SCHIM

LYDIA VAN HOUTEN

Eerste druk april 2020

Copyright © 2020 Lydia van Houten

Copyright © 2020 Kabook Uitgevers

Omslagontwerp Albadoro Publishing

Omslagbeeld iStockphoto

Kabook Uitgevers is een imprint van Kabook Publishing

Voor meer informatie kijk op: www.kabook.nl

Namen, personages, bedrijven, plaatsen, evenementen, locaties en incidenten zijn ofwel de producten van de verbeelding van de auteur of worden op een fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of dood, of feitelijke gebeurtenissen is puur toevallig. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Proloog

Denise Donalds rende door het duister van de nacht over het strand, half struikelend over haar eigen benen. De zwoele zeewind waaide om haar gezicht. Haar ademhaling was luid en oppervlakkig, haar handen gevouwen tot vuisten om extra kracht te zetten bij het klimmen. Het drassige zand trok haar blote voeten naar beneden. Haar angst voor wat ging komen hield haar gaande.

In gedachten ging ze terug naar de vier vreselijke dagen in gevangenschap. Wat was het stom geweest om hem te vertrouwen en met hem mee te gaan. Het begon als een sprookje, maar eindigde in een nachtmerrie, tot ze een uur geleden aan hem was ontsnapt. Maar hoe lang nog? Ze wist dat haar slappe benen het snel zouden begeven. Hij zou haar inhalen.

Iets in haar ooghoek haalde haar uit haar concentratie. Haar linkervoet kwam scheef neer en ze struikelde voorover. In een fractie van een seconde realiseerde ze zich dat ze niet verder kon: een stekende pijn trok vanuit haar enkel omhoog, tot in haar kuit. Op handen en knieën drukte ze zich omhoog, kroop nog een paar meter door het natte zand en zakte ten slotte uitgeput in elkaar. Tranen vloeiden over haar wangen en smolten samen met het zeewater dat haar de baai in probeerde te trekken.

Ze meende hem te horen boven het geruis van de branding uit. Zijn diepe ademhaling was dichtbij.

'Je hebt gewonnen,' fluisterde ze tegen de donkere schaduw die zich over haar heen boog.

Hij greep haar haren vast en ze gilde het uit.

'Nee hoor, lieverd,' grijnsde hij terwijl hij langs zijn lippen likte. 'We zijn pas net begonnen.' 

Hoofdstuk 1

'Stop!' De dikke regisseur drukte zijn sigaar uit in de kristallen asbak die hij met zijn andere hand vasthield. Hoofdschuddend zette hij het ding in de lege stoel naast hem en schoof langzaam naar voren in de roodsatijnen zetel. Hij vouwde zijn handen onder zijn kin en keek met zijn kleine ogen naar het theaterpodium van Midtown West Broadway, waar Mason Robins onrustig afwachtte. 'Je ziet bleek. Gaat het wel goed? Of is het omdat je nerveus bent?'

Mason balde zijn vuisten en klemde zijn kaken op elkaar. Dit gaat niet goed. Lennard stelt een strikvraag. Ondertussen wist hij hoe een afwijzing verliep.

'Nee, ik speel dat ik nerveus ben,' loog hij en hij glimlachte, op een ingehouden manier. Hij sloeg zijn armen over elkaar en hief zijn kin. Mason hoopte dat zijn nieuwe houding datgene uitstraalde wat de regisseur zocht: een krankzinnige maniak met narcistische trekjes. Precies zoals in het script stond.

Lennard Mills schoof in zijn stoel heen en weer en schraapte zijn keel. 'Mason, sorry, maar dit is… ik weet het niet. Het is niet…'

'Luister,' onderbrak Mason hem. 'Je weet dat deze rol mij op het lijf geschreven is. Toe, kom op!'

Het zweet liep van zijn voorhoofd. In het felle licht van de spotlights tuurde hij met samengeknepen ogen in de zaal voor hem, naar de vadsige man op de voorste rij.

Ik ben niet goed genoeg. Ik, Mason Robins, ben niet meer dan een oplichter. Verdomme. Ik zou hier niet moeten staan. Die klote spotlights.

Lennard Mills schudde zijn hoofd. 'Ik zie het niet voor me, Mason. Het is iets anders, dat karakter. Rauwer, snap je? Jij, jij hebt iets… hoe moet ik het zeggen? Ik bedoel, je rol als Jersey was fantastisch, maar dit… dit klopt niet. Sorry, ik kan je deze lead niet geven.'

'Rauwer? Dat kan ik! Kom op, ik heb deze rol echt nodig. Ik kan mijn baard laten staan? Geef me wat meer tijd, dan geef ik je alles wat je wil. En meer.'

'Sorry, nee. Volgende keer beter, Mason.'

'Wacht. Ik probeer het opnieuw. Ik kan het echt beter.'

Mills schudde zijn hoofd en stond op. 'Jij bent hem niet.' Hij liep de zaal uit, maar draaide zich bij de deur nog eenmaal om. 'Mijn lunchafspraak met Stan kan niet wachten. Onze productiemaatschappij gaat samenwerken met Spellman Enterprises. Sorry Mason. Vraag Betty je onkosten te vergoeden. Zeg dat ik je lunch betaal. Voor de goede ouwe tijd, toch?' Hij zwaaide met de papieren in zijn handen en verdween door de deur.

'Godverdomme. Goede ouwe tijd,' vloekte Mason. Hoewel hij net drieëndertig was geworden, voelde hij zich op dit soort momenten achter in de vijftig. Vermoeidheid overviel hem. Hoeveel uur had hij vannacht geslapen? Hooguit drie uur? Zoals zo vaak de laatste weken. Zijn gedachten dwaalden af, tot hij zich herinnerde dat hij de nacht voor gisteren door was gekomen met het voor de zoveelste keer lezen van Aznahabi's boek: Transdimensionetics, ontketen de buigende realiteit. Wat stond daar ook weer in? Diep in- en uitademen. Alleen positieve gedachtes toelaten…

Getril in zijn broekzak trok hem uit zijn overpeinzingen. Mason haalde zijn mobieltje tevoorschijn.

'En?'

'Hé Alex. Nee, het is niets geworden.'

'Kut zeg. Waarom niet?'

'Hij zocht een rauwer type. Overtuigender.'

'Spijtig. Maar ik heb misschien iets anders voor je. Een reclamespot, en ik wil je…'

'Nee. Absoluut niet. Je weet hoe ik daarover denk,' interrumpeerde Mason zijn agent.

'Laat me uitpraten. Ik weet het, je bent een kunstenaar, en bla bla bla. Luister even naar me. Het is van de producenten van je tweede film. Misschien is dat het opstapje dat je nodig hebt, waardoor je makkelijker binnenkomt bij een andere film. Ik heb gehoord dat ze plannen hebben voor een vervolg. En je gezicht is dan vaker op de tv.'

'Vergeet het, Alex. Je weet waar ik naartoe werk. Als ik zomaar alles aanneem, kom ik nergens. Ik ben verdomme een artiest, maar jij wilt mij alleen commerciële shit verkopen.'

Hij hoorde Alex diep zuchten en wist wat hij ging zeggen: wat hij de laatste maanden steeds opnieuw vertelde. Mason kon het dromen. Er zijn geen meesterwerken, geen echte kunstenaars en artiesten, wees blij met de rollen die je aangeboden krijgt. Wees niet zo eigenwijs, zo wil niemand met je werken.

Maar dit keer zei Alex niets. De stilte was beangstigend.

'Alex?' En toen hij nog steeds niets zei: 'Ik heb nagedacht over wat je me vorige week voorstelde. Is die rol nog beschikbaar?'

'Dat was een week geleden, ze hebben Christopher Ricks al gecast voor die serie. Iedereen weet hoe jij over die Giant Originals denkt. Daarom vraag ik je - nee, ik smeek je: vergeet wat je jezelf wijs hebt gemaakt. Niemand krijgt tegenwoordig de drama's die jij zoekt. Shakespeare is uit! Jij bent geen artiest, Mason. Je moet denken als een verkoper, en wachten op iets dat nooit gaat komen is verspilling van mijn tijd. Dus pak wat je nu nog pakken kunt. Het is entertainment, man, geen hogere wiskunde. Je moet regels uit je hoofd leren en dat is het. Ik hoorde van je vrouw dat ze tegenwoordig ook geen rollen meer krijgt.'

'Laat Naomi erbuiten.'

'Ze staat er niet buiten. Ik moet huur betalen, jij ook. Denk aan je gezin, aan Maggie en Naomi.'

'Ja, natuurlijk, en ik denk ook aan jouw Lamborghini.'

Alex liet nog een diepe zucht horen. 'Die moest ik verkopen.'

'Echt? Dat spijt me, man.'

'Ja, de rekeningen lopen op.'

'Het komt vast wel goed.'

'Dat betwijfel ik.'

'Ik weet het zeker. Je moet positief blijven.'

'Positief? Sinds jij dat boek van die goeroe las, heb je iedereen om je heen meegetrokken in je armoedige zooi. Die rare sekte, daar is niets positiefs aan. Niets!'

'Aznahisme is een filosofie, een levenskunst, maar zeker geen sekte.'

'Levenskunst? Die Naguru Aznahabi verkoopt miljoenen boeken met zijn spirituele sciencefictionshit. Van Paula Riggins hoorde ik dat hij een miljoenendeal sloot met Markx Publishing House. Filosofie, welnee man. Die man lacht z'n lul uit z'n broek, het is gewoon een gladde praatjesmaker. Een regelrechte zakenman, een geweldige marketeer en verkoper! Ik zou hem moeten vertegenwoordigen.'

'Naguru Aznahabi geeft spirituele verlichting, hij is geen oplichter.'

'Spirituele verlichting mijn reet, Mason. Die man woont in een fucking villa dankzij die verlichtingsonzin en al die mensen die erachteraan lopen.'

'Je snapt het niet.'

'Leg het me uit. Want wij zitten aan de grond.'

'Het gaat niet alleen om geld, Alex.'

'Niet? Natuurlijk wel. Die goeroe waar jij die spirituele onzin vandaan haalt staat al weken op nummer één op de New Yorkse bestsellerslijst. Natuurlijk maakt geld hem geen reet uit, hij zwemt erin. Maar jij? Jij solliciteert naar een rol als dakloze. Als jij deze opdracht niet aanneemt, ben ik klaar met je en dat is niet goed, niet voor jou en niet voor mij. Kom op, na alles wat we samen hebben doorstaan. Pak die commercial aan. Ze betalen goed en wat heb je te verliezen?'

Mason wist het antwoord niet, en met een 'Ik zal erover nadenken' drukte hij Alex weg.

'Jij bent geen artiest, Mason. Je bent geen kunstenaar. Je bent nep, iemand die zijn ziel verkoopt voor geld,' fluisterde hij tegen zijn schaduw op de houten vloer.

Dat is wat ik ben. Vlak. Plat. Een tweedimensionaal karakter op andermans schaakbord, een schaduw op andermans witte doek. Balancerend tussen lichte en donkere vlakken. Een grap. Niets meer, niets minder.

'Lieverd? Ben je nog hier?' Vanuit de coulissen kwam Betty in een krappe tijgerprintjurk op hem afgestapt. Haar lange rode haren en goedgevormde figuur deden haar knapper lijken dan ze van dichtbij was.

Met een klapper in haar handen kwam ze naast hem staan. Ze verstikte hem met haar nootachtige parfum.

'Hallo, Betty. Afgevallen? Je ziet er goed uit.'

'Ja? Dank je, schat. Ik kon niet anders dan luisteren tijdens je auditie en ik heb me in moeten houden. Lennard kan echt een ongevoelige zak zijn soms. Anders dan jullie empathische en hoogsensitieve kunstenaars.' Ze leunde dichterbij, lachte haar witte tanden bloot waar nog een veeg rode lippenstift op zat, en streek op een verleidelijke manier door haar felrode haar.

'Kunstenaar? Echt? Dat is lief van je. Dank je, Betty.'

'Natuurlijk.'

Mason schudde zijn hoofd. 'Ik weet het gewoon niet meer.'

'Ach, schat! Die domkop van een Lennard… Hij walst over iedereen heen en kan geen rekening houden met andermans gevoelens. Hij snapt dat gewoon niet.'

Mason knikte.

'Laat ook maar. Ik regel het wel. Weet je, Naomi is een gelukkige vrouw. Wie wil er nou niet met Mason Drake getrouwd zijn? Hoe lang zijn jullie nu al een paar? Is het vijf jaar?'

'Acht jaar.'

Ze boog voorover, waardoor haar boezem bijna uit haar jurk sprong. 'Acht jaar alweer?' Ze zuchtte diep. 'Je weet wat ze zeggen, hè? Na zeven jaar komt de sleur erin. Ik ben een groot fan van je. Zoals je Jersey speelde… geweldig.'

Mason wist waar dit gesprek naartoe zou gaan. Hij had de rol zo goed op het doek gezet dat alle vrouwen geloofden dat hij echt die Don Juan was.

Hij klemde zijn kaken op elkaar.

'Ik weet zeker dat Lennard een grote fout maakt,' ging Betty verder. 'Die persoon in het script is je op het lijf geschreven. Ik zie zulke dingen, jij bent hem gewoon. Wacht…' Ze opende haar klapper, trok er een bundel papieren uit en drukte ze zowat in zijn gezicht. 'Hier, ik heb het hele script van de film. Weet je wat? Neem het mee, lees het door, leef je in en dan overtuig je Lennard volgende week dat die rol echt voor jou is.'

'Dank je wel, dat is erg lief van je.'

Betty knikte, trok een mobieltje uit haar zak en begon druk te typen. 'Voilà. Opgelost. Ik heb dinsdagmiddag een afspraak voor je ingepland. Maar goed dat ik zijn persoonlijke assistente ben, hè? Niet opgeven, Mason.'

'Ik weet niet hoe ik je ooit kan bedanken.'

'Geen dank, schat. Bedank me als je die rol krijgt. Je weet wat ik bedoel.' Ze glimlachte veelbetekenend. 'Een tip. Ik heb het gelezen en het kruipt echt onder je huid, dat type dat Lennard voor ogen heeft. Je moet diep gaan.' Ze liet een knipoog vallen.

'Dat kan ik wel.'

'Mooi. Lennard had het over onkosten en een lunch?'

Mason humde instemmend.

'Ik kan er een bijzondere lunch van maken? Kaviaar, champagne…' Nog voor Mason kon reageren schoof ze haar hand over zijn Levis, en stopte bij zijn kruis. 'Oesters.'

Mason zei niets. Hij schudde alleen zijn hoofd.

'Ik heb verhalen gehoord, Mason, maar dat is zeker verleden tijd?'

'Sorry, Betty. Ik ben een andere man nu.'

Ze haalde meteen haar hand weg en zuchtte diep. 'Ja, ja, ik snap het. Het is anders na die moeilijke periode, toch? Een miskraam maakt altijd indruk.'

'Wat? Nee, hoe bedoel je? Je moet die roddelbladen niet geloven, Betty. Ik ben gelukkig getrouwd en heb een prachtige dochter.'

'Dat heb ik niet uit de roddelbladen, hoor, en ik ben erg blij voor je dat het goed gaat met, eh…'

'Maggie.'

Ze trok opnieuw een brede glimlach en haalde een portefeuille uit haar tas waar ze een paar dollarbiljetten uit trok.

'Honderdvijftig dollar,' zei ze vlak.

'Oké, dank je.' Mason pakte het geld aan zonder te tellen.

'Ik lees geen roddelbladen, allemaal rommel. Maar mocht je willen weten uit welke bronnen ik het dan wel heb…'

'Uit welke bronnen heb je dat dan?' bromde Mason afwezig.

'Nou, jij bent lid geworden van Aznahabi's cult, toch? Jeffrey, mijn neef, is ook lid van die sekte. Hij weet alles van iedereen, omdat hij achter de schermen alle gevoelige informatie van de leden opslaat op de servers daar. Dat vertelde hij me ook. Weet je dat hij daarvoor een wetenschapper was? Te zot voor woorden. Nu laat die gek zijn baard staan en zijn haar groeien, en hij loopt rond in een witte jurk. De hele dag mediteren, zingen en zwijgen. Dat is toch niet normaal? Triest hoe makkelijk mensen te manipuleren zijn. Er hoeft maar iets te gebeuren…' Ze knipte in haar vingers. '… of ze zoeken houvast in onzinnige dingen. Praatjes, tsjakka, drugs snuiven en chakra's zingen, of hoe dat ook gaat, en voilà!'

'Ik ben geen lid.' Mason voelde zijn mondhoek vertrekken.

'Niet? O, wat raar. Jeffrey wist mij te vertellen dat hij je naam hoorde vallen. Nou ja, hij ziet ze vliegen, dat is duidelijk.'

Mason trok zijn rechterwenkbrauw op.

'Ik zeg het je, verknipt zijn ze. Totaal verknipt en krankzinnig.' Betty draaide met haar wijsvinger om haar slaap en liep heupwiegend weg, Mason achterlatend met het script en zijn vlakke schaduw, die zich steeds verder uit leek te strekken.

'Krankzinnig…' echode het na.

Hoofdstuk 2

Naomi's stem klonk hoog en hysterisch. Ook al wilde Mason haar geruststellen, hij wist dat er maar één ding op zat als zijn vrouw zo tekeerging: de straten van Manhattan verkennen.

'… en de huur, Mason. Boodschappen. Maggie heeft kleding nodig. Hoe moeten we…' Hij liep weg van het geschreeuw en trok zijn jack van de kapstok. Hij wierp een blik op de spiegel, streek de lok voor zijn ogen weg en knikte.

Het komt goed, Mason. Alles komt goed, fluisterde het spiegelbeeld hem toe.

Vanuit zijn ooghoek viel hem een kaartje op met grote schreeuwerige letters erop, achter hem op de grond, half onder het schoenenrek.

Wildclub, for special members only

Nieuwsgierig draaide hij het visitekaartje om. Hij las het adres en wist dat het niet echt ver was, maar wat deed het in zijn gang?

Hij stak het kaartje in zijn jaszak, aaide Ariel over haar kop toen die zich kwispelend tussen zijn voeten door duwde, en gooide de deur van zijn woning achter zich dicht. Buiten, in de verstikkende warmte van de straten van Manhattan, doemden de torenhoge gebouwen op. De drukte en de gekte van de megastad maakten hem rustig. Het geraas, de hectiek van het verkeer, het geschreeuw, getoeter, ronkende motoren, de opdringerige fietskoeriers die zich als kakkerlakken overal doorheen manoeuvreerden, de reclameborden die aan de gevels heen en weer bewogen: Koop dit! Koop dat!

Mason zuchtte. Ook al was het pas drie uur in de middag, voor hem voelde het als middernacht. Zijn zoveelste slapeloze nacht had zijn ritme en tijdgevoel verstoord.

Hij sloeg rechts af bij Broadway en wandelde met ferme passen tot de hoek, waar hij de drukte van het verkeer achter zich liet en de gezellige Grand Street vol levendige horeca en bloemenzaken in wandelde. Een gele taxi sneed Mason de pas af toen hij over wilde steken en kwam al toeterend tot stilstand. De chauffeur zwaaide vriendelijk, maar nog voor hij het raampje open kon draaien, stapte Mason van de weg af.

'Hé, Mason! Mason Drake?' hoorde hij de man roepen. 'Hé, heb je een handtekening voor me?'

Mason trok zijn kraag hoog op en maakte zich uit de voeten.

Hij passeerde Breadsels and Co, een veel te dure, trendy bakker, Sweets & Treats, de donutwinkel met alleen felroze zoetigheden, Starbucks, en op de hoek zijn favoriete lunchroom, Havana, uit de toon vallend bij de rest van de straat door de Cubaanse uitstraling en Zuid-Amerikaanse muziekstijl die naar buiten ontsnapte. De felle groene en oranje kleuren van het interieur en de vele Buick-onderdelen aan de muur trokken hem hier vaak naar binnen, waar hij graag een sandwich met pulled pork at, met Cubaans bier erbij. Nu passeerde hij de lunchroom en zwaaide naar de serveerster, die een tafel schoonmaakte. Ze zwaaide terug en hij botste tegen iemand op.

'Pardon!' Een lange magere man in regenjas en met uitgeklapte paraplu trok zijn hoed even omhoog en passeerde hem snel. Masons aandacht werd gevangen door een smal steegje aan zijn rechterhand, dat hem vreemd genoeg nooit eerder was opgevallen sinds hij in deze buitenwijk van New York was komen wonen. De gekte en drukte leken eraan voorbij te gaan.

Nieuwsgierig sloeg hij de zijstraat in, waar een knipperend neonbord naar hem leek te roepen.

WILDCLUB

Hij las de sticker op de deur, in schreeuwende hoofdletters.

Hier komen dromen uit

O, en welke zijn dat dan, dacht Mason sarcastisch.

Toch was zijn aandacht getrokken. Het was niet eens het visitekaartje in zijn jas, maar een onzichtbare hand die hem naar binnen dwong. Ook al was hij er zeker van dat dit een louche bar was, met goedkope vrouwen, toch kon hij de vraag niet loslaten hoe het kaartje in zijn hal was beland.

Op het moment dat hij de donkere deur opende en over de rode loper naar binnen liep, viel zijn mond open.

De ruimte was modern en groot, maar op de bediening achter de bar na vrijwel leeg. Blauwe en paarse lichten draaiden onrustig mee op de beats van de trendy muziek die uit de vele speakers klonk. Tegenover een danszaal bevond zich een enorme bar, met kroonluchters erboven. De wanden achter de bar waren behangen met messing rekken vol glazen en flessen exotische drank. Ze rekten zich uit tot aan het plafond.

In de hoek hing een man met grijs haar ineengedoken met zijn armen over elkaar over de bar heen, terwijl een ober aandachtig met een witte doek wat bierglazen poetste.

Verwonderd stapte Mason naar de bar en zetelde zich op een van de hoge krukken.

'Meneer, wat kan ik voor u doen?' De ober was misschien een paar jaar jonger dan Mason. Het gaf hem een ongemakkelijk gevoel dat deze man in pak met vlinderdas hem aansprak als meneer.

'Gewoon een cola,' antwoordde hij.

'Natuurlijk. Wenst meneer gezelschap?'

Dus toch. Mason had meteen spijt dat hij naar binnen was gestapt. Hij schudde zijn hoofd.

Op dat moment tikte iemand op zijn schouder en schoof er een vrouw naast hem op de kruk.

'Hé, ken je me nog?' vroeg de blondine van hooguit begin twintig.

Haar lange, golvende haar bedekte haar blote schouders. De witte jurk was toen ze ging zitten aan één kant omhooggekropen en Mason zag dat ze een hemelsblauw onderbroekje droeg. Hij wendde zijn ogen af, naar zijn glas.

Verleidingen. Niet doen, Mason.

Hij voelde een arm om zijn schouder heen. 'Ik ben zo blij dat je er bent, en dat speciaal voor mij.'

'Nou, nee hoor.'

'O jawel, Mason. Ken je me niet meer? Echt niet? Kijk eens goed.'

Hij liet zijn ogen over haar heen glijden, van onder tot boven, en fronste zijn wenkbrauwen. 'En waar moet ik je precies van kennen?'

'Ik wist het wel. Je kent me niet meer. Snap ik ook wel, ik was een kind. Maar jij hebt een onuitwisbare indruk op me gemaakt, hoor. Indy Rickers, ik speelde de ontvoerde dochter. Je had iets met die actrice. Hoe heette ze ook alweer? Bridget… nog iets.'

Jezus, dat is lang geleden. Dat was in het begin van mijn carrière.

Op zijn hoede reageerde hij, niet te enthousiast. 'Je bent lang, eh, ik bedoel… erg veranderd.'

Ze giechelde, net iets te overdreven. 'Jij niet, Mason. Jij bent nog net zo sexy als ik me herinner. Aantrekkelijker nu zelfs. Hoe doe je dat?'

Mason probeerde onverschillig zijn schouders op te halen. Toen ze nog steeds giechelde, nam hij een slok van zijn cola en keek strak voor zich uit, naar zijn reflectie in de gladde, donkere achterwand van de bar.

'Dat ik nu naast je zit,' ging ze verder. 'Onvoorstelbaar. Wauw, dat is echt een droom die uitkomt. Voor mij dan. Jo had helemaal gelijk. Hij zei al dat dromen hier uitkomen.'

De grijsaard aan het einde van de bar stond langzaam op en verdween al waggelend naar de voordeur.

Dat hij hier nu als enige klant leek te zitten maakte Mason benauwd. Toch liet hij niets merken. 'Een droom? Dus, Indy…' Hij zweeg, want hij wist niet meer wat hij wilde zeggen.

Ze kroop steeds dichter naar hem toe. 'Absoluut, en je hoeft niet zo nerveus te zijn, Mason. Ik droom hier al zo lang van en het lot bracht je hier. Bij mij. Precies zoals Jo me beloofde.' Ze likte langzaam over haar lippen.

'Wat? Luister, ik weet niet wat dit voor club is, maar ik ga je geen geld geven. Daar doe ik niet aan.' Mason maakte aanstalten om op te staan.

Indy pakte zijn hand vast en hield hem tegen. 'Natuurlijk niet. Hoe kom je erbij? Het is niet wat je denkt. Ik ben niet te koop, ik ben niet wat jij denkt. Toe, sorry, kom zitten.'

Mason zuchtte en schoof terug op zijn barkruk. Indy boog naar hem toe, waardoor zijn ogen naar haar boezem werden getrokken. Ook al probeerde hij weg te kijken, haar aanwezigheid, het zoete parfum, alles aan haar bracht hem van de wijs. Nog steeds zag hij haar als het dertienjarige meisje, zijn dochter in die film. En ook al wilde hij het niet, het wond hem op.

'Luister, Indy. Ik ben hier gewoon voor een drankje. Verder niets.'

Ze haalde haar schouders op en grinnikte. Zwaaide naar de ober en bestelde twee nieuwe cola's. 'Rustig. Dat is ook niet waarom ik hier zit. Jo vertelde me dat ik je gerust moest stellen en zeggen dat je precies op het juiste moment op de juiste plek bent. Perfecte timing!'

'En wie is die Jo?'

'Jo Wild natuurlijk, eigenaar van deze bijzondere club. Als je wilt dan breng ik je naar hem toe.' Ze wees naar boven, en nu pas zag Mason de glazen trap die naar een bovenverdieping liep. Vast de hoerenkamers.

De ober bracht de twee glazen en knipoogde naar Indy voordat hij wegliep.

De eigenaar van Wildclub zit vast vanaf boven toe te kijken hoe een mislukte tweederangs acteur als ik hier wordt verleid.

'Hoe lang werk je hier al?' vroeg Mason, haar opmerking bewust negerend.

Ze draaide haar pols, en keek op haar horloge. 'Elf dagen, drieëndertig uur en elf minuten.'

'Dat is wel erg precies.'

'Natuurlijk. Ik tel elke minuut zonder jou.'

Knettergek. Ik wist het. Hij staarde haar aan, zich afvragend waar het mis was gegaan. Waren het drugs? Vast.

'Mason, maak je niet druk. Ik zie je vragende blik, en ik herken hem. Toch ben je hier. Je bent op zoek naar iets, en dat bracht je hier. Je herkent het vast, het gevoel dat je het net niet kunt vinden. Die frustratie, het gevoel dat je iets mist, dat het leven aan je voorbijtrekt zonder dat je er deel van uitmaakt.'

'Eh…'

'Juist, ik herken dat. Ik voelde me precies zo toen ik hier binnenliep op zoek naar antwoorden.'

'Wat is dit voor grap? Waar is de verborgen camera?'

'Gekkie. Het is geen grap. Kom, ik laat het je zien.' Ze sprong op, pakte zijn hand vast en zonder iets te vragen sleepte ze hem mee richting de glazen trap.

Hoofdstuk 3

De bovenverdieping was precies zoals Mason had verwacht: erg donker. De deuren waren knalrood en het behang was zwart. Het was bijna alsof hij een ander gebouw binnenliep, zo'n groot contrast was er met het moderne en koelblauwe interieur van beneden.

