Ze wil zeggen dat ze blij voor jullie is, toch?' siste ik haar toe.

Lily-Rose zag er breekbaar uit. Ik kende die blik ondertussen. De blik die aangaf dat ze iets ging zeggen wat iedereen in shock zou brengen, dramatisch en lichtelijk overdreven, zoals ze leerde in haar dramalessen. Dus schopte ik haar onder tafel, voordat ze meer zou durven zeggen.

'Over Robin…' begon ze.

'Lil!' Ik zond haar mijn woeste blik.

'Hij was gisteren in de wc met Evy en was...' Ze viel even stil, zocht naar de juiste woorden.

Dat was precies wat ik nodig had om de situatie te redden. 'Gevallen. Hij viel tegen me aan. Dronken, je weet wel. We waren allemaal aangeschoten en eh… hij viel gewoon. Kan iedereen gebeuren, toch?'

Ik hield mijn adem in toen ik zag hoe rood Joy werd. De vlekken liepen door tot in haar nek. Vanaf de andere kant van de tafel keek Justin me met een wazige blik aan. Of leek dat zo door zijn jampotglazen? Hij opende zijn mond, maar zei niets.

'Hijo puta, ik wist ut welle,' mompelde Mercedes met haar zware Spaanse accent. 'Je kunte die Robin niet vetouwen. Hij slechte man, muy, muy peligroso. Evelyn, jij vetelle het maar.'

Mercedes was de enige die mijn echte naam gebruikte, of het probeerde. Ik negeerde haar blik en vroeg me af hoe ze er ooit achter was gekomen dat ik Evelyn heette, aangezien ik alle moeite had gedaan om te voorkomen dat ze me zo zouden noemen. Eve en Evy vond ik al erg genoeg.

'Vergeet het, het was niets. Echt,' probeerde ik toen het stil bleef. Natuurlijk zou ik alles doen om te voorkomen dat Joy me uit huis zou plaatsten. 'Hij was dronken, viel tegen me aan en toen kwam Lily binnen. Toch, Lily?'

Joy stond op en zonder iets te zeggen liet ze ons achter.

'Dat heb je mooi gedaan,' beet ik Lily-Rose toe. 'Waarom zei je dat?'

'Je oet et aar zeggen,' smakte Josh.

Ik zuchtte.

'Bedankt nog voor gisteren, Josh.'

'Die klojo heeft een pak rammel nodig.'

Lily-Rose streek over zijn brede schouders. 'Als Evy dat niet wil…'

Ik kauwde langzaam mijn droge toast weg in de hoop dat ze van onderwerp zouden veranderen.

'Mercedes prate welle met aar,' zei de schoonmaakster. 'Evelyn niet bange zijn.' Ze stond op en verdween in het huis.

'Dat heeft geen enkele zin,' mompelde ik zacht.

Lily-Rose boog voorover en sloeg haar arm om me heen. 'Ik deed het voor jou, hoor. Ik weet wat ik zag, dommerd. Kom met ons mee vanavond. We kunnen je niet alleen laten nu mister creep bij ons intrekt.'

'Ach,' zei ik. 'Justin is er ook nog om me te beschermen.'

Justin keek me zo geschrokken aan dat we alle drie in lachen uitbarstten.

Hoofdstuk 4

Mijn benen voelden zwaar. Ik negeerde de pijn in mijn kuiten en de akelige steken. Die had ik altijd als ik rende. De pijn was dragelijk geworden door gewoonte, of misschien was het de stem in mijn hoofd van die fitness goeroe op YouTube die me motiverend toesprak tijdens het rennen: Gewoon door de pijn heen gaan. Je kunt het. Nog iets verder. Niet opgeven. Nog een klein stukje verder. Het ging er alleen nog maar om of ik mijn dagelijkse doelstelling zou halen. Vandaag was dat twee minuten meer dan gisteren, voordat ik mezelf afgemat een rustpauze gunde. Ik rende op de verharde weg langs mijn universiteit, dat er nu - in de zomervakantie - rustig en bijna uitgestorven uitzag, op een handjevol diehards na. De witte pilaren stonden als een Stonehenge om de universiteit heen en de hele romaanse bouwstijl ademde de sfeer van een surrealistische filmset. Het vloekte met de achtergrond van hypermoderne wolkenkrabbers in de verte.

Hier in Greenwich Park voelde ik me langzamerhand thuis. De open grasvlakte gaf me een veilig gevoel, een gevoel van thuis in Nederland, ondanks de grootte en de eenzaamheid van de overbevolkte hoofdstad van Engeland.

Ik was buiten adem en hoorde mezelf hijgen. Elke stap dreunde na in mijn hoofd. Kom op, niet opgeven. Nog drie minuten voor de pauze. Zoals altijd naar het bankje en dan weer terug naar huis rennen. Ik rende met een boog om een jong stel met een kinderwagen heen en werd bijna omver gereden door een fietser. Ik vloekte tegen hem, in het Nederlands, maar stopte toen ik merkte dat ik bijna hyperventileerde door zuurstofgebrek. Focus, Eve. Daar, daar was het al, het bankje. Er zat tot mijn ergernis een oude man op. Verdomme. Ik minderde vaart toen ik besefte dat ik er vandaag niet zou gaan zitten en trok geërgerd mijn flesje uit mijn heupgordel. In een paar slokken dronk ik de flacon half leeg.

Uitgeput liet ik me daarna achterover vallen in het gras. Het gejuich van een groep voetballende jongeren verderop trok heel even mijn aandacht. Mijn hartslag zakte en ik voelde me beter. De zachte zomerbries aaide mijn wangen en was aangenaam verkoelend. Tevreden staarde ik naar de blauwe lucht en de vreemdsoortige wolken die eraan voorbijtrokken. Buiten het gegil van het voetballende groepje en een huilende baby verderop, was het rustig in Greenwich Park. Veel rustiger dan normaal. Met mijn vingers voelde ik aan mijn pols en telde mijn hartslag. Eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig. Langzaam telde ik terug terwijl ik rustiger uit probeerde te ademen.

Ik voelde me bijna helemaal zen. Bijna, want die eikel van een Robin kwam steeds in mijn gedachten op. Hoe hij gisteravond alles deed om mijn aandacht te trekken, zijn schaamteloze geflirt, hoe hij me hielp die rode wijnvlek weg te krijgen met zout van de tequila shotjes. Man, hoeveel waren dat er geworden? Ik herinnerde me niet meer dan vlagen. Verdomme. Lily-Rose en ik hadden uitdagend staan dansen op de tafel en Josh had ons aangemoedigd.

Volgens Lily-Rose was de antipathie die ik voelde voor Robin mijn natuurlijke aantrekkingskracht voor hem. Een soort zelfbescherming, omdat ik me maar al te goed realiseerde dat ik het risico niet kon nemen om iets met hem te doen. Joy zou me meteen op straat gooien. Lily had waarschijnlijk gelijk. Ik kon Robin niet haten, niet echt.

Ik trok mijn paardenstaart strakker en net toen ik omhoog kwam, klapte er iets tegen mijn gezicht. Het voelde alsof ik tegen een muur was geknald en ik kermde het uit. Ik gaf een gil en snapte even niet wat er gebeurde, maar toen zag ik de voetbal verderop op de grond stuiteren. Ik legde mijn hand tegen mijn wang en viel terug in het gras. Het brandde en mijn lippen voelden beurs aan. Er druppelde iets warms uit mijn neus. Godver! Ik veegde het bloed weg met mijn mouw.

Iemand boog over me heen en stak me een papieren zakdoekje toe. 'Sorry! Ik zag je niet.'

Ik mompelde iets sarcastisch van "ja, en bedankt hè" en depte mijn bloedende neus met het papier. Ik voelde me licht in mijn hoofd.

'Je moet hem even dichthouden. Dat helpt.'

Hij had mijn leeftijd, schatte ik, donkerblonde verwilderde haren met wat lichtblonde plukken erin, en een joggingpak dat iets te ruim leek.

Ik gooide mijn hoofd naar achteren en kneep met het doordrenkte papier mijn neus dicht.

'Beter zo?' Hij keek me bezorgd aan.

'Et aat we,' zei ik nasaal.

'Niet echt, hè? Het spijt me echt enorm.' Hij stak zijn hand uit en trok me omhoog.

'Hier, het bloedt nog.' Hij wees naar mijn kin.

Ik veegde het bloed weg.

'Het zit ook op je kleding. Het spijt me echt. Kan ik het goedmaken? Of in ieder geval zorgen dat dat gestoomd wordt?'

'Nee, dat hoeft niet.' Ik voelde mijn lippen opzwellen en het duizelde me weer.

'Moet je naar een dokter?'

'Voor een bloedneus? Welnee.'

Hij pakte de bal van de grond en keek me onderzoekend aan.

'Zeker weten?'

Ik knikte en keek in zijn heldere, groene ogen. Hij stak zijn hand opnieuw uit.

'Gabriel Frost. Gabe voor vrienden.'

'Eve.'

'Alleen Eve? Studente?'

'Evelyn Meyer,' knikte ik. 'Ja, studente, is het zo duidelijk?'

Hij lachte zijn tanden bloot. 'Meyer? Je accent is goed hoorbaar. Je jogt vlakbij de universiteit. Misschien zodat je de weg niet kwijtraakt. Je staarde naar de wolken omdat je heimwee hebt.'

'Jee, jij bent goed,' zei ik zacht.

'Ja, best wel, hè? Mijn onafgemaakte opleiding psychologie komt me af en toe van pas. En voordat je me vraagt: "Gabe, waarom onafgemaakt?" zal ik het je uitleggen. Ik ben een beetje te fanatiek met sporten. Dat is meer mijn ding dan stilzitten.' Hij klopte op de bal.

Ik haalde mijn schouders op.

'Evy… mag ik je zo noemen? Je bent onze gast. Kan ik je misschien een tour geven? Ik ben hier geboren en kan je echt alles laten zien.'

'Nee, dank je.'

'Nou, dan noem ik je gewoon Eve. Toch voel ik me bezwaard, Eve. Er is vast iets wat ik terug kan doen. Laat het me in ieder geval proberen. Geef me een kans.'

Mijn wangen gloeiden. 'Sorry, ik… ik moet verder.'

'Ook fanatiek.'

Ik glimlachte, waar ik meteen spijt van kreeg dankzij het gloeiende getrek aan mijn lip.

'Pas voortaan op je ballen!' riep ik, terwijl ik van hem vandaan jogde.

Hij lachte en riep dat hij mijn advies zou onthouden.

Hoofdstuk 5

Het was bijna of Joy me opwachtte. 'Christus, wat zie jij eruit! Ben je door een bus geschept?' vroeg ze toen ik over de drempel stapte. Het was vast een valstrik, Robin had verteld dat ik hem verleid had. Ik moest voorzichtig zijn, dus schudde ik mijn hoofd. Meteen trok een pijnlijke steek door mijn schedel.

'Luister, Eve. Ik weet van Lily-Rose wat er gisteren is gebeurd. Ze zegt dat het haar schuld was, dat ze Josh op wilde winden, dat ze je op de tafel trok en je begon te ontkleden waar iedereen bij was.'

Ik slikte, kon me dat beeld absoluut niet meer voor de geest halen. Verdomme, waarom had ik die tequila's ook genomen? Of had Lily dit verzonnen om me te redden?

'Het zou kunnen.'

Joy schudde haar hoofd. 'Lily-Rose is een wildebras, maar ze is altijd eerlijk en open. Toch wil ik het van jou horen. Wat is er precies gebeurd? Ik wil het weten voordat Robin hier definitief intrekt.'

Ik staarde naar mijn modderige sportschoenen.

'Het is niets, Joy, echt niet. Lily morste wijn over me heen en Robin wilde me helpen. Dat is alles.'

'Er is een vreemde spanning tussen jullie. Ik voel dat soort dingen aan.'

'Geloof me, Joy. Het is geen goede spanning. Ik mag Robin niet.'

Zag ik nu opluchting in haar ogen? Het was alsof ze smolt, haar wangen kleurden en ze lachte zelfs.

'Als er wel iets is dan zou je het me zeggen, toch?'

'Natuurlijk,' loog ik. 'Maar nu wil ik graag douchen. Het bloed en het gras van me afspoelen.'

'Waar bloed je zo van dan?'

'Van een voetbal. Een of andere fanatiekeling schopte een bal tegen me aan.'

'Hè?' Haar mond stond open. 'Die moet hard zijn aangekomen. Was het expres?'

Ik draaide me om en liep naar boven, zonder antwoord te geven. In de badkamer zag ik tot mijn ergernis dat Lily-Rose weer eens mijn badjas had gebruikt. Het ding was klam en lag verfrommeld in een hoek. Mopperend stapte ik onder de douche.

Na vijf minuten draaide ik de kraan dicht, voordat het ijswater zou worden, en duwde het kleine raampje open, zodat de stoom kon ontsnappen. Ik trok mopperend de klamme badjas over mijn druipende lichaam. De damp had de spiegel boven de wasbak beslagen en met mijn mouw veegde ik het voor een deel weg. Ik bekeek mijn reflectie aandachtig. Mijn haren plakten onsierlijk tegen mijn bleke gezicht en mijn lippen zagen eruit alsof ik zojuist een botoxinjectie had gehad.

Het volgende moment was het alsof ik dwars door de spiegel heen keek. Ik zag mezelf, maar door de ogen van een ander. De ogen die terug staarden waren doods en leeg. Lippen die woorden vormden, zonder dat ik mijn mond bewoog. Vreemde strepen verschenen op het gezicht, in de vorm van een web. Ik richtte mijn aandacht op de stand van de lippen, maar de spiegel besloeg. Ik stak mijn hand uit en als vanzelf begon mijn wijsvinger letters te schrijven.

Sharon Tate…

Snel veegde ik het weg. O, nee. Niet weer. Ik wilde geen zenuwinzinking. Dat kon ik nu niet gebruiken. In gedachten kon ik mijn psychiater al horen: "Adem langzaam in en laat het toe." Maar ik wilde het niet toelaten.

Iemand tikte ritmisch op de deur en ik schrok op en keek in de spiegel. Er was niets anders te zien dan mijn eigen verbaasde gezicht.

'Evy?' hoorde ik Lily-Rose roepen.

'J-ja?'

'Josh en ik duiken zo het centrum in. Wil je mee?'

Mijn benen voelden als elastiek. 'N-nee, gaan jullie maar. Ik ben een beetje moe.'

'Het was ook best laat gisteren. Of vroeg. Zullen we anders vanavond afspreken bij Blue?'

'Nee. Ik ga niet stappen waar ik werk.'

'Crowd's Cove dan?'

'Goed.'

'Gezellig. Tot later!'

'Oké.'

Ik hoorde het getik van haar hakken de trap af gaan en verstommen. Ik draaide me weg van de spiegel, stapte de badkamer uit en liep terug naar mijn kamer. In plaats van de troep op te ruimen, nestelde ik me in bed en sloot mijn ogen. Ik voelde me misselijk, een uurtje slapen zou me goed doen, zeker nu het vanavond weer laat zou worden. Gelukkig hoefde ik toch niet te studeren nu het zomervakantie was.

Boven me kraakte het door voetstappen, het heen en weer geloop van de einzelgänger Justin. Ik staarde naar het plafond. Wat spookte die gast toch uit op zolder, de hele dag? Het was me een raadsel. Ik zag hem bijna nooit. Voornamelijk wanneer hij het huis in en uit glipte en tijdens ons zaterdagse ontbijt. Als hij maar eens van zijn kamer kwam, dan kon ik gaan kijken en er eindelijk achter komen wat hij daar uitvoerde.

De vloer piepte weer en zuchtend trok ik de deken over me heen. Negeer het gewoon. Maar met mijn handen over mijn oren ging het nog niet en geagiteerd sprong ik uit bed, greep een ongestreken jurk van de grond en trok die over mijn hoofd.

Ik kamde mijn haren glad voor de lange spiegel en gromde toen ik opnieuw geschuif boven me hoorde. Op blote voeten liep ik de smalle trap op naar de zolder. Het rook na de eerste treden al muffig en toen ik boven stond moest ik niesen. Eén kant van de zolder was afgesloten door een van spaanplaten gefabriceerde muur, de andere kant stond vol verhuisdozen, speelgoed en oude rommel. Allemaal spullen waarvan Joy geen afstand kon doen, omdat ze haar aan haar ouders herinnerden. Daarom vond ik het zo raar dat ze Justin de bovenverdieping toevertrouwde. Het kon bijna niets anders zijn dan een financiële kwestie. Het was me trouwens ook een raadsel waarom iemand hier in deze stofzooi zou willen wonen; hoewel je in Londen nog je garageboxen goed kon verhuren dankzij de belachelijke prijzen en het tekort aan woonruimte.

Ik klopte op de deur naast de spaanplaten muur. Met een ruk opende Justin hem. Hij moest erachter gestaan hebben.

'Eh…'

Ik had nu spijt dat ik naar boven was gegaan. Wat moest ik zeggen?

Hij haalde zijn bril van zijn neus, poetste het ding uitgebreid schoon aan zijn T-shirt en zette het weer op. Toen trok hij de deur helemaal open en maakte tegen mijn verwachtingen in een uitnodigend gebaar.

'Kom binnen, Eve.'

'D-dat is echt niet nodig.'

Achter zijn silhouet zag ik een enorme berg tijdschriften op de grond liggen.

'Ben je aan het lezen?'

'Zoiets. Ik verzamel strips.'

'Oh?'

'Kom maar kijken.'

Mijn hart ging tekeer. Het liefst ging ik zo snel mogelijk weer weg, maar ik kon mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Nu kon ik eindelijk in zijn kamer rondkijken.

Ik stapte zijn domein binnen. Het rook er zelfs muffer dan buiten de kamer, maar meer muf van oude kranten, zo'n geur die je alleen in vochtige schuren en oude boeken ruikt. Honderden strips lagen over de vloer verspreid.

'Waarom liggen ze allemaal open op de grond?'

Hij sloot de deur.

'Ik zoek aanwijzingen. Er zit een code in.'

'Huh?'

'Ja, kijk maar.'

Hij wees en nu zag ik pas dat er in bijna alle strips geknipt was. De iele jongen stond te dicht op me. Het verstikte me. Nerveus stapte ik opzij.

'Wat zie je?' vroeg hij met lichte opwinding in zijn stem.

Ik haalde mijn schouders op. 'Geen idee.'

'Kijk dan. Het vertelt een verhaal, maar deze plaatjes komen uit verschillende delen en uit verschillende stripboeken. Wel van dezelfde uitgever trouwens. Ik zag het vorige week ineens. De code zit alleen in de oneven edities. Zo spreken criminelen met elkaar, wist je dat? Je moet het alleen ontcijferen, en ik ben iets op het spoor!'

'Ik weet niet…'

'Kijk.' Hij wees opnieuw. 'Een patroon. Deze is bijna af. Zie je het niet? De geheime code? Het is een verhaal in een verhaal, een soort Russische poppetjes die in elkaar passen, ken je die?'

Ik slikte. 'Oké dan.'

'Zeker niet oké. Wil je niet weten wat ik heb ontdekt?'

Nee, eigenlijk wilde ik dat niet.

'Ik wilde je alleen maar vragen om iets rustiger aan te doen,' zei ik. 'Ik heb hoofdpijn en…'

Hij keek me aan alsof hij door de bliksem getroffen was.

'Ik ben bezig met een belangrijk onderzoek.'

'Ja, mooi.'

'Jezus, ik heb een schokkende ontdekking gedaan en jij begint over hoofdpijn? Dit gaat verder dan…'

Ik wilde me omdraaien, wegwezen hier, maar hij greep me vast.

'Jij komt hier niet omdat je last van me hebt, toch Eve? Je komt voor mij.'

Mijn gezicht vertrok. 'Ik weet niet hoe je op dat idee komt.'

'Uit deze strip natuurlijk. Kijk, het gaat over een studentenhuis en de hoofdpersoon…'

Ik wurmde me los en verliet zonder nog iets te zeggen zijn kamer.

Hoofdstuk 6

Toen ik Crowd's Cove binnenstapte kwam Lily-Rose met open armen op me af. 'Evy, waar bleef je nou? Wat heb je met je mond uitgespookt?' schreeuwde ze zo hard dat ze zelfs de zware basmuziek overstemde.

Josh kwam naar me toe en gaf me een speelse knipoog. De Zweedse klerenkast leek ook hier weer uit de toon te vallen. Toch had hij puppyogen en een heel betrouwbaar karakter, en zorgde hij ervoor dat ons niets kon gebeuren. Onze persoonlijke bodyguard. Met Josh erbij voelde ik me altijd veilig en durfde ik meer dan wanneer ik met anderen uitging.

'Gevallen,' loog ik.

'Sufferd.'

'Het is wel een beetje druk hier!' schreeuwde ik tegen Lily-Rose.

Ze knikte en wenkte me mee naar achteren. Josh ging ons voor. Als een sneeuwruimer liep hij door de mensenmassa heen, een pad creërend voor ons. Achterin Crowd's Cove was het donkerder, maar een stuk drukker, zeker bij de tafels, waar alles vol leek te zitten. Josh stond stil voor een tafel waar drie jonge gasten zaten. Hij vouwde zijn armen over elkaar, staarde even naar de jongens en wuifde hen toen weg. Ze sprongen op en maakten zich uit de voeten. Ik stak mijn duim op naar Josh en giechelde toen we plaatsnamen.

'We willen wat drinken, toch Evy?' schreeuwde Lily.

'Graag.'

'Josh? Haal je voor ons twee gin-tonics?'

Hij knikte en verdween in de massa. Boven het podium verderop sprong het licht aan en uit. Zwaar opgemaakte, exotisch uitgedoste figuren stonden ritmisch te dansen op de muziek. Het leken wel drag queens. Iets beneden het podium stond een massa mee te deinen op de snelle beats. Gefascineerd keek ik toe.

'Echt iedereen komt hier!' schreeuwde Lily-Rose, terwijl ze zich naar me toe boog. 'Zie je hem daar?'

'Hem?' Ik wees een man aan die me vaag bekend voorkwam.

'Mick Arrow, elke vrijdagavond op tv. Uit die politieserie.'

'Oh ja.'

'En zij… is een goede vriendin van mijn vader.'

'Mijn god. Is dat…?'

'Ja, Miss B. We gaan haar straks even gedag zeggen.'

Ik gloeide van opwinding. Lily bleek iedereen hier te kennen en ik voelde me op een vreemde manier buitengesloten. Alsof ik een indringer was, die hiervan wilde snoepen maar door de mand zou vallen als ik straks voorgesteld werd. Mijn god, hoe zou ik dat kunnen zonder knikkende knieën? Het zweet brak me uit, maar gelukkig zag ik Josh aan komen. Hij zette drie drankjes op de plakkerige tafel. Lily-Rose gooide bijna het hele glas in een keer achterover. Ik had me voorgenomen om niet zo veel te drinken als gisteren, maar nu leek die gedachte verder weg dan ooit. Als ik niet zo nerveus wilde zijn moest ik mezelf moed indrinken. Dus pakte ik het koele glas en nam grote slokken.

'Gadver, bitter,' zei ik toen ik het neerzette.

Josh lachte. 'Jij bent meer van het bier.'

Ik schudde mijn hoofd. 'Thuis drinken we niet veel. Alleen af en toe wat wijn.'

'Je spreekt het uit als wine,' corrigeerde Lily-Rose me.

'Dat zeg ik.'

'Ik wil je alleen dat accent afleren. Gekke Hollandse meid. Gaan we zo dansen?'

Ik haatte het als Lily me Hollandse meid noemde. Alsof het haar steek onder water was voor mijn onelegante manier van doen. Hoe zeer ik ook mijn best deed om haar bij te houden, ik kon onmogelijk aan haar tippen, ze bleef me ergens altijd kleineren.

'Sorry, Evy! Het was een grapje.'

Meteen pakte ik het glas en probeerde het spul met kleine slokjes naar binnen te werken. Al snel begon de zaal te draaien.

'Doen ze hier iets in de drank?'

'Geen idee. Wil je iets? Dat regel ik wel voor je.'

Ik schudde van nee en bedacht hoe dom het was om hier te komen zonder eerst te eten. Dat halve blikje doperwtjes kon ik tenslotte niet meetellen. Het was me vaak te veel gedoe om in de gezamenlijke keuken iets van een gezonde maaltijd te koken. Vaak werd het een kant-en-klaarmaaltijd en voor noodgevallen had ik altijd nog wat blikken met doperwten. Ze waren makkelijk, goedkoop en meteen eetbaar uit het blik.

'Kom op, Evy!' Lily stond op en trok me omhoog.

Ik had even geen zin, zeker niet toen ik bij het opstaan merkte dat de duizelingen erger werden.

'Gaat het wel?'

'Ja. Laat me maar even zitten. Ik heb niets gegeten. Ik kom zo, oké?'

'Sufferd.'

Ze glimlachte er lief bij en trok Josh mee, die als een schoothondje achter haar aan liep, naar de dansvloer. Meteen voelde ik me vreselijk alleen, aan dit tafeltje vol flessen en glazen, te midden van deze enorme drukte. Ik trok het drankje van Josh naar me toe en dronk het restant op. Net toen ik de laatste slok opslurpte, schoof er iemand bij me aan op de leren bank. Iemand die net te dicht tegen me aan kwam zitten.

'Jij bent het!' lachte hij me toe.

'Slechte versiertruc.'

'Nee, nee. Jij bent het. Het meisje van de bal.'

'Vreselijkste versiertruc ooit: "Het meisje van de bal".'

'Je bent nog boos op me…' 

Ik schoof mijn armen over elkaar en zakte onderuit in de bank.

'M-misschien.'

Hij wees op mijn lege glas. 'Kan ik je een drankje aanbieden? Om het goed te maken?'

Ergens was ik blij dat er iemand naast me zat. Zo zag ik er minder verloren uit en ik had best zin om iets te drinken.

Ik knikte. 'Cola light.'

Hij lachte zijn tanden bloot, knikte, stoof op en baande zich een weg naar de bar. De muziek veranderde naar een snellere beat. Ik zag hoe Lily-Rose in haar korte lila jurkje heen en weer bewoog, in de buurt van Missy B. Ze hield de bloemenkrans die op haar hoofd zat vast en haar haren wapperden ritmisch mee. De spierbundel tegenover haar bewoog zich amper en als hij al bewoog was het houterig. Ik moest lachen om het rare stel.

'Kijk eens...' Er werd een glas voor me neergezet.

'Jij bent snel.'

'En ik schop hard. Je weet nu alles van me en ik niets van jou.'

'Ik ben Eve.'

'Dat weet ik nog. Hoe kan ik dat vergeten. Ik ben Gabriel, Gabe voor vrienden, weet je nog wel?'

Hij stak demonstratief zijn hand uit en ik glimlachte terwijl ik hem schudde. Hij glimlachte terug en nam een slok van zijn bier. Ongemakkelijk. Dat was hoe ik me voelde. Ondanks dat ik het fijn vond dat er iemand naast me zat, hoopte ik dat Josh en Lily-Rose snel terug zouden komen.

'Dus je komt hier vaker?'

'Nee.'

'Ik ook niet.'

Lily draaide zich naar me toe. Ik zwaaide naar haar, maar ze reageerde niet.

'Je vriendin heeft het druk.'

Ik nam een slok. 'Zit er iets in?'

'Cola rum, toch?'

Ik zuchtte, maar zei er niets van.

'Dus, Eve… zullen we die twee eens iets laten zien? Ik heb mijn speciale danssneakers aan…'

'Ach, waarom ook niet.'

Gabe stond op en ik volgde hem naar de dreunende mensenmassa op de dansvloer. Vanaf dat ogenblik leek de tijd te versnellen. Ik weet nog dat ik Lily-Rose omhelsde, dat ze knipoogde naar mij toen ze Gabe naast me zag staan en dat Josh de nieuweling bijna wegkeek. Dat Gabe deed alsof hij dat niet zag. Daarna werd ik meegevoerd door de muziek. Ik werd de beat en niets maakte nog uit.

Hoofdstuk 7

'Eve?'

Ik snapte niet waar ik was. Een bezorgd gezicht boog zich over me heen. Gabriel. Ik herkende hem, ook al zag ik wazig en draaide de wereld om me heen. Wat deed hij hier? Dit was toch mijn kamer? Godsamme, dit was niet goed. Helemaal niet goed.

'W-wat…'

Ineens hoorde ik dat er nog iemand in de kamer was. Josh. Hoe kon ik hem over het hoofd hebben gezien? Hij kwam bij mijn bed staan en keek me bezorgd aan.

'Hé, daar ben je weer. Weet je zeker dat ik de dokter niet moet bellen?'

Ik sperde mijn ogen open, ook al hielp het niet echt. 'Wat? Nee, hoezo?'

'Oh god, Evy.' Lily-Rose boog zich over me heen en kuste mijn voorhoofd. 'Ik was zo bang.'

Nu voelde ik iets opkomen. Misselijkheid. Zuur. In schokgolven kwam het omhoog en net op tijd hield Gabe een emmer naast mijn bed, waardoor de bruinige lading niet op de vloer belandde. Ik hoorde Lily hoesten. Ze draaide zich van me weg en duwde mijn raam open. Gabriel zette de emmer neer en klopte Josh op zijn schouder.

'Deze kerel heeft ervoor gezorgd dat je thuiskwam. Een echte held. Hij heeft je het hele stuk gedragen, vanaf het punt waar we de taxi uit werden gegooid. Helaas was ik ook niet meer in staat om recht te lopen.

'Huh?'

Lily boog zich weer over me heen. 'De taxirit. Weet je dat niet meer?'

'N-nee.'

'Laat haar maar even,' merkte Gabriel op. 'Laat haar slapen. Ze is nu oké.'

'Je was buiten westen,' zei Josh.

'Lang, echt lang,' vulde Lily-Rose aan. 'We kregen je niet meer wakker in Crowd's Cove, nadat je op de dansvloer in elkaar zakte.'

'Oh, kut.'

Gabriel glimlachte. 'Maak je niet druk, Eve. Dit is duidelijk niet het werk van die bal, je hebt een flinke kater. Rust wat uit. Je hebt lieve vrienden, maar ik moet echt naar huis. Welterusten en misschien tot ziens.'

Ik hief alleen mijn hand op toen hij wegliep.

'Coole gast,' zei Josh.

'Inderdaad. Hij was erg bezorgd om je, alsof het allemaal zijn schuld was,' zei Lily-Rose.

Ik mompelde iets waar ik zelf geen wijs uit kon worden. Mijn maaginhoud kwam weer omhoog. Net op tijd drukte iemand me een glas water in mijn handen.

'Rustig drinken, kleine slokjes,' zei Josh. 'Beter zo?'

Ik knikte, iets wat ik beter niet had kunnen doen, want mijn kamer begon zo erg te draaien dat ik mijn ogen dicht moest doen.

'Laat haar slapen,' hoorde ik Lily fluisteren en het licht ging uit. Ze moest al vertrokken zijn, maar toch voelde ik nog duidelijk een aanwezigheid in de kamer.

'H-hallo?' fluisterde ik. Het klonk helemaal niet als mijn stem.

Een windvlaag trok aan me voorbij. Het is niets. Lily-Rose heeft het raam opengezet. Er is hier niemand. Toch trok ik de lakens ver over me heen. Ik voelde een warmte er dwars doorheen.

'Ga weg,' mompelde ik.

Een hand gleed over het laken. Ik kroop ineen in de foetushouding en sloeg beschermend mijn handen over mijn hoofd maar het laken schoof langzaam van me af.

Ik gilde en meteen greep een hand me bij mijn keel, kneep hem dicht tot ik alleen nog een raar verstikt geluid kon maken. Ik wilde mijn belager wegslaan met mijn handen, maar iets hield me tegen. Ik wilde schoppen, maar mijn benen zaten vast en ik lag daar maar: wachtend tot de dood me greep.

'Laat het toe en ik verlos je van het duister,' fluisterde een vertrouwde mannenstem.

Ik wist niet waar hij het over had. In mijn hoofd gilde ik hem toe: 'Laat me los! Laat me gaan!' Maar er kwam geen enkel geluid meer uit me.

Een lichtstraal scheen in mijn gezicht. Geërgerd trok ik de deken over me heen, maar het bleef te licht in de kamer. Mijn hoofd voelde aan alsof het onder een steen had gelegen, zwaar en beurs. Ik hoestte en moest slikken om mijn maag niet opnieuw leeg te kotsen. Verdomme, nu moest ik er wel uit om te plassen. Lange tijd had ik me niet zo beroerd gevoeld.

Voorzichtig opende ik mijn ogen en trok de deken van me af. Het felle zonlicht deed pijn aan mijn ogen. Stom gordijn ook! Ook al woonde ik hier nu al een paar maanden, nog steeds had ik niets gedaan aan het probleem van de veel te dunne stof. Ik kreunde toen ik omhoog kwam en moest me vastgrijpen aan de spijlen van het bed, maar ik dwong mezelf omhoog. Schuifelend op mijn blote voeten liep ik naar de wastafel, liet wat ijskoud water over mijn handen stromen en spoelde er mijn gezicht mee af. Daarna bekeek ik mijn nek, waar niets te zien was.

'Stomme nachtmerries!'

Iemand klopte op mijn deur.

'Ik kom zo.'

Mijn stem klonk schor.

Toen ik me te snel omdraaide, moest ik me vastgrijpen aan de wastafel om niet om te lazeren. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat er een envelop onder mijn deur door werd geschoven. Langzaam schuifelde ik ernaartoe en trok de deur open. Niemand te zien, dus sloot ik de deur, pakte de envelop van de grond, scheurde hem open en las de handgeschreven tekst.

Eve,

Gisteren heb ik een voetbal tegen je gezicht geschopt en vielen mijn drankjes blijkbaar helemaal verkeerd. Misschien wil je me de kans geven om het goed te maken? Wat dacht je van bowlen? Of pizza? Het mag natuurlijk ook iets anders zijn. Omdat ik alleen weet waar je woont en geen nummer van je heb, geef ik je mijn nummer. Als je zin hebt om iets te doen, bel me dan op 06 30002000.

Gabriel (Gabe voor jou)

Bowlen? Pizza? Gadverdamme. Ik moest er niet aan denken. Maar ik zou Gabe bellen om hem te bedanken voor zijn hulp en omdat hij de moeite had genomen om een briefje voor me achter te laten. Het makkelijke nummer had ik meteen in mijn hoofd zitten. Toch vouwde ik de brief netjes op, kroop terug in mijn bed en trok de deken over me heen. De brief legde ik onder mijn kussen.

Hoofdstuk 8

'Kut!' Met een ruk draaide ik me om naar de wekker. Het was verdomme al half elf 's avonds! Ik sprong uit mijn bed. In paniek zocht ik kleding bij elkaar. Een spijkerbroek en erboven een zwart T-shirt. Ik was te laat. Veel te laat. Mijn dienst was om negen uur al ingegaan. Jezus Christus, Rooney zou laaiend op me zijn.

Ik rende naar de spiegel en draaide mijn lange haar in een staart. Tijd om mijn tanden te poetsen nam ik niet. De knagende honger herinnerde me eraan dat ik mijn lichaam tekort deed en nodig iets moest eten. Van onder uit mijn nachtkastje trok ik een rol koekjes en propte er meerdere in mijn mond terwijl ik naar beneden rende.

Onderweg groette ik Joy die me verbaasd aanstaarde en haar mond bewoog, alsof ze iets wilde zeggen. Ik gaf haar de kans niet. In het halletje trok ik mijn fietshelm van de plank en sloeg mijn reflecterende regenjack om. Ik opende de deur en vloog de drie trapjes af naar beneden. De zomerwarmte hing nog steeds in de lucht. Het was een zwoele avond. Mijn fiets stond voor het huis, verstopt tussen de struiken, zodat voorbijgangers het oude ding niet opmerkten. Hoewel ik had ondervonden dat fietsen in London levensgevaarlijk was, weerhield het me er niet van om met het oude barrel door het verkeer te manoeuvreren. De eerste week was ik al door een auto geschept. Gelukkig was het een Smart en reed het ding zacht. Ik had er alleen een naar litteken aan overgehouden op mijn rechterknie. Joy was zelfs boos op me en zei dat ik gek was. Maar de fiets gaf me een stukje vrijheid dat ik niet op wilde geven. En ook belangrijk: het herinnerde me aan thuis.

Ik sprong op het roestige ding, ademde de zwoele avondlucht tot diep in mijn longen en fietste VanBurgh Park, met de statige herenhuizen, uit. Onderweg passeerde er een rode bus en ik volgde de weg naar rechts bij de chinees op de hoek. Mijn trappers draaiden als een bezeten rad rond.

Mijn hoofd gloeide toen ik aankwam bij Blue, de bar waar ik werkte, en mijn fietshelm afzette. Zweet liep van mijn voorhoofd en mijn paardenstaart zat los. Van buiten zag ik al dat Blue behoorlijk vol zat. Het was een plaatselijke trendy bar, net buiten het centrum, waardoor het niet de toeristen trok, maar vooral de jongeren uit de buurt. Zodra ik een voet over de drempel zette kwam er een gezette man op me af gevlogen. Zijn norse blik zei al genoeg. Hij wees naar buiten en gehoorzaam volgde ik hem.

'Waar de fuck heb jij gezeten?'

De ader in zijn nek was opgezwollen.

Ik kon nog ontsnappen. Op mijn fiets springen en als een gek wegfietsen. Ik deed het niet want ik had deze baan nodig. Hoe zou ik anders kunnen eten en stappen?

'Ik, eh, ik heb me verslapen.'

'Verslapen? Weet je wel hoe laat het is?'

Ik schokschouderde.

'Nou missy, dan kan je vanaf nu heerlijk uitslapen. Je bent ontslagen. Dit is al de vierde keer. Ik heb niets aan onbetrouwbaar personeel.'

'M-maar… Rooney…'

Hij hief zijn hand op en liet me niet uitpraten. 'Nee, ik heb er genoeg van. Door jou loopt mijn planning altijd fout. Zie je dat daarbinnen? Dat heet chaos.'

Ik sloeg mijn ogen neer om zijn woedende blik te ontwijken. 'Het spijt me. Echt, het zal niet meer gebeuren.'

'Daar red je het niet mee deze keer. Je bent ontslagen.'

'Dave, toe. Geef me nog één kans. Het spijt me echt. Ik heb deze baan nodig.'

'En ik heb iemand nodig die op tijd komt.'

'Alsjeblieft, 'smeekte ik. 'Geef me deze laatste kans. De aller-allerlaatste. Ik beloof je dat ik nooit meer te laat zal zijn.'

De stevige man zette zijn handen in zijn zij, waardoor hij eruitzag als een Michellinmannetje. Hij draaide met zijn ogen. Ook al was hij kleiner dan ik, toch was ik bang voor hem als hij zo tekeer ging.

'Nee, Eve. Ik herinner me dat je vorige week ook smeekte, en de week daarvoor. Ik heb je genoeg kansen gegeven en nu zijn ze op. Ik laat verdomme niet meer over me heen lopen.'

Ik wilde in tranen uitbarsten. Hysterisch tegen hem tekeer gaan. Alleen om hem op andere gedachten te brengen. Maar ik deed het niet.

'En nu?'

Lily-Rose boog zich zo dicht naar me toe dat ik de neiging kreeg om verder in de hoek van de bank te schuiven. De tv stond aan, hard. Er was een of ander reality programma op waarin buren tegen elkaar tekeer gingen. Ik had maar half gevolgd waar het over ging, er kwam vooral veel geblèr vanaf in een plat Engels accent dat ik niet herkende. In de keuken rommelde Joy in de keukenkastjes. Ze maakte vast ontbijt voor Robin, die buiten in de tuin de krant zat te lezen en af en toe opkeek, zodat ik snel deed alsof ik tv zat te kijken. Het zweet liep nog over mijn rug van het joggen. Ik had het rondje nodig gehad om alles weer helder te krijgen in mijn hoofd, na mijn ontslag van gisteravond.

'Geen idee wat nu. Misschien moet ik het Joy vertellen?'

'Ben je gek of zo?' fluisterde ze. 'Sinds dat voorval met Robin zoekt ze naar redenen om je uit huis te zetten. Ze is fucking jaloers!'

'Nergens voor nodig. Ik wil niets met die engerd.'

Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd.

'Maak jezelf dat wijs, Evy. Iedereen hier heeft ogen in zijn hoofd en Joy is niet gek. Ze doet alles voor hem. Kijk dan.'

Lily-Rose wees naar de keuken waar Joy op dat moment sinaasappels doormidden sneed en uitperste.

'Ik moet gewoon een nieuwe baan vinden. Snel, heel snel. Kun jij me ondertussen niets lenen? Dan kan ik gewoon de huur betalen.'

Lily-Rose keek me doordringend aan. 'Josh krijgt ook nog geld van je. Hij heeft gisteren alles voor je betaald, de taxi, de drankjes. Sorry, maar ik vind dat je hem eerst terug moet betalen. Ik kan je niet steeds blijven helpen.'

Ik knikte. Natuurlijk had ze gelijk. Ergens schaamde ik me dat ik het haar vroeg.

'Dan moet ik Joy vertellen dat ik mijn baan kwijt ben en dat de huur later komt.'

'Niet slim, Evy. Soms moet je iets minder eerlijk zijn. Zeg gewoon niets.'

'Dan komt ze weer aan de deur voor de huur.'

'En als jij nu eens niet thuis bent? Stel dat je op zoek gaat naar een zomerbaantje?'

'Alsof die voor het oprapen liggen.'

'Als je niet gaat zoeken, zal je ook niets vinden. Ga je douchen, kleed je om en ga dan meteen.' Ze lachte, liep de trap op naar boven en riep achterom: 'Mocht het niet lukken dan weet ik nog wel iets… Ik heb zo mijn connecties.'

'Hé.'

Vanuit het niets stond hij daar, alsof hij in de hal had staan wachten tot Lily-Rose was verdwenen. 

'Hoi, Justin.'

'Gesport?'

Ik haalde mijn schouders op.

'Ik eh... ik wil je mijn excuses aanbieden.'

'Dat hoeft niet.'

'Jawel. Ik gaf je een verkeerde indruk.'

Hij schuifelde dichterbij, gluiperig als een slang. Misschien moest ik hem maar gewoon negeren? Ik keek door het raam naar buiten, naar de zonovergoten achtertuin, waar Joy aanschoof bij Robin. Verdomme, waarom bleef die Harry Potter lookalike nou voor me staan?

'Sorry, Justin. Dit is niet het juiste moment, ik moet gaan douchen.'

'Is er dan ooit een goed moment om een excuus te aanvaarden?'

'Luister. Ik heb geen idee waar je het over hebt. En wat maakt het eigenlijk uit wat voor indruk ik van je heb?'

'Ik...'

'Luister eens. Het maakt me echt niets uit wat je doet. Als jij graag leest en in strips knipt, moet je dat helemaal zelf weten. Het is niet een of ander staatsgeheim of zo.'

Hij keek me geschokt aan.

'Jawel, ik heb iets gevonden, Eve. Het is wel degelijk geheim en ik hoop dat je het wilt bekijken.'

Waarom ik? schoot het door me heen. Waarom trek ik toch altijd van die vreemde types aan?

'Je vindt me raar en vervelend.'

'Ik heb gewoon andere dingen aan mijn hoofd. Zoals hoe ik in godsnaam deze maand doorkom.'

'Geldproblemen?'

'Ja. Maar daar wil ik niemand mee belasten.'

'Dat doe je niet.'

Hoe kwam ik van hem af? Misschien moest ik gewoon opstaan en naar mijn kamer lopen.

De schriele jongen kwam naast me zitten. Hij vouwde zijn handen en keek me indringend aan. Het voelde zo ongemakkelijk dat ik mijn adem inhield.

'Ik wil je wel geld lenen.'

'Ik eh… zo erg is het niet.'

Ik stond abrupt op en maakte me alsnog uit de voeten.

Hij riep me na: 'Laat me je helpen, Evy.'

Kippenvel trok over mijn hele lichaam en het kwam niet door het zweet. Hij bezorgde me een beklemmend gevoel.

'Mooi niet,' fluisterde ik terwijl ik de tuin in liep. 'Ik regel mijn zaakjes zelf wel.'

Hoofdstuk 9

'Jij ziet er hongerig uit.' Joy lachte als een boer met kiespijn toen ik voor haar aan de picknicktafel stond.

'Pak maar wat, hoor,' zei ze. Haar woorden waren vriendelijk, maar haar toon was ijzig.

Robin grijnsde van achter zijn krant. De boze frons van Joy ontweek hij.

'Ik eh… ik wilde je even alleen spreken.'

Robin sloeg de krant dicht, sprong op, nam zijn beker koffie mee en gaf me een knipoog toen hij naar binnen liep. Rode plekken sprongen in Joys gezicht en nek. Verlegen nam ik plaats. Was dit wel het juiste moment? Natuurlijk niet. Ze schoof de broodmand voor mijn neus en wees erop.

'Tast toe, anders gaan ze de vuilnisbak in.'

Ik had honger, dus ik trok twee zachte broodjes naar me toe en belegde ze met ham. Joy keek sprakeloos toe hoe ik een heel broodje binnen een minuut naar binnen werkte.

'Godskolere, jij bent uitgehongerd.'

Ik lachte schaapachtig en Joy schoof een kop thee naar me toe. Pas toen ik het broodje wegspoelde boog ze voorover.

'Wat wilde je bespreken?'

Ik zuchtte, ging rechtop zitten en schraapte mijn keel. In mijn achterhoofd hoorde ik de waarschuwing van Lily-Rose. Maar ik moest het Joy vertellen, anders had ik geen rust.

'Ik eh… Nou, ik-ik ben ontslagen.'

'Dus?'

'Nou. Ik vroeg me af of eh… of ik een week of twee… of misschien drie uitstel kan krijgen.'

'Uitstel?'

Ik voelde mijn wangen rood worden. 'Dat ik je volgende maand de huur betaal in plaats van volgende week.'

Ze schudde haar hoofd. 'Dat kan ik echt niet doen.'

'Maar ik heb bijna alles afgelost.' Mijn mondhoeken gingen als vanzelf naar beneden. Ik kreeg een brok in mijn keel.

'Je loopt ook steeds achter.'

'Ja, en? Uiteindelijk betaal ik je toch alles? Heeft dit met Robin te maken?'

Ze stootte haar kopje om. Depte nerveus de thee die over de tafel liep op met een doek. 'Hoe kom je daarbij?'

'Nou…' Ik maakte die zin niet af. Misschien zou ik het met een tegenargument alleen erger maken. 'Toe, alsjeblieft, Joy! Als ik vandaag een baan vind dan krijg ik pas over een paar weken mijn eerste loon…'

Joy stond op en laadde het dienblad vol met beleg. Toen keek ze me indringend aan. 'Weet je Eve. Je moet eens leren verantwoordelijk te zijn voor jezelf. We helpen je niet door je steeds geld te lenen.'

Ze klonk als mijn vader. Zijn woorden schoten door mijn hoofd. "Ik help je niet door je steeds geld te geven. Kom maar terug als je het niet redt." Nee, dat wilde ik absoluut niet.

'… en daarom zal ik je helpen door geen uitstel te geven en je net zo te behandelen als de anderen in dit huis. Als je volgende week de huur niet betaalt, verhuur ik jouw kamer aan iemand die wel alles op orde heeft.'

'Dat kun je niet menen.'

'Oh, zeker meen ik het. Waarom vraag je het anders niet aan je ouders?'

Ze liep weg en sloeg de deur hard achter zich dicht.

Verloren bleef ik achter, starend naar het gazon en de hangmat die we vorige maand gezamenlijk hadden gekocht.

Ik wilde hier niet weg. Had ik verdomme maar naar Lily-Rose geluisterd.

Ik liep naar de hangmat en liet me erin glijden. Voor even verzonk ik in mijn eigen misère. Op de achtergrond hoorde ik het breken van glas. Daarna begon Joy een tirade. Het deed me goed. Ik sloot mijn ogen terwijl ik haar de scherven bij elkaar hoorde vegen.

'Hé, schoonheid.'

Een indringende geur. Precies dezelfde als een paar nachten geleden, toen hij me in de wc tegen de muur drukte en in mijn nek kuste. Ik zei niets, in de hoop dat Robin me alleen zou laten.

'Je maakt niet echt veel vrienden.'

Ik zuchtte, hees mezelf overeind en gaf hem een norse blik. Natuurlijk vond ik hem leuk. Knap, donker en zelfverzekerd, helemaal fout, precies het type waar ik voor viel.

'Wat moet je?'

Hij schonk me een glimlach. 'Oei. Met het verkeerde been uit bed gestapt?'

'Wat dan nog?'

'Ik eh… eigenlijk kwam ik je mijn excuses aanbieden.'

'Trek een nummertje.'

'Een nummertje? Hm.'

Ik rolde met mijn ogen.

'Sorry. Het was niet mijn bedoeling… dat wat er gebeurde in de wc. Ik dacht…'

'Hm?'

'Nou ja, ik dacht dat jij het wilde. Je gaf me dat idee.'

Mijn wangen gloeiden en ik voelde me vreemd. Misselijk, maar op een fijne manier. Niet doen! Gewoon niet reageren, het is vast een valstrik.

'Dat had je fout,' loog ik.

'Blijkbaar. Het spijt me echt. Ik doe nooit iets tegen iemands zin, maar bij jou…'

'Wat?'

'Dat weet je.'

'Hier heb ik geen zin in, Robin. Je speelt spelletjes met me. Met iedereen.'

Ik sprong uit de hangmat, maar merkte net te laat dat mijn voet bleef haken, waardoor ik voorover kieperde. Twee handen grepen me net op tijd vast en trokken me omhoog. Robin keek me indringend aan, maar liet me los toen ik aangaf dat ik kon staan.

'Je kunt het niet verstoppen, Evy,' ging hij verder. 'Ik zie het in je ogen. Dezelfde blik als eergisteren. Hebberig, hongerig. Ontken het maar niet, je vindt me leuk.'

Ik balde mijn vuisten. Bijna had ik hem een mep verkocht. Of misschien had ik hem omhelsd. Hem gekust. Net zoals een paar dagen terug.

'Je hebt het fout, Robin. Ik ben niet zoals al je andere zielige versiersels.'

'Je kunt me niet haten. Niet echt.'

Onverschillig haalde ik mijn schouders op.

'Evy, doe niet zo. Ik heb het gehoord van Joy. Ze is boodschappen doen, dus we kunnen vrij praten.'

'Ze wil me weg hebben.' Tranen schoten in mijn ogen.

'Niet huilen. Dat laat ik niet gebeuren.'

Een warm gevoel overspoelde me. Had ik me zo in hem vergist? Hij veegde een traan van mijn wang, pakte mijn gezicht vast en drukte zijn warme lippen tegen die van mij voor ik me kon verzetten. Daar was het weer. Alles tintelde, tot in mijn benen die elk moment onder me vandaan konden vallen. Eindelijk voelde ik me veilig. Voordat ik het zelf besefte sloeg ik mijn armen om zijn nek en beantwoordde ik zijn kus. Mijn hart klopte zo hard dat ik dacht dat het zou ontploffen. Nee Evy, wat doe je nu? Dit kan niet. Zo ben ik niet.

Robin liet me los. 'Is er iets?'

'J-ja. Nee. Ik weet niet…'

'Gaat het wel met je? Je ziet zo bleek.'

'Er was…' Ik zuchtte diep en kwam traag uit mijn woorden. 'Er is iets gebeurt met me, voordat ik hier kwam. Hij, hij…'

Robin streek zacht over mijn wang. 'Ja?'