Indy opende een deur en trok Mason mee naar binnen. Ze nam plaats op een bed met tijgerprint, tegenover een enorme brocante spiegel. Er was geen raam, waardoor de slecht verlichte kamer extra beklemmend aanvoelde.

'Wat doe ik hier?' Mason wist niet zeker of hij het fluisterde of dat hij het hardop vroeg.

Indy klopte naast haar op het matras, maar Mason bleef onbeweeglijk staan. Zelfs in het halfduister zag hij haar blos.

Ze draaide haar ogen weg en staarde naar haar felrode pumps. 'Jo zei me dat jij dit wel zou waarderen, maar ik krijg het gevoel dat je mij niet wilt.' Ze zuchtte en liet zich languit op het bed vallen.

'Ik weet niet wat die Jo je vertelde, maar ik betaal niemand voor seks.'

Ze kwam overeind, sloeg haar hand voor haar mond en grinnikte, wat Mason niet kon plaatsen. Onrustig liep hij naar de deur. Net toen hij die wilde openen sprong Indy op en vloog hem om zijn hals. 'Alsjeblieft, Mason. Ik… ik… dit was niet de bedoeling. Natuurlijk hoef je niets te betalen. Zo ben ik niet. Je hoeft niets te doen als je dat niet wilt.'

Een vreemde honger vlamde in Mason op, iets wat zijn dierlijke instinct aanwakkerde. Was het de manier waarop ze rook, of zich zo dicht tegen hem aan bewoog? Nee, het was omdat het fout was.

Nerveus duwde hij haar weg en veegde het zweet van zijn voorhoofd.

'Sorry. Ik wilde alleen dat het speciaal was.' Indy pakte zijn hand vast en kwam langzaam weer dichterbij. Zo dichtbij dat hij geen kant op kon. Haar zachte handen gleden over zijn gezicht en voor hij kon reageren legde ze haar armen opnieuw om hem heen en beet zacht in zijn oor.

'Indy…'

'Ik vind je zo geweldig, Mason.'

Mason wurmde zich uit haar greep en stapte opzij. 'Waarom zijn we hier?'

Ze giechelde, maar het klonk nu ietwat hysterisch. 'Door mij is Jo nu een groot fan. Ik heb hem al je films laten zien.'

Mason draaide zich naar de veel te grote spiegel, stapte eropaf en drukte zijn neus tegen het koude oppervlak. 'Is hij daar? Die persoon waar je het over hebt? Die Jo?'

Indy kwam naast hem staan. 'Natuurlijk. Alles hier is van Jo.'

Mason draaide zich om. Hij maakte opnieuw aanstalten om weg te lopen.

Indy hield hem tegen, greep zijn hand en sleurde hem mee. 'Kom, ik stel je aan hem voor. Je zult er geen spijt van krijgen.'

Zijn nieuwsgierigheid dwong hem achter Indy aan te lopen, de gang op. Hij wierp een blik naar beneden, waar net een kalende man met een mank loopje aan de bar schoof. Mason zag dat een bodybuilderstype hem vastgreep en naar buiten sleurde.

'Niet iedereen hoort in deze club thuis,' merkte Indy op, die zijn blik had gevolgd. 'Het is hier erg exclusief.'

Ze liepen naar de grote deur aan het eind van de gang en Indy klopte aan.

'Jo is extreem kieskeurig als het zijn klanten betreft,' fluisterde ze hem toe.

Voor Mason kon reageren zwaaide de deur open. Een in het zwart geklede dame, het haar strak in een knot, knikte hem vriendelijk toe. 'Welkom, Mason.'

'Vanaf hier moet je alles zelf doen,' zei Indy. 'We spreken elkaar nog.' Ze draaide zich om en liep weg.

'Kom verder. Meneer Wild zal zo bij je zijn.' De vrouw in het zwart stapte aan de kant en nieuwsgierig stapte Mason naar binnen.

In deze kamer was geen spiegelwand. Alleen twee wanden vol met zwart-witfoto's van lachende mensen.

'Neem plaats, doe of je thuis bent.' De vrouw wees op de minibar in de linkerhoek. 'En als je iets anders wenst, laat het me vooral weten. Alles is hier mogelijk.' Ze liep naar de bar en liet aandachtig wat ijsblokjes in een glas vallen, waarna ze een karaf pakte en een theekleurige vloeistof inschonk. 'Jij ook?' Ze zetelde zich op het logge bureau, in het midden van de kamer.

'Nee, ik drink niet meer.'

'Zeg eens, Mason. Dit hier is als een auditie. Welke rol denk je hier te vinden?'

'Geen idee, ik weet niet wat ik hier doe.'

Ze schoof wat verder achteruit op het bureau, waardoor haar rok omhoogkroop tot net onder haar dijen en hij haar jarretelles kon zien.

Jezus Christus, het is net een slechte pornofilm.

'Je hebt geen idee?'

'Nee, geen idee.' Hij tikte ongeduldig met zijn hak op de vloer.

Na wat leek als een eeuwigheid zwaaide de deur van de kamer open. Een man, die hij herkende van de zwart-witfoto's aan de muur, kwam binnen en liep op Mason af. Hij was iemand die op elke plek meteen alle aandacht naar zich toe trok, door de manier waarop hij zich voortbewoog. Listig, sluipend, maar met een natuurlijke elegantie.

Hij had donkerblond haar met een slag erin. Helderblauwe ogen, die zich meteen tot diep in Masons ziel leken te boren. Hij stak zijn hand uit en na een korte weifeling pakte Mason hem aan.

'We hoeven ons niet voor te stellen. Ik weet wie jij bent en jij wie ik ben, toch?'

'Jo Wild?' concludeerde hij.

'Precies, Mason.'

Jo liep naar het bureau en wuifde met zijn rechterhand naar de vrouw, die met spoed de kamer verliet.

'Goed…' Jo knoopte zijn witte shirt wat los en zette zich aan het bureau, waar hij het glas oppakte en tegen het licht hield. Daarna rook en nipte hij eraan.

Mason ging tegenover hem in de stoel zitten.

'Godverdomme, goed spul. Heeft ze je niets aangeboden, of wil je niets?'

Mason schudde opnieuw zijn hoofd.

Jo hief zijn glas. 'Jij bent een man van weinig woorden. Ik mag dat. Je hebt diepgang, je bent een acteur die zijn lagen inzet, altijd zoekende naar het juiste karakter voor het juiste moment. Welk karakter wek ik in je op, Mason?'

Hij haalde zijn schouders op. 'Geen idee. Ik speel geen rol nu.'

Jo barstte in lachen uit.

'Dat was niet grappig bedoeld.'

'Maar dat was het wel, beste kerel. Die blik van jou. Jij bent hilarisch. Iedereen speelt een rol. Het leven is slechts een doek. De film ben jij, jij projecteert je rol, dus wie wil je zijn? Ah, ik hoor je denken. Je vraagt je af wat je hier doet. Hoe je hier terechtgekomen bent. Maar de belangrijkste vraag, die stel je niet.'

Mason hield zijn kaken op elkaar. Hij wilde deze man niets in de mond leggen.

'Je vraagt je af of dit alles is in je leven. Of je over de top bent, op je retour, of je je beste tijd hebt gehad. Heb ik gelijk of niet?' Jo leunde over zijn bureau heen, vouwde zijn handen ineen en keek Mason indringend aan.

'Ik, eh…'

'En nee, ik ben niet gek. Maar de belangrijkste vraag is: wat doe jij hier, Mason Robins, aan mijn bureau?' Jo schoof een bundeltje papieren naar voren, trok een pen uit zijn overhemd en overhandigde die aan Mason.

'Wat?'

'Niet mijn tijd verspillen. Geen wat, of andere domme vragen stellen. Ik vond die rol van je leuker toen je niets zei. Mysterieus. Indringend. Fascinerend. Laten we dat zo houden. Het is zakelijk, puur zakelijk. Tekenen bij de stippellijn graag.'

Het ongemak kroop van achter in Masons nek naar boven, als een slang die over zijn rug kronkelde.

'Lees, voordat je de kans van je leven aan je voorbij laat gaan. Ik geef je een nieuw leven. Onvoorstelbare roem, rijkdom en succes waar je alleen maar van kunt dromen, maar dit is een eenmalig bod.'

'Maar wat…'

'Je twijfelt. Waarom? Wat heb je te verliezen? Is je leven zo goed dat je niets nodig hebt?' Jo grijnsde breed.

Een vreemde nervositeit gleed door Masons lichaam, alsof hij moest doen wat Jo hem opdroeg. Dwangmatig pakte hij de papieren op, bladerde meteen door naar achteren en zag bij de stippellijn zijn artiestennaam en zijn geboortenaam staan:

Mason Patrick Maxwell Robins. Mason Drake.

Links stond geen naam, slechts een handtekening.

'Ik teken helemaal niets, zeker niet zonder mijn manager en mijn advocaat. Ik weet niet eens wie jij bent.'

Jo schoof zijn glas aan de kant, stond op, ging achter Mason staan en legde zijn hand op zijn schouder. Meteen trok het kronkelende gevoel van zijn rug, tot in zijn nek.

'Mason, Mason, Mason. Ik weet wie jij bent en waarom je hier bent. Jij bent hier omdat je je steeds dezelfde vraag stelt: "Ben ik een oplichter? Ben ik een acteur? Of ben ik een personage die de hoofdrol speelt in mijn eigen film, in mijn echte leven?" Dus nu ben je hier, bij mij, met deze wringende vraag, en ik ben slechts toeschouwer van je keuze, ik ben slechts een bijrol in jouw verhaal, toch Mason?'

'Wat is dit voor raar contract?'

Jo liep van hem weg. Hij ging met zijn rug naar Mason toe staan en bekeek zijn muur vol zwart-witfoto's van breed lachende mensen. 'Zie je mijn Wall of Fame? Deze artiesten representeer ik allemaal. Allemaal lid van de club.' Hij draaide zich met een ruk om en wees op het papier. 'Het is een contractueel voorstel van een groot kunstliefhebber. En ik weet dat jij een groot artiest bent, zulke dingen weet ik gewoon eerder dan de persoon het zelf weet.'

'Ik, eh, ik ben geen…'

'Artiest? Dat was de vraag die je stelde. Ben je het wel, of ben je het niet? Ben jij een kunstenaar, Mason? Zie je deze wanden? Allemaal tevreden klanten. Ze waren ooit ook hier. Zaten in die stoel. Stelden dezelfde vragen.' Hij wees op de foto's. 'Al deze mannen en vrouwen hebben hun leven geclaimd. Ze kregen de regie terug. Wij zijn slechts de tool die dat mogelijk maakt.'

'Wij?'

'Ja.' Jo draaide zich om en glimlachte breed. 'Wij. Daar moet je het even mee doen. Als ik je nu alles zou vertellen, dan moet ik je vermoorden.' Hij maakte een horizontaal gebaar langs zijn keel, maar bleef glimlachen. 'Vergeet wat ik je vertelde. Zeg me liever waar jij van droomt. Noem me één droom, en ik geef hem aan je.'

Die moet hoognodig zijn pillen slikken. Wat een waanzin.

'Ik, eh… Ik moet maar eens gaan.' Mason probeerde op te staan, maar een onzichtbare hand hield hem tegen.

Jo pakte het bundeltje papieren voor zijn neus weg, smeet het in de metalen prullenbak naast zijn bureau, trok een gouden aansteker uit zijn jaszak, klikte het vuur aan en gooide hem op de papierbundel. Er verscheen een steekvlam en het papier brandde weg.

'Jammer. Zoals je wenst, Mason. Maar weet je, ik ben de beroerdste niet, ik geef je nog een laatste kans. Binnen één minuut word je gebeld door Alex. Hij zal je vertellen dat je die frisdrankcommercial moet doen. Je voelt je verplicht en geeft toe. Vanaf dat moment neemt niemand je nog serieus. Je krijgt geen rollen meer, alleen meer aanvragen voor domme tv-shows op zenders en tijden die niemand bekijkt. Je raakt depressief. Je vrouw gaat bij je weg. De schulden kan je niet meer dragen. Je besluit je leed te verzachten met drugs. Over twee jaar vindt je schoonmaakster je dood in je appartement: een overdosis. Niemand rouwt echt om je, alleen je ex-vrouw en je zoontje. Weet je waarom?'

Mason was zo in shock dat zijn hoofd automatisch heen en weer bewoog.

'Omdat jij deze kans kreeg en hem niet greep. Mensen voelen dat. Ze verafschuwen je, omdat niet iedereen deze kans krijgt en jij hem liet lopen. Snap je?'

'Nee, nee. Ik heb een dochter en ik begrijp niet… Dit klopt allemaal helemaal niet…' Zijn gestotter werd onderbroken door zijn mobieltje.

'Neem op. Het is Alex.'

Met trillende handen nam Mason het mobieltje uit zijn zak. 'H-hallo?'

'Kerel, waar hang je uit? Gaat het nu nog door? Ik moet het vandaag nog laten weten,' brulde zijn agent door de telefoon.

Mason schudde zijn hoofd.

'Zeg hem dat je het niet doet,' fluisterde Jo in zijn andere oor.

'Ik eh…'

'Zeg hem dat Stan Spellman een rol voor je heeft en dat je hier geen tijd voor hebt.'

'Alex?' begon Mason. 'Luister, ik… Stan Spellman heeft een rol voor me.'

'Wát?' gilde Alex.

'Zeg dat Stan vandaag contact opneemt met hem voor verdere details,' fluisterde Jo.

Mason keek hem met grote ogen aan. 'Eh… Stan neemt vandaag contact met je op.'

'Shit, Mason. Shit! Hoe heb je dat gedaan? Stan fucking Spellman. Hoe…'

Mason drukte het gesprek weg. Voor hem stond Jo, breed lachend. Hij overhandigde hem een bundeltje papieren dat hij van de printer haalde en gaf hem opnieuw de pen. 'Pak deze rol, Mason. Pak deze kans. Leef! Teken twee keer, precies op de stippellijn graag.'

Als vanzelf pakte Mason het contract aan. 'Wat wil je ervoor terug?'

'Een leven.'

'Wat?'

'Maak je niet druk. Dat komt wel.'

Mason snapte er niets van. Toch leek het hem verstandig niet verder te vragen.

Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd. Stan Spellman… Ik moet het proberen. En hij zette zijn handtekening op de stippellijn.

Hoofdstuk 4

Anderhalve week later was Masons leven totaal anders. Gebeurtenissen volgden elkaar in hoog tempo op sinds hij voor Stan Spellman werkte en de hoofdrol had in zijn nieuwe blockbuster. Al dagen waren ze bezig met een achtervolgingsscène bij de Brooklyn Bridge. Hij had amper nog tijd om te slapen, wat hem toch al zo slecht afging de laatste weken. Wel had hij Naomi over zijn vreemde ontmoeting met Jo verteld, maar ze had alleen gemompeld dat het de hoogste tijd werd dat hij hulp ging zoeken voor zijn slapeloosheid. Daarom zat hij nu hier: in de veel te moderne, witte kamer tegenover zijn huisarts. Een afspraak tussen de vele shoots in gepropt.

'Juist. Juist. Maar hoeveel uur heb je vannacht dan precies geslapen?' vroeg de man met de strakke scheiding in het midden van zijn grijze haar. Zijn rimpelige hand klikte onrustig op zijn muis en af en toe keek hij vanachter zijn bril naar Mason.

Onrustig streek Mason over zijn knie. 'Nou. Ik eh… eigenlijk helemaal niet.'

'Juist. En eergisteren?'

Mason dacht terug. Hij herinnerde zich dat hij die nacht was doorgekomen met het instuderen van zijn teksten. In de verte hoorde Mason de huisarts iets zeggen dat klonk als 'Juist, juist' en dat hij een recept uit zou schrijven. Hij schudde zijn hand en even later stond Mason bij de apotheek om de hoek en gaf hij het recept in het onleesbare handschrift af aan de vrouw achter de balie.

'Wilt u uitleg over de doxylaminum?'

Mason schudde zijn hoofd. Hij wist dat hij de slaaptabletten toch niet zou slikken.

De vrouw verdween en kwam even later terug met een pakje, dat ze over de toonbank schoof. Met tegenzin pakte hij het aan en stopte het in zijn jaszak waarna hij de straat weer op stapte. Wat een tijdverspilling.

Hij hield een taxi aan die hem net passeerde. Bij de Brooklyn Bridge stapte hij uit.

Stan Spellman kwam op hem afgesneld met een vreemde uitdrukking in zijn ogen. 'Jezus Christus, Mason. Waar heb jij gezeten? We proberen je al een uur te bellen!'

'Hoezo, we draaien toch pas als de zon ondergaat?'

Hijgend kwam de man tot stilstand. 'Nee, er is iets gebeurd. Sarah ligt in het ziekenhuis. We kunnen vandaag niet draaien, waarschijnlijk deze hele week niet. Ze pakken in tot we meer weten.'

Mason schudde zijn hoofd. 'Wat is er gebeurd?'

'Gisteren gaat ze naar huis, op haar motor, en je weet hoe ik daarover denk. Je weet ook hoe eigenwijs ze kan zijn. Dus Sarah wordt geschept door een idioot die te veel alcohol op had. Haar manager belde een uur geleden met het nieuws.'

'Jezus…'

'Het is niet ernstig. Wonder boven wonder niets gebroken, alleen willen ze haar voor de zekerheid daar laten. Je weet hoe dat gaat met die verzekeringen.'

'Ja,' zei Mason, ook al had hij zelf niet zo'n belachelijke verzekering van duizenden dollars per maand. Zo'n wereldster als Sarah Morgan vast wel.

'Dus ga naar huis. Ik bel je wel als we weer gaan draaien. Misschien gaan we de eindscènes alvast opnemen, maar eerst moeten we de planning omgooien.' Hij klopte Mason op zijn schouder en liep gehaast weg, schreeuwend tegen de cameramannen dat ze in moesten pakken.

Mason tuurde naar beneden, over het grijsblauwe water, dat langzaam een oranje gloed kreeg door de zon die er niet veel later achter zou verdwijnen. In de verte was de skyline van New York zichtbaar. De eeuwige drukte, het getoeter en geschreeuw leken ver weg van deze plaats waar op de achtergrond alleen de stemmen van de crewleden die de set opruimden klonken, en nu en dan een dichtklappend portier. De tijdelijke rust deed hem goed. Een warme zomerbries deed hem een minuut zijn ogen sluiten, tot iemand op zijn schouder tikte.

'Mason?' zei een bekende vrouwenstem.

Hij draaide zich om en vrijwel meteen sprong de vrouw om zijn nek.

'Rachel!'

Ze drukte een kus op zijn wang en liet hem los. Haar korte, zwarte haar kwam tot haar kaak en de tattoo in haar nek was daardoor goed zichtbaar. 'Hoe lang is dat geleden? Jezus Christus, Mason.'

Terwijl hij haar bekeek, probeerde hij te bedenken wat hij moest zeggen. Zijn ex was nog steeds sexy. Eigenlijk leek ze geen dag ouder geworden. 'Hoe is het met je?'

Ze haalde haar schouders op. 'Mijn agent wist een bijrol te ritselen in een film van Stan. Je weet hoe het gaat.'

Mason knikte. 'Nog altijd zangeres bij die groep?'

'Aquapella, ja. En serveerster. Nu figurant. Af en toe in de clubs. New York is duur.'

'Vertel mij wat.'

'Waarom kom je vanavond niet langs? We hebben een optreden.'

'Ja, natuurlijk!'

'We zijn om half twaalf bij de Wildclub.'

Mason slikte om de plotseling opkomende brok in zijn keel weg te krijgen. 'Wat?'

'De club van onze gezamenlijke vriend, toch? Jo vertelde me dat je lid bent.'

Masons mond viel open.

'Je bent niet de enige vip, Mason. Je moet connecties hebben om verder te komen. Ik kreeg vorige week een uitnodiging. Nu sta ik hier, in de nieuwste film van Spellman.'

Ze drukte opnieuw een kus op zijn wang en liep heupwiegend weg. 'Half twaalf, Mason!' riep ze over haar schouder.

Hoofdstuk 5

Naomi lag snurkend naast hem, haar naakte lichaam gloeiend en vochtig van hun vrijpartij van een half uur geleden.

Rusteloos draaide Mason uit bed en staarde door het open slaapkamerraam in het duister van de nacht. Het appartement in Manhattan had uitzicht op een gebouw met zigzaggende brandtrappen. Achter een van de ramen ijsbeerde een vrouw heen en weer. Het raam daaronder was donker. Schuin ernaast lagen twee mensen met het licht aan op bed te vrijen. Een kat liep over een richel, sluipend richting de duiven op het dak. De klassieke muziek van het oude echtpaar van beneden kwam door de vloer naar boven. Het eeuwige geraas van het verkeer van beneden was toonloos. Alles bij elkaar bezorgde het Mason dit keer eerder een onrustig dan een rustig gevoel. Nooit was het echt stil.

Vaak staarde Mason uren vanuit dit raam naar buiten, voor hij opstond om zijn nachtelijke tijd te doden. Zijn slapeloosheid was nooit zo'n probleem geweest toen hij nog een kind was. Voor zijn negende verjaardag had hij een computer met een schaakprogramma gekregen. Het bleek de ideale remedie. Maar drie jaar later werd hij schaakkampioen en sindsdien werd winnen saai en zo ook zijn nachtelijke leven. Voor vermaak wendde hij zich regelmatig tot zelfhulpboeken.

Mason keek naar zijn nachtkastje. Naast het boek met op de cover de breed lachende man met ravenzwart haar, strak in een paardenstaart gedraaid, lag het nieuwe medicijn met een glas water erbij. Hij had Naomi verzekerd dat hij vannacht een slaappil zou proberen. Dat had hij een uur geleden gedaan en hij voelde nog steeds de bekende onrust, ook al was hij suffer dan normaal.

Hij dacht na. Over de ontmoeting met Rachel eerder vandaag. Over vroeger. Niet eens zo lang geleden leek het, dat ze leefden als nachtdieren. Optreden na optreden, stad na stad. Feestend, van dag tot dag. Elk hotel had hij al gezien. Rachel was net zo rusteloos als hij. Ze leken qua karakter te veel op elkaar en na twee jaar was het voorbij.

Moest hij naar de club gaan? Waarom ook niet?

Hij liep naar de stoel in de hoek, waar hij altijd zijn kleding neerlegde, stapte in zijn Levis en trok er een zwart shirt bij aan. Hij haalde zijn sneakers van onder het bed en sloop op zijn tenen naar de gang. Even legde hij zijn oor tegen de deur van Maggies kamer, om zich ervan te verzekeren dat zijn dochter sliep.

Hij nam de lift naar beneden, groette de vriendelijke dikke bewaker van het complex, en hield buiten een taxi aan.

'Waarheen?' vroeg de chauffeur.

'Eh…' Mason wist het niet. In gedachten ging hij terug, en herinnerde zich een zijstraat, of meer een steeg, maar waar dat was? 'De Wildclub?'

De chauffeur mompelde iets onverstaanbaars, zette zijn meter op nul en trok op. Zonder aarzelen draaide hij naar de overkant van de weg en sloeg even later links af. Drie minuten later stopte de taxi voor een smalle steeg. De chauffeur draaide zich om en wuifde het geld weg dat Mason voor hem hield. 'Ik wil wel een handtekening van je. Voor mijn nichtje, ze is groot fan.'

Mason zuchtte diep en pakte het papiertje en de pen aan van de chauffeur. Hij krabbelde ongemakkelijk zijn naam, met het papier op zijn benen, en gaf het terug.

'Dank je wel, Mason. Mijn nichtje zal gek worden als ik vertel dat Mason Drake in mijn taxi heeft gezeten.'

'Doe haar dan de groeten,' zei hij kortaf.

'Zal ik zeker doen.'

Mason stapte uit en de chauffeur reed toeterend weg.

Met lood in zijn schoenen liep Mason het steegje in en bekeek het knipperende neonbord: WILDCLUB, met de sticker op de deur: Hier komen dromen uit.

Welkom in de slangenkuil, dacht Mason. De plek bleef hem een onrustig gevoel geven.

Hij liep naar binnen. Een luide beat vulde de zaal en blauwpaars licht draaide naar een vrijwel leeg podium. Daar stond Rachel, gehuld in een felrood jurkje. Wild zwaaiend rende ze naar hem toe.

'Je bent er!' gilde ze om de muziek te overstemmen.

'Ben ik te vroeg? Waar is iedereen?'

'Welnee. Dit is voor jou. Een verrassing.'

'Hoe bedoel je?'

'Jo wilde je verrassen. Je bent nu precies een week lid en dat wil hij vieren.'

Mason stond op het punt iets te zeggen, maar op dat moment kwam Indy Rickers op hem afgelopen. Ze droeg een zwart, nauwsluitend pakje. 'Mason, je bent er!'

Zachte handen gleden over zijn schouders. Geschrokken stapte hij naar achteren en ineens stopte de muziek. Iemand bovenaan de glazen trap klapte in zijn handen.

'Mason, Mason, Mason. Welkom,' zei Jo en hij stapte al klappend in zijn handen naar beneden.

Hij liep naar Mason toe, schoof een arm over zijn schouder heen en maande hem mee naar de bar, waar ze plaatsnamen op een kruk. 'Ik wilde een feest voor je geven. Waarom pak je mijn cadeau niet aan? Ik laat dromen uitkomen, dan is het onvriendelijk en ondankbaar om je gastheer iets te weigeren.'

'Ik weet niet waar je het over hebt. Ik ben erg gelukkig met de kans die je me gaf, de hoofdrol in Stans film. Ik snap niet wat dit daarmee te maken heeft.'

Jo gooide zijn hoofd achterover en begon hartelijk te lachen.

Mason staarde hem aan. Wat kan er zo grappig zijn?

Indy kwam naast hem zitten. Ze sloeg haar arm om zijn nek en fluisterde iets onverstaanbaars in zijn oor. Mason probeerde weg te draaien, tot Jo een pil voor zijn neus hield.

'Dit heeft er alles mee te maken. Hier, neem deze.'

Hij schudde zijn hoofd.

'Je tekende het contract, Mason. Ik vraag niet veel terug, toch? Geen geld. Alleen dat je meewerkt. Je wilt toch geen contractbreuk plegen? Dit hier is geen spelletje, het is een droom die uitkomt, alleen ben jij er duidelijk nog niet klaar voor. Dit zal je helpen. Of wil je dat ik Stan vraag om het contract te beëindigen?'

'Nee, nee…' Mason pakte de pil aan.

'Kijk niet alsof je je doodvonnis tekent. Het is geen gif. Je denkt toch niet dat ik mijn investering kwaad zou doen? Hoe dom schat je me in, Mason? Ik wil alleen dromen omzetten naar realiteit en jij maakt onderdeel uit van deze droom.'

Mason pakte een glas water aan van de man achter de bar en legde de pil op zijn tong.

Jo sloeg lachend zijn handen ineen toen Mason het doorslikte.

'Wat gebeurt er?' vroeg Mason. Plotseling was er een waas. De scherpte die hij was gewend vervaagde. Een mist trok over hem heen.

'Niets om je zorgen over te maken. Mijn mensen zorgen er alleen voor dat dit een besloten feest blijft. Precies zoals je wenst, toch Mason? Laat je dogma's, je schaamte en je remmingen los.' Jo lachte opnieuw, stond op en liep de trap op.

'Ga je gang, Mason,' riep hij. 'Weg met de middelmatigheid, weg met je beperkingen. Leef en al je langgekoesterde dromen komen uit.'

Hoofdstuk 6

Ingebouwd in de hoeken zag hij ze hangen, de cameralenzen die zich op hem focusten, als een jager op een prooi. Toch was er een nieuwe ongeremdheid in hem ontwaakt, waardoor het normale vervaagde en zijn dierlijke lust hem alle technologie om zich heen deed vergeten.