'Nou, ik wil eerlijk tegen je zijn. Ik had problemen in Nederland. Iemand, een man, heeft me…' Mijn adem stokte in mijn keel, woorden die ik uit wilde spreken werden ingeslikt, maar mijn blik zei genoeg.

'Je bent verkracht? Is dat het?'

Ik knikte, schokkerig, bijna houterig. 'Ik denk het wel.'

'Je denkt het?'

'Ja. Het kwam er bij therapie pas uit. Ik had het verdrongen. Maar daarna kwamen er dreigbrieven, rare telefoonberichten en toen - toen ben ik hiernaartoe gekomen.'

Hij liet me los en keek me verbijsterd aan. 'Wacht. Wat bedoel je? Dat je gevlucht bent?'

Ik beet op mijn lip om mijn tranen in te houden. 'I-ik ben soms zo bang en in de war. S-sorry, ik had het je niet moeten vertellen.'

Hij gleed met zijn hand over mijn wang. 'Ik ben blij dat je het deed, Eve...'

'Ja?'

'Je kunt me vertrouwen. Ik doe alles wat je wilt en niets wat je niet wilt…'

Ik knikte.

Hij trok me mee, naar binnen, door de keuken, richting de slaapkamer op de benedenverdieping; naar Joys domein.

'I-ik weet niet… J-joy,' fluisterde ik toen Robin de deur sloot en me op het bed trok.

'Ssst.'

Hij kuste mijn nek, zachtjes. Ik kreunde en vergat dat het niet kon. Zijn lippen waren overal. In mijn nek. Op mijn borsten. Handen die onder mijn blouse grepen. Strelende vingers gleden over mijn gespannen lichaam, zoekend naar de juiste plekken. Knedend, in al het zachts dat aan me zat.

'Robin…'

Hij maakte zich van me los en trok mijn broek omlaag. Handig, in een vloeiende beweging. Te handig. Nerveus en vol twijfel sloeg ik mijn ogen neer toen hij een condoom uit zijn zak trok. Hij boog over me heen, fluisterde 'ik doe het zachtjes' in mijn oor en probeerde mijn twijfel weg te kussen. 'Je kunt me niet meer haten.' Zijn kleffe lichaam plakte tegen me aan.

'Net als alle anderen?'

Hij glimlachte. 'Ik hou van mooie vrouwen.'

Ik sloeg hem op zijn wang en kreeg een verwarde blik als antwoord. Meteen daarna die glimlach.

'Ik haat je,' zei een stem.

Het was mijn stem, maar het klonk alsof hij van een ander was.

Hij kuste me vurig, alsof er niets gebeurd was en toen wist ik dat mijn haat het nooit zou winnen - ik kon alles vergeten - vandaag wel. Zijn handen gleden naar beneden en ik verstijfde.

'Rustig, Evy. Laat het los,' fluisterde Robin in mijn oor. 'Zeg dat je me wilt.'

'Ik…' maar verder kwam ik niet.

Hij drukte zich stevig tegen me aan, zodat ik gaan kant op kon.

'Ik wil het je horen zeggen, Evy. Ik wil dat je zegt dat je het zelf wilt, anders doe ik het niet.'

Ik sloot mijn ogen en gaf een gedempt, hoog gilletje toen hij me zachtjes in mijn nek beet. Meteen liet hij me los.

'N-niet stoppen, Robin.'

'Zeg het...'

Ik glimlachte.

'Je plaagt me, Evy.'

'Wat als Joy terugkomt?' piepte ik, hoewel ik twijfelde of het me nog wel interesseerde of ze ons betrapte.

'Joy en ik hebben een speciale relatie, ze weet hoe ik over anderen denk en ze vindt het niet erg. Maar elke keer als ik het met Joy doe, denk ik alleen aan jou en wat ik met je wil doen.'

Op dat moment hoorde ik iemand de kamer binnenkomen. Ik verstijfde.

'Joy!' riep ik geschrokken.

Robin ging gewoon door met strelen. Het was zo absurd dat ik niet wist wat ik moest doen. Joy stond daar maar, met grote ogen, aan de rand van het bed. Haar mond trilde.

Eindelijk had Robin door dat Joy er stond. Hij rolde van me af en liep naar haar toe, terwijl ik het laken over me heen trok. Mijn gezicht gloeide.

Ik verwachtte gescheld, gevloek, geschreeuw, in ieder geval een of andere reactie, maar Joy bleef daar naar me staan kijken. Robin ging achter haar staan, raakte haar aan en fluisterde iets in haar oor. Haar blik dwaalde naar een knuffelbeer boven op de kast, alsof ze die om toestemming moest vragen. Zenuwachtig onderdrukte ik een giechel. Joy sloot haar ogen toen Robin haar jurk over haar hoofd trok.

Robin trok Joy mee op het bed. Hij boog zich over haar heen en begon haar borsten te kussen. Mijn god. Gingen ze het doen? Waar ik bij was?

Dit was het punt waarop ik op moest springen, weg moest lopen. Ik deed het niet; bang om op straat gezet te worden, dus bleef ik liggen toen Joy me aanraakte. Ik hoorde Robin op de achtergrond zacht fluisteren dat ze het goed deed.

'Verzet je niet,' mompelde Joy. 'Dankzij Robin mag je blijven. Je hoeft me de komende maand niet te betalen als je meewerkt.'

'M-meewerkt?' zei ik buiten adem. 'Wat bedoel je?'

'Je moet ons bevredigen.'

'W-wat?'

'Ja. We doen het ook met anderen. Of dacht je soms dat je Robin voor jezelf mocht houden?'

Mijn hele lichaam trilde en wist niet meer of het van de spanning of van de angst was: dit wilde ik niet! Maar ik wilde ook niet terug naar Nederland. Ik wilde hier zijn en ik had daar heel wat voor over.

Hoofdstuk 10

Ik staarde voor me uit. Alles aan mijn lichaam gloeide nog na, zelfs een uur na de koude douche.

'Je hebt wat?'

'Je lijkt geschokt. Robin heeft ervoor gezorgd dat ik mag blijven. Joy zou me zonder pardon op straat geflikkerd hebben.'

'Maar als ik het goed begrijp ben jij nu dus hun persoonlijke seksslaaf?' Lily-Roses mond bleef open staan toen ze het uitsprak.

Ik haalde mijn schouders op. 'Robin maakte het goed, ik vond het niet echt erg.'

Lily-Rose overhandigde me hoofdschuddend een kopje thee. We zaten op de grond in haar kamer, in wat ze haar Japanse zithoek noemde. Ik noemde het gewoon een tapijt met kussens. Voor me stond een krat dat ze bedekt had met een kleedje. Daarop stond een kan thee te dampen boven een waxinelichtje.

'Dank je.'

Voorzichtig blies ik in het gloeiende water.

'Je hebt echt een vriendje nodig, Evy. Je speelt met vuur.' Ze stond op, liep naar haar boekenplankje en verschoof het beeldje van de uil dat de boeken op hun plaats hield.

'Het was mijn eerste trio,' zei ik zacht.

Lily-Rose liep naar me toe en legde haar hand op mijn schouder. Ze boog voorover, nieuwsgierig als altijd.

'Vertel me alles. Hoe was het?'

Ik haalde mijn schouders op toen ze weer tegenover me plaatsnam en me indringend aanstaarde.

'Dat kan ik moeilijk uitleggen.'

'Probeer het.'

Ze lachte raar en keek langs me heen, alsof iets achter me veel interessanter was.

'Het was… het was, ik weet niet…'

'Lekker?'

Ik beet op mijn lip en zocht naar de juiste woorden.

'Ja, toch? Ik zie het aan je, Evy.'

'Als je het zo graag wilt weten moet je het eens zelf proberen.'

Ze gaf me een veelzeggende knipoog. 

'Oh? Dat heb je dus al gedaan.'

Ze humde instemmend. 'Maar van jou had ik het niet verwacht.'

'Nou, ik ook niet.'

'Wie weet wil je eens mee op de Net X?'

'Eh… Net X? Ik heb geen idee waar je het over hebt.'

Ze antwoordde niet en staarde weer naar een punt achter me. Ik werd zenuwachtig van haar afwezige blik.

'Trouwens, weet je wie me geld wilde lenen?' veranderde ik handig van onderwerp.

Lily-Rose knoeide thee over haar broek en vloekte.

Ik wachtte geduldig tot ze haar kopje naast zich neer had gezet. 'Justin.'

'Mr. Creep? Echt?'

Ik knikte en blies de stoom uit mijn thee.

'Had hij het niet over een code in strips?'

'Ja, in zijn manga strips. Hij vroeg me op zijn kamer te komen kijken.'

Ze schudde haar hoofd. 'Ik weet niet wat ik van hem moet denken. Zonder Josh zou ik me soms best onveilig voelen in dit huis.' Ze zweeg even. 'Je doet toch wel je deur goed op slot, hè Evy?'

'Natuurlijk.'

'Waarom bel je die ene jongen niet op? Hoe heet hij ook alweer? Gabe? Hij was echt super lief, en belangrijker: hij was echt bezorgd om je. Kijk, dat snap ik dan weer niet van je.' Ze zuchtte. 'Je trekt de verkeerde mannen aan. Fouter dan Robin kan het bijna niet worden.'

Natuurlijk had ze gelijk. Dat wist ik ook wel.

'Slecht voor je karma allemaal, Evy.'

'Ik geloof daar niet in. Net zo min als jij in voorspellende dromen gelooft. En weet je, ik heb me in Robin vergist. Hij helpt me hier te blijven.'

'Nee, Evy. Je hebt je niet vergist. Jij… je…' Ze maakte haar zin niet af, zette haar kopje terug en streek over mijn arm. 'Ik wil echt het beste voor je. Dit kan zo niet doorgaan. Je maakt wolven hongerig. Denk je dat het hierbij blijft? Vanaf nu ben je hun slaaf.'

'Echt niet.'

'Jawel!'

'Wat moet ik anders?'

Lily-Rose keek me met haar grote blauwe ogen onderzoekend aan.

'Weet je wat? Ga overmorgen mee. Dan stel ik je voor aan de juiste mensen. Je bent er klaar voor.'

'Waarvoor? Waar heb je het over?'

Lily-Rose pakte haar Japanse mok op en nam een grote slok. 'Hm, lekker, wil je nog een beetje thee?'

'Nee. Je ontwijkt mijn vraag.'

'Het is een besloten feest. Martin Dumont - een kennis van mijn pa - is een soort regisseur en hij kent echt iedereen. Ik neem je gewoon mee en stel je voor. Toe, zeg ja.'

'Een soort regisseur?'

'Ja.'

'Dus je nodigt me uit voor een besloten feest van je vader?'

'Zo ongeveer,' knikte ze. 'Kom op, ga mee.'

'Hm. Besloten zei je toch?'

'Kom op, Evy. Ik regel het wel.'

'Ach, waarom niet.'

Ze sprong op, trok me omhoog en omhelsde me zo hard dat ik bijna omviel.

'Je maakt me wel erg nieuwsgierig, Lily.'

'Je zult er geen spijt van krijgen.'

Toen ik mijn kamer betrad vloekte ik in mezelf omdat ik blijkbaar opnieuw had vergeten de deur af te sluiten. Het stonk er naar zweet en ongewassen kleding. Wat overigens niet zo verwonderlijk was. Ik opende het raam en meteen trok er een warme stroom buitenlucht naar binnen. Klef en warm, benauwend. Er kwam een knoflooklucht uit de keuken. Joy was vast het avondeten voor Robin en haar aan het maken. Ik had geen zin om naar beneden te gaan en tv te kijken met de kans ze tegen het lijf te lopen. Wat moest ik dan zeggen?

Ik snoof de lucht van kruiden op. De kramp in mijn maag herinnerde me eraan dat ik vandaag alleen maar twee broodjes met ham had gehad. Ik stond op en dook onder in mijn kast waar ik nog een blikje tonijn had liggen. Maar er lag niets meer. Ook de laatste erwtjes waren verdwenen.

'Wat vreemd,' zei ik hardop.

Ontgoocheld pakte ik mijn mobieltje en scrolde door het menu. Dan maar een pizza bestellen met mijn laatste geld.

Hoofdstuk 11

Mijn oog viel op een nieuwe naam in mijn contactenlijst:

Gabriel Frost. Bel me als je beter bent.

Wat raar. Ik kon me helemaal niet herinneren dat hij mijn mobiel te pakken had gekregen.

'Hoe ken jij mijn wachtwoord?' fluisterde ik.

Mijn vingers gleden over het telefoonicoontje en onmogelijk snel nam hij op.

'Dat duurde lang.'

'Eh, hallo?'

'Voel je je eindelijk wat beter?'

'Huh? Ken je mijn nummer?'

'Je gaf het me zelf. Weet je dat niet meer?'

'Nou…'

'Geen probleem, Evy. Ik ben blij te horen dat het beter met je gaat.'

Ik ging zitten en staarde naar buiten, naar de lichten in de verte. Naar de silhouetten in de huizen aan de overkant. Gezinnen aan tafel, die leken op uit karton geknipte figuren in een mysterieus schimmenspel, waar ik onuitgenodigd deel van uitmaakte.

'Weet je nog wat je tegen me zei toen je me het nummer gaf?'

Ik besloot niets te zeggen.

'Nee dus. Jammer. Zullen we het anders opnieuw proberen? Met een schone lei beginnen. Dan doen we alsof we elkaar voor het eerst ontmoeten en vergeten we dat ik je een bloedneus schopte, of dat jij over me heen kotste.'

'Oh, god. Heb ik dat gedaan?'

'In de taxi.'

Mijn wangen gloeiden.

'Maar ik had het verdiend,' grapte hij.

Schaapachtig lachte ik terug. Wat kon ik zeggen?

'Vind je het geen goed idee? We raken door onze eerste indrukken heen. Mijn eerste indruk is helemaal mislukt en de tweede ook. Ik wil een nieuwe kans, om alles goed te maken. Toe, Evy.'

'Ik weet het niet.'

'Waarom niet?'

'Het is…'

'Je hebt een vriendje?'

Ik zuchtte.

'Oei. Dat klinkt niet alsof jullie het leuk hebben.'

'Nee. Er is niemand,' loog ik. 'Laten we iets afspreken.'

'Echt?'

'Ja.'

'Bowlen?'

'Nee. Maar wat dacht je van pizza?' vroeg ik.

'Als ik het goed kan maken met een pizza…' Even bleef het stil, '… dan doet me dat veel plezier.

'Afgesproken.'

'Er is nog wel iets.'

'Oh, wat dan?'

'Ik werk in een pizzeria. Wist je dat ik de beste pizza's van Londen maak?'

'Serieus?'

Hij humde instemmend. 'Ik regel wel wat met mijn baas. Zal ik de pizza langsbrengen, als een echte koerier?'

'Eh…' Het liefst had ik "nee" geroepen, want waarom niet ergens anders afspreken? Maar die knagende honger kwam weer opzetten bij de gedachte aan de lekkerste pizza van de stad.

'Waar ik werk doen ze alleen aan bezorgen. Kom op, Evy. Als ik misbruik van je had willen maken had ik dat allang gedaan. Geef me deze kans, dan staan we quitte.'

'Goed dan.'

'Dek jij vast de tafel. Ik heb je adres.' En hij hing op.

Tafel dekken? Hoe en waar kon ik de tafel dekken in deze chaos? Ik stoof mijn bed af, trok een zwart jurkje aan, veegde de rest van mijn kleding van de vloer en van mijn bureau en propte het op een hoop in mijn kledingkast. De kussens en de bedsprei legde ik op de vloer, ongeveer zoals Lily-Rose haar spullen had liggen. Nog steeds zag het er niet zo Japans uit als bij haar. En die lucht van oude kleren bleef hangen, dus stak ik een paar geurkaarsen aan. Toen ik de laatste aanstak hoorde ik iemand zacht roepen.

Was Gabe er nu al? Voordat ik open deed, spiekte ik snel in de spiegel. In de jurk kwam mijn slanke figuur nog beter uit. Mijn blonde haren hingen sierlijk om mijn blozende gezicht. Ik duwde een lok achter mijn oren en opende de deur.

'Oh. Hoi.'

De iele figuur trok zijn bril van zijn gezicht. Loensend keek hij me aan. 'Ik dacht dat je misschien zin had om samen iets te drinken.

'Nee. Sorry, Justin. Ik verwacht zo bezoek.'

'Oh...'

Zijn gezicht vertrok. Hij zette zijn bril op en liep zonder nog iets te zeggen weg.

'Misschien een andere keer?' riep ik hem na, hoewel ik dat helemaal niet wilde. Nee! Natuurlijk niet!

Liep hij naar beneden? Op mijn tenen sloop ik de gang in en zag nog net hoe hij de laatste trap nam, richting de voordeur liep en erdoor verdween. Ik wierp een blik op mijn horloge. Er waren pas tien minuten verstreken. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik naar Lily's kamer sloop en mijn oor tegen haar deur legde. Geen geluid. Misschien was ze weg? Sliep ze? Ik wist het niet, het maakte ook niet uit. Sinds Justin in het huis verbleef wilde ik maar één ding. Dit was mijn kans.

Op mijn sokken sloop ik de trap op. Vlak voor zijn deur hield ik mijn adem in en duwde de klink naar beneden. Bingo! Precies zoals ik dacht. Er was geen sleutel nodig om de zolderkamer op te komen. Meteen toen ik de ruimte betrad overviel me een verstikkende lucht, dit keer van oude sokken en pis. Alsof ik in een of ander Amsterdams steegje terecht was gekomen. De vloer lag nog altijd vol met tijdschriften en snippers. Tegen de wand met het schuine dak stond een tafel die hij zo te zien als bureau gebruikte. Zelfs zijn bed, dat onder een verlaagd stukje dak stond, was bedekt met papieren. Op mijn tenen sloop ik naar het bureau en bekeek de collage van uitgeknipte strips. Het waren bloederige plaatjes met veel blote vrouwen en eroverheen had hij strepen, cirkels en aantekeningen gemaakt. Ik herkende mijn naam bij een of andere naakte mangafiguur waarvan hij de ogen had dicht gekrast.

'Wat de fuck?' fluisterde ik.

Snel bladerde ik wat aan elkaar geplakte bladen door. Mijn oog viel op een schrift dat eronder lag en ik schoof het langzaam naar me toe. Justin had een grillig handschrift, bibberig, alsof het geschreven was door een klein angstig kind.

Mijn wijsvinger gleed over de letters toen ik de laatste bladzijde opende en de zinnen voor me uit mompelde:

'Ik heb Eve eindelijk aangesproken. Ze zag er zo somber uit. Ze heeft geldproblemen en ik bood mijn hulp aan. Die wilde ze niet. Nu loopt die eikel van een Robin achter haar aan en ik moet snel zijn. Daarom probeer ik het vanavond opnieuw. Misschien gaat ze me vertrouwen als we samen iets gaan drinken en ik haar vertel wat ik heb gevonden. Ze moet het weten en het gaat me lukken.'

Met grote ogen bladerde ik het schrift verder door. Alles ging over mij. Mijn naam kwam op elke bladzijde terug, vanaf de datum dat Justin hier ingetrokken was. Ik kon precies teruglezen wat ik tegen hem had gezegd en hoe ik naar hem had gekeken.

'Ze had hetzelfde bloesje aan als gisteren…' las ik een volgende passage fluisterend voor. 'Ze kwam net uit de slaapkamer van Joy en Robin…'

Woedend pakte ik het schrift, rende de kamer uit en stoof de trap af naar de woonkamer, waar Joy en Robin samen voor de tv hingen met een bord macaroni op schoot.

'Als je er toch over denkt om mensen op straat te gooien, kijk hier dan eens naar.' Mijn stem klonk hysterisch en hoog.

'Wa he jij nou neens?' smakte Joy.

Ik gooide het schrift tussen Joy en Robin in. 'Lees! Lees wat die engerd, die… die stalker die boven me woont heeft geschreven.'

Joy zette haar bord opzij, pakte het schrift op en wierp er een blik op.

'Ze heeft problemen en ik wil haar helpen... bla bla bla,' las ze hardop. 'Ja, dus?'

'Hoezo dus? Hij achtervolgt me, Joy. Gooi hem het huis uit.'

Ze gaf me het schrift terug en haalde haar schouders op. 'Dat kan ik niet doen. Als ik jou was zou ik dat snel terugbrengen. Wees blij dat ik mijn mond hierover ga houden. Je kunt niet op andermans kamer en in andermans spullen neuzen en het dan wegnemen, dat is diefstal.'

Ik was perplex. Voelde het kloppen van mijn hart in mijn keel en balde mijn vuisten. 'W-wat?'

'Jezus Christus, doe niet zo idioot. Deze jongen heeft alleen een oogje op je. Dat is niet verboden. Weet je wat wel verboden is? Inbreken.'

Robin pakte het schrift uit mijn hand en bladerde het door. Hij maakte fluitende geluidjes en schudde zijn hoofd zo af en toe. 'Wat een loser. Onschuldig zeg ik je. Hij fantaseert alleen over je. Als hij je aan durft te raken dan krijgt hij met mij te maken.'

Hij trok zijn arm omhoog en toonde zijn spierballen. Ik zag Joys uitdrukking verzuren.

'Leg het terug, Eve. We zullen niets tegen Justin zeggen, maar blijf voortaan uit andermans domein. Dit is een waarschuwing, de volgende keer ben ik niet zo vriendelijk.'

'Wat? Dus je doet niets?' vroeg ik ongelovig.

Joy haalde haar schouders op en ging verder met haar bord macaroni. Het was alsof ze me niet meer zag staan.

Stampvoetend liep ik de trap op naar zolder en legde het schrift terug in Justins kamer, precies op de plek waar ik het had gevonden. Misschien kon ik nog snel onder zijn matras kijken? Net toen ik het matras optilde hoorde ik de bel beneden gaan, gevolgd door stemmen.

'Heb jij pizza besteld, Eve?' schreeuwde Joy naar boven.

Kut. 'Ja! Ik kom eraan!' riep ik.

Hoofdstuk 12

De pizzadozen waren helemaal leeg. Twee flessen wijn lagen naast me op de grond, tussen de kussens en het dekbed waarop we na zaten te praten. Na drie glazen wijn vertelde ik hem bijna mijn hele levensverhaal. Hij knikte zo af en toe en zei niet veel, maar glimlachte wel op het juiste moment, zodat ik het idee had dat ik verder kon vertellen. Eerst hadden we het alleen gehad over pizza's, hoe Gabe het baantje had gevonden en wat je er allemaal mee kon doen. Na een paar glazen van zijn meegenomen wijn hadden we gelachen om onze eerste kennismaking. Ik vertelde hem dat ik echt boos op hem was geweest omdat mijn lip pijn had gedaan, maar dat hij het nu goed had gemaakt. Daarna raaskalde ik aan een stuk door en werden mijn verhalen steeds persoonlijker. Ik vertelde hem zelfs over mijn middag met Joy en Robin.

'Echt?'

'Hm hm.'

'En dat deed je omdat je geen geld had en niet uit dit huis gezet wilde worden?'

Ik knikte heftig.

Gabriel liet zich achterover vallen en staarde naar mijn plafond. Zijn gebruinde huid stak mooi af tegen zijn witte T-shirt. Ik bekeek hem van top tot teen en vroeg me af of ik hem gewoon leuk vond als vriend of dat er meer inzat.

Hij draaide zijn hoofd. 'Weet je…' zei hij langzaam. Hij maakte zijn zin niet af.

'Ja, wat is er?'

'Ach, niets.'

'Jawel. Waarom staar je anders zo?'

Hij kwam omhoog in zithouding. 'Weet je wat jij nodig hebt?'

'Meer wijn?'

Gabriel sprong op en ijsbeerde door de kleine kamer. 'Iemand zoals ik.' Hij bleef staan en trok iets uit zijn broekzak. Het was een kleine portemonnee. Hij opende hem en zwaaide met wat briefgeld.

'Nee, nee. Dat kan ik niet aannemen.'

'Het is echt geen probleem. Ik heb wat gespaard en verdien genoeg. Dus hier, pak aan.'

Hij bukte en hield het geld voor mijn neus. Het was genoeg voor even en ik merkte dat mijn arm omhoog wilde om het aan te pakken, maar ik verzette me.

'Probeer je me te versieren?'

Hij glimlachte. 'Dat idee is bij me opgekomen. Maar dit is gewoon als vrienden onder elkaar. Geef het me maar terug als je een nieuwe baan hebt. Dan hoef je geen dingen meer te doen waar je later spijt van krijgt.'

'Spijt? Wie zegt dat ik er spijt van heb?'

Hij ging naast me zitten op het kussen en overhandigde me het geld.

'Helemaal geen tegenprestatie?'

'Breng me niet in de verleiding.' Meteen erna schudde hij zijn hoofd. 'Weet je wat? Voordat we dingen doen die we morgen niet meer weten, ga ik naar huis.'

'Serieus?'

Blijkbaar meende hij het, want hij stond op en raapte de pizzadozen bij elkaar.

'Ik wil geen misbruik maken van dronken vrouwen. Zo zit ik niet in elkaar.'

'Maar…'

Verbouwereerd liet hij me achter. Ik zuchtte en telde het geld dat ik vasthad. Ik sorteerde de briefjes en net toen ik het laatste neerlegde hoorde ik iemand voor mijn deur heen en weer sluipen. Of verbeeldde ik het me? Ik keek naar de klok. Het was na middernacht. Misschien was Gabriel iets vergeten? Nee, die zou vast kloppen als er iets was. Of was het Justin? Kut, zit de deur wel op slot? Ik sloop naar de deur, draaide de sleutel om en legde mijn oor tegen de deur. Ik hoorde niets. Opgelucht gleed ik in mijn pyjama, trok de sprei van de grond en rolde me er op mijn bed in. Morgen zou ik een baan vinden. Dan zou alles goedkomen.

Geschreeuw wekte me uit een nieuwe nachtmerrie. Ruzie. Beneden, in de keuken. Een vrouwenstem die hysterisch tekeer ging drong dwars door alle wanden heen. Ik zuchtte en stak mijn hoofd onder het kussen. Het hielp niets. Verdomme, het was pas half zeven. Wat een achterlijke tijd om ruzie te maken. Ik draaide me om en sloeg mijn hand voor mijn ogen toen de fel oranje gloed van de zon in mijn gezicht scheen. Kutgordijnen. Een mannenstem reageerde. Luid. Woedend. De voordeur sloeg dicht.

Ik stapte uit bed en opende het raam. Stilte. Alleen nog het geluid van tsjilpende vogels. Ik ademde de zoete ochtendlucht in. Het rook naar jasmijn, vermengd met de geur van gebakken brood van de bakker verderop. Het wekte meteen een akelig hongergevoel op. Opeens herinnerde ik me het geld. Ik kon zowaar naar de bakker fietsen en een overheerlijke croissant kopen. Maar eerst had ik iets te regelen. Ik dook in de wasmand en besloot dat ik de zwarte jurk van gisteren best nog een dagje kon dragen. Daarna poetste ik mijn tanden en trok een borstel door mijn haar. Tevreden haalde ik het geld onder mijn matras vandaan en neuriede een liedje terwijl ik de trap af liep. Vandaag zou alles anders worden.

Ik stopte meteen met zingen toen ik Joy in haar pyjama op de bank zag zitten, met haar handen voor haar ogen.

'Gaat het wel?'

Joy haalde haar handen weg en toonde haar rooddoorlopen ogen. Haar gezicht was vochtig. Ze zei niets, staarde naar haar blote voeten. Ik pakte het geld en legde het voor haar neer op de tafel. Dit was absoluut het beroerdste moment om haar te betalen, maar ik wilde mijn schulden zo snel mogelijk inlossen.

'Kijk…'

Stilte. Net toen ik me om wilde draaien trok ze aan mijn jurk. 'Eve? Vind jij mij een kutwijf?'

Ik slikte. 'Zegt Robin dat?' Ergens had ik het gevoel dat ik naast haar moest zitten. Mijn arm om haar heen moest slaan en haar moest sussen. Maar na gisteren belette iets me dichter bij Joy te komen dan strikt noodzakelijk was. Dus sloeg ik mijn armen over elkaar en bekeek haar met enige voldoening nu ik haar niets meer schuldig was.

'Tja, daar is in ieder geval je geld.'

Ze gaf me een dodelijke blik. 'Weet je, je bent echt een ongevoelige trut.'

'Daar denkt Robin anders over.'              

Het floepte eruit zonder dat ik er erg in had en meteen overviel een enorm schuldgevoel me. Verdomme, waarom zei ik dat nu?

Rode vlekken verschenen in Joys nek en trokken naar boven. 'Vuil secreet.'

Ze veegde haar tranen weg en haar blik kreeg iets demonisch, alsof ze me ter plekke probeerde te veranderen in steen.

'Sorry, Joy. Dat had ik niet moeten zeggen.'

'Je wilt hem van me afpakken. Dat is het.'

'Nee. Helemaal niet. Echt niet.'

'Je liegt. Ik zie het als mensen liegen.'

'Je bent paranoïde aan het worden, Joy. Zie je niet wat Robin met je doet? Zelfs Mercedes waarschuwt je voor hem. Waar is ze eigenlijk?'

Joy haalde nonchalant haar schouders op.

Mijn ogen werden groot. 'Je hebt haar weggestuurd?'

'Ja. Wat dan nog?'

'Omdat ze je tegensprak, over Robin?'

'We hadden een verschil van mening.'

'Je bent gek,' floepte ik er ineens uit en meteen had ik spijt, want ik wist dat ze nu alles zou doen om me het huis uit te krijgen. Dus draaide ik me snel om en liet haar tierend achter. Vreemd genoeg voelde ik me opgelucht.

Ik trok mijn spijkerjas van de haak, gooide de deur achter me dicht, haalde mijn fietsketting los en sprong op het zadel. De zonnestralen prikten op mijn blote benen terwijl ik de pedalen snel rond liet draaien. Ik reed de weg met bomen uit, sloeg rechts af op Mycenae Road en volgde de weg tot de rotonde waar ik de eerste afslag nam. Zo reed ik Westcombe Park door, tot ik weer rechts afsloeg bij Westcombe Hill. Toen ik door de winkelstraat reed, hield ik mijn ogen goed open. Waar zou ik binnen durven stappen om werk te zoeken? Zou ik het überhaupt wel durven? Natuurlijk.

Iets verder stapte ik af en zette mijn fiets tegen een boom. Ik ademde diep in en keek goed om me heen. Waarschijnlijk moest ik verder de stad in om iets te vinden, maar ik besloot mijn geluk hier al te beproeven. Op de hoek, bij het eerste restaurant dat ik zag, dook ik naar binnen, ook al was het donker en hing er een bordje voor de deur waarop closed stond. Mijn hart ging tekeer toen ik naar de bar liep, waar iemand aan het werk was. Wat moest ik zeggen? God mag weten wat de man dacht toen ik zo voor hem kwam staan en hem met mijn vriendelijkste glimlach aankeek.

'We zijn gesloten,' bromde hij.

'Ja. Sorry. Ik eh... Ik zoek een baan.'

De man pakte een bierglas en begon die met een doek af te drogen. 'Een baan? Hm. Ik heb wel een plek voor je.'

'Echt?'

'Zeker. We kunnen wel een extra afwas- en schoonmaakhulp gebruiken.'

'Schoonmaak?'

'Fulltime. Je kunt meteen beginnen. De ramen moeten gezeemd worden.'

'Nou, eigenlijk zoek ik een bijbaan. Iets met serveren of koken.'

'Sorry. Dan kan ik je niet helpen.'

'Jammer.'

Hij draaide zich om en zette het glas op de plank achter hem. 'Mocht je je bedenken…'

Ik bedankte hem, maar ik zou me niet bedenken. Schoonmaakhulp was echt niets voor me. Zeker niet fulltime.

'Tot ziens,' zei ik en ik verliet het restaurant.

Ik stak de straat over om bij de bakker een croissant te kopen. Etend en peinzend liep ik even later terug naar mijn fiets. Misschien moest ik werk zoeken bij een fastfoodketen? Of gewoon in een winkel als verkoopster? Of tijdelijk als caissière. Alles beter dan schoonmaken en afwassen. In uiterste nood kon ik Joy vragen of ik het werk van Mercedes over kon nemen.

Hoofdstuk 13

Op het moment dat ik op mijn fiets sprong, gebeurde het, en het ging zo snel dat ik het me amper realiseerde. Alles speelde zich in slowmotion af. Het was alsof ik er niet bij was, of van een afstandje toekeek. Ik trapte als een bezetene, maar het had geen effect. Mijn versnellingen blokkeerden waardoor ik door de trappers heen schoot. Ik had net niet genoeg vaart om mijn evenwicht te bewaren, zeker met maar één hand, aangezien ik met de andere mijn croissant stevig vasthield. Het stuur zwaaide naar rechts en ik knalde met mijn voorwiel tegen de stoep. Toen de klap kwam, duwde ik het stuur naar links en daar ging het helemaal mis. De fiets kantelde onder me vandaan en het volgende moment vloog ik voorover. In de seconden die volgden dacht ik: Oh god, die val gaat pijn doen, had ik maar een broek aangedaan. En toen: Bam! Een doffe klap, anders dan ik me had voorgesteld. Anders dan het kraken van botten of schuren van vlees over beton. Alleen een doffe dreun. Alsof er een aardappelzak neerplofte. De croissant, waar ik me zo op verheugd had, schoot uit mijn handen. Mijn ellebogen gleden over de ruwe grond en voorkwamen dat mijn hoofd tegen het beton stuiterde. Mijn benen voelden als schuurpapier, geraspt. En meteen erna was er een scherpe pijn. Warm. Brandend.

'Au,' hoorde ik mezelf zeggen en toen boog iemand zich over me heen. Een oudere vrouw. Ze vroeg me iets, maar het klonk wazig en ver weg. Mijn hart klopte zo luid in mijn hoofd dat ik verder niets hoorde. Ik kneep met mijn ogen en vertrok mijn gezicht toen de pijn in golven over me heen trok.

'Niet bewegen,' hoorde ik haar nu zeggen. 'Je maakte een nare smak.'

Ik kreunde.

'Blijf liggen, lieverd. Misschien heb je iets gebroken.'

Deze keer hoorde ik haar duidelijk. Er kwam een tweede gezicht over me heen hangen.

'Christus, Evy. Gaat het wel?' Een bezorgde vriendelijke stem. Kalm en sterk.

'Gabe?'

'Niet bewegen. Deze mevrouw heeft gelijk. Het was een lelijke val.'

'Het gaat wel. Ik voel me prima.' Ik trok mezelf omhoog en toen ik stond wankelde ik even door de pijn aan mijn knie.

Gabriel hield me vast. 'Eigenwijze.'

Ik lachte als een boer met kiespijn. De oude vrouw schudde haar hoofd, mompelde iets over roekeloos en de jeugd van tegenwoordig en liep toen door. Mijn benen voelden als elastiek en ik rilde van top tot teen. Het was maar goed dat Gabriel me overeind hield.

'Het ziet er niet zo mooi uit.'

Ik keek naar mijn knieën. Bloeddruppeltjes kropen vanuit de huid naar buiten. Het was minder erg dan ik had gedacht.

'Kan je lopen?' vroeg hij.

Ik deed een stap. Mijn lichaam trilde zo hevig dat ik bijna door mijn knieën ging.

'Je hebt niets gebroken. Anders zou je niet kunnen staan,' zei Gabe kalm. 'Ik help je wel naar huis. Kun je even zonder me?'

'Ja,' knikte ik en hij liet me los, pakte de fiets van de grond en zette hem tegen een boom aan.

Daarna wees hij naar een auto.

'Daar staat mijn roestbak.'

Hij ondersteunde me, terwijl ik me meer hinkelend dan lopend naar de auto toe bewoog. Toen ik eindelijk zat kon ik weer nadenken. Gabe startte de auto en glimlachte naar me toen hij wegreed.

'Je had geluk dat ik een levering moest doen bij dat restaurant waar je net was.'

'Oh, nee. Heb je alles gezien?'

'Ik zwaaide nog naar je, maar je was aan het mopperen of zo. Je keek in ieder geval erg zuur. Zelfs erger dan nu. Dus ik zei niets.'

Hij passeerde de rotonde en reed terug in de richting van VanBurgh Park.

'Moet je niet werken dan?'

'Je bedoelt nu? Ja, ik ben nog aan het werk. Ik maak in dit geval graag een extra ommetje. Ik moet mijn geleende geld natuurlijk wel beschermen. Weet je zeker dat je oké bent? Ik kan ook doorrijden naar de huisarts.'

'Welnee. Ik heb alleen wat schrammetjes. Thuis heb ik nog verband en wat pleisters liggen.'

'Goed dan.'

Hij zweeg even.

'Je trekt het wel aan, hè?' vervolgde hij.

'Nou, dank je.'

Hij haalde zijn schouders op. 'Je snapt toch wel dat we elkaar zo niet kunnen blijven zien, hè? Het wordt tijd om eens echt te daten, na al die mislukte keren.'

'Als vrienden?'

'Best hoor, als je maar doet wat je met al je vrienden doet.'

Ik porde hem plagerig in zijn ribben.

Hij parkeerde lachend de auto en hielp me naar binnen. Wat was ik opgelucht toen de woonkamer leeg bleek. Joy zo onder ogen te moeten komen, nadat ik zo lullig had gedaan, was niet iets waar ik op zat te wachten.  Ik liet me zelfs de trap op helpen. Bij de deur van mijn kamer bleef hij staan.

'Kom je niet binnen?'

'Sorry, ik moet verder. Anders gaat mijn baas me misschien missen.'

Ik plofte op mijn bed.

Gabe bleef staan en keek me ontzet aan. 'Dat moet je wel meteen schoonmaken.'

'Doe ik zo.'

Hij schudde zijn hoofd, stapte de drempel over en sloot de deur.

'Nee, dat doe je niet.' Hij liep naar de wasbak, liet water over een handdoek stromen en druppelde zeep eroverheen. Daarna ging hij zitten en legde de handdoek over mijn knieën.

'Au.'

'Kom op. Stel je niet aan.'

'Dankjewel, Gabe. Voor alles.'

'Pas maar op. Straks ga ik nog denken dat je me leuk gaat vinden.'

'Zou het?'

'Na al die moeite.'

'Wie weet.'

Ik boog voorover, sloeg mijn armen om zijn nek en kuste zijn warme mond. Daarna liet ik hem los en keek hem uitdagend aan.

'Ah, je vindt me dus leuk. Dat is een "ja, ik zie je wel zitten", toch?'

'Blijf alsjeblieft.'

Mijn baas…' begon hij weer, maar ik trok hem naar me toe en kuste hem vuriger. Hij kroop met zijn tong naar binnen, zijn handen gleden over mijn jurk heen. Het was een hebberige kus, heel anders dan ik me had voorgesteld.

Mijn raam stond nog open. Lawaai kwam van beneden, uit de tuin. Joy die iets schreeuwde en daarna een mannenstem, sussend. Ik trok het laken over ons heen terwijl Gabriels handen onder mijn jurk verdwenen.

Hoofdstuk 14

Het geschreeuw van beneden was weggeëbd. Ik wierp nog een blik naar buiten, maar de tuin was leeg. Ik sloot het raam en trok het gordijn dicht.

'Je doet alles verkeerdom,' lachte Gabe.

'Dat is mijn leven.'

'Blijf eens staan. Daar bij het raam. Draai je eens om, zoals net.'

Mijn naaktheid voelde oncomfortabel toen hij zijn mobieltje pakte en nog voordat ik een bliepje hoorde schoof ik terug onder het klamme laken.

'Niet doen.'

'Ik wil dit moment vastleggen.'

'Het zit hier…' Ik drukte mijn hand tegen zijn borstkas aan, op de plek waar zijn hart ongeveer zat.

'Ik ben visueel ingesteld.' Hij hield het toestel boven me en klikte.

'Niet doen,' zei ik nogmaals.

'Voel je je naakt?'

'Ja.'

Hij grijnsde naar me. 'Vreemd.'

'Waarom?'

'Omdat we net hebben gevreeën en toen was je een stuk bloter dan nu met dat laken over je heen.'

Ik liet het laken wat zakken. 'Zo dan?'

'Veel veel naakter.'

Terwijl ik mijn hoofd afkeurend schudde maakte hij een foto van mijn borsten.

'Je moest maar eens gaan. Je baas, weet je nog wel?' en ik trok het laken weer over me heen, als teken dat ik het meende.

'Ben je boos?'

Ik haalde mijn schouders op.

Hij sprong op, schoof in zijn spijkerbroek en trok zijn T-shirt over zijn hoofd.

'Mag ik je nog eens zien?'

Het klonk bijna als een smeekbede. Even twijfelde ik. Eigenlijk moest ik wel ja zeggen; hij had me geld geleend. Maar op het moment dat hij foto's begon te maken, had ik me bedreigd gevoeld. Hij was te dichtbij gekomen. Te dicht bij mij en te dicht bij wat ik had meegemaakt in Nederland.

'Natuurlijk,' zei ik toch maar.

Hij kwam dicht bij me staan. 'Je bent lekker,' fluisterde hij in mijn oor.

'Mooi.'

'Doe niet zo koel.'

Hij kuste me in mijn nek, maar meteen duwde ik hem van me af.               'Sorry, Gabe. Het is, eh, die foto's. Ik vind dat gewoon niet fijn.'

'Is dat alles?'

'Ja,' knikte ik.

'Dat jij je rot voelt is wel het laatste wat ik wil, Evy. Hier, kijk eens...' Hij trok zijn mobieltje uit zijn broekzak en tikte druk op het display. 'Weg.'

'Fijn, dank je.'

'Ik wil deze herinnering altijd vasthouden. Dat is alles. Ik zou je nooit pijn doen.' Hij stapte dichterbij en omarmde me. Ik sloeg mijn armen om hem heen. Kuste zijn ruwe wang.

'Ja. Het was fijn en ik doe het graag eens over.'

Hij glimlachte en liet me los. Terwijl hij wegliep riep hij dat hij vanavond langs zou komen met pizza. Nog voor ik kon reageren was hij verdwenen.

'Stommerd,' beet ik mezelf toe.

Mijn lichaam voelde beurs aan. De zere plekken brandden nu heviger dan daarstraks. Ik liep met het laken om me heen naar de spiegel en liet het vallen. Mijn lichaam zag er gehavend uit. Mijn knieën hadden paarse vlekken en opgedroogd bloed kleefde er in eilandjes aan vast. Ik keek naar mijn sluike haren, die wild om mijn hoofd zaten. Over mijn ellebogen liepen nare strepen. Ik trok mijn badjas aan. Een douche zou me goed doen.

'Wat is er met jou gebeurd?'

Lily-Rose stond voor de deur van de badkamer. Had ze me op staan wachten? Ik draaide de handdoek in een handige beweging om mijn natte haar.

'Een klein ongelukje. Ik ben van mijn fiets gevallen.'

Ze schudde afkeurend haar hoofd. 'Wat ben je ook eigenwijs, zei ik niet dat fietsen levensgevaarlijk is?'

'Ja, dat zei je. Tien keer maar. En ja, je hebt gelijk. Moest je in de badkamer zijn?'

'Nee, ik wilde je voor morgen meevragen. Naar dat besloten feest, weet je wel?' Ze staarde ongegeneerd naar mijn beurse knieën.

We keken allebei om toen we voetstappen de trap af hoorden komen. Justin kwam naar ons toe en zijn ogen rolden bijna uit zijn kop toen hij mij zag.

'H-hallo Eve. Lily-Rose.'

Ik zei niets terug, maar gaf hem mijn dodelijkste blik.

'Hoi, Justin,' zei Lily-Rose. Toen hij naar beneden was verdwenen draaide ze zich om naar mij. 'Wat is er toch met je aan de hand?'

'Hoezo?'

'Je bent zo, zo koel…'

'Het is mijn dag niet. Of beter gezegd, het is mijn week niet. Ik heb alleen nog maar rare nachtmerries en ik - ik…'

'Rustig, Evy. Kom mee, naar mijn kamer. Dan drinken we thee, goed?'

'Even omkleden.'

'Nee, wacht even. Ik wilde je iets laten zien.' Lily-Rose trok me mee naar haar kamer.

Blijkbaar had ze al besloten om thee te drinken, want alles stond al klaar.

'Sorry. Ik wist dat je er was. Ik eh, heb je gehoord met Gabe. De muren zijn nogal dun, hè?'

Ik slikte. Had me niet gerealiseerd dat Lily-Rose daarnet al thuis was.

'Oh.'

'Geen probleem, Evy. Schaam je niet.'

Ze rende naar haar kast en trok er een jurk uit. 'Kijk eens. Die wilde ik je gisteren al laten zien.'

'Mooi hoor.' Ik zat ongemakkelijk op het kussen en nam een slok uit het kleine mokje.

Lily-Rose stak de jurk naar me uit. 'Voor jou.'

'Hoezo?' vroeg ik.

Ze glimlachte. 'Je moet morgen een beetje goed voor de dag komen, en nou ja, eh, je smaak is nogal... casual. We moeten alleen nog iets verzinnen op die rare paarsgroene knieën van je.'

Ze dook in haar kast en hield even later een zwarte panty voor mijn neus. 'Trek eens aan,' riep ze enthousiast.

'Nu? Hier?'

'Natuurlijk.' Ze glimlachte haar tanden bloot. 'Je bent toch niet verlegen?'

'Natuurlijk niet.'

Ik sprong omhoog en pakte de jurk van haar aan. Lily-Rose ging zitten, ze schudde haar hoofd. 'Weet je? Ik ben blij voor je. Gabe is cool. Erg lief. Hij steunde je terwijl hij je helemaal niet kende. Heel anders dan die engerd van net, onze buurman van hierboven. Ik heb van Joy gehoord dat je in had gebroken.'

'Lekker dan. Ze zou het voor zich houden.'

Ze nam een slokje van haar thee en knikte goedkeurend toen ik de jurk aantrok. 'Hij staat je echt super.'

Ik liep naar de deur die Lily-Rose vol had geplakt met spiegeltjes, draaide in de rondte en glimlachte tevreden. Lily-Rose had een dure smaak. Ik verwisselde de jurk weer voor mijn badjas.

'Hij had aantekeningen over me gemaakt. De stalker.'

'Als die eikel je lastig gaat vallen moet je het me vertellen, Evy. Josh lost dat zo voor je op. Hij moet uit je buurt blijven.'

'Lief van je. Maar dat zal niet nodig zijn.'

'Hoe was hij trouwens. Je nieuwe vriendje?'

Ik fronste mijn wenkbrauwen: 'Gewoon.'

'Serieus? Ik dacht… voor zo'n lange jongen…'

Ongemakkelijk - zo voelde ik me - dus hurkte ik en dronk in een teug mijn lauwe thee op om niets te hoeven zeggen.

'Kom op. Hoe groot is ie?' vroeg ze.

Was ik vuurrood geworden? Lily-Rose lag dubbel en proestend bekeek ze me. 'Als je zo rood wordt weet ik genoeg. Groot, dus. Volgens mij had je het erg naar je zin.'

'Nou…'

'Ik ben blij voor je. Josh en ik vonden het al zo raar, wat je deed met Robin en Joy.'

'Praat je met hem over mij? Verdomme!'

'Natuurlijk! Het was zijn idee om naar het feest te gaan. Dat je mensen zou ontmoeten. We maakten ons zorgen om je. Zo'n geweldig mooie meid, die doorlopend de verkeerde mensen aantrekt.'

'Serieus? De verkeerde mensen? En wat maakt jou zo'n mensenkenner?'

'Niet boos worden. Ik wil je alleen helpen. Maar je kunt het niet ontkennen, Evy. Je maakt bij iedereen schulden, staat bij iedereen in het krijt en mensen maken daar misbruik van. Josh en ik proberen je te helpen.'

'Sorry. Je hebt gelijk.'

Ik stond op en trok mijn badjas verder dicht. 'Je hebt me juist geholpen. Ik stop met alles.'

'Wat bedoel je?'

'Je zegt het zelf, Lily. Omdat ik in het krijt sta bij andere mensen doe ik dingen die ik niet wil. Daar ga ik mee stoppen. Ik ga iedereen terugbetalen.'

Ze giechelde. 'Goed van je.'

'Even iemand afbellen en dan snel op zoek naar een baan, desnoods als afwashulp.'

'Ga je Gabriel afbellen?'

Ik knikte.

'Maar…'

'Nee, je zei iets dat me aan het denken zette en je hebt gelijk.'

'Zo bedoelde ik het niet.' Haar hele gezicht betrok.

'Weet ik. Dankjewel.'

Ik hoorde teleurstelling in zijn stem. Maar ondanks de ongemakkelijke stilte, waar ik altijd moeite mee had, wilde ik voet bij stuk houden.

'Het heeft met die foto's te maken,' zei hij.

'Nee, echt niet, Gabe. Het is gewoon dat ik eerst wat dingen op een rijtje wil krijgen.'

'Waarom bel je me?'

'Het gaat me allemaal te snel.'

'Te snel? We eten alleen pizza, wat kan daar te snel aan gaan?'

'Daar blijft het niet bij.'

'Ik kan me gedragen. Met moeite, maar het kan. Kom op, sluit me niet buiten.'

'Ik vind je echt leuk, Gabe. Daarom zeg ik het je ook.'

'Dus je wilt me niet zien zolang je schulden bij me hebt?'

'Precies.'

'Dan geef ik het je cadeau.'

'Nee. Dat kan niet. Dan voel ik me nog schuldiger en verplicht en dat wil ik dus niet.'

'Dat hoeft niet. Ik geef het je zonder verplichtingen.'

Ik schudde mijn hoofd. Hij wilde het niet snappen. 'Als je me het geld geeft voel ik me net een prostituee.'

'En wat is daar op tegen?'

'Serieus?'

'Je doet het nu toch alleen met mij?'

'Wat ben jij een klootzak!'

Hij grinnikte. 'Je kunt toch wel tegen een grapje?'

'Het is geen grapje. Daarom zorg ik dat je het geld terugkrijgt.'

'Hoe wil je dat doen? Ik heb je twee maanden huur gegeven. Neem het nu maar gewoon aan. Dan eten we vanavond pizza en daarna zien we wel.'

'Je krijgt het terug, want ik heb een baan,' loog ik. 'Ik bel je binnenkort, als ik alles weer op een rijtje heb, oké?'

'Eigenwijze. Je fiets staat trouwens voor het huis.'

'Echt? Wat lief, dankjewel, Gabe. Ik bel je echt snel, beloofd!' Ik drukte het gesprek weg voordat hij me op andere gedachten kon brengen. Nu hoefde ik alleen nog terug te gaan naar het restaurant en te zorgen dat ik die baan als afwashulp kreeg.

Hoofdstuk 15

Gisteren was het anders gelopen dan ik me had voorgesteld. De eigenaar van het restaurant had me meteen weer ontslagen toen ik hem vertelde dat ik morgen echt niet kon werken, omdat ik een belangrijk feest had. Hij foeterde dat ik mijn prioriteiten niet op een rijtje had. Teleurgesteld was ik naar huis gefietst. Woedend op mezelf, dat ik meteen langs was gegaan in plaats van een dag te wachten. Ik had amper geslapen. Urenlang lag ik met een boek op bed. Het ging over een Nederlandse journaliste die terecht kwam in een vreemde sekteachtige gemeenschap. Ik worstelde ermee. De thriller was niet moeilijk te lezen. Het was meer dat ik me niet kon concentreren en steeds afdwaalde naar mijn nare dromen, en eigenlijk wilde ik niet meer slapen.