Flitsen van naakte lichamen om hem heen, als slangen draaiden ze zich om hem vast. Hij nam ergens aan deel, zonder dat hij er zelf enige invloed op had.

'Ben je klaar voor je speciale inwijdingscadeau?' fluisterde Rachel in zijn oor.

'Wat?' hoorde hij zichzelf reageren.

Even dacht hij dat hij kon ontsnappen, maar het volgende moment moest hij zijn ogen sluiten doordat het hem te veel duizelde.

'Indy heeft een cadeau voor je. Ze is nog maagd.'

Mason dacht dat hij het niet goed had gehoord, dus knikte hij alleen maar. Het volgende moment verdween hij in een comfortabele warmte.

'Langzaamaan…' fluisterden de stemmen.

Mason ademde zwaar, alles begon op en neer te deinen en hij liet zich meevoeren, verder en dieper in de warmte, tot hij met een heftige stoot klaarkwam.

'Hier droomde ik al zo lang van, Mason. Ik wil een kind van je,' hijgde Indy.

De mist in zijn hoofd trok meteen weg. 'Wat? Shit!' gilde hij geschrokken. 'Een kind? Je hebt…' Verbijsterd schudde hij zijn hoofd. 'En geen condoom…'

Indy schoof van hem af. 'Natuurlijk niet, Mason. Ik zei al dat ik zwanger van je wilde worden. Ik heb mezelf voor jou bewaard.'

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Dat geloof ik niet.'

'Jawel hoor. Ik wilde dit voor jou bewaren. Daar droom ik al lang van. Ik wil een kind van je en met je trouwen en…'

'Stop. Hoe oud…' Hij probeerde terug te rekenen. Ze kan toch niet nog maagd zijn? Nee. Onzin.

Hij schudde zijn hoofd en sprong omhoog met zijn jeans op zijn enkels, iets wat hij niet had moeten doen. Een duizeling deed hem wankelen en hij was zeker tegen de grond geklapt als Rachel hem niet op tijd vast had gepakt.

'Rustig aan. Het is gedaan.'

'Wat?'

'Een droom is omgezet. Die pil die je slikte is nog niet uitgewerkt. We brengen je voor je eigen veiligheid naar een van de kamers hierboven, zodat je je roes uit kunt slapen.'

'Nee, dit was helemaal niet mijn droom. Ik moet naar huis, naar huis! Naomi… Niet echt! Niet echt…' Hij kreeg het er nog amper uit en hij bazelde aan één stuk door.

'Spaar je energie, Mason.' Twee sterke armen ondersteunden hem onder zijn oksels. De kaalhoofdige bewaker van eerder trok hem mee de trap op naar boven, waar hij in een donkere kamer op een bed werd gelegd. Vrijwel meteen sloot hij zijn ogen. In de verte werd een deur op slot gedraaid.

Ergens was Mason dankbaar dat hij zo uitgeput was dat hij voor het eerst sinds lange tijd wegdommelde… en toeschouwer werd van de schaduw die uit zijn lichaam stapte.

Alles was vlak en tweedimensionaal en hij had het verstikkende idee dat hij zijn schaduw nooit meer kon terugkrijgen. Was hij nu wakker of droomde hij? Droomde hij dat zijn driedimensionale versie wakker werd, terwijl hij op de projectie van de muur toekeek hoe zijn lichaam heen en weer bewoog, van links naar rechts? Tegen de muur op lopend. Op zoek naar zijn schaduw. Op zoek naar zichzelf. Als een kip zonder kop. Hij wilde gillen naar dat lichaam, dat het stil moest gaan liggen, op het bed in het midden van de kamer. Maar de schim knalde tegen de muren op. Hij greep ernaar, en ging er dwars doorheen. Hij hoorde stemmen, vrouwenstemmen. Ze fluisterden tegen hem dat hij moest gaan liggen. Hij luisterde niet. Een man sprong op hem, sleepte hem het bed in en gespte zijn armen en benen vast in leren riemen die aan het bed vastzaten. De man schreeuwde en de stemmen verstomden, tot er alleen duisternis was.

Jezus Christus, ik slaap niet, realiseerde Mason zich. Hij droomde dit niet. Hij was echt de schaduw die naar de vastgegespte man wilde kruipen. Maar hij kwam niet los van de muur. Paniek overviel hem. Tot zijn blik op iets tegenover hem viel. De enorme spiegel. Vreemd genoeg zag Mason zichzelf daar wél in. Was hij dan toch niet losgekomen van zijn lichaam? Hoewel, hij leek slechts een lange, graatmagere schim.

In de spiegel zag hij zichzelf in de muur gemetseld. Het behang slokte hem op.

Hij trok zijn hand los uit de muur boven het bed, en stak hem een andere kant op. Zodra hij vrijkwam werd hij opgezogen door de spiegel, waardoor hij het gevoel had dat zijn lichaam uit elkaar werd getrokken. Hij gilde het uit toen hij loskwam en naar voren schoot, en met een smak weer tot stilstand kwam. Hij bekeek zijn handen, maar die waren normaal. De rest van zijn lichaam was in orde, tot hij zich omdraaide en in de spiegel keek. Er was geen reflectie te zien, slechts een bed, met een bundel lakens erin.

Hij sloeg tegen het glas, het bleef als een levensecht schilderij aan de muur hangen. Mason draaide zich weer om. Hij was in een gelijksoortige kamer. Alleen zat hier in drie van de muren een knalrode deur.

Hij opende er één van.

'O, mijn god.' Hij wandelde een kamer binnen die precies leek op de kamer waar hij zo-even uit was vertrokken. Voor de zekerheid hield hij de deurknop vast voor hij verder doorliep, naar de spiegel in deze kamer. Er was geen reflectie van een bed. Hij zag de slaapkamer van zijn flat in Manhattan. Naomi lag er languit te slapen. Hij bonkte tegen het glas. Niets wees erop dat iemand hem in deze kamer zou horen. Hij keek naar de deur recht voor zich. Sprintte ernaartoe, opende hem en kwam terecht in een kamer die precies hetzelfde leek als de vorige.

'Wat is hier verdomme aan de hand?'

Dit was de kamer van Maggie. Ze lag rustig te slapen. Het raam stond open en een zachte bries trok door het glas waar hij tegenaan stond. Mason schudde zijn hoofd. Hij maakte een vuist, klemde zijn kaken op elkaar en sloeg met al zijn kracht tegen de spiegel aan. Een vlammende pijn trok door zijn hand, verder gebeurde er niets.

Hij sloeg er nog eens tegenaan, maar meer dan een lichte golf die over het oppervlak van de spiegel trok was er niet.

Schreeuwend rende hij terug naar de deur waar hij meende vandaan gekomen te zijn. Maar hij kwam ergens anders uit. Het was een lege kamer met een bekend uitzicht. Zijn slaapkamer in het huis waar hij ooit woonde met zijn ouders. Lang geleden.

'Laat me eruit!' gilde Mason. Hij bonkte op de muren, rende terug naar een andere deur, en naar nog een, tot hij er zeker vijf geopend had. Nooit was het dezelfde kamer, al ging hij nog zo vaak terug. Er was altijd een ander raam, een ander uitzicht. Ze waren als tijdcapsules: altijd slaapkamers die Mason herkende. Tot hij eindelijk een andere vond.

De spiegel was duister. Er was niets in te zien. Niet eens zijn eigen reflectie. Uitgeput liet hij zich op de vloer zakken. Languit. Hij snikte luid. Waar was hij? Wie was hij?

Hij veegde het vocht uit zijn ooghoeken en sloot zijn ogen.

'Wakker worden,' fluisterde hij, net zolang tot de kamer vervaagde en hij zich afvroeg of dit misschien toch een droom kon zijn.

'Mason?' Iemand of iets trok hard aan zijn arm. 'Hé! Wakker worden, het is al bijna middag.'

'W-wat?' Mason schoof omhoog in het bed. Versuft keek hij om zich heen.

'Moet je niet naar de set?' Naomi liep naar de stoel en trok er een bloemetjesjurk vanaf, die ze in een sierlijke beweging omsloeg en dichtknoopte.

'Ik had een vreselijke droom,' stamelde Mason.

Naomi liep naar hem toe en plantte een kus op zijn voorhoofd. 'Ik ben blij dat de medicijnen werken. Eindelijk heb ik de hele nacht naast je geslapen, zoals normale mensen doen. Voel je je niet energieker?'

Mason krabbelde over zijn hoofd. Keek naar het zwarte shirt en de jeans op de stoel, schijnbaar onaangeraakt.

'Heb jij niet het idee gehad dat ik weg was vannacht?' vroeg hij voorzichtig.

'Welnee!' riep Naomi hem vanaf de gang toe. 'Je sliep zo diep dat ik je pas net wakker kreeg.'

Mason pakte de medicijnen van zijn nachtkastje. Doxylamine. Bij behandeling van slapeloosheid. Kan een hypnotiserend effect hebben. Hij zuchtte opgelucht en legde het doosje terug op zijn nachtkastje.

Hoofdstuk 7

Mason liet zijn Uber stoppen pal voor de wolkenkrabber in South Street, aan de kant van New York City die grensde aan het water, met in de verte de Brooklyn Bridge die weer open was voor verkeer.

Hij gooide het portier dicht en wandelde door de glazen schuifdeuren van het kantoorgebouw naar binnen, waar de ijskoude airco hem opwachtte. Achter de balie zaten verschillende knappe jonge vrouwen, van wie de middelste Mason toeknikte. Hij vroeg zich af of Stan Spellman zijn personeel aannam op basis van uiterlijk.

'Meneer Drake, welkom in Highrise. Ik zal doorgeven dat u er bent.'

SPELLMAN ENTERPRISES stond er met enorme letters op een groot reclamebord achter hen. Met Stans hoofd ernaast, van zeker tien jaar geleden, met een indringende blik, zodat hij iedereen die zijn gebouw binnenstapte persoonlijk aankeek.

De blondine belde iemand op en wees na het gesprek naar de liften tegenover de ontvangsthal.

'Highrise…' fluisterde Mason ademloos.

'Zestigste verdieping, meneer Drake.'

'Dank je.'

Hij drukte zich tussen de mensen in de lift en knikte vriendelijk naar een kleine, potige vrouw met een kort kapsel. Ernaast stond een bezorger, zijn handen om een stapel pakketjes heen geslagen. Een jonge vrouw met een roze kapsel en een piercing door haar neus stond in de andere hoek, vlak naast drie mannen in blauwe pakken, die strak voor zich uit keken. Mason wierp een blik in de spiegel en besefte dat de vrouw met het korte kapsel hem nauwlettend in de gaten hield. Haar mondhoek trilde en haar wangen kleurden felrood toen hun blikken elkaar kruisten. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar Mason draaide zijn hoofd weg.

Een magere man met hoed, gekleed in een enkellange regenjas, glipte nog net tussen de sluitende deuren door. Hij hield een paraplu voor zich uit gestoken om plaats te maken.

'Hallo mensen. Ik ben er weer,' zei hij met een rare grimas.

Mason zuchtte, staarde ongeduldig naar zijn sneakers, wachtend tot iedereen op de gewenste etage uitstapte. Ze stopten op de vierde, de dertiende en de zeventiende verdieping en vanaf de twintigste bleven alleen hij en de magere man over in de lift.

Nerveus schoof Mason van zijn ene voet op de andere. De magere man draaide zich naar hem om en glimlachte ingetogen.

'Mooie paraplu,' zei Mason.

De man knikte. 'Zeker. Ik zie die blik in je ogen. Dit is niet zomaar een paraplu.'

'Pardon?'

De man tilde het ding omhoog en toonde Mason de scherpe punt aan de bovenkant. 'Je zult wel denken, waarom loopt hij op een zonnige dag met een paraplu? Vreemd type. Mensen onderschatten mij. Ze vergeten dat ik hiermee overal word toegelaten, in elk gebouw, en ik kom door elke beveiliging, ik kom overal. En dat is waar ik mijn leven aan te danken heb.'

Mason keek naar het display, in de hoop dat hij de lift op de een of andere manier kon versnellen. Zevenenveertig, achtenveertig… Het ging niet sneller. Terwijl hij nog half luisterde naar de man achter hem, die een betoog hield over paraplu's en hoe schadelijk zonlicht wel niet was, probeerde hij rustig te blijven.

'Dankzij mijn beroep loop ik extra risico, weet je? Sommige mensen zijn niet blij met mij, daarom moet je altijd voorbereid zijn. Neem dit pak, het lijkt een gewoon pak, of niet?'

Mason keek naar de grijze pantalon en daarna naar het jasje dat hij erover droeg. Een mengeling van chic en casual.

'Supervezel. Ondoordringbaar. Kevlar noemen ze dat. Speciaal op maat gemaakt. Zelfs mijn schoenen.'

'Prachtig.'

'Je kunt nooit voldoende beschermd zijn. Ik zie die blik in je ogen. Maak je niet druk om uiterlijkheden. Ze zijn tricky. Ken je die quote van Christopher Pike? Hoe ging die ook alweer? O ja. "Niets is wat het lijkt. Zwart kan wit lijken als het licht verblindt, maar wit verliest alle glans bij het zwakste teken van duisternis."'

De man stak zijn hand naar hem uit.

Vanuit zijn ooghoek zag Mason nog net het display op achtenvijftig springen. Goddank. Hij schudde de dunne hand. Het voelde vreemd genoeg als een stevige handdruk aan.

'Less Dark.'

'Huh?'

'Ik heb alle grapjes al gehoord. Begin er maar niet over.'

De lift stopte en de deuren schoven geruisloos open op een enorme open verdieping waarin het raam met adembenemend uitzicht op het water en de torens in de verte alles overheerste.

Mason slikte toen Less ook uitstapte.

'Welkom.' Een jonge vrouw met opgestoken haar kwam aangesneld. 'Ze wachten buiten op u.' Ongeduldig wenkte de vrouw dat ze haar moesten volgen naar het dakterras. Haar hakken klikten over de marmeren vloer.

'Waanzinnig niet? Dat dakterras,' zei Less toen ze buiten stonden. 'Zo'n uitzicht… al dat water, Ellis Island. Bijna een schilderij waard.'

Mason vroeg zich af waarom hij hier was. Waarom Stan Spellman hem hierboven wilde spreken. Wat deze vreemde lange man met zijn uitgeklapte paraplu hier deed.

Mason volgde de vrouw naar de andere kant van het terras, dat half in de schaduw lag. Het bood uitzicht over het drukste deel van New York City.

Spellman liep op Mason af en klopte hem op de schouder. 'Welkom.'

Tussen twee palmbomen en een zitgedeelte met een rieten bar was een loungegedeelte met een jacuzzi, met daarachter een besloten deel, waar een donkerharige man met een staart zat, met zijn rug naar hen toe.

'Voor ik je introduceer aan deze bijzondere persoon, wil ik je om een gunst vragen.'

Mason haalde zijn schouders op. 'Prima.'

'Alles wat we bespreken blijft onder ons. Daarvoor heeft mijn advocaat een geheimhoudingscontract opgesteld.'

'Ik weet niet of ik…' begon Mason.

Stan hief zijn hand. 'Je wilt dit echt wel. Weet jij wie er voor jou zit? Dat daar…' Hij wees in de verte. 'Dat is Naguru Aznahabi.'

'Wat? Hoe?'

'Ik zei toch al dat we alles weten van, en alles doen voor onze clubleden?'

'Ik snap er niets van.'

Stan grijnsde. 'Dat komt wel. Eerst stel ik jullie voor, dan regelen we daarna het zakelijke gedeelte.'

Met elke meter richting de achterkant van het enorme terras werden Masons stappen zwaarder. Tot hij vlak voor de blote rug van de man met de lange, zwarte paardenstaart stond.

Naguru draaide zich pas naar hem om toen Mason op een armlengte afstand was. Hij droeg alleen een korte witte broek, waardoor zijn gebronsde lichaam erg veel contrast kreeg. Hij had een baard van zeker een week en zijn ravenzwarte, vette haar was strak achterovergekamd. Zijn donkere, bijna zwarte ogen keken Mason indringend aan. In plaats van zijn hand uit te steken, plaatste hij zijn handpalmen tegen elkaar aan en maakte een korte buiging.

Mason volgde nerveus zijn voorbeeld.

'Naguru, dit is onze nieuwe aanwinst, Mason. Ik vertelde je al over hem.'

Naguru knikte en wees op de bank tegenover hem, waar Jo onderuitgezakt in zat. Mason wilde vragen wat Jo hier deed, maar hield zijn mond en nam plaats naast hem. Less en Stan gingen op een andere bank zitten, en de vrouw schonk de glazen op tafel vol met iets lichtgroens uit een karaf.

Mason schoof zijn rechterbeen over zijn linker heen. 'Ik weet niet wat dit allemaal is, maar…'

De jonge vrouw boog voorover en gaf Mason een glas aan. Het lichtgroene spul erin rook zoet en bitter en het bruiste. De vrouw haastte zich weg zodra alle glazen uitgedeeld waren.

Naguru drukte zijn vingers tegen elkaar en plaatste zijn kin ertussen. 'Wij zijn zakenmensen, alleen de volgers…' begon hij, maar voor hij zijn zin af kon maken interrumpeerde Jo hem.

'Mason, ik snap dat je je afvraagt wat je hier doet. Wat iedereen hier doet.' Hij haalde een envelop uit zijn binnenzak, trok er papieren uit en overhandigde iedereen een vel. 'Dit is een geheimhoudingscontract. Ik treed op als getuige. Als hoogste lid erken ik dat Mason Drake, geboren als Mason Robins in Utah, voorgedragen is en dat we hem alles duidelijk zullen maken als hij de geheimhouding heeft ondertekend.'

Mason voelde zijn wangen kleuren. 'Wat voor geheimhouding precies?'

'Dat kunnen we nu natuurlijk nog niet zeggen.' Jo wees op het papier en trok een pen uit zijn binnenzak. 'Daar zijn deze papieren voor.'

'Maar…'

'Lees het even door,' zei Stan. 'Je gaat er echt geen spijt van krijgen. Kijk naar mij. Je denkt toch niet dat ik hier zou zitten zonder hulp van de juiste vrienden?'

'Stan heeft gelijk.' Jo stond op, liep naar de rand van het terras en wees naar beneden. 'Wij zitten in het mooiste gebouw van New York. Kijk eens naar beneden, Mason. Kijk goed naar die mierenhoop beneden op straat. Een rennende werkkolonie, haastig, over elkaar heen lopend, alleen om hoger te komen, tot hier. Tot waar wij nu staan en naar beneden kijken, de diepte in. De werkmieren snappen niet dat dit zonder hulp of samenwerking onmogelijk is. Zie je, de scholen leren ze te concurreren met elkaar. Is dat niet wat je in ons ziet? Mogelijke concurrenten? Dat is niet zoals wij over elkaar denken, Mason. Wij zijn als vingers aan één hand. Wil jij onderdeel hiervan uitmaken, of hoor jij daar beneden, in die enorme mierenhoop? Denk goed na over dit eenmalige aanbod. Jij kunt híér horen, hierboven, tussen de wolken, met uitzicht op de angstaanjagende diepte en het adembenemende spektakel van die werkmieren, allemaal naar boven kijkend, hopend en dromend en nog steeds in de veronderstelling dat dit tot hun mogelijkheden behoort. Hoog aan de sterrenhemel. Wij hierboven, wij weten beter. Wij schenken ze de illusie, met onze films, met glitter en glamour. Met geloof.'

Onrustig schoof Mason op de bank naar voren. 'Ik heb al een contract getekend. Waarom zou ik dat dan opnieuw moeten doen?'

Naguru schudde zijn hoofd en vouwde zijn vingers in elkaar.

'Hij is er niet klaar voor,' fluisterde hij.

Jo liep van de rand van het terras vandaan en legde zijn rechterhand op Naguru's schouder. 'Omdat we zeker willen weten wat we aan elkaar hebben,' beantwoordde hij Masons vraag. 'We willen dat Naguru gelooft dat je er klaar voor bent. Geloof jij, Mason? Geloof jij in iets? Iets buiten jezelf? Denk goed na voordat je nee zegt en terugkeert naar de mierenhoop.'

Mason stond op en liep naar de rand van het balkon. Hij keek naar beneden, de diepte in. Ondanks zijn hoogtevrees. Zo had hij het nooit bekeken. De mensen en hun vervoer zagen er vanaf hier inderdaad uit als een constante, zwarte, bewegende stroom. Heen en weer bewegend, van links naar rechts, van rechts naar links, zo vlak en plat als zijn schaduw op het toneel. Die schaduwen strekten zich uit over de weg. Hij keek omhoog, naar de zon die als een enorme spotlight de mensen beneden hem verlichtte, tot meer dan een tweedimensionale stip. Net toneel, maar dan enorm groot. Het duizelde hem, hij moest zich goed vasthouden aan de rand.

'Angst hoort hier niet thuis,' zei Naguru kalm. 'Misschien moet je het aanbod afslaan.'

'Ik ben niet bang.' Mason pakte de pen aan en zonder te lezen plaatste hij zijn handtekening. 'En ik ben geen mier,' fluisterde hij. 

Hoofdstuk 8

'Luister, Mason, vanaf nu is alles anders.' Naguru's stem galmde door hem heen. Er waren een paar minuten verstreken en nu al had hij spijt dat hij het geheimhoudingscontract niet had gelezen. Dat hij zich door zijn emoties mee had laten slepen, door de mooie praatjes van deze mannen. Hij hing onderuit in de loungebank en staarde naar zijn sneakers.

Less Dark stond op, tikte met zijn paraplu op de betonnen vloer en maakte zich met een 'Jullie hebben mij niet meer nodig' uit de voeten.

Stan liep met Jo mee; die twee hadden blijkbaar iets te bespreken. Nu zat Mason hier alleen tegenover zijn grote idool en het voelde heel surrealistisch.

'En wat is er precies anders?' vroeg hij.

'Je hebt mijn boek gelezen, toch? Ik weet dat, want ik informeer mijzelf goed over de mensen die ik ontmoet, vooral als ik mentor van ze moet worden.'

Mason knikte.

'En sinds je mijn boek hebt gelezen en de technieken toepast, zie je de dingen anders. Er gebeuren bijzondere en onverklaarbare dingen in je leven, anders was je niet hier.'

'Klopt. En ik heb je boek wel drie keer gelezen.'

Naguru glimlachte. Hij wees naar de doorzichtige, glazen wand van het terras. 'Dat daarbeneden, die mieren? Dat zijn allemaal Russische poppen.'

Mason fronste zijn wenkbrauwen en schoof onrustig naar voren in de bank. 'Wat bedoel je?'

'Lege poppen. Allemaal. Niet meer dan hulzen. Nutteloos. Meningloos. Denkers zoals wij vullen de hulzen; met ideeën, met geloof, met hoop. Met nutteloze opdrachten. Nutteloze hebbedingen, zoals diploma's, mode, papier, plastic troep. Met onzin, met leugens. Als je ziet hoe het werkt, dan werkt het voor jou. Maar alleen als je het ziet, Mason. Alles overziet. Van hierboven, van bovenaf. Wij zijn de poppenspelers.'

'O.'

Naguru maakte een wijds gebaar, alsof hij een immens aantal toeschouwers toesprak. 'Dat is de echte boodschap achter het Aznahisme en mijn boek, dat jij drie keer hebt gelezen.'

'Poppenspelers? Maar ik dacht dat het een spirituele beweging was,' mompelde Mason.

'Voor die massa beneden. Ze moeten vertrouwen houden, geloof hechten aan troep, aan onzin. Geloof in iets buiten henzelf. Een beeld. Iets externs. Om de simpele reden dat ze zich ergens aan vast moeten kunnen klampen. Elke strohalm van hoop geeft ze kracht om hun nutteloze leven te doorstaan. Ze moeten denken dat er meer is dan hun armzalige bestaan als lege huls.'

Mason slikte. 'Dus je bent een oplichter? Het is een leugen. Je beweging, je boek.'

Naguru schudde zijn hoofd, waardoor zijn lange paardenstaart heen en weer bewoog. 'Zo moet je het niet zien. Ik geef mensen hoop.'

Mason voelde de knoop in zijn maag, hij wilde de paardenstaartman toeschreeuwen, maar hij slikte zijn vervloekingen in. Hij stond op en draaide zich om, wilde weglopen, maar Naguru hield hem tegen.

'De waarheid is pijnlijk en ik snap dat. Aangezien jij hebt getekend mag je hier niets van zeggen. Je bent nu een van ons. Denk goed na voor je wegloopt, want dan zal je dit geheim tot je dood alleen moeten dragen en je in je armzalige middenstandsflatje altijd blijven afvragen of je de juiste beslissing hebt genomen.'

Mason zuchtte diep. 'En wie is ons?'

'Ik, Stan, Jo. Wij zijn de bestuurders. Doe met ons mee, Mason. Jij krijgt kansen waar die Russische poppen beneden alleen van dromen.'

'Dromen? Ik slaap allang niet meer.' Mason schudde zijn hoofd.

'Hoe groter de wens, hoe hoger de prijs.'

Wat een gelul, wat een goeroegelul.

Stan kwam naar hem toe, en wreef in zijn handen. 'En?'

'Een rare show hier,' zei Mason. 'Blijkbaar ben ik al lid van jullie club geworden toen ik het contract bij Jo tekende, dus ik snap niet goed waarom dit ook nog moet en wat er precies van mij verwacht wordt.'

Stan klopte hem op de schouder. 'Dit is een geheimhoudingscontract. Het is om zeker te zijn van onze nieuwe aanwinst. Want wij verwachten bovengemiddelde loyaliteit van jou. Onze bedrijfsstructuur is als de maffia, ondoordringbaar, maar dan zonder criminele activiteiten.' Stan liet zijn schouder los. 'Zie het als een netwerk van broeders. Wij helpen elkaar, altijd, in welke omstandigheden dan ook. Ieder lid heeft recht op dromen en wensen. De leden vervullen ze, voor hetzelfde recht, als je begrijpt wat ik bedoel.'

'En wat willen jullie van mij?' vroeg Mason ongeduldig.

'Stel dat jij droomt van een carrière als superster,' legde Stan uit. 'Ik ben lid, dus ik laat je wens in vervulling gaan. Dan heb ik een kredietpunt.'

'Dus ik betaal voor mijn droom?'

'Precies. Ik laat je wens in vervulling gaan en op jouw account staat dan min één, of min vijf, afhankelijk van je wens.'

Mason slikte. Hij voelde dat er iets onaangenaams aan zat te komen, aangezien hij al een wens uit had laten komen.

'Rustig kerel. Je trekt wit weg.'

'Ik probeer het te begrijpen. Dus als ik wensen van anderen vervul, krijg ik krediet?'

'Ja.'

Naguru draaide zich naar Mason. 'Wij zijn elkaars bankiers, helpers, en wij vervullen elkaars dromen. Dat is wat wij doen.'

Opgelucht haalde Mason adem. Dit klonk hem helemaal niet gek in de oren. Dit klonk goed.

'Hier.' Naguru overhandigde hem een klein rood boekje. 'Hier staan alle gegevens in. Het adres van onze app, de wensen, contactgegevens en vergeet vooral het geheimhoudingscontract niet. Weet dat als jij iets naar buiten brengt, contactgegevens van anderen, wensen van anderen, dat er direct een prijs op je hoofd staat. Wij zijn een club van diverse mensen, waaronder mensen die het nemen van een ander leven niet schuwen.'

'Huurmoordenaars bedoel je.'

'Gewoon clubleden. Net zo op zoek naar krediet als jij en ik.'

'Krediet. Juist.'

'Alles draait om krediet in dit leven, is het niet? Jij kiest of je geeft of neemt.'

'Dus mijn rol in deze film ging van mijn krediet af?' vroeg hij aan Stan.

'Nee, dat was op krediet van Jo,' antwoordde Naguru. 'Vanaf nu speel je pas mee. Een waarschuwing, Mason, het is erg verslavend. We hebben clubleden die je ook daarbij kunnen helpen, alles staat in dat rode boekje.'