Ik staarde naar mijn plafond en vroeg me af wanneer ik me voor het laatst echt veilig had gevoeld. Een heimweeaanval bracht me in herinnering terug naar huis. Naar mijn vader, een succesvolle Nederlandse zakenman die nooit tijd voor me had. Naar mijn moeder, van wie ik de liefde voor literatuur met de paplepel ingegoten had gekregen. Misschien was haar mislukte schrijfcarrière de reden waarom ze met mijn rijke vader was getrouwd. Zo vaak had ik van haar te horen gekregen dat ze het ver had kunnen schoppen als ik er niet was geweest. Ik had haar nooit verteld dat ik haar enige boek absoluut bagger vond. Misschien kwam daar die drang vandaan om iets te bereiken. Om het verder te schoppen dan mijn moeder, omdat ze me gebruikte als excuus voor haar falen. Maar zoals met alles in mijn leven liep het anders, heel anders, dan ik me had ingebeeld. Moeilijk om toe te geven dat ik die natuurlijke aanleg om dingen te verkloten bleek te bezitten. Die aanleg die mijn moeder overduidelijk ook had. Misschien was het erfelijk.  

Gebonk op de deur deed me uit mijn gedachten opschrikken. Ik sprong overeind en trok mijn pyjama recht terwijl ik mijn deur opende.

Justin keek me verward aan. 'Oh, sorry. Ik wist niet dat je nog sliep.'

Zou ik de deur dichtgooien? Nee, dat zou verdacht zijn. Ik zou doen alsof ik niets van zijn schrift wist en hem op afstand houden.

'Wat kom je doen?'

'Ik, eh…'

'Ja?'

'Ik eh, wilde vragen of je zin had om mee te gaan naar The Underground Sound. Ik heb kaartjes.'

Hij trok ze uit zijn zak en zwaaide ermee voor mijn neus.

'Nee, dank je.'

'Maar je was toch fan?'

'Hoe weet jij dat?'

Hij haalde zijn schouders op. Las ik teleurstelling op zijn gezicht? Net goed. Wat dacht hij wel niet? Dat ik zo makkelijk te lokken was met mijn favoriete Londense band?

'M-maar ik wil je iets vertellen…'

Ik voelde spiertrekkingen rond mijn rechteroog. Ik beet op mijn lip en probeerde me in te houden.'

'Het is echt heel erg belangrijk,' voegde hij eraan toe.

'Er is niets dat ik van je wil weten,' zei ik bits. 'Helemaal niets!'

Hij staarde naar zijn schoenen. 'Oké. Sorry. Dan vraag ik iemand anders.'

'Prima,' en ik gooide de deur alsnog dicht.

Dat voelde goed. Grijnzend liep ik terug naar mijn bed en net toen ik me er tevreden in had genesteld ging mijn mobieltje af. Ik trok het ding van mijn nachtkastje en zag dat het een onbekend nummer was. Nieuwsgierig nam ik op.

'Hallo, met Eve.'

Stilte. Nee, toch niet. Iemand ademde zwaar op de achtergrond. Oh God, niet weer… Verdrukte herinneringen kwamen naar boven.

'Hallo?'

'Ik weet je te vinden, Eve.'

Ik hield mijn adem in. Deze zware stem herkende ik niet. Hij was anders dan de stem die ik in Nederland zo vaak had gehoord. Deze klonk vervormd, buitenaards zelfs. Ik durfde niets anders te doen dan het gesprek te stoppen door op te hangen, maar vrijwel meteen ging het ding weer af. Ik drukte het gesprek weg en legde het toestel opzij. Opnieuw een geluid, deze keer een berichtje dat binnenkwam. Mijn handen trilden toen ik het opende en las.

Als je me nog eens negeert, komt het je duur te staan.

Welke idioot wilde me angst aanjagen? Justin? Ergens leek hij me daar te onzeker voor. Het was vast een geintje van Robin. Daar zag ik hem wel voor aan. Ik had hem mijn nummer gegeven die avond dat we het bijna in de wc hadden gedaan. Toch had hij me nooit gebeld. Wat deed het er ook toe. Ik moest de politie waarschuwen, misschien was het echt? Net als toen.

'Eerst iets aantrekken,' fluisterde ik mezelf toe, maar de wasmand in de badkamer zat nu zo vol met kleding dat ik wel gedwongen werd om mijn laatste schone setje aan te trekken. Een lichte spijkerbroek met een blouse zonder mouwen erboven. Toen ik mijn tanden poetste ging mijn telefoon weer af. Ik gooide de tandenborstel in de wasbak en pakte het toestel op.

'Klootzak, wat denk je wel niet?'

Weer die stilte. Deze keer hoorde ik machines, of motoren van auto's, en iets in de verte dat klonk als muziek.

'Robin, flikker op met je grapjes!'

Ik wilde het gesprek wegdrukken toen ik de zware stem weer hoorde.

'Dit is je ergste nachtmerrie - als je nog eens…' maar voordat hij zijn dreigement kon afmaken verbrak ik de verbinding.

Met het toestel nog in mijn hand rende ik de trap af.

'Joy?' riep ik terwijl ik de tuin in liep.

'Ze is er niet.'

Robin legde zijn krant neer. Hij zat met een kop koffie in de zon en deed alsof hij van niets wist. Snel scande ik de tafel, maar ik zag nergens een mobieltje liggen.

'Misschien kan ik je helpen? Je kijkt alsof je onder een auto bent gekomen.'

'Zoiets. Eigenlijk wilde ik jou spreken.'

Terwijl ik het zei realiseerde ik me dat Robin hier al die tijd had gezeten en dat er geen machines, auto's of muziek op de achtergrond te horen waren.

'Ik hoop dat het iets leuks is. Wil je een kop koffie?'

'Nee, dank je. Laat ook maar zitten.'

'Hoezo? Je komt hier aangerend met een rood hoofd, gilt tegen me dat je Joy moet spreken en ineens laat je het zitten? Wat is er aan de hand, zo ken ik je niet.'

'Je kent me ook niet, Robin.'

Hij grinnikte. 'Nou…'

Ik snoof. Zijn zelfingenomenheid stoorde me. 'Verdomme, Robin. Ik word bedreigd.'

Hij ging rechtop zitten en pakte het toestel aan dat ik onder zijn neus schoof met het berichtje open.

'Als je me nog eens negeert komt het je duur te staan,' fluisterde hij. 'Dat klinkt niet echt indrukwekkend. Het is ook niet echt een bedreiging.'

'Natuurlijk wel. Hoezo, wat moet er volgens jou dan staan om een bedreiging te zijn? Deze persoon belde me twee keer op. Hij had zo'n stemvervormer en hij wist mijn naam.'

'Je gaf hem natuurlijk zelf je naam toen je opnam. Het is gewoon iemand die aandacht van je wil. Niets om je druk over te maken. Waarschijnlijk is het Justin.'

'Denk je?'

'Natuurlijk. Hij heeft duidelijk een obsessie voor je. Verder lijkt hij me ongevaarlijk. Mocht je last van hem hebben dan wil ik hem best duidelijk maken dat hij je met rust moet laten.'

'Dat is erg lief van je. Misschien moet je dat maar doen. Ik vind Joy maar laconiek. Het lijkt wel alsof ze het leuk vindt, alsof ze een hekel aan me heeft, ondanks…'

'Dat is ook niet zo raar. Je bent zo mooi Eve, je brengt iedereen het hoofd op hol. Joy heeft moeite met je omdat ze weet wat ik voor je voel.'

Hij stond op en trok me naar zich toe. Citroen met een vleugje koffie.

'Niet doen,' zei ik zacht.

'Waarom niet?'

'Zo makkelijk ben ik niet.'

'Ik weet dat je moeilijk bent.'

'Dat is niet grappig, Robin. Verdomme, ik weet het allemaal even niet meer. Ik heb nachtmerries, stalkers en er zijn andere dingen...'

'Andere dingen?' Hij keek me indringend aan.

'Ja, dingen die verdwijnen. Laat ook maar. Ik dacht alleen dat ik het achter me had gelaten. Dankzij de therapie.'

Ik voelde mijn wangen kleuren. Dat had ik niet willen zeggen. 'Ik, ik weet niet, Robin… Als Joy erachter komt dat wij… Ze gooit me op straat. Trouwens, ik ben niet van het delen. Dat wil ik niet.'

'Je wilt me voor jou alleen. Dat kan ik regelen.'

Ik porde hem in zijn zij.

'Au!'

'Eigen schuld. Trouwens. Er is een ander.'

Ik zag zijn gezicht vertrekken, maar meteen erna streek hij over mijn wang. 'Dat is geen probleem.'

'Jawel. Dat is het wel.'

'Waarom? Ik zie het probleem niet. Het is juist goed dat jij je eigen vriend hebt. Dan is Joy niet meer zo argwanend.'

'Zo ben ik niet,' zuchtte ik.

'Dat maakt je juist zo leuk.'

Hij kuste me zacht op mijn wang en ik sloot mijn ogen. Mijn weerstand verdampte en ik sloeg mijn armen om hem heen, trok hem dichter tegen me aan en fluisterde in zijn oor: 'Kom je mee naar mijn kamer?' 

'Ik heb een beter plan.'

Robin trok me mee naar binnen, door de keuken en het woongedeelte, naar de badkamer op de begane grond. Hij liet mijn hand los en liet me een jacuzzi zien die bijna de hele badkamer vulde.

'Hier ben ik nog nooit geweest,' zei ik. 'Boven hebben we alleen een ellendige douche, die steeds verstopt zit, en zij, zij… heeft gewoon een jacuzzi voor zichzelf.'

'Joy zou eerlijk moeten delen. Net zoals ik.' Robin drukte op een knopje en het water begon te bubbelen.

'Komt ze niet zo terug?'

Robin haalde zijn schouders op. 'Ze heeft een afspraak bij de kapper. Meestal is ze uren weg. Ik heb je deze keer voor mij alleen en ik heb nog iets af te maken.'

Ik giechelde. Het was meer de herinnering aan eergisteren dan zijn woorden waarvan ik opgewonden werd. Of misschien was het omdat het zo vreselijk fout was wat ik deed. Het kon me niets schelen.

Hoofdstuk 16

Zweetdruppels sijpelden als stroop naar beneden. Of misschien was het water, wat deed het ertoe? Zo zou het altijd moeten zijn. Ik was uitgeput, maar niet op een verkeerde manier. Op een pijnlijke, vervolmaakte manier.

'Je glimlacht. Staat je goed, Evy.'

Het was de eerste keer dat hij me zo noemde en met een schok realiseerde ik me iets. Ik realiseerde me dat ik me misselijk voelde en smolt als ik bij hem in de buurt was, altijd al. Het had niets met afkeer te maken. Lily-Rose had gelijk, het was iets om mezelf te beschermen. Te beschermen tegen iets wat me zwak zou kunnen maken. Robin was mijn zwakte.

Ik sprong omhoog, uit het lauwe water.

'Waar ga je heen?'

'Weg. Ik eh, ik moet weg.'

Een glimlach. Charmant, geslepen als een vos. Gevaarlijk, zoals ik nu wist. Daarom moest ik vluchten. Ergens wilde ik Robin voor mezelf, gewoon omdat het onvermijdelijk was. Ik had mezelf voorgelogen. Over alles. Daarom moest ik weg. Zelfs Gabe betekende niets voor me, niet zoals Robin. Hij was de leugen die ik mezelf voorhield.

'Je hoeft niet weg. Blijf bij me, blijf nog even bij me, Evy.'

'Sorry, het gaat niet. Ik moet eh… ik moet…' Ik vloekte binnensmonds toen ik niet uit mijn woorden kwam. '… de was nog doen.'

'Geef maar hier, dan gooi ik het zo in de wasmachine.'

Natuurlijk ging dat niet. Joy zou mijn was vinden in haar machine. Ze zou het meteen doorhebben. Toch schreeuwde alles in mijn lijf het uit: "Blijf Eve. Doe het. Blijf!" Maar ik schudde mijn hoofd, droogde me af en verliet razendsnel de badkamer in Joys roze badjas. Als een dief in het donker stapte ik de trap op.

'Hoe was het, Eve?' klonk opeens een stem.

Met een ruk draaide ik me om naar waar het geluid vandaan kwam. Het kwam van beneden. Uit de woonkamer. Hij zat op de bank en keek van achter zijn stripboek naar me. Kleine oogjes verstopt achter dikke glazen.

Ik balde mijn vuisten. 'Gadverdamme. Zit je me te bespieden?'

'Nee, ik wachtte op je.'

Ik kon het niet geloven. Hij gaf het gewoon toe. Ik voelde mijn bloeddruk omhoog schieten. 'Zo… dus jij wacht op mij? Waarom?'

Hij hield het stripboek voor zijn neus. Woedend stapte ik op hem af en trok het uit zijn handen. 'Antwoord als ik je iets vraag!'

Hij werd rood, helemaal tot aan zijn oren. Hij dook ineen, waarschijnlijk bang dat ik hem iets zou aandoen. 'Ik wil je waarschuwen…'

Boos gooide ik het stripboek op de grond. 'Waarschuwen? Voor jezelf zeker? Als jij mij ooit weer bedreigt dan, dan…'

Ik kwam niet verder dan dat. Buiten adem verkocht ik hem een mep. Ik hoorde hem kermen en zeggen dat hij het allemaal voor mij deed en dat ik Robin niet kon vertrouwen. Ik luisterde niet. Het was alsof ik buiten mezelf trad toen ik op hem in sloeg. Ik raakte hem op de plekken waar ik hem het meest pijn kon doen: zijn hoofd, zijn armen, zijn schouders. Het kon me niet schelen hoe hard ik hem trof.

'Eve! Waar ben jij mee bezig?' Lily-Rose trok me hardhandig weg, helemaal mee naar boven, naar haar kamer, en deed de deur op slot.

'Bloody hell, Evy. Rustig. Waar ben je in godsnaam mee bezig?'

Ik staarde haar aan. Ik wist niet of ik haar wel alles wilde vertellen.

'Schat. Je bent buiten adem. Ga eens rustig zitten.'

Ze schonk een glas water in en overhandigde me het glas. 

'D-dank je.'

'Wat was dat nu allemaal? Zo ken ik je niet.'

Met kleine slokjes dronk ik het water op. Het kalmeerde me. Lily-Rose kwam naast me zitten en sloeg een arm om me heen. 'Lieverd toch. Als ik je niet beter kende zou ik zeggen dat je een zenuwinzinking hebt. Maar daarom hoef je Justin nog niet in elkaar te slaan. Wat is er toch allemaal met je aan de hand? Wat heeft hij je gedaan?'

Tranen sprongen in mijn ogen en voordat ik er erg in had snikte ik met lange halen.

'Jezus, rustig maar, Evy.'

'I-ie… iemand bedreigt me,' snotterde ik.

'Wat?'

'Hier. Kijk…' Ik opende het tekstbericht op mijn mobieltje. Ze las het langzaam voor. 

'En jij denkt dus dat Justin hierachter zit?'

Ik knikte.

'Als dat zo is dan zal ik Josh vragen er iets aan te doen.'

'Dat is lief van je. Maar het hoeft niet. Robin weet het ook. Hij zou er iets aan doen. Voorlopig laat die engerd me wel met rust.'

'Robin? Wat bedoel je? Je hebt het toch niet opnieuw met hem gedaan, hè? Zeg me dat het niet waar is. Blijf uit zijn buurt. Je weet toch dat Joy er alles aan zal doen om je het huis uit te krijgen als ze erachter komt?'

Ik knikte zwijgend. Natuurlijk had ze gelijk, zoals altijd.

'Hier, je jurk. Vergeet even alles, Evy. Vergeet het. We moeten ons omkleden...'

Hoofdstuk 17

De bas dreunde door me heen. Even was er niets anders meer. Niets anders dan de dansvloer en de muziek. Dat lag waarschijnlijk deels aan de pil die Josh me gegeven had. Die zorgde ervoor dat ik alles van me af kon laten glijden en aan niets anders dacht dan het dreunen van de muziek en de massa die meedeinde op het versierde bovendek van het jacht.

Lily-Rose stond met een man te praten die een stuk ouder was dan de rest dan de feestgangers. Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe hij steeds probeerde zijn hand op haar arm te leggen. Op een gegeven moment fluisterde ze iets in zijn oor. Toen schoof er iemand in mijn blikveld. Ik stapte opzij, maar Lily en de oudere man waren verdwenen. Kut. Verloren keek ik om me heen. Josh stond bij een man die eruitzag als een bodyguard. Eerder die avond had Lily me voorgesteld aan een paar mensen, die allemaal bevriend waren met Johnny Summers, haar wereldberoemde vader, maar iedereen bleek ook Lily-Rose te kennen. Eerst was het nog leuk, later werden de opdringerige mensen vervelender. Blijkbaar had Lily er geen last van. Ik zag dat ze genoot van alle aandacht. En wat me ook opviel: ze gedroeg zich heel anders dan ik van haar gewend was. Of lag dat aan de drugs die ze van Josh had gekregen?

Ik keek naar het gladde water van de Thames en de kade waar we net vandaan gevaren waren. Iemand stootte me aan.

'Ben jij niet de vriendin van Lily-Rose?' schreeuwde hij om de muziek te overstemmen.

Zijn lokken hingen los voor zijn ogen. Hij had een blik die ik ook in Robins ogen had gezien. Die van een jager, op zoek naar een prooi.

Ik knikte.

'Cool feest, niet?'

Hij was duidelijk van plan om me te versieren. Was het omdat ik Lily's vriendin was? Vast.

'Ja!' riep ik terug.

'Heb jij Lily-Rose misschien gezien?'

Toch een Lily fan blijkbaar. Ik haalde mijn schouders op en liep van de dansvloer vandaan. Ik zag nog dat Josh in een discussie verzeild was geraakt met een groepje hipsters, waarvan er twee uitzagen alsof ze zo van Comic Con weggelopen waren. De twee meiden in het groepje waren verkleed als Japanse anime figuren, in weinig verhullende pakjes, hun gezichten half verscholen achter opzichtige pruiken. Ze droegen overdadige make-up, bijna fluorescerend en zo fel dat ik het vanaf de andere kant van het dek kon zien. De blonde met de blauwe plukken probeerde zich op te dringen aan Josh, maar die maakte meteen duidelijk dat hij geen interesse had. De man in het groepje sloeg een arm om Josh' schouder en fluisterde iets in zijn oor. Ik zuchtte toen Josh hem een zakje gaf.

Het was een zwoele zomeravond en ik besefte ineens dat ik me heel eenzaam voelde, ondanks deze massa mensen. Het jacht gleed langs een enorm blauw verlicht rad.

'De Londen Eye, is ze niet mooi?'

Verbaasd draaide ik me om. De oudere man met wie ik Lily-Rose eerder had gezien stond naast me. Hij glimlachte zijn tanden bloot, leunde over de reling en wees naar het gevaarte.

'Wist je dat de London Eye pas sinds 2000 actief is? Als je kunt moet je er eens in gaan. Onvergetelijk, net als jouw schoonheid.'

Een ober kwam langs met een plateau vol hoge glazen. De man pakte er twee vanaf en hield ze omhoog, tegen het licht. 'Louis Roederer Cristal Rosé Brut, uit 2002. Niets is mij te gek voor het feest van het jaar. Alsjeblieft en proost.'

Ik lachte dankbaar en nam het glas aan.

'Dus jij bent Summers vriendin?'

Was dat wat ik voor iedereen hier was? De vriendin van Lily? Mijn wangen kleurden, maar ik glimlachte, knikte en nam snel een grote slok champagne.

'Ze zegt dat je een baan zoekt?'

Ik verslikte me, spuugde de champagne bijna over hem heen.

Hij schudde lachend zijn hoofd. 'Ze vertelde me net dat ze zich zorgen maakt. Weet je, Lily is als een dochter voor me. Als familievriend van de Summers gaat ze me aan het hart.'

'Familievriend?'

'Al mijn vrienden zijn als familie voor me.' Hij stak zijn hand naar me uit. 'Martin Dumont. Regisseur. Organisator. Partyfreak. En bovenal liefhebber van mooie dingen.'

'Evelyn Meyer,' zei ik voordat ik er erg in had.

'Die naam siert je schoonheid, mevrouw Meyer. Vermaak je je een beetje op de Net X?'

'Huh?'

'Mijn schip? Een schoonheid vind je niet?'

'Ja.'

De manier waarop hij lachte bezorgde me vreemde rillingen. 

'Net als jij,' grapte Dumont.

'Dus Lily vertelde dat ik een baan zocht?' vroeg ik snel om het gesprek een andere wending te geven.

'Ja,' zei hij grinnikend. 'Aangezien ik alles over heb voor mijn vrienden en vriendinnen, wil ik hierbij officieel melden dat je aangenomen bent. Als je wilt tenminste.'

'W-wat?'

'Het is al geregeld. Op de Net X kunnen we zeker iemand zoals jij gebruiken. Volgens mevrouw Summers heb je ervaring in de bediening, dat is altijd een pre. Goede bediening is lastig te vinden. Je kunt je rooster zelf bepalen. Dat is een voordeel voor een studente, toch?'

Het klonk bijna te mooi om waar te zijn.

'Dus, mevrouw Meyer: wat zeg je ervan?'

'Eh… ik denk wel…'

'Niet zo enthousiast, hoor. Zal ik je een rondleiding geven, dan maak ik meteen de papieren in orde.'

'Oké.'

Als een mak schaap liep ik achter de goed geklede man aan naar beneden, waar het net zo luxe was als boven. We kwamen langs cabines en een restaurant waar mensen zich verdrongen bij een overdadig buffet. Toen langs de keuken en door naar achteren, waar we naar een deur liepen waarop privé stond. Erachter zat een ruimte vol computerschermen, panelen met knopjes en apparatuur die me deed denken aan wat dj's gebruiken om muziek mee te maken.

'Ons commandocentrum, het hart van Net X,' zei hij theatraal en hij liep door naar het enorme bureau, waar hij wees op de stoel ervoor.

'Wow.'

Bewonderend nam ik de enorme ruimte in me op. Links stond een rond bed, met een afzichtelijke bedsprei in jaguarprint erop, die helemaal uit de toon viel bij de hypermoderne apparatuur, de oplichtende lampjes en de schermen waarop ik zag wat zich op het schip afspeelde. Aan de andere kant van het bureau was een zitgedeelte, strak en modern. Het benauwde me om hier helemaal alleen te zitten met deze man, alsof ik iets deed wat niet kon. Dat wilde ik niet laten merken, dus sloeg ik mijn ene been over het andere om een indruk van ontspanning te geven.

Martin Dumont trok wat papieren uit zijn lade en bladerde erdoor. 'Ah, hier is het. Hulp in de bediening. Een contract voor onbepaalde tijd met een minimum van vier uur per week. Dat gaat toch wel lukken?'

Ik knikte, misschien te enthousiast, want hij lachte breed en schoof het contract naar me toe.

'Lees de kleine lettertjes toch maar eens door.'

Of het nu door de champagne kwam, door de pil van Josh of door het vreemde gevoel van het moment, weet ik niet meer, maar ik dacht niet na toen ik de pen pakte en onderaan ergens op een stippellijn tekende.

Hoofdstuk 18

'Welkom aan boord, liefje.'

Martin Dumont pakte het getekende contract op en stopte het terug in de lade. 'Wanneer wil je beginnen?'

'Nou, ik eh, ik heb toch zomervakantie. Dus op zich kan ik morgen aan het werk.'

'Oh, prima. We kunnen een ambitieus persoon zoals jij goed gebruiken. Zal ik je rondleiden?'

'Eh, ja hoor.'

Martin Dumont stond op en trok een zakje uit zijn broek, met daarin wit poeder.

'Wil je ook?'

Ik schudde mijn hoofd. Vond het raar dat de man die zojuist mijn baas was geworden voor mijn neus cocaïne over het leren deel van zijn bureau gooide en het opsnoof. Met grote ogen keek ik toe en blijkbaar viel het hem op.

'Houd je niet van plezier?'

'Jawel hoor.'

'Het is hier wel een plezierjacht, hè, mevrouw Meyer. Dus dit is iets waar ik geen rare gezichtsuitdrukkingen bij kan gebruiken. Zeker niet in het bijzijn van mijn gasten. Lukt je dat?'

'Ja hoor, geen probleem.'

Hij boog over het bureau heen en keek me indringend aan. 'Jij en ik gaan het goed met elkaar vinden. Zo'n slimme meid. Mooi, geslepen en iemand die niet het achterste van haar tong laat zien. Iemand die geheimen kan bewaren. Klopt dat?'

Ongemakkelijk wiebelde ik op de stoel. Was het hier zo warm? Alles aan me leek te zweten.

'Maak ik je ongemakkelijk? Hoeft niet. Luister. Net X is een begrip, exclusief voor the lucky few, en dat wil ik zo houden. Het woord plezier staat voor jacht, en ik wil dat al mijn gasten plezier hebben. Plezier is waar alles voor mij om draait. Snap je?'

'Ja, natuurlijk.'

'Dan kan ik je het geheim van Net X verklappen. We zijn niet zomaar een plezierjacht…'

Hij stond op, liep naar een wandkast in de hoek van de kamer en trok een paneel open. Vier schermen kwamen tevoorschijn. Mijn wangen begonnen te gloeien toen ik zag dat hij een pornofilm had aangezet.

'Kijk. Ik wil open en eerlijk tegen je zijn. Dit is Goldie met een van onze gasten.' Hij boog naar de schermen toe. 'Kamer vijf, zie ik,' en hij wees naar een nummer in de hoek.

'W-wat heeft dit met mijn werk te maken?' vroeg ik bijna fluisterend.

'Niets, en alles. Jij gaat de bediening in, tenzij je iets anders wilt natuurlijk.' Hij wees naar het scherm.

'Oh n-nee. Nee. Zeker niet.'

'Als bediende moet je ook deze kamers in. En eh, ze zijn daar zoals je ziet vaak bezig. Niet dat je schrikt. Daarom laat ik het je zien.'

Ik voelde me erg klein worden. Wilde het liefst mijn contract uit het bureau trekken en het verscheuren maar ik zat daar maar en staarde naar het scherm.

'Verder is het een hele gewone baan, hoor. Je wordt ook bovendeks aan het werk gezet. Beneden is voor onze speciale klanten, en dan is er nog een dek, helemaal onderin.'

'Oh?'

'Op het laagste dek hoef je niet te komen. Oh, Goldie draait zich naar de camera, zie je?'

Mijn ademhaling werd zwaar. Om de ongemakkelijke stilte te doorbreken moest ik iets zeggen, maakte niet uit wat. Misschien zou hij me ontslaan als ik irritante vragen stelde. 'Is het niet verboden om camera's op te hangen? Om privacy redenen?'

Hij lachte, ging op de rand van zijn bureau zitten en drukte een knop in. 'Schat. Onze nieuwste denkt dat ik jullie stiekem bekijk.'

De naakte vrouw op het scherm richtte zich op, keek recht in de camera en zwaaide.

'Zeg eens hallo tegen Eve.'

'Hallo Eve. Wil je meedoen?' klonk het schel uit de luidsprekers. Ze bereed een man onder haar alsof het een dolle stier was die getemd moest worden.

'Jaag haar niet meteen weg, wil je?' zei Dumont grijnzend.

De vrouw zwaaide weer, maar meteen erna scheen ze te vergeten dat we haar bekeken. Ik draaide mijn hoofd weg. De intercom stond nog aan, waardoor ik meer meekreeg dan ik wilde. Martin Dumont stond op en schoof de panelen terug, waardoor het geluid verstomde.

'Net X heeft niets met privacy te maken. Deze klanten willen juist bekeken worden. Daarom kunnen we op die schermen meekijken in kamers één tot en met vijf. Geloof het of niet, sommigen scheppen er plezier in om bekeken te worden en velen willen zelfs de video meenemen als trofee. Alles voor het plezier, hè?'

'Oh, nou ik vind het prima,' zei ik nors.

'Je bent kortaf. Geschokt?'

'Nee,' loog ik.

'Geloof me, binnen de kortste keren vind je het heel normaal. Wat het eigenlijk ook is. Heb je ooit dieren met schaamte gezien?'

Ik beet op mijn lip en moest mijn best doen om hem niet de les te lezen. Hoe kon hij mensen vergelijken met dieren? Hoe ontzettend kortzichtig was dat! Maar dat zei ik niet hardop. Nee, ik zou gewoon mijn eigen ding doen, alles eromheen negeren, mijn schulden aflossen en dan wegwezen.

'Eve?'

Ik schrok op.

'Kom je?' Hij stond al bij de deur.

Langzaam stond ik op. Mijn benen trilden en een akelige zenuwtic zorgde ervoor dat ik met mijn mondhoek trok.

'Voordat ik je een rondleiding geef nog even dit. Er staat een regeltje in het contract dat je misschien zo snel niet gelezen hebt. Een klein juridisch dingetje over discretie. Je was zo snel met tekenen dat je het misschien gemist hebt, dus zeg ik het erbij. Niets bijzonders, alleen dat alles wat binnen Net X gebeurt ook hier blijft. Duidelijk?'

'Geen probleem.'

'Goed. Mooi. Volg me, ik stel je aan iedereen voor.'

Hoofdstuk 19

Opgelucht en uitgeteld plofte ik op mijn bed. Inmiddels was ik nuchter, te nuchter. Misschien kwam het door de tour, waarbij Martin Dumont me letterlijk aan iedereen voorstelde als "de nieuwe serveerster", alsof ik een of andere vervloekte accessoire van hem geworden was. Het was tergend geweest, ik had alles op me in laten werken. De tour en alles wat ik nu wist hadden me alle feestlust ontnomen. Na heel wat handjes geschud te hebben, omdat Martin me ook aan al zijn gasten voor ging stellen, ging ik van champagne over op bronwater, ook al probeerde Martin me steeds een glas champagne in mijn handen te duwen. "Alles voor de show," had hij gezegd.

Ik staarde naar het plafond, waar de schaduwen van het in de zomerbries wapperende gordijn dansende figuren maakten. In de kamer naast de mijne hoorde ik Lily-Rose en Josh kreunen.

'Godskolere…' Ik sloeg mijn handen voor mijn oren. Nog steeds hoorde ik het. Als een beat trok het door me heen, tot iets eigenaardigs samengesmolten met de piep in mijn oren. Zuchtend pakte ik mijn mobieltje en de oordopjes van mijn nachtkastje. Tien voor vier gaf het display aan. Wat een achterlijke tijd om wakker te zijn.

Net toen ik op Spotify een geschikt nummer wilde uitzoeken, zag ik een berichtje binnenkomen. Zonder na te denken drukte ik het open.

Stomme hoer. Ik ram je verdomde kop van je romp.

In een ondoordachte reactie gooide ik het mobieltje van me af. Het stuiterde met een klap tegen de kast en ik hoorde het glas breken. Misschien was het beter als het kapot was. Terwijl ik onder de dekens kroop, hoorde ik Lily een hoge gil eruit gooien.

'Verdomme!'

In de hoek van de kamer hoorde ik een zacht gezoem. Ik sprong uit bed en liep naar het mobieltje, dat oplichtte en een geluid produceerde als van honderd bijen. Op het scherm verscheen een bijna ondefinieerbaar bericht:

K8t h94r j4 b4nt d99d

Ik knipperde met mijn ogen tegen de opkomende tranen en hield mijn adem in omdat mijn hart zo tekeer ging.

'Niet weer…' fluisterde ik en ik rende terug naar mijn bed, trok mijn laken eraf en sloop de trap af. Alles was beter dan in die kamer blijven.

De bank beneden was hard en het kostte me de nodige moeite om een goede positie te vinden. Ik sloot mijn ogen en probeerde mijn angst te verdrukken door terug te denken aan het feest. Aan alle mensen die ik had ontmoet. De roodharige vrouw - die Martin eerder Goldie had genoemd - was me het meest bijgebleven. Toen ik haar in het echt zag vond ik haar veel kleiner en vriendelijker dan ik had aangenomen. Ze had volle roze wangen, lang haar en lichtgroene ogen. Ze had zich met een knipoog aan me voorgesteld als de ster van Net X. Ik streek met mijn hand over mijn nek en voelde hoe mijn hartslag langzaam kalmeerde. Ik dacht terug aan de kennismaking met de Japanse tweeling in de anime outfits. Eigenlijk wist ik niet eens of ze een tweeling waren en of ze überhaupt Japans waren, het kon net zo goed make-up zijn. Ik had het aangenomen omdat hun namen Japans klonken: Min en Ju, maar dat konden natuurlijk net zo goed verzonnen namen zijn. Een van de twee meende ik zeker te herkennen als een van de meiden die bovendeks met Josh had staan flirten. En dan was er nog de mollige vrouw, die alle aandacht naar zich toe trok met haar volle boezem in de rode jurk met pailletten en haar felrode volle lippen. Was het Lola? Het personeel in de keuken was een stuk minder kleurrijk. Vooral jonge Aziatische mannen in smetteloos witte pakken, die druk in de weer waren en me niet eens opmerkten. Ze knikten toen ik voorbij liep en voorgesteld werd door meneer Dumont.

"Al deze mensen leven van plezier, onthoud dat," herhaalde hij doorlopend, als een mantra. Na het rondje had ik aan het eind van de gang een opvallende deur gezien. Er stond verboden toegang op. Ik begreep meteen dat die deur toegang verschafte tot het lagere dek waar meneer Dumont het over had gehad. "Strikt verboden," had hij gezegd. Wel met een vreemde glimlach.

Ik droomde weg, probeerde alleen nog te denken aan de opluchting, omdat er eindelijk iets zou veranderen aan mijn afhankelijkheid. Eindelijk zou ik al mijn schulden aflossen. Ik sloot mijn ogen en viel in een diepe slaap.

Iemand schudde aan me. Ruw. Ik opende mijn ogen. Het was te duister om iets te zien. Een hand greep me bij mijn keel en ik hapte naar lucht. Nee, het waren geen handen, er zat iets strak om mijn hoofd gedraaid. Een kap, een zak. Het rook naar muffe aardappels. Hoe ik ook weg probeerde te draaien: iets hield me tegen! Ik kwam steeds meer vast te zitten in touwen. Toen ik mijn mond opende om te gillen, werd er tape over mijn lippen geplakt. Ik sperde mijn neusvleugels zo ver mogelijk open om genoeg lucht binnen te krijgen. Maar hij zat verstopt. Wattenbolletjes gleden verder naar binnen - tot achter in mijn neus - op het moment dat ik naar lucht snoof. Ik maakte piepende geluiden en toen voelde het alsof ik uit een vliegtuig gegooid werd: Ik viel meters naar beneden. Een stem klonk in de verte. Onsamenhangend. Mompelend. "Evy! Ren…"

Ik stikte langzaam in de watjes. Toen trok iemand de zak van mijn hoofd. Ik keek in een fel wit licht, dat ervoor zorgde dat de tranen in mijn ogen sprongen. Er kwam iets op me af, razendsnel. Nee, ik was degene die bewoog. Ik viel nog steeds, de diepte in, in een ravijn. Ik gilde en ineens liet de tape los. Een harde knal zorgde ervoor dat ik wakker schrok. Op de grond naast de bank.

Joy staarde me vanuit de keuken geschokt aan. 'Gaat het?'

Ik haalde een paar keer diep adem. 'Best.'

Ze trok een grimas. 'Lekker geslapen?'

Voordat ik kon reageren, ging ze al verder. 'Nou, dat doet er ook helemaal niet toe. Weet je waarom ik zo'n goede zin heb, Eve?'

Ik ging zitten en trok het laken over me heen. 'Dat ga je me vast vertellen.'

Ze grinnikte en sneed een sinaasappel doormidden die ze vervolgens met een hels kabaal uitperste. Toen ze klaar was droogde ze haar handen aan een handdoek.

'Weet je, Eve. We zouden goede vriendinnen kunnen zijn. We hebben veel gemeen. Robin bijvoorbeeld. Ik ken je gevoelige plekjes en toch is er deze strijd tussen ons. Waarom stoppen we er niet mee?' Ze goot een glas vol en verbaasd keek ik toe hoe ze naar me toe kwam en het voor me neerzette.

'Wat moet je van me, Joy?' vroeg ik.

Ze schudde haar hoofd. 'Eve toch, wat een vijandigheid. Dat is toch nergens voor nodig? Ik heb van Robin gehoord dat Lily-Rose je mee heeft genomen naar het feest van Martin Dumont?'

'Ja, en?'

'Nou… heb je hem ontmoet?'

'Wie?'

Ze keek me aan alsof ik de domste persoon op aarde was. Toen kwam ze naast me zitten. Ongemakkelijk schoof ik een stukje op. 

'Killian Spelling, natuurlijk. Mijn lievelingsacteur. Uit Fifty feet under Flat Earth. Dat ken je toch wel?'

Om eerlijk te zijn had ik nog nooit van hem of de serie gehoord.

'Natuurlijk,' loog ik.

'En? Hoe was hij in het echt?' Ze keek me bijna smekend aan.

'Nou, eh, kleiner dan op tv. Maar niet onaantrekkelijker, ook al heeft hij wel een accent.'

'Een accent? Hoe weet je dat?'

'Ik heb hem gesproken. Vanavond moet ik er trouwens werken. Zal ik vragen wanneer hij weer langskomt?'

Haar ogen werden glazig, haar mond stond open. Ik pakte het glas jus d'orange en dronk het tergend langzaam leeg, terwijl ze me smekend aanstaarde. Ik zette het glas terug, stond op en gaf haar een knipoog terwijl ik de trap op liep, terug naar mijn kamer.

'Niet vergeten, hoor!' gilde ze naar boven.

Ik bonkte bij Lily-Rose op de deur en hoorde gestommel. Een slaperige kop verscheen.

'Lekker geslapen?'

'Tot jij op de deur bonkte.'

'Dan weet je ook wat het is om wakker gehouden te worden. Holy shit, wat gingen jullie tekeer. Ik kon er niet van slapen.'

Ze keek me warrig aan, mompelde 'Oh, oké, sorry' en sloot de deur voor mijn neus.

'Ja, natuurlijk. Negeer me maar.'

Ik zuchtte toen ik mijn kamer binnenliep en de scherven op de vloer zag liggen. Wat er van het scherm van mijn mobieltje over was, was nu helemaal zwart. 'Die is niet meer te redden,' fluisterde ik. Toch pakte ik hem op en drukte op een paar knopjes. Niets.

'Misschien maar beter.'

Niemand zou me nog lastigvallen. Alles zou goedkomen, zeker nu ik een baan had.

Hoofdstuk 20

Ik hoorde de bel, geklik van hakken, het dichtslaan van de voordeur en daarna een schelle stem die mijn naam produceerde: 'Eve?'

Oh god, hoe ze het uitsprak. Alsof ik ineens haar beste vriendin was. Kippenvel trok over mijn rug, maar ik droeg een glimlach toen ik de trap naar beneden nam. Ze stond te glunderen met een enorme bos rode rozen in haar armen.

'Geheime aanbidder?' vroeg ze plagend.

'Zijn die voor mij?'

Ze overhandigde me de bos.

'Maar ik heb helemaal geen vaas.' Ik gaf ze terug aan Joy. 'Hier, ik heb er niets aan. Zet ze maar in de woonkamer.'

Verbaasd pakte ze de bos aan en trok een envelop los die aan de zijkant hing.

'Maak je die niet open?'

Ik was zeker niet van plan om samen met mijn rivale te lezen van wie deze romantische betuiging kwam. Wie weet was het Robin wel? Ik grinnikte bij die gedachte. Als Joy toch eens wist wat we gisteren in haar bad hadden gedaan. Dan zou ze vast niet zo vriendelijk tegen me doen.

'Toe… maak open,' zei ze ongeduldig.

Waarom ook niet? Ik zou haar smoel wel eens willen zien als het wel van Robin was. Langzaam scheurde ik de envelop open en trok het papiertje eruit. Ik las het handgeschreven briefje hardop voor:

'Deze kleur doet me denken aan jouw bloed dat…'

Hier stopte ik. Mijn handen bewogen ongecontroleerd en Joy werd lijkbleek toen ze over mijn schouder zachtjes meelas.

'… uit al je poriën zal stromen. Stomme hoer. Je negeert me en daar ga je voor boeten.'

'Godverdomme.' Er viel een stilte 'Gaat het wel met je?'

Ik schudde mijn hoofd. Draaide het kaartje en de envelop om. 'Zag jij welk bedrijf de bloemen kwam brengen?'

'Nou nee. Het was gewoon een of andere bezorger.'

Ik rende naar de voordeur en trok hem open. Er was niets te zien, niets meer dan de gebruikelijke drukte: een buurvrouw met een kinderwagen, een fietser, maar nergens een bestelauto. Teleurgesteld sloot ik de deur.

'Wat ga je doen?' Joy hield de bos vast alsof ze er meteen afstand van wilde doen.

'Gooi het weg, wil je? Mag ik je mobieltje lenen?'

Ze liep naar de keuken en kwam even later terug zonder bloemen en met een wit, plat toestel.

'Hier, ik gebruik deze al een tijdje niet meer. Je mag hem hebben.'

'Dankjewel.'

'Oh, en Eve?'

'Ja?'

'Als ik je ergens mee kan helpen…'

Ik slikte een brok weg en voelde me ineens walgelijk over het verraad met Robin. Had ik Joy verkeerd ingeschat? Waarom wilde ze me ineens helpen?

'Erg lief van je, Joy. Dat doet me goed.'

'Ik zal met Justin praten. Omdat, nou ja, je weet wel. Omdat je dacht dat hij een obsessie voor je had. Dat is alles wat ik kan doen. Volgens het contract kan ik hem niet zomaar uit huis zetten. Ook al zou ik dat zeker voor je doen…' Ze keek naar de vloer. Trok even met haar neus. Een nerveuze trek die ik al eens eerder had opgemerkt. 'Desnoods…' begon ze traag.

'Ja?'

'Desnoods beschuldigen we hem van diefstal.'

'Kunnen we dat maken?' vroeg ik samenzweerderig.

Joy wierp me een glimlach toe. 'Ik kan alles maken als je me voor wilt stellen aan Killian Spelling.'

Dat was het dus. Het ging helemaal niet om mij. Ik was haar nieuwe beste vriendin, alleen maar omdat ik naar het feest was gegaan en nu voelde ik me beroerd. Bijna had ze me te pakken, bijna geloofde ik haar. Bijna had ik haar verteld van Robin en hoeveel spijt ik ervan had. Nu zou ik het laten.

'Dankjewel voor de telefoon.' Ik draaide me om en liep terug naar mijn kamer.

Hoofdstuk 21

'Nee, Gabriel. Natuurlijk niet. Trouwens wat voor zin heeft dat? Joy heeft me verteld dat ze zal proberen om hem uit huis te krijgen. Weet je? Ik ben helemaal niet bang voor hem. Hij is een kleine opdonder en denkt mij zo te kunnen manipuleren. Het is gewoon zielig, dus je hoeft echt niet langs te komen.'

Ik bekeek mezelf in de kleedruimte, die claustrofobisch aandeed omdat ik me er met moeite in kon bewegen. Ik draaide nog eens rond om te zien hoe het jurkje - of het witte uniform, zoals ze het hier op het schip noemden - naadloos aansloot op mijn slanke figuur. Ik drukte het witte toestel steviger tegen mijn oor.

'Wanneer dan wel?' klonk Gabes stem. 'Als je me niet meer wilt zien moet je het zeggen.'

'Dat is het niet, Gabe. Maar het is even een chaos. Ik moet eerst eens alles op een rijtje hebben.'

'En daar hoor ik niet tussen?'

'Dat zeg ik niet.'

'Zo komt het wel over, Eve. Ik pas niet in het rijtje.'

Ik zuchtte diep en wierp een blik op mijn horloge. 'Maar ik moet ophangen,' zei ik kortaf.

'Heeft het met de lening te maken? Je hoeft het me niet terug te geven.'

'Jawel, Gabe. Dat moet ik zeker wel.'

'Die klote lening staat tussen ons in.'

'Sorry, ik moet nu echt gaan werken. Spreek je later.' Terwijl ik hem wegdrukte zwaaide de deur open.

'M-mercedes?'

'Dios mio!' schreeuwde de oudere vrouw uit. 'Evelyne, wat doe jije ier?'

'I-ik werk hier.' Een gevoel van schaamte overviel me, hoewel ik niets had misdaan. 'In de bediening,' voegde ik er snel aan toe.

'Jije niette druk maken. Mercedes alleen schoonmaken.' Ze maakte een gebaar waarbij ze deed of ze niets zag.

'Nee, echt. Ik ga serveren, maar wat doe jij hier?'

'Mevrouw Lily-Rose nieuwe baan voor Mercedes zocht. Ik zijn blij.'

Ik knikte en glimlachte naar de oude schoonmaakster van het huis aan VanBurgh Park.

'Ja, Lily-Rose is geweldig. Dankzij haar heb ik ook deze baan gevonden.'

Het leek alsof ik iets verkeerds had gezegd. Mercedes schudde driftig haar hoofd. 'Jije weg. Gaan weg, Evelyne.' Ze zwaaide druk met haar handen.

'Ik begrijp je niet, Mercedes.'

Martin Dumont stapte naar binnen. Hij keek me geamuseerd aan en knipoogde naar de schoonmaakster die zich snel uit de voeten maakte.

Vreemd genoeg zag hij er beter uit dan ik me herinnerde. Misschien was het omdat hij vandaag casual gekleed was. Alles aan hem was losser, behalve zijn gespierde, gebruinde huid.

'Je bent een plaatje in mijn kostuum, mevrouw Meyer. Toch valt me op dat je er wat hongerig uitziet. Heb je wel gegeten?'

Van verbazing ging mijn mond open. Hoe kon hij weten dat ik het was vergeten? Mijn "eh" was blijkbaar voldoende antwoord.

'Ik kan het niet gebruiken dat mijn personeel onderuit gaat. Kom, ik nodig je uit aan de kapiteinstafel. Ik moet ook nog iets eten.'

'M-maar mijn werk dan?' stotterde ik.

'Maak je niet druk. We zijn hier net één grote familie, vraag maar aan de anderen. Het is heel normaal om samen te eten. Afslaan is niet netjes, mevrouw Meyer, dus wat zeg je ervan?'

'Tja, oké…'

Zwijgend liep ik achter hem aan door de lange gang van het jacht, tot we bij de brede trap kwamen die bovendeks uitkwam. Af en toe knikte ik een passagier toe, die me dan ongemakkelijk aanstaarde. Boven volgde ik hem naar het restaurantgedeelte. Achter een groot scherm, tussen palmachtige planten, stond een met wit linnen gedekte tafel. Meneer Dumont ging zitten en gebaarde mij hetzelfde te doen. Er stond een champagnekoeler op de tafel, waar hij een fles uit pakte, die hij meteen ontkurkte. Nog voor ik kon weigeren vulde hij mijn glas, hief het zijne en riep zo luid dat iedereen op het schip het moest horen: 'Welkom in mijn familie, mevrouw Meyer!'

Een man in een matrozenpak kwam aangerend en begon driftig bestek neer te leggen.

'Ben jij ergens allergisch voor? Anders bestel ik gewoon het dagmenu voor je.'

'Hoeft niet.'

'Dan mijn donderdagse lunch graag.'

De man knikte en maakte zich haastig uit de voeten.

'Je kijkt nogal afwezig. Is alles in orde?'

'Het is… nou ja... eigenlijk ben ik nogal overdonderd. Ik, eh, ben dit niet echt gewend.'

Hij glimlachte, sloeg zijn armen over elkaar en leunde achterover in zijn stoel. 'Dat maakt jou zo leuk. Vertel eens iets over jezelf. Je bent mysterieus, mevrouw Meyer, en daar hou ik wel van hoor, maar ik wil weten met wie ik te maken heb.'

Onrustig pakte ik mijn glas en nipte er voorzichtig aan om tijd te rekken. Wat moest ik hem in godsnaam vertellen? Iets zakelijks, gewoon iets oppervlakkigs.

'Nou, eh, ik studeer Engelse Literatuur aan Greenwich. Ik kom uit Nederland.'

'Ah, het land van vrijheid, tulpenbollen, drugs en hoeren.'

'Dat valt wel mee,' zei ik zacht. Ik moest opletten wat ik losliet. Iets wat evenwichtig overkwam. 'Mijn vader is eigenaar van een aantal ketens. Hij bezit de grootste boekhandelketen in Nederland, maar zit ook in onroerend goed.'

Hij trok een wenkbrauw omhoog. 'Zo zo, een rijkeluisdochter?'

'Valt wel mee.' Ik voelde mijn wangen kleuren. 'Maar ik doe alles op eigen kracht. Pap betaalt alleen de kosten voor Greenwich, de rest wil ik zelf doen.'

'Je wilt je bewijzen? Dat waardeer ik. Selfmade miljonairs zoals ik kennen het klappen van de zweep. Eindelijk heb ik een gelijke gevonden, en nu moet ik je inzetten als hulpje?' Hij lachte zijn tanden bloot.

Ik boog voorover. 'Zeg het niemand alstublieft. Hier wil ik gewoon Eve zijn.'

'Goed dan. Gewoon Eve. En waaraan heb ik de eer te danken dat iemand zoals jij op mijn schip in de bediening wil werken?'

Misschien moest ik roepen dat het de spanning was, de sensatie die ik had opgemerkt tijdens het feest gisteren, dat het me fascineerde. Dat het zo anders was dan mijn leven in een gouden kooi. Ik proefde vrijheid, echte vrijheid, om te doen wat ik wilde. Voor het eerst verdiende ik mijn eigen geld en dat voelde goed!

'Ik beloofde pap dat ik mezelf zou redden. Als ik faal moet ik terug,' was wat ik uiteindelijk zei.

Meneer Dumont sloeg zijn glas achterover en schonk mij daarna bij. 'Strenge vader. Wel rechtvaardig. Je krijgt dus maar één kans?'

'Die heb ik de eerste maanden al verpest. Daarom zei hij dat ik terug moest komen.'

'Maar jij wilt hem laten zien dat je op eigen benen kunt staan,' vulde hij aan. 'Daarom zocht je een baan. Toch?'

Niet te veel loslaten, dacht ik. Daarom knikte ik kort en dronk mijn glas leeg. Opgelucht dat de ober - of marinier, of hoe ze zoiets ook noemden op een plezierjacht - twee borden overladen met zeedieren kwam brengen.

'Alles naar wens zo?'

'Prima.' Meneer Dumont wuifde hem weg.

'Je geheim is veilig bij mij. Nu ik weet wie je bent zal ik wel een extra oogje in het zeil moeten houden.' Hij gaf me een veelbelovende knipoog.

Ik prikte een pootje met een zuignap aan mijn vork en vertrok kort mijn gezicht toen ik het taaie spul naar binnen schoof.

'Ik leg mijn klanten graag in de watten.'

Met moeite slikte ik de onkauwbare massa weg en ik glimlachte vriendelijk toen hij me een toastje met een zwarte substantie aangaf.

'Probeer het maar.'

Het rook ziltig en het smaakte precies zoals ik me voor had gesteld.

'Kaviaar. De beste.'

'Heerlijk,' loog ik.

Hij grijnsde zijn tanden bloot en boog zich voorover. 'Ik heb veel vrienden om in de watten te leggen en zij helpen mij ook weer om anderen te plezieren.

'Altijd handig.'

'Jij hebt trouwens ook leuke vrienden, mevrouw Meyer.'

'Zoals Lily-Rose?'

'Bijvoorbeeld. Wist je dat ik Lily al sinds haar geboorte ken? Haar moeder trouwens ook. Die werkte destijds voor mij.' Er verscheen een schittering in zijn ogen toen hij dat zei. 'Wist je dat haar moeder Frans is?'