'Ik hoef dus geen kredietpunten te gebruiken?'

Naguru schudde zijn hoofd. 'Natuurlijk niet. Jij bent daar helemaal vrij in.'

'Geloof me,' interrumpeerde Stan, 'dat er nog nooit een lid was dat niet meespeelde. Vroeg of laat heb je elkaar nodig.'

'Hoeveel krediet heb jij ondertussen opgebouwd, Stan? Wat is ervoor nodig om zo'n imperium op te bouwen?'

Stan glimlachte breed. 'Ik film wat mijn kijkers vragen. Maar dat niet alleen. Er zijn leden die specifieke wensen hebben. Mijn films vervullen een behoefte en brengen voor mij een enorme berg krediet binnen. De filmindustrie lijkt voor sommigen een droom, maar voor anderen is het een regelrechte nachtmerrie. Ik film, ik observeer, maar veroordeel mijn kredietgevers niet.'

'Wat bedoel je?'

'Bekijk mijn gegevens in dat rode boekje en je snapt waar mijn enorme krediet vandaan komt. Als je wilt doe je mee en bouw je binnen een paar maanden zelf ook een gigantische hoeveelheid op.'

Nieuwsgierig bladerde Mason door het boekje. Bij Stan Spellman zag hij alleen een webadres staan met daarachter tien sterren.

'Ga naar huis,' zei Stan. 'Kijk het rustig door allemaal. Ik zie je maandag weer op de set.'

Mason stond op, zwaaide halfslachtig en liep weg.

'En Drake?' riep Naguru hem na. 'Raak je boekje nooit kwijt. Je krijgt er maar één en valt het in verkeerde handen, dan heeft iedereen een probleem.' 

Hoofdstuk 9

Mason bladerde door het boekje met de rode kaft zonder titel. Het viel hem op dat er vooral veel namen met webadressen in stonden. De eerste pagina's bevatten een korte intro met een verhaal over hoe hij moest inloggen en een profiel kon aanmaken bij de Wildclub en dat was het, verder leek het op een telefoonboek, maar dan zonder nummers.

Hij zat achter zijn laptop, op de rand van het bed. Naomi was met Maggie en de eenogige Ariel naar het park vertrokken. Al zeker een half uur zat hij naar het beeldscherm te staren en probeerde hij al zijn gegevens bij zijn profiel in te vullen. De cursor knipperde onrustig op de balk met interesses en wensen.

'Denk na, Mason. Wat zijn je wensen?' fluisterde hij in zichzelf en voor hij er erg in had typte hij in: Acteur op zoek naar een serieuze rol. Oscarwaardig. Hij stopte met typen. Dacht aan Indy en wuifde de gedachten aan haar weg. Hij vinkte de voorwaarden aan zonder ze te lezen en klikte op bevestigen. Meteen kwam er een pop-up in beeld met daarin zijn inloggegevens. Mason Drake, nul krediet, nul sterren. Aan de rechterkant zag hij nu een scherm met andere deelnemers.

'Jo Wild? Wat kan jij in godsnaam nog te wensen hebben?' Mason klikte op het profiel van Jo.

'Op zoek naar deelnemers voor een experiment,' las hij hardop. 'Voor een goede vriend en wetenschapper ben ik op zoek naar een testpersoon. Verdienste duizend krediet.' Niemand had gereageerd, ook al leek het Mason een royale beloning. Maar hij had geen idee van de waardes binnen het systeem.

Hij klikte Jo's vraag weg en scrolde naar een onbekende naam. 'Patty Snow, dringend en altijd op zoek naar krediet. Ik doe bijna alles wat je wenst.' Erachter stond een rood cijfer. 'Min tien?'

Onder haar verzoek stond een reactie van ene Shawn Lasky. Vijf kredietpunten voor een van je voeten, met een rode stiletto eromheen nog één krediet extra.

Mason knipperde met zijn ogen en las de zin opnieuw. Het stond er echt.

Er kwam een nieuwe reactie binnen van ene Johnny Berkowitch. Nog twee dagen in de min en mijn opdrachtgever geeft groen licht voor een livestream moordvideo.

Meteen stroomden er meer berichten binnen. Allerlei mensen boden op de moordvideo.

Mason sloeg geschrokken de laptop dicht. Hij sprong op, pakte zijn mobiel uit zijn broekzak en drukte het nummer in van Stan Spellman.

'Mason? Ik zit midden in een meeting. Is er iets?'

'Godverdomme. Ik moet je spreken. Over die, die verdomde club…'

'Rustig, Mason. Kalm. Wat is er aan de hand?'

'Het is een marktplaats voor gestoorden.'

Hij hoorde Stan aan de andere kant van de lijn lachen. Het irriteerde hem.

'Mason… Je praat te veel. Niet over de telefoon. Zullen we vanavond afspreken? Ik laat je ophalen. Er is een feest en ik wil je aan een paar mensen voorstellen. Sta klaar om zeven uur.'

'Prima.'

'O, en Mason? Kom in het wit.' Stan verbrak de verbinding voor hij de kans kreeg andere vragen te stellen.

Mason opende de laptop opnieuw. Naast Patty Snow stond nu een kruisteken en daarnaast een optie om krediet in te leggen voor een livestream, vanavond om 23.00 uur. Mason schudde zijn hoofd, tikte het adres aan van Patty en probeerde via haar profiel in contact te komen.

Toen hij het mailadres gebruikte kreeg hij een foutmelding terug. Ook was haar profielfoto van eerder verdwenen. Hij klikte op het profiel van Jo, op zoek naar antwoorden. Via de live chat ontving hij meteen een bericht van Jo. Geen krediet, geen antwoorden. Als je meer wilt, zal je net zoals alle anderen iets moeten hebben om mee te onderhandelen. Niets is voor niets.

'Verdomme!' Geïrriteerd scrolde hij door de markplaats heen, tot hij een klein oproepje vond van ene Louisa Jones. Betaal duizend krediet in ruil voor 'The Wizard of Oz originele rode schoen'. Ook ben ik voor een liefhebber op zoek naar James Dean-originals. Andere collector's items zijn ook welkom, mits het een origineel is, waar er maar één van bestaat.

Mason rende naar de kast en schoof met zijn handen over de bovenste plank, waar Naomi haar speciale collectie bewaarde. Hij trok een schoenendoos naar beneden en opende de deksel. Onder het afdekpapier lag de Barbie uit 1959, die Naomi van haar oma had gekregen. Origineel in de verpakking. Mason wist wel dat ze er zuinig op was, dat ze hem koesterde, maar hij vermoedde dat het ding veel waard zou kunnen zijn.

Hij maakte een foto met zijn toestel en plaatste hem bij zijn profiel. Bij krediet vinkte hij 'biedingen toestaan' aan en vervolgens stuurde hij een berichtje naar Louisa.

Aangeboden. Nooit geopende Barbie in verpakking. Erg zeldzaam.

Vrijwel meteen kwam er een reactie van Louisa binnen. Is dit de originele?

Ja, het is de originele in originele verpakking, typte hij terug.

Geef je zeven krediet.

Op de een of andere manier leek het Mason niet genoeg. Hij keek nog eens naar de live reacties rechts op het scherm en een ongemakkelijk gevoel bekroop hem toen iemand op een maagd bood voor vijftien kredietpunten. Hij snoof diep en schreef naar Louisa dat hij meer dacht aan tien. Even hoorde hij niets meer. Hij staarde naar het knipperende stokje tot hij dubbel zag.

Acht. Dat is echt het maximum, schreef ze uiteindelijk. Van een ander krijg je echt niet meer dan vijf. Ik zie dat je je in mijn buurt bevindt. Breng hem persoonlijk langs.

Zijn hand trilde toen hij het bod accepteerde.

Ik schrijf de punten bij zodra ik het product zelf heb bekeken. Ik verblijf tijdelijk in het Sheraton Tribeca New York Hotel. Kan je daar binnen een uur zijn?

Dat moet lukken.

Oké. Kamer 33.

Tot later dan.

Hoofdstuk 10

Precies drie kwartier later stapte Mason het Sheraton Tribeca New York Hotel binnen. Hij knikte vriendelijk naar de hotelmanager achter de houten balie. 'Ik heb een afspraak met Louisa Jones.'

'Zal ik haar bellen?'

Mason schudde nadrukkelijk zijn hoofd. 'Dat is niet nodig. Ik weet waar ik moet zijn.'

'Prima. Fijn dat u ons bezoekt, meneer Drake.'

'Eh, ja. Dank je,' antwoordde hij ongemakkelijk. Gelukkig vroeg de man niet om een handtekening.

Mason liep door de gangen en klopte aan bij de deur met nummer 33 erop.

Blijkbaar stond Louisa erachter te wachten, want hij had zijn arm nog omhoog toen de deur al openging.

Ze droeg een zilverkleurige jurk, die zo strak om haar lichaam zat dat ze er bijna mee versmolt. Haar zwarte haar hing los en bedekte haar blote schouders. Ze droeg donkere make-up, felrode lippenstift en geen bril. Nee, ze was zeker niet de vrouw van de saaie profielfoto.

'Ik ben Mason,' stamelde hij.

Louisa streek haar ravenzwarte haren voor haar gezicht weg en knikte vriendelijk dat hij binnen moest komen. 'Mijn profielfoto is nog van vóór de operatie. Sta daar niet zo, kom binnen.'

'Je neus. Je mond en ogen…'

'Goed gelukt, toch? Ik mag niet klagen. Sinds ik ben toegelaten tot de club is mijn leven zoveel beter geworden.' Ze streek met haar wijsvinger over zijn wang.

'Ik eh…'

'Je bent leuker in het echt, Mason. Hoeveel krediet?'

'Huh?'

Ze ritste haar jurk in één beweging open en stond naakt voor hem.

Hij floot toonloos door zijn tanden. Hij kon zijn blik niet van haar borsten afhouden.

'Mooi zijn ze, vind je niet?'

Mason knikte.

'Voel eens, net echt.'

Voor hij er erg in had stak hij zijn rechterhand uit en voelde aan haar borst. Hij was zacht en soepel.

'Lekker?'

'Ja, ze zijn mooi. Ik eh…'

'Net nieuw. Perfectie door correctie.' Ze knipoogde. 'Zoals ik alles heb laten verbeteren. Daaronder ook. Wil je voelen?'

Hij keek vluchtig op zijn horloge. 'Zo laat al. Ik moet maar weer gaan.'

Louisa schudde misprijzend haar hoofd, maar glimlachte bij het zien van de verpakking onder zijn arm.

Hij stak het naar haar uit en ze pakte de doos met daarin de Barbie alsof het het kostbaarste object op aarde was. Met een tevreden uitdrukking legde ze hem op haar nachtkastje.

Mason vond het vreemd dat ze verder niets vroeg.

Ze pakte haar mobieltje en toetste iets in. 'Je kredietpunten zijn geüpload. Kijk maar.'

Ze draaide het toestel en Mason zag nu bij zijn naam een groene cijferreeks verschijnen.

'Je hebt nog geen waardering gekregen. Als je wilt geef ik je vijf sterren.'

'Eh, wat? Waar is dat goed voor?'

'Zo beoordelen we elkaar steeds op kwaliteit. Het is een extra optie, zodat anderen kunnen zien hoe betrouwbaar je bent.'

'Oké, prima. Ik ben een beginneling. Geen idee hoe dit allemaal werkt.'

Louisa liet het mobieltje op het tapijt vallen, gleed met haar handen over haar blote boezem, grinnikte en ging toen languit op het bed liggen. 'Ooit heeft alles ergens een begin, toch? Nou, hoe zal ik je beoordelen? Twee sterren? Drie? Of worden het er vijf? Wat denk je, Mason?'

'Vijf! Absoluut vijf.' Mason liep langzaam op de naakte vrouw af, en al zijn gedachten verdwenen. Toen hij de knoop van zijn broek losmaakte, viel zijn oog op een binnenkomend bericht op haar mobieltje, vlak naast zijn voeten. Hij zag de foto van Jo en in een oogopslag las hij de eerste woorden: Let op de plaatsing van de camera's.

Mason fronste zijn voorhoofd. 'Wat-wat is dit?'

'O, dat. Een opdracht. Vergeet het, let niet op hem.' Ze kroop naar voren, naar de rand van het bed en schoof in één beweging zijn broek naar beneden.

'Jo is je opdrachtgever?'

'Ja, ik krijg hier krediet voor.'

'Hoezo?'

Ze rolde met haar ogen. 'Iedere ster heeft een tape. Een seksvideo. Je nieuwe management heeft besloten iets aan je brave imago te doen. Geen huisvader meer. Het past niet bij de rollen die ze je gaan geven. Je moet een fout imago opbouwen, en hoe doe je dat?' Ze sloeg op haar borst. 'Dan roepen ze Louisa, en ik als pornoster ben blij dat ik je mag helpen.'

'Pornoster? Imago? Nee, ik…'

Maar voor hij verder kon praten schoof ze haar lippen om zijn eikel heen. Zijn twijfels en gedachten verdwenen op slag.

Hoofdstuk 11

Het huis van Stan Spellman was een enorm glazen gebouw, vlak aan zee in Westhampton Beach, aan de zuidoostkust van Long Island.

'Ik wacht op de parkeerplaats op u,' zei de chauffeur, en hij wees naar een bord met een P even verderop bij een veld vol auto's.

Mason knikte en wandelde op de muziek af, die vanachter het glazen huis leek te komen.

Halverwege de trap naar de voordeur werd hij aangesproken door een magere vrouw met kort, blond haar. 'Mason Drake? Ik ben enorm fan van je, heb je een handtekening voor me?' Meteen draaide ze haar arm naar hem toe en gaf hem met de andere een markeerstift aan.

Hij knikte, krabbelde snel zijn naam op haar bovenarm en met een vriendelijk knikje liep hij verder, door de openstaande glazen deur en de smetteloos witte hal, en door naar de achtertuin met een enorm verlicht zwembad vol plastic opblaasballen, -stoelen en andere figuren; van pizzapunten tot eilanden met palmbomen. Ertussen zwommen vrouwen gekleed als zeemeermin. Op een podium stond een dj knalharde muziek te draaien en Mason moest zich tussen een massa mensen door wurmen om bij Stan te komen, die omsloten werd door een groep vrouwen en hem niet leek op te merken.

Pas toen een ober Mason een glas voorhield, draaide Stan zich naar hem toe.

'Mason, goed dat je er bent!' schreeuwde hij en hij wenkte dat Mason hem moest volgen.

Het glazen huis was net een doolhof, met kleine ruimtes, inloopkasten en badkamers. Overal waren mensen. Vooral veel vrouwen, viel Mason op. Louisa stond in een hoekje en zwaaide. Stan grijnsde en ze liepen verder, naar ogenschijnlijk de enige kamer met stenen wanden, in het hart van het huis. 'Mijn opnamestudio,' mompelde Stan en hij gebruikte een keycard om de studio te openen en nam plaats op een stoel met daarboven een microfoon. 'Ga zitten. Hier kunnen we ongestoord praten. Ironisch niet? Juist mijn opnamestudio is de veiligste kamer van allemaal. Weet je waarom?'

Geen idee. Het leek hem het beste om mee te spelen, dus haalde hij nonchalant zijn schouders op.

'Omdat we hier geen afluisterapparatuur hebben geplaatst. Ik controleer dat elke dag, ook al ben ik een van de weinigen die toegang hebben tot deze studio. Weet je hoeveel ik moet betalen aan beveiliging?'

Mason schudde zijn hoofd. 'Ik snap het niet helemaal, Stan.'

'Je wilde praten. Doe dat nooit meer over de telefoon. Duidelijk? De Wildclub heeft overal haar tentakels in gestoken. Als je me wilt spreken, dan kom je naar me toe. Hier, naar de studio.'

Mason fronste zijn wenkbrauwen. 'Heb je dit feest daarom gegeven? Vanwege mij?'

'Nee, dit stond toevallig al gepland. Ik krijg veel krediet voor feesten zoals dit. Je zult wel zien waarom, straks om twaalf uur. Maar dat terzijde.'

Mason ging ook zitten en staarde naar het plafond, waar isolatiemateriaal tegenaan geplakt zat.

Stan nam hem peinzend op. 'Dit is een professionele opnamestudio. Hij wordt vooral gebruikt voor geluidseffecten. We hebben hem laatst gebruikt voor een animatie. Ben je nog nooit in zo'n ruimte geweest?'

'Natuurlijk wel,' antwoordde Mason. 'Ik vraag me alleen af wat ik hier nu doe.'

Stan knikte. 'Je noemde het vanmiddag een marktplaats voor gestoorden. Daarin zit een kern van waarheid. Vroeger was het anders. We waren een vriendengroepje. Nu is het een onbeheersbaar virus geworden. Een monster. Ik moet dingen doen…' Hij slikte, trok iets uit zijn broekzak. Hij strooide het zakje leeg op tafel en snoof het op. 'Dat is beter. Wil je ook?'

Mason schudde zijn hoofd.

'Dus we begonnen als studenten, alleen ons vriendengroepje: Jo, ik en…' Hij zweeg, leek zich net op tijd te bedenken. 'We waren het niet eens met de ongelijke kansen binnen de rechtsstaat. Ook al staat die voor vrijheid en gelijkheid, niemand gaf ons een eerlijke kans. Zoals niemand jou de kans gaf voor een serieuze rol. Daarom bedachten we ons eigen systeem, een eigen netwerk. Ik was goed met computers en Jo bedacht een vorm van geld die gekoppeld was aan diensten en vraag en aanbod. De kredietpunten. We werden binnen de universiteit al snel bekend. Iedereen die iets wilde, wist ons te vinden.'

Even hield hij in, keek schichtig om zich heen en staarde daarna naar zijn schoenen. 'We hadden alles. Meiden, drugs, drank, alles in overvloed, en te veel is nooit goed, snap je? Jo kon goed omgaan met de meiden en van al zijn krediet kon hij al snel een nachtclub starten. Je kent het.'

'Ja, ik ben er geweest.'

'Jo denkt dat hij onschendbaar is in zijn ivoren toren. Maar we hebben altijd iets achter de hand, zodat we elkaar wel moeten vertrouwen, en gelukkig maar, want Jo begon als student ongewone dingen te doen voor krediet.'

'Ongewoon?'

Stan knikte. 'Moorden.'

'Shit…'

'Je snapt wel dat hij als eerste van ons allemaal binnenliep, met zijn moorden in opdracht. Al snel trok hij de verkeerde types aan die de nare klussen voor hem op konden knappen. En toen kwamen de drugs.'

'Ging hij gebruiken?'

'Ja, maar dat niet alleen. Zijn club is een dekmantel. God weet wat voor smerige praktijken hij daar uitvoert. Soms denk ik dat het geld hem gek heeft gemaakt. Zelf richtte ik me op animatie en films, iets wat ik altijd al graag deed, maar ik had financiering nodig.'

'Dus leende je van Jo, en dat had je nooit moeten doen.'

Stan zuchtte. 'Inderdaad. De schulden liepen op en zo werd Jo mijn baas.'

'En die andere oprichter waar je het over had?'

Stan begon te lachen. Het stoorde Mason opnieuw. Het was toch geen vreemde vraag die hij stelde? 'Wat is er zo grappig?'

Stan keek hem indringend aan en haalde ten slotte zijn schouders op. 'Ik kan niet meer terug, Mason. Ik heb mijn ziel verkocht, maar jij - jij kan nu nog weg. Het is nog niet te laat.'

'Waarom liet je me dan tekenen? Verdomme!'

'Ik kon het onmogelijk tegenhouden. De leden van de Wildclub zitten overal, het is als een kankergezwel.'

'Dus door alle schulden is alles nu van Jo?'

Stan haalde zijn schouders op. 'Hij is de fucking duivel. Hij lijkt zo aardig, zo vriendelijk, je vriend in nood, maar dan… Als je ogen opengaan is het al te laat. Wij zijn allemaal slaven van Jo. Afhankelijk. Jij hebt nog geen schulden, dus stap eruit nu je nog…'

'Klootzak,' mompelde Mason. 'Je had me nooit moeten laten komen om te tekenen. Ze hebben een video van me. Als Naomi daarachter komt…'

'Jo is snel deze keer,' mompelde Stan, en hij fronste diepe groeven in zijn voorhoofd.

Mason maakte aanstalten om weg te lopen, maar bedacht zich, met zijn hand op de klink. 'Heeft hij jou ook te pakken?'

'Hij pakt iedereen. Eerst belooft hij je gouden bergen, je denkt dat je in de hemel bent beland. Dan gebruikt hij iets tegen je en ben je niets meer dan een pion op zijn bord. Overgeleverd aan zijn grillen. Je kunt hem beter niet tegenspreken, anders eindig je net zoals deze arme stakker.' Stan trok een foto uit zijn zak en overhandigde die aan Mason. 'Of wat er van hem over is.'

Hoofdstuk 12

Het beeld op de foto was niet meer uit zijn gedachten te krijgen. Met een schok had Mason beseft dat hij de dikke man kende. Het was Lennard Mills, de regisseur waar hij pas geleden auditie voor had gedaan en die hem afkeurde. Ondanks dat voelde Mason een onbeschrijflijk mededogen, en een connectie. De vragende, opengesperde ogen op de foto waren nog het ergste. Hij kon erin lezen dat wat er met Mills gebeurd was hem had overvallen. Totaal ongeloof straalde van hem af.

Mason vroeg zich af hoe het moest zijn als je alleen nog een enorme romp was op de grond, met je afgescheurde armen en benen naast je.

Stan had afscheid genomen met een 'Pas op wat je doet, Mason. Ik wil je niet kwijt.' Daarna had hij hem meegenomen naar de tuin om hem voor te stellen aan een paar mensen. De dj had blijkbaar pauze, want er was alleen loungeachtige achtergrondmuziek te horen. Nu stond hij hier, aan de rand van het zwembad, met een blonde vrouw te praten die enorme lippen had en wimpers vol glitters.

'Mary Feline. Inderdaad ja. Nee, het is mijn echte naam. Mijn moeder vond het nodig om…'

Aandachtig luisteren lukte hem niet meer. Hij knikte af en toe. Haar schelle stemgeluid drong niet tot hem door. Hij dacht alleen aan vluchten of blijven. Nieuwsgierigheid was wat hem hier hield.

'Faline Maline, weet jij ook wat ze om twaalf uur gaan doen?'

Haar ogen werden groot en voor een seconde hield ze haar mond dicht. 'Het is Mary Feline, en natuurlijk weet ik dat.'

Iemand tikte hem op zijn schouder. Nog voor hij zich omdraaide herkende hij de bloemenlucht.

'Louisa.'

'Lang niet gezien, Mason.' Ze drukte opzichtig een kus op zijn wang.

De blonde vrouw fronste haar wenkbrauwen en liep snel weg.

'Je maakt niet veel vrienden zo,' zei hij.

'Nepvrienden heb ik niet nodig,' grinnikte ze en ze zwaaide met haar mobieltje voor Masons neus. 'Dank je wel voor die Barbie. Een schot in de roos.'

Mason knikte, ook al had hij geen idee hoeveel het ding waard was. En het interesseerde hem ook niet veel meer.

'Ken je Stan goed?' vroeg hij.

'Natuurlijk, iedereen kent Stan. Wie denk je dat onze video bewerkt?' Ze knipoogde veelzeggend.

'Luister, dat was een fout. Ik denk niet…'

Louisa legde een hand op zijn arm. 'Rustig, alles is onder controle. We weten wat we doen. Naomi is volledig op de hoogte. Stan vertelde haar dat het voor een filmproject was. Hij bood haar ook een rol aan in zijn volgende film. Maak je dus niet druk.'

'Jullie hebben wát?' Mason voelde de ader in zijn nek opzwellen.

'O, kijk de tijd.' Louisa keek naar haar horloge en deed een stap naar achteren. 'Sst, het begint zo.'

Al het aanwezige publiek schoof als op commando om het podium heen. Mason hield zijn adem in. Een aantal vrouwen liepen het podium op. Ze droegen niets anders dan een lange sluier over hun hoofd, zodat enkel hun gezicht bedekt werd.

'Wat is dit?' fluisterde Mason.

Louisa schoof naar hem toe en fluisterde in zijn oor: 'De opname voor vanavond is begonnen. Hier wordt altijd goed op geboden.'

'Kredietpunten?'

'Natuurlijk, wat anders?'

Ook Stan klom nu op het podium. Hij pakte de microfoon van de standaard en boog. Het publiek klapte.

'Welkom, allemaal. Vrienden.' Hij wachtte even. 'Zoals jullie weten is het de hoogste tijd voor vermaak. Vandaag hebben we nieuwe leden in de aanbieding. Niet alleen vrouwen, maar voor ieder wat wils.' Hij knipte in zijn vingers en vanaf de andere kant liepen er een paar mannen het podium op. Ook zij hadden alleen hun gezicht bedekt, ze droegen een zwart masker.

'Geloof me, dames en heren, dit zijn toekomstige sterren, en jullie krijgen deze eenmalige kans. Zet in en het hoogste bod krijgt een onvergetelijke nacht.'

'Het lijkt hier verdomme wel een slavenmarkt,' mompelde Mason.

Louisa leek hem niet te horen. Ze typte en drukte ongeduldig op haar toestel en leek alles om zich heen vergeten te zijn.

Toen Mason beter naar het podium keek, viel één tengere vrouw hem in het bijzonder op. Vooral de moedervlek op haar dij, in de vorm van een hartje. 'N-Naomi? Dat is Naomi!'

Voor hij het podium op kon springen, hield Louisa hem tegen. 'Mason! Niet doen. Je brengt alles in gevaar. Naomi weet wat ze doet. Zoals ik al zei, Stan beloofde haar een prachtige carrière, die ga jij niet verzieken.'

'Het bieden is begonnen, dames en heren. Laat die kredietpunten maar rollen. Jullie weten hoe het werkt.' Stan verliet het podium en verdween achter een deur aan de zijkant van het huis.

Mason wist niet goed wat te doen, tot hij zich realiseerde dat iedereen met zijn mobieltje bezig was. Hij pakte de zijne uit zijn jaszak en opende de Wildclub-app. In de zijbalk verscheen net een melding met Louisa's naam erboven. Ze was verdomme op Naomi aan het bieden!

Hij keek naar zijn krediet en zonder te aarzelen zette hij zijn gehele saldo in op Naomi. De blik die Louisa hem gaf was intens donker.

'Zo werkt dat hier niet, Mason. Kom mee.'

Ze trok hem door de massa mee naar binnen en een hal door, naar een deel van het huis dat niet van glas was, en verder naar een kamer waar Stan met Jo om een tafel zat, starend naar een beeldscherm aan de wand.

'Vriend! Goed dat je ook op ons vollemaanfeest komt!' riep Jo opgewekt.

Mason spande zijn armspieren en stapte op Jo af, maar een in zwart geklede man sprong tussen hen in en hield hem tegen.

'Godverdomme,' zei hij. 'Mijn vrouw staat daartussen.'

Jo schoof voorover. 'Ik merk dat je onze regels nog niet helemaal snapt, dus ik vergeef je, voor deze keer.'

'Ik geef je iets om te vergeven.' Mason zwaaide zijn vuist naar Jo, die hem net kon ontwijken. Hij haalde nogmaals uit, maar de man achter hem greep hem in één beweging vanachter vast en hield zijn armen in een houdgreep. Mason trok, maar de grip verstevigde alleen maar.

'Doe geen moeite. Jimmy hier is wereldkampioen jiujitsu.' Hij wendde zich tot Louisa. 'Vertel eens, waarom heb je onze vriend hiermee naartoe genomen?'

'Het spijt me. Ik dacht…'

'Het zal je zeker spijten!' Jo kneep zijn ogen toe en Mason zag een intens duistere blik. 'Maar terug naar Mason. Wij zijn hier allemaal voor onszelf. Er is dus geen sprake van mijn of jouw. Snap je? Naomi is hier omdat ze het zelf wil.'

'Dat zou ze nooit doen,' stamelde Mason.

Jo gooide zijn hoofd naar achteren en begon luid te lachen. Stan lachte mee, maar iets in zijn houding was ongemakkelijk. Te nep, te gemaakt. Maar Jo leek het niet te merken.

'Wat Jo wil zeggen,' begon Stan, 'is dat wij haar een aanbod hebben gedaan, en iedereen die een aanbod krijgt moet daar iets voor terugdoen. Ze moet haar krediet verdienen en dit is de manier die ze koos. Het is dus haar vrije wil dat ze daar staat.'

'Jullie hebben haar de video laten zien. Van mij en Louisa.'

'Natuurlijk, beste man. Wat dacht jij dan? Dat je exclusief bent? Jij bent net zoals alle anderen: je wilt van alles, maar geven ho maar.'

Mason balde zijn vuisten. Hij voelde opnieuw de drang om Jo over de tafel te trekken. Om hem op zijn neus te slaan. Maar de jiujitsu-man hield hem in bedwang. 'Dus het was jullie idee om mijn leven te verwoesten.'

Jo bleef rustig. 'Wij verwoesten niets. Dat doe je vooral zelf. Je hele houding staat me niet aan. Nu ik erover nadenk…' Jo pakte zijn mobieltje en typte iets in. Daarna keek hij Mason strak aan, stond op en fluisterde de man die hem vasthield iets in zijn oor. Vervolgens liep hij zonder nog iets te zeggen weg.

'Laat me los. Wat gaat hij doen?' vroeg Mason.

Ook Stan stond op. 'Jimmy, je kunt hem nu loslaten.'

Jimmy mompelde iets, maar gehoorzaamde.

Stan schudde zijn hoofd. 'Je moet hem niet uitdagen. Jo is levensgevaarlijk. Geef hem wat hij wil, of verdwijn nu het nog kan.'

'Shit, hij heeft geboden, is het niet? Hij heeft op haar geboden.'

Hoofdstuk 13

'Het stelde niets voor,' fluisterde Naomi.

Ze liepen hand in hand door Central Park. Het was een stralende dag, maar Mason had geen oog voor de vrolijkheid om hem heen. Ariel snuffelde enthousiast aan alle bomen en Maggie schopte de bladeren voor haar voeten weg.

'Jo is een zak.'

Naomi haalde haar schouders op. 'Hij valt mee. Echt. Je moet hem alleen beter leren kennen. Hij heeft vooral veel gepraat, over jou, over Stan, over zijn dromen.'

'Jaja, dat zal wel.' Mason liet haar hand los. Hij staarde naar zijn dochter, die enthousiast op en neer sprong bij het zien van de glijbaan in de verte.

'Ga maar vast,' zei Naomi. 'Mama en papa komen er zo aan.'

'Oké, mammie.' Het kleine meisje rende naar de beschutte plaats, omgeven door struiken, met in het midden een glijbaan. De hond volgde blaffend.

'Niet zo rennen, Maggie,' gilde Naomi haar nog na, maar het meisje deed alsof ze haar niet hoorde. 'Voorzichtig!' riep ze toen Maggie de trap van de glijbaan opklom.

Maggie zwaaide. Ze gleed naar beneden, rende in een vloeiende beweging om de glijbaan heen en klom opnieuw de trap op.

'Ik dacht dat je het wist. Jo zei me dat je ervan wist,' fluisterde Naomi.

Mason draaide zich naar haar toe en streek met zijn hand over haar vochtige wang. 'Niet huilen. Alles komt goed, als we in elkaar geloven. Laten we het vergeten.'

'Ik heb het idee dat je het mij kwalijk neemt,' snikte ze. 'Vannacht, toen ik thuiskwam, heb je geen woord tegen me gezegd, Mason.'

Hij knikte, pakte haar hand vast en zuchtte. 'Alles is anders nu. Gisteravond heb ik veel nagedacht, en ik besef dat je sinds Maggie veel op hebt moeten geven.'

'Echt?'

'Ja, en ik begrijp het. Als dit een manier is om weer aan acteerwerk te komen, dan moet je dat doen. Dat gun ik je echt, schat.'

Ze boog naar hem toe en kuste hem op zijn wang. 'Daarom ben ik met je getrouwd, Mason. Jij snapt alles.'

'Dat betwijfel ik,' mompelde Mason.

Naomi glimlachte en omarmde hem. 'Jawel, jij bent anders. Ik wist het toen ik je voor het eerst zag. Jij bent echt. Gevoelig, inlevend, authentiek; anders dan de meeste acteurs die ik ken.'

Ze drukte haar warme lippen op zijn mond.

Mason merkte meteen dat het anders was. Hij proefde dat ze anders smaakte, hoe hij zichzelf ook voor de gek wilde houden. Had die smeerlap haar lippen gekust? God weet wat ze er nog meer mee had gedaan.

Zijn handen grepen als vanzelf naar haar billen en drukten haar stevig tegen zich aan. Hij gleed met zijn vingers onder haar jurk.

Naomi wrikte zich los en zond hem een dodelijke blik. 'Wat is er met je aan de hand?'

'Ik… ik weet het niet.'

Hij wist het wel. Iets in hem wilde haar niet delen. Eigenlijk wilde hij haar meeslepen in die struiken naast de glijbaan en…

Verderop klonk geblaf en ineens zag hij een heel andere blik in Naomi's ogen. Paniek gleed over haar gezicht terwijl ze de omgeving afspeurde en Mason werd in één klap teruggesleurd naar het nu.

'Maggie?' riep ze. 'Maggie! Waar is Maggie?'

Zijn adem stokte in zijn keel bij de gedachte aan wat er gebeurd kon zijn in die paar seconden waarin ze niet op haar gelet hadden. Verderop waren er watervallen. Wat als… Verder durfde hij niet te denken.

Hij keek naar de lege glijbaan. Om hen heen waren alleen een paar andere kinderen en even verderop wandelde een groepje moeders met kinderwagens, druk in gesprek, zich nergens anders van bewust. Maggie was nergens te bekennen.

'Mággie?' gilde Naomi, dit keer scheller.

De moeders keken op. Ze bleven staan en fluisterden tegen elkaar.

'Hebben jullie een klein meisje gezien?' riep Naomi.

Meteen schudden de vrouwen gelijktijdig hun hoofd en liepen van hen vandaan.

'Rustig maar,' zei hij. 'Ik ga haar zoeken. Ze is vast niet ver weg gegaan. Naar die ijscokar verderop misschien. Blijf jij hier, voor het geval ze zich verstopt heeft.'

Naomi knikte. 'Ze speelt vast verstoppertje.'

Mason rende eerst naar de bosjes en keek erachter. 'Maggie, ben je hier? Heb je je verstopt? Kom tevoorschijn, liefje!' Ariel kwam kwispelend op hem afgerend en draaide rondjes om hem heen. Maar nergens een spoor van zijn dochter.

Mason rende verder, richting de watervallen.

'Mággie?' Hij liep om het water heen, argwanend, elk deel aftastend met zijn ogen, bang om naar beneden te kijken. Uiteindelijk moest hij wel, maar er lag niemand in.

Een oude man wees met zijn wandelstok naar Naomi, die verderop bij de glijbaan heen en weer liep. 'Zoek je een klein meisje?'

'Jawel, meneer.'

De oude man schudde zijn hoofd. 'Mijn zicht is niet meer zo goed als vroeger, en ik heb mijn bril niet op vandaag, daarom zei ik niets. Maar ik zat daar, ziet u, op dat bankje. Zoals elke dag voer ik de duiven, snapt u…'

'Jaja…'

'Ik dacht nog, wat een leuk stel. In de verte zie ik nog wel iets, maar niet echt scherp. Ik zag dat meisje van de glijbaan gaan. Ineens werd ze gegrepen, vanuit het niets, door een schaduw. Zo snel dat ik het eerst niet kon geloven.'

'W-wát? Godverdomme!'

'Ziet u, ik ben op leeftijd en soms speelt mijn geheugen spelletjes met me. Pas nu ik u hier zo nerveus zie zoeken, weet ik dat dat meisje inderdaad is meegenomen.'

De man wees weer naar de speeltuin en de struiken erachter.

Mason rende op de struiken af, trok zijn mobieltje uit zijn zak en belde 911. Naar lucht happend probeerde hij uit zijn woorden te komen. Het lukte niet, dus sprintte hij terug en gaf hij het mobieltje door aan de oude man, die opnieuw zijn verhaal deed. Toen hij zijn telefoon terugkreeg, zei de vriendelijke vrouwenstem dat ze vooral daar moesten wachten op de agenten. Ze zouden zo snel mogelijk ter plaatse zijn.

Met hangende schouders liep Mason terug naar Naomi, die Ariel aan de lijn hield en hem opwachtte met vochtige ogen en haar handen voor haar mond. Ze zakte ineen en Mason ving haar op.              

Een agente met een strakke paardenstaart bukte bij de voetsporen vlak achter het bosje, waar het nu vol stond met nieuwsgierige mensen en agenten die probeerden de mensen op afstand te houden. Ze maakte foto's en liep heen en weer tussen de glijbaan en de bosjes, met daarachter de plek waar de oude man steeds naar wees met zijn wandelstok.

Naomi's ogen waren bloeddoorlopen. Haar wangen waren kleurloos en ze staarde telkens naar haar mobieltje, alsof ze daarop een verlossend bericht verwachtte.

'Wat doe je?' vroeg Mason toen ze weer haar mobieltje bekeek en iets intypte.

Ze veegde haar neus af en haalde haar schouders op. 'Ik weet niet. Misschien is het niets, maar gisteren met Jo… Hij maakte een rare opmerking.'

'Wat bedoel je?'

'Hij zei dat ik offers moest brengen als ik mijn carrière terug wilde. En hij vroeg me hoe graag ik het wilde, ten koste van wat. En ik, ik zei dat ik er alles voor over had. Hij lachte. Op een vreemde manier. En ik weet niet… op dat moment wist ik dat ik een verkeerd antwoord had gegeven.'

Mason schopte een steentje voor zijn voeten weg. 'Dus je denkt dat Jo hier iets mee te maken heeft?'

Naomi keek hem lang aan, en knikte ten slotte. 'Hij zei nog iets. Dat ze iets moesten doen aan mijn imago. Dat ik een lief huismoedertje geworden was, en dat hij mij vooral wilde herscheppen tot de seksbom die ik ooit was.'

'Dat zei hij mij ook,' fluisterde Mason, 'dat van mijn imago. Daarom moest ik die video maken met Louisa.'

Naomi knikte. 'Jo heeft ons ook opgenomen. Ik vind dat je dat moet weten.'

Mason knikte. Hij voelde zich leeg vanbinnen. Er was een stuk van hem verdwenen. De schokkende gedachte aan wat er met Maggie kon gebeuren, of al gebeurd was, probeerde hij weg te drukken.

'Het is mijn schuld,' mompelde hij.

'Nee, Mason. Ik wilde dit zelf. Voor mij, snap je? Sinds Maggie er is gaat alles alleen nog om haar, en ik…'

'Sst.' Mason trok haar naar zich toe en hield haar stevig vast. 'Geef jezelf hier niet de schuld van. Ik heb als eerste een contract getekend met ze. Het was mijn schuld. Ze lokken iets uit. Maar ik maak het weer in orde. Dat zweer ik je.'

Een vrouw kwam met uitgestoken hand op Mason af. 'Ik ben Susan Applebaum, van de New York Reporter. Mag ik jullie misschien wat vragen stellen?'

Naomi draaide zich opzichtig weg. Mason keek van de journaliste naar de agente verderop, die met een norse uitdrukking op haar gezicht op hen afliep, en weer terug naar Naomi, die overduidelijk niets van haar wilde weten. Hij schudde zijn hoofd. 'Nu even niet.'

'Naomi Robins?' vroeg de agente. 'We willen u graag wat vragen stellen. Wilt u met mij meekomen en op ons kantoor een verklaring afleggen?'

'Waarom?' vroeg Mason.

Naomi schudde haar hoofd. 'Het is oké, geen probleem. Ik zie je zo wel thuis, Mason.'

Mason zweeg. Hij keek de twee vrouwen na, die even verderop in een politieauto stapten.

'Ik heb belangrijke informatie voor je.'

Mason was de journaliste bijna vergeten. De blondine trok een visitekaartje uit haar jaszak. 'Hier. Mocht je me willen bereiken.'

'Dat zal niet nodig zijn.'

Ze zette haar zonnebril op en keek schichtig om zich heen. 'Ik kan je helpen, als jij mij helpt. Je hebt geen idee wat er speelt, maar ik doe al maanden onderzoek en ik weet in welk wespennest je terechtgekomen bent. Maar hier kunnen we niet veilig praten. Te veel mensen. Als je meer wilt weten, kom dan naar het adres op het kaartje.'

Met ferme passen liep ze weg.

Mason draaide het visitekaartje om en las de handgeschreven tekst:

Ik ken de Wildclub. Kom om vier uur naar de Public Library, Fifth Avenue, Rose Reading Room. Vraag naar Alice.

Hij draaide het kaartje weer om en bekeek het logo van de krant die hij af en toe kocht bij de kiosk.

'Susan Applebaum,' mompelde hij.

Hij stak het kaartje weg en keek naar de oude man, die met zijn wandelstok in de verte verdween.

Mason voelde zich verloren, alleen zelfs, met al die hoge gebouwen om zich heen, alle mensen die aan hem voorbijliepen. De tijd stond stil. Hij had zeker tien minuten nodig om zijn mobieltje te pakken en het nummer van zijn agent te vinden, en nog een aantal minuten om een bericht te tikken.

Alex. Voorlopig kan ik niet werken. Ze hebben Maggie en ik denk dat ik weet wie erachter zit, maar dat zoekt de politie allemaal uit. Bel Stan en zeg hem dat ik nog contact met hem opneem.

Hij verstuurde het bericht en keek nog eenmaal naar de glijbaan. Hij veegde een traan uit zijn oog.

Hoofdstuk 14

Alice liep voor hem uit, de wenteltrap op. Mason was wel eerder in de enorme marmeren bibliotheek geweest, maar deze route was nieuw voor hem. De wenteltrap kwam uit op een etage die uitkeek over de enorme zaal met tafels en rijen vol boeken.

Alice keek over haar schouder naar Mason en glimlachte vriendelijk. Ondanks haar warme lach zag hij de donkere wallen onder haar ogen en de diepe groeven in haar voorhoofd.

'Let op,' zei ze, terwijl ze tegen een wand drukte die aan de zijkant opende.

'Wow!'

Ze liet hem voorgaan in een verborgen sectie, pal achter de Rose Reading Room. 'Wacht hier. Susan is onderweg.'

De kleine vrouw spoedde zich weer terug, tussen de pilaren van boeken door, en liet Mason achter in een kamer die tot de nok toe gevuld was met antieke boeken. In het midden stond een grote tafel met een lamp erboven en stoelen eromheen. Een raam keek uit over het drukke straatleven buiten de bibliotheek.

Onrustig liep hij naar de tafel en trok een boek naar zich toe dat niet tussen de andere antieke boeken leek te horen. Het zag er nieuw en ongelezen uit.

'Susan Applebaum,' fluisterde hij toen hij de naam van de auteur zag.

Hij draaide het boek om en las de achterkant. Een ontmaskering van de machtsstructuur. Hoe corruptie binnen een… Verder kwam hij niet. De wand schoof open en Susan wandelde binnen.

'Sorry, ik werd opgehouden in het verkeer. Je weet hoe het is.'

'Ja.'

'O, ik zie dat je mijn boek hebt gevonden.'

'Het lag hier.'

'Alice,' knikte Susan. 'Ze is niet alleen een goede vriendin, maar ook een groot fan van mijn werk. Blijkbaar wil ze dat je het meeneemt.'

'Dus je schrijft boeken?'

'Ik werk daar nu ook aan. Niet in opdracht van mijn werkgever. Daarom wilde ik je spreken.'

Ze nam plaats aan de tafel en trok de sjaal van haar nek. Masons oog viel op een blauwpaarse vlek in haar hals. 'Jezus Christus.'

'Het was erger. Dit was een waarschuwing. Helaas voor hen laat ik me niet zo snel intimideren. Maar ze volgen me, dus moet ik tegenwoordig opletten. Ze denken dat ik je aansprak voor een interview over je dochter. Dat ik meewerk met die gasten. Ik wil je waarschuwen.'

'Ik snap het niet.'

Susan sloeg haar handen ineen en keek Mason indringend aan. 'Je moet kiezen, Mason. Open kaart spelen of blijven doen alsof je van niets weet. Als je Maggie terug wilt zien, is het belangrijk dat je de juiste beslissing neemt.'

'Wat wil je van me?'

'Informatie. Ik weet dat jij dicht op het vuur zit. Jij en Naomi. Je was op het feest van Stan.'

'Hoe…'

'Hoe ik dat weet? Ik heb mijn contacten. Mensen die zoals jij in bepaalde posities zijn gedrukt. Allemaal hebben ze een kind verloren.'

Mason slikte. 'Verloren?'

'Ja.'

Mason ging tegenover haar zitten en staarde uit het raam.

'Als je Maggie terug wilt zien, dan moet je me helpen. Ik wil dat je alles wat je te weten kunt komen over die mensen aan mij doorgeeft. Verder wil ik dat je je normaal gedraagt. Je werkt mee. Ik breng het verhaal naar buiten over de ontvoering van Maggie, maar we hebben het met geen woord over de Wildclub. Duidelijk?'

Mason sloeg een hand voor zijn mond. 'Shit. Naomi is bij de politie. Ze…'

'Ja, daar heb ik rekening mee gehouden. Het verhoor wordt opgenomen, maar ik weet dat er niets mee gedaan wordt.'

'Niet?'

'De Wildclub heeft veel mensen op sleutelposities. Vergeet de politie, alleen ik kan je helpen. Vertel me wat je weet.'

'Ze beloofden mij en Naomi werk. Het valt niet mee, weet je? Audities. Ouder worden. Ze vertelden me dat ik iets moest doen aan mijn imago. Ze hebben een tape gemaakt, ook van Naomi.'

'Ja, dat doen ze met iedereen. Dat is slechts het begin. Maar werk met ze mee. Speel een rol. Speel dat je beste vrienden met ze wilt worden. Alleen zo kan je Maggie terugkrijgen.'

'Jij weet waar ze is, of niet?'

Susan zweeg.

'Waar is ze?' vroeg hij.

'Ik heb een vermoeden, maar daar kom je niet zomaar.'

'Wáár?' schreeuwde Mason, en hij sloeg met beide vuisten op de tafel.

'Sst. Beheers je. Luister, Mason. Jo heeft een privé-eiland. Ik heb een vermoeden dat je dochter daar is. Ze houden er kinderen vast. Geloof me, daar kom je niet bij, niet zomaar, dus ik wil dat jij je rol goed speelt, anders is het voorbij.'

Mason snoof luid. Hij wilde opstaan, deze vrouw door elkaar schudden, weten waar zijn dochter was. Maar hij vermoedde dat ze de waarheid sprak, dus beet hij op zijn lip en hield zich in.

De wand schoof open en Alice wandelde binnen met een stapel boeken in haar armen, die ze aandachtig in de schappen plaatste.

'Alice Donalds is je contactpersoon. Niemand zal een bibliothecaresse verdenken. Hier is haar mailadres. Dit is ook onze ontmoetingsplek. Ben ik nog iets vergeten, Alice?'

Het kleine vrouwtje kwam achter een rij met boeken vandaan en knikte naar Mason. 'Ik ben blij dat je ons wilt helpen.'

'Alice verloor haar dochter. Ze nam contact met me op zodra ze merkte dat de politie niets met haar zaak deed. Haar man scheidde van haar en heeft nu een succesvolle carrière in de politiek. Ik wist meteen dat er iets niet klopte. Raad eens bij welke club hij aangesloten is?'

'De Wildclub.'

'Precies.'

Hij keek over zijn schouder naar Alice. 'Het spijt me van je dochter.'

'Ik mis haar elke dag. Maar Susan zegt dat jij de sleutel kan zijn naar het eiland. Dat jij ze kunt bevrijden.'

'Wat?'

Susan stond op. 'Dit is een club die niets schuwt. Ze beloven dromen, en geven je ondertussen de ergste nachtmerries.'

'Zeg het hem,' fluisterde Alice.

Susan legde haar arm op zijn schouder. 'Die mensen doen vreselijke dingen met die kinderen. Afschuwelijke…' Ze knipperde vocht uit haar ogen en schudde haar hoofd. 'Het spijt me, ik kan het niet over mijn lippen krijgen.'

Zijn handen trilden toen hij van de vrouw met de donkere wallen onder haar ogen naar de journaliste keek.

Susan depte haar vochtige wang droog. 'Als je me niet gelooft, ik heb meer getuigen. Ook insiders, maar voor hun veiligheid zeg ik niet wie. Je bent dus niet alleen.'

'Louisa…' fluisterde Mason. Hij zag aan het kleuren van Susans wangen dat hij gelijk had.

'Jij, Mason. Jij kunt ze helpen. Je moet dicht in de buurt van Jo komen. Kan ik op je rekenen?'

Hij knikte.

Susan liep naar de wand en schoof het schap opzij. 'Dit wordt de zwaarste rol van je leven, maar ik geloof dat je het kunt.'

Hoofdstuk 15

Mason ademde diep in voor hij de club van Jo binnenliep. Hij had een ander plan bedacht vannacht. Indy en een andere vrouw die op hem afkwam negeerde hij. Hij duwde de beveiliger vlak voor de glazen trap opzij. Voor hij de eerste trede kon nemen, grepen twee stevige handen hem bij zijn schouders vast.

'Jo?' schreeuwde Mason naar boven. 'Godverdomme, Jo! Waar ben je?'

'Laat hem door,' riep Jo van boven.

Mason wrikte zich los en liep langzaam de trap op.

'Kom binnen.' Jo wachtte hem boven op en hield de deur van zijn kantoor open. 'Je ziet er slecht uit.'

In een woedende gedachtevlaag vloog Mason hem naar de keel. Kneep die net zolang dicht tot die miserabele, zelfvoldane glimlach van zijn gezicht verdween. Maar hij deed het niet. In plaats daarvan veegde hij zijn voorhoofd af en ging zitten. 'Waar is mijn dochter, verdomme?'

Jo zweeg. Hij liep naar de muur vol foto's, pakte zijn fles whisky van het dressoir eronder en schonk twee glazen vol. Hij zette er een voor Mason neer, die het afsloeg. Wijzend naar zijn fotomuur nam Jo een slok. 'Zie je al deze mensen? Het verschil tussen hen en jou is dat deze mensen dankbaar zijn. Naomi hangt hier ondertussen ook tussen, maar jij, Mason, ik weet niet of jij met deze instelling wel op deze muur kunt komen.'

'Klootzak.' Zijn stem klonk aarzelend.

'Voor sommigen ben ik een wensvervuller en maak ik dromen waar. Voor anderen ben ik de duivel. Jij bent in mijn huis en beschuldigt mij van ontvoering, dus pas op, Mason. Pas op wat je zegt.' Hij gooide het hele glas achterover en liep met het andere glas langzaam naar zijn bureau.

'Waar is ze? Waar is Maggie? Waarom doe je dit?' Het kwam er zwak uit.

Jo zweeg. Hij fronste zijn wenkbrauwen, waardoor er diepe groeven in zijn voorhoofd verschenen.

'Jij hebt haar!' Mason kwam omhoog uit zijn stoel. Zijn handen balden zich tot vuisten, hij ademde zwaar.

'Je weet dat ik bewakers heb. Die slaan je binnen drie tellen tegen de vloer, dus waarom doe je zo? Als jij je dankbaarder zou gedragen dan zouden we misschien een echt gesprek kunnen voeren. Hier, kalm aan, neem een slok.' Jo hield het glas onder zijn neus en deze keer sloeg Mason de inhoud in één keer achterover. Het spul brandde in zijn keel. Meteen was er die warmte die naar binnen gleed en een vreemde nasmaak die hij niet thuis kon brengen.

'Weet Naomi dat je hier bent?'

Mason zweeg.

'Niet dus, dat dacht ik al. Heb ik je ooit verteld hoe ik dit allemaal heb opgebouwd? Alles wat je ziet? Wie denk jij dat Stan betaalt en al zijn filmprojecten? Of geloof jij nog in sprookjes en denk jij dat hij genoeg geld verdient met zijn films? Nee. Maar daar hoor je hem niet over. Het zijn míjn plannen en projecten die al het geld opleveren. Als ik er niet was om alles hier te leiden, weet jij hoeveel mensen er dan zonder werk zouden zitten? Enig idee?'

Mason haalde zijn schouders op. Er verschenen vlekken voor zijn ogen, die vanaf de zijkanten zijn vertroebelende blikveld binnenschoven.

'Gaat het niet goed? Je ziet wat bleek, Mason. Ga maar zitten.'

Mason schoof zijn rechterhand tegen zijn slaap en duwde. Een scherpe pijn trok van achter uit zijn nek door tot over zijn netvlies. 'W-wat…'

Voor zijn ogen begon de kamer te draaien en hij moest zich vastgrijpen aan de stoel om niet om te vallen.

Jo deed alsof hij het niet zag, hij liep heen en weer voor zijn fotomuur.

'Ik-ik voel me niet goed.'

'Ik zou echt gaan zitten, Mason. Het is zo voorbij.' Zijn stem klonk vlak.

'W-wat heb je me gegeven?'

Mason strompelde om de stoel heen en liet zich erin zakken. Langzaam gleed hij onderuit. Zijn hart ging als een wilde tekeer, zijn hartslag dreunde door zijn lijf.

'Jezus. Mijn hoofd, wat heb je…'

Jo zweeg.

Masons ademhaling werd vlak en zijn benen voelden week. 'Kloot…'

'Let op je woorden! Je kunt niet zomaar mijn huis binnenlopen en mij beschuldigen van allerlei zaken. Mijn informant zegt dat je met die hoer hebt gepraat. Susan nogiets van de krant. Elke andere journalist was prima geweest. Moest je uitgerekend met haar praten? Godverdomme, Mason. Weet je wel wat je hebt gedaan?'

Mason zakte verder onderuit in de stoel.

'Ik wil niet dat onze goede naam besmet wordt door smerige geruchten. Door vieze, gluiperige rioolratten van journalisten. Dat kan ik niet accepteren.'

Masons hoofd werd zwaar. Met moeite kon hij zijn ogen openhouden.

'Deze club is alleen voor vrienden, Mason. En ik krijg niet het idee dat jij een vriend bent. Weet je nog wat je hebt getekend? Ik zal het contract er eens bij pakken.' Jo opende zijn bureaulade en haalde er wat papieren uit. Hij sloeg wat vellen om en ging toen op de hoek van zijn bureau zitten. 'Ah, hier staat het. Dit is jouw handtekening, toch? Laat ik voorlezen waar jij akkoord mee gegaan bent. Artikel elf, paragraaf e. Lidmaatschap aan de Wildclub is aan voorwaarden gebonden. Alle clubleden onthouden zich informatie te verstrekken over andere clubleden. Zeker naar de media. Clubleden hebben geen enkel contact met journalisten, uitgezonderd de door Wildclub aangewezen clubleden die als journalist werken, en dat altijd in overleg.' Jo zweeg even. 'Wat wil dat zeggen, Mason? Ik zal het je vertellen. Het wil zeggen dat jij je niet aan het contract hebt gehouden. Weet jij wat we met leden doen die zich niet houden aan de regels? Blijkbaar niet.'

Mason schudde langzaam zijn hoofd. Hij kreeg het idee dat het los op zijn nek zat.

'Geen nood, want ook dat staat in je contract. Wacht even. Ja, hier staat het. Leden die zich schuldig maken aan overtredingen, worden gestraft. De directie is geoorloofd elk middel in te zetten om het lid weer in het gareel te krijgen, of desgewenst te onthouden van verder lidmaatschap. Ondertekenend lid geeft toestemming in zo'n geval een passende straf te ondergaan, verklaart de sancties te accepteren en vrijwaart de directie van elke aansprakelijkheid betreffende eventuele nadelige gevolgen.'