Ik schudde mijn hoofd.

'Wat een schoonheid was dat. Geen wonder dat haar vader als een blok voor haar viel.'

'Hebben ze elkaar hier ontmoet?' vroeg ik iets te enthousiast.

Nu viel er een stilte. Had ik iets verkeerds gezegd? Dromerig staarde Martin Dumont naar een foto aan de muur. Ik volgde zijn blik. Het was een zwart-wit foto van iets wat leek op een circustent, alleen stonden er overal tafeltjes in de bak. Bovenin bungelde een vrouw in een nietsverhullend pakje ondersteboven aan een trapeze.

'Mijn eerste club. Destijds innovatief, nieuw, the place to be. Ik kocht het circus op toen het slecht met ze ging en maakte er een nachtclub van.'

Aandachtig keek ik naar de trapeze. Ik zag nu dat er twee vrouwen waren. De tweede keek met uitgestrekte armen naar beneden. Alsof ze op het punt stond een buiging te maken. In de rechterhoek stond een grote kooi met daarin nog een vrouw.

'Het was een mooie tijd. En ja, die vrouw in de kooi is de moeder van je vriendin. Lily lijkt erg op haar, vind je niet?'

Mijn bord was ondertussen leeg en zo snel als de ober was verschenen dook hij weer op om de lege borden weg te halen.

'Al die vrouwen op de foto zijn getrouwd met acteurs. Sommige hebben nu zelf wereldberoemde kinderen. Zie je die vrouw links die ondersteboven hangt?'

'Ja?'

'Haar zoon speelt mee in Space Runners. Zelf gaf Jessica voorstellingen in mijn nachtclub. Zoals ik al zei, ik ken mensen, en nog belangrijker: mensen kennen mij.'

Net toen ik wilde vragen of Jessica zelf in een film had gespeeld - daar leek ze me het type voor - ging mijn mobieltje af. Mijn hoofd gloeide.

'Sorry, meneer Dumont. Er kwam een berichtje binnen.' Ik drukte het weg.

'Van mij mag je gerust kijken, hoor.'

De ober kwam terug en zette een bord neer met daarop een afgemeten hapje. Het schuimde en er lagen grassprieten op en bloemen naast. Viooltjes. Het zag er meer uit als een mystiek tuintje dan als iets eetbaars.

'Ah, Richard heeft er een meesterwerk van gemaakt, vind je niet?'

Ik hield mijn mobieltje net uit het zicht en opende het berichtje.

Smerige hoer. Je denkt dat je veilig bent op dat schip, maar ik krijg je wel. Je kunt je voor mij niet verstoppen.

'Wat is er? Je kijkt alsof er iemand overleden is. Gaat het wel?'

Meneer Dumont boog voorover en raakte mijn hand aan. Er ging een siddering door me heen en meteen trok ik mijn hand terug.

'Het is… het is niets.'

'Ik heb behoorlijk veel mensenkennis, mevrouw Meyer en ik zie dat er wel iets is. Misschien kan ik je helpen?'

Voordat ik er erg in had schoof ik mijn mobieltje naar hem toe, met het bericht nog open. Aandachtig nam hij het door.

'Hoelang word je al bedreigd?'

Ik haalde mijn schouders op.

'Ik laat mijn medewerkers niet bedreigen. Als je wilt kan ik dit probleem zo verhelpen.'

'Echt?'

'Natuurlijk! Je hebt vast eerder berichtjes ontvangen?'

Toen schoot me te binnen dat dit helemaal niet kon.

'Ik… ik had een andere telefoon. Dit is een nieuw nummer. Nou ja, het nummer dat ik van Joy kreeg. En vanmorgen kwam ook de bos rozen en…'

'Haal adem. Rustig aan. Ik begrijp het niet. Je zegt dat dit een nieuw nummer is?'

'Ja. Het was van Joy, mijn huurbaas, ze had dit toestel nog liggen. Dit kan niet…'

'Ik zoek het voor je uit. En als je erachter bent, wil ik graag iemand langs sturen. Daar hebben we hier onze beveiliging voor. Ik zorg goed voor mijn personeel.'

Ik giechelde. Van nervositeit, want zo grappig was het allemaal niet. 'Wat een puinhoop.'

'Ach kom. Niets wat een Dumont niet op kan lossen. Ik wil je straks iets laten zien.'

'Moet ik niet werken dan?'

'Werken is zo'n vreselijk woord. Wij noemen dat hier plezier.'

Ik snapte het niet echt, maar deed geen moeite verder te vragen.

'Ik wil je iets laten zien. Benedendeks,' vulde hij veelzeggend aan.

Ik verslikte me bijna. Maar ik zei weer niets.

'Je lijkt verrast, mevrouw Meyer?'

Ik kauwde mijn laatste hapje schuimende tuin weg. Het smaakte naar gezoet zeewier, ziltig op een zacht schuimende manier. Alleen zat er in de mousse, of in het schuim, een vreemde smaak die ik niet meteen thuis kon brengen. Iets nootachtigs, met een vleugje pepermunt. 

'Ik laat niet iedereen alles zien, maar ik voel dat wij een speciale band hebben,' zei Martin.

Hij stond op, pakte mijn hand en trok me omhoog. De ober die eraan kwam keek vragend naar het mobieltje dat op mijn plek lag.

'Onze nieuwe medewerkster wordt blijkbaar lastiggevallen. Kijk of we uit kunnen zoeken waar het nummer vandaan komt.'

De ober knikte en nog voordat ik kon protesteren trok Martin me mee.

Hoofdstuk 22

Toen de deur open ging, bleef ik even staan. De trap naar beneden werd verlicht door kerstlampjes die als sterren oplichtten in de donkere gang. Het waren hooguit acht à negen rood gestoffeerde treden.

Ik stapte als een mak schaap achter Dumont aan naar beneden en toen ik er was viel me meteen de lange gang op. Dezelfde als op het dek erboven, alleen deed deze erg kitscherig aan door de brocante spiegels en het lage plafond vol ledverlichting. Ik passeerde een vriendelijk groetende vrouw, die gekleed was als Sneeuwwitje.

'Alles naar wens, Roxy?' vroeg hij nadrukkelijk.

'Kan niet beter, Martin.' De vrouw knipoogde veelzeggend naar me en verdween richting de trap naar boven.

'Is ze niet mooi?'

'Bijzondere mode,' zei ik.

Martin opende de eerste deur naar rechts en meteen sprong er een roze licht aan dat overging in blauw en alle andere kleuren van de regenboog. Midden in de kamer stond een danspaal en rechts aan de muur hing een discobal die al die flitsende kleuren veroorzaakte.

Martin Dumont tikte tegen de wand waarna er een bed naar beneden klapte, dat verstopt had gezeten achter een paneel.

'Onze kamer voor privévoorstellingen. Je moest eens weten wat er allemaal mogelijk is. Zie je dat rode gordijn daar en het podium?'

'Ja?'

'Eergisteren voerden we de voorstelling van Roodkapje en de Wolf op.' Hij begon hard te lachen. 'Die wolf was hilarisch, je had het moeten zien.'

Ik kon me er wel iets bij voorstellen, maar ik deed het liever niet, dus glimlachte ik alleen een beetje. Meneer Dumont ging onverstoorbaar verder.

'Het was zo'n groot succes dat Roxy op verzoek vaker een sprookjesfiguur gaat spelen. Het is een nieuwe trend.'

'Sneeuwwitje?'

'Ja, of Roodkapje. Of zelfs de wolf. Je moest eens weten. Het is hier soms net een filmset. Min speelt vandaag Lara Croft en Ju zag ik voorbij komen als Alice.'

'Wie?' vroeg ik nerveus.

'Alice van Resident Evil, nooit gezien?'

'Wel van gehoord.'

'Doet er ook niet toe. Wat vind je van deze kamer?'

'Mooi.'

Hij liep naar een paneel naast de deur. 'Dit is het mooiste aan deze kamer: je denkt dat het een grote spiegelwand is, toch?' Zonder een antwoord af te wachten drukte hij op een knopje. De wand werd transparant, zodat de kamer ernaast zichtbaar werd.

'Wow.'

'Ze kunnen van alle kanten worden gefilmd. Alles mag, niets hoeft. We zijn van alle markten thuis.'

Hij wees naar het spiegelende plafond, de camera's in de hoeken en de doorzichtige wand. 'Het is maar net waar ze zin in hebben. Net X is Showbizz babe en wij hebben het!'

Verbijsterd nam ik alles in me op. Als meneer Dumont me al die dingen niet had laten zien, had ik nooit geweten dat dit schip zo hightech was.

In de kamer ernaast kwam een mollige vrouw binnenlopen. Ik herkende haar van het feest. Ze had een nauwsluitend, glittergoud trapezepakje aan, waardoor haar volle figuur extra benadrukt werd. In haar hand hield ze een touw en toen ze eraan trok kwam er een man door de deur achter haar aan gehuppeld, spiernaakt op de konijnenoren op zijn hoofd na.

Mijn mond viel open van verbazing toen ik zag dat de vrouw een bos wortelen uit een fruitmand in de hoek van de kamer pakte en die voor de man op de grond gooide.

'Dat is een van onze vaste gasten. Met heel speciale wensen.'

Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om mijn nerveuze lach in te houden.

'Ah, mevrouw Meyer vindt het grappig? Mooi, we houden ook van humor. Het is een belangrijk ingrediënt voor de Net X. Alles voor de entertainment van onze klanten.'

Ik kon een hoge lach niet inhouden toen de man over de vloer kroop en alleen zijn mond gebruikte om van de wortel te eten.

'Nog iets om te onthouden. Wij vragen hier nooit naar het wat en het waarom. Daar hebben ze specialisten voor. Wij geven plezier, vermaak tot het uiterste, en een zo realistisch mogelijke ervaring. En alles wat je hier ziet, blijft binnen het web van Net X.'

'Prima.'

'Er zullen mensen zijn die je misschien herkent. Politici, popartiesten, acteurs, kunstenaars en iedereen van enige betekenis. Als zij merken dat hierover gepraat wordt heeft iedereen een probleem. Daarom hebben we hier een belangrijke regel…' Hij keek me indringend aan. Het zweet stond op mijn voorhoofd en ik voelde een vreemde warmte door me heen stromen. '… en daarom doet iedereen hier een inwijding.' Hij wees op de camera's in de hoeken.

Onrustig schuifelde ik heen en weer. Ik wilde hier niet zijn en ik wilde al helemaal niet horen wat hij ging zeggen. Dat we een grens waren gepasseerd en dat het te laat was om weg te rennen. Ik vroeg me af waar het fout was gegaan en waarom ik me zo willoos voelde.

'Eh, sorry, meneer Dumont. Ik voel me… Ik weet niet… ik denk niet dat ik eh…'

'Rustig maar, en noem me alsjeblieft Martin.'

'Eh, Martin. De champagne…'

'Waarom zo gespannen, mevrouw Meyer?' Martin draaide zich om. Hij stond net iets te dicht bij me, bijna tegen me aan. Ik bleef als bevroren staan. 

'Sst, niets zeggen… alleen kijken.'

Ik volgde zijn blik naar de andere kamer.

'We doen hier nooit iets wat iemand niet wil,' fluisterde Martin samenzweerderig. 'We doen alles omdat we het zelf willen.'

'Omdat we het zelf willen…' fluisterde ik als vanzelf mee en mijn knieën knikten.

Martin stond nu zo dicht op me dat ik zijn warmte door mijn kleding heen voelde. Ik liet niets blijken en hield mijn ogen strak gericht op het schouwspel voor me. Bijna was het alsof ik er zelf deel van uitmaakte. Het overkwam me en ik kon me niet verzetten.

'Hij komt speciaal hiernaartoe omdat hij weet dat hij zijn wildste fantasie zonder problemen uit kan leven. Zonder dat iemand hem veroordeelt, zonder dat zijn mensen op hem neer gaan kijken. Eindelijk mag hij zichzelf zijn. Willen we dat niet allemaal?'

'Ik weet niet. Misschien…'

'Sst. Alleen kijken.'

Hij boog nog verder naar me toe en fluisterde in mijn oor. 'Al je wensen kan ik uit laten komen, Eve. Alles wat je wenst. Ik vraag alleen of jij dat wel wilt.'

Hij sloeg een arm om me heen en ik verzette me niet. Integendeel. Gefascineerd staarde ik naar de twee figuren achter de spiegel en ik sloot even mijn ogen toen Martin me in mijn nek kuste.

'Het is niet erg,' fluisterde hij.

'M-martin, ik weet niet…'

'Je weet het wel. Je bent opgewonden. We veroordelen hier niets…'

Alles aan me voelde raar, week, alsof ik elk moment in elkaar kon zakken. Mijn hoofd was licht en mijn nek tintelde op de plek waar hij me had gekust. Ik wist niet of ik het fijn vond of juist niet. Ik wist niets meer.

'Wat vind je van deze privévoorstelling?' Martin gleed met zijn handen langzaam omhoog, onder mijn witte jurk. 'Ze zien je niet, jij ziet hen wel. Vind je het leuk?'

'Ik… ik weet het niet,' stamelde ik.

'Al je dromen laat ik uitkomen, je hoeft het alleen te willen,' herhaalde hij en hij schoof zijn handen gretig naar mijn borsten. Ik verstijfde.

'Niet doen,' fluisterde hij. 'Ontspan je. Hier…' Hij trok een pilletje uit zijn borstzak.

'Wat is het?'

'Je gouden ticket.'

Ik pakte het aan en draaide het rond in mijn vingers.

'Eve, ik wil dat je alleen dingen doet die je echt wilt. Dit helpt je daarbij. Het is gloednieuw en erg exclusief. Probeer het maar eens.'

'Ik eh…'

'Duizend per stuk, liefje. Maar voor jou is dit tripje gratis.'

Voordat ik er goed over na had gedacht, legde ik de pil op mijn tong en slikte hem door.

'Goed zo. Wacht nu rustig af en laat het gevoel over je heen komen.'

Mijn hoofd gloeide van opwinding en ik wist niet of het door de pil kwam of dat het echt was. Mijn hele lichaam trilde van genot en om wat er ging komen.

'Waar droom je van?' fluisterde Martin en ik kreunde ineens luid toen hij over mijn tepel streek.

'Je mag doen wat je wilt, je bepaalt het helemaal zelf, Eve. Niemand hoeft dit te weten.'

Ik lachte. Het klonk als de lach van een ander. Ik voelde me goed. Zeker toen zijn lippen weer naar mijn nek gingen en zijn handen me overal betastten. Niemand hoeft het te weten, galmde het door mijn hoofd.

'Kom mee.' Hij trok me mee naar het bed in de hoek.

'W-wacht…' stamelde ik. Een moment lang klaarde de waas in mijn hoofd op. Ik vroeg me af of het mijn verbeelding was dat de camera oplichtte toen ik toch op de rand naast hem ging zitten. Martin liet mijn hand los.

'Je krijgt alles van me wat je wilt. Niemand hoeft dit te weten.'

'Hm, en dat daarboven dan?'

'Dat probleem zal je zo niet meer zien als probleem. Het is je schaamte waardoor je er een probleem mee hebt, niet omdat je niet wilt, toch?'

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hij had ergens gelijk, het was niet eens dat ik niet wilde, het was meer alsof ik gevangen zat in een doorzichtig web waar ik niet uit kon ontsnappen. Daar - op dat moment - had ik op moeten staan, weg moeten rennen en nooit meer terug moeten komen. Maar in plaats daarvan bleef ik zitten. Ik kon mijn ogen niet losrukken van het schouwspel achter de spiegelwand. Ik wilde niets liever dan dat hij me plezierde. Niemand hoeft het te weten. Dat gaf de doorslag en ik liet me achterover vallen.

Martin boog zich over me heen. 'Hoe voel je je?' Nog voordat ik antwoordde, maakte hij langzaam de rits van mijn jurk los.

Ik wilde zeggen dat ik me hemels voelde, alsof er geen grenzen meer waren, en dat alles mooi was, dat alles perfect was en zo moest zijn, maar de woorden kwamen niet, dus knikte ik alleen en schoof de loszittende kleding van me af.

'Hongerig, mevrouw Meyer?'

'Ja.' Ik trok hem dicht naar me toe en liet me gaan.

Hoofdstuk 23

Alles plakte aan me, zelfs plekken waar ik normaal niet zweette. Verderop zocht Martin zijn kleding bij elkaar.

'Ik laat je naar huis brengen,' zei hij, terwijl hij zich aankleedde.

Misselijk. Zo voelde ik me. Het liefst wilde ik naar huis gaan en slapen, maar ik keek op mijn horloge en schudde mijn hoofd. 'Ik ben hier pas twee uur. Moet ik niet iets gaan doen?'

Hij trok een grimas, kwam op de rand van het bed zitten en legde een hand op mijn naakte schouder. 'Dat heb je al gedaan. Niet iedereen is gemaakt om hard te werken, en jij - jij bent geen werkpaard. Je bent eigenwijs en wilt je vader laten zien dat je voor jezelf kunt zorgen. Je wilt onafhankelijk zijn en ik maak die droom voor je waar. We gaan je mooie zachte handen niet verpesten. Toch? Ik bied je een unieke mogelijkheid. Jij bepaalt je eigen uren. Jij bepaalt wat je doet en met wie je dat doet.'

'M-maar…'

Hij stond op, greep in zijn broekzak en trok er een stapel bankbiljetten uit. 'Hier. Koop er een mooie jurk van. Koop schoenen. Ga naar de kapper. Geef het uit met plezier. Je hebt het verdiend.'

Ik slikte. Voelde me vies.

'Niet aarzelen, Eve. Jij gaf me plezier, nu geef ik jou plezier terug. Zo werkt dat hier.'

Langzaam bracht ik mijn hand naar het geld en pakte het aan.

'N-nee… ik…'

'Niet doen. Je voelt je bezwaard omdat je ook plezier had. Nu die pil uitgewerkt is komt de schaamte terug, maar dat is nergens voor nodig.'

Mijn handen trilden terwijl ik het geld bekeek. Ik kon er zo ontzettend veel mee doen. En dat alles voor wat? Voor wat ik zelf had ervaren als iets leuks?

'Goed,' zei ik zacht.

'Kijk eens rond op het schip en voel je vooral thuis hier. Als je geen zin meer hebt dan brengt Jules je wel terug.'

'Maar ik ben met de fiets.'

'Die staat hier veilig. Niemand die van mij durft te stelen.'

'Dat geloof ik wel.'

'Mooi, dat is dan geregeld. Jules haalt je ook weer op. Ik zorg goed voor mijn personeel.' Hij streek veelzeggend over mijn wang. 'Niemand zal te weten komen wat hier is gebeurd. Ga morgen lekker shoppen en bel Jules als je langs wilt komen om me te vertellen wat je wilt doen. Je kunt altijd nog in dat clownspakje als serveerster voor me werken.'

Hij trok het witte uniform van de grond en gaf het me aan. Daarna liep hij naar de deur en drukte een knopje in. De doorkijkmuur werd onmiddellijk weer ondoorzichtig, waardoor de kamer ernaast uit het zicht verdween.

'Sorry, Eve. Ik moet gaan. Je mag van mij blijven slapen als je dat wilt, anders klop je op de laatste cabine - helemaal achteraan de gang.'

'Dank je voor het geld, Martin.'

'Jij bedankt en tot snel, toch?'

'Ja.'

Glimlachend verdween hij door de deur.

Ik voelde me ongemakkelijk toen ik op de laatste deur van de gang klopte.

'Kom maar binnen,' klonk een schorre, vrouwelijke stem.

Nerveus trok ik de deur open en een zoete muskusachtige walm kwam me tegemoet. Deze kamer was anders dan de luxe kamer waar ik vandaan kwam. Er stonden tafels en een bank en er hing een flatscreen-tv aan de wand. Het deed denken aan een bedrijfskantine. Er zat een roodharige vrouw op een bank en ik herkende haar meteen.

'Het tocht hier, schat. Doe die deur even achter je dicht, wil je?'

'Natuurlijk. Ik eh, ik zoek Jules.'

Goldie schaterlachte. Ik vroeg me af waarom.

'Jules zal zo wel hier zijn.' Ze trok een zakje met wit poeder uit haar bh en schudde het heen en weer voor mijn neus. 'Kom gezellig zitten.'

'Ik eh....'

'Je hoeft niet mee te doen, hoor. Dan maak ik het zelf wel op. Maar als je nu gewoon eens kwam zitten. Kom op, ik eet je niet op.'

De vrouw schoof een stuk op en gebaarde dat ik naast haar kon gaan zitten. Ze glimlachte vriendelijk toen ik me langzaam op de bank liet zakken.

'De eerste werkdag is het moeilijkst,' zei ze bijna fluisterend. 'Gaat het wel met je, lieverd?'

'Ik denk het wel.'

'Je ziet er een beetje moe uit. Weet je zeker dat je niets wilt?'

'Ja.'

Ze boog naar de tafel toe en snoof het witte poeder op.

'Shit, goed spul,' zei ze toen ze omhoog kwam.

Ik lachte, maar ineens, zomaar, veranderde dat in huilen. Tranen stroomden over mijn wangen. 'Wat stom,' snikte ik.

'Nee, het is niet stom. Dat hoort er ook bij.' Ze sloeg een arm om me heen en veegde mijn tranen weg.

'Ik heet trouwens Sharon in het echt.' Ze stak haar hand uit, alsof ze me voor het eerst zag.

'S-Sharon?' Mijn mond ging open terwijl ik haar de hand schudde.

'Ja, hoezo? Is dat grappig?'

'N-nee.'

'Je kijkt alsof je een aanval krijgt.'

Ik moest iets verzinnen om niet als een gek over te komen. 'Het is…' probeerde ik. '…het is alleen dat ik - ik je nu voor me zie met een konijn.'

'Oh, dat. Harris… Hij valt wel mee, hoor.' Ze schudde haar enorme bos haren los. 'Trouwens, heb jij al een artiestennaam?'

'Artiestennaam?'

'Kind, kijk me niet zo verschrikt aan. Natuurlijk! Je geeft je naam alleen aan mensen om wie je geeft. Zo weten al die klanten niet dat ik Sharon Fuller heet en kennen ze me alleen als Goldie. En jou, hoe moet ik jou noemen?'

'Ah Fuller.' Ik glimlachte, de gedachte aan Sharon Tate en voorspellende dromen weer even loslatend. 'Eigenlijk heb ik geen idee.'

'Wat dacht je van Candy? Zo zie je er in ieder geval wel uit.' Ze keek me vragend aan.

'Namen verzinnen is niets voor mij.'

'Hoe heet je in het echt?'

'Evelyn, maar iedereen noemt me Eve of Evy. Ik vind Evelyn zo… zo... Ach, wat maakt het uit. Ik denk toch niet…'

Sharon gooide haar hoofd naar achteren en begon te schaterlachen.

'Lach je me nu uit vanwege mijn naam?'

'Welnee, maar je bent zo gedeprimeerd. Denk je eens in wie je straks allemaal gaat ontmoeten. Iedereen komt hier, echt iedereen. Dit is de kans van je leven. Laat je dat zomaar aan je voorbij gaan? Dacht je echt dat ik het alleen voor het geld doe? Welnee. Kijk eens, lieverd…' Ze toverde een felroze mobieltje uit haar boezem, scrolde door wat bestanden en hield het ding voor mijn neus.

Mijn ogen gleden razendsnel van boven naar beneden, het hele beeldscherm scannend om niets te missen.

'Oh, God… is dat…?'

Ze knikte en scrolde verder.

'Nee!'

'Zeker wel.'

'Kut, dat is, dat is…'

'Lekker toch?'

Ik hield mijn adem in toen ik mijn idool voorbij zag komen.

Sharons ogen straalden. 'Iedereen kent Martin en Martin kent iedereen die iedereen kent.'

'Wow, dat wist ik niet,' stamelde ik, toen ik de vader van Lily-Rose voorbij zag komen.

'Je ziet eruit alsof je flauw gaat vallen.'

'Nee. Het gaat prima. Prima. Ik had alleen geen idee.'

'Vaak zijn er themafeesten. Op uitnodiging, maar Martin wil zeker weten dat je er klaar voor bent. Daarom keurt hij iedereen eerst zelf. Bij wijze van test. Je stond voor vandaag ingepland zag ik, daarom heb ik je een handje geholpen in de kamer ernaast, met onze vaste gast Harris.' Ze knipoogde veelzeggend.

'T-test?' stotterde ik.

'Ja. Dat is wat we doen, we geven voorstellingen weg, dat maakt ons artiesten.'

'Dus je wist het? Van ons?'

'Natuurlijk, lieverd. Je bent heus niet de eerste.' Ze schaterde het weer uit en ik voelde me oerdom.

'Maar maak je niet druk, we staan hier allemaal op tape. Wat kan ik zeggen. Je went eraan.'

Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen van schaamte.

'Doe toch niet zo gechoqueerd, lieverd. Was ik goed? Weet je dat me dat erg opwond? Het idee dat Martin toekeek, terwijl hij…'

'Ja, stop maar,' zei ik bits.

'Wees gerust. Op den duur geniet je ervan, dan wil je niet anders. Iedereen hier eet uit Martins hand. Hij is zo slim, zo geniaal.' Ze zuchtte overdreven. 'Had hij nog maar oog voor mij.' 

'Nou, het was de laatste keer,' zei ik woedend.

'Lieverd toch. Denk eens aan al die mogelijkheden. Het gaat hier niet om Martin, maar om jou. Om wie je gaat ontmoeten. Allemaal sterren. Denk je eens in: Martin is erg loyaal, maar dat verwacht hij ook van ons. Hij maakt al je dromen waar, of je ergste nachtmerries…'

Ik slikte.

Sharon stond op, trok me omhoog en omhelsde me. 'Jij gaat het hier naar je zin hebben, iemand met zoveel temperament. Dat weet ik zeker. Trouwens, ik was hier om je te vertellen dat de auto klaarstaat. Jules wacht op je.'

Nors stond ik op en liep naar de deur.

'Tot morgen, lieverd.'

Hoofdstuk 24

Zwijgend liep ik achter Jules aan, naar het buitendek. De steiger af, naar waar de zwarte auto klaarstond die mij blijkbaar naar huis zou brengen.

'Hé Meyer?'

Ik draaide me om naar het dek, waar Martin me zwaaiend toeschreeuwde. 'Ik laat uitzoeken wie je lastigvalt. Voel je vooral veilig, anders hoor ik het wel van je.'

Ik zwaaide terug maar zei niets.

'Waarnaartoe?' vroeg Jules terwijl hij het portier voor me opende.

'VanBurgh Park nummer 5.' Ik gaf hem met opzet het verkeerde huisnummer. Dat kleine stukje zou ik wel naar huis lopen. Ik wilde niet dat Joy me zag aankomen in zo'n auto en me dan vragen ging stellen.

Jules knikte alleen maar en ik stapte in en zakte weg in de zachte bekleding. Toen we wegreden van de kade liet ik het nachtelijke Londen aan me voorbijglijden. Hoe had Martin dit voor elkaar gekregen? Vond ik hem eigenlijk wel leuk of was het zijn macht die me aantrok? Viel ik voor hem alleen omdat hij de eigenaar was van dit geweldige schip? Nee, toch? Zo was ik niet. Hij had iets aparts, iets levensgevaarlijks en duisters. Daar was ik voor gevallen. Het had niets te maken met zijn schip en dat hij iedereen kende. Ik had het echt zelf gewild. En toch… zijn voorstel klonk bijna te mooi om waar te zijn. Als ik ermee instemde hoefde ik me vanaf nu niet meer druk te maken over nare stalkers, bedreigingen of geld.

Mijn gedachten dwaalden af naar een leven in vrijheid, waarin Greenwich University naar de achtergrond verdween. Ik kon echt doen wat ik zelf leuk vond. Dat had ik me nooit eerder gerealiseerd. Wat was daar op tegen? Niets dat ik kon bedenken. Hoe verder ik wegdroomde hoe sneller de lichtjes van Londen aan me voorbijtrokken. Ineens kwam de auto met een schok tot stilstand.

'We zijn er,' zei Jules.

'Dankjewel.'

Ik stapte uit en gooide het portier dicht. Meteen keerde de auto en verdween uit het zicht. Een oude man met een klein hondje passeerde me en groette door zijn hoed een stukje op te tillen. Alles was even perfect en leek te mooi om waar te zijn, tot ik vlak bij het huis kwam en vanuit mijn ooghoek een schim zag, voorovergebogen naar de brievenbus. Nieuwsgierig sloop ik dichterbij. Het leek me geen tijd voor de postbode of reclamefolders. De persoon bevroor even toen hij me opmerkte. Nieuwsgierig rende ik naar hem toe om zijn gezicht te kunnen zien, maar hij sprong op een racefiets en ging er als een haas vandoor.

'Hé!' riep ik hem na. Nieuwsgierig, maar op mijn hoede liep ik naar de brievenbus, waar ik een uitstekende envelop uit trok. Met grote letters stond erop geschreven:

Persoonlijk - Eve Meyer

Ik pakte het voorzichtig vast in een hoek - wie weet had hij vingerafdrukken achtergelaten - trok de deur van het studentenhuis open en liep meteen richting mijn kamer, zonder te kijken of er iemand beneden was.

Daar sloot ik de deur af en scheurde de envelop open met een pen. Misschien had ik hem dicht moeten laten, maar ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de foto's zag die eruit vielen.

'Holy shit.'

Ik herkende de locatie meteen. Het was een foto van mezelf, mooi uitgedost in de jurk van Lily-Rose, tijdens het feest van eergisteren. Ik pakte een andere foto, van mij met Martin aan de rand van het schip, terwijl op de achtergrond de London Eye te zien was. Er waren ook foto's van Josh, druk in gesprek met een van de manga figuren. En toen viel mijn oog op een foto met veel bloot erop. Ik trok hem onder de stapel vandaan.

'Godverdomme!' vloekte ik luid.

Het was Lily-Rose, met een man die ik niet kende. Waarom zou iemand me deze foto's sturen? Ineens zag ik dat er een papiertje tussen lag. Het was klein gevouwen, in vieren. Nieuwsgierig vouwde ik het open en las:

Ik weet meer over je leven dan je denkt. Ik weet zelfs meer over jou dan jij over je vrienden. Als je me blijft negeren, dan blijft het hier niet bij.

'Klootzak!'

Mijn handen trilden toen ik de foto's terug in de envelop stopte.

'Martin...' fluisterde ik. 'Hij weet wel raad met je.'

Opeens kreeg ik een lumineuze ingeving. Ik schopte mijn schoenen uit, sloop op mijn tenen de trap op naar zolder en legde mijn oor tegen de deur. Zou Justin er zijn? Als hij er was kon hij onmogelijk de persoon zijn die de envelop had bezorgd. Hoorde ik iemand snurken of beeldde ik me dat maar in?

'Zoek je iets?' hoorde ik Justin achter me vragen. Hij leek vanuit het niets te komen.

Mijn hart maakte zo'n sprong dat ik even dacht dat ik een toeval kreeg. 'W-waar kom jij vandaan?'

'Ik? Hoezo? Dat kan ik beter aan jou vragen.'

'Ik eh… ik…' stotterde ik. Moest ik hem zeggen waarom ik hier stond?

'Stond je me op te wachten? Het leek wel alsof je met je oor tegen mijn deur stond.'

'Waar was je net?'

'W-waar ik was? Hoezo?'

Justin opende zijn deur en gebaarde onzeker dat ik binnen mocht komen, maar ik schudde mijn hoofd. Hij fronste zijn voorhoofd en zijn wangen kleurden.

'Je staat met je oor tegen mijn deur, vraagt me waar ik was en wilt niet binnenkomen. Wat moet ik daarvan denken? Bijna zou ik zeggen dat je me stalkt. Heb je een oogje op me? Misschien ben je daarom zo bot tegen me.'

Mijn hoofd gloeide. 'Jij, jij…' Verder kwam ik niet.

Hij stond me maar aan te kijken, met die grote ogen achter dikke glazen en zijn mond halfopen.

'… eikel!' kwam het er toch nog uit.

Langzaam schudde hij zijn hoofd. 'Eerst wilde ik je nog helpen, Eve. Maar ik denk steeds meer dat het je eigen schuld is.'

'Helpen? Noem je dat zo, klootzak!' Ik haalde naar hem uit en hij kon me maar net ontwijken.

'Volgens mij heb je professionele hulp nodig.' Hij sloeg de deur voor me dicht.

Met gebalde vuisten stond ik daar, klaar om zijn deur in te trappen, maar ik deed het niet. Rustig ademhalen, Eve. Martin lost dit voor je op. Hij is maar een kleine, onbelangrijke engerd. En op dat moment was mijn beslissing gemaakt. Ik zou Martins aanbod aannemen.

Hoofdstuk 25

Ik kon uitslapen, zo lang als ik wilde. Want wat maakte het uit? Maar het lukte niet echt, door het zonlicht dat in de kamer viel. Door geluiden van buiten. Het verkeer, toeterende auto's, maar ook de baby van de buren die aan een stuk door huilde. Bovenal het geluid van beneden, uit de keuken, van Joy die weer eens de keukendeur open had gezet, waardoor alle gesprekken en alles wat ze deed in de kamer er recht boven - in mijn kamer - te horen waren. Dromerig en nog in een slaaproes staarde ik naar het licht wapperende gordijn dat een overdaad aan goudkleurig licht in de kamer liet. Die rotgordijnen zou ik vandaag nog veranderen. Tevreden vouwde ik mijn armen onder mijn hoofd en overdacht wat ik allemaal kon doen. Nu ik een baan had waar ik mezelf in mocht plannen en veel verdiende, leek alles mogelijk.

Tevreden keek ik naar het bundeltje papiergeld op het nachtkastje. Wat kon ik daar allemaal wel niet van doen? Zou ik Lily-Rose meevragen naar het centrum om te shoppen? Nee, ik kon haar nu even niet onder ogen komen. De kans dat ik haar per ongeluk zou vertellen over de foto's en mijn plan om ze aan Martin te laten zien was te groot. Kut. Misschien zou hij het aan haar vader vertellen? Ik moest de foto van Lily-Rose ertussenuit halen, die weggooien zodat niemand er ooit achter kon komen.

Nee, toch niet. Het was bewijsmateriaal. Ik moest het Lily echt vertellen, nog voordat ik naar Martin stapte.

Ik zuchtte. Eerst maar eens iets aan die gordijnen doen. Zou ik Joy meevragen naar de winkel? Nee, slechtste plan ooit. Joy was alleen maar aardig vanwege de mensen die ik nu zogenaamd kende. Ineens schoot me te binnen wie ik mee zou vragen. Omdat ik hem meteen terug kon betalen. Een bedankje met een "geheel vrijblijvende" kop koffie - alsof het zo moest zijn. Daarna zou ik de envelop afgeven bij Martin Dumont en de foto van Lily gewoon bij me houden.

Ik keek mijn kamer rond en besloot dat ik misschien ook wel een mini-koelkast kon kopen en een espressomachine, zo'n volautomatische, en een waterkoker. Heerlijk. Eindelijk mijn eigen spullen. Ik zou niet meer naar beneden hoeven voor een kop koffie of naar Lily-Rose voor een kop thee. Ja, dat zou ik meteen regelen, en dan boodschappen doen, want die koelkast moest vooral vol zitten, en ik zou er een mini-oventje bij bestellen. Die moest ik er absoluut bij hebben.

Ik schoot omhoog, griste ondergoed onder mijn bed vandaan en trok een spijkerbroek die ik vast nog één keer aan kon trekken uit de chaos. 'En kleren, kleren moet ik ook kopen...' 

Ineens werd ik opgeschrikt door geklop. 'Evy?'

'Wacht heel even, Lily.' Ik deed een shirt aan dat ik onder mijn bed vond en trok de deur open. 'Goedemorgen.'

'Goedemorgen? Het is bijna middag.'

'Ach.' Ik haalde nonchalant mijn schouders op.

'Eh… ik vroeg me af... nou ja, hoe het ging. Bij je nieuwe baan en zo. Of het iets voor je is, want ik heb je gisteren niet meer gezien, en ik wilde weten of je het wat vindt.'

Wist ze het? Mijn hart ging tekeer en mijn handen werden klam. Moest ik het haar vertellen?

'Oh, het was goed. Je weet wel, werk.'

'Alleen maar goed?'

'Ja, weet je, het was gewoon goed en ik ben erg blij dat je me voorstelde en dat ik een baan heb.'

'Hm hm. Graag gedaan, Evy. Weet je dat mijn mama ooit voor Martin werkte?' Ze lachte er schaapachtig bij. 'Kijk je daar niet van op? Bijzonder toch? Geef me niet zo'n blik. Ik weet niet precies wat er aan de hand is en daarom wil ik je… nou ja, ik wil je waarschuwen. Want eh… Martin is, nou ja, hij is nogal een aparte.'

'Kom je me nu waarschuwen? Nu pas? Dat is wel een beetje laat, hè? Maar het is nergens voor nodig, Lily. Ik red me prima.'

'Natuurlijk. Het is alleen, nou ja… Martin kan nogal…' Ze wachtte af of ik het misschien aan zou vullen voor haar.

Ongeduldig wapperde ik met mijn handen. 'Nogal wat?'

'Nou ja. Hij kan nogal wat indruk maken op mensen. Je zou niet de eerste zijn, snap je?'

Ze wist duidelijk meer dan ze me tot nu toe had verteld en ik vroeg me even af of het allemaal opzet was. Als ze wist hoe hij was, waarom stelde ze me dan voor?

'Waarom nam je me eigenlijk mee naar dat feest?'

'Voor een baan natuurlijk. Ik wilde je helpen en Martin kan altijd alles voor iedereen regelen. Maar ik weet ook hoe hij is en ik kreeg de kans nog niet om je te waarschuwen.'

Ik moest van kleur verschoten zijn, want mijn hoofd gloeide. 'En waarvoor moest je me dan waarschuwen?'

'Evy... Je hebt het toch niet met hem gedaan, hè?'

'Natuurlijk niet.'

'Evy?' Ze zuchtte, schudde haar hoofd. 'Je liegt, je gezicht is knalrood. Bloody hell, waarom?'

Ik wilde niets liever dan van onderwerp veranderen. En ik moest het haar vertellen van die foto's. Het was niet eerlijk om het voor me te houden. Geen beter moment dan nu.

'Heb jij tijdens het feest iets raars gezien?'

Ze trok wit weg. 'Wat bedoel je?'

'Nou. Er zijn eh... Ik heb foto's ontvangen. Iemand heeft foto's genomen van het feest en ik vroeg me af of je iets was opgevallen.'

'Foto's? Hoezo, wat voor foto's?'

Mijn blik gleed naar de envelop op mijn nachtkastje.

'Laat ze zien.' Ze stapte mijn kamer binnen en ik moest haar tegenhouden voordat ze de envelop te pakken had.

'Goed. Maar ik wil je waarschuwen. Het zijn foto's van jou en nog iemand.' Ik overhandigde haar de envelop en ze trok als een wilde de foto's eruit.

'D-dit is…'

'Ik beloof je dat het tussen ons blijft, Lily. Josh hoeft niets te weten.'

'Kut. Kut. Kut. Hoe kom je eraan?'

'Ze zaten in de brievenbus. Ik heb gisteravond iemand gezien, aan de deur beneden, maar ik kon niet zien wie het was.'

'Was het Justin?'

'Ik weet het niet.'

Zomaar, vanuit het niets, gleden er tranen over haar wangen. Toen sloeg ze haar handen voor haar ogen en begon luid te snikken. Nooit eerder had ik haar zo gezien. Ik slikte en wilde haar omhelzen. Ze hield me tegen.

'Ik… ik weet niet wat me die avond mankeerde. Volgens mij heeft iemand iets in mijn drinken gegooid. Het kan niet anders. Je gelooft me toch wel?'

De herinnering aan het etentje met Martin, de show en de pil die hij me gaf deed me knikken. 'Ja. Dat snap ik heel goed. Het was opgezet.'

Ze droogde haar tranen. 'Zie je wel. Het was niet mijn schuld.'

'Nee. Maar bij mij wel. Ik had al een vreemd voorgevoel na die champagne en later begreep ik dat hij alles zo gepland had. Het eten, de tour op het schip, de voorstelling. Alles…'

'Het was niet jouw schuld. Martin is een vos. Je moet voor hem uitkijken. Als je gewoon je werk doet zal hij je met rust laten. Als je hem uitlokt zal hij alles doen om je voor zijn karretje te spannen. H-hij is gevaarlijk, Evy.'

Ik knikte. 'Ondertussen is het al te laat.'

'Nee. Het is nooit te laat. En wat betreft die foto… verbrand hem, oké? Laat hem niet slingeren voor Josh. Alsjeblieft. Beloof je dat?'

'Goed. Ik zal jouw foto weggooien. Maar die andere laat ik aan Martin zien. Hij wil me helpen mijn stalker op te sporen.'

'Ik weet niet of dat slim is. Als hij iets belooft staat er altijd iets tegenover. Hij geeft alleen als hij krijgt.'

'Daarom zei ik al dat het te laat was.'

Ze zuchtte en liep zonder iets te zeggen de deur uit. Ik voelde me naar. Het was dubbel, want er was toch het stemmetje dat me zei dat ik eindelijk iets voor mezelf deed. Iets waardoor ik bij niemand hoefde te lenen. Iets wat me vrijheid zou geven. Ik moest er gewoon uit, mijn verstand op nul zetten en genieten van het geld dat ik gekregen had. Dat zou mijn dag weer goedmaken.

Hoofdstuk 26

Anderhalf uur later liep ik door de drukste winkelstraat van Londen. De gezellige sfeer van Oxford Street deed me even alles vergeten. Zeker nu Gabriel naast me liep. Hij was vrolijk, zeker vanaf het moment dat ik hem het geld terug had betaald, en feliciteerde me met mijn baan als serveerster, want meer had ik niet losgelaten. 

We passeerden een trendy bar waar ik normaal voorbij zou lopen, omdat ik het me niet kon veroorloven. Deze keer dook ik naar binnen en trok Gabriel achter me aan.

'Kom, we gaan even iets eten.'

'Hier?'

'Waarom niet? Ik heb iets te vieren.'

'Ja, maar moet je dan meteen alles uitgeven? Kijk die prijzen eens!'

'Maak je niet druk, Gabe. Ik kreeg veel fooi.'

Hij mompelde iets onverstaanbaars, wat ik negeerde.

'Kom op, mijn maag gaat al een tijdje gemeen tekeer. Ik trakteer, omdat je me hebt geholpen.'

Toen we aan een hoge tafel bij het raam zaten, schoot er meteen een serveerster naar ons toe. Ik bestelde pepermuntthee en een bagel met zalm en roomkaas en Gabriel de soep van de dag en een espresso.

'Rare combinatie,' merkte ik op.

Hij lachte en weer zag ik waarom ik hem zo leuk vond. Het was het jongensachtige, het bijna onnozele. 'Ik hou nu eenmaal van raar.'

'Ja?'

Gabriel knikte en boog zich naar me toe.

'Ik vind jou soms ook een beetje raar,' fluisterde hij.

Ik giechelde, voor het eerst sinds lange tijd.

'Maar vertel eens, Eve, waar heb ik dit allemaal ineens aan te danken? Eerst doe je alsof je me niet wilt kennen, en nu nodig je me zelf uit. Natuurlijk ben ik er blij mee, geloof me, maar ik snap het even niet meer.'

'Ach.'

Ik haalde mijn schouders op en staarde dromerig door het raam naar buiten, naar de mensenstroom die aan me voorbij trok. Het was de energie van de mensen die deze stad zo bruisend maakte, had ik langzamerhand door. Het was hier namelijk zeker niet mooier dan thuis in Nederland.

'Waarom nu wel? Het was meer dan die lening alleen, toch?'

'Een beetje wel. Ik wil niet gebonden zijn. Snap je? Ik leefde in een gouden kooi tot ik hier kwam, maar ook hier was ik nooit echt vrij, omdat ik altijd schulden had bij iedereen.'

Gabriel pakte mijn hand vast en knikte. 'Oké, oké, ik dacht al dat er iets of iemand anders was.'

'Nee, nee. Het is gewoon alsof ik nooit eens helemaal van mezelf mag zijn. Dat ik nooit mag doen wat ik wil. Er is altijd wel iets of iemand die me tegen wil houden. Nu ik hier ben wil ik eens tijd voor mezelf. Dingen doen die ík wil doen.'

'Hoor ik daarbij?'

Grinnikend nam ik mijn thee en broodje in ontvangst van de serveerster. 'Ik denk er nog over na.'

'Gemenerik. Pas op, hoor…'

'Want anders schop je weer per ongeluk een voetbal tegen mijn hoofd?'

'Ah, denk jij zo over me? Mooi is dat.'

Hij pakte zijn koffie aan.

'Misschien denk ik wel helemaal niet aan je.'

'Vast wel.' Hij trok mijn hand naar zich toe en kuste hem. Het was bizar. Nooit eerder had iemand zoiets teders gedaan. Tegelijk benauwde het me, dus trok ik mijn hand terug.

'Ik wil dit niet verpesten, Gabriel.'

'Oh, jee. Je noemt me bij naam. Nu moet ik uitkijken.'

'Het gaat me te snel. Ik wil even alleen maar vriendschap, zonder verplichtingen.' Ik negeerde de teleurstelling op zijn gezicht en nam een hap uit mijn bagel.

'Weet je. Eigenlijk is dat ook prima.'

'Echt?' smakte ik.

'Ja, natuurlijk. Je hebt gelijk.'

Ik knikte enthousiast.

'Maar als er iets is, Eve, wat dan ook, dan ben ik er voor je. Daar zijn vrienden voor.'

'Dat is echt lief van je. Ik ben blij dat je een bal tegen mijn hoofd schopte.'

Het kwam er zo grappig uit dat we allebei in de lach schoten. De gespannen sfeer was meteen verdwenen.

We liepen langs de zoveelste kledingzaak en nog steeds zei Gabriel er niets van dat ik overal stopte en in alle rekken neusde, op zoek naar iets nieuws. Of dat ik het zoveelste pashokje indook en dat hij de tassen droeg van de vorige winkels. Maar even later trok hij geagiteerd het gordijn van het pashokje opzij terwijl ik me aan het omkleden was en wierp me een 'Ben je nu nog niet klaar?' toe.

'Hallo! Ik sta hier in mijn ondergoed.' Ik trok met een rood hoofd het gordijn terug.

Hij floot zacht.

'Wel jammer dat we alleen vrienden zijn…'

'Ik ben zo klaar,' stelde ik hem gerust, terwijl ik een net iets te kort rood jurkje over mijn hoofd trok en in het pashokje voor de spiegel ronddraaide.

'Gabe?'

Meteen dook er een hoofd achter het gordijn vandaan.

'Oh. Wow.'

'Wat vind je ervan?'

'Als ik je vriend niet was, zou ik nu het pashokje induiken.'

Ik glimlachte en trok plagerig het gordijn voor zijn neus dicht.

'Oké, dat was het laatste kledingstuk. Ik ben klaar voor vandaag.'

'Gelukkig maar. Ik moet zo werken.'

Nieuwsgierig stak ik mijn hoofd naar buiten. 'Dat heb je me niet verteld. Wanneer dan?'

'Het is bijna vier uur. Over een uurtje moet ik er zijn.'

'Dat wist ik helemaal niet.'

'Het maakt ook niet uit. We hebben het toch leuk gehad? Maar eh… hoeveel fooi heb jij wel niet gehad? Je smijt zo met geld.'

Ik trok mijn hoofd terug en stapte uit de jurk.

'Genoeg,' zei ik zacht.

'Ik zou er bijna iets van denken.'

'Nergens voor nodig. Het is gewoon een serveerstersbaantje in een soort restaurant. En ik heb geld gekregen van mijn pa,' loog ik er snel achteraan.

'Ah, je pa.'

Ik trok mijn oude kloffie aan en liep met de rode jurk naar de kassa, terwijl Gabriel achter me aan hobbelde.

'Toch doe je geheimzinnig. Een soort restaurant, waar is dat dan?'

'Het is eh…' Ik was al aan de beurt en de caissière ontdeed mijn jurk van de beveiligingsstrip.

'Tweehonderdnegenendertig pond,' zei ze.

'W-wat?'

De vrouw achter de kassa trok een wenkbrauw op. Ik voelde me klein worden. Mijn wangen gloeiden. Stommerd, ik had ook niet zomaar wat moeten pakken, zonder naar het prijskaartje te kijken. Vanuit mijn ooghoek zag ik Gabe wit wegtrekken, zijn mond leek alleen nog maar een dun streepje. 

'Zo veel voor een jurk?' mompelde hij.

Ik knikte zo zelfverzekerd mogelijk. 'Ach, je leeft maar één keer.'

Wat kon het me ook schelen. Die koelkast en al die andere dingen kwamen nog wel. De caissière lachte nu vriendelijk, nam het geld aan en overhandigde me de tas aan. 'Veel plezier met uw aankoop.'

Samen liepen we naar buiten.

'Weet je hoeveel uur ik daarvoor moet werken?'

'Nee.'

'Of hoeveel pizza's mijn baas moet verkopen?'

'Echt geen idee.' Ik haalde onverschillig mijn schouders op.

'Je verbergt iets voor me.'

'Nee hoor.'

Hij hield me midden op de drukke stoep staande. 'Als er wel iets is, Eve, dan weet je toch dat je altijd bij mij terecht kunt?'

'Ja Gabe, er is niets.'

Hoofdstuk 27

Alles draaide, het was net een slechte kermisattractie waarin ik me bevond, die zich keer op keer herhaalde, zodat alles als in een waas aan me voorbijtrok. Het was erger door de rode verlichting die aan en uit knipperde. Met moeite trok ik mijn rode, gescheurde jurk weer naar beneden. Mijn ogen probeerden te focussen op het zwart-wit patroon dat de kamer omtoverde tot een groot schaakbord, waarop ik een pion was. Het had iets surrealistisch. Een vreemde warmte trok door me heen, in golven. Bij elke golf duizelde het me.

Waarom was alles zo wazig om me heen en kon ik amper op mijn benen staan? Kwam het door het deinen van het schip of door de overvloedige hoeveelheid champagne die ik naar binnen had gewerkt? Nee, het waren vast de partydrugs die ik had genomen. Het was alsof alles zich hier in een andere dimensie en in een ander tijdsbesef afspeelde. Alsof ik buiten mezelf stond en niet echt hier was. Geluiden werden gedempt, als in een vacuüm. Menselijke figuren lagen op het bed, als vage schimmen. Even dacht ik me te herinneren dat ik die man ergens van kende, dat hij me had aangeraakt. Waar kende ik hem anders van? De herinnering was te vluchtig om te behouden. Maar het was ook niet belangrijk. Nu staarde ik alleen naar mijn jurk. Het was gescheurd, gerafeld, en zelfs door de rode stof heen zag ik de vlekken zitten. Bloed. Hoe kon dat en van wie was het? Mijn gedachten blokkeerden. Ergens ver weg hoorde ik iemand gillen. Langzaam draaide ik me om. Ik keek, maar kon geen duidelijk beeld vormen. Het was als een surrealistische nachtmerrie, waar ik niet meer uit kon komen. Toch leek me dit geen droom.

Vaag herkende ik een arm die uit het bed stak, vanonder een laken met overal rode vlekken erop. Iemand trok aan me. Wat rook het ijzerachtig.

Gespierde armen omklemden mijn lichaam en trokken me terug op het bed. Hij was het, de man die ik kende, maar ik kon zijn gezicht niet scherp krijgen, mijn focus verdween steeds.

'Je weet het niet meer, je bent het vergeten. Alles ben je vergeten...' suste hij ritmisch, bijna emotieloos. Hij zei van alles en ik herhaalde het willoos. Mijn mond vormde de letters, maar er kwam geen geluid uit. Twee handen omklemden mijn nek en drukten mijn luchtpijp dicht. Of leek dat maar zo? Nee, het was een droom, dit was niet echt. Het werd rustig in mijn hoofd, het draaien stopte en alles werd duister.

De volgende keer dat ik mijn ogen opende, keek ik recht in een spiegel die boven me hing. Ik schrok van wat ik zag. Een half uitgeklede vrouw met verwarde haren. Haar make-up zat overal, een blauwe vlek ontsierde haar nek en haar ogen stonden mat. De draaierige sensatie was verdwenen. Toch was het alsof mijn beeld nog steeds vertroebeld was. Niets herinnerde aan dat rare wazige schaakpatroon in deze kamer. Ik herinnerde me vaag bloedvlekken op een laken, maar het laken waarop ik lag had een tijgerprint. Verward kwam ik omhoog en duwde mijn hand tegen mijn hoofd om de steek die erdoorheen trok tegen te houden. De deur zwaaide open en iemand kwam wild zwaaiend op me af.

'Evelyne, jij weg, jij niet hier zijn!'

Ik snapte niet waarom Mercedes zo tegen me schreeuwde. Nog steeds ging alles half langs me heen. Mercedes staarde me aan en haar mond ging open en dicht. Ik snapte het niet. Pas toen de man die me eerder met de auto naar huis had gebracht binnenkwam, stond ik op en liep gewillig achter hem aan. Toen ik voor de auto stond en hij het portier opende wist ik dat er iets helemaal fout zat.

'Ik… ik…' Er kwam niets zinnigs uit mijn mond.

'Niets aan de hand, we hebben het opgelost,' zei Jules en hij overhandigde me een envelop. 'Ik breng je naar huis. Pas daar open je de envelop.'

Zwijgend pakte ik hem aan en stapte in de auto, die met grote snelheid dwars door Londen reed, richting VanBurgh Park.

Zo stil als ik kon sloop ik even later door het donkere huis naar boven. Toen ik eindelijk op mijn bed lag, scheurde ik de dikke envelop open, precies zoals Jules me had opgedragen. Het mobieltje dat ik van Joy had gekregen viel er als eerste uit. Daarna een getypt briefje. Ik las het snel door.

Eve,

Ik was vandaag op werkbezoek in New York. Ik heb Jules opgedragen om een oogje in het zeil te houden. Je kunt hem vertrouwen. Mocht je je ooit bedreigd voelen dan komt hij langs en lost het voor je op. Niemand komt aan ons personeel.

We konden het nummer niet traceren dus geef ik je het mobieltje terug. Jules' nummer staat er nu in. Je kunt hem altijd bellen als er iets is. Dag en nacht.

Je eerste werkdag zit erop en het is anders gelopen dan had gemoeten, heb ik van Jules begrepen. Hij zegt dat het probleem ondertussen is opgelost. Om het toch goed te maken vind je een klein gebaar ingesloten. Veel plezier ermee en we zien je graag morgenavond om negen uur.

Martin

PS. Vergeet niet: alles wat op de Net X gebeurt blijft op de Net X! Vernietig deze brief.

Ik spiekte in de envelop en trok er een dik, kleiner envelopje uit dat ik nieuwsgierig opentrok. Er zat geld in. Ik zuchtte en voelde aan mijn beurse nek. Ik had geen energie meer om me om te kleden, dus schoof ik met gescheurde jurk en al onder de deken.

Wat hoorde ik? Ik schoot omhoog en keek naar de wekker op het nachtkastje. Het was pas half negen.

'Moment. Ik kom er zo aan.'

Ik schrok toen ik de deken wegtrok en mijn bebloede jurk zag. Snel deed ik hem uit, sloeg mijn badjas om me heen en slofte naar de deur.

Joy stond met een rood hoofd voor me. De blik in haar ogen zei me dat er iets goed fout was.

'Eve… er is, ze zijn…' Ze ademde diep in, 'Er is politie voor je.'

Mijn wenkbrauwen gingen als vanzelf omhoog. 'Politie?'

'Ja. Zal ik ze vertellen dat je zo beneden komt, of zal ik ze naar boven sturen?'

'Nee, nee… ik kom eraan.'

'Wat is er met je nek?'

Eigenlijk wist ik het zelf ook niet, dus haalde ik mijn schouders op. 'Geen idee. Zeg maar dat ik zo kom.'

Ik sloeg de deur voor Joys gezicht dicht en viel bijna over mijn schoenen toen ik me omdraaide naar mijn kast. Goddank had ik nieuwe spullen in huis. Ik trok de labeltjes van een blouse en schoot in mijn nieuwe G-Star spijkerbroek. Trok sokken aan, bond mijn haar in een staart zonder het te kammen en rende de trap af. In de gang waren twee mannen druk in gesprek met Joy en Robin. Toen ik dichterbij kwam liep Joy weg, Robin met zich meetrekkend.

'Mevrouw Meyer?' vroeg de jongste agent. 'Ik ben Carl Miller en dit is mijn collega Gustaf Corbyn.'

Hij had iets glads, iets geniepigs. Hij bezorgde me kippenvel zonder dat hij er iets voor hoefde te doen. Ik kreeg geen woord uit mijn mond, dus knikte ik alleen. Ik zag mijn ouders al onderaan een ravijn liggen en het was alsof iemand me bij mijn nek greep en me langzaam wurgde.

'Mevrouw Meyer, werkt u voor Martin Bowman?'

Ik schudde mijn hoofd. 'Nee.'

De oudere, kale agent trok een foto uit zijn zak en liet hem aan me zien.

'M-maar dat is Martin Dumont,' fluisterde ik.

'Kent u hem?'

'J-ja, natuurlijk.'

'Waar was u gisteren?' vroeg de gladde.

Mijn knieën knikten. 'Aan het werk.'

'Waar was dat?'

Ik beet op mijn lip.

'Beantwoord de vraag, alstublieft.'

'Ja, eh... op de Net X, zijn plezierjacht.'

De gladde knikte. 'Wat deed u daar?'

'Hoezo? Doet dat ertoe?'

'Zeker. Geeft u antwoord, alstublieft.'

'Ik eh, ik… ik entertain mensen.'

'Hoe moet ik dat zien? U bent animator?'

'Nee. Ja. Nou ja, soort van. Ik werk er nog maar net. Als eh… als…'

'Ja, als wat?' vroeg de oudere agent ongeduldig.

'Prostituee,' zei ik zacht.

'Ah.'

Ik zuchtte.

'Dus u werkte gisteren voor Martin Bowman op zijn schip. Heeft u iets bijzonders gezien of gehoord?'

Mijn rechtermondhoek trilde ongecontroleerd. 'Waarom wilt u dat weten?'

De kale keek me indringend aan. Ik slikte. Had ik iets verkeerd gezegd? Nee, ik wilde verdomme weten waarom ik ondervraagd werd. Er was toch niets illegaals aan wat ik deed? Of wel?

Hoofdstuk 28

'Mevrouw Meyer, wellicht bent u getuige in een moordzaak.'

Het was alsof de grond wegzakte onder mijn voeten.

'W-wat?'

De gladde fronste zijn wenkbrauwen. 'Het spijt me, maar wij hebben begrepen dat u de laatste was die Sharon Fuller in leven heeft gezien.'

Ik schudde mijn hoofd. 'Dat-dat kan niet.'

'Misschien moet u even gaan zitten. U ziet wat bleek,' zei Miller, terwijl hij me vastgreep.

Nagelbijtend wankelde ik naar de bank en liet me erin glijden. De twee mannen namen tegenover me plaats. Rustig, alsof ze alle tijd van de wereld hadden. Het zweet stond op mijn voorhoofd en koude rillingen trokken over mijn lichaam. Ik beet de nagel van mijn wijsvinger kort en voelde tranen opkomen, die ik niet probeerde tegen te houden.

'Hoe komt u aan die blauwe plek?' vroeg Miller.

'Ik weet het niet. W-wat is er met Sharon gebeurd?'

'Het onderzoek loopt nog, mevrouw Meyer. We kunnen op dit moment alleen zeggen dat ze vanmorgen gevonden is en door een misdrijf om het leven is gekomen. Een getuige beweert dat u de laatste bent die mevrouw Fuller in leven heeft gezien.'

'Oh mijn god!' snotterde ik.

'Kunt u ons misschien vertellen wat u gisteren heeft gedaan?'

'Dat weet ik niet meer precies.'

Ik vertelde hem alles wat ik me wel kon herinneren. Dat was niet echt veel.

'U snapt toch wel dat u verboden middelen heeft gebruikt?' vroeg de jonge agent even later.

'I-ik weet het niet. Misschien hebben ze iets in mijn drinken gedaan. Ik zou zelf nooit iets gebruiken en ik heb normaal een goed geheugen,' loog ik.

De oude kuchte, trok een kaartje uit zijn borstzak en overhandigde het aan me. 'Mevrouw Meyer, we zijn hier niet vanwege uw drugsprobleem, maar vanwege de moord op mevrouw Fuller. Mocht u zich meer herinneren, wat dan ook, neemt u dan contact met ons op.'

Ik heb geen drugsprobleem, wilde ik zeggen. Maar ik knikte alleen. De twee mannen stonden op en maakten aanstalten om te gaan.

'Oh ja,' zei de oudste. 'We verwachten u maandag op het bureau om uw verklaring officieel vast te leggen. Hopelijk herinnert u zich tegen die tijd meer.'

'Maar ik weet echt…'

'Wij volgen alleen de procedures.'

Zuchtend liep ik mee en sloot de voordeur achter ze. Toen ik me om wilde draaien greep iemand me van achteren vast. Van schrik gaf ik een hoge gil en meteen schoof er een ruwe hand over mijn mond heen.

'Sst, ik ben het,' fluisterde een mannelijke stem.

'Robin,' siste ik en gaf hem een por in zijn zij zodat hij me losliet.

'Oké best,' fluisterde hij en vrijwel meteen gebaarde hij dat ik stil moest zijn. 'Joy heeft alles gehoord. Ze heeft zich in de keuken verstopt.'

'Kut!'

'Kom…'

Hij wenkte me en zo slopen we de trap op, naar mijn kamer. Zodra ik de deur sloot greep Robin me vast en duwde me hardhandig tegen de muur.

'Robin, stop!' hoorde ik mezelf zeggen. Het klonk bijna angstig.

'Stop?' vroeg hij.

Was hij geschokt? Kwaad? Ik wist het niet. In ieder geval liet hij me meteen los.

'Waar ben je mee bezig, Eve?'

'Dat zijn mijn zaken.'

'Oh, dus nu moet ik je betalen?'

Voordat ik mezelf kon tegenhouden, sloeg ik hem op zijn wang. Zijn ogen spuwden vuur, maar hij bleef kalm.

'Verdomme, Eve. Ik wil je alleen helpen. Weet je wel dat Joy er alles aan wil doen om je uit huis te zetten? Ik ben de enige die dat tot nu toe kon voorkomen, maar misschien moet ik mijn mening herzien…'

Ik slikte de brok in mijn keel weg. 'Je hebt staan afluisteren.'

'Ja. Ik heb alles gehoord. Volgens mij heeft het hele huis je gehoord. En nu Joy weet wat je voor werk doet, zal ze je zeker niet meer in huis willen hebben.'

'Ik doe het juist om hier te kunnen blijven…'

Robin streek zacht over mijn arm en kippenvel trok over mijn lichaam.

'Maar ik praat haar wel om, als je wilt.'

'Nee. Ik betaal gewoon de huur, net als alle anderen. Ik blijf niet jullie slaafje.'

'Zie je het zo?' Hij aaide liefkozend in mijn nek.

'Ik heb een ander.' Gooide ik eruit voordat ik er erg in had.

'Dat maakt mij niet uit. Blijkbaar jou ook niet, gezien het werk dat je doet. Dus wat gaat het worden?' Hij trok de rits van zijn spijkerbroek omlaag.

'Sodemieter op uit mijn kamer, Robin.'

Hij werd zo rood als een boei en trok verslagen zijn rits weer omhoog en verdween.

'Kutzooi…'

Ik liet me op het bed vallen en staarde naar het plafond. Probeerde me te concentreren, een herinnering te vormen aan gisteren. Iets waar ik iets aan had. Mijn gedachten dwaalden af. Naar Sharon, naar gisteravond. Vragen schoten als glasscherven door mijn hoofd. Waarom wist ik niets meer? Hoe diep ik ook groef, het bleef een leegte. Ik wist dat ik de trap af was gelopen naar de laagste verdieping van de Net X, dat ik champagne had gedronken met Sharon en dat ze me iets aanbood. Daarna was het een grote waas. Had ik maar nee gezegd. Was ik maar weggebleven. Nu was Sharon dood en ik was misschien wel medeplichtig. Ik zou dakloos worden en door de straten van Londen zwerven, of noodgedwongen naar huis terug moeten keren: "Zie je wel," zouden mijn ouders me voor de voeten werpen. "Zie je wel, Evelyn. Jij kunt niet voor jezelf zorgen." Nee. Dat nooit, dat kon ik niet laten gebeuren. Ik draaide me op mijn buik en zag mijn mobieltje oplichten.

'Ja,' zei ik kortaf toen ik opnam.

Stilte.

'Hallo?'

Ruis. Nee, iemand die zwaar ademde.

'Hallo?'

Een brom. 

Ik hield mijn adem in, alsof ik dan beter kon horen wie zich aan de andere kant van de lijn bevond. Ik probeerde rustig te blijven, maar iets in me gilde luid: "Hang op! Hang nu op!" maar ik kon het niet.

'Jij bent de volgende…' klonk een rauwe stem en meteen werd de verbinding verbroken.

Ongelovig staarde ik naar mijn mobieltje. Wie wist er van de moord? Behalve de politie en nu mijn huisgenoten? De moordenaar! Oh god. Ik had geen stalker maar een moordenaar achter me aan zitten. Ik sprong op en rende naar de deur, die ik met knikkende knieën op slot draaide. Het kaartje dat ik van de agent had gekregen, trok ik uit mijn zak. Met moeite tikte ik het nummer in. Maar toen hij overging drukte ik het gesprek weg. Wat zou ik moeten zeggen? Dat ik een of andere stalker achter me aan had zitten? Dat ik mijn bovenbuurjongen verdacht? Dat hij het waarschijnlijk niet was. Want hoe zou hij van Sharon geweten kunnen hebben? En was Justin echt tot moord in staat? Nee, het was iemand anders. Waarschijnlijk wel iemand die ik kende. Dat had ik wel eens gehoord, dat slachtoffers meestal niet willekeurig zijn, maar door iemand die dicht bij ze staat worden gekozen.

Ik ging op de rand van mijn bed zitten en staarde naar buiten, door het enige raam in deze kamer. Slap en futloos voelde ik me, alsof ik dagen niet had geslapen. Verdomme, ik had er een puinhoop van gemaakt. Nu kon ik onmogelijk mijn ouders bellen, hoewel ik het eigenlijk wel moest doen. Mijn vader zat waarschijnlijk al bij de telefoon te wachten op dat ene telefoontje van zijn dochter, om te bevestigen wat hij al lang wist. Vervolgens zou hij mij dagenlang de les lezen en in het ergste geval mijn leven lang onder mijn neus blijven wrijven hoe mislukt ik was. Nee, dat liet ik niet gebeuren. Ik zou het deze keer zelf oplossen.

Een zacht geritsel deed me opschrikken.

'Laat me met rust, Robin,' riep ik.

'Kan ik je even spreken?' klonk het van achter de deur.

Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. Stommerd die ik was! Nu wierp ik Joy een reden om me uit huis te gooien in de schoot. Mijn gezicht gloeide toen ik de sleutel omdraaide en de deur opende. Joy gaf me een vernietigende blik. Haar wenkbrauwen leken zwaarder dan anders en stonden naar beneden. De slagader bij haar slaap klopte.

'J-Joy… kom binnen.'

'Dat was ik zeker van plan, in mijn eigen huis.'

Misschien was het nog niet te laat. Ik moest iets zeggen, haar op andere gedachten brengen. Hoe kon ik dat beter doen dan haar mijn zwakke kant tonen. Haar laten zien dat ik ook maar een slachtoffer was. Ja, dat was het!

'Ik word bedreigd. Door Robin.'

Ze keek me zo doordringend aan met haar ijskoude blik, dat ik mijn ogen wel neer moest slaan.

'W-wat?'

'Robin valt me lastig.'

'Luister, Eve. Ik heb echt veel van je gepikt. Dat je altijd te laat je huur betaalt, je onvolwassenheid, je rommel…' Ze gebaarde overdreven naar de hoeken van mijn kamer, die inderdaad vol stonden met dingen die ik nergens kwijt kon. Ik zag ze niet direct als rommel. 'Zelfs dat je mijn vriend inpikt…' Ze gebaarde dat ik stil moest zijn toen ik wilde protesteren. 'Laat me uitpraten... En dat je inbreekt bij anderen. Maar dat je nu als prostituee je geld verdient en wat je me net flikt met Robin gaat me echt te ver.'

'Huh, wat bedoel je?' stamelde ik verbouwereerd.

'Doe niet zo onschuldig. Hij vertelde me net dat je voorstelde om hem een beurt te geven in ruil voor een goed woordje bij mij.'

Mijn mond viel open. 'W-wat? Zei hij dat? Nee, dat is niet zo,' zei ik met een hoge piepstem. 'Hij kwam naar mij en…' Ik maakte de zin niet af, wetende dat wat ik zou zeggen niet geloofwaardig zou zijn voor Joy.

Ik balde mijn vuisten. 'Weet je wat het met jou is, Joy? Jij bent zo blind, zó ontzettend blind! Geloof me, als ik weg ben dan zal Robin wel iemand anders versieren. Maar ik heb geen interesse in Robin. Ook al, ja, ook al vond ik hem ergens misschien leuk en aantrekkelijk. Ik doe niet meer mee met jullie zielige spelletjes. En trouwens, het is allemaal jouw schuld. Als jij Robin niet in huis had gehaald…' Ik beet om mijn lip toen haar gezicht nog meer betrok.

'Nee, mijn fout was dat ik jou in huis haalde en je niet meteen op straat gooide toen je weer eens te laat betaalde. Allemaal voor Lily-Rose, maar ook zij is niet meer zo over je te spreken.'

'Wat?' hijgde ik.

'Zo is het.'

Voor ik verder kon vragen, snauwde Joy dat ik exact één week kreeg om de kamer netjes achter te laten. 'En dan ben ik nog erg behulpzaam, want ik zou je eigenlijk meteen op straat moeten zetten,' voegde ze eraan toe, voor ze zich omdraaide.

Ik gilde haar na dat ik vandaag nog zou vertrekken, iets waar ik meteen spijt van had, want ik realiseerde me later dat het zondag was. Waar in godsnaam moest ik zo snel naartoe?

Hoofdstuk 29

Hoewel ik niet echt een plan had, begon ik toch dozen in te pakken. Het was niet veel, zeker niet nu alles bijna ingepakt was. Vreemd genoeg had het inpakken een kalmerend effect op me en even leek het erop dat ik zelfs een briljant idee kreeg. Tot ik het probeerde uit te voeren en in plaats van Martin een of andere secretaresse aan de lijn kreeg, die mijn bericht door zou geven. Nadat ze me had uitgehoord, vertelde ze me dat Martin op zakenreis was en op dit moment druk en onbereikbaar was. Druk met wat? Misschien op het politiebureau? Ik vroeg niet verder. Ik realiseerde me dat Net X niet de beste plek zou zijn om te verblijven en dat bleek te kloppen. De secretaresse vertelde me dat voorlopig alle afspraken waren afgezegd, dat het schip een plaats delict was, en dat ik niet hoefde te komen tot ze me weer zou bellen. Want ze had mijn nummer, herhaalde ze overdreven duidelijk.

Goddank had ik het geld van Martin nog. Zolang ik dat had kon ik me nog redden. Desnoods zou ik tijdelijk in een hotel slapen. Met elk voorwerp dat in de dozen verdween kreeg ik meer en meer zin om zo snel mogelijk deze slangenkuil te verlaten. Ik moest mijn toiletspullen nog inpakken, en oh ja, mijn badjas uit de badkamer halen. Vergat ik nog iets? Een zachte stem die me riep maakte een einde aan mijn organisatie- en inpakplannen.

'Ja, de deur is open!' riep ik mat.

Lily-Rose viel bijna over een doos die ik vlak voor de deur had gezet. Ze liet een bijna onverstaanbare bloody hell horen.

'Breek je nek niet.'

'Wat-wat ben je van plan?' vroeg ze met een trilling in haar stem.

Ik kon het haar nog niet vergeven dat ze over mij met Joy had gepraat, dus zei ik niets.

'Evy. Wat is er toch allemaal aan de hand? Ik hoorde van Joy dat de politie aan de deur was? We zijn allemaal erg bezorgd.'

Ik gooide mijn hoofd in mijn nek en begon te lachen.

'Evy, gaat het wel goed met je?'

Op het moment dat ze dat fluisterend uitsprak begon mijn mondhoek te trekken. Tranen stroomden over mijn wangen. Gegeneerd sloeg ik mijn handen voor mijn ogen. Zo mocht niemand me zien.

'Ik eh… ik heb wat van Joy gehoord,' zei ze zacht en ze sloeg een arm om me heen, die ik meteen afschudde.

'Joy vertelde me...' Ik snotterde even voordat ik verder kon gaan. Lily onderbrak me meteen.

'Ik weet niet wat die heks zei over mij, maar sinds Robin hier in huis is lijkt het wel alsof ze gek geworden is.'

Ik knikte.

'Ik kan papa bellen, hij kan vast iets voor je regelen,' vervolgde ze na een korte stilte.

'Dat is erg lief van je, maar nee. Dan zou ik net zo goed naar huis kunnen gaan.'

'Maar…'

Op dat moment schoot me te binnen wie ik wel zou kunnen bellen. 'Nee, ik denk dat ik al weet wat ik ga doen.'

'Je gaat toch niet Martin om hulp vragen, hè?' vroeg Lily-Rose smekend. Ze keek opgelucht toen ik mijn hoofd schudde.

'Martin is niet bereikbaar na wat er gisteren is gebeurd.'

'Hoe bedoel je? Wat is er gebeurd dan? Was de politie daarom hier?'

'Er is gisteren iemand vermoord op de Net X en ik was daarbij.'

Ze werd lijkbleek. Het was alsof al het bloed uit haar hoofd getrokken werd. 'Wat? Hoe…'

'Dat weet ik niet,' onderbrak ik haar. 'Ik snap er niets van. Wat ik me herinner zijn korte beelden, flitsen. Mijn jurk zit onder het bloed en is gescheurd. Ik heb geen idee waarom. En dan de beelden van handen die om mijn nek lagen. Dat ik geen lucht meer kreeg. De eerste heldere herinnering is van Jules, de chauffeur. Ik weet nog dat hij mij een envelop gaf en me ophaalde uit de een of andere kamer.'

Ze keek me met grote ogen aan en haar mond werd zo'n dun streepje dat hij bijna verdween. 'Ik bel pap.'

'Nee. Alsjeblieft, niet doen.'

Ze omhelsde me zo hard dat ik dacht dat ze al mijn botten zou breken. Toen liet ze me los. 'En nu, Evy? Wat ga je doen?'

'Ik vraag Gabriel of hij iemand met een plek weet.'

'Mocht hij niets hebben, neem dan alsjeblieft mijn hulp aan. Niet zo eigenwijs doen, Eve. Pap heeft vast een oplossing.'

'Goed,' beloofde ik.

Hoofdstuk 30

Na het opruimen nam ik ruim de tijd in de badkamer. Probeerde alle viezigheid van me af te douchen. En eerlijk gezegd voelde het ook fijn om de kraan extra lang te laten lopen, in de wetenschap dat Joy straks de rekening moest betalen.

Ik gebruikte mannenshampoo - waarschijnlijk van Josh of die engerd van boven - en dat gaf me ook een kick. Daarna sloeg ik mijn badjas om me heen, sloot mijn kamerdeur, plofte op mijn bed en tikte het nummer in van Gabriel, die pas na zeven keer overgaan opnam. Hij luisterde aandachtig, met af en toe een kuchje erdoorheen.

'Dus als ik het goed begrijp zoek je meteen onderdak?'

'Ja.'

'Nu?'

'Ja, ik dacht dat jij als rasechte Londenaar wel iemand of iets zou weten,' zei ik.

'Nou, ik denk dat het je geluksdag is. Je weet toch die baas van mij, van de pizzatent waar ik werk?'

'Ja? Ja?' Ik explodeerde bijna van opwinding.

'Nou, hij woont sinds vorige maand samen en hij wil zijn eigen flat geloof ik aanhouden, voor het geval dat.'

'Oh, die staat dus leeg?'

'Ja, dus ik kan eens met hem praten. Vragen of je er tijdelijk in kan misschien, tot je zelf iets vindt. Het is niet groot, hoor.'

'Dat geeft niet.' Ik was allang blij dat Gabriel een tijdelijke oplossing had.

'Weet je wat? Ik bel hem nu op, goed?'

'Als je dat voor me wilt doen…'

'Natuurlijk. Verdomme, ik zou je ook zelf in huis nemen, maar ik weet hoe je bent en ik weet dat ik me dan niet kan gedragen - als vriend zijnde dan, hè?'

Ik vond het bijna jammer dat hij het niet vroeg.

'Ja, dat zou bizar zijn,' zei ik aarzelend.

'Echt?'

'Ik bel je zo terug…'

Hij had gelijk. Lang hoefde ik niet te wachten, want nog geen kwartier later vertelde Gabe me dat zijn baas er geen problemen mee had dat ik in zijn flat ging wonen, mits ik binnen twee weken een andere plek zou vinden.

'Hoeveel wil hij ervoor hebben?' vroeg ik enthousiast.

'Hij is allang blij dat een betrouwbaar iemand zijn flat bewoonwaar houdt. Hij vraagt niet de hoofdprijs, omdat hij verwacht dat je het opruimt en bijhoudt, want zijn spullen blijven staan.'

Dat was zelfs beter, dus humde ik instemmend.

'En hij wil dat je zijn planten water geeft. Zijn nieuwe vriendin heeft niet zo veel met planten, die heeft katten, maar Marco heeft er nogal wat staan en moet normaal twee keer per week langskomen om ze te verzorgen.'

'Geen probleem!'

'Ik heb afgesproken om zo de sleutel bij hem op te halen, je kunt er meteen in.'

Mijn hart maakte een sprongetje toen hij zei dat hij me een uurtje later zou ophalen. Ik plukte nog wat onderbroeken van de vloer en sloot de laatste koffer. Er was niet veel wat ik zou missen hier. Het raam met de veel te lichte gordijnen zeker niet. Ik zou gewoon mijn spullen verhuizen en niet doorgeven waar ik naartoe ging. Ik zou zelfs geen gedag zeggen. Alleen Lily zou ik het adres geven. Morgen pas, als ik helemaal ingericht was, dan kon ik haar uitnodigen voor thee. De rest kon me wat!

Ik spitste mijn oren en rende als een bezetene naar beneden om te voorkomen dat Joy of Robin de deur open zou doen en ik alsnog iets tegen ze moest zeggen.

'Hé Gabe!' Ik vloog hem om de nek toen hij over de drempel stapte. Hij voelde warm en bezweet aan.

'Dat is ook voor het eerst, dat je blij bent me te zien.'

Ik lachte schaapachtig en gebaarde naar de twee dozen en de koffers die boven aan de trap stonden.

'Is dat alles?'

Ik knikte en hij liep de trap op en sleepte de twee koffers naar buiten.

'Wat lief, dank je,' zei ik, terwijl ik zelf de twee dozen ging halen.

Wat had ik zonder hem moeten doen? Waarschijnlijk had ik dan mijn vader moeten bellen, die me een preek van een half uur zou hebben gegeven over verantwoordelijkheid. Misschien had hij me zelfs laten ophalen.

'Kom je nog, dromer?' Gabe zwaaide met zijn hand voor mijn ogen. Met de dozen in mijn armen liep ik naar buiten. Ik gaf ze aan Gabe, die ze op de achterbank plaatste, naast een pakje.

'De kofferbak zit vol, dus…'

'We kunnen gaan, toch?'

'Nu al? Moet je geen afscheid nemen dan?'

'Al gedaan,' loog ik.

Hij sprong in de auto en startte de motor. Ik draaide me van het huis weg, zuchtte en nam plaats.

'Dat was het dan…' Maar Gabe reageerde niet, hij trok de auto zo snel op dat ik achter in mijn stoel werd gedrukt.

'Hé! Ik heb geen haast, hoor,' grapte ik nog. 'Gaat het wel?'

'Natuurlijk gaat het. Heb je dorst?' Hij greep achter zich en trok een colafles tevoorschijn. 'Hier…'

Ik pakte hem aan, draaide de dop eraf en nam een paar slokken. De bubbels waren uit de cola, maar ik had dorst, dus dronk ik nog wat meer.

'Dankjewel.'

Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe hij zijn wenkbrauwen fronste terwijl ik het flesje leegdronk en op het dashboard legde. Toen pas merkte ik de vreemde nasmaak op.

'Was het oude cola?'

Hij haalde zijn schouders op.

'Hé! Waarom neem je de afslag naar de snelweg?'

'Ik moet eerst langs een vriend, dat pakje afgeven.' Hij wees op de achterbank. 'Daarna zet ik je meteen af bij Mario… eh, Marco.'

'Maar…'

'Het is een maar klein beetje om.'

Ik voelde me licht in mijn hoofd worden. Vreemd, die tintelingen die door mijn hele lichaam trokken. Spiertrekkingen in mijn vingers, mijn mond was kurkdroog en ik voelde de onweerstaanbare drang om mijn ogen te sluiten. Ik knipperde en onderdrukte een gaap. 'Ik voel me raar…'

Gabe reageerde niet. Hij hield zijn blik strak op de weg. Ik keek nog een keer naar buiten, naar alles wat aan me voorbij gleed. We verlieten het bewoonde gebied en al snel kon ik de druk om mijn ogen te sluiten niet meer weerstaan. Iets in me schreeuwde dat er iets niet klopte, maar mijn lichaam reageerde niet meer.

Deel twee - LICHT

Behind this mask there is more than just flesh. Beneath this mask there is an idea... and ideas are bulletproof.

Alan Moore

Hoofdstuk 31

Alles trilde aan me, allerlei plekjes waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Ik lag op de grond en door mijn troebele blik heen zag ik dat mijn blote benen en voeten er vreemd uitzagen, alsof ze van een ander waren. Mijn lichaam had een vreemde vale kleur, met blauwige vlekken erop. Een wijde witte jurk hing als een laken over me heen. Mijn benen schokten zacht.

De spiertrekkingen hadden iets geruststellends. Ik kon mijn benen nog gebruiken en voelde de pijn - die door de blauwe plekken en bloederige zwellingen veroorzaakt moest zijn - minder. Mijn hersenen reageerden maar traag. Ik hoorde geruis op de achtergrond. Het leek van ver weg te komen en toch hoorde ik het dichtbij, achter me. Het duurde even voor ik begreep dat het muziek was.

Mijn wangen waren vochtig van de tranen die vanzelf stroomden, voortgekomen uit het hopeloze gevoel dat me overviel. Het gevoel dat er iets helemaal niet klopte. Er was iets helemaal niet goed. En toen daagde het me, dat het niet aan de pijn lag, maar aan degene die me in deze situatie had gebracht. Degene die mij het vertrouwen in de hele mensheid had afgenomen. Ik veegde de tranen af met mijn schouder en zag meteen een stuk scherper. Waar was ik? Het laatste dat ik me herinnerde was de afslag, Londen uit, richting de snelweg. Verder was ik alles kwijt. Hoelang we hadden gereden, waarheen. Verdomme, ik kon overal zijn. Misschien waren er uren voorbij gegaan, misschien zelfs wel dagen. Wie kon het zeggen?

De vragen bleven rondspoken. Hoelang lag ik hier al? Zou iemand me missen? Ja, natuurlijk. Welke dag was het? Zondag? Maandag? Ja, vast. Of was het zelfs al dinsdag? Nee, het moest maandag zijn. Ze zouden me vast zoeken, íemand zou me zoeken. Dat moest wel. Ik ademde zwaar toen ik me om wilde draaien. Het ging niet, een brandende pijn kwam op, in warme golven vol stekels. Een droog gevoel, alsof al mijn bloed uit mijn lichaam was gezogen. Was hij er nog? Misschien keek hij wel toe. Gabe moest alles gepland hebben.

Mijn armen werden samengeperst, bij elkaar gehouden door een stuk touw. Ik wilde niet meer vechten, ik was moe, moe van wat ik moest doorstaan, moe van de pijn en moe van wat ging komen.

Achter me hoorde ik door de muziek heen iets of iemand dichterbij sluipen. Een zacht getik van iets dat zich over de grond voortbewoog. Schoenen op een betonnen vloer.

'Ze zoeken me. Ze zoeken me,' zei ik. Mijn stem klonk zwak en mat.

Een lach galmde door de ruimte. Schel, doordringend. 'Laat ze maar zoeken.'

'Ik moet op het bureau zijn, op het politiebureau. Het is maandag vandaag. Ik moet een verklaring afleggen. Ze zoeken me nu.'

Zou hij erin trappen? Zou hij me zeggen of het al maandag was? Ik wilde het weten.

Iets ratelde tegen mijn benen aan. Een blikje dat een hels kabaal maakte, dat door de enorme ruimte echode. De plek waar ik lag leek in niets op de beloofde flat van Marco. Er waren geen gezellige planten. In deze betonnen megahal was helemaal geen groen te bekennen. Het lag er vol houtsnippers en wat gestapelde kratten. In de hoek stonden machines met een dikke laag stof erover. Wat waren het voor machines? Het leek op een lopende band, helemaal achterin.

Niet weten waar ik was, was erg. Het was vooral de grootse leegte die me zo klein en breekbaar ineen deed krimpen, de somberheid van het beton, de ruwe hoeken en het ontbreken van licht dankzij de dichtgetimmerde ramen.

Ik hoorde voetstappen naderen. Een man kwam dichterbij.

'W-waar ben ik?'

De man pakte een kratje en schoof naar me toe, zodat ik hem kon zien. Hij keek me indringend aan met zijn diepgroene ogen. Gabe. Hoe had ik me zo in hem kunnen vergissen? Hoe had ik hem zo snel mijn vertrouwen kunnen geven?

Opeens wist ik met zekerheid dat hij die voetbal expres tegen mijn hoofd had geschopt. Ik had niet eens de moeite genomen om te checken of hij met het groepje had gespeeld; ik had het aangenomen.

Hij was zo dichtbij dat zijn adem mijn wangen raakte.

'We zijn alleen, jij en ik. In een oude fabriek, op een verlaten industrieterrein. Haal je niets in dat mooie hoofdje van je; niemand zal je hier vinden. Dus bespaar me je manipulatie, het werkt niet op mij, Eve.'

Ik snikte, met lange halen. Ik wilde het niet. Het ging vanzelf. 'W-waarom? Wat heb ik je gedaan?'

Hij glimlachte en streek over mijn wang. 'Daar kom je nog wel achter, alles op z'n tijd, Eve. Spaar je energie. Je zult het nodig hebben.'

'Alsjeblieft, laat me gaan,' hoorde ik mezelf smeken. Het klonk alsof iemand anders het voor me zei. Zo zwak en breekbaar.

'Dat kan natuurlijk niet. Weet je hoeveel moeite het kost om dit voor elkaar te krijgen? Ik laat je natuurlijk niet zomaar gaan.'

Mijn snikken werd heviger. Gabriel grijnsde, duidelijk genietend van het feit dat ik huilde. Snuivend probeerde ik het snot dat mijn neus uit liep terug te halen.

'Gadverdamme! Stop met huilen. Wat moeten ze wel niet van je vinden als je je zo gedraagt.'

Hij trok mijn jurk op en veegde mijn gezicht ermee af. Toen stond hij op en trok me omhoog, sleepte me mee naar de muur en duwde me naar beneden tegen een verwarming aan. 'Daar heb je het zo wel wat warmer.'

Hij sneed de touwen los die mijn handen op mijn rug hielden en bond ze opnieuw vast aan de verwarming. De knoop zat losser dan net, zodat ik ruimte had om te liggen of tegen de muur te zitten.

'W-wie zijn z-ze?'

'Dat ga je zo zien.'

'Nee…' bracht ik alleen uit.

Hij stond op en liep weg. Ik keek hem na tot zijn schaduw door een deur achter in de loods verdween.

Wild trok ik met mijn handen. Toen dat niet werkte gebruikte ik mijn tanden om aan de knoop te trekken. Het touw was dik en met mijn handen samengebonden kon ik weinig beginnen. Het sneed gemeen in mijn polsen, maar ik bleef heen en weer wrikken met mijn handen. Mijn polsen begonnen te branden en ik zag striemen opkomen, ook al voelde ik de pijn niet meteen, alleen de warmte. Een gekraak deed me omhoogkomen en ik probeerde te bepalen waar het geluid vandaan kwam. Een vreemde ruis, anders dan daarstraks, echode door het pand heen. Het leek uit alle hoeken te komen. Het klonk als het gekraak dat ik wel eens had gehoord bij oude grammofoonplaten, als de naald de plaat maar net raakt.

Ik kneep met mijn ogen en zag dat er speakers waren opgehangen aan de balken van het hoge stalen plafond.

Ineens klonk er een schreeuwerige opera door de boxen. Ook al was ik niet thuis in klassieke muziek, dit nummer kwam me vaag bekend voor. Ja, dit nummer had ik eerder gehoord.

'Hallo? Hallo!' Ik schreeuwde, diep vanuit mijn longen. Misschien zou iemand buiten deze fabriek me horen?

Mijn hoofd bonkte door de harde muziek: 'Is daar iemand?'

De muziek overstemde alles en plotseling drong tot me door dat niemand me zou horen als er al niemand op deze harde muziek afkwam. Warm vocht droop over mijn wangen. De muziek stopte en er klonk een ander geluid door de luidsprekers.

'Stop verdomme toch eens met dat gejank van je! Het is nu echt vervelend aan het worden.'

Ik veegde mijn tranen af aan mijn linkerschouder en keek om me heen, de ruimte in. Mijn vermoeden werd bevestigd. Overal waar ik keek hingen kleine zwarte doosjes. Camera's. Hij keek naar me. Een vlaag van woede trok door me heen. Het was alsof die alle kou absorbeerde en er een warme gloed voor in de plaats kwam. Hij zou me niet klein krijgen.

Ik schuurde mijn handen weer heen en weer en zette mijn kiezen op elkaar, om de pijn te verdringen.

'Zo zie ik het graag.'

'Wat wil je van me?' gilde ik zo hard ik kon.

Weer een maniakale lach, hoog en scherp. 'Mooie muziek, vind je niet?'

Nee. Ik zou niet meedoen aan zijn spelletjes.

'Wacht, ik zal je uit ons lijden verlossen…'

Het geluid van een naald over een plaat, krassend, en meteen daarna vulde een luide beat de ruimte. Hard en doordringend. Bam. Bam. Bam.

Hoofdstuk 32

Met gesloten ogen probeerde ik de camera's te negeren die op me gericht waren. Het idee dat hij me de hele tijd kon bekijken was bijna net zo ondragelijk als de pijn zelf, misschien erger. Het volume werd teruggedraaid.

'Ah, ik zie dat je geniet van deze muziek. Zoals in die nachtclub, toch Eve? Hoe heet die ook alweer? Exxes of zo? Ach, wat maakt het uit. Ik wist toen al dat je hier zou eindigen. Maar ik nam mijn tijd voor je. Man, ik kon ver bij je gaan. Ik wist het al toen ik je een bloedneus schopte. En toen je van je fiets viel. Ik hoefde er alleen een paar schroefjes uit te halen. Oh, man, wat was dat mooi. Je was zo dankbaar.'

Ik hoorde hem schaterlachen. 'En… en hoe je dacht dat ik je toevallig tegenkwam in die nachtclub. Hoor je de muziek? Hetzelfde nummer als toen je voor het eerst met me danste.'

Rave. Dance. Follow the beat.

Hij had het volume weer hoog gezet en de tonen dreunden door me heen.

Rave.

Zoals in die nachtclub? Die klootzak had me al lang op het oog. Hoe kon ik zo dom, zo naïef zijn geweest?

Dance.

Waar had ik hem voor het eerst gezien? Was het echt toen hij die bal tegen mijn kop knalde? Nee, ik had hem zelfs daarvoor al gezien. Gabe had me al eerder op het oog.

Follow….

Waar was het? Hij wist waar ik ging rennen en had het moment afgewacht waarop ik pauze zou nemen.

… the beat.

Er moest me iets zijn opgevallen. Iets waaruit ik op kon maken waar het fout was gegaan.

Rave. Dance. Rave. Dance. Follow. Follow…

Verdomme. Die muziek moest uit. Zo kon ik me niet concentreren. Er kwam een vage herinnering naar boven, van voor het balincident. Natuurlijk, hoe kon ik zo dom zijn! Hij was het geweest in die droom.

Follow the beat.

Of beeldde ik het me in? Was het geen droom geweest? Maar wat was het dan wel? Ik had hem gezien, in die akelige droom waarvan Lily-Rose me gered had. Nee, zelfs eerder. Die middag dat Lily-Rose, Josh en ik op een terrasje hadden gezeten in Notting Hill. Hij had zijn tray vol drank over Josh heen gemorst toen hij het drinken bracht. Josh had staan vloeken in het Zweeds en Lily-Rose moest hem kalmeren. Gabe had me lang aangestaard, zonder aandacht te schenken aan de uitbarsting van Josh. Hoe had ik dat kunnen vergeten?

Geen toeval, spookte het door mijn hoofd. Toeval bestaat niet. Hij heeft alles gepland. De voetbal. De club. Alles… Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Het nummer was voorbij en de stilte zorgde ervoor dat ik me nog leger en akeliger voelde dan voorheen.

Ik balde mijn vuisten en ineens begaf het touw het. Mijn handen vielen slap naast mijn lichaam. Ze tintelden, een teken dat de doorbloeding slecht was, en ik schudde ze. Er zaten donkerrode strepen op de plek waar het touw had gezeten. Ik wreef over de pijnlijke plekken en wierp een blik op een van de camera's. Zou hij het gezien hebben? Zou hij meegluren? Natuurlijk deed hij dat. Ik wachtte, telde fluisterend de minuten af tot Gabe voor me zou staan en me opnieuw vast zou binden.

'… vierendertig. Vijfendertig. Zesendertig…'

Ik tikte met mijn vingers mee, om een ritme aan te houden. '… tweeënveertig. Drieënveertig…'

Er kwam niemand. Ik hoorde zelfs geen geruis uit de boxen meer, alleen het getik van regen op de golfplaten van het dak. Het licht dat van buiten door de kieren naar binnen viel leek gedempt. Was het avond of gewoon slecht weer?

'Hoelang ga je nog liggen tellen? Sta op.'

Verdomme, hij keek nog steeds, ik wist het wel. Dat was precies de reden waarom ik niet was gaan rennen.

'En dan?' gilde ik.

'Weet je wat, Eve. Ik vertel het je, want blijkbaar ben je trager van begrip dan de anderen. Ik geef je tijd om weg te rennen en je te verstoppen. Oh, die deuren die je ziet zitten potdicht, haal je dus niets in dat mooie hoofdje van je. Weet je wat? ik doe mijn ogen wel dicht. Dat is wel zo eerlijk, hè?'

Ik hapte naar adem. De anderen? Welke anderen? 'Waarom?' gilde ik zo hard ik kon.

'Speel gewoon mee, Eve. Doe niet zo moeilijk. Ik leg uit wat je moet doen en geef je zo tenminste nog een eerlijke kans. Maar wat doe jij? Jij roept alleen maar "Waarom Gabe?" en "Hoezo Gabe?" en je huilt en huilt. Wat heb ik daar nu aan? Als je zo doorgaat dan stop ik ermee. Wil je dat, Eve?'

Even zweeg ik, bang om het verkeerde antwoord te geven.

'Want als je dat wilt…' begon hij. Ik liet hem niet meer uitpraten.

'Ja, dat wil ik. Natuurlijk wil ik dat!' schreeuwde ik in de richting van de camera.

'Dan stopt het hier.'

'W-wat bedoel je?' Er trok een rilling door me heen.

'Als we stoppen, dan eindig je net als het andere slachtvee. Heb je wel eens varkens gezien die naar de slacht gedreven worden? Weet je hoe dat gaat, Eve? Ik weet het en ik zal je zeggen, zo barbaars ben ik niet. Ik geef je een eerlijke kans. Dus wil je dat het stopt?'

'N-nee. Nee, Gabe!' Ik schudde mijn hoofd.

'Nou, ren dan, trut!'

'En dan?' gilde ik. 'Dan eindig ik alsnog zoals Sharon zeker?'

Even was het stil. Toen meende ik een lachje te horen.

'Je maakt het te persoonlijk. Het is nooit persoonlijk.'

'Persoonlijker kan het niet. Ik wil me niet verstoppen. Je weet toch wel waar ik ben.'

'Ik speel niet vals. Ik zei dat ik niet zou kijken.'

'Godverdomme, je bent gestoord.'

'Oh, echt? En dat na alles wat ik voor je gedaan heb. Ik heb je laten leven, toch? Ik heb je een mooie jurk aangedaan. Allemaal speciaal voor jou. Alles is speciaal voor jou en nu noem je me gestoord. Is dat hoe je me bedankt? Ik had je allang kunnen doden als ik had gewild. Ik had je kunnen verkrachten. Maar deed ik dat, Eve? Nee! Zo werkt het niet. En sta nu godverdomme op voordat ik mijn geduld verlies.'

Ik sprong op en bekeek de witte jurk nu goed. Hij zat vol vlekken. Hoe kwam ik in godsnaam aan al die pijnlijke plekken? Alles aan me brandde, aan de binnen- en de buitenkant.

'Je liegt. Ik weet dat je liegt.' Ik trok demonstratief de jurk omhoog, waardoor mijn naakte lichaam zichtbaar werd. 'Als je niets hebt gedaan, waarom ben ik dan naakt? En hoe kom ik dan aan al die blauwe plekken?'

Ik zou hem uit zijn tent lokken. Ik zou niet met me laten spelen. Maar alles aan me trilde. Ik kon elk moment door mijn benen zakken. Dus hield ik ze zo stijf mogelijk en hield mijn adem in. Sterk zijn, ik mag niet instorten.

'Oh, ja, dat. Nou eh, dat stond niet op de planning. Het was niet helemaal mijn bedoeling. Sorry.'

'Sorry?'

'Ja, ik kon me niet beheersen. Maar eerder wilde je het zelf, dus het telt niet.'

'Wat? Je bent een gestoorde zak.'

'Weet je hoelang je me na die keer hebt laten wachten? Hoelang ik naar dit moment heb verlangd, naar alles hier en vooral naar jou? Maar het was fout. Je moet het zelf willen en daarom maak ik het goed met je.'

'Je laat me gaan.'

'Nee. Dat kan niet. Maar alles is voor jou, Eve. Dit. Alles… Ook al snap je het niet. Je moet me de kans geven om het goed te maken. Ren en verstop je, anders is het afgelopen voordat het begonnen is. Eén... Twee... Drie…'

Ik wist niet wat ik moest doen. Wegrennen? Blijven staan? Het maakte niet uit. Overal hingen camera's. Hij loog over alles en hij zou meteen zien waar ik was. Het was alsof een onzichtbare ketting me vasthield, alsof mijn blote voeten vastgelijmd zaten aan de betonnen vloer.

'Zes… Zeven... Acht…' Zonder verder na te denken zette ik het op een rennen.

Ik rende als een bezetene naar de linkerhoek toe, ver weg van de deur waardoor ik Gabe de fabriekshal had zien verlaten. In de hoek stonden machines en ik vroeg me af of deze plek niet te veel voor de hand lag.

'Tien! Wie niet weg is, is gezien!'

Verdomme! Mijn tijd was om. Ik moest nu mijn kans grijpen. Hij zou denken dat ik me in deze hal had verstopt, achter de machines. Als ik nu eens precies deed wat hij niet verwachtte… Ik veranderde van richting en rende naar de andere kant, naar de enige deur. Buiten adem drukte ik me tegen de muur. Als hij door de deur kwam kon ik me erachter verschuilen. Ik maakte me zo plat mogelijk, tot ik bijna samensmolt met de ruwe muur. Ik ademde diep in en hield de deurklink scherp in de gaten. Voetstappen kwamen dichterbij. De klink werd langzaam naar beneden geduwd en de deur ging open, maar bleef op een kier staan. Ik beet op mijn lip en probeerde mijn ademhaling onder controle te houden. Mijn hart ging zo tekeer dat ik dacht dat het hoorbaar was. Een hoofd stak door de opening en even was ik bang dat hij me zou zien, maar hij draaide zich de andere kant op.

'Wie niet weg is, is gezien, ik kom…'

Hij stormde de ruimte in, richting de plek waar ik me eerder had verstopt. Hij sloeg de doeken van de machines af en keek eronder. Dit was mijn kans! Ik sloop achter de deur vandaan, glipte erdoorheen en rende door een donker halletje, richting een ijzeren trap die naar boven leidde. Ik nam grote stappen, twee treden tegelijk en maakte me druk over het gekraak van de ijzeren balken.

De bovenverdieping leek minder op een fabriek, het had iets van een woonhuis, met een lange kille gang. Ik trok de eerste de beste deur open. Een kantoortje met een bureau in de hoek. Er lagen wat brieven over de vloer verspreid. Verder was het er erg leeg. Mijn aandacht werd getrokken naar een ouderwetse telefoon met ronde draaischijf. Ik verstopte me onder het bureau trok de telefoon mee en maakte me zo klein mogelijk. Bijna had ik de hoorn opgepakt, maar ik hoorde iets. Een gedempt geluid, net te zacht om er zeker van te zijn, een geluid waarvan je twijfelt of het er wel of niet is. Alsof er iemand voorbij sloop. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond toen ik het zeker wist. Hij was in de kamer!

'Eve? Je bent hier, hè?'

Ik drukte de telefoon stevig tegen me aan, bang om hem af te moeten staan als ik ontdekt werd. Net toen ik dacht dat hij naar het bureau zou lopen, hoorde ik de deur dichtslaan. Ik spitste mijn oren. Was hij weg? Er was geen geluid. Ik hoorde helemaal niets. Dus stak ik voorzichtig mijn hoofd om de hoek van het bureau. Het volgende moment ging alles zo snel dat ik amper begreep wat er gebeurde.

Aan mijn haren werd ik vanonder het bureau vandaan gesleept. Ik kermde het uit van de pijn.

'Ja, ik heb je gevonden!' riep hij geamuseerd.

Voordat ik uit kon halen met de telefoon trok hij hem hardhandig uit mijn handen.

'Oh, nee, nee. Evy, toch. We gaan niet valsspelen.'

Ik maakte grommende geluiden en spuwde in zijn gezicht toen hij me losliet. Ik wilde hem slaan, maar hij draaide in één beweging mijn armen op mijn rug en duwde me tegen de grond. Met zijn volle gewicht kwam hij op me liggen.

'Nee, Eve. Ik heb gewonnen. Ik heb deze ronde gewonnen,' grinnikte hij, terwijl hij mijn jurk omhoog trok.