'Zwe wjeet njiets.' Zijn mond tintelde.

'Elk middel, Mason. Elk…' De rest van Jo's zin kwam niet meer binnen. Het volgende moment werd alles aan hem zwaar en werd het zwart voor zijn ogen.

Hoofdstuk 16

Hij lag op een matras. De kleine cel waarin het bed stond was donker, de schimmelgeur en het vocht drongen tot diep in zijn botten en longen. Zijn koppijn was niet het ergste. Het was een knagend, onzeker gevoel dat hij had. Het gevoel dat er iets niet klopte in zijn hoofd.

'Waar ben ik?' echode zijn stem.

Er kwam alleen stilte als antwoord. Dezelfde stilte als waar hij uit gekomen was, zonder herinnering van daarvoor.

Een schaduw leek uit de muur te komen. 'Hallo? Weet jij wie ik ben?'

'J'nee.'

'En jij?'

'Geen idee.'

De schaduw kroop over hem heen, als een ijskoude deken die hem verstikte. 'Wakker worden, Mason. Je bent hier al te lang. Uren en uren. Misschien zelfs dagen. Weet je het niet meer?'

Hij wreef in zijn ogen en de schaduw verdween.

'Hallo? Wie is daar? Is daar iemand?'

Hij draaide zijn hoofd naar de deur. Die schoof op een kier en iemand stapte naar binnen. Een vrouw. Ze sloop als een lenige gazelle dichterbij en haar bloemenparfum verdreef de muffige stank om Mason heen.

'Naomi! Haal me hier weg.'

'Mason? Jezus Christus, schat, wat hebben ze je gegeven?' Haar meelevende vrouwenstem leek van ver te komen. Ze pakte zijn hand vast en drukte een kus op zijn knokkels. 'Sst, rustig. Ik ben er nu. Alles komt goed, als je doet wat ik zeg.'

'Dat is fijn.'

'Jo zegt dat je gepraat hebt met iemand. Dat je hem wilde verlinken. Klopt dat?'

'Haal me hier weg,' fluisterde hij.

Naomi bukte bij het bed en boog zich over hem heen. Ze kuste hem op zijn wang en nu pas zag hij dat ze gehuild moest hebben.

'Werk mee. Alsjeblieft, werk mee. Jo zegt dat hij ons dan zal helpen om Maggie terug te krijgen.'

'Sst. Hij is hier…' Mason slikte de rest van zijn woorden in.

'Wie?'

'Als je doet wat hij zegt, dan komt hij terug.'

'Waar heb je het over?'

'De schaduwman,' mompelde Mason.

Naomi's ogen werden groot. Haar rechtermondhoek trilde. Ze draaide zich van hem weg en stapte naar achteren.

'Niet gaan.'

Ze ademde diep in en pakte haar mobieltje. 'Jo zegt dat ze je moesten kalmeren, dat je hem bedreigde.'

'Nee. Nee. Ik… ik weet niet…'

'Maar ik weet het wel. Je hebt de clubregels overtreden en daarvoor moest hij een passende straf vinden. Ik heb met Jo gepraat en wil je iets voorstellen.'

Mason klemde zijn kiezen op elkaar en balde zijn vuisten. De mist in zijn hoofd klaarde op. Iets in hem schudde hem wakker. 'Je hebt met Jo gepraat over een passende straf?'

Naomi humde instemmend.

Het wazige gevoel in zijn hoofd verdween en hij schoof omhoog.

'Hij doet ons, of nou ja, jou een goed voorstel. Om de straf om te zetten. Kijk, in de app…' Ze hield het blauwe scherm voor zijn neus en opende een berichtje dat rood gemarkeerd was.

Hij moest een paar keer knipperen voor hij het kon ontcijferen.

Voor een goede vriend en wetenschapper ben ik op zoek naar een testpersoon voor een experimenteel onderzoek, las hij.

'Jo geeft je er ook nog eens duizend kredietpunten voor. Een goede deal, toch? Een student wetenschapper schrijft een thesis over menselijke slaap. Het lukt hem niet om deelnemers te krijgen voor zijn slaapexperiment. Jo zegt dat als jij hem een plezier doet en dit accepteert, hij je straf zal kwijtschelden en de punten zal gebruiken om Maggie op te sporen.'

'Slaapexperiment? Naomi, je weet niet…' Mason aarzelde. Hij wilde haar toeschreeuwen dat ze moest vluchten. Dat ze Susan Applebaum via Alice Donalds in The New York Library moest opzoeken. Maar dat kon hij onmogelijk roepen in deze donkere cel. Wie weet hoeveel afluisterapparatuur er hing.

'Wat weet ik niet?'

'Vergeet het. Waar ben ik eigenlijk?'

Onrustig liep ze heen en weer. 'Wild Dungeon. Pal onder de club van Jo. Ze gebruiken deze kamers normaal gesproken voor speciale klanten. Hij belde me, vertelde me dat je hem bedreigde en beschuldigde van van alles, en dat terwijl jij je niet aan de regels hebt gehouden. Daarom heeft hij je hier opgesloten. Je zit hier vast tot ze een oordeel over je uitspreken. We hebben Jo nodig om Maggie op te sporen. Hij wil ons echt helpen, daarom wil ik zo graag dat je deze opdracht aanneemt.' Naomi zweeg even. Ze kwam bij het bed staan. 'Ik weet dat jij Jo verdenkt. Je hebt het mis. Jo is zorgzaam, betrokken en hij helpt ons waar hij kan. En jij, jij bent zo ondankbaar.'

Mason vloekte luid, maar Naomi negeerde het.

'Denk over het aanbod na als je een beetje om mij en Maggie geeft. Denk eens aan een ander dan jezelf.'

Ze draaide zich om en verdween door de deur achter haar, die met een klik in het slot viel.

De klok aan de betonnen wand tikte meedogenloos. Het was op de kleine spiegel en het bed na het enige object in de veel te benauwde cel.

Mason stond op, wankelde een seconde, maar herstelde zich. Zijn knallende koppijn was verdwenen en de contouren om hem heen werden scherp. Hij schoof naar de spiegel en plantte zijn neus tegen het glas. 'Jo? Ben je daar? Ik doe het. Ik neem die verdomde opdracht aan!'

'Prima, dan moet je dat even bevestigen,' klonk een stem vanuit een van de luidsprekers in een hoek boven de spiegel.

'Ik zeg het je toch?'

'Niet voldoende. Wij doen alles volgens de regels. Anders dan jij, Mason. Pak je mobieltje en accepteer de opdracht.'

'Verdomde eikel.' Mason deed wat hem werd opgedragen. Hij trok zijn mobieltje uit zijn jeans, scrolde door de app van de Wildclub en tikte op de acceptatieknop bij de oproep van Jo. 'Gedaan. En nu?'

Even bleef het stil. Daarna hoorde hij een vreemde ruis, van achter in de hoek. Een dikke rook vulde de cel. Mason rende naar de celdeur en sloeg ertegenaan.

'Doe open!' schreeuwde hij. 'Ik stik!'

De dikke rookdeken trok door zijn neus naar binnen en nestelde zich in zijn longen.

Mason hapte naar lucht, zakte in elkaar en sloot ten slotte zijn ogen.

'Slaap zacht.'

Dat was het laatste dat hij hoorde.

Hoofdstuk 17

'Wakker worden. Tik tok, jouw slaaptijd is om,' fluisterde een zachte stem boven zijn hoofd.

Het was donker. Hij rook achtereenvolgend nicotine, chloor en Calvin Klein-eau de toilette. Meteen verschoof zijn aandacht naar zijn rauwe keel. Die brandde alsof hij hete kolen had ingeslikt. Door zijn hoofd trok een helse prikkende hitte, die achter in zijn nek weer uitdoofde. Hij wilde zich bewegen, iets dat om zijn hoofd zat wegtrekken, maar zijn armen waren zo slap als de yoghurt die Naomi dagelijks at.

'Rustig maar. Als het goed is, voel je je zo wat beter.'

Er prikte iets in zijn arm, maar hij kon het niet wegtrekken. Al zijn kracht was uit hem gesijpeld.

Godverdomme, wat ís dit, dacht hij, terwijl hij het in zijn hoofd uitschreeuwde.

Zijn lijf begon als vanzelf te schokken en hij viel languit op een harde betonnen vloer. Een vreemd, onsamenhangend gebrabbel kwam uit zijn keel. Gorgelend.

Dit klopt niet. Er klopt iets niet…

'Hé, slaapkop. Mijn werkdag is begonnen. Het is tien over negen. Wakker worden, vriend! Ik geef je vijf minuten om je ogen open te doen,' galmde een rauwe stem.

Mason richtte zijn hoofd op en probeerde zijn hand naar zijn keel te brengen, maar iets belemmerde de beweging van zijn arm. Het lukte hem niet zijn oogleden te openen.

'Kom even op adem.' De stem leek van achter hem te komen. 'Het spul is zo uitgewerkt. Het spijt me van eerder, van die nare kap over je hoofd, maar we moesten je verplaatsen naar een geheime locatie.'

Mason had een wrange smaak in zijn mond. Metaalachtig. Hij kauwde op zijn wang en probeerde opnieuw zijn ogen te openen. Deze keer lukte het. Maar het was nog steeds aardedonker.

'Waar ben ik?'

'In een speciaal laboratorium, in de uitslaapruimte,' zei de rauwe stem. 'Het is een onderdeel van de droomkamer. Alles hier is topgeheim, zoals je misschien wel hebt kunnen raden. Want, nou ja, regeltjes, regeltjes, regeltjes. Overal regeltjes. Allemaal lastig. Daarom moest het even zo.'

'Hoe lang was ik weg?'

'Doet er niet toe. Voor we beginnen, Mason, wil ik doorspreken wat we precies doen hier. Waarom ik ervoor moest kiezen om je zo te vervoeren. Ik ben professor Kenny Saunders trouwens, slaapwetenschapper en hoogleraar psychofysiologie. Jij hebt je ingeschreven voor mijn slaaponderzoek. Een baanbrekend onderzoek, o zo belangrijk voor de mensheid. Daarom ben ik zo blij dat je je vrijwillig hebt opgegeven.'

'Niet geheel vrijwillig,' onderbrak Mason hem.

'Toch wel. Ik weet zeker van wel. De kredietpunten zijn al bijgeschreven en het contract was bindend. Ik denk dus dat we aan de slag gaan. Ik zal je uitleg geven over alles, goed?'

'Prima. Als het maar snel voorbij is.'

Even viel er een stilte. 'Je beseft toch wel dat dit onderzoek zijn tijd nodig heeft, hè? Anders valt er niets te meten. Ik ben op zoek naar resultaten. Ik doe analyses en verzamel data. Daarvoor neem ik zo veel tijd als nodig is. Je beseft dat toch wel?'

'Ik heb geen tijd,' bromde Mason geïrriteerd. 'Verdomme. Ze hebben mijn dochter en ik…'

'Sorry, dat gaat mij niets aan. Terug naar wat ik hier doe.'

'Vertel.' Mason aaide over de dikke plek op zijn arm, de plek waar hij eerder een steek had gevoeld.

'Haal even diep adem, praat niet door me heen en luister goed. Ik doe onderzoek naar slaap en ik hoorde van Jo dat jij een bijzondere eigenschap hebt. Jij functioneert prima met een minimum aan slaap.'

Mason wilde erdoorheen roepen dat dat zeker niet zo was. Dat hij altijd een vreemd, onrustig gevoel had. Maar hij hield zijn kaken stijf op elkaar.

'Besef je wel hoe bijzonder dat is? Stel je voor dat we kunnen uitzoeken wat dat is? Waarom jij minder slaap nodig hebt dan alle andere mensen. Want wat maakt jou speciaal? Als ik kan vinden wat het is in jouw hersenen dat afwijkt op zo'n geniale manier, kunnen wij miljoenen mensen helpen. Een minimum aan slaap, weet jij hoeveel extra tijd dat oplevert in een mensenleven? Wij verslapen gemiddeld tweeëndertig jaar van ons leven. Stel je eens voor dat je al die jaren extra aan je leven toe zou kunnen voegen, is dat niet groots?'

Mason bromde iets onverstaanbaars.

'Ik wil alles weten over wat jou anders maakt. Ik wil tijdens je slaap je hersenactiviteit onderzoeken met behulp van elektro-encefalografie, je kent het vast onder de afkorting EEG. De machine maakt een lijngrafiek, zodat wij patronen kunnen onderscheiden. Als de testpersoon in slaap valt, worden de lijnen groter en trager. Het slaapritme en die golven met een lage frequentie in het brein onderzoek ik.'

'Huh?'

'Alles op z'n tijd. Je zult het wel merken. Eerst moeten we onderzoeken hoe lang jij zonder slaap kunt. Een bijzonder experiment in jouw geval, want we moeten het versnellen. Ik hoorde van Naomi dat je weleens twee dagen zonder slaap doorgaat. Daarom hebben we een speciale opstelling gemaakt; we hebben het laboratorium een beetje aangepast.'

Voor Mason kon vragen hoe het mogelijk was dat ze al wisten dat hij deel zou nemen voordat hij ja had gezegd, en hoe en wanneer deze man Naomi had gesproken, sprong er aan zijn linkerkant, in de hoek van de ruimte, een rood licht aan. Voor het eerst zag hij dat hij in een soort van glasachtige kubus lag, met een opening aan de zijkant. Het deed hem denken aan het glazen huis van Stan.

Ineens werden ook de glazen kamers ernaast zichtbaar. In het midden van een van de ruimtes, rechts, achter een andere kamer met een koelkast, stond een loopband. Mason staarde omhoog, naar een industrieel vormgegeven plafond van iets wat leek op een fabriekshal. Boven, iets verderop, hing een glazen plaat aan een takelmachine, hoog in de lucht.

'Wat is dit?' mompelde hij.

'Ik wil, als jij je wat sterker voelt, dat je naar die afdeling gaat en op die machine loopt tot je niet meer kunt. Lichamelijke en geestelijke uitputting versnellen de behoefte aan slaap en hoe eerder ik mijn data heb, hoe eerder jij naar huis kunt.'

'Geestelijk, zeg je?'

Zelfs door de ruis van de luidspreker heen hoorde hij professor Saunders onrustig met een pen tegen een vel papier tikken. 'Ja, dat ook. Je zult het wel merken. Het is niet voor niets dat ik geen toestemming kreeg voor dit onderzoek. Daarom had ik een vrijwilliger nodig. Wees niet ongerust, alles is honderd procent veilig. Ik zou mijn kandidaten echt niet… nooit blootstellen aan gevaar. Dat zou betekenen… dan… dan moet ik steeds weer op zoek naar nieuwe deelnemers.'

Mason hoorde de haperingen in zijn stem.

'Hoeveel deelnemers heb je al gehad, professor Saunders?' De stilte die volgde deed zijn hartslag geen goed. 'Hoevéél. Als je niets zegt blijf ik hier liggen.'

'Dat lijkt me niet.'

Het volgende moment vertroebelden de hoge glazen wanden en sloot de kubus waarin Mason lag zich. De schuifdeur ging dicht en terwijl hij opstond en zijn handen tegen het glas plaatste, zag hij dat onder hem, door een rooster, water naar boven kwam. Eerst borrelde het alleen tegen het rooster, maar binnen enkele tellen vloeide het rijkelijk over de vloer.

'Godverdomme, Saunders, open deze deur!'

'Dit is de opzet van het experiment, Mason. De uitputtingsslag is begonnen. We hebben het punt van maximale uitputting nodig voor dit onderzoek.'

'Nee!' schreeuwde Mason. 'Ik stop. Ik doe niet langer mee aan dit experiment. Haal me hieruit.' Hij bonkte met zijn vuisten tegen het glas. 'Haal me hieruit!'

Het water steeg razendsnel tot zijn knieën, en verder omhoog, tot zijn romp en vervolgens zijn nek. Het bed bleef vreemd genoeg op de bodem staan, alsof het aan de vloer vastgeschroefd zat.

'Genoeg! Stop!' gilde hij.

'Er is geen plafond, Mason. Dit helpt je over de eerste drempel heen. Zwem.'

Het waterpeil steeg snel en Mason trappelde wild met zijn benen om boven te blijven. Toen, van het ene op het andere moment, stopte het water met stijgen.

Mason zwom naar rechts en pakte de dikke bovenkant van het glas vast, trok zichzelf omhoog en plaatste één been over de dikke glasrand en vervolgens het tweede. Hij hing half over de rand heen en liet zich langzaam naar beneden glijden in de glazen kubus naast hem. 'En nu?'

'Zoals ik je eerder vertelde, loop naar de loopband.'

Mason voelde aan de glazen wanden. Nergens kon hij een opening vinden, alles was glad. Hij balde zijn vuist en sloeg opnieuw tegen het glas. 'Laat me eruit! Ik stop ermee, hoor je me? Saunders? Hé!'

Uit de intercom klonk muziek.

Everything dark and cold,

blue and grey.

Baby you take my breath away…

'Saunders? Ben je daar nog?'

Hoofdstuk 18

'Godverdomme!'

Mason bonkte nogmaals met zijn inmiddels beurse vuisten tegen het glas.

Er gebeurde niets.

Hij zakte ineen in de hoek van de ruimte en staarde omhoog. Hoog boven hem hing de glazen plaat aan een takelmachine. Door het rode kunstlicht zag hij niet heel scherp. Veel meer dan de loopband verderop kon hij niet onderscheiden. Achter hem was de tank vol water, naast hem een kamer met in de hoek een koelkast en achter de loopbandkamer leek het glas mat.

Someday, someday,

maybe someday… klonk het uit de intercom. Na het vijfde bluesnummer floot Mason als vanzelf mee tussen zijn tanden. Dit was een van zijn favoriete nummers.

Zijn gedachten dwaalden af. Naar Naomi, tijdens de huwelijksceremonie, en erna. Naar hoe hij met haar danste op dit nummer. Verdomme, hoe weet Saunders dat? Heeft Naomi met hem gepraat? Ja, dat moet wel.

Hij streek met zijn handen door zijn natte haren. Het was warm in deze glazen kamer. Te warm.

Ineens klonk er een hels kabaal. Boven hem zakte de glazen plaat naar beneden.

'Nee!' gilde Mason in paniek.

De plaat sloot de ruimte met een klik af.

Hij sprong op en ademde zwaar. Veegde het zweet van zijn voorhoofd.

'Haal weg. Haal dat verdomde ding ervanaf. Ik krijg zo geen lucht!' Zijn stem klonk gedempt.

De muziek verstomde en hoe hard Mason ook tegen het glas bonkte, er gebeurde niets anders dan dat het warmer en benauwder werd.

Hij snakte naar lucht. De warme, kleffe omgeving versufte hem en na een tijdje stond het condens zo dik op het glas dat hij niets meer kon zien. Hij veegde het met zijn hand weg. Straaltjes liepen langs het glas naar beneden.

'Haal me hieruit, alsjeblieft!' smeekte hij steeds opnieuw.

Tot hij een stroompje koele lucht onderaan de glazen wand opmerkte. Hij bukte, voelde aan de koude stroom, en zag dat er onderin een luikje was. Hij opende het luikje en zoog een teug koele lucht in zijn longen. Het versufte gevoel trok weg en hij stak zijn hoofd door het glazen luik. Met moeite wurmde hij zich erdoorheen. Even bleef hij languit op de vloer liggen en staarde omhoog om zichzelf ervan te verzekeren dat hier geen constructie boven hing. Er hing niets. De ruimte was leeg, op de koelkast in de hoek na. Een kubus verder zag hij de loopband.

'Eet en drink wat, Mason. Je zult het nodig hebben,' klonk het vanuit de intercom.

Mason knikte en opende de koelkast. Hij pakte een fles water en dronk die bijna helemaal leeg. Veegde daarna het zweet af.

'Eet wat,' zei Saunders dwingender.

'Ik heb geen honger.'

'Eet wat. Als je straks op de loopband gaat zweten, en tot het uiterste gaat, heeft je lichaam elk beetje energie nodig.'

Mason pakte een sandwich en at die met tegenzin op. 'Zo goed?'

'Neem een fles water mee. Vocht heb je zeker nodig.'

'Best.'

Zodra Mason een nieuwe fles uit de koelkast had gepakt, schoof de zijkant van de kubus open.

'Natuurlijk. Zo kan het dus ook gewoon,' mompelde Mason en hij stapte de nieuwe ruimte binnen. De wand achter hem schoof dicht.

'Natuurlijk kan het ook zo. Maar dankzij al die adrenaline zal alles nu een stuk sneller gaan.'

Mason zuchtte. Hij stapte op de loopband en meteen kwam de band in beweging. Eerst langzaam, maar het tempo verhoogde per seconde. 'Hé, waarom kan ik niets instellen hier?'

'Maak je geen zorgen, Mason. Alles is precies afgesteld zoals het moet. Wacht, ik zal wat muziek voor je opzetten.'

Zijn benen gingen nu zo snel dat de klappen waarmee zijn sneakers neerkwamen een galm in de glazen kamer veroorzaakten.

'Zet langzamer!' schreeuwde hij, maar de cijfers van de teller op het display bleven genadeloos oplopen.

Boom… boom… you better run, baby, run.

Faster than you can, baby.

Than you can, than you can.

You better run, baby, boom, baby.

You better run, you better run…

Hij rende. Harder en harder.

Zweetdruppels stroomden over zijn voorhoofd.

'Stop!'

De loopband bleef gaan.

Misschien moet ik er gewoon af springen. In gedachten zag hij zichzelf tegen de glazen wand aan kletsen. Het zou naar kunnen eindigen.

Zijn ogen gleden over de machine, naar de stroomkabel die onder de loopband door liep. Nergens was een knop, of iets waarmee hij instellingen kon wijzigen. Geen armleuningen, zoals op een normale band. Het viel hem nu pas op dat er ook nergens een zijkant was waar hij op kon staan. Het was rennen of vallen. Zijn beenspieren verkrampten.

'Godver…' Zijn adem stokte toen hij naar boven keek, naar het nieuwe geluid. Een glazen dak werd naar beneden gelaten.

'L-laa o-ope…' hijgde hij. Buiten adem probeerde hij nog meer te zeggen. Woorden kwamen eruit als vreemde klanken. Bij elke stap leek zijn hart uit zijn borstkas te springen.

Een dikke condenslaag plakte op het glas. Banen met druppels vormden zich boven zijn hoofd. Hij hoorde zichzelf vreemd hijgen: schrapend. Een piep in zijn oren trok door zijn hele hoofd, en de verstikkende warmte benam hem de adem nog verder. Zijn benen begaven het. Hij verstapte zich, verzwikte zijn rechterenkel en schoot voorover. In zijn val plaatste hij zijn armen voor zijn gezicht maar de klap op de lopende band kwam desondanks hard aan, waarna het hem meesleurde en tegen de glazen wand achter hem smeet.

Hoofdstuk 19

Mason hoorde in de verte stemmen die hij niet kon plaatsen. Het was donker om hem heen. Koud en donker.

'Hallo?' riep hij.

Mason… wakker worden… er is iets mis.

Het was een vaag besef, iets sluimerde in zijn gedachten, dat er iets niet goed was. Dat er iets was. Een gevoel van grote onrust, van paniek. Een vreemde stem die hij duidelijk in zijn hoofd hoorde, niet buiten hem. Ver weg waren meer stemmen. Hij concentreerde zich erop. De stemmen gingen over in één helder, duidelijk geluid.

Papa? Help. Help!

Maggie.

Papa!

Mason wilde zijn ogen openen, maar ze zaten vastgeplakt.

Help. Pijn. Het doet zo'n pijn! krijste ze.

Onrustig probeerde hij zijn hoofd te draaien. Het zat vast. Waarom lukt het niet? Waarom kan ik me niet bewegen?

Ineens schoot een deel van zijn rechterarm omhoog. Nog steeds was alles duister om hem heen.

Wat gebeurt er? Wat gebeurt er godverdomme!

Papa! Haar stem stierf weg.

Het duister werd afgewisseld door rode vlekken. Dan weer gele en dan groene vlekken die voor zijn ogen flitsten. Maggies zwakke stem liep over in de andere stemmen en ze werden dieper en langzamer.

Het volgende moment verdwenen de flitsen en de pijn en was er niets anders dan zachte, rustige muziek, die hem af deed glijden naar de diepe duisternis van eerder.

Zijn oogleden werden omhooggetrokken. Een gemeen wit licht deed hem mompelen. 'Waddis…? Lame… rust.'

'Hallo, hoe is het met je? Ben je er weer?'

Ben ik er weer? Waar was ik dan?

Hij opende zijn mond. 'Wa… Wrom… Wa…'

De man boven hem haalde zijn groene mondkapje van zijn gezicht en boog zich over hem heen. Er lag opluchting in zijn ogen. 'Goed gedaan, Mason!' zei de rauwe stem.

'Uh...

'Kenny Saunders is tevreden.' De man oogde veel jonger dan zijn stem deed vermoeden.

'Wat? Wat heb je…?' fluisterde Mason, opgelucht dat hij weer normale woorden kon vormen.

'Rustig maar. We hebben de afwijking gevonden. Nu nog even de controle en dan zal dit alles niets meer dan een nare droom zijn.'

'Droom?' riep Mason. Zijn handen werden vuisten.

'Ik zal je iets ontspannends geven. Dan kan je nog een beetje uitrusten voor we aan het tweede deel van het onderzoek beginnen.'

'Tweede deel? Nee! Ik wil niet meer. Laat me gaan!'

Saunders prutste aan een machine achter zijn bed, draaide zich daarna om en verdween door de deur van wat een ziekenhuiskamer leek. Boven Masons hoofd liepen doorzichtige infuusdraden naar zijn rechterhand.

Plotseling werd zijn zicht wazig. Zijn armen verslapten en zijn oogleden werden loodzwaar.

Mason werd met een schok wakker. Een gemene steek trok door zijn hoofd en bleef hangen boven op zijn schedel. Zijn hoofd stond in brand. Hij kwam half omhoog uit zijn bed en streek met zijn linkerhand over zijn schedel. Zijn haar was gedeeltelijk weggeschoren en op de plek waar het pijn deed zat een grote pleister.

De deur zwaaide open en Saunders kwam glimlachend binnen. Deze keer had hij een gewoon shirt aan en droeg hij een spijkerbroek.

'Hoe gaat het met mijn held? Al aangesterkt?' Hij kwam op de rand van het bed zitten.

'Ik, ik…'

'Hier, drink op. Het zal je herstel versnellen.'

Mason pakte het papieren bekertje aan en slikte de zoete substantie door.

'Goed zo. De resultaten zijn binnen. We hebben een hersenscan gemaakt. We zagen sterkere verbindingen dan normaal tussen de hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor verwerking. Zoals het geheugengebied. We vermoeden dat jij daarom minder slaap nodig had dan gemiddeld.'

'Wat hebben jullie gedaan?' Mason wees naar zijn hoofd.

'Wat we moesten doen voor het onderzoek. Maar dat is voorbij.'

'Jij hebt in mijn schedel gezeten. Wat heb je gedaan?'

'Jij verwerkt herinneringen op een bijzondere manier. Andere mensen doen dat 's nachts, door te dromen. Jij was in staat herinneringen te verwerken terwijl je wakker was. Daarom had jij minder slaap nodig. We willen weten welke delen daarbij betrokken zijn.'

'W-waarom voel ik me zo moe? Wat hebben jullie godverdomme met me uitgespookt?'

Saunders stond op, fronste zijn wenkbrauwen. 'Als je moe bent dan lijkt het me beter dat ik je even met rust laat.'

'Blijf hier,' hijgde Mason. 'Blijf hier en vertel me wat je hebt gedaan.'

Hij heeft in mijn hersenen gesneden. Hij heeft in mijn hoofd gezeten. In mijn hoofd!

'Rust nog wat. Ik kom straks terug. Je bent duidelijk nog niet fit genoeg.'

'Wel!' Zijn oogleden gleden dicht en de zwaarte in zijn lichaam voerde hem weg naar de zoveelste droomloze slaap.

Op het moment dat hij weer bijkwam boog Saunders zich over hem heen met een stethoscoop in zijn handen.

'Vuile smeerlap,' siste Mason. Hij wilde opspringen, zijn handen om Saunders nek leggen en hem langzaam wurgen.

'De kou die je voelt is tijdelijk. Ik moest je lichaam koelen, zodat we dit konden onderzoeken.' Uit zijn borstzakje trok hij een buis, waar rook uit ontsnapte zodra hij hem opendraaide. De glazen tube die erin zat hield hij voor Masons ogen. 'Dit zijn je hersencellen. Levende. We hebben er een stofje aan toegevoegd en daardoor maken ze razendsnel nieuwe verbindingen. We kunnen het proces omdraaien, maar daarvoor moesten we het eerst oogsten.'

'Godverdomde klootzak.'

'Ik zie door de vingers dat je niet een erg behulpzaam onderzoekspersoon bent. Je hebt jezelf opgegeven en ik doe alleen mijn werk. Hoe zou jij het vinden als jij op je werk zo uitgescholden werd, Mason? Niet echt netjes en fijn, toch?'

Mason vloekte binnensmonds.

'Maar de resultaten zijn erg goed, daarom vergeef ik je. We willen alleen even testen hoe het nu met je gaat, dus we monitoren je de komende uren en daarna…'

'Hoe lang nog?' onderbrak Mason hem.

'Dat ligt eraan hoe snel we weten wat er veranderd is. Hoe vaak je slaapt, hoe je slaapt, hoe diep. Voor we de resultaten hebben zijn we wel even verder. Tot nu toe zien we namelijk geen remslaap en dat hadden we wel verwacht.'

Mason zuchtte diep. Alles aan hem was moe. Hij knipperde om zijn ogen open te houden.

'Het is niet erg, Mason. Hoe meer je slaapt, hoe meer we meten en hoe sneller we weten…'

Meer kreeg hij niet mee. Zijn gedachten dwaalden af en hij gleed weg, naar het duister. Verder en dieper dan eerder.

Het glas gin-tonic vol ijsblokjes voelde koel aan in zijn bezwete hand. Een man met een lange, zwarte paardenstaart, gekleed in het wit, kwam naast hem staan. 'Hé Mason? Ook op dit feestje?'

'Ja. Ben jij niet die goeroe? Hoe heet je ook alweer?'

'Dat ben ik, ja.'

'Dacht ik al.'

'En jij bent de acteur met het verdwenen kind.'

Mason schudde zijn hoofd. 'Nee, hoor.'

'Ik weet zeker van wel.'

'Ik heb geen kind.'

'O, ik weet zeker van wel. Kijk hier eens naar.'

Ineens stonden ze midden in een fabriekshal. Over een lopende band rolden kranten. De goeroe trok er in een handige beweging een exemplaar tussenuit. Op de voorpagina stond in schreeuwerige letters:

DRAMA IN NEW YORK CITY

En daaronder in een iets kleiner lettertype:

Peuter van beroemde acteur ontvoerd.

Eronder stond een foto van Mason. Daarnaast een foto van een klein meisje.

Met bevende vinger wees Mason ernaar. 'Nee, dat kan niet.'

De goeroe lachte zijn tanden bloot, net zo wit als de veel te ruime kleding die hij droeg.

'Waar ben ik? Hoe…?' Mason maakte zijn zin niet af. Ineens stond hij in Central Park. Een hysterische vrouw trok hem aan zijn kraag. 'Zoek haar. Vind haar. Waarom doe je niets?'

'Naomi?'

Het volgende moment kwam hij met een schok overeind. Zijn hoofd voelde aan alsof het explodeerde.

Hoofdstuk 20

Ondanks zijn bonkende slapen en het idee dat er een drilboor achter zijn oor aan het werk was, was er een golf in Mason losgebroken. Hij sprong van zijn bed, te snel. Nog net kon hij zich vastgrijpen aan de rand. De warmte onder het verband rondom zijn hoofd nam toe. Hij maakte een vuist en nam een moment om de pijngolf op te vangen. Als een dronken matroos wandelde hij op de deur af, maar die zat op slot.

'Mason? Rustig aan. Je hoort nog niet rond te lopen. Ga liggen of we moeten helaas ingrijpen,' klonk het vanuit de hoek boven zijn hoofd.

Hij schoof het bed ernaartoe, klom erop en trok de luidspreker los.

'Mason? Godsamme, man, stop!' was het laatste dat eruit kwam. De camera erboven kwam mee naar beneden.

Te laat besefte Mason dat iemand hem van achteren besloop. Voor hij zich kon verdedigen werd hij van het bed gesleurd. Zijn gezicht werd naar de grond geduwd, zijn armen naar achteren getrokken en hij voelde hoe touwen om zijn polsen werden gewikkeld. Daarna hoorde hij de deur opengaan. Voetstappen stopten voor zijn neus en hij werd op zijn rug gedraaid.

Een wazige figuur boog zich over hem heen. Het licht van de lamp boven hem was zo fel dat Mason een paar keer moest knipperen om de tranen uit zijn ogen te krijgen.

'Dank je wel, Roger, maar ik kan het nu wel alleen aan.'

De man die hem had vastgebonden liep weg.

'Wat een toestanden, Mason. We moesten je vastbinden voor je eigen veiligheid. Die luidsprekers staan onder stroom.'

Mason maakte grommende geluiden.

'Kalmeer toch eens. Er is geen reden voor agressie. Er is iets niet goed gegaan. We onderzoeken nog wat. De eerste scan hebben we binnen en ik ben bang dat ik niet zulk goed nieuws heb…'

Vuile klootzak, wat is er aan de hand? wilde Mason vragen, maar er kwam niets uit zijn mond.

Professor Saunders schudde zijn hoofd. 'Ik kan de schade niet meer herstellen. Maar er is ook goed nieuws.' Zijn stem was geforceerd vrolijk. 'Ik weet waar het door komt. Alleen, als ik je dat uit zou leggen, zou dat hetzelfde zijn als tegen een aap praten. Je hoort me wel, maar zult het niet begrijpen. Het is iets in het verwerkingssysteem, daar zit het niet goed.'

'Flkkkrr opp, vzzze. kzzzk.'

'Nou, nou, Mason. Geen paniek, ik kan je helpen. Er zit alleen een nadeel aan mijn plan. We hebben een experimenteel geneesmiddel in ontwikkeling: Anthraxafrix. De bijwerkingen moeten we onderzoeken en jij zou de ideale persoon zijn. Wil je ook deelnemen aan die trial? Ik zou het doen, Mason. Wat heb je te verliezen? Knipper met je ogen als je snapt wat ik zeg en als je mee wilt doen.'

Mason spande zijn oogspieren aan. Het felle licht boven hem deed zijn netvlies branden. Hij probeerde zijn hoofd van links naar rechts te bewegen, maar Saunders bukte en greep met zijn rechterhand zijn kaak vast.

'Nnnn. Nnnnjjj.'

'Maakt niet uit, hoor. Ik ben een geduldig man,' glimlachte Saunders.

Masons ogen brandden. Uiteindelijk moest hij wel knipperen.

'Goed zo. Dan zal ik alles in orde brengen en beginnen we meteen met de Anthraxafrix.' De glimlach werd breder toen Saunders met zijn andere hand een pilletje in Masons mond stopte. 'Slik maar door. Goed zo. Heel verstandig, Mason.'

'Smmmrge… Viezzz.'

'Tot later.' Hij liet Mason los, stond op en liep van hem vandaan, met een rare vertraging. Alsof zijn lichaam langer werd, als een elastiekje dat werd uitgetrokken. Het volgende moment ging Saunders niet meer vooruit, maar in slow motion achteruit. Steeds langzamer, tot hij in een witte waas wegsmolt.

Warmte trok door Masons wangen en vloeide vervolgens door naar de rest van zijn lichaam.

'Wzzdd. Wzzdaa. Watsss.'

Mason probeerde te begrijpen waarom het witte licht boven hem aan en uit knipperde. De kamer draaide om hem heen en trok hem mee in een vreemde smurrie.

'Hllo. Ha. Hallow?'

De echo in zijn hoofd doofde pas bij de zesde keer uit. Hij wilde zijn ogen niet sluiten, maar de zwaarte in zijn lichaam trok hem weg. Weg van de gekte. Het laatste dat hij registreerde was de sensatie dat hij zweefde. Weg van alles, naar een plek waar alleen rust en stilte bestond.

Hij had geen idee van tijd. Geen idee hoe lang het duurde, maar uiteindelijk werden de vredige golven verstoord door een kleffe warmte en een tikkend geluid. Was het een horloge? Een klok? Het klonk wel zo, alleen veel luider. Ook had hij het gevoel dat er iemand achter hem stond, maar aangezien hij zijn hoofd niet kon draaien, wist hij het niet zeker. De sensatie van een achtbaan trok door zijn maag. Zijn hoofd ging van links naar rechts, ook al wist hij zeker dat hij stillag.

'Elp. Ellep!'

Zijn schrale stem klonk door het getik heen. De achtbaan in zijn maag kwam abrupt tot stilstand. De stilte was beangstigend. Hij hoorde alleen zijn eigen ademhaling.

Waar was hij? Was er nog iemand, achter hem in de kamer? Waarom kreeg hij toch het idee dat hij bekeken werd?

Ineens voelde zijn hoofd licht, er zat beweging in. Waar was hij toch? Waarom zat alles aan hem vast? Hij draaide naar rechts, naar de spiegelwand. Hij zag zijn reflectie, een verwilderde man die hij bijna niet herkende, vastgebonden op een bed. Midden in een onbekende kamer.

Terwijl hij keek schoten de armklemmen los, en daarna ook de klemmen rond zijn enkels. Zijn gedachten volgden elkaar razendsnel op. Mason zag het scherp en duidelijk, hij moest weg hier. Meteen. Hij draaide zich om en zette zich af, om vervolgens in volle vaart op de spiegelwand af te duiken, richting de enige deur die zich daar bevond. Hij draaide vlak voor het moment van impact en beukte met zijn rechterschouder met al zijn kracht door de spiegel, hopend dat hij gelijk had. Hopend dat er iets achter zat, dat hij niet tegen een muur op zou knallen.

Toen hij het glas raakte, galmde er een oorverdovend gerinkel terwijl het krakend over hem heen viel en hij neerkwam in een lege ruimte.

Een scherpe pijn trok door zijn schouder. Een stukje glas stak er gemeen uit, het bloed sijpelde er in druppeltjes langs. Hij klemde zijn kaken op elkaar en toen hij het glas lostrok, begon het direct te bloeden. Langzaam stond hij op en keek om zich heen. Hij wist dat ze hem in de gaten hielden, maar hier blijkbaar niet, want er kwam niemand.

Hij sloop naar de deur, en tot zijn opluchting kreeg hij hem tot op een kier. Hij stak zijn hoofd ertussen en keek uit op een donkere gang. Even verderop was een raam, het was pikkedonker buiten. Hij draaide zich om. Boven in de hoek hing een digitale klok die op 14:30 uur stond.

'Half drie,' fluisterde hij. 'Waarom is het dan donker?'

Hij sloop de gang op, onderdrukte de neiging om de deuren die hij tegenkwam open te trekken en liep naar het raam. Hij draaide de scharnieren open, zette zijn blote voet op het kozijn en trok zich op, om vervolgens door het raam naar buiten te schuiven. Een beklemmende warmte viel als een deken over hem heen.

Masons mond viel open toen zijn ogen aan het duister gewend waren.

Een ziltige bries waaide langs, warm, als van een föhn. Een andere warmte dan die hij gewend was van de drukke straten van New York. Er waren krekels, en verderop hoorde hij het ruisen van een branding.

'Waar ben ik?' voeg hij zich hardop af en hij liet zich naar beneden zakken. Zijn blote voeten gleden meteen weg in warm zand. Zo snel hij kon rende hij van het gebouw vandaan, door struiken, richting het geluid van de branding, tot zijn voeten het warme water raakten.

'Dit moet een droom zijn,' mompelde hij in zichzelf.

Iets in hem wist beter. Dit was echt. Dit voelde echt. Het rook zelfs echt.

Hij draaide zich naar rechts. Verderop, langs de baai, lag een enorm bos, een oerwoud. Mason kneep zichzelf in zijn hand. Pijn schoot tot in zijn schouder. Dit was vast zo'n levensechte droom, veroorzaakt door de medicijnen die hij had gekregen. Hoe noemde professor Saunders ze ook alweer? Hij kon het zich niet meer herinneren. Wat maakte het ook uit? Hij moest weg hier, voor ze hem vonden en weer zouden opsluiten. Als dit geen droom was, dan moest hij meteen weg.

Mason zette het op een rennen, langs de kustlijn, verder en verder, tot de horizon lichter werd en de eerste zonnestralen over zijn huid streken. Hij ging door, zelfs na de opkomende kramp in zijn kuiten. Tot hij niet meer verder kon en zich uitgeput in het zand liet vallen om op adem te komen. Het gebouw waar hij vandaan kwam, was slechts een stip in de verte.

Moeizaam stond hij op en hij liep verder langs de zee, tot de kustlijn grilliger werd, met rotsachtige blokken waartegen de golven omhoogsloegen. Hij moest klimmen, op zijn blote voeten, die hij aan de scherpe randen van de stenen openhaalde. Mason negeerde de pijn en trok zich op aan handen en voeten om over de rotsen te komen.

Bovenop had hij uitzicht over een blauwgroene zee, die zich uitstrekte tot zo ver hij kon kijken. De zeelucht waaide om zijn oren en hij kneep zijn ogen halfdicht tegen het licht. De zon kroop langzaam verder omhoog.

'Dit moet een droom zijn,' fluisterde Mason.

Achter hem liep een natuurlijk pad, rechtstreeks het woud in. Een zoemend geluid kwam dichterbij en met zijn hand boven zijn ogen tuurde Mason naar een heen en weer vliegend stipje in de strakblauwe lucht. Nog voor het vorm kreeg, zette Mason het op een rennen, het woud in.

Hoofdstuk 21

De lianen slingerden tot hoog in de metershoge bomen. Geluiden van dieren klonken overal om hem heen.

Mason stopte pas met rennen toen hij zeker wist dat de beschutting zo dicht om hem heen zat dat de drone hem niet zou vinden. Hier zou hij in ieder geval even veilig zijn.

Hij moest terug. Op de een of andere manier leek hem dat het beste. Nu ze hem hierbuiten zochten, en niet bij het gebouw zelf, was hij daar veiliger. Misschien kon hij vervoer vinden en sneller wegkomen.

Mason wilde teruglopen, maar na een paar stappen naar links, dwars door het struikgewas, wist hij niet meer waar hij vandaan was gekomen.

Het zweet liep over zijn rug dankzij de verstikkende warmte in het woud. Hij keek omhoog, naar een van de majestueuze bomen.

Via de zijtakken trok hij zich stukje voor stukje op. Een groepje wild schreeuwende apen passeerde, maar ze lieten hem met rust. Hij klom door, tot boven het bladerdek. Vanaf hier kon hij alles overzien en met een schok kwam het binnen… Overal om hem heen was zee.

Achter hem, in de diepte, zag hij het platte vierkante gebouw staan. Ver daarachter, hoger gelegen en aan de rand van het eiland, op een klif, omgeven door zee, stond een tweede gebouw. Het had een koepeldak dat blonk in het zonlicht. Ernaast was een snelweg die door leek te lopen tot het einde van de klif. Pas toen hij bedacht hoe onlogisch dat was, vielen de vliegtuigjes aan het begin van de baan hem op.

'Zo kom ik weg,' fluisterde hij zichzelf toe. Hij liet zich naar beneden zakken, draaide zich een kwartslag en besluitvaardig wurmde hij zich door de struikachtige begroeiing, in de richting waar hij de vliegtuigen had zien staan.

Hij rende ernaartoe, ook al waren zijn voeten beurs en deed elke stap hem pijn.

Uiteindelijk werd de grond zanderiger. Hij liep naar beneden, tot hij het gebouw kon zien.

Op zijn hoede, langzaam en met een boog, sloop hij erlangs, het betonnen, vierkante gebouw constant in de gaten houdend. Het leek er bijna verlaten. Hoeveel mensen zouden hier zijn? Saunders was in ieder geval niet alleen, dat wist Mason zeker.

Hij zette het weer op een rennen toen hij zeker wist dat ze hem niet hadden gezien, richting het hoger gelegen deel, waar hij het gebouw met de koepel had gezien.

Uitgeput liet hij zich achterover vallen bij een struik. Vanaf hier had hij een goed uitzicht op de tempel. Twee marmeren pilaren voor de ingang van de poort gaven toegang tot het gebouw en deden hem denken aan oude Griekse zuilen.

Aan de zijkant stond een gespierde man met een zonnebril op. Hij viel uit de toon bij de omgeving, door het pak dat hij droeg in deze warmte. De man stond er als een standbeeld bij. Verder was er niemand te zien.

Mason dacht even na over hoe hij ongezien langs deze man kon komen. Hij zou wachten tot het donker was, besloot hij. Vermoeid zakte hij verder onderuit en sloot zijn ogen.

Het ruisende geluid van de zee, de warmte en de uitputting namen hem mee en zijn zorgen verdwenen naar de achtergrond.

Met een schok kwam Mason omhoog. Ergens verderop klonk gebrom. De zon stond hoog aan de hemel. Hij schoof zijn hand boven zijn ogen en zocht de horizon af. Het brommende geluid werd luider. In de verte, tegen de strakblauwe lucht, kwam een vliegtuig dichterbij. Het daalde vlak voor de klif met de asfaltweg, kwam soepel neer en rolde verder tot het einde van de landingsbaan, vlak voor een hangar die tegen een rots geplaatst was. Twee brede mannen in zwarte pakken stapten uit en wachtten geduldig beneden tot er een man volgde in een paars pak. Mason kneep zijn ogen tot spleetjes om hem beter te kunnen zien. Hij had een lange paardenstaart en trok iemand achter zich aan naar buiten. Iemand met lange, blonde haren, die zich hevig verzette. Vlak erachter verscheen weer een brede man. Hij pakte de vrouw in haar nek en die liet zich nu meevoeren naar beneden. Achter hem kwam een vrouw in een mantelpak naar buiten en tot slot nog een man. Het groepje liep richting de hangar en verdween uit het zicht.

Alles was weer stil. Mason sloop dichterbij, richting de hangar, langzaam, op zijn hoede, om er zeker van te zijn dat niemand hem zag. Op een paar meter afstand hield hij zich schuil in het struikgewas, wachtend tot de zon lager stond en de duisternis hem voldoende bescherming zou bieden.

Hoofdstuk 22

De zon was verdwenen en liet alleen een gouden streep achter aan de rand van de horizon. Mason kwam tussen de struiken vandaan en rende zo snel zijn benen hem konden dragen naar het privévliegtuig, dat van dichtbij veel groter was dan hij had gedacht. De trap stond nog uitnodigend uitgeklapt, de deur wagenwijd open en zelfs de lampjes in het vliegtuig leken aan. Mason liep de trap op en stak zijn hoofd naar binnen.

De leeslampjes in de bovenpanelen verlichtten de ruimte net genoeg om iets te kunnen zien. Hij liep langs de leren stoelen en de tafeltjes vol halfgevulde glazen, plastic flesjes en borden met restjes voedsel. Dorstig dronk hij een lauw flesje water leeg en rook vervolgens aan een van de glazen. De walm deed hem het meteen terugzetten. Hij pakte een bord met een halve wrap erop en werkte die gulzig naar binnen. De honger was niet verdwenen en zijn aandacht werd getrokken naar een kleine bar aan de achterkant van het vliegtuig, naar een rek vol chips, koek, nootjes en andere versnaperingen, die zijn naam leken te roepen. Hij liep ernaartoe, maar struikelde over een tas op de vloer. Nog net kon hij zich staande houden aan de leuning van een van de stoelen. Hij bukte en opende de tas.

Een mobieltje! Godzijdank!

Hij klikte het ding aan en snoof diep toen hij een pincode moest invoeren. Hij probeerde drie willekeurige codes, zonder resultaat. Zijn aandacht verschoof naar iets anders in de tas. Een portemonnee. Onrustig keek hij achterom naar de open deur. Iemand zou vast terugkomen, zodra ze merkten dat ze deze belangrijke spullen waren vergeten.

Hij trok een identificatiekaart uit de portemonnee.

'Denise Donalds?' fluisterde hij verrast.

Zijn ogen gleden naar de foto van het jonge meisje met lang, blond haar. Ze oogde jonger dan haar zestien jaren, door haar volle wangen vol sproeten. Waarom zou ze haar tas laten liggen? Met haar telefoon erin? Hij groef verder: lippenbalsem, een pluizige sleutelhanger met daaraan drie sleutels, een verkreukelde bon, een pakje kauwgom, een klein flesje deo, pennen, een nagelschaartje en een blocnote.

Mason haalde de blocnote eruit en bladerde het door. Het leken hem boodschappenlijstjes, dagindelingen, dingen die mensen opschrijven om niets te vergeten. Op een van de laatste blaadjes viel hem iets op. Het stond vol hartjes en sterren.

Modellenbureau Wild.

Mason balde zijn vuisten. Als dit was wat hij dacht, dan was er iets goed mis. Dan was Denise Donalds in groot gevaar, en niet alleen Denise, ook Maggie. Een gevoel van walging trok door hem heen toen hij zich realiseerde dat dit eiland weleens de plek kon zijn waar ook zijn dochter was. In ieder geval was Denise hier niet vrijwillig.

Hij deed de blocnote weer terug in de tas. Nadat hij nogmaals over zijn schouder had gekeken, opende hij de bagagevakken boven zijn hoofd. In een ervan vond hij, zoals hij hoopte, een trolley. Het ding zag er duur uit.

Mason pakte het mes van een van de borden om het slot mee te forceren. Het ding sprong open en hij viste er een zijden hemd en een denim broek uit. De slippers die erin zaten kon hij ook goed gebruiken. Haastig kleedde hij zich om. Vervolgens schoof hij sokken, onderbroeken, zonnebrillen, en een zaklamp aan de kant. Tussen alle netjes opgevouwen kleding vond hij een setje visitekaartjes, met hetzelfde logo en een uitnodigende slogan:

Heb jij het in je om een ster te worden? Modellenbureau Wild is op zoek naar jou!

Mason zocht verder en onder in de trolley vond hij foto's van jonge meisjes. Ze lachten vrolijk in de camera. Op eentje, die hem bijzonder opviel door haar lange, blonde haren, was met rode stift op de achterkant geschreven:

Denise Donalds. Klaar voor transfer. Locatie Maagdeneiland.

'Maagdeneiland?' mompelde Mason. 'Dat kan niet waar zijn…'

Hij trok de zaklamp uit de koffer en bekeek hem van onder tot boven.

'Dit lijkt me een prima wapen,' sprak hij zichzelf toe, en hij stak het in zijn zak. Hij nam ook een flesje water mee voor hij weer naar buiten stapte.

Nooit eerder was hij zo zeker geweest van iets als nu. Als hij Denise zou vinden, zou hij Maggie vinden.

In het maanlicht liep Mason van het vliegtuig vandaan, richting de hangar. In het duister verzekerde hij zich ervan dat er niemand was. Zijn zaklamp zou zeker aandacht trekken, dus hij besloot hem niet te gebruiken. Hij sloop de hangar binnen en wurmde zich tussen twee kleinere vliegtuigjes door, waarvan er een scheef stond omdat een wiel ontbrak. In het halfduister zag hij dat er aan het einde een deur was geplaatst in de rots waar de hangar tegenaan was gebouwd. Hij liep ernaartoe, maar de deur was gesloten. Vastbesloten om een kijkje erachter te nemen, griste Mason een schroevendraaier van een werkbank, plaatste die tussen een scharnier en de deur, en wrikte. De schroevendraaier brak af. Gefrustreerd liep Mason terug naar de werkbank, gleed met zijn handen over de uitgestalde werktuigen en haalde er iets tussenuit dat leek op een koevoet. Hij deed een nieuwe poging, maar het koevoetachtige ding verboog en er gebeurde niets.

'Verdomme!' Mason liep heen en weer, tot zijn oog viel op een krik in een hoek, naast het scheve vliegtuigje. Hij schoof het ding onder de deur en bewoog de hendel net zo lang op en neer tot de scharnieren het met een krakend geluid begaven. De deur viel met een klap naast hem neer. Even wachtte hij af of iemand het gehoord had. Toen na een paar seconden nog steeds alleen de baai te horen was, trok hij de zaklamp uit zijn broekzak, klikte het ding aan en wandelde een smalle, uitgehakte ruimte binnen, waar een beklemmende, vochtige lucht hem meteen bij zijn strot greep.

De zaklamp gaf hem voldoende zicht, en hij scheen ermee heen en weer. Een paar meter verderop verwijdde de grot zich tot een breder looppad, dat naar beneden afliep. Na nog een paar meter afdalen begon hij vreemde echo's van kreten in de verte te horen. Even later kwam er een ander geluid bij. Gebonk. Bam. Bam. Toen stilte.

Mason stopte. Hij klikte zijn zaklamp uit en wachtte af. Het rook hier verrot, naar schimmels en ook iets anders. Iets dat hij niet thuis kon brengen.

Mason probeerde zichzelf te kalmeren door de vochtige lucht diep in en uit te ademen. Zodra hij niets meer hoorde schoof hij stap voor stap verder over het gladde oppervlak, tot er iets druppelde. Hij klikte de zaklamp opnieuw aan en bescheen de open plek in de grot, vol druipstenen en pilaren van zout. Het water dat van de pilaren sijpelde was melkachtig en liep uit in kleine witte poelen. Hij liep verder door de smaller wordende gang.

Een hoge kreet ging door merg en been en er klonken stemmen. Ze waren niet ver van hem vandaan, waarschijnlijk net na de bocht in het gangenstelsel.

Mason drukte zich tegen de muur, sloop dichterbij, tot hij luid en duidelijk de stemmen hoorde.

'Ze is bewusteloos,' zei een vrouwenstem.

'Maak haar wakker!' brulde een man.

'Denise was al zwak. Jullie moeten meer tijd nemen. We hebben nog twee dagen, laat haar slapen. Dan keer je vanavond terug, je geeft haar eerst eten en een deken en morgen, dan temmen we haar.'

Ondanks de zware echo herkende Mason de stem. Jo.

'De dekens zijn op,' zei de vrouwenstem.

'Moet ik godverdomme overal zelf aan denken? Kan je dan niets alleen?'

Er volgde een ijzige stilte, toen gesnik.

'Ik wil een onbeperkte voorraad van alles. Hoe moeilijk is dat?'

'Niet moeilijk, Jo. Het spijt me, ik zal ervoor zorgen.'

'Je weet wat ik doe met ongehoorzame nuttelozen. Meekomen.'

'Nee, Jo! Het spijt me!'

'Ik zei, meekomen!'

De vrouw smeekte en huilde. Haar luide gesnik verdween in de verte. Pas toen Mason niets meer hoorde, ging hij de hoek om.

Hoofdstuk 23

Eerst kon Mason zijn ogen niet geloven. De tunnels waar hij doorheen was gewandeld hadden primitief aangedaan, maar nu kwam hij uit op iets dat leek op een ondergrondse markt. Of meer een enorme hal, met aan meerdere kanten deuren.

Mason draaide het zwakke licht van zijn zaklamp naar het midden, waar een verhoging stond. Iets dat leek op een schavot. Een guillotine en een paal met een stuk touw eraan stonden ernaast. Het rook er naar de dood.