Hoofdstuk 33

Ik telde de seconden. Ze werden onregelmatig en daardoor was het alsof ik er niet echt bij was, alsof ik ergens vanuit een andere hoek naar de apathische jonge vrouw keek. Zweetdruppels rolden van zijn voorhoofd over me heen. Ik merkte dat mijn lichaam rilde en dat ik klappertandde, doodsbang voor wat er ging komen. Voor hoe hij me zou vermoorden, want ik wist zeker dat hij dat van plan was. Gabe zou me nooit laten gaan, daarom had ik in de tussentijd besloten dat het misschien het beste was als ik gewoon deed alsof ik het leuk vond. Om tijd te rekken. Misschien zou hij het geloven.

'Je hebt me gevonden,' zei ik zwakjes.

Even keek hij me aan alsof hij me niet goed verstaan had. Toen verscheen er een klein glimlachje op zijn gezicht.

'Ha, ik wist het wel. Ik wist het meteen, toen ik je voor het eerst zag. Ik wist dat jij het wel ging snappen. Jij bent een winnaar. Jij gaat het redden.'

Hij gaf me een kus op mijn voorhoofd. Het was bizar, maar op dat moment wist ik dat ik een punt gescoord had en dat mijn idee juist was. Zo kon ik blijven leven, in ieder geval voor even. Het gaf me tijd om na te denken over hoe ik weg kon komen.

'Ik vind het een leuk spel, Gabe.'

Hij boog zich over me heen. 'Ik ook…' Hij keek me aan met zo'n blik die mensen elkaar geven als ze verliefd zijn. Ik voelde mijn vertrouwen groeien.

'Spelen we straks weer?'

'Natuurlijk, als jij dat graag wilt.'

'Zal ik me dan weer verstoppen?'

'Ja.'

'Maar ik wil me verstoppen waar je me niet zo makkelijk kunt vinden.'

Hij gooide zijn hoofd naar achteren en begon hard te lachen. Even dacht ik dat hij erin zou blijven. Zijn hoofd werd rood en zijn lichaam schokte terwijl hij opstond.

'M-maar dat hoeft natuurlijk niet,' zei ik aarzelend.

Hij zweeg. Langzaam stond ik op. De telefoon lag op de grond en nu zag ik pas dat het koord was doorgeknipt. Had hij al die tijd geweten dat ik me hier zou verstoppen? Waarom zou hij anders de kabel doorknippen? Ik keek naar de computer op het bureau en zag dat de stekker niet in het stopcontact zat.

'Ik zal je iets uitleggen: over de spelregels, anders wordt het niets, hè?'

'De s-spelregels?'

'Dit hier…' Hij maakte een groots gebaar. '… dit is ons speelterrein. Jij bent mijn prooi, snap je? Een prooi wordt nooit een jager, dus denk goed na over wat je zegt voordat je me weer domme vragen stelt, of me aanwijzingen geeft. Ik ben de jager en daarom verstop jij je voor mij. Daar waar ik wil. Begrepen?'

Natuurlijk had ik het begrepen. Een prooi wordt nooit een jager. En een jager speelde om te doden.

'Dat is niet echt een eerlijk spel, toch Gabe? Wat als ik niet mee wil doen?'

Hij haalde zijn schouders op.

'Natuurlijk doe je mee. Anders heb ik niets aan je. Dan moet ik op zoek naar een nieuwe.' Hij maakte met zijn wijsvinger een beweging langs zijn nek.

Ik beet op mijn lip.

'Maar maak je geen zorgen, Eve. Je speelt goed mee. We zijn erg tevreden.' Hij kwam op me af en ik kromp ineen, bang voor wat ging komen.

Bang, zoals een prooi hoort te zijn. Een prooi wordt nooit een jager, spookte het door mijn hoofd, terwijl Gabe me vastgreep en me aan mijn arm meetrok, de kamer uit, naar beneden. Ik strompelde mee, de trap af en de hal in, terug naar de plek waar ik eerder had gelegen. Hij bond me vast aan de kachel, strakker deze keer.

'Gabe? Ik heb het koud.'

'Ik breng je straks iets warms.' Het klonk bijna menselijk.

'Dank je.'

Hij haalde zijn schouders op. 'Ik wil niet dat je ziek wordt. Niets ergers dan een zieke prooi. Daar heb ik echt niets aan, want dat wordt te makkelijk.'

Ik knikte. 'Inderdaad.'

Hij glimlachte. 'We gaan het leuk krijgen, jij en ik. Precies zoals ik het me voorstelde.' Hij draaide zich om en liep terug naar de deur achterin de loods.

Het moest nacht zijn. Er viel nu helemaal geen licht meer in de loods. Ik draaide me diep onder het dekbed, waardoor de koude stroom die door de loods bewoog minder vat op me had.

Ik wachtte mijn moment af. Als hij sliep kon hij niet naar de camera's kijken. Dat was mijn kans om te ontsnappen. Ik voelde me sterker worden bij het idee dat ik hier weg kon komen, kon wegrennen tot ik weer vrij zou zijn. Maar hoe kwam ik weg? Ik had gehoord hoe hij de loods had afgesloten met enorme schuifpanelen. Misschien, heel misschien kreeg ik ze open. Als ik eerst die verdomde touwen om mijn benen en armen los kreeg. Deze keer zaten ze zo strak dat ik er bijna geen beweging in kon krijgen. Al zeker een uur wreef ik zonder succes mijn polsen heen en weer. Focus, Eve!

Ik zuchtte, probeerde me te ontspannen en sloot mijn ogen. Dan moest het maar morgen, als hij me losmaakte. Eerder kwam ik hier niet vandaan. Wurmend draaide ik me op mijn andere zij. Alles aan me voelde stijf. De opkomende krampen probeerde ik op te vangen door mijn spieren af en toe aan te spannen. Ik staarde naar de houten kratten om me heen tot mijn ogen vanzelf dichtvielen.

Ik rende weg, ver weg, ook al had ik geen idee waarheen dat was. Of misschien wel. Was het de fabriek? Ja, ik moest ontsnappen, maar mijn voeten bleven op exact dezelfde plaats. Ik kwam geen meter vooruit. Ik moest sneller bewegen en liep zo hard als ik kon. Eindelijk kwam ik los van de betonnen vloer. Daar was de deur, de grote roldeur. Hij stond open en buiten was een open veld. Ik was gered, nog heel even! Ook al was ik buiten adem en voelde ik een stekende kramp in mijn kuiten, nu mocht ik niet opgeven, niet nu ik de vrijheid zelfs kon ruiken. Bij elke stap zakte ik dieper weg in het beton, alsof het me naar beneden trok. Ik moest mijn armen gebruiken om mijn benen uit het beton te trekken. Voor me hoorde ik een ratelend geluid. De roldeur werd naar beneden gelaten. Nee, niet nu ik zo dichtbij was! Ik trok en trok en ineens sijpelde er bloed over mijn handen heen. Dikke warme klodders. Tot mijn ontzetting zag ik dat mijn been afscheurde. Ik gilde, maar er kwam geen geluid uit mijn mond.

Met een schok ontwaakte ik uit mijn roes. Harde dreunen kwamen uit de speakers. Toen ik mijn ogen opende werd het volume meteen teruggedraaid.

'Welkom bij weer een nieuwe dag. Tijd voor het volgende level, Eve.'

'Volgende level?' schreeuwde ik. De harde beat werd omhoog gedraaid. Hij zou vast zo komen, hij zou me losmaken en dan zou ik me weer moeten verstoppen. Net als gisteren. Deze keer zou ik de roldeuren openen en ontsnappen. Ik bewoog mijn benen op en neer om de doorbloeding op gang te krijgen en ineens viel alle muziek weg. Gabe ademde zwaar. Hijgend.

'Je hebt precies tien minuten…' Op de achtergrond hoorde ik het getik van een klok.

'Wat bedoel je?' gilde ik zo hard als ik kon.

'Dit gaat van je tijd af. Zorg dat je wegkomt voordat ik je afslacht.' Zijn stem klonk kalm en bloedserieus.

'W-wat? Nee. D-dat is niet eerlijk. In het echt krijgt de prooi ook de kans om weg te komen. Je speelt vals!'

Hij gromde iets onverstaanbaars en ineens stopte het tikken van de klok op de achtergrond.

'Dit is level twee. Het had je op moeten vallen dat er iets ligt waarmee je je kunt bevrijden. Wie niet slim is overleeft niet. Zo is de natuur. Het Darwinistische systeem, survival of the fittest, Eve. Alles wat niet de moeite waard is om te leven sterft uit en zo hoort het, anders houden we het zwakke in stand en wat komt daar uit voort? Nog meer zwakkelingen. Weet je wat? Ik ben in een goede bui, alleen daarom zal ik je deze keer helpen. En omdat het pas level twee is. De volgende keer krijg je geen bonuspunten meer, die heb je nu dus opgemaakt. Je krijgt extra tijd.'

'Bonuspunten? Nee, die wil ik niet opmaken!'

Als een waanzinnige keek ik om me heen. Had ik iets gemist?

'Hoe dan? Waar ligt het dan?' gilde ik gefrustreerd en net toen ik het tikken van de klok weer hoorde, viel mijn oog op een aansteker die naast mijn dekbed lag.

Ik schoof erheen en probeerde het ding te pakken door naar achteren te leunen en met mijn handen over de vloer te gaan. Verdomme, dat viel tegen. Met mijn wijsvinger kreeg ik het plastic te pakken. Ik schoof het omhoog in mijn rechterhand en met mijn duim klikte ik de ontsteking aan.

'Kom op…'

Het brandde op mijn huid en ik moest me inhouden om niet te huilen of mijn duim van de ontsteking te halen. De geur van verbrande haren hing om me heen. Ik kneep mijn ogen dicht en telde: 'Eén, twee, drie, vier, vijf, zes…' om mijn gedachten af te leiden van het brandende gevoel. Bij tien kon ik niet meer. Ik liet de aansteker vallen terwijl ik uit alle macht het touw probeerde los te trekken. Niets.

'Oh, God…'

Warme tranen dropen langs mijn wangen. Nee, zo zou het niet eindigen. Razendsnel dacht ik na. Mijn hand schoot weer over de vloer en toen ik de aansteker weer te pakken kreeg, draaide ik aan de ontsteker. Een klik, verder niets.

'Godver.'

Als een waanzinnige ging mijn duim over het wieltje heen. Nog steeds niets. Ik schoof naar het dekbed, kantelde de aansteker en bleef net zo lang klikken en mijn duim bewegen tot ik warmte voelde. De warmte zwol aan en nu zag ik vlammen uit het dekbed komen. Dat zou hem in ieder geval even bezig houden. Ik hield mijn handen boven het vuur en gilde toen het touw vlam vatte. De pijn kwam op in golven, in kleuren. Paars. Rood. Diepblauw. Doorgaan, Evy. Ik trok zo hard ik kon aan het touw, dat eindelijk losliet. Panisch van angst sloeg ik mijn brandende handen tegen mijn benen. De geur van verbrand haar en verschroeid vlees deed me kokhalzen. Ik voelde het zuur omhoog komen op het moment dat de deur achter in de ruimte openzwaaide. Gabe zag eruit als een waanzinnige, met rechtopstaande haren en een geschminkt gezicht. Om zijn mond was een grimas geschilderd en rond zijn ogen was het zwart. Er liepen strepen over zijn gezicht. Ik was zo afgeleid door de aanblik dat ik in eerste instantie niet zag wat hij in zijn handen had. Was dat… was dat een bijl? Ik moest maken dat ik wegkwam. Ik sprong op en vroeg me af welke kant ik op moest gaan. Moest ik naar de kant van de hendels rennen? Nee. Natuurlijk zou ik dat nooit redden met een psychopaat met een bijl achter me aan. Ik zou de roldeuren nooit snel genoeg open krijgen en in stukken op de vloer eindigen.

Gabe kwam rustig aangelopen. Toen hij nog geen honderd meter van me vandaan was gooide ik in een reflex de houten kratten op de deken.

'Wat doe je, trut?'

Zag ik angst in Gabes ogen? Was hij bang voor vuur? Ik schopte brandende kratten naar hem toe. Gabe sprong vloekend opzij en ik zag kans om de rest erop te gooien, waardoor het vuur hoger en hoger oplaaide. Hij leek me even te zijn vergeten. Hij gebruikte zijn bijl om de brandende kratten van zich af te slaan. Het vuur sloeg over op de vloer vol houtsnippers en baande zich een weg naar de andere kant van de ruimte, waar de lakens die over de machines heen lagen vlam vatten.

'Godverdomme, wat flik je me nou?'

Gabe rende terug naar de deur en verdween. Als aan de grond genageld bleef ik staan en staarde naar het dansende vuur dat razendsnel naar de andere kant van de ruimte trok. Dit was mijn kans! Rook kroop in mijn neus en keel en hoestend rende ik naar de roldeur. In paniek rammelde ik eraan. Toen er geen beweging in kwam bukte ik en probeerde hem uit alle macht omhoog te schuiven. Vanuit mijn ooghoek zag ik een knop, half verscholen achter een paneel. Ik rende eropaf en sloeg ertegenaan. Als een harmonica schoven de metalen delen naar boven en zodra de opening groot genoeg was schoot ik erdoorheen Ik sloot mijn ogen tegen het felle zonlicht en haalde opgelucht adem. Dit was mijn kans op vrijheid! Het ging me lukken, ik wist het zeker.

Hoofdstuk 34

Zodra ik buiten stond voelde ik dat er iets niet klopte. Ik stond met mijn rug naar de loods waar ik uit was gevlucht, en voor me zag ik andere vervallen panden. Er lagen bergen metershoge betonnen stenen en grof bouwafval. Iets daarachter trok mijn aandacht, iets wat zich achter de muur verschool. Of het nu een vooruitziende blik was of mijn intuïtie, ik wist het niet, maar ik verstijfde.

Ik kromp ineen toen ik gegrom hoorde. Het klonk als het geluid van hongerige wolven, een zachte, onophoudelijke, diepe bas. Van achter de berg vuil kwamen ze naar me toe. Met hun lange tong uit hun muil en priemende grijsblauwe ogen staarden ze me aan. Ik wist dat elke beweging me duur zou komen te staan. Ze zouden me binnen een paar minuten verscheuren.

Een van de grommende monsters had maar één oog, hij bleef staan en bromde alleen maar. De twee andere wolven slopen dichterbij, hun opgetrokken lippen en scherpe tanden zichtbaar. Mijn benen trilden zo hevig dat ik amper kon blijven staan. Ze ruiken mijn angst, schoot het door me heen. Ik kon niets anders doen dan verstijven. Moest ik niet juist hard wegrennen?

Voor ik een beslissing kon nemen sprongen ze op me af. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf. 'Help! Iemand! Help!'

Ik balde mijn vuisten en dook ineen. Slaakte een kreet toen een van de wolven me aanvloog. Door het gewicht klapte ik opzij en smakte tegen de grond. Een ijzige, scherpe steek trok door mijn been, terwijl ik wild schopte om het monster los te krijgen. Bloed droop als stroop over mijn vale huid en spatte op mijn witte jurk. Tanden boorden zich dieper in mijn vlees dankzij mijn paniekbewegingen. De pijn was bijna niet vol te houden. Met moeite verzette ik me nog. Alles ging zo snel, ik zag bloed en tanden aan me voorbij flitsen. Het enige wat ik nog dacht was: dit is het dan. En toen vertrok mijn geest uit mijn gehavende lichaam.

Soms had ik het idee dat ik wakker was, maar dan viel ik weer weg. Ik was dankbaar voor de kleine ontsnappingen, maar helaas duurden ze nooit lang.

Iets trok aan me, gaf me een sensatie dat ik zweefde en op iets zachts lag tegelijk. Het droogde het vocht van mijn voorhoofd en streek over mijn been. Fluisterde tegen me: 'Je kunt dit. Hier, iets tegen de pijn…' en duwde voorzichtig een glas water tegen mijn gevoelloze lippen.

Ik viel weer weg. Toen ik wakker werd was de piepkleine kamer in het halfduister gehuld. Ik voelde dat ik op een matras lag. Langzaam kwam ik omhoog. De pijnscheut die vanaf mijn schouderblad als een rits naar beneden trok was zo heftig dat ik me slap achterover liet vallen. In het halfduister zag ik een rood lampje knipperen. Boven me, in de hoek van het afbladderende plafond, hing een camera.

Met alles dat ik in me had hief ik mijn rechterhand en stak mijn middelvinger op.

'Klootzak!' fluisterde ik.

Daarna gleed mijn oog onderzoekend over mijn lichaam. Het leek wel van een ander. Ik zag dat ik een nieuwe jurk droeg. Een suf ding, dat op een nachthemd leek. Mijn linkerbeen zat in een dikke laag verband waar bloed doorheen kwam. Ik draaide mijn hoofd en zag dat ook mijn linkerarm tot aan mijn schouder ingetapet zat.

Met mijn rechterarm voelde ik aan mijn linkerschouder maar meteen trok ik hem terug. Er schoot een helse, brandende pijn doorheen.

'Fuck!'

'Niet aanzitten,' klonk Gabes stem door de intercom.

Ik balde mijn vuisten.

'Je faalde al bij level twee, dommerd. Het is dat ik je zo graag mag.'

Het beetje licht in deze bedrukkende kamer kwam van een klein spotje aan de muur, dat knipperde als Gabe over de intercom sprak - en ik vroeg me af hoe hij mij zo goed kon zien. Infrarood? Waarom was dit gebouw voorzien van zulke dure snufjes?

'Je ziet er niet echt dankbaar uit, Eve. Ieder ander had ik laten stikken in level twee. Er is geen donder aan als je je zo makkelijk laat doden. Ik had meer van je verwacht.'

Tranen sprongen in mijn ogen. Deze keer was het niet van de pijn of de angst, maar van de onbedwingbare woede die in me omhoog schoot. Ik wist het op dat moment: hij zou me martelen tot de dood en als mijn lichaam het te snel begaf, zou hij mijn dood rekken. Me verbinden met verband, me toespreken met zoete woorden tot ik weer sterker was. Tot hij genoeg had van het spelletje. Hij bekeek me dag en nacht en zou besluiten wanneer het over was. Tenzij… tenzij ik hem zou doden. Dat was het. Het kon niet anders. Mijn woede ebde weg en mijn lichaam ontspande zich. Het was alsof mijn zintuigen een nieuwe focus, een nieuwe opdracht kregen. Ik moest het doen, ja, ik zóu het doen! Ik zag opeens scherper dan ooit. Met mijn vinger streek ik over de jurk. Ik rook zijn zweet erop. Ik dacht iets in zijn stem gehoord te hebben, iets wat ik niet eerder had gehoord. Twijfel en zwakheid. Maar ik moest het zeker weten.

'Dankjewel, Gabriel.'

'Juist door die dankbaarheid mag ik je zo graag, Eve.'

Zie je wel. De intonatie, de klemtonen, de kleine hapering bij de afronding naar boven, bij het woord graag, alsof het een vraag was. Ik hoorde onzekerheid. Een ongekend vuur laaide in me op. 

'Ik mag je ook graag,' zei ik monotoon, emotieloos.

Stilte en een klik. Hij was weg en ik kon een glimlach moeilijk onderdrukken.

'Gabe? Ik heb honger,' zei ik en toen sloot ik mijn ogen om mijn energie te sparen, voor dat wat ik had besloten, voor dat wat nog ging komen.

Het ging precies zoals ik gedacht had. De deur ging op een kier open en Gabe stak zijn hoofd om de hoek. Hij had iets vast: een plateau met daarop iets afgedekt met aluminiumfolie. Hij schuifelde langzaam naar me toe, ging op de rand van het matras zitten en bekeek me bijna met een zorgzame blik.

'Heb jij dat gemaakt?' vroeg ik zacht.

Hij knikte, zette het dienblad naast het bed, pakte mijn arm vast en bekeek het verband onderzoekend. 'Ik heb het ontsmet.'

Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Hij had het ontsmet? Was dit die gestoorde moordenaar? De stalker die me had opgesloten? Ik had zijn zwakte gevonden, ik moest hem alleen nog zover krijgen dat ik toe kon slaan.

'Ze hebben me veel pijn gedaan,' zei ik met een pruillip.

'Ja, het zijn bloeddorstige beesten.'

Ik sloeg mijn armen om hem heen en trok hem naar me toe. Zijn hoofd was vlakbij en ik kuste hem op zijn mond. Toen hij hongerig reageerde duwde ik hem weer zachtjes van me af.

'Dit is level drie…' fluisterde ik en ik trok zo hard dat Gabe over me heen viel.

Ik zag de verbazing in zijn ogen toen ik mijn benen spreidde en om hem heen sloeg. Ik beet hem gemeen in zijn oor. Hij piepte en mopperde daarna iets onverstaanbaars. Ik trok me er niets van aan en schoof mijn handen richting zijn broek. Nog voor ik verder kon gaan, greep hij mijn handen vast en keek me indringend aan. Nu pas zag ik de leegte in zijn ogen. Een dode, starende blik. Zielloos. Ik huiverde. Nee, ik mocht me niet laten kennen. Zeker niet nu. Ik moest iets in hem raken.

'Oh, vergeten.' Ik lachte als een boer met kiespijn. 'Je houdt niet echt van ruw, hè? Zal ik je eens verwennen?'

'Ik weet wat je doet. Vuil secreet.' Hij sprong op en stormde de deur uit.

'Prima!' schreeuwde ik naar de camera. 'Prima!' Een adrenalinestoot trok tot in mijn kruin en vervulde me met de kracht die ik nodig had om het dienblad naar de camera te gooien. Alles was vergeten: de honger, de pijn, de kou. Er was alleen haat. Ik staarde naar het dienblad dat in stukken op de grond lag, naast de versplinterde camera. Nu kon hij me niet meer volgen. Langzaam stond ik op en raapte een plastic scherf van de vloer.

'Wat heb je gedaan?' hoorde ik hem woedend door de intercom schreeuwen. 'Verdomme. Je hebt de camera kapot gemaakt. Hoe moet ik je dan volgen?'

Dit was mijn kans. Hij zou zo komen kijken wat er aan de hand was. Ik klemde de scherf uit alle macht vast. Het was hij of ik - hij of ik, herhaalde ik steeds in mijn hoofd. Je moet het doen, Eve. Je moet hier levend vandaan komen!

Langzaam sloop ik naar voren, op mijn blote voeten, het stuk plastic in mijn handen gevouwen. Ik hield mijn adem in toen ik de deur met een klik opende. Niets. Er was niemand toen ik mijn hoofd door de deuropening stak. Ik had zicht op de verdieping beneden, tussen de metalen reling door. Dit deel van de fabriek kwam me helemaal niet bekend voor, het leek wel een andere fabriek. Ik snoof de nare geur op die er hing, van muffige verrotting. Weeïg en zuur tegelijk. Een lucht van vlees, van de dood. Mijn blik viel op stalen hekken en haken in het plafond. Dit was ooit een abattoir, nu desolaat, met de lopende band van haken aan een rail als stille getuige van de gruwel die zich hier ooit had afgespeeld. In de hoeken zag ik lampjes knipperen, rode lampjes. Hij kon me zien!

'Kutcamera's!' liet ik per ongeluk los. Ik klemde de scherf goed vast en liep de gang in, loerend naar een manier om te ontsnappen. De ruimte beneden was groots en in het donker onderscheidde ik iets van een deur in de verte. Een flauw licht kwam uit de kamer die ik had verlaten. Het wierp mijn lange schaduw over de betonnen vloer. Aan het eind van de gang liep een ijzeren wenteltrap naar beneden.

'Ah, je bent weer op de been zie ik. Sneller dan verwacht. Welkom in het volgende level,' hoorde ik door de intercom.

Er volgde er een luide beat, die me ineen deed duiken van schrik. Mijn trommelvliezen trilden. Ik keek omhoog, naar de betonnen wand bedekt met buizen. Mijn aandacht werd getrokken naar de industriële ventilatieschacht die ver boven mijn hoofd liep. Aan de andere kant, links van de kamer waar ik vandaan was gekomen, liep een smalle brandtrap richting de schacht.

'Zou ik daarlangs kunnen ontsnappen?'

'Ja, ik denk het wel.'

'Maar wat als hij weer een val heeft gezet?'

'We moeten het maar gewoon proberen.'

Net toen ik me om wilde draaien, hoorde ik iets vreemds, zelfs boven de harde beats uit. Mijn nekharen gingen overeind staan. Het was het gegrom dat ik eerder had gehoord. Verdomme! Hij had die rotwolven weer losgelaten!

Op dat moment zag ik ze de trap op stuiven. Een seconde lang twijfelde ik of ik me niet beter op kon sluiten in de kamer waar ik eerder had gezeten. Toen zette ik het op een rennen, richting de brandtrap. Ik was er net te laat. Het ging zo snel dat ik me niet meteen realiseerde wat er gebeurde. Een messcherpe pijn trok door mijn kuit en een gewicht trok aan me. Ik greep de treden vast en moest al mijn kracht gebruiken om niet losgetrokken te worden. Door het zweet in mijn handen verloor ik mijn grip en smakte naar beneden. Ik zag een grote muil en in een reflex stak ik de scherf in de wolf. Piepend en jankend deinsde het beest achteruit. Een tweede sprong op me af. Hij opende zijn muil, maar in plaats van mij, beet hij de gewonde wolf, die een hels kabaal maakte. Ze vochten. De éénogige kwam op me af en ik sprong omhoog en klemde me met het beetje kracht dat ik nog had vast aan de trap. Ik trok mezelf overeind. Iets warms en vochtigs stroomde over mijn rechtervoet heen. Met moeite kon ik de stekende pijn in mijn rechterkuit negeren.

Ik was halverwege de brandtrap en durfde eindelijk achterom te kijken, naar het gejank en gegrom.

'Slim gedaan, Eve,' galmde het door de intercom. 'Maar ik verbied je verder te gaan. Hoor je me?'

Ik negeerde het gedreig en tikte tegen het rooster boven me. Ik opende de ventilatieschacht en wurmde mezelf erin. Eindelijk waande ik me veilig en een minuut lang liet ik me volledig uitgeput in de sluis vallen. Even op adem komen. Maar heel even, voordat ik verder moest.

Hoofdstuk 35

Ik rook gras. Geen zomers, hooiachtig gras; het was nattig, moerasachtig. Mijn voeten zakten weg in de drabbige modder en bij de volgende stap kwam ik niet verder, mijn voet zat klem. Een schel geluid deed me sidderen. Het klonk als een luchtalarm en het volgende moment werd alles donker. Ik wilde het op een rennen zetten. Mijn voet kwam niet mee en ik struikelde voorover, op iets hards, iets krakends. Het alarm ging maar door.

'Stop!' gilde ik en ik sloeg mijn handen over mijn oren.

Ik probeerde te voelen waar ik op gevallen was en op dat moment trok het duister op en zag ik de berg schedels en botten.

Met een schok kwam ik omhoog, uit mijn slaap, even in onwetendheid over waar ik me bevond. Helaas kwam de herinnering pijnlijk realistisch terug dankzij mijn beurse lichaam.

'Kut. Hoelang heb je geslapen?' Ik kon niet stoppen met trillen.

'Rustig, Evy. Geen zorgen, geen zorgen.'

Ik wiegde heen en weer.

'Kom op. Je gaat dit overleven.'

Voorzichtig streek ik over mijn kuit, waar de afdrukken nog in zaten. Het bloed was bijna opgedroogd.

'Je was een tijdje aan het slapen. Zie je wel? Niets aan de hand. Hier kunnen ze je niet vinden.' Langzaam draaide ik me om, de steek in mijn schouder negerend toen ik het rooster achter me een stukje omhoog schoof.

'Zie je? Je hoeft nergens bang voor te zijn. Er zijn geen wolven te zien.' Er liep alleen een donker spoor. Vast bloed.

Het was al laat in de middag, dat kon ik zien aan de lichtinval. Ik draaide mijn hoofd naar mijn kamertje verderop. Het viel me meteen op dat er geen licht vandaan kwam. Was Gabe er geweest? Hij had me naar de ventilatieschacht zien vluchten. Waarom was hij me niet achterna gegaan?

Gabe weet waar ik ben, spookte het door me heen en ik kroop zo snel mogelijk op handen en knieën verder door de ventilatieschacht. Tussen spinnenwebben en over muizenkeutels. Ik passeerde een nieuw rooster, opende het een stukje en zag dat ik me boven mijn kamer bevond. Hij zag er onaangeroerd uit, op de lamp die nu uit was na. 'Sneller. Niet meer stoppen.' Ik kroop verder naar het volgende rooster. Nieuwsgierig gluurde ik door de piepkleine gaatjes. Het was weer een schemerige kamer. Er lag een vies matras op de grond en een stapel papier op een klein tafeltje. In de hoek knipperde een rood lichtje.

'Camera's. Overal hangen die verdomde camera's.'

Terwijl ik het zei realiseerde ik me ineens dat hij wilde dat ik deze kamer zou zien. Dat ik de papieren die op tafel lagen moest bekijken. De matras die precies onder het rooster geplaatst was.

'Ik doe het niet, klootzak,' zei ik en ik kroop verder, over het rooster heen, maar toen ik mijn gewicht verplaatste merkte ik net te laat dat het los zat. Het rooster viel met mij erop naar beneden en plofte op de matras. Meteen sprong het licht aan en ik rende naar een hoek en dook ineen. Seconden gingen voorbij, maar er gebeurde niets. Er was zelfs geen geluid. Alleen mijn zware ademhaling.

Langzaam kwam ik overeind. Nu pas zag ik de walgelijke foto's aan de muren.

'Oh mijn god…'

Ik voelde zuur omhoog komen en slikte een paar keer om alles binnen te houden. Toen ik de foto's beter bekeek, sloeg ik mijn handen voor mijn mond. Ze waren bloederig. Vol afgehakte armen en opengereten gezichten. Lege ogen staarden in de lens. Haren die bloederig aan schedels kleefden. Op een van de foto's herkende ik duidelijk Sharon. Ze lag in een andere omgeving dan de rest. Naakt, met uitpuilende darmen over een bebloed laken heen. Flitsen van herinneringen aan die nacht kwamen boven. Het was of ik die vreemde lucht die er toen hing weer rook. Ik draaide me weg van de foto en spuugde geel water over de vloer. Het kwam er in schokken uit.

'R-rustig, Evy!' kalmeerde ik mezelf. 'Rustig ademhalen.'

Ik liep van de wand vandaan, naar de tafel en wierp er een snelle blik op om me ervan te vergewissen dat er geen walgelijke foto's lagen. Het waren kranten. Opengevouwen bij schreeuwende koppen met uitroeptekens: Moord! Er lagen strips tussen. Met trillende handen trok ik er een tussenuit.

'Justin…' fluisterde ik sprakeloos toen ik de strip bekeek en mijn naam zag staan. 'H-hoe is dit mogelijk?' Ik bladerde naar het begin en las in het colofon de naam van de uitgever staan; 'Net X…' Toen werd mijn aandacht getrokken naar een krant die er nieuwer uitzag dan de rest.

Ik trok hem uit de stapel en las de kop:

Nederlandse studente Evelyn Meyer spoorloos verdwenen

'Godverdomme. Die datum… ik ben vier dagen verder! Dit kan niet kloppen.'

Woedend griste ik de kranten bij elkaar, maakte er proppen van en scheurde ze in stukken.

'Laat dat!' hoorde ik door de intercom, direct gevolgd door een klik.

'Kut, hij komt eraan!' Ik moest iets doen en snel. Ik pakte de kleine tafel vast, kantelde hem en wrikte een van de poten los. De spijkers bleven er half in zitten, precies zoals ik had gehoopt. Ik drukte me tegen de muur naast de deur.

Voetstappen klonken dichterbij. Ik hapte zo diep naar adem dat ik het tot in mijn longen voelde. Het moest snel gaan, zonder na te denken.

'Gewoon doen, Evelyn!' Alles om te ontsnappen aan deze psychopaat.

Langzaam ging de deur open. Het was alsof iemand de tijd had stilgezet. Gabe zette een stap over de drempel. Ik spande al mijn spieren, zwaaide de houten tafelpoot naar achteren en trof hem met al mijn kracht op zijn borst. Gabe kreunde en klapte dubbel. Ik rende om hem heen, gooide de deur dicht en zette de schuif erop zodat de deur van buiten afgesloten was. Met de poot nog steeds vastgeklemd ging ik stapje voor stapje richting de ijzeren trap naar beneden. Achter me hoorde ik Gabe op de deur bonken en roepen dat dit niet de bedoeling was en dat ik niet wist wat ik deed.

Al mijn zintuigen leken verscherpt. Na elke stap die ik zette stopte ik even en ik draaide mijn hoofd bij elk geluid. Hoorde ik de wolven? Ik moest me vasthouden aan de ijzeren trapleuning om niet om te vallen. Mijn knieën leken op slot te zitten en pas bij de laatste trede durfde ik de leuning los te laten. Ver boven mijn hoofd hoorde ik een blikkerig geluid.

'Kut!'

Meteen zette ik het op een rennen. Ik moest weg, weg voordat Gabe uit het ventilatiesysteem kroop en me te pakken kreeg. Ik voelde de pijn in mijn kuit niet meer en mijn benen droegen me met gemak.

'Ik krijg je wel, trut!'

Zijn stem klonk van boven me en in een reflex draaide ik me om. Gabe kwam van de trap af. Ik sloeg rechts af, een fabriekshal in. Deze was anders dan de eerste, waar ik was vastgebonden. Gabe moest me na de aanval met de wolven verplaatst hebben. Misschien om mijn oriëntatie in de war te sturen. Deze ruimte was veel groter, met overal ijzeren dranghekken. Ik herinnerde me een documentaire over slachterijen die ik had gezien. De haken hingen als kleerhangers aan een reling geduldig te wachten.

Ik rende over metalen roosters, die het bloed van het slachtvee af hadden gevoerd, en ineens viel mijn oog op een smalle doorgang, die naar beneden liep. Ik rende ernaartoe en kwam in een ondergrondse ruimte terecht, waar nog steeds de stank van de dood hing. Een ijzerachtige geur, vermengd met zwavel. Ik kokhalsde en probeerde me te oriënteren. Ik keek boven me en zag de roosters waarover ik eerder had gerend. Ik zag een schaduw boven mijn hoofd bewegen, sluipend als een panter, en even dacht ik dat ik hier in de val zat. Toen draaide de figuur zich om en rende de andere kant op.

Op mijn tenen sloop ik het ondergrondse deel door. Aan de muur was een lange ijzeren werkbank bevestigd, met grote wasbakken erin. De betonnen vloer zat onder de bloedvlekken, de spetters zaten vooral naast de enorme bakken die her en der stonden. Ik bekeek alles onderzoekend, hopende dat er een slagersmes of iets dergelijks was achtergebleven, maar ik kon niets vinden. Aan mijn rechterhand passeerde ik een grote deur, die ik nieuwsgierig opende. Het was een enorme vriesruimte. Een walm van schimmel, verrotting en stront deed me naar adem happen. Ik draaide mijn hoofd weg en ademde een teug lucht in voordat ik een nieuwe blik wierp in de schijnbaar lege koelruimte. Dankzij het beetje licht dat naar binnen scheen kon ik zien dat de ruimte verder doorliep naar achteren dan ik had ingeschat. Achterin onderscheidde ik een nieuwe deur. Boven, aan het plafond, waren haken bevestigd, als een treinspoor. Ik beet op mijn lip en stapte de ruimte binnen. De deur achter me schoof met een klik dicht.

Hoe ik ook duwde, de deur bleef dicht. Felle lampen sprongen aan en meteen zag ik in verschillende hoeken lampjes van camera's oplichten.

'Gefeliciteerd en welkom bij het volgende level!'

Hij klonk als een quizmaster die een aankondiging ging doen. De deur achterin vloog open en er kwam iemand binnen die bizar gekleed was. Hij had een zwarte bivakmuts over zijn gezicht getrokken, droeg een wit schort over zijn zwarte kleding en hield een slagersmes en een ijzeren staaf vast.

'O, god! Nee…'

Mijn knieën knikten toen hij het enorme mes over de staaf trok zodat de vonken ervan af spatten.

'Nee. Nee. A-alsje-bblieft Gabriel, l-laat me gaan. Alsjeblieft…'

De figuur gooide zijn hoofd naar achteren en begon te lachen. Ik herkende de lach niet. Hij klonk veel dieper dan eerder.

'G-Gabriel?' Dit kon Gabe niet zijn. 'Alsj-jeblieft. Ik heb geld. Veel geld,' jammerde ik. 'Mijn ouders betalen je alles, alles wat je maar wilt. Alsjeblieft…'

Het slijpen hield niet op en toen hij verder naar voren stapte balde ik mijn vuisten en maakte me klaar voor een gevecht op leven en dood. Maar ik was nog niet klaar om te sterven.

Ik sprong heen en weer en toen de figuur dichtbij genoeg was en uithaalde, dook ik opzij en trok in een reflex zijn bivakmuts scheef. Hij zwaaide met het mes en raakte mijn arm. Ik beet op mijn lip om de kreet van pijn binnen te houden. Hij stopte en toen hij zijn muts recht wilde trekken, sprong ik omhoog, trok een haak van het plafond en haalde met al mijn kracht uit.

Zijn ogen vielen bijna uit zijn kop toen hij de muts aftrok en vol afgrijzen naar zijn buik keek, waar de scherpe haak zich in vast had gezet, dwars door het inmiddels rode schort heen.

'Zie je wel, het is een vreemde, Evelyn. Nu afmaken!'

Hij liet alles uit zijn handen vallen en greep naar de haak. Ik sprong weer omhoog, naar de ijzeren ketting waaraan de haak bevestigd was, en trok met mijn volle gewicht aan de katrol, waardoor de man een klein stukje van de grond kwam. Het geluid dat uit mijn belager kwam was onmenselijk. Hij zwaaide wild heen en weer terwijl ik mijn ogen sloot en met al mijn kracht vasthield zodat hij bleef hangen.

Ik telde de secondes af in mijn hoofd: 'elf, twaalf, dertien, veertien, vijftien, zestien, zeventien…' en bij veertig, toen ik het echt niet meer kon houden, liet ik los. Ik verloor mijn evenwicht en stuiterde achteruit. Vanuit mijn ooghoek zag ik het mes naast me liggen.

'Dit is je kans.' Ik greep het vast, sprong op en rende naar de deur waar de man eerder doorheen gekomen was. Ik keek nog een keer achter me. De man lag doodstil op de grond. Hij maakte geen geluid meer.

'Goed gedaan, maar nu moet je wegwezen.' Ik trok de deur open en liet een gelukskreetje ontsnappen toen ik zag dat ik buiten stond. Ik moest even met mijn ogen knijpen tegen het felle licht. Dit keer zou ik het halen.

Hoofdstuk 36

Plotseling ging er een sirene af. Het scherpe geluid klonk als in mijn droom. Ik zag boven de metershoge omheining een rood knipperend alarmsysteem oplichten. Met het mes stevig in mijn rechterhand geklemd strompelde ik naar het afgesloten hek. Erachter liep een brede rivier van grijsbruin water en in de verte zag ik schepen. Ik zwaaide naar ze, maar ze waren te ver weg. Verslagen liet ik mijn hand zakken. Ik keek naar rechts. Omheiningen en water, zover het oog reikte.

'Het is een eiland...' Nergens kon ik een verbinding naar het vasteland vinden. 'Die klootzak heeft je naar een afgelegen industrieel eiland gebracht. Kut! Dat wordt klimmen en zwemmen.'

Ik stak mijn hand uit naar de afzetting. Het waarschuwingsbordje met het doodshoofd zag ik te laat. De klap op mijn lichaam die volgde was als een schot in mijn borst. Mijn tanden klapperden luid en de schok trok door me heen als kokende lava. Ik werd naar achteren gekatapulteerd en smakte in het zand. Het rook naar verbrande haren en er klonk een hoge zoemende piep in mijn oren. Het alarm stopte en ik wist niet of het kraken van Gabes stem aan mijn oren lag of werkelijkheid was.

'Stom wicht, je kunt hier niet weg. Wees blij dat we de voltage laag hebben gehouden.'

Ik sloeg mijn handen over mijn oren en schreeuwde het uit. Het hielp, want de nare piep verdween.

'Overal hangen camera's, Eve. Waar denk je naartoe te kunnen vluchten?'

Ik groef mijn nagels in mijn haaraanzet tot het pijn deed. 'Nee, laat je niet gek maken, Evy. Jij hebt een mes.' Ik pakte de kei op die voor mijn voeten lag. Trillend kwam ik overeind, richtte de steen op de camera en trof het ding frontaal op de lens.

'Dat is er één minder!' gilde ik.

Een gevoel van onoverwinnelijkheid overspoelde me. Ik voelde de ijzige wind niet meer, mijn pijn was weg en mijn messcherpe gedachten klonken krachtig door mijn brein: Ik zal dit overleven. Toen ik bukte om nog een steen op te pakken zag ik links uit een schuurtje iemand met een bivakmuts op voorbijschieten. Ik kwam overeind en maakte me klaar voor een aanval toen hij mijn kant op rende. Vreemd genoeg was ik volledig kalm toen ik met het mes naar hem uithaalde. Hij dook opzij, greep me vast, draaide zich met een sprong om en hield me in een houdgreep. Ik hapte naar lucht en liet het mes vallen. Toen mijn voeten omhoog kwamen, maakte ik kermende, gorgelende geluiden. Zo niet. Zo mag het niet eindigen! Terwijl ik met elke seconde die voorbij tikte het leven uit me voelde glijden, sloeg ik met de kei uit alle macht naar een plek achter me, daar waar zijn hoofd zou moeten zitten.

Een schreeuw en zijn grip verslapte net genoeg om los te komen. Buiten adem zakte ik op de grond en greep naar het mes. 'Snel. Wees meedogenloos. Hij laat je nooit levend gaan. Het is hij of jij!'

Ik stak het mes in een vloeiende beweging diep in zijn buik, draaide het een slag en trok het door naar de andere kant. Het gleed door het vlees alsof het boter was. Hij gilde en greep naar het mes, dat ik er in een ruk uittrok. Een witte brij kwam met de dieprode bloedstroom mee naar buiten. Hij schreeuwde, stortte in elkaar en maakte spastische bewegingen. Zwijgend staarde ik naar hem, tot hij niet meer bewoog. Mijn bloed stroomde ijskoud door mijn aderen. Alle warmte werd uit me getrokken. Het mes gleed uit mijn gevoelloze vingers, in het zand.

'Voorbij. Het is voorbij.' Ik zakte door mijn knieën, staarde naar het levenloze lichaam op de grond en kon niet geloven dat ik dat had gedaan. Zijn darmen hingen uit een gapende wond, waar zijn handen overheen lagen. Alsof hij ze elk moment zelf terug zou schuiven. Het zand om me heen kleurde rood, stroperig liep het bloed over de grond, als een rivier.

Tranen verwarmden mijn ijskoude wangen. Ik balde mijn vuisten en zette mijn nagels gemeen in mijn handpalmen. Ik krijste tot er geen geluid meer uit mijn keel kwam. Uiteindelijk kwam ik omhoog, strekte mijn hand uit en trok de bivakmuts van het gezicht af.

'Oh, god…' Even begreep ik niet wat ik zag. Ik knipperde mijn tranen weg en wreef in mijn ogen. Dit kon niet waar zijn. 'Jules?'

'Verdomme. Wat heb je gedaan?' klonk het schel door de intercom. Gabe schreeuwde als een waanzinnige. 'Nu heb je het voor elkaar, hoor Eve! Godverdomme. Je verpest alles.'

Ergens verderop hoorde ik een motor aanslaan, heel zachtjes. Ik draaide mijn hoofd en zag een boot mijn kant op komen. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje. Ik rende zo snel mijn benen me konden dragen naar het hek en zwaaide naar de speedboot.

'Help! Help!'

De speedboot draaide scherp naar links.

'Nee, stop!' gilde ik, terwijl ik mee rende.

'Kom terug!' schreeuwde ik het bootje toe.

De boot verdween achter een loods en uit het zicht.

'Kut! Kut! Kut!'

Ik rende de loods voorbij, klom over een berg oud roest en stopte pas toen ik een eind verderop het geluid van de boot weer hoorde. Ik rende op het geluid af en zag de speedboot aanmeren bij een steiger. Ik kon een lach bijna niet onderdrukken. 'Je bent gered! Eindelijk veilig.' Opgetogen kwam ik dichterbij. Ik wilde schreeuwen en zwaaien, maar bevroor.

Dit kon niet waar zijn. De mannen kwamen van de boot en liepen over de vlonders van de steiger, richting het hek, dat voor hen openschoof. Ik verborg me achter een muurtje en keek ademloos toe hoe de figuren dichterbij kwamen, tot ik zeker wist dat het geen hallucinatie was.

Martin Dumont liep met twee bodyguards de fabriek binnen. Ook deze keer ging de deur voor hem open en ik zag het hek bij de haven langzaam sluiten. 'Wegwezen nu, Evy. Die boot is je laatste kans om hier levend vandaan te komen.' Ik rende met alle energie die ik nog had naar het hek en schoof er net op tijd tussendoor. Als ik die boot niet kon starten, zou ik gewoon in het water springen en zwemmen.

Ik gleed uit over de spekgladde bodem van de speedboot, krabbelde overeind en viel bijna door het luik dat nog open stond. Ik liep naar het roer en zocht onder de stoel naar een sleutel.

Iemand kreunde. Zachtjes. Gedempt. 'Niet kijken, Evy. Gewoon de boot starten en maken dat je hier wegkomt.'

Ik liep naar de andere kant en trok de tweede zithoek overhoop, in de hoop iets te vinden om de boot mee te starten. Ik hoorde gestommel en harder gekreun. Nu kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ik stapte naar het openstaande luik en bukte om naar beneden, in het duister, te kunnen kijken, maar het was er te donker om iets te onderscheiden.

'Hallo?' fluisterde ik.

Iemand piepte en toen mijn ogen aan het halfduister gewend waren zag ik een vrouw over de grond kronkelen. Op hetzelfde moment hoorde ik voetstappen en voor ik me om kon draaien, voelde ik een harde klap op mijn achterhoofd neerkomen.

Een ijzige kou maakte een einde aan het duister waar ik naar vertrokken was. Een strak touw zat om mijn lichaam heen en hield me overeind in een stoel, waar ik meer in hing dan zat. Een helse, stekende pijn deed me piepen. Mijn hoofd voelde aan alsof het in brand stond. Ik opende mijn ogen en het eerste wat me opviel was dat ik een nieuwe jurk droeg. Helemaal zwart. Iemand slofte voor de stoel heen en weer.

'Wat ben jij een lastpost, mevrouw Meyer,' mopperde een zware stem. 'Waarom doe je zo moeilijk en speel je niet gewoon mee?'

Hij pakte mijn haren vast en trok mijn hoofd naar achter. Ik proefde de warmte van zijn adem. Pepermunt, koffie en scheerschuim. Zelfs nu was hij onberispelijk, vertrouwd zelfs. Zijn Armani pak viel uit de toon bij het afgebladderde plafond en de versleten inrichting. Met de wolk van eau de toilette die in de ruimte bleef hangen, merkte ik pas hoe zweterig ik zelf rook. Ik voelde me zo vies dat de pijn me even niets meer deed.

'Alsjeblieft, Martin. Laat me gaan.'

Hij liet mijn haar los. Het licht van de lamp was streperig. Zelfs de ijsberende figuur trok een spiegeling met zich mee.

'Weet jij hoeveel risico's ik nu neem? Heb je enig idee?'

Ik schudde van nee en had meteen spijt toen een pijnscheut door mijn slaap trok.

'En nu…' ging hij verder alsof hij een betoog hield, '… nu hebben we een probleem. Een uitzonderlijk probleem, snap je, mevrouw Meyer?'

Natuurlijk snapte ik het niet, wat kon het me ook schelen? Hij zou me nooit levend laten gaan nu ik begreep hoe het zat. Hoe had ik zo naïef kunnen zijn? Tranen van woede vloeiden over mijn huid. Warm en prikkend. Ineens hield hij op met ijsberen, liep naar de deur en fluisterde iets tegen iemand die erachter stond. Meteen erna sloot hij de deur en wees op de camera in de hoek. Het rode lampje ging uit.

Martin bukte voor mijn stoel en keek me ongemakkelijk indringend aan.

'Dat gehuil is niet wat ze willen zien.'

Hij trok een telefoon uit zijn jasje en tikte erop. Meteen erna hield hij het scherm voor mijn neus. 'Ik ga je een geheim vertellen, Eve. Kijk eens...'

Ik snotterde mijn tranen op en probeerde scherp te zien, wat bijna onmogelijk was.

'Dit hier zijn statistieken. Zie je die tabel hier? Dat zijn het aantal hits. En zie je dit hier? Dit zijn de commentaren van onze kijkers. Die gingen sky-high na jouw onverwachte acties. Je hoeft het eigenlijk niet eens te begrijpen, als je dit maar begrijpt…'

Hij typte iets op zijn smartphone en hield het felverlichte scherm weer voor mijn neus.

Welkom bij Net X

Dat logo! Het kwam me bekend voor. Maar waarvan?

Ineens schoot het door me heen, ik wist het weer. Het was er al die tijd geweest; als een splinter die ik nu pas voelde.

'Het oog in het spinnenweb…' stamelde ik.

De tekening die ik in mijn nachtmerries had gezien. Hij scrolde naar beneden en ik las zo snel mogelijk de letters die voorbijschoten.

Dit eerste interactieve platform laat Romeinse tijden herleven. Voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid bepalen toeschouwers online de opdrachten en het spel. Speciaal geselecteerde prooien vechten in onze arena, op leven en dood. Onze leden bepalen: wie blijft leven en wie niet? Zet in en win.

Hij scrolde verder naar beneden, naar foto's en gegevens van jonge vrouwen.

'W-wat is dit?' Mijn gezicht gloeide toen Martin het profiel met mijn foto aantikte. Niet alleen stonden er foto's op van mijn socialmedia-accounts, maar ook mijn gewicht, mijn achtergrond en zelfs mijn studie. Mijn hele leven trok als een verzameling data aan me voorbij. Eronder stonden commentaren. Martin scrolde naar beneden, waardoor ik het commentaar van Cicero98 kon lezen:

Pittig ding die blonde. Ik wil haar tegen de wolven zien vechten. Inzet 20.000. Maar alleen als ze het er levend vanaf brengt!

Ik hield mijn adem in toen Martin nog een reactie liet lezen.

Vertel haar de waarheid en laat haar vechten met Angel. Als ze wint laat je haar gaan. Inzet 4 mln. Alleen als C. mijn bod persoonlijk accepteert. - Som43

'Angel?' fluisterde ik en ik hapte naar adem.

Martin trok een mes en begon mijn touwen los te snijden. Roerloos staarde ik voor me uit. Toen ik los in de stoel zat kon ik me nog steeds niet bewegen.

'Dit is nog nooit voorgekomen. Het is dan ook een uitzonderlijke situatie. Ik werk in opdracht van mijn klanten. Je moet niet denken dat dit persoonlijk is.'

'Niet persoonlijk?' bracht ik happend naar adem uit.

'Nee. Het is niet persoonlijk, mevrouw Meyer.'

'Zo voelt het wel!' schreeuwde ik hem toe. 'Waar is Gabriel? Die klootzak.'

'Rustig, Eve. Gabriel kan je duidelijk niet handelen, dus nu neem ik het van hem over. Zoals je ziet zijn de inzetten erg hoog geworden. Ze mogen je en ze hebben Gabriel weggestemd. Je hebt van hem gewonnen.'

'Ik heb gewonnen? Hoezo. Mag ik gaan?' fluisterde ik.

'Nou, daar wil ik het met je over hebben. Vergeet Gabe. Hij maakte er een verstop- en terroriseerspelletje van. De levels leken wel onderdeel van een Halloween setting. De kijkers willen iets nieuws van je zien.'

'W-wat dan?' 

Martin trok zijn wenkbrauw op en lachte zijn tanden bloot; 'Net X is meer dan mijn plezierjacht. Het is mijn mediabedrijf. Ik geef de klanten wat ze willen en mijn klanten zijn kieskeurig. Ze zijn dan ook niet de eerste de beste. Ze willen iets spectaculairs, iets wat ze nooit eerder zagen. Daarom heb ik de arena gemaakt, de enige in zijn soort. En ik denk dat jij daar klaar voor bent.'

'Een arena?'

'Ja.'

Ik wilde het niet weten. Het liefst wilde ik de deur uit rennen, maar mijn slappe benen leken zich te verzetten; bij de gedachte aan rennen werden ze al week.

'Ik geef je een keus.' Hij wees erbij naar de camera die nog steeds uitstond. 'Dit blijft onder ons. Ik heb dit nooit eerder meegemaakt. Jij bent de kip met de gouden eieren in mijn ondergrondse web; de wereld ligt aan je voeten. Het hele net keek live mee en ze zijn dol op je!'

'Ondergrondse web?' stamelde ik. Maar Martin liet me niet uitpraten.

'Je verbaasde de toeschouwers en mij, want om eerlijk te zijn is er nog nooit iemand verder gekomen dan level drie. Blijkbaar ben jij de eerste prooi die levend beter in de smaak valt dan dood. Ze houden van je.'

Martin staarde me smekend aan, met een vreemde schittering in zijn ogen. Verdomme, ik was onbedoeld de ster geworden in zijn freakshow. Ik realiseerde me plotseling wat dat betekende. Hij moest zijn klanten, die psychopathische voyeurs, tevreden houden. Dit bood me een onverwacht voordeel.

'Dus…. je kunt me niet doden!'

De blik die ik kreeg was onbeschrijfelijk; indringend en woest. Toch bleef hij kalm en haalde zijn schouders op.

'Pas op. Ik kan je laten verkrachten en martelen. Dat vinden ze altijd leuk. Je moest eens weten hoeveel biedingen ik daarvoor binnenkrijg.'

Dat had ik me inderdaad niet gerealiseerd.

'Ik doe je een bod, mevrouw Meyer.'

Ik kon mijn oren nauwelijks geloven.

'Kijk me niet aan met die grote ogen. Zie me maar als je manager. Je bent het laatste level gepasseerd en de kijkers willen je een kans geven. Een keuze. Vrijwillig meespelen of de dood. Het lijkt me niet zo moeilijk. Als je meespeelt, geven ze je een miljoen en mag je gaan. Maar alleen als je doet wat ik je opdraag.'

'Jullie willen me betalen?'

'Dat lijkt me wel. Je bent door alle voorrondes heen gekomen. Je bent de favoriet, je staat op dit moment bovenaan. Geweldig voor je, als je het zo bekijkt, toch? Als dit de Olympische spelen waren dan kreeg je een gouden medaille.'

'Jullie zijn gestoord.'

'Zo is de wereld. Ik geef mijn kijkers alleen wat ze willen.'

'En dat is?'

'Dat jij jezelf niet langer als prooi maar als jager ziet.'

Ik schudde mijn hoofd; 'Darwiniaanse idioterie.'

'Wat dan nog? Ze willen jou laten leven in plaats van een ander; een oog voor een oog. Ze willen een offer, aangezien ze jou niet dood willen zien.'

'En wat bedoel je precies?'

'Ze willen een grote finale, een live event zoals het nog nooit plaats heeft gevonden en jij hebt de hoofdrol. Rust wat uit, dan vertel ik je er morgen alles over.'

Hoofdstuk 37

Martin had me meegenomen naar een ander gebouw, niet ver van waar ik gevangen had gezeten. Meteen bij binnenkomst had ik vol verbazing naar de entree gekeken, met een ontvangstbalie en een inrichting die niet onder zouden doen voor een viersterrenhotel. Ik nam alles goed in me op, ook al had ik geen hoop dat ik hier nog vandaan zou komen. De bewakers die ons volgden bleven voor de ingang staan terwijl ik zwijgend achter Martin Dumont aan liep, naar de bovenverdieping. De kamer die Martin voor me opende stond in schril contrast met de fabriek waar ik vandaan kwam. Hij had me alleen gelaten en nu lag ik hier al zeker een half uur in het zoet ruikende bubbelbad, starend naar het raam. Ik overwoog al een tijdje om dat gewoon in te trappen en naar buiten te klimmen, maar alle camera's in de kamer waren op me gericht, dus bleef ik rustig liggen. Veilig onder een deken van fluwelen bubbels. Af en toe richtte ik mijn blik op een andere camera en dan zag ik de lens inzoomen. Ik vroeg me af hoeveel invloed de kijkers daadwerkelijk hadden. Waarschijnlijk heel veel, als dit spel door de betalers geregisseerd werd.

'Je hebt jezelf gered, Evy,' fluisterde ik zacht.

Door dingen te doen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik had gedood, en het was makkelijker geweest dan ik had gedacht. Zo had ik kunnen ontsnappen. En Martin had me veel geld geboden; ik zou er nog rijk van worden ook.

'Het is zij of ik, toch mensen?' en ik knipoogde in de camera, kwam uit het bad omhoog terwijl ik het schuim om me heen draaide met langzame bewegingen. De camera zoomde meteen weer in.

'Oh, vinden jullie dat leuk?'

Ik draaide aan mijn tepels terwijl mijn gedachten afdwaalden naar de plaats op het web waar het nu uitgezonden werd. Naar de mensen die toekeken. Die ik nooit zou ontmoeten. Mijn fans, mijn redders, mijn folteraars. Dankzij deze smeerlappen zat ik hier opgesloten. Ik haatte ze, maar tegelijk moest ik van ze houden, omdat ze mijn weg hieruit waren. Hoe zouden ze eruitzien? Hoeveel keken ze en hoeveel wisten ze van me? Ongewild was ik daar, in een virtuele wereld, uitgegroeid tot een superster. Een ster in het duister, die niet meer te doven was, en dat zou mij redden. Ik glimlachte naar de camera en schoof in de badjas die klaarlag. Ik zwaaide terwijl ik naar het bed liep en tussen de lakens gleed.

'Welterusten, schatjes…'

De vermoeidheid trok me mee. Ik wilde alleen nog heel lang slapen. En dat deed ik.

Een hels kabaal haalde me uit een heerlijke droom. Ik schoot omhoog in bed en keek versuft om me heen. Weer dat geluid. Dierlijk. Zulk gebrul en gekrijs had ik nooit eerder gehoord en mijn nekharen stonden meteen overeind. Ik sprong uit bed en mijn oog viel op een pakje bij de deur. Langzaam slofte ik erheen, ingespannen luisterend. Ik hoorde niets meer. Het gekerm was opgehouden. Ik trok het pakje van de vloer en scheurde het open. Net toen ik de doos wilde openen klonk er een kreet, een geschreeuw dat door mijn ziel sneed. Deze keer klonk het vrouwelijk, en ik draaide me om naar de camera en opende mijn mond. Nog voordat ik iets kon zeggen schalde er muziek uit de boxen. Geen harde techno muziek zoals eerder; het was meer iets dat ze in een loungebar draaiden.

'Hé, kan het wat zachter?' beet ik de camera toe. 'Vast een van jullie die deze muziek aan heeft gevraagd, toch?'

Ik staarde in de lens, maar het lichtje ging uit.

'Kut!' Ik draaide me om naar de rechtercamera. Ook deze sprong uit. 'Je wordt vast gek. Stop, Eve. Houd je hoofd erbij!' Ik ademde diep in, opende de doos en trok er een envelop uit met een grote X erop.

Nieuwsgierig scheurde ik hem open en las de inhoud fluisterend voor.

'Eve,

Een cadeautje van een van je bewonderaars. Trek het voor hem aan. Maak je klaar voor het podium en doe wat je wordt opgedragen. Je zult er geen spijt van krijgen. Vandaag is jouw dag!

Geniet ervan, kampioen.'

Ik draaide het briefje om. Meer stond er niet op.

'Vandaag is jouw dag,' fluisterde ik en meteen voelde ik de knoop in mijn maag aantrekken. Er zou iets vreselijks gebeuren, dat wilde dit zeggen, dit nare voorgevoel, het geschreeuw. 'Niet aan denken, Evy. Focus op overleven.' In de verpakking zat een schreeuwerig pakje vol pailletten. Het leek wel een badpak, hoewel het bovenstuk meer iets had van een korset. Ik liet de badjas van me af vallen en hees me in het strakke pakje, zonder me druk te maken over de lampjes van de camera's, die nu weer oplichtten. Ik zou ze een show geven om nooit te vergeten en ik was er klaar voor.

'We doen alles om te overleven! Alles, Evy,' mompelde ik zacht en meteen daarna wandelde Martin binnen.

Hij overhandigde me een glas sinaasappelsap. Toen ik het opdronk trok hij met een brede lach het bandje van mijn pakje recht.

'Je ziet er heet uit, mevrouw Meyer,' fluisterde hij in mijn oor. 'Iedereen daar geilt op je.' Hij knikte naar een van de camera's.

Ik zette het glas weg, pakte een borstel van het nachtkastje en liet hem door mijn haar glijden, zodat het statisch alle kanten op ging staan. Daarna draaide ik het in een staart.

'Klaar? De Arena Des Doods wacht op je.'

'W-wat? Hoezo des doods?' Ik hoopte nog dat ik hem niet goed had verstaan. 'Ik… ik snap het niet…'

Hij legde zijn rechterarm over mijn schouder, trok me naar zich toe en fluisterde in mijn oor: 'Sst. Maak je niet druk. Niemand hier wil je zien verliezen. Ik heb gezien wat je in huis hebt en bovendien hebben we je tegenstanders gedrogeerd.'

Ik slikte het zuur weg dat omhoog kwam.

'En jij hebt iets gekregen wat je onoverwinnelijk maakt…' Hij pauzeerde en ik viel hem in de rede.

'De sinaasappelsap?'

'Ja. Sst, niet zo hard praten. Ik zei al dat niemand je wil zien verliezen, er staat te veel geld op het spel.'

'Weddenschappen?' fluisterde ik.

Hij knikte. 'De Chinezen zitten diep in Net X, vooral voor het gokken. De rest kan ze weinig schelen.'

'En nu wil je dat ik je vertrouw.'

'Ik ben je manager. Natuurlijk moet je me vertrouwen.'

Hij keek me diep in de ogen. Hij praatte hardop en duidelijk deze keer.

'Jij bent de enige die ooit op dit niveau is gekomen. Jij bent de enige deelnemer tot nu toe die de waarheid weet.'

'Daar ben ik jullie dankbaar voor.'

Ik richtte me tot de linker camera en voelde me sterker dan ooit. Het was alsof alles op zijn plaats viel. Ineens zag ik alles scherp. Alle loszittende stukjes werden een puzzel die ik in mijn geestesoog voor me zag liggen.

'Goed zo,' fluisterde Martin en hij liet me los. 

'Komt Lily-Rose ook kijken?' vroeg ik emotieloos.

Ik zag de nerveuze trek om zijn mondhoek, maar hij haalde alleen zijn schouders op.

'Je ontkent het niet, Martin. Alles was vooropgezet, hè?'

Hij glimlachte. 'Ik kan alleen zeggen dat het netwerk groter is dan je aanneemt.'

'Natuurlijk mag je niets zeggen.' Ik wees naar de camera. 'Goed gedaan Robin, Joy en Lily-Rose. Applaus!' Ik sloeg mijn handen tegen elkaar.

'Eve! Stop daarmee,' beet Martin me toe.

'Nee, dat denk ik niet. Jullie hebben me laten geloven dat ik gestalkt werd, toch? En al die tijd - al die tijd waren jullie vieren het. Gabe was maar een klein onderdeel van jullie plannetje. Verdomme, ik zie het nu. Ik weet het. En Justin kwam erachter. Hij kwam erachter en wilde me waarschuwen. Jullie plaatsen berichten in die stripboeken die hij leest, zo zit het toch? Wat was het, Lily? Geld? Drugs? Waarom deed je mee? Ik haat jullie! En als ik…'

'In godsnaam, Eve. Concentreer je op de wedstrijd. Je verliest je kijkers.'

Ik kreeg iets in mijn handen geduwd. Een zilverkleurig mes met een holster.

'Ik maak ze af,' siste ik Martin toe.

'Gebruik je haat voor je tegenstanders.'

Ik ademde zwaar en even dacht ik dat ik flauw zou vallen van opwinding. Ik omklemde het mes en bekeek het glimmende lemmet. Nu. Ik zou het nu kunnen doen. Hem neersteken. Maar iets in me belette dat en zuchtend stak ik het mes in het bijpassende holster.

'Wat zijn het deze keer? Nog meer wolven?'

Martin zweeg, ik zag aan zijn blik dat hij mijn vraag niet wilde beantwoorden. Misschien wilde ik het ook niet weten. Ik bond het holster stevig rond mijn heupen.

'Ze zijn verdoofd, dat is alles wat ik kan vertellen,' zei hij op gedempte toon. 'Pas op met je mes, er zit gif aan. En probeer te kalmeren, ze komen je zo halen. Succes.' Hij pakte mijn hand, drukte er een kus op en verliet de kamer.

Perplex wandelde ik naar een hoek, draaide me een kwartslag, zodat de camera me maar half kon zien, en inspecteerde het mes. Ik kon er niets vreemds aan ontdekken. Oké, gewoon kalmeren, Eve. Rustig ademen. In- en uit. In en uit… terwijl ik mijn rust probeerde te vinden ijsbeerde ik door de kamer. Hoeveel minuten er voorbij kropen wist ik niet. Ik bleef ademen, steeds langzamer tot het aftellen begon. Een countdown die door de boxen echode; terugtelde vanaf zestig.

De deur schoot open en twee kleerkasten stapten binnen, verkleed als beul. Voor ik me kon verzetten, pakten ze me aan beide armen vast en sleurden me mee de kamer uit, de gang door, de trap af en ten slotte een smalle gang door naar een grote loods. De ruimte werd verlicht door felle spots, die hun stralen wierpen op een ronde halfopen kooi met een podium met een grote X in het midden. Er stonden grote camera's boven met zwenkarmen. Op een verhoging was een etage met een ronde tribune om de arena heen. Door het getinte glas kon ik niemand zien zitten. Toch kon ik me een voorstelling maken van wie er moesten zijn. Lily-Rose zou er zitten. Met een grijns terwijl ze zich verheugde op mijn strijd op leven en dood. Robin, die iedereen zou vertellen dat hij deze ster beter kende dan wie dan ook. Misschien zat hij naast Gabe, die dat ontkende. Zou Joy er ook zijn?

'Tien… Negen… Acht…'

Een spotlight die nog feller was sprong aan en de camera's begonnen volautomatisch om de arena heen te draaien. De andere lichten in de loods werden gedoofd, zodat alleen ik nog in het licht stond.

'Zes… Vijf… Vier...'

Godverdomme, ik voelde me duizelig, alsof ik elk moment flauw kon vallen of moest kotsen, ik wist het niet meer.

'Drie... Twee…'

Bij één sprong er een tweede spot aan en ik verstijfde toen ik een enorm dier zag staan. Hij brulde zijn tanden bloot. Zijn imposante manen hingen als een gouden halo om zijn katachtige kop. Koud zweet droop over mijn rug naar beneden. Ik trok het mes uit mijn holster en zette me schrap. Het dier stapte naar voren maar werd tegengehouden door een ketting.

'Dames en heren…' klonk het door de intercom. 'Welkom in de arena van Net X.'

Een gedempt applaus en gejuich kwam van achter het podium vandaan. 'Vanavond zijn jullie de X van exclusief: Net X biedt jullie een levensechte ervaring, zoals jullie nog nooit mee hebben mogen maken. Wij verwelkomen onze eerste gladiator: Evelyn…'

Weer trok er een gejuich door de loods.

'Dames en heren. Net X biedt u een belevenis die nooit eerder is vertoond. Geniet van de show!'

Op dat moment schoot de ijzeren ketting waarmee het dier vast had gezeten los. Alles om me heen verstomde tot een enkel bevroren moment. De cirkelende camera's bestonden niet meer. De mensen bestonden niet meer. Alles verdween, alleen ik en dit monster waren er nog.

'Maak het af, Evy. Dood het,' fluisterde ik mezelf toe.

De leeuw bewoog zich vreemd. Traag.

'Dankjewel, Martin,' fluisterde ik. Ik hief het mes. Zou ik wachten tot het dier me aanviel of juist niet? Het bewoog niet meer, het verzette geen stap en een euforisch gevoel overviel me.

'En nu, dames en heren, zien we hoe dit majestueuze dier met onze kampioen vecht. Wie wordt prooi? Wie wordt jager?'

Er klonk een schot. Een flits raakte het dier in zijn vacht en er spoot een straaltje bloed over de vloer. Het brulde en vloog mijn kant op. In een reflex stak ik het mes verder omhoog. Samen klapten we tegen de grond. Klauwen grepen me vast, in mijn schouder, en ik draaide mijn hoofd weg toen ik de muil open zag gaan, happend naar mijn nek. Ik kon geen kant op. Ik sloot mijn ogen en schreeuwde het uit. Iets warms vloeide over de hand die nog steeds het mes omklemde. Verder gebeurde er niets. Toen ik verwonderd mijn hoofd terugdraaide zag ik zijn enorme kop naast me liggen, de ogen wijd opengesperd en de tong er half uithangend. Er stroomde wit schuim uit zijn muil.

Een luid gejuich vulde de zaal. Ik kneep met mijn ogen maar ik kon niets zien dan de felle spotlight. De bewakers van eerder trokken het dier bij me vandaan.

De wond aan mijn schouder was vreemd genoeg niet diep. Ik krabbelde overeind en wachtte op iemand die mijn overwinning zou bevestigen en me zou laten gaan. Ik plaatste het mes terug in het holster, wachtend op wat ging komen.

'En de eerste ronde is voor onze kampioene, dames en heren. Een groot applaus voor Evelyn!'

De eerste ronde? Nog voordat ik me kon verbazen werd de stem van de presentator overstemd door een tune die me deed denken aan de antieke Rocky films die ik wel eens met mijn vader had gekeken.

'En nu dames en heren, een ronde speciaal voor de mysterieuze Mister X. En jullie weten het: Wie wordt prooi? Wie wordt jager?'

Weer werd er opzwepende muziek aangezet. Spotlights zwaaiden over het podium alsof het een discozaal was. Het volgende moment werd alles zwart. Ik haalde mijn hand over mijn voorhoofd om het zweet weg te vegen. Het aftellen begon opnieuw.

'Tien… Negen… Acht…'

'Niet weer.' Maar ik had geen keuze. Dus klemde ik mijn kiezen op elkaar en spande mijn spieren tot het uiterste.

'Vier... Drie... Twee…'

De spot sprong boven me aan en het applaus volgde.

'Eén.'

De tweede spot ging aan. Ik kon het niet geloven. Ik had iets verwacht dat er woest uit zou zien. Vol tanden. Vol nagels. Met dodelijke klauwen. Dit niet.

Een jonge vrouw met een bleek gezicht stond te wankelen op haar benen. Het sterke witte licht maakte haar nog valer, alsof ze al halfdood was. Ze had niets van een waardige tegenstander. Ze hield iets vast dat op een lans leek. Het wapen was niet op mij gericht.

'Dames en heren. Met genoegen presenteren wij u onze nieuwe deelnemer. Eens kijken of deze engel kan vliegen!'

'Nee!' schreeuwde ik luid. 'Dit doe ik niet. Jullie zijn gek!'

Een luid boegeroep trok door de zaal en kaatste terug. Voorzichtig sloop ik dichterbij.

'Dood ze allebei!' gilde iemand van ver weg.

'Nee. Ik doe het niet. Kom maar hier met je grote bek, eens kijken of jij durft.'

'Oh, miss Evelyn wordt brutaal,' zei de presentator. 'Eens kijken of ze nog zo'n grote mond heeft als ze het op moet nemen tegen onze vrienden.'

'Loser!' schreeuwde een gedempte stem.

Ik bukte en was zo dicht bij de vrouw dat ze me gemakkelijk kon raken met de lans.

'Vertrouw me, ik heb een plan,' fluisterde ik in haar oor. 'Speel met me mee. Ik doe je niets.' Ik trok mijn mes en meteen vulde de zaal zich met een golf van enthousiaste kreten. 'Ik doe alsof ik je steek. Meteen daarna val je neer. Begrepen?'

Voor het eerst keek ze me aan. Haar oogwit was mat en rood. Er lag een dromerige blik in haar ogen.

'Als je niet meewerkt sterven we allebei. Kom op!'

Ze knikte, nauwelijks merkbaar.

'Verdomme, Evy,' beet ik mezelf zachtjes toe toen ze omhoog kwam. 'Ze wordt je dood. Steek haar neer.'

Ik sloeg mezelf tegen het hoofd om de stem weg te krijgen.

'Fuck jullie,' fluisterde ik en ik haalde mijn arm naar achteren en maakte een beweging naar haar lichaam toe.

Ze sprong opzij, verloor haar evenwicht en klapte tegen de grond. Ik boog me naar haar toe. Ze krabbelde op, stapte naar links en sloeg me met de lans. Het ding kwam verrassend hard tegen me aan. Ik zag haar bezorgde blik en schudde snel, maar nauwelijks merkbaar, mijn hoofd.

'Niets aan de hand,' fluisterde ik terwijl ik een nieuwe beweging naar haar toe maakte, richting haar maagstreek.

Ze liet een ijzingwekkende kreet horen waar ik van schrok. Maar de knipoog die ze me gaf voordat ze ineendook, vertelde me dat het bij ons plan hoorde.

'Dames en heren. Dat was ook geen uitdaging voor onze kampioene. Geef haar toch een applaus…'

Ik gooide mijn handen in de lucht en draaide rond.

'Maakt onze kampioene kans om in de laatste ronde haar definitieve zege te halen? We zien het zo! Bij Net X…'

De spotlight ging uit. Vanuit mijn ooghoek zag ik nog net hoe een man op het bewegingsloze lichaam van de andere vrouw afstapte en haar bij haar benen vastgreep. Dit was het. Dit was de kans waarop ik had gewacht. Ik kon mijn belofte niet breken en haar aan haar lot overlaten.

'Dames en heren. Maak u klaar voor de finale. Het wordt groots…' galmde het en toen het gejuich weer losbarstte sprong ik vooruit en stak met al mijn kracht in op de persoon die de vrouw wegsleepte.

Er klonk een gedempte kreet en een sterke arm greep me bij mijn keel.

'Bent u er klaar voor?'

Ik duwde het mes nog wat verder naar binnen en trok het er met een handige beweging weer uit. De man maakte gorgelende geluiden en liet me los. Iemand pakte mijn hand en trok me mee. Mijn ogen pasten zich langzaam aan aan het licht en in het halfduister zag ik de bewaker liggen, met de lans in zijn rug.

'Tien… Negen…'

We renden zo snel als onze benen ons konden dragen weg, van het podium vandaan.

Hoofdstuk 38

'Drie… Twee…'

Ik hoorde hem nog één zeggen, daarna verstomde het geluid. We renden verder. Schoten de deur door waarlangs ik was binnengebracht. Raceten door een hal vol foto's. Ze bleef achter, dus trok ik nu haar mee. Ze was buiten adem. Het kon me niets schelen.

'I-ik k-kan niet meer…'

Ik kneep in haar hand. Het trekken werd sleuren. Het gewicht werd me te zwaar en ik liet haar los. Ze zakte meteen in elkaar. Nerveus keek ik om me heen.

'Sta op!' beet ik haar toe.

Ze schudde haar bruine krullen en keek me met grote bloeddoorlopen ogen aan.

'Ik laat je hier alleen achter, hoor.'

Ze schokschouderde.

'Best, dan moet je het zelf weten.'

Ik rende verder, langs een wc en vervloekte mezelf toen ik stopte en terug rende naar de ineengedoken figuur. Zonder iets te zeggen sleepte ik haar mee, naar de wc en een hokje in. Ik sloot het achter ons af. Pas nu nam ik de tijd om de jonge vrouw goed in me op te nemen. Ze had lange donkere wimpers en alles aan haar straalde een angstige weemoed uit, alsof ze eerder dood dan levend was.

'Jij was op die boot,' fluisterde ze.

'Klopt,' zuchtte ik. 'Verdomme. Nu laten ze me zeker nooit levend gaan.'

'W-waar zijn we?'

'Op een of ander eiland.'

Ik hield mijn vinger voor mijn lippen toen ik in de verte een menigte hoorde schreeuwen.

'Het publiek klinkt boos. Ze zullen ons gaan zoeken en dan - dan weet ik zeker dat ze ons bloed wel kunnen drinken...'

Ik keek naar het raampje boven het toilet, klom op de pot en keek naar buiten. 'We hebben geluk, daar ligt de Net X. Daar zijn vast de gasten mee afgezet,' fluisterde ik terwijl ik naar de haven wees, waar het schip van Martin lag.

'Welke gasten?'

'Die mensen die je hoorde. Ze zetten geld op ons in en beïnvloeden zo ons leven en vooral onze dood. Het zijn gokkers en toeschouwers van dit kloterige reality spel.'

'S-spel?' Haar lippen werden een dunne streep.

'Ja. Prooi en jager. En nu ben ik een probleem voor ze. Ik weet te veel.' Ik pakte haar bij haar schouders en keek haar indringend aan. 'Als mij iets overkomt, moet jij de waarheid vertellen.'

'I-ik doe wat je wilt…'

'Mooi! Dat schip daar - de Net X - vertel de politie dat het de dekmantel is voor een mediabedrijf dat op het darknet live evenementen uitzendt.'

'Darknet?'

'Een netwerk binnen het internet dat niet door normale zoekmachines gevonden kan worden. Ik heb nu geen tijd om alles uit te leggen. Je hoeft alleen te weten dat mensen geld inzetten via het mediakanaal van Net X, dat live uitzendt binnen het darknet.'

'Oh mijn god.'

'Een klant bood geld om te zien hoe ik jou zou doden, omdat ik een favoriete speler ben. Ze hebben me zelfs een miljoen geboden, maar ik geloof niet dat ik dat ooit zou krijgen. Ik geloof niet dat ze me ooit laten gaan.'

'Jij hebt mijn leven gered. Dank je, eh…'

'Eve. En jij bent?'

Ze stak haar hand uit, wat een beetje vreemd was in deze omstandigheden, maar toch schudde ik hem.

'Angel.'

'Angel… natuurlijk!' Ik pakte haar fragiele schouders vast, '… we moeten hier doorheen zien te komen. Ik heb een plan.'

Ze knikte.

'Jij blijft hier, sluit de wc-deur af en wacht, goed?'

'W-wat ga je doen?' Haar stem klonk hoog en schel.

'Ons redden, hiermee…'

Ik trok het mes uit mijn holster, sloop het hokje uit en drukte mijn vinger tegen mijn lippen toen ik me achter de deur van de wc verstopte. Ik zag Angels gezicht kleur krijgen; van vaal werd het lichtrood. Toen er stemmen in de hal klonken duwde ze de deur van het hokje zachtjes dicht.

'Je kunt dit, Evy.' Ik wachtte gespannen af. Het moest snel gaan, meedogenloos.

Opeens zwaaide de deur naast me open. Vanuit mijn ooghoek zag ik twee sjiek geklede vrouwen binnenlopen. Ze praatten over welke tas het beste bij hun schoenen paste. Eerst hadden ze niets in de gaten. Ze liepen naar de spiegels, trokken hun lippenstift uit hun tas en smeerden hun lippen bijna simultaan in. Een van de twee vrouwen merkte me via de spiegel op en liet een hoge kreet horen, waardoor de andere uitschoot en een rode streep over haar gezicht trok. Ze sloeg haar hand voor haar mond en vanaf dat moment was het alsof een ander het mes vasthield en de controle over mijn lichaam overnam. Ik sprong op de kleinste van de twee af, pakte haar bij haar haren, zette het mes op haar keel en duwde, terwijl ze gilde als een speenvarken.

'Kop dicht,' snauwde ik haar toe en ik trok het mes in een vloeiende beweging door, waarna ze uit mijn handen gleed.

De langere vrouw stond nog steeds met haar hand voor haar mond. Ze was net een standbeeld, met haar grote ogen en lijkbleke gezicht. Zelfs toen ik haar in haar buik stak, maakte ze nauwelijks geluid. Ik trok het mes door naar boven in het zachte buikvlees. Warm bloed spetterde over mijn handen. Ik haalde het mes terug en sprong opzij voordat het gewicht naar voren kwam. In de verte hoorde ik stemmen.

'Kut.' Ik liep naar de deur en probeerde hem met mijn gewicht te blokkeren. 'Angel, kom hier!'

Het toilethokje ging open en even dacht ik dat Angel flauw ging vallen. Ze wankelde, zakte door haar knieën en wees met trillende hand naar de twee in bloed badende vrouwen op de grond.

'Stel je niet aan en kom hier!'

Ze kwam overeind, stapte over de lichamen heen en zette zich schrap tegen de deur. Ik voelde tegengewicht en hoorde gemompel. Mijn voeten gleden langzaam weg. Ik zette mijn tanden op elkaar en duwde uit alle macht mijn schouder tegen de deur. Angel hijgde. Ik zag aan haar gezicht dat ze bijna door haar krachten heen was.

'Hij klemt,' hoorde ik iemand geërgerd zeggen.

'Dan gaan we wel op het schip naar het toilet,' klonk een meer dan bekende stem. Ik beet op mijn lip om de deur niet los te laten en Lily-Rose op haar smoel te slaan. Ik wachtte tot de stemmen verstomden.

'J-je lip b-bloedt.' Angel boog zich voorover, veegde over mijn lip en wapperde vervolgens hysterisch het bloed van haar handen. 'Oh, god… oh god.'

'Het is niets. Stop daarmee! Doorzoek de tassen van die vrouwen. We nemen hun identiteit over. Trek de kleding uit van die kleine.'

'M-maar, h-haar hoofd…'

'Angel. Doe wat ik je zeg.' Ik sloeg haar net hard genoeg op haar wang om haar weer bij de les te krijgen.

Ze keek me aan met grote ogen en bleef voor een seconde onbeweeglijk staan. Toen bukte ze en raapte een van de handtassen van de grond.

'Sorry, lieverd,' fluisterde ik, terwijl ik me over de lange roodharige vrouw boog en haar broek uittrok. 'Maar we moeten snel zijn. Voordat er anderen komen.'

De broek van de vrouw zat onder de bloedspetters, maar omdat hij zwart was zag het eruit alsof ze erin geplast had. Mijn handen waren dieprood gekleurd. Ik realiseerde me plotseling dat ik de metaalachtige geur niet eens meer erg vond.

Ik rolde de vrouw uit haar jas en trok de rafelige blouse van haar schouders. Pas nu zag ik goed wat het mes had gedaan. In haar buik was een gapende wond te zien. Vanuit mijn ooghoek zag ik Angel schokkende bewegingen maken. Ik draaide snel mijn hoofd weg toen ik hoorde dat ze haar maag leegde. Ik raapte de kleding bij elkaar, trok de vrouw aan haar armen naar de wc en duwde haar in het hokje.

'Stop met dat gekots en help me eens. We moeten ze verstoppen, snel.'

Angel veegde haar mond schoon met papier uit de dispenser aan de muur. Ze liep naar de wasbak en dronk rechtstreeks uit de kraan. Ik zuchtte en begon de andere vrouw te ontkleden. Toen ik haar jas uittrok schoof haar hoofd de andere kant op. Ik moest slikken om een lading zuur tegen te houden.

'Stel je niet aan, Eve!' beet ik mezelf toe, terwijl ik de jas lostrok waardoor de vrouw op haar buik rolde.

Angel kwam naast me staan en trok de schoenen uit.

'Het moet sneller. We moeten met de boot mee!' zei ik.

Ik gooide de spullen van de vrouw naar Angel.

'Omkleden.'

'Maar dit dan?' Ze wees op de bloedvlekken op de donkergroene trui.

'Trek haar jas eroverheen, die ziet er nog redelijk uit. Ik heb een groter probleem.'

Angel trok iets uit de tas van de vrouw. 'Hier…' Ze gooide me een sjaal toe.

'Perfect!'

Ik schoot snel in de kleren. Rolde de broek op tot enkelhoogte, trok de gescheurde blouse aan en gooide de jas eroverheen. Tot slot knoopte ik de sjaal om mijn nek en keek in de spiegel.

'Godver!' Ik zag een veel te dunne vrouw met ingevallen ogen en rode bloedspetters op haar gezicht. In paniek rende ik naar het kraantje en spoelde mijn handen af en daarna mijn gezicht.

'Hier.' Alsof Angel mijn gedachten kon raden schoof ze een make-up doosje voor me open.

'We moeten wel snel zijn.' Ik smeerde een hoop poeder op mijn kleurloze wangen.

'Zo vallen we nog steeds op.'

Angel kwam naast me staan. Ze had ondertussen de andere kleren aan en leek in niets meer op de zielige figuur van eerder. Ze had zelfs haar haar in een knotje weten te krijgen, waardoor ze zo door kon gaan voor een schooljuf.

'Er is een probleem,' zei ze toen ik klaar was met de rode lippenstift. Ze stak me een pas met foto toe. 'Jij bent niet rood.'

Ze hield de andere pas voor haar neus en ik zag overeenkomsten tussen de vrouw op de foto en Angel. Op de andere foto stond een vrouw met een opvallend rode haardos.

'Verdomme.'

'Het zijn instapkaarten, kijk maar…'

Ik las en zag onder het Net X logo een nummer, een naam en de foto.

'Zo komen we hier nooit weg. Ze laten ons er niet door zoals we er nu uitzien, alles is voor niets geweest.' Er liep een traan over haar wang.

'Wacht, ik heb wel een idee!'

Haar ogen werden groot. 'Wat dan?'

'Ik denk niet dat je dat echt wilt weten.'

Ik liep terug naar de halfnaakte vrouw in de wc, trok het hoofd aan de haren omhoog en pakte mijn mes. Ik zette de scherpe punt naast de haargrens op haar voorhoofd. Ik transpireerde hevig terwijl ik in de huid stak en tot achter de oren en de nekgrens sneed. Het voelde soppig en stug tegelijk, maar het scherpe mes trok moeiteloos een rode rand over het hoofd.

'Ik denk dat Hannibal Lecter zich ook zo moet hebben gevoeld,' zei ik om de spanning te breken.

Achter me hoorde ik Angel zwaar ademen en snotteren. Het kon me niets schelen, we moesten weg hier. Ik wrikte de huid een stukje omhoog, om speling te krijgen, en trok hard om het overal los te scheuren.

Het is gewoon een stuk tapijt. Niet kijken, vooral niet kijken.

Toch kon ik het niet laten. Ik wierp een blik op het toegetakelde hoofd. Een duizeling overviel me. Losse reepjes vlees kleefden als rosbief aan haar kale schedel. Ik wankelde toen Angel me wegtrok en me wild door elkaar schudde.

'Eve! Hé, Eve!'

Ik stond daar maar naar die bloedende lap haar in mijn handen te staren. Rood vocht druppelde op de hoogglans schoenen van de vrouw, die half opengereten op de grond lag.

Ik knipperde een paar keer. 'Dank je. Het gaat wel weer.'

'Ik dacht dat je een toeval kreeg.'

Ze liet me los en trok het lichaam dat ze ontkleed had naar het hokje naast de mijne. Ze worstelde om de deur dicht te krijgen.

'Het heeft toch geen zin om ze te verstoppen,' zei ik, wijzend op de bloedsporen. 'We moeten gewoon snel zijn. Naar het schip voordat ze ontdekken dat deze twee ontbreken.'

Ik spoelde de bloederige pruik af en wrong hem uit als een doek. Toen ik de laatste druppel eruit had, plaatste ik hem op mijn eigen hoofd. Het voelde smerig. Warm en soppig. Het warrige, natte haar hing sluik en futloos langs mijn gezicht. Er druppelden bloedstraaltjes over mijn wangen naar beneden.

'Je sjaal,' wees Angel. 'Bind de sjaal eromheen, dan zie je je eigen haar niet meer.'

'Verdomme, had je niet eerder op dat idee kunnen komen?'

In de verte hoorde ik het geluid van motoren die aansloegen. Angel rende naar het hokje, stapte over het lijk heen en sprong op de wc.

'Snel, ze gaan vertrekken!'

Ik stopte mijn mes in de tas en keek nog eens achterom in de spiegel. Ik depte snel een bloedstraaltje weg met een papiertje en zo liepen we de wc uit, in de richting van het schip.

Zodra we de hoek om liepen, maakte ik oogcontact met de vrouw achter de balie. Ik lachte geforceerd naar haar, tot ik de twee bewakers zag die voor de enorme toegangsdeur stonden. Hun ogen gingen schuil achter zonnebrillen, waardoor een van de twee op de Terminator leek.

Angel trok aan mijn arm en boog zich naar me toe. 'Ze zien het direct,' fluisterde ze.

'Sst.' Ik probeerde opnieuw een glimlach op mijn gezicht te toveren. Een van de bewakers trok zijn zonnebril van zijn neus en staarde naar mijn voorhoofd. Ik wist dat het geen zweet was wat over mijn hoofd liep. Het had een rode gloed. Ik dook in de tas, trok er een stuk papier uit en depte snel mijn voorhoofd.

De brilloze bewaker stootte de Terminator aan en ze fluisterden iets tegen elkaar.

'Ze hebben ons door,' jammerde Angel. Ze stribbelde tegen toen ik haar arm vastgreep en haar meetrok richting de deur.

'Lachen!' beet ik haar toe.

Toen we vlak voor ze stonden hield Arnold Schwarzenegger ons tegen.

'Kan ik medisch personeel voor u inschakelen? U bloedt.' Hij wees naar mijn hoofd.

'N-nee, het-het gaat wel.'

Ik schudde mijn hoofd en merkte dat het haarstukje scheef kwam te zitten. De man deed zijn zonnebril af en staarde me aan.

'H-het is… ik heb, ik ben gevallen.'

'Ja,' knikte Angel. 'Ik was erbij.'

'Precies. Van de tribune. Wees blij dat ik jullie geen proces aandoe. Laat me erdoor, voordat ik me bedenk.'

Ik zag de terminatorbewaker zich wegdraaien en zijn mobieltje pakken. De andere bewaker strekte zijn hand uit naar mijn hoofd. Ik sprong nog net op tijd naar achteren, maar verloor mijn evenwicht en struikelde over Angel heen. Ik trok haar in mijn duik mee naar beneden.

De bewaker richtte een wapen op me, terwijl ik op probeerde te staan. Tot mijn ontzetting zag ik dat het rode haar op Angel was beland, die hysterisch opsprong en de haarlap gillend van zich af gooide.

'What the fuck…' Verder kwam Arnold niet.

De vrouw achter de balie gilde en rende de hal door naar achteren. Pas toen zag ik ze vanuit mijn ooghoek, camera's die me in de gaten hielden. Hadden ze alles gezien? Alles wat we gedaan hadden? Ook in de toiletten? Kut. Natuurlijk. Verderop hoorde ik het geluid van een hoorn. Het schip, het ging vertrekken! Onze enige manier om hier levend vandaan te komen!

'Verdomme!'

De bewaker bleef me onder schot houden. De andere stak zijn mobieltje weer weg, draaide zich naar hem toe en fluisterde iets. Meteen liet de jonge bewaker zijn wapen zakken.

'W-wat d-doen ze?' fluisterde Angel.

'Het spel gaat door.'

Ik kon het amper geloven. De bewaker die me eerder onder schot had gehouden gebaarde met zijn wapen dat we weg moesten wezen, terwijl de andere de deur op slot draaide.

'Eve, kom, kom!' Angel probeerde me mee te trekken, maar ik bleef staan.

'Nee…'

'Maar ze zullen ons pakken en doden,' protesteerde ze.

'Echt? We zijn al dood, toch?' Ik staarde de gespierde man aan en boog me naar Angel toe. 'Volgens mij mag hij me niets doen.'

De man verroerde zich niet. Hij zette zijn zonnebril weer op en deed alsof hij me niet zag.

'Let op, Angel…'

Ik raapte het haarstukje van de vloer en zag het gezicht van de jongere bewaker vertrekken. Mijn hand gleed in mijn tas en ik omklemde het mes, terwijl ik met het haarstukje voor me uitgestoken naar de deur liep. Pas toen ik op een meter afstand stond bewoog de bewaker zich.

'Stap naar achteren.'

'Of anders?'

Weer een stap naar voren, op mijn hoede, sluipend, terwijl ik mijn hand nog altijd om het mes in mijn tas had en met het haar in het rond zwaaide.

'Achteruit!'

De dunne trok zijn wapen weer, maar tegelijkertijd liet de gespierde het zijne zakken en beet hij de ander toe dat hij hetzelfde moest doen. Bingo! Dat was wat ik hoopte te zien. Ze mochten me niets doen.

'Wegwezen,' zei de man dreigend. De kleerkast pakte me hardhandig vast.

'Au! Laat me godverdomme los.'

Hij sleepte me mee de hoek om, terwijl Angel verbaasd bij de balie bleef staan. Toen we uit het zicht waren pakte hij me bij mijn keel en trok me omhoog. Mijn luchtpijp werd dichtgeknepen en paniek kroop in me omhoog. Ik vocht als een waanzinnige om los te komen, wat een hopeloze strijd opleverde.

'Kutwijf. Met je grote mond. Eens kijken of je nu nog durft, als niemand kijkt.'

Meteen ging er een alarm af, waardoor de man me losliet. 'Je hebt geluk, voor even…'

Ik greep naar mijn keel en ademde diep in.

'Je mag me niets doen. Ik ben geld waard. Jij niet! En weet je waarom?' Ik greep mijn mes toen hij zijn schouders ophaalde en aanstalten maakte om weg te lopen. Ik sprong in zijn nek en boorde het lemmet erin. 'Omdat ik geen prooi ben en dit soort dingen doe en daar houden de kijkers van!'

De man gorgelde en greep naar het lemmet dat diep in zijn nek stak. Stralen bloed liepen over zijn handen heen. Hij ging onderuit en klapte met zijn hoofd tegen de grond, waardoor het mes er nu aan de andere kant doorheen kwam. Meteen hield het alarm op, waardoor ik iemand achter me opmerkte die zwaar ademde.

Angel keek met rooddoorlopen ogen van mij naar de man die nu bewegingloos op de grond lag. Ik trok het wapen van de bewaker uit zijn holster en controleerde of er kogels in het magazijn zaten.

'Bingo!' gilde ik enthousiast.

'I-ik kan niet geloven dat jij dat kunt…'

'Het is zij of wij, Angel. Prooi en jager. Jij leeft alleen nog omdat ik jaag en nog meespeel. Ze blijven geld inzetten omdat we ze sensatie geven, zoals dit hier.'

Ik wenkte haar dichterbij, zodat ik in haar oor kon fluisteren. 'Ik weet wat ik doe, Angel, vertrouw me. We worden afgeluisterd. Zeg zo min mogelijk, of fluister het me toe, goed? Alles wat je zegt en doet heeft invloed op de kijkcijfers. Die bewakers hebben geen waarde. De waarde dat ben ik, omdat ik dit doe, snap je?'

Ze knipperde geen enkele keer met haar ogen.

'Ik ga zo terug. Met dit wapen schakel ik die bewaker uit. Jij moet hem eerst afleiden, goed? Doe jij dat voor ons?'

Ze knikte nauwelijks merkbaar.

'Angel… dit zijn geen mensen. Zet je menselijkheid even opzij, anders zijn we verdoemd. Ze slachten ons af als we zwak lijken.'

Ik greep haar schouder en kneep er geruststellend in. Ze voelde zo slap aan, toch meende ik een knikje te zien. Een twinkeling in haar ogen. 'Jij en ik, wij zijn een winnend team, oké? Dit is een spel. Het is niet echt.'

'Het is niet echt,' fluisterde ze me na.

'Precies! Goed zo. En nu ga je die man afleiden…'

'Een spel…'

'Verdomme, Angel. Focus!'

'Oké, oké. Sorry.'

'Jij gaat hem dus afleiden.'

'Hoe?'

'Jezus Christus, verzin wat.'

'Ja. Goed, Eve.' Ze draaide zich om en liep van me vandaan, terwijl ze onderweg haar jas van zich afwierp.

Hoofdstuk 39

Ik doorzocht de andere zakken van de bewaker en vond een mobieltje. Ik kwam overeind en rende terug naar de camera, die ik om de hoek had zien hangen.

'Martin? ik wil je spreken,' zei ik recht in de lens.

Nog geen seconde later begon het mobieltje te trillen.

'Je doet het fantastisch, mevrouw Meyer. Jij maakt er een spektakel van zoals ik nooit eerder heb meegemaakt!'

'Klootzak.'

'Dat mag je vinden.' Ik hoorde hem lachen.

'Je bent een zwijn.'

'En dat zeg jij, degene die aan een stuk door moordt? Wie maakt er een horrorfilm van? Maar zeg het eens. Waarom wil je me spreken?'

'Ik heb een deal voor je.'

'Oh, echt? En wat heb jij me te bieden dan?'

Met een veelbetekenende blik hief ik het wapen van de bewaker, keek in de camera en zette de loop tegen mijn slaap.

'Eve…' Hij klonk op slag anders. Nerveuzer, donkerder. 'Eve, wacht!'

'Oh, is het nu ineens Eve? Geen mevrouw Meyer meer? Wat ben ik waard, Martin?'

'Kom op, we kunnen er toch over praten?'

'Hoeveel?'

'Een klant bood miljoenen na je actie in de wc.'

'Miljoenen.'

'Ja. Dit is nog nooit gebeurd. Ze eten uit je hand.'

Ik trok de vergrending van de revolver naar achteren.

'Stop! Stop daarmee Eve, je wilt dit toch niet serieus?'

'Waarom niet, Martin? Wat heb ik te verliezen? Jij laat me nooit gaan. Ik ben er tot ze stoppen met geld geven. Dan ben ik dood. Voor mij is het toch al voorbij.'

'Eve. Wacht!'

'Zodat jij nog meer gaat verdienen? Nee.'

'Zeg me wat je wilt.'

'Ik wil stoppen.'

Ik hoorde hem iets ondefinieerbaars mopperen.

'Zie je. Je laat me niet gaan. Je wilt me alleen geruststellen. Maar als ik nu een kogel door mijn kop schiet, heb jij ontevreden klanten. Denk je dat ze je daarna nog vertrouwen?' Van binnen was ik kalm, ijzig bijna.

'Nee, Eve. Je gaat het toch niet doen.'

'Denk je dat? Na alles wat ik heb doorstaan is dit de makkelijkste weg. Maar jij komt er niet zo gemakkelijk vanaf. Vraag het ze maar. Ze zullen je dit kwalijk blijven nemen. Misschien raak je ze wel allemaal kwijt.'

Ik probeerde zo'n dramatisch mogelijke blik op mijn gezicht te toveren. Dit was het: alles of niets. Als hij me niet geloofde was het voorbij.

'Willen jullie dit?' Ik richtte me tot de camera; sprak de kijkers rechtstreeks aan. 'Willen jullie dat ik een kogel door mijn schedel jaag, voor jullie amusement? Dan is alles voorbij of niet? Jullie geloven toch niet dat Angel jullie zo'n show gaat geven. Of wel soms?'

'Stop. Alsjeblieft,' smeekte Martin.

'Waarom? We zijn net begonnen.'

'Eve…'

'Houd je kop. Dit is mijn show. Dit vinden jullie mooi, toch? Wat nu als we de rollen omdraaien. Als de producent hier zou staan? Oog in oog met het beest dat jullie van mij hebben gemaakt. Willen jullie dat?'

'Stop! Idioot! Natuurlijk doe ik dat niet!'

'Ben je bang voor me, Martin? Jammer dat jullie niet kunnen horen dat jullie producent zelf een angsthaas is, mensen.'

Ik liep terug naar de hal waar ik Angel half ontkleed op de grond zag liggen, met de bewaker op zich. Ze had gedaan wat ik hoopte dat ze zou doen.

'Wat een spektakel. Zie je dat, Martin? Dat is wat ze willen. Hoeveel is er op Angel geboden?'

Ik wierp de camera een handkus toe, richtte mijn wapen, liep naar de bewaker toe en haalde de trekker over.

Bloed spoot over Angel heen, die gilde en de man van zich af gooide.

'Verdomme, Eve!' schreeuwde Martin in mijn oor.

Angel kwam overeind en gaf over achter de balie.

'Wat een mooie show, hè mensen?' Ik zwaaide met het wapen in de rondte. 'Zal ik jullie iets onvergetelijks geven?'

'Eve. Zeg me verdomme wat je wilt,' fluisterde Martin.

'Vragen ze dat? Vragen ze wat ik wil? Ik zal jullie zeggen wat ik wil…'

Ik maakte een buiging naar de camera, terwijl ik het wapen voor me op de grond legde en me ontdeed van de kleren die ik droeg. 'Weg met de kleding van een ander.' Ik trok alles uit, tot ik alleen nog in mijn ondertussen met bloed besmeurde ondergoed stond. 'Ik wil, lieve dames en heren, een deal met jullie sluiten.'

'Tegen wie heb je het?' vroeg Angel.

'Godverdomme, Angel, trek iets fatsoenlijks aan. Nog beter, trek die shit gewoon uit. Wat moeten de mensen wel niet van je denken als je er zo slonzig bij loopt?' beet ik haar toe.

Ik zag een schittering in haar ogen, toen ik haar een knipoog toewierp. Meteen trok ze alle bebloede kleding uit.

'Veel beter. Toch mensen?'

Dit was mijn geweldige plan: de kijkers tot het uiterste boeien. Tot ik niets meer wist te verzinnen. Voor die tijd moest ik ze aan mijn kant krijgen. Ik moest het heft in eigen handen nemen. Dit was de enige manier om het er levend vanaf te brengen.

'Ze houden je in leven, Angel. Zeg eens iets leuks. Sta daar niet zo doods.'

'Oh. Eh. Nou…'

'We geven ze een show als nooit tevoren, zoals ze nooit hebben gezien, toch?'

'Natuurlijk. Dat doen we.' Angels blik verraadde dat ze geen idee had wat ze moest doen. Dus draaide ik me terug naar de camera. 'Waar was ik. Oh, ja, bij Martin.'

'Stop hiermee,' siste Martin.

'Oh, nee, nee, Martin. Dit moet je horen. Dit gaat iedereen aan. Wat nu als ik jullie je geld terug beloof, lieve mensen? Al jullie centen. Wat vinden jullie daarvan? Ik beloof jullie zelfs meer dan dat!'

Martin begon hysterisch te lachen.

'Wat als ik jullie meer show geef, voor niets? Jullie betalen nergens voor. Ik doe het vrijwillig. Hoe klinkt dat?'

Martin hield op met lachen.

'Lieve mensen…' Ik trok in één handige beweging mijn bh uit met de hand waarmee ik ook de revolver vasthield. 'Wij hebben Martin Dumont niet nodig. Het enige wat hij doet is jullie geld inpikken. Sommigen van jullie zitten nu op de Net X, hier vlak in de buurt, heb ik gelijk?' 

Angel kwam bij me staan en vanuit mijn ooghoek zag ik dat ze zwoel in de camera keek. Ik zag dat ze glimlachte en mijn voorbeeld volgde. Ze trok haar bh uit, draaide zich naar me toe en sloeg een arm om me heen. Ze gleed met haar hand over mijn wang en kuste me vol op mijn mond. Ik speelde mee.

'Komen er al reacties binnen, Martin?' vroeg ik even later.

Geen antwoord.

'Jullie organisator zwijgt, dus ik heb jullie hulp nodig.'

'Verdomme, wat ben je van plan, trut…' Ik drukte de telefoon uit en gooide hem demonstratief kapot op de vloer. 'Zien jullie, mijn enige contact met de buitenwereld heb ik verbroken. Voor jullie. Omdat ik jullie vertrouw.'

'Oh, god,' stamelde Angel en er sprongen tranen in haar ogen.

'Willen jullie iets zien wat jullie nog nooit hebben gezien?'

Ik stopte het wapen achter het elastiek van mijn onderbroek en gebaarde naar Angel dat ze het pistool van de andere bewaker moest pakken. Toen ze wegliep draaide ik me terug naar de camera.

'Wie terugkomt op het eiland geef ik een realityshow zoals je nog nooit hebt gezien en nooit meer mee zult maken. Iets unieks, eenmaligs en zo exclusief dat jullie het je kleinkinderen nog zullen vertellen. Oh, en Martin betaalt. Hij betaalt jullie alles terug. Tot op de laatste cent. Daar zet ik mijn leven op in. Het enige wat jullie moeten doen is hiernaartoe komen.'

Ik draaide me opgelucht van de camera weg en trok Angel met me mee, terug de gang in en richting de arena.

Al die tijd was er niets en niemand te zien.

'Wat ben je van plan?' fluisterde Angel.

'We gaan terug naar de arena en wachten daar op publiek. Ik heb Martin verslagen. Nee. Wij hebben hem verslagen.'

Ik klom de ring in en stak demonstratief mijn hand uit naar Angel om haar het podium op te trekken. Op dat ogenblik flitste er een spotlight aan, die me op slag verblindde. Geïrriteerd sloeg ik mijn hand voor mijn ogen.

Angel gilde en wees bibberend naar iets achter me. Ik draaide me om en dook opzij. Er klonk een knal, gevolgd door een schreeuw. Angel krijste, bijna dierlijk. Ze greep naar haar buik, naar een gat waar het bloed uit stroomde. Ik rende naar haar toe en knielde naast haar neer en op dat moment trof iets mijn rug. Zo hard, dat ik dacht dat ik iets hoorde kraken en ik zakte in elkaar.

'Hallo Eve…'

Ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde.

'Je was me toch niet vergeten?'

Hoofdstuk 40

Het eerste dat me opviel was dat ik op een bed lag en dat er verband strak om mijn bonkende hoofd gedraaid zat. Tussen mijn wimpers door zag ik het overweldigende wit van de kamer waar ik lag. Om me heen stond medische apparatuur. Operatielampen. Vloeistofzakjes, hangend aan ijzeren rekken. Schermen met hartslagmeters. Naast me stonden een paar andere ziekenhuisbedden. Ik hief mijn hoofd een stukje op en zag waarom ik mijn armen niet kon bewegen. Ze zaten vast aan het bed. De pijn in mijn rug nam toe toen ik me verder op probeerde te richten. Mijn benen zaten ook vast. Ik vloekte en liet me weer achterover vallen.

'Zo, zo. Kijk eens wie er wakker is.'

'Gabe.'

'Helemaal.'

'Waar was je? Ik miste je al bijna.'

'Je blijft grappig.'

'Hilarisch. Net als jij.'

'Geslepen. Daarom vond ik je ook echt leuk.'

'Natuurlijk, Gabe. Hoewel het niets voorstelde, ik vond je maar zielig.'

Ik zag de ader in zijn nek kloppen. 'Ik kan je nog steeds raken, zie ik.'

'Zoals je al zei: het stelde niets voor.'

'Jij stelt ook niets voor. Je bent Martins loopjongen. Net zoals Lily-Rose. Waarom doen jullie het?'

Hij haalde zijn schouders op. 'Ik ken Martin al mijn leven lang. Hij is een soort vader voor me.'

'Toe maar!'

'Weet je dat Lily-Rose ons tegen wilde werken? Ze wilde je niet hebben als speler. Ze hebben haar op haar plaats moeten zetten.'

'De foto…'

'Martin heeft zijn manieren. Ik wist meteen dat jij perfect was.'

Ik snoof en balde mijn vuisten. 'En Robin?'

'Oei, gevoelig onderwerp.' Hij begon akelig te lachen.

'Dus toch.'

'Nee, daarom is het juist zo grappig. Jij verdacht Justin en nu Robin. Robin was mijn idee. Hij is acteur, net als Lily-Rose. Martin huurde ze in om spanning in het huis te creëren.'

'Klootzak.'

Gabe sprong behendig op de vensterbank en sloeg zijn handen in elkaar.

'Is Joy ook actrice?'

'Dat je dat niet doorhad. Die speelde zo slecht mee. Het was bijna grappig.'

'Je bent ziek.'

'Wie heeft er hier bloed aan haar handen? Ík heb nooit iemand vermoord.'

Voordat ik kon reageren, ging hij al verder. 'Het maakt nu toch niets meer uit. Ik zal je vertellen hoe het zit met Joy. Haar vader en Martin waren zakenpartners. Snap je?'

Hij wierp me een veelzeggende knipoog toe. 'Ik weet niet precies hoe het zat, maar ze kregen onenigheid en toen gebeurde het ongeluk met dat vliegtuig.' Gabe kuchte voordat hij verder ging. 'Daarna heeft hij zich over Joy ontfermd, als je snapt wat ik bedoel. Zoals hij dat ook voor mij deed toen hij me opkocht uit het Roemeense weeshuis.'

'Dat wist ik niet…' Ik probeerde empathisch te klinken, maar het lukte me niet.

'Hoe dan ook, het was Martins idee om naast al zijn andere projecten ook een livestream te maken vanuit een studentenhuis.'

'W-wat?'

Hij grinnikte. 'In de fabriek wilden ze dat je ze zag. In VanBurgh Park zijn ze goed verstopt. Je zult de camera's niet snel opmerken.'

Ik beet op mijn lip toen ik terugdacht aan alles wat ik daar had gedaan. Het was allemaal opzet geweest: Joy die me zat te sarren, Lily-Rose, die mijn hartsvriendin speelde. Waarschijnlijk waren Justin en ik de enige echte studenten in het huis.

'Maar vlei jezelf niet, Eve. Martin heeft meerdere huizen en projecten. Onlangs heeft hij zijn droom gerealiseerd, om nog veel groter te gaan dan de studentenhuizen.'

'Dit eiland,' fluisterde ik.

'Onder anderen. De kijkers zijn dol op de livestreams. Geld speelt geen rol meer, het stroomt binnen als water.'

'Door mij…'

Hij deed of hij het niet hoorde en ging verder; 'Nu wil Martin de grootste producer worden op het darknet. Je moest eens weten hoe groot zijn web al is. Hij wil meer ruimtes om laten bouwen voor levensechte spelen. Ik geloof dat ze nu bezig zijn in Nevada, met een scifi omgeving, waarbij de speler denkt dat hij ontvoerd is door buitenaardse wezens. En dan is er natuurlijk Rocky Roads in Canada. Man, dat moet je echt bekijken, die stream is geweldig...'

'Waarom vertel je me dit allemaal?'

'Het maakt niets meer uit. Je weet al veel te veel.'

'Daarom lig ik hier vastgebonden? Jullie weten niet wat jullie met me aan moeten. Je kunt me niet doden omdat ik een ster ben geworden en nu ben ik lastig. Dat is het toch?'

'Niemand ziet je hier, Eve. Opdracht van Martin. Je kunt stoppen met dat acteren.'

'Maak me los.'

'Dat kan ik niet zomaar doen.' Hij sprong op en ijsbeerde voor mijn bed. 'Het probleem is, Eve. Het probleem is… nou ik zal het gewoon zeggen. Je hebt Martin bang gemaakt en hij zei dat ik het op moest lossen. Wat een grap, hè?'

'Ik wil best met jullie meedoen. Maak me los.'

Hij schudde zijn hoofd. Toen liep hij naar de wasbak, trok een kastje open en doorzocht de spullen. Met zijn andere hand klikte hij een radio aan, die in een van de kastjes stond. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat hij rommelde in een lade vol naalden, verband en pleisters. Beneden in de hoek zag ik nu open verpakkingen liggen naast de vuilnisbak. Watten met verse bloedsporen en doeken vol spetters. Was al dat bloed van mij? 

'One million lights in the sky

none as bright as you are

none as bright, none as bright,

none as bright as you are…'

Gabriel knikte mee met de beat terwijl hij verder zocht.

'Heerlijk. Muziek maakt me rustig. Vind je het een mooi nummer?'

Ik zette mijn kiezen op elkaar en trok met al mijn kracht aan de band waarmee ik vastzat.

'Oh, je zit goed vast, hoor. Ik ben ook een beetje bang van je geworden na die toiletactie van je.' Hij draaide het volume iets terug en schoof een andere lade open, waarin hij druk wroette. 'Waar ligt het toch?' fluisterde hij.

'Maak me los, Gabe. Ik doe je echt niets,' smeekte ik.

'Ah, hier is het.'

Hij hield een ampul tegen het licht en trok een injectiespuit uit de verpakking.

'W-wat ben je van plan?'

Hij neuriede met een rustiger nummer mee, vulde de spuit en keek tevreden toen hij een beetje vloeistof uit de naald liet lopen.

'Gabriel, luister naar me. Alsjeblieft, laat me gaan. Ik doe je echt niets. We hebben het leuk gehad samen…'

Langzaam kwam hij op me af, streek met zijn vingers over mijn linkerarm en zette de naald in mijn ader.

'Gabriel...' Hij duwde de vloeistof bij me naar binnen en ik voelde het door mijn aderen vloeien.

'Straks kan ik je wel weer aanraken. Dan word je weer de rustige Eve die ik ken.'

'Waar is Angel?'

'Dood.'

'Ik haat je!'

'Rustig. Haal rustig adem en laat het spul zijn werk doen.'

'Jij…'

Hij streek met zijn wijsvinger zacht over mijn halfnaakte lijf. 'Alleen zo zal het lukken. Je bent nu in mijn handen. Martin droeg me op om het op te lossen. Je moet gewoon weer de oude Eve worden.'

'Je bent ziek. Wat heb je me gegeven?' Mijn ademhaling vertraagde en het was alsof ik in het bed verdween, zo zwaar en loom voelde ik me.

'Spierverslappers. Weet je dat het hart ook een spier is?'

Ik kon alleen nog maar met mijn ogen knipperen.

'Je zult bij bewustzijn blijven en je kunt je niet verzetten. Precies zoals ik wil.'

Ademhalen werd zwaar en ik probeerde me op de radio te focussen om niet gek te worden. Het was bijna onmogelijk. De muziek klonk wazig, net als Gabriels stem en het zware lichaam dat op me klom. Ik sloot mijn ogen. Probeerde de handen op mijn gezicht te negeren. De strelingen en de warmte die bezit van me nam.

Een knal deed me opschrikken. Gabes lichaam viel slap over me heen. Gestommel en toen schudde iemand me heftig door elkaar. Mijn hoofd leek wel los te zitten. Hij klapte naar voor en naar achteren.

'Wat hebben ze met je gedaan? Word wakker alsjeblieft. Wacht…' Ver, ver weg hoorde ik gerommel en ik voelde iets in mijn arm prikken. 'Als het goed is ben je zo weer bij. Wat een geluk dat ik verpleegster ben.'

Ze sleepte me van het bed en trok me mee door een donkere gang, een kamer in. Ik hoorde het geschuif van een stoel. Opnieuw dat getrek. Deze keer wilder.

'Kom op! Laat me niet alleen.'

'Angel?' Het kwam er fluisterend uit. 'Ik ben dood.'

'Nee.'

Ik deed mijn uiterste best om me te concentreren. Een zwak lichtje bungelde boven Angels hoofd, als een halo.

'Je bent niet dood. En ik ook niet.' Ze stond nu over me heen gebogen en liet me een geïmproviseerd verband zien dat om haar middel gebonden was. 'De kogel heeft geen vitale organen geraakt, hij is erdoorheen geschoten. Het doet alleen verdomd veel pijn.'

Tranen van geluk stroomden over mijn wangen.

Angel hielp me overeind, tot in een zithouding.

'Je hebt me gered. Hoe kan ik je ooit bedanken?'

Ze glimlachte en haar contouren werden scherper.

'Nadat hij me neerschoot heeft hij me voor dood achtergelaten. Ik volgde jullie naar die operatiekamer. Eerst wilde ik hem meteen doodschieten maar toen zag ik dat hij je hoofd verbond. Dus ik dacht dat hij je zou laten gaan. Pas later zag ik wat hij echt van plan was.'

'Heeft hij...'

'Nee. Ik schoot hem meteen neer.'

'Dankjewel.'

'Jij zette je leven voor me op het spel, in de ring,' zei ze zacht. 'Ik vertrouwde je en we leven nog steeds.'

'Ik weet niet wat ik zonder je zou moeten.'

Ze hielp me overeind. In de verte hoorde ik de hoorn van een schip.

'Ze zijn er…' fluisterde ik. 'Ze komen terug!'

Angel omhelsde me zo stevig dat ik bijna omviel.

'Ze komen,' herhaalde ik. Ik kon me nog steeds niet voorstellen dat de kijkers naar me hadden geluisterd.

'Het is bijna voorbij, Eve.' Ze gaf me een kus op mijn wang. Keek me met grote ogen aan toen ik haar wegduwde. 'Wat is er?'

'Heb je het wapen nog waarmee je Gabe neerschoot?'

'Natuurlijk.'

'Mag ik hem van je?'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee.' Toen ik mijn wenkbrauwen fronste stak ze haar hand uit. Toch klemde ze het ding zo vast dat ik het met geweld uit haar hand moest trekken.

'Doe het niet, Eve.'

'Ik moet.'

'Nee. We kunnen nu gaan. Dit hoeft niet.'

'Angel.' Ik omhelsde haar en fluisterde: 'Ik moet wel. Voor al die anderen. Dit zal nooit stoppen, niet zolang hij nog leeft. Vertel ons verhaal. Vertel het ze, goed?'

'N-nee.' Ze bibberde.

'Ga.' Ik duwde haar zachtjes van me af. 'Red jezelf. Doe het voor mij.'

Ze snikte, trok de stoel van de deur weg en rende de gang in. Terwijl ik achterbleef in deze benauwende kamer met haar revolver, vroeg ik me heel even af of ik wel goed bij mijn hoofd was.

Hoofdstuk 41

Dat ene voorval van vroeger, toen ik nog een schattig meisje van een jaar of tien was, is me altijd bijgebleven. Het zal een koude winter ergens in januari geweest zijn. De herinnering vervliegt steeds meer. Er is een beeld van een kerstboom waarvan de dennennaalden voor het grootste gedeelte op de houten vloer lagen, zodat er alleen een skelet met ballen en lampjes voor het raam stond. Mijn moeder vroeg me de hond uit te laten. Ik wandelde onze straat uit, naar het plantsoen verderop, en wist al dat er iets mis zou gaan toen ik het groepje opgeschoten jongens bij het speelveldje zag hangen. Het gevoel dat er iets akeligs stond te gebeuren was zo sterk dat ik bijna kokhalsde toen ik ze passeerde, hun opmerkingen negerend.

Ik herinner me alles wat daarna gebeurde haarscherp. Hoe de dikke me bij mijn vlecht greep. Hoe de anderen lachten. Dat eentje me uitmaakte voor lelijk varken en de dikke de anderen vroeg of ze die stank ook roken. Hoe hij me vervolgens in de modder duwde. Dat ik tijdens mijn val de lijn van de hond losliet - iets wat ik nooit mocht doen - en dat de labrador doorhad dat hij weg kon rennen. Hoe hij blafte naar de hond aan de overkant van de straat en een sprint nam. Bovenal herinner ik me het geluid van gierende banden. De klap die volgde en het gejank dat tot op de dag van vandaag in mijn hoofd doorklinkt als ik gierende banden hoor.

Het overgaan in een zacht gejammer, en daarna de stilte. De jongens die zich razendsnel uit de voeten maakten, terwijl ik bewegingloos in de modder lag. Ik durfde me niet meer te verroeren. Kon het ook niet, door de shock. Bovenal herinner ik me dat ik mijn ogen sloot in de hoop dat het een droom was. Maar dat was niet zo. En het was allemaal mijn schuld: ik had Lucky losgelaten. Dus was ik verantwoordelijk voor zijn dood.

Toen ik eindelijk mijn ogen opende zag ik dat Lucky  me aanstaarde, met zijn tong uit zijn bek. Ik herinner me zijn stuiptrekkingen en het bloed dat uit zijn gehavende vel liep. De bestuurder van de bruine Ford, die panisch om hulp schreeuwde. En ik? Ik deed niets. Helemaal niets. Pas later - vele jaren later - stelde ik mezelf de regel dat ik nooit meer passief toe zou kijken. Nu pas realiseerde ik me dat het voorval met Lucky mijn hele persoonlijkheid had beïnvloed, dat ik daarom nu door deze fabriek sloop, met de revolver voor me uitgestoken, me afvragend hoe ik in godsnaam zo stom kon zijn om achter Martin aan te gaan.

Om mijn kalmte te bewaren ging ik terug naar de gedachten aan die dikke. Ik had hem later teruggezien. Hij negeerde me; deed alsof hij me niet kende. Dat fascineerde me zo dat ik hem begon te stalken. Ik bestudeerde zijn gewoontes. Wist hoe laat hij judo had en wat hij weggooide. Toen kwam ik op het idee om hem briefjes te sturen. Ik kwam weer tot leven, elke keer als ik een wit vel pakte en er met rode inkt mijn boodschap op schreef, terwijl ik me inbeeldde dat het bloed was.

Een gevoel van opwinding overviel me als ik de envelop dicht likte en zijn naam in bloed schreef. Als ik een uitroepteken zette achter de naam Tim en elke keer als ik me verstopte in de struiken en zag dat de postbode mijn brief bracht. Het voelde zo goed, dat ik hem zeker tien van die bloederige brieven schreef. De laatste brief aan Tim had ik geschreven met sierlijke letters en afgesloten met: "Lucky". Het was mijn laatste, omdat ik het niet meer spannend vond en mijn aandacht naar een of andere boyband getrokken werd. Het leerde me veel. Dat ik niet stierf van verdriet. Dat ik sterker was dan ik dacht. Dat ik zou blijven leven en dat ik de pijn die achterbleef kon temperen met mijn bitterzoete wraakacties. Zo kon ik het overleven, zo zou ik ook dit overleven. Ik kon Martin nooit laten gaan. Hij zou de livestreams doorzetten. Hij was Net X en ik - ik moest zorgen dat hij nooit meer een Tim kon worden.

Verderop hoorde ik een menigte roepen. Natuurlijk. Ik had ze hun geld beloofd. Ik ademde diep in terwijl ik in de camera keek en besefte dat de uitzending nog steeds liep.

'Dit is nog niet voorbij, Martin.'

Met mijn wapen voor me uitgestoken schopte ik de deur open van de hotelachtige kamer waar ik eerder had geslapen. Alles stond er nog net zo bij als ik het achtergelaten had. Er was geen spoor van Martin. Woest trok ik de lades open. Ik haalde alles overhoop, hopende op iets persoonlijks, een aanwijzing, iets. Zonder resultaat.

'Verdomme!' Natuurlijk zou hij hier niet zijn. Dat zou onlogisch zijn. Ik tikte ongeduldig met mijn blote voeten op de koude vloer.

'Natuurlijk… Nu heb ik je. Ik weet waar je zit.'

Hij zond natuurlijk uit vanaf de Net X. Vastberaden rende ik de kamer uit, de gang door en de wenteltrap af. Bijna struikelde ik over de doodgestoken bewaker die er nog steeds lag, alsof hij alleen een pose aannam. Rende de toiletten voorbij en toen ik de ontvangsthal naderde sloeg iemand de deur net voor mijn neus dicht. Ik hoorde het rammelen van ijzeren kettingen en sloeg wild op de deur, schudde eraan en duwde ertegen met mijn schouders. Er was geen beweging in te krijgen.

'Je kunt niet ontsnappen, Martin. Ik krijg je toch wel.'

Ik trapte tegen de deur, maar hield op toen een penetrante lucht in mijn neus trok. In een andere situatie had ik het waarschijnlijk lekker gevonden. Dat had ik als kind al. Als we gingen tanken, snoof ik de benzinedampen diep op. Mijn moeder vond het altijd naar en verzekerde me dat het niet goed kon zijn voor mijn hersenen.

'Martin, wat ben je van plan?' schreeuwde ik.

De deur voelde heet aan en ik liet los. Dansende vlammen slingerden zich een weg naar binnen.

'Godver!' Ik deinsde achteruit. Had hij alles rondom het pand in brand gestoken?

'Angie?' schreeuwde ik, terwijl ik terug naar de arena rende. 'Angel?' Misschien was ze weggekomen? Misschien was ik alleen hierbinnen?

Bloedsporen kronkelden over de vloer, als stille getuigen van wat zich hier had afgespeeld. Nu was het doodstil. Ik luisterde ademloos of ik iets of iemand hoorde, maar dat was niet zo.

De donkere ruimte lichtte op en ik zag de camera die op mij gericht was.

'Je bent een monster. Waar heb je Angel en die mensen gelaten? Waar zijn ze?'

Er klonk een mechanisch geluid, een piep en daarna iemand die zwaar ademde.

'Je denkt nog steeds dat je dit kunt winnen. Maar je hebt je in me vergist, mevrouw Meyer. Voordat je hier kwam heb ik je gescreend. Ik weet alles van je. Ik weet wie je ouders zijn. Ik weet dat je een hond kreeg en ik weet zelfs hoe het daarmee afgelopen is…'

Ik slikte.

'Ik weet alles over iedereen. Dat moet ook wel als je doet wat ik doe. Je denkt toch niet dat jij het ooit van mij kunt winnen? En zeker niet door mijn kijkers tegen mij op te zetten.'

Er schoof een projectiescherm omhoog uit de vloer.

'W-wat ga je doen?' Ik kreeg hetzelfde machteloze gevoel als toen bij Lucky.

'Je denkt toch niet dat ik dit miljardenbedrijf door een onnozel meisje ten onder laat gaan? Kijk wat je op je geweten hebt. Laat het een waarschuwing zijn voor iedereen die me probeert te dwarsbomen. Je kost me een vermogen, mevrouw Meyer. Dankzij jou moet ik mijn speeleiland ergens anders helemaal opnieuw opbouwen. Daarom wordt dit een slotshow om nooit te vergeten. Jullie willen vuurwerk, dan krijgen jullie vuurwerk!'

In een hoek van de gang sprong een projector aan, die het doek verlichtte.

'Allemaal live,' klonk het duister.

'Waar zijn ze?' Ik meende de omgeving te herkennen, maar kon hem zo snel niet plaatsen.

'Wil je het horen? Wacht, ik zet het geluid voor je aan. Want dit is speciaal voor jou, Eve. Dit is jouw schuld.'

'Je bent walgelijk.'

'Dank je. Ik vat dat op als compliment. Brood en spelen voor de massa, dat was altijd al zo. Ik vulde alleen een gat in de markt op.'

'Vuile...'

'Leun achterover en geniet van het spektakel.'

Op het scherm zag ik Angel iets tegen de camera schreeuwen. Haar ogen waren groot. Ineens denderde het geluid door de luidsprekers.

'Alsjeblieft… laat ons gaan!'

Ze kermde het uit en pas toen ze opzij stapte zag ik wat er aan de hand was. Vlammen verteerden een lichaam dat verderop een macabere dans aan het opvoeren was. Als een levende fakkel, bewegend op een melodie van gegil. Ik sloeg mijn handen over mijn oren en kneep mijn ogen dicht. Plotseling wist ik waar ze waren. Het was de koelruimte waar ik me eerder in verstopt had.

Ik draaide me om. Hoe kon ik toekijken hoe die mensen, opgesloten als vee, allemaal zouden verbranden? Dan kon ik niet toelaten! Ik moest ze helpen en ik zette het op een rennen, op weg richting de ziekenzaal waar Angel me vandaan had gesleept. Het gekrijs liet ik achter me, dankbaar dat het geluid alleen in de hal te horen was.

De ziekenzaal lag er somber bij, met het lichaam van Gabriel half over het bed heen en het gekreukte laken vol opgedroogde bloedklonters. Ik keek omhoog en zag een klein raampje, waar tralies voor zaten. Uit deze zaal zou ik onmogelijk kunnen ontsnappen. Waar moest ik heen? Wat kon ik doen? Moedeloos rende ik terug de trap af, naar de eerstvolgende deur, vlak bij de arena, en opende die. Meteen kwam me een lucht tegemoet die me alle adem ontnam. Het rook naar schimmel, weeïg, en iets dat ik nooit eerder had geroken en nooit meer zou kunnen vergeten. Kokhalzend betrad ik de donkere zaal. Toen ik de brancards zag staan, met zakken met een groot X-teken erop, wist ik genoeg.

'Niet doen. Niet kijken, Evy,' fluisterde ik.

Toch liep ik, als door een magneet aangetrokken, naar een van de zakken toe en ritste het ding open. Een walm van verrotting drong mijn neus binnen. Ik moest me vasthouden aan de brancard, maar de wielen waren niet vastgezet, waardoor hij wegreed en ik mijn evenwicht verloor. In een reflex greep ik het plastic vast, dat op de grond gleed. Nu was het gezicht goed zichtbaar.

Ik slaakte een kreet bij het zien van het toegetakelde hoofd dat ik bijna niet herkende. De huid was zwartblauw en de ogen stonden open. Door het ontbreken van glans waren het net buttons die waren opgeplakt. Een pop die op een Halloweenparty voor de deur wordt gezet om iedereen de stuipen op het lijf te jagen.

'Oh, god, Mercedes…' fluisterde ik. 'Wat hebben ze met je gedaan?'

De tong lag als een zwarte prop in de open mond. Mijn blik gleed verder naar beneden, naar de arm, die er los naast lag. Alsof het een relikwie was, zoals de Egyptenaren die met de doden begroeven. Ik moest blijven kijken, vanuit een ziekelijke nieuwsgierigheid. Toen ik zag dat ook de benen losgerukt waren, ritste ik het ding snel dicht. Hier had ik ook moeten liggen, zo had het met mij ook af moeten lopen en als ik niet opschoot zou ik er ook zo bijliggen.

Ik rende de ruimte uit en de gang door. Angel moest zich in de andere fabriek bevinden, in het oude abattoir, en mijn richtingsgevoel zei me dat ik de grote ijzeren deur aan het eind moest hebben om daar te komen.

Door de toenemende warmte voelde ik dat ik in de buurt kwam. Het was alsof ik gevangen zat in een smeulende oven.

Boven de deur naar buiten hing een camera. Het plastic kapje ervan smolt langzaam en droop naar beneden als kaarsvet. De rook trok onder de deur door en deed me naar adem happen. De warmte was ondraaglijk aan het worden, zweetdruppels stroomden over mijn voorhoofd naar beneden. Door de verstikkende rook kon ik alleen nog maar hoesten. Ik kon er onmogelijk bij, dus rende ik terug naar de dodenkamer en trok de eerste brancard naar me toe. Hij was zwaar. Des te beter! Ik duwde de kar voor me uit, de gang door, richting de gloeiende deur. Ik stikte bijna door de dichte rook maar duwde de brancard uit alle macht van me af, tegen de deur aan. Er klonk een luide knal en de zak vloog van de brancard af, tegen de deur aan, die dicht bleef. Het plastic vatte meteen vlam en een geur van verbrand vlees vulde de hal.

'Oh, kut! Kut!' kermde ik.

De brancard was omgekieperd. Ik liep ernaartoe en probeerde het smeulende pakket op de grond te negeren. Ik duwde de brancard opnieuw zo hard ik kon tegen de deur, zette me met mijn voeten af en verloor bijna mijn grip. En toen ineens vloog ik vooruit. Een enorme steekvlam schoot naar binnen en ik gilde het uit. Ik wierp me op de grond en rolde wild heen en weer om de vlammen te doven. Mijn haren roken verschroeid, maar de geur werd overtroffen door de stank van verbrand vlees van het ding naast me.

Een seconde lang kon ik mijn ogen niet wegdraaien, het lag vlak voor mijn neus. Het moest een flinke vrouw geweest zijn. De lijkzak smeulde en kleefde als een rare pasta aan de figuur. Ze was zwartgeblakerd en ik wist niet of het van de lijkzak kwam of van het vuur dat om haar heen danste.

Het plafond kraakte en een deel ervan kwam naar beneden. Het kwam mij goed uit, Martin zou nu zeker denken dat ik dood was. Maar ik had kostbare tijd verloren en beelden van Angel schoten door mijn hoofd. Van hoe ze opgesloten in de koelcel om hulp schreeuwde. Was het al te laat? Ik sprong op en duwde met de hete brancard de deur verder open. Ik rende door het vuur heen, de pijn van de hitte in mijn voetzolen en verschroeide handen negerend. Weg bij deze fabriek en naar de enorme hal ertegenover, die ik herkende als het abattoir en waar het vuur nog niet zo hoog oplaaide. De deur was afgesloten met een zwenkarm, die ik omhoog duwde met een stuk metaal dat ik op de grond vond. Eenmaal binnen probeerde ik me te herinneren hoe ik bij de koelcel moest komen, terwijl ik Angels naam uitschreeuwde.

In de verte hoorde ik een alarm afgaan en ik meende ook het geluid van helikopters te horen, maar in plaats van naar buiten te rennen trok ik uit alle macht aan de deur van de koelruimte. Hij was te warm om vast te pakken, daarom had ik een doek om de hendel heen geslagen. Nog steeds voelde ik de hitte op mijn handen. Deze stekende pijn was lastig te onderdrukken, toch gaf ik niet op. Ik hoorde niets anders dan een rare brom achter de deur, alsof iets lag te wachten om te ontsnappen.

'Angel!' schreeuwde ik opnieuw.

Het doek smeulde in mijn hand en ik probeerde de pijn te negeren, wat steeds moeilijker ging. Mijn rechterhand brandde en ik rook mijn eigen vlees. Hoe ik ook trok, er was geen beweging in de deur te krijgen. Ik hoorde geluid, stemmen. Ze kwamen van achter me. In slow motion draaide ik me ernaartoe. Een brandweerman rende op me af, zijn armen wijd uitgespreid. Tranen stroomden over mijn wangen, of misschien waren het zweetdruppels. Ik wist het niet meer. Hij riep iets. Zijn mond ging open en dicht, en hij sprong net op tijd opzij toen een balk voor zijn voeten neerkwam. Het geknetter van vlammen en Angels kreten overstemden het geluid dat uit zijn mond kwam. Mijn benen begaven het en ik zakte in elkaar in zijn armen.

Toen ik bijkwam voelde ik een brandende pijn door mijn benen trekken. In paniek wilde ik opspringen, maar iets hield me tegen. Hoe ik ook worstelde, ik kwam niet los. Pas toen ik in de vriendelijke ogen van een onbekende vrouw keek, die over me heen gebogen stond, ebde het beklemmende gevoel weg. Ze glimlachte en knikte naar me, terwijl ze me vasthield.

'Alles komt goed. Je ligt op een brancard. De traumahelikopter staat klaar. Het is voorbij.'

Alle spanning stroomde mijn lichaam uit en ik verdween in een diepe droomloze slaap.

'Hé? Ben je er weer?'

'Lil…?'

'Jezus, wat heb je ons laten schrikken.'

Boven mijn hoofd druppelende vloeistof door een zakje dat aan een doorzichtig draadje verdween onder het laken. Alles om me heen was te licht, te schoon en te helder. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik geen pijn, geen verdriet, geen overlevingsdrang. Zo moest het zijn, de hemel. Maar daar was ik niet.

Mijn hoofd draaide ik een kwart slag, om mijn bezoek te negeren. Ik staarde uit het raam, naar de grauwe lucht, en knipperde met mijn ogen om het beeld helderder te krijgen.

'We zijn zo geschrokken,' herhaalde ze.

'Verdwijn…' Ik draaide me terug naar Lily-Rose en bedacht of ik uit mijn bed zou springen, het draad om haar nek zou binden en het strak aan zou trekken. Maar mijn lichaam was te zwaar en ik kreeg er geen beweging in. Als vanzelf trok ik mijn rechterhand onder het laken vandaan en stak met moeite mijn middelvinger omhoog. Het was een raar gezicht door het dikke verband dat er omheen getapet zat. Haar ogen werden groot en rode vlekken trokken tot hoog in haar nek.

'Ik weet alles en er komt een dag dat ik het jullie betaald zet.'

Tranen stroomden over haar wangen. 'Het spijt me zo, Evy. Ik wist niet dat ze zo ver zouden gaan.'

'Wat was het? Geld?'

Ze sloeg haar handen voor haar ogen. 'Ik wilde niet…'

Maar ik liet haar niet uitpraten. 'Opdonderen. Jullie hebben mijn leven verpest.'

Ik balde mijn linker vuist,  pakte het knopje naast mijn bed en drukte er nerveus op. Meteen kwam er een zuster aangesneld. 'Wat kan ik voor je doen?'

Ik wees op Lily-Rose. 'Weg, ze moet weg. Voordat ik dit draad om haar nek…'

'Rustig, mevrouw Meyer. Ik denk dat je beter kunt gaan,' zei de zuster tegen Lily-Rose en ik hield de tranen van woede in mijn ogen opgesloten tot ik zeker wist dat ze vertrokken was.

De zuster verving het zakje boven mijn hoofd en trok het laken opzij. Ze controleerde het verband dat blijkbaar ook om mijn benen gewikkeld was. 'Wil je nog iets tegen de pijn?'

'Nee,' snikte ik.

'Je ouders zijn net weg. Ik zal ze laten weten dat je aanspreekbaar bent.'

'Is goed.'

'Blijkbaar heeft je vriendin je wel wakker gekregen.'

'Dat was niet mijn vriendin. Hoelang ben ik hier al?'

De zuster glimlachte en gooide het oude zakje in een pedaalemmer. 'Een dag. Je hebt uren achter elkaar geslapen. Dat had je vast nodig. Na wat ik allemaal over je op tv heb gezien is het niet verwonderlijk.'

'De brand was aangestoken om sporen te wissen.'

'Echt? Dat vertelden ze niet op het nieuws. Zal ik rechercheur Miller naar binnen roepen? Dan kan je het hem vertellen. Hij wacht al een tijdje in de hal.'

'Ja.' Ik knikte.

'Oh, eigenlijk mag ik het je niet zeggen - dat zou de dokter moeten doen - maar de brandwonden aan je benen zijn eerstegraads. Je hebt vast een engel die over je waakt!' Ze knipoogde en verliet de kamer.

'Een engel die over me waakt,' fluisterde ik terwijl ik een traan wegslikte.

Vrijwel meteen kwam er een lange man binnen. Hij was niet veel ouder dan ik, ik schatte hem achter in de twintig. Hij zag er niet uit als een rechercheur. Hij droeg een leren jack en had één lange zwarte lok, die voor zijn ogen hing. Hij kwam me vaag bekend voor.

'Jij bent van het moordonderzoek op Sharon,' fluisterde ik.

'Dat klopt, mevrouw Meyer.'

'Zeg maar Eve.'

'Prima.' Nerveus liep hij heen en weer naast mijn bed. 'We denken dat er een connectie is tussen de Fuller zaak en dit slagveld. Daarom hebben we een paar vragen. Mevrouw Sanchez wees ons eerder op het feit dat jij onbedoeld betrokken bent geraakt bij dit netwerk.'

'Oh god, Mercedes…' fluisterde ik. 'Ze praatte te veel. Daarom hebben ze haar gedood.' Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen. 'Ik was zo blind en stom!'

Miller pakte een klapstoel en nam plaats naast mijn bed. Hij keek me onderzoekend aan en overhandigde me een tissue, waar ik dankbaar gebruik van maakte.

'I-ik heb haar gezien. V-voor de brand. En ook… anderen.' Ik rilde.

Miller knikte en pakte zijn blocnote en een pen. 'Bezwaar als ik alles opneem?'

Ik schudde mijn hoofd en meteen greep hij in zijn zak naar een dictafoon, drukte de knop in en zette hem op het bijzettafeltje naast mijn bed.

'Denk je dat je in staat bent om vragen te beantwoorden, mevrouw Meyer?'

Ik knikte. 'Ja.'

'Wat we hebben aangetroffen op IRC is onvoorstelbaar en we hopen dat jij ons wat antwoorden kunt geven.'

'IRC?'

'Industrial Riverbed City, het verlaten industrieel complex waar we je hebben gevonden. Blijkbaar niet zo verlaten als we dachten.'

'Dat kun je wel zeggen.'

'Er zijn experts aan het werk op dit moment. Wat ze vinden is een slagveld. Het identificeren van de slachtoffers zal veel tijd in beslag nemen door de aard van de verwondingen.'

'Verbranding.'

'Ja.'

'Ik heb geluk.' Het klonk alsof dat niet zo was.

'Dat kan je wel zeggen. Wat is daar in vredesnaam allemaal gebeurd?'

Waar moest ik in godsnaam beginnen? Ik haalde diep adem en staarde opnieuw door het ziekenhuisraam naar buiten. De grauwe lucht had plaatsgemaakt voor een grijsblauwe lucht met hier en daar voorbijtrekkende wolken. Ik zag vliegtuigen in de verte, ze trokken dikke witte strepen achter zich aan, kriskras over elkaar. Als een raster - of misschien eerder als een spinnenweb - dat de blauwe lucht erachter gegijzeld hield. Mijn mondhoek trilde toen ik alleen nog maar het immense web zag en de rest eromheen vervaagde.

'Prooi…' fluisterde ik.

EPILOOG

Bladeren vielen met de snelheid van het licht naar beneden. Ik staarde omhoog, tussen de boomtakken door die hun armen uitstaken om de sneeuw vast te houden. Naar de witte wolken, waaruit de vlokken geklopt leken te worden. De ijzige kou brandde op mijn met kokosolie ingesmeerde lippen. Ik stak mijn tong uit om de vlokken op te vangen. Het was een heel andere wereld hier, ook al was het nog geen uur vliegen van Heathrow vandaan, en waren er pas vijf maanden verstreken.

Ik wandelde met de onstuimige retriever pup door de Warnsborgse bossen, vlak bij mijn ouderlijk huis. Opnieuw pakte ik een tak op en de jonge hond blafte enthousiast naar me.

'Af…' Ik glimlachte.

Toch kon ik niet genieten van deze nieuwe witte wereld, met de herinneringen nog zo vers in mijn geheugen. Sinds ik in het ziekenhuis was beland waren mijn ouders niet meer van mijn zijde geweken. Ze vertelden me dat ze dagen in Engeland waren geweest en de politie achter de broek hadden gezeten over de zaak. Dat agent Miller had gesproken met Justin en dat ze zo arrestaties en invallen hadden gedaan. Niemand vroeg me of ik de waarheid wel sprak na de vrijlating van Martin Dumont. Blijkbaar had hij een ijzersterk alibi en daar had ik rekening mee gehouden. Zelfs Justin vroeg zich niet af waarom ik loog. Hij herhaalde steeds dat het hem speet dat hij niet meteen naar de politie was gegaan en ik kalmeerde hem en probeerde hem uit te leggen dat het zijn schuld niet was. Dat ze hem niet serieus hadden genomen als hij met zijn stripboeken aan was komen zetten. En dat ik dankbaar was dat hij nu samenwerkte met Miller om de strips te ontcijferen en zo achter de netwerken binnen het darknet te komen. Hij vertelde me trots dat hij cijfercombinaties had gevonden in de strips, die naar servers verwezen, en dat ze zo achter de adressen waren gekomen. Het interesseerde me eerlijk gezegd weinig.

Mijn ouders hadden mijn terugvlucht geregeld en een nieuwe pup voor me gekocht, om mijn pijn beter te kunnen verwerken. Dat had Roger den Hoeve - onze huis psychiater - geadviseerd. Vrijwel meteen na mijn verhuizing was ik hem vaker gaan bezoeken en het was nu bijna weer als daarvoor. Tweewekelijkse gesprekken, om al mijn opgelopen trauma's te verwerken, of een plaats te geven, zoals hij dat noemde. Vreemd genoeg leken ze er juist erger door te worden. Tevreden staarde ik in de verte, naar de wereld gehuld in een eenzame steriele laag, zoals in het Royal London Hospital waar ik een week had gelegen.

Vandaag wilde ik Roger niet spreken. Eigenlijk nooit meer. Als hij ooit te weten zou komen dat... Ik schopte een hoopje sneeuw weg, waardoor Cookie enthousiast heen en weer begon te rennen. Ik gooide de tak van me vandaan en de hond rende er kwispelend achteraan.

'Je moet er juist over praten.'

'Nooit.'

Ik keek achter me, naar de verse sporen in de sneeuw. Alleen de kleine afdrukken van Cookie en de grotere van mij waren te zien.

'Oh, Eve...'

'Ik hoor je niet.'

'Jawel, anders zou je niets zeggen.'

Een ijskoude vlaag leek me in mijn nek te grijpen. 'Angel, alsjeblieft.'

Dat lachje weer. Hoog en hysterisch. 'Die medicijnen werken niet.'

'Nee. Blijkbaar niet.'

Cookie kwam terug en legde de stok naast me neer. Hij ging zitten en blafte enthousiast naar iets wat ik niet kon zien.

'Cookie ziet me ook.'

Ik haalde mijn schouders op en gooide de stok opnieuw. Dit keer zo ver als ik kon.

'Ik heb vandaag niets geslikt.'

'Met opzet.'

'Ik dacht dat het beter ging.'

'Het gaat nu toch ook beter?'

'Ja,' zuchtte ik. 'Misschien wel.'

De hond rende voor me uit en was in zijn enthousiasme zijn stok helemaal vergeten. Ik pakte hem op en liep langzaam achter Cookie aan. 'Waarom ben je hier echt, Angel? Waarom achtervolg je me?'

Ik kende haar antwoord al.

'Je hebt me nodig zolang je alles blijft ontkennen. Waarom heb je ze voorgelogen? Dokter Roger, agent Miller. Het knaagt aan je, het verteert je, daarom kan je het niet loslaten. Ook al doe je alsof er niets is gebeurd.'

Ik gromde geïrriteerd. Blijkbaar dacht Cookie dat ik het tegen hem had, want hij kwam weer enthousiast naar me toe en rende kwispelend om de plek heen waar Angel stond.

'Je weet waarom. Als ik zijn naam bij Miller had genoemd, had ik het hem niet betaald kunnen zetten. Ze hadden hem laten gaan, dat weet ik zeker. Zulke gasten laten ze altijd gaan. Dat kon ik niet toestaan. Zeker niet na wat hij jou aan heeft gedaan.'

'Je voelt je schuldig over mijn dood.'

'Ja.'

'Vergeef het jezelf.'

'Ik ben bang, Angel. Wat als ze erachter komen?'

'Denk je nu echt dat ze weten dat jij het was? Die arme getraumatiseerde studente… Niemand zal je verdenken. Wat je deed was poëtisch, een ode aan mij. Daarom ben ik hier, toch?'

'Ik heb nog iets af te maken,' zei ik zacht. 'Het is nog niet voorbij. Niet voordat…'

'Ja, ik weet het,' viel ze me in de rede.

Ik snoof de ijskoude lucht op en kon een lachje niet onderdrukken toen een oude mevrouw me passeerde en langs me heen keek alsof ze me niet zag.

'Ze denkt dat ik in mezelf praat,' lachte ik iets verderop. 'Roger denkt dat het posttraumatische stress is. Weet je dat mensen dan rare dingen gaan zien? Soms loopt fictie en realiteit in elkaar over.' Ik keek haar lang aan.

'Wat doet dat ertoe, Eve? Het gaat om jou.'

Ik lachte, hardop deze keer. 'Het gaat om mij.'

'Je praat tegen mij omdat je het niemand anders kunt vertellen.'

'Ik had geen keus. En hij had het verdiend.'

'Je liegt jezelf voor.'

'Hou erover op, Angel. Dat jij hier nu bent komt door die stomme nieuwe therapie. Die verdomde hypnotherapie. Ik zeg die alternatieve kutbehandelingen meteen af.'

'Dit blijft tussen ons.'

'Natuurlijk, Angel. Als Roger erachter komt dan weet ik zeker dat ik opgesloten word in die kliniek waar ze het over hadden. Ze zullen me vol medicijnen stoppen, zodat ik de rest van mijn leven slijt als een zombie.'

'Maar het voelde goed, toch Eve?'

'Beter kan bijna niet.'

Ik glimlachte toen ik voor me zag hoe ik drie weken geleden de molotovcocktails weggooide en het enorme schip op liet lichten. Hoe ik me had verstopt achter de containers en emotieloos toekeek hoe brandende mensen overboord sprongen. Ik had gewacht tot ik Martin herkende. Tot hij aan wal kroop. Ik had een fles voor hem bewaard. Me gehuld in zwart, als een ninja, zodat ik onzichtbaar was in het donker. Hij had geschreeuwd toen de fles hem raakte en ik had genoten van elk moment toen hij de nachtelijke omgeving verlichtte als een fakkel.

'Je vraagt je af of je ziek bent, of niet Eve?'

'Niet ziek. Gewetenloos. Ze sliepen toen ik het vuur aanstak. Ik ben net zo erg als Martin.'

'Het geeft niet, Eve.'

'Ik genoot er zelfs van.'

'Dat mag.'

Ik knikte. 'Het voelde bijna… het voelde zo goed.'

'Het spel is ook nog niet uit,' fluisterde Angel. 'Zolang Joy en Lily-Rose nog leven…'

Ik gniffelde bij het idee wat ik met ze zou doen. 'Alles op z'n tijd, Angel en die tijd staat vast.' Ik trok het vliegticket uit mijn jas en aaide bijna liefkozend over de bestemming en de vluchtdata.

'Je gaat weer terug?'

Angel kende het antwoord en ik reageerde niet. Cookie ging in de sneeuw zitten en blafte naar me. Ik wist ondertussen dat het een teken was dat hij er genoeg van had. Dus draaide ik me om en volgde onze sporen in de sneeuw.

'Toch ben ik bang, Angel. Ik weet soms niet meer wat echt is en wat niet. Soms, heel soms denk ik zelfs dat jij er nooit was. Dat ik je gewoon heb verzonnen. Dat ik alles wat we samen doorstonden heb verzonnen. Ik denk het steeds vaker, Angel. Ik kan het gevoel dat ik al die tijd helemaal alleen was niet onderdrukken. En ik snap niet meer hoe ik het overleefd heb.'

'Sharon…' fluisterde Angel.

Kippenvel trok over mijn lichaam bij het horen van die naam, de naam die ik dacht begraven te hebben. Mijn echte herinneringen kwamen weer naar boven.

'Ja, Sharon,' herhaalde ik. 'Sharon…'

'Het is het activeringswoord van je hypnose. Weet je nog? Hij hoeft die naam alleen te zeggen en jij staat onder zijn controle.'

Met een schok kwam het binnen. Mijn hart begon te bonzen en ik zag alles aan me voorbij trekken, als in een slechte film.

'Godverdomme, ik weet het weer. Hij was het… hij was het de hele tijd al, Angel!'

Het bleef stil.

'Angel?'

Ze was er niet meer, precies zoals de keren ervoor. Opgenomen in het luchtledige, van het ene op het andere moment. Ik had haar ook niet meer nodig. Vanaf dit punt had ik niemand meer nodig, niet nu ik het me herinnerde, zo scherp dat ik zelfs de kleinste details nog wist. Zoals het mes met het gouden handvat waarmee Sharon opengehaald werd. Hoe ze daar op het bed lag. Hoe ik toekeek. Bewegingloos. Apathisch, onder invloed van de hypnose. "Dit gaan we ook bij jou doen als je niet meewerkt aan Net X. Jij speelt mee, Eve, anders lig jij straks ook hier." De hand die zich daarna aan me vergreep en me dieper onder hypnose bracht. En zijn stem, steeds herhalend: "Angel" en daarna "vergeet Sharon".

Trillend trok ik mijn mobieltje uit mijn zak en drukte zijn nummer in.

'Met Evelyn Meyer. Ik wil de afspraak afzeggen.'

'Ogenblikje,' zei de secretaresse.

Een geklik. Ik werd doorverbonden.

'H-hallo Roger,' zei ik voordat hij zijn mond open kon doen.

'Je kunt de hypnotherapie niet zomaar stopzetten, je hebt geen idee wat de consequenties kunnen zijn.'

'Jawel, Roger. Ik weet precies wat de consequenties zijn.'

'Angel…' zei hij monotoon.

'Ik ken je geheim,' zei ik koel. 'Ik weet alles. Het werkt niet meer.'

'Hè? Hoe…? Eve, laten we er rustig over praten, alsjeblieft.' Het klonk alsof hij een aardappel in zijn keel had zitten.

'Nee. Ik ben je nepherinneringen zat. Verdomme, ik praat hier in een bos met Angel. En nu pas zie ik het. Angel, zo heb jij haar genoemd, toch Roger? Had je haar niet anders kunnen noemen? Dit was wel erg doorzichtig. Angel is de activering voor mijn hypnose. Zoals je me eerst Sharon gaf, die je met de moord uitwiste. Angel heeft nooit geleefd, of wel?'

'Eve… luister alsjeblieft… de hypnotherapie…' hijgde Roger.

'Nee. Ik ben klaar met luisteren. Jij geeft me herinneringen en dromen die niet kloppen. Zoals de eerste therapie die ik van je kreeg, waarbij ik verkracht werd? Dat was niet echt, hè Roger? Waarom fluisterde je het me in? Om me gek te krijgen? Het was allemaal nep, mijn nachtmerries zijn door jou ingefluisterd, het was een toneelspel, om mij in de ultieme realityshow te plaatsen, in jullie zieke uitzendingen. Ik weet alles weer. Jij wist van het huis en je kende Joy. Daarom betaalde ik zo weinig huur. Ik was prooi, toch, Roger?'

'Je kunt niet…'

'Wat? Dacht je nu echt dat ik het voor altijd zou vergeten? Dat je mijn herinnering aan die avond kon stelen? Jij was het op de Net X. Jij hebt Sharon vermoord. En waarschijnlijk hebben jullie dat samen zo afgesproken voor jullie zieke klanten. Ik deed al mee als deelnemer tijdens je hypnosesessies in Nederland, is het niet? God, wat was ik naïef. Maar ik beloof je één ding, Roger…'

'Evy…'

'De Evy die jij kent is dood. Net als jij binnenkort…'

'Nee. Alsje…'

Ik liet hem niet uitpraten, ik drukte hem weg en blokkeerde zijn nummer. Een oude man met een poedel passeerde me, hij knikte en wenste me een mooie middag. Vriendelijk groette ik hem terug. Het stopte met sneeuwen en in de verte zag ik de drukke weg die ik over moest steken om in het woongebied te komen. 

'Cookie?'

De hond reageerde meteen. Hij kwam naast me staan en ik deed zijn halsband om.

'Brave hond.'

Terwijl ik wachtte op een kans om over te steken, hoorde ik een stem achter me roepen. Ik keek niet om, maar klemde mijn vliegticket stevig vast.

'Nee Angel. Dit moet ik alleen doen,' fluisterde ik en ik stak de weg over.