Mason draaide zijn hoofd weg van de mand die naast de guillotine stond. Er lag iets in, iets vlezigs, iets ondefinieerbaars. In een hoek een standbeeld van een dansende vrouw met zeker tien armen. In de andere hoek een enorm vlak stuk met ingedroogde bloedvlekken. Vlak boven zijn hoofd hingen bijlen, systematisch van klein naar groot geplaatst. Er droop bloed vanaf, en toen Mason beter naar het podium keek, zag hij dat er een luik was, dat openstond. Hij liep ernaartoe, scheen met zijn zaklamp de afgrond in en sloeg zijn hand voor zijn mond toen hij onderin een poel zag met krokodillen. Zodra het licht op ze scheen begonnen ze naar elkaar te happen. Een van de dieren leek aangevreten, maar toen Mason zijn lichtbundel erop scheen en hem beter bekeek, zag hij dat hij zich had vergist. Er lag een lange, dunne lap vlees over het reptiel heen. Aan het uiteinde zaten menselijke vingers. De walm die ervanaf kwam was zo weerzinwekkend dat hij het luik dichtklapte.

'Help…' klonk een zwakke stem achter hem.

Hij draaide zijn zaklamp naar een van de deuren. De stem klonk rauw, smekend, maar zacht tegelijk.

Mason rende ernaartoe en zag dat de deur van boven alleen dichtzat met een tralieraam. Hij trok eraan. Er was geen beweging in te krijgen en hij vervloekte zichzelf dat hij de koevoet niet had meegenomen. Hij scheen in de kleine donkere cel, waar iemand in een hoek in elkaar gedoken zat, met haar handen over haar hoofd.

'Help,' zei ze weer. Ze wiegde zichzelf heen en weer.

Mason kreeg het idee dat ze hem niet eens opmerkte. 'Denise? Denise Donalds?'

Het meisje snikte. Ze keek niet op.

'Ik ben Mason, Mason Robins, en ik ben hier om je te helpen. Oké? Ik doe je geen kwaad.'

'Ik… ik wist niet… ik deed mee aan de wedstrijd. De miss-wedstrijd voor een modellenbureau.'

Mason zuchtte diep. 'Ik heb je hulp nodig, Denise.'

'Ik dacht dat ik naar een tropisch eiland ging omdat ik had gewonnen. Ik was Miss Wild.'

'Weet iemand waar je bent?'

'Nee,' snikte ze.

'Je moeder?' probeerde Mason.

Ze veegde haar natte ogen af. 'Ik ben weg van huis. Ik woonde een tijd bij mijn vriend, en hij stelde voor om me in te schrijven voor die wedstrijd.'

'En je familie? Weet iemand waar je bent?'

'Nee, niemand. Mam is nooit thuis, ze werkt altijd maar in de bibliotheek en heeft alleen aandacht voor haar boeken, en Barney, mams nieuwe vriend, hij… hij…' Ze maakte haar zin niet af.

'De bibliotheek in het centrum?'

'Wat doet dat ertoe.'

Mason merkte de wanhoop in haar zachte stem op. Hij wilde niet verder vragen, ook al had hij informatie nodig.

'Dus je liep weg,' probeerde hij.

'Ik dacht dat ik een nieuw begin kon maken. Weg van alles, weg van Barney. Ik… ik vertelde alles aan Mike, mijn vriend, en Mike vertelde me dat hij via zijn oom een man kende die me kon helpen. Dus toen stelde Mike me voor aan een vriendelijke man, de eigenaar van een modellenbureau.' Ze stopte even en haalde diep adem. 'Eerst nam hij me mee naar chique restaurants. Plaatsen waar ik nooit kom. Hij kocht kleding voor me, een mobieltje. Toen vroeg hij hoe ik het zou vinden om mee te komen naar zijn villa. Maar eerst was er een wedstrijd. Ik moest op een podium lopen met de andere meisjes, in bikini, voor allemaal mannen. Ik deed het, want ik wist niet…' Ze snikte weer.

'Rustig maar. Het komt goed, oké?'

'Jo zei me dat die mannen vonden dat ik moest winnen. Dat ik een droomreis had gewonnen, dat het een speciale verrassing was en dat ik meteen mee moest komen, zonder iemand iets te vertellen, anders ging het niet door.'

Mason klemde zijn kaken op elkaar, terwijl Denise aan één stuk door bleef praten.

'In het vliegtuig zaten ook andere mensen, en ik werd bang. Ik zei dat ik eruit wilde, maar een van die mannen hield me vast en dwong me iets te drinken. Ik viel in slaap en werd pas wakker toen we boven zee vlogen en het vliegtuig ging landen. Ze sleepten me mee en deden me een blinddoek voor en toen…' Ze zweeg weer even. 'Het was donker, ik kon niet zien wat ze deden, maar…'

'Sst. Je hoeft er niet over te praten. Wat nu belangrijk is, is dat je hier wegkomt. Ik kan deze deur niet openkrijgen, dus ik moet even weg.'

'Nee… alsjeblieft!' Haar stem ging de hoogte in van paniek.

'Het spijt me. Ik moet iets hebben om het slot te forceren. Als die mensen terugkomen, vertel ze dan niet dat ik hier was.'

'Nee. Nee!' gilde ze. Ze sprong op en rende naar de deur, waar ze haar handen om de tralies vouwde. Ze greep Masons hand vast. Zelfs in het halfduister zag hij haar smekende ogen. 'Ga niet weg, Mason. Alsjeblieft.'

'Ik krijg dit slot niet zomaar open, dus ik moet terug.' Hij trok zijn hand weg en drukte zijn vinger tegen zijn lippen. 'Sst, als je wilt dat ik je help moet je me vertrouwen.'

Ze snikte luid, liep terug naar de hoek en liet zich op de grond vallen.

'Ik beloof je dat ik terugkom, Denise. Echt.'

Mason liep naar de volgende deur. De cel was leeg.

Elke keer als hij door een van de deuren keek, vreesde hij Maggie te zien, ondanks dat hij haar wilde vinden.

Bij de zesde deur ging er een schok door hem heen. In een hoek lagen een teddybeer, een deken, een bordje en een klein, verkreukeld nachthemd met vlekken.

Mason rilde en draaide zich weg van de cel, misselijk. Het idee dat hier kleine kinderen gevangen hadden gezeten, misschien zelfs Maggie, was te veel voor hem.

'Mason? Hallo? Mason! Ben jij dat? Ben je hier nog?' fluisterde Denise.

'Volhouden, goed? Ik haal je hieruit, ik kom terug. Maar ik moet nu weg, een koevoet halen.'

Ze zweeg, stak haar hand nog eens door de tralies en Mason pakte hem vast toen hij terugliep.

'Wees dapper.'

'Oké. Ik zeg niet dat je hier bent. Wees snel.'

'Zo snel als ik kan.' Mason draaide zich om en rende weg, het grottenstelsel door, terug omhoog.

Hoofdstuk 24

Een klap schudde Mason door elkaar. Het was meteen na de eerste stap die hij zette, toen hij de hangar in rende. Iemand greep hem vast en binnen een seconde realiseerde Mason zich dat het niet goed was. Het volgende moment klonk er een knal. Het zwart voor zijn ogen werd afgewisseld met een ruis die pijnlijk door zijn hoofd trok. Zijn lichaam werd zwaar. Iemand hield hem vast en een tweede persoon mompelde iets onverstaanbaars. Het klonk dof en ver weg.

Mason worstelde om wakker te blijven. De vlekken bleven voor zijn ogen dansen. De plek waar de klap was neergekomen gloeide en zijn hele lijf verslapte.

'Mason?'

In de verte bromde een stem. 'Mason? Wakker worden.'

Iets prikte hem in zijn arm, en een warme golf trok erdoorheen. Meteen sprongen zijn ogen open en zijn hartslag schoot omhoog.

'Hé, man. Goed dat je er weer bent.'

'Waar?' mompelde Mason buiten adem.

Voor hem stond Kenny Saunders, met een druppende injectienaald in zijn rechterhand. 'Het was niet makkelijk om je terug te halen. Ik ben blij dat je weer bij ons bent.'

'N-nee.'

'Alles oké. Niets aan de hand verder.'

Mason worstelde zich omhoog in het bed. Toen hij het laken van zich af schoof, zag hij dat hij een dunne pyjama droeg.

'Waar ben ik?' vroeg hij en hij wierp een blik uit het raam, waar het zonlicht in een vijver weerkaatste.

'Nog steeds in het testcentrum. Echt een geluk dat ik je eruit heb kunnen halen, man, even dacht ik dat ik je kwijt was. Je hebt twee dagen geslapen.'

'Wat?' Mason deed een poging om verder omhoog te komen, maar door de opkomende steek in zijn linkerslaap liet hij zijn hoofd in het kussen rusten.

'Drink en eet wat en kijk misschien wat tv.' Professor Saunders pakte de afstandsbediening van het nachtkastje en klikte het scherm boven zijn hoofd aan. Meteen werd er druk gesproken door een journaliste die een grafiek liet zien met cijfertjes.

'Probeer even op adem te komen, Mason. Alles komt goed. We hebben de resultaten vandaag, dus morgen mag je naar huis.'

Een zuster kwam binnen en zette een bord naast hem neer met een boterham en een glas water. Met een vriendelijke glimlach vroeg ze Mason wat hij wenste als avondeten.

'Ik heb geen honger.'

Saunders bestelde voor hem en wuifde haar daarna weg.

'Luister, Mason.' Zijn stem klonk nu anders. Serieuzer dan eerder. Er zat een vreemde trilling in. 'Het kan zijn dat je last blijft houden. Ik kan dat niet uitsluiten. Soms moet je dingen opofferen voor de wetenschap en voor het algemene belang, snap je? Het is een doorlopende afweging die we in de wetenschap moeten maken. En in jouw geval, nou, in jouw geval zijn de resultaten opzienbarend. Over een half jaar kan ik het weer oplossen, ik heb tijd nodig.'

'Wat lul je nou, man?'

Saunders schudde zijn hoofd. 'We hebben een link gevonden tussen narcolepsie en het middel dat ik op je heb getest. Die link bleek pas uit de resultaten van gisteren.'

'Narcolepsie?'

'Een stoornis in je slaap-waakritme. Onbedwingbare slaperigheid komt vaak voor. Maar ook intense hallucinaties. Dat is vrij normaal, gezien je diepe slaap. Het veroorzaakt levensechte dromen.'

'Het eiland. Er was een vliegtuig, een grot, een meisje in een cel.'

'Een meisje? Waarschijnlijk omdat je aan Maggie dacht.'

'Ze heette Denise. Denise Donalds.'

'Mason, besef goed dat je twee dagen sliep. Het was een droom. Dit komt vaak voor bij narcolepsie. Het leek echt omdat je bewustzijn erin meegaat. Soms kan het zo zijn dat je in je droom wakker lijkt te worden, maar dat is niet zo.'

'Het leek zo echt…'

'Het spijt me, Mason. Hevige emoties zullen een versterkend effect op je krijgen en ik wil je daarom waarschuwen.' Hij zweeg even en wierp Mason een meelevende blik toe. 'Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het moet zijn om je dochter te moeten missen, maar je moet eerst aan je eigen herstel denken. Daarom geef ik je medicijnen mee, en die moet je echt slikken om wakker te blijven, tot ik een andere oplossing heb gevonden.'

Mason pakte het doosje met medicijnen aan en las het etiket. 'GHB?'

Saunders knikte.

'Die rommel slik ik niet.'

'Ik adviseer je het wel te doen. Je kunt anders zomaar onderuitgaan. Je lichaam verslapt op de vreemdste momenten en plekken, en dan kun je ernstig gewond raken.'

Het drong maar half door wat Saunders allemaal vertelde. Hij draaide op zijn zij en negeerde de steek in zijn hoofd. De pijn ebde langzaam weg. Zijn slaap klopte alleen nog licht en de warmte vloeide via zijn oren weg. Voorzichtig schoof hij zijn blote benen uit het bed en stond op. Met zijn hand voelde hij aan de zwelling vlak achter zijn oor.

Voetje voor voetje schoof hij door de kamer tot hij voldoende gevoel terugkreeg in zijn benen. Het kledingkastje in de hoek viel hem op. Hij opende het en vond zijn spullen. Gretig trok hij de broek ertussenuit en doorzocht zijn zakken. Hij haalde er zijn mobieltje uit. Het ding was leeg.

Hij liep de gang op, waar een verpleegster hem meteen tegenhield. 'Meneer, u moet rusten.'

'Heb jij een mobieltje? Ik wil iets opzoeken.'

Ze maakte een indruk als van een angstig dier. Haar ogen hadden iets radeloos en ze keek om zich heen voordat ze Mason zijn kamer in duwde en hem haar mobieltje gaf. 'Hier, maar zeg niets tegen de professor alsjeblieft.'

'Prima.' Hij tikte Denise Donalds in en scrolde naar beneden langs de resultaten. Toen hij haar niet vond voegde hij Miss Wild toe, en meteen verscheen er een artikel met een foto van het meisje, vriendelijk lachend in de camera. Precies zoals hij zich Denise Donalds herinnerde.

'Zie jij dit ook?' vroeg Mason aan de vrouw.

'Ja, natuurlijk. Hoezo?'

'Dit meisje… en alles wat er staat? Dat zie je?'

De vrouw knikte.

'En ik ben wakker, toch?'

'Zeker.'

Hij kneep zichzelf hard in zijn arm en knikte. 'Saunders vertelde me dat ze niet bestond. Maar ik droomde haar dus niet.'

Hij scrolde verder, vond een recent artikel en las het hardop voor.

'Meisje van zestien al dagen spoorloos.'

Hij klikte de link van het artikel aan en las verder.

'De zestienjarige Denise Donalds verdween begin deze week op weg naar school. De familie maakt zich zorgen, omdat Denise erg beïnvloedbaar is. Het meisje volgt speciaal onderwijs en vertrok dinsdagochtend met de schoolbus. Een getuige verklaart dat hij Denise uit de bus zag stappen voor de school, maar dat een zwarte Sedan haar oppikte. Sindsdien ontbreekt elk spoor van haar.'

De zuster werd knalrood. 'Je moet terug in bed en rusten.' Ze pakte het mobieltje uit Masons hand en liep gehaast de kamer uit.

Mason draaide zich weer om naar de kast en haalde de rest van zijn kleding eruit. Nog voor hij alles aan had, ging de deur open en kwam professor Saunders binnen. Hij zag lijkbleek en zijn mond was niet meer dan een streepje.

'Waar ga je heen?'

'Ik mocht toch weg?'

'Nee. Ga liggen.'

Mason bleef staan. 'Waar is Denise? Wat is hier aan de hand? Je vertelt me alles of…' Zijn armen werden plotseling slap. Zijn benen knikten onder zijn gewicht en hij zag de grond op zich afkomen.

'Ik zei toch al dat heftige emoties dit triggeren. Domme man,' hoorde hij Saunders zeggen voor hij de vloer raakte.

Hoofdstuk 25

Mason zweefde mee in een toestand die hij niet helemaal kon plaatsen. Hij was zowel in zichzelf als daarbuiten.

'Domme, domme man,' hoorde hij het voor de zoveelste keer door zijn gedachten galmen.

Een ontploffing maakte een eind aan zijn slaapstand. Drijfnat werd hij wakker en hij moest zwemmen voor zijn leven toen lauw water het vliegtuig binnenliep en de hele cabine vulde. Het luik aan de zijkant stond open en het water gutste naar binnen. Mason nam een teug lucht en vulde zijn longen voor het vliegtuig de diepte in getrokken werd.

Naast hem hingen twee lichamen in de stoelen. Een ervan herkende hij, het was Denise Donalds. Ze keek hem met grote ogen aan, maar bewoog niet meer. Mason pakte haar hand vast en probeerde de gesp om haar buik los te krijgen. Hij zat té strak. Terwijl hij bleef trekken, sloeg de paniek bij hem toe. Mason besefte dat hij wilde happen naar adem. Met zijn laatste krachten zwom hij naar het luik.

Hij voelde zich hopeloos, leeg en slap toen hij omhoogkeek naar het wateroppervlak dat steeds verder van hem vandaan leek.

Badend in het zweet schoot hij omhoog. Het rook naar ziekenhuis, en er klonken rare piepjes achter hem. Mason lag in een bed in een witte kamer, met machines, die bliepten en mechanisch tikkende geluidjes maakten.

Over hem heen bewoog het ingevallen gezicht van een engel. Naomi. De blik in haar rooddoorlopen ogen had hij nooit eerder gezien.

'Blijf even rustig liggen,' zei ze zacht. 'Je hebt een hersenschudding opgelopen tijdens een nare val.'

Nu Naomi het uitsprak merkte hij de zeurderige pijn op en toen hij zijn hand naar zijn hoofd bracht, voelde hij een enorme bult.

'Ze hebben je een pijnstiller gegeven. Maak je geen zorgen, alles komt wel weer goed met je. Goddank heeft de CT-scan geen schade aangetoond, de volgende keer kan het anders zijn. Je mag je absoluut niet druk maken, zegt professor Saunders. Hij wil dat je de medicijnen gaat slikken om dit te voorkomen.' Ze wees naar de pillen die naast zijn bed stonden.

Mason probeerde zijn hoofd te schudden, maar het lukte niet. 'Niet. Weg. Grotten. Eiland.'

'De professor zei al dat je verstrooid kon reageren. Maar ik moet je iets zeggen. Het gaat over Maggie.' Ze wandelde onrustig heen en weer voor zijn bed. 'Jo doet er alles aan om haar te vinden. Dat heeft hij mij beloofd.'

'Wat?'

'Hij heeft een opdracht geplaatst op het netwerk van de Wildclub. Jo zegt dat het hooguit een kwestie van uren zal zijn voor er iemand gaat praten. Hij heeft twee miljoen voor Maggie over, Mason. Kan je je voorstellen hoe dankbaar ik hem ben?'

Mason voelde een zure golf vanuit zijn maag omhoogkomen. Hij slikte. 'Grotten.'

'Ik weet dat het tijd zal kosten voor je weer helemaal jezelf bent, maar ik wil het je nu al zeggen. Jo en ik…' Ze zweeg even. 'Jo heeft de afgelopen dagen veel voor me gedaan. En hij… hij geeft ook echt om mij. En om Maggie.'

De piepjes uit de hartmachine liepen op, en Mason zette zijn kiezen op elkaar.

'Eigenlijk wilde ik wachten tot je weer beter bent, maar Jo vond dat niet eerlijk tegenover jou; hij wilde dat ik het meteen zou zeggen als je wakker was.' Ze viel weer een moment stil. 'Ik ga weg. Ik ga van je scheiden. Het spijt me, Mason. Ik kan hier niet meer mee leven. Niet zo. Jo heeft alles in orde, financieel, hij kent mensen. Hij kent iedereen en hij kan me helpen.'

Mason slikte zijn tranen van woede in.

Ze greep in haar handtas en haalde er een sleutel uit, die ze op het nachtkastje naast de pillen legde. 'Al mijn spullen zijn al weg uit het appartement. Jo heeft de huur een jaar vooruitbetaald en zegt dat je straks veel werk krijgt via Stan. Ik krijg ook veel nieuw werk. Dus het is beter zo, voor iedereen. En Maggie…' Ze maakte haar zin niet af maar veegde een traan van haar wang.

Voor hij nog iets kon zeggen liep ze weg.

Radeloos staarde hij naar het plafond. Hij wist één ding: hij kon hier geen minuut langer blijven.

Langzaam schoof hij zijn voeten uit het bed, maar toen hij omhoog wilde komen verscheen de roodharige verpleegster van eerder aan het voeteneinde van het bed. 'Meneer Robins? Ik eh… ik weet van dat meisje. Je weet wel, dat meisje dat is verdwenen, van de link die u me liet zien?'

Mason draaide zich met een ruk naar haar toe. De mist in zijn hoofd klaarde op.

'Dat meisje, daar heb ik professor Saunders over horen praten, over de telefoon met een andere man, vlak nadat u flauw was gevallen, en ik moest assisteren, met de hersenschudding. Professor Saunders werd helemaal rood door dat telefoontje, dus het viel me op.' Ze zweeg even, draaide haar hoofd naar de deur en vervolgde op fluistertoon. 'Dus ik deed alsof ik niets hoorde en hielp hem. Zoals ik normaal ook met een patiënt bezig ben, snapt u?'

Mason knikte. Ongeduldig.

'Ik vond het vreemd dat professor Saunders begon over Denise, terwijl hij tegen u zei dat ze niet bestond. Hij zei haar naam. Letterlijk. Ik zag dat hij zich opwond en hoorde hoe die andere man tegen hem tekeerging. Dus op een gegeven moment liep ik de kamer uit en liet de deur op een kier. Toen hoorde ik hem zeggen dat hij zich niet druk hoefde te maken om Mason, om u dus. Dat hij zou zorgen dat u uw mond zou houden en dat hij alles onder controle had. En toen zei hij, en dat schokte me, dat sterren vaak een overdosis drugs nemen. Niemand zou iets vermoeden.' Ze stopte even, keek schichtig om zich heen, naar de deur, maar die was dicht.

'Die pillen.' Hij wees naar het nachtkastje.

Ze schoof dichterbij en pakte het doosje op. 'Precies, toen vielen de puzzelstukjes op hun plek. Ik moest u waarschuwen, ook al weet ik niet wat ik moet doen. Moet ik hiermee naar de politie gaan?'

'Nee,' zei Mason stellig. 'Die man die hij sprak was waarschijnlijk zijn baas. Jo heeft dit op zijn geweten, hij zit hierachter. Mensen waarschuwden me al voor hem.'

Hij pakte het doosje uit haar ijskoude hand en keek haar indringend aan. 'Vertel niemand hier iets over, anders loop je gevaar. Kan je nog een laatste ding voor me doen, eh…?'

'Ik ben Sonja en ja, meneer Robins, ik doe alles voor u.'

'Oké, Sonja. Heb jij het adres van professor Saunders?'

Ze knikte. 'Hij woont vreemd genoeg bij zijn moeder. Tenminste, daar woonde hij tot voor kort. Volgens mij vertelde hij me vorige week dat zijn moeder was verhuisd naar een bejaardentehuis. Ik weet dat omdat professor Saunders mij mee uit vroeg. Eerst leek hij mij een geschikte man, snapt u? Tot ik erachter kwam dat hij er rare gewoontes op nahoudt.' Ze ratelde aan één stuk door terwijl ze haar mobieltje uit haar zak trok, ergens op klikte en een adres op een zakdoekje schreef dat naast Masons bed lag.

'Dank je,' zei hij toen ze het aan hem gaf.

'Ik doe dit voor Denise. Ik maak me grote zorgen, want zoals ik al vertelde, professor Saunders doet rare dingen. Toen ik een keer tijdens de pauze zijn kantoor binnenkwam, zat hij met zijn broek op zijn knieën naar zijn laptop te staren. Ik kon nog net zien dat hij, nou ja, wat hij aan het doen was en waarbij. Ze waren zo jong… Hij schoot omhoog en deed alsof er niets gebeurd was. Maar ik wist het, waar hij naar keek.'

Mason had ook wel een idee. 'Dank je wel, Sonja… hoe heet je verder?'

'McLaren. Sonja McLaren.' Ze stak haar hand uit en Mason schudde hem.

'Voor je gaat, meneer Robins?' Ze haalde een klapper uit haar tas, en overhandigde Mason een dossier, dat hij snel doorbladerde. 'Er is niets mis met u.'

Mason knikte. 'Dat idee had ik ook al.'

'Ze willen u het idee geven dat u die medicijnen moet slikken, want dat zou u afhankelijk maken.'

'Zodat een overdosis aannemelijker wordt,' vulde Mason aan.

'Precies. Ik hoorde het hem zeggen door de telefoon. Daarom zocht ik in uw dossier. Ik ben bang dat u in groot gevaar bent. U moet hier zo snel mogelijk weg.'

Mason stond langzaam op, bang voor een nieuwe steek in zijn hoofd. Hij liep naar het raam en staarde naar buiten. De drukte van het verkeer beneden hem deed hem even alles vergeten. Hordes mensen staken bij een kruispunt over en de vertrouwde fietskoeriers crosten overal tussendoor, zonder zich te houden aan wat voor verkeersregel dan ook.

'Waar ben ik?'

'Wild Clinics New York, meneer Robins.'

Mason zuchtte en draaide zich weg van het raam. 'Als Saunders vraagt waar ik ben, zeg je dat ik naar huis ben gegaan en daar braaf mijn pillen slik. Je legt zo snel mogelijk het dossier terug, Sonja, oké? Dan praat je hier met niemand over. Zeg gewoon dat ik haast had, omdat er blijkbaar problemen zijn met mijn huwelijk.'

Ze knikte. 'Denkt u dat het voor mij veilig is om hier te blijven?'

'Als je doet alsof je niets weet, is er niets aan de hand.'

Hoofdstuk 26

Mason duwde het raam aan de achterzijde van het huis verder open, keek nog eens om zich heen om zich ervan te verzekeren dat niemand hem zag en glipte erdoorheen. Hij liet zich in de woonkamer zakken en sloot het raam achter zich. Volgens Sonja werkte Saunders altijd tot negen uur, dus als ze gelijk had, en zijn moeder inderdaad weg was, had hij een uur de tijd om door het huis te gaan. Voor de zekerheid sloop hij toch op zijn tenen de wenteltrap op. Boven, in de smalle gang, opende hij de eerste deur aan zijn rechterkant. In de kamer stond een bed met een gehaakte bloemetjessprei eroverheen, een kledingkast en twee dozen in een hoek. Het rook er naar oudemensenparfum; een zware, muffe muskusachtige geur. De kast stond open. Er hingen wat vesten in, verder niets. Mason liep door naar de middelste kamer. Daarin stond een bed, onopgemaakt. Erboven hing een enorme spiegel en eromheen lag het vol met kleding. Sokken en ondergoed vooral. Er hing een zweetlucht. Deodorantrollen stonden op een nachtkastje en onder het bed lagen tijdschriften. Vanaf deze afstand kon Mason al zien dat het porno was. Mason bukte en keek onder het bed. Het rook er vreemd, plasticachtig, en hij zag een levensgrote pop liggen.

Mason draaide zich om en trok aan de kastdeur. Die zat op slot. Hij rukte harder aan de hendel, tot de deur uiteindelijk openschoot. Aan een kant hing kleding, onderin stonden gestapelde dozen. Hij schoof de dozen eruit. Ze zaten vol verkreukelde en gescheurde tijdschriften. Toen Mason de tweede doos wegschoof, zag hij achter in de kast een kluis.

Beneden klapte de voordeur dicht.

'Shit!' fluisterde Mason.

Hij schoof de dozen terug in de kast. Een ijskoude stroom trok over zijn rug. Zijn ogen gleden razendsnel door de kamer, op zoek naar een plaats waar hij zich kon verstoppen. Het gordijn? De kast? Shit. De traptreden kraakten en Mason schoot onder het bed, naast de siliconen pop. Zijn ademhaling was zo luid dat hij zijn kaken op elkaar klemde. Hij probeerde rustig in zijn hoofd tot tien te tellen. Nog geen vier tellen later zag hij een paar schoenen langs het bed lopen. Ze werden afgeschoven en het matras boven hem kwam iets omlaag. Een broek viel naast het bed en daarna een onderbroek en sokken. Vervolgens greep een hand naar een tijdschrift. Mason kroop voorzichtig verder onder het bed. Net op tijd, want zoals verwacht trok de hand de pop naar zich toe. Twee blote voeten stonden nu naast het bed, en een stem hijgde en sprak op een vreemde toon, als tegen een kind. 'Ben jij stout geweest? Je weet dat je straf krijgt. Ga maar vast liggen.'

Het matras kwam weer naar beneden.

Gadverdamme. Mason sloeg zijn handen over zijn oren, maar nog steeds hoorde hij het bed boven zich kraken.

Na nog eens dertig tellen was het voorbij. De blote voeten stonden weer naast het bed en een tijdschrift kwam op de vloer terecht. De voeten liepen naar de kast en Mason hield zijn adem in.

'Godverdomme. Kutwijf.' Even stond Saunders stil en Mason had geen idee wat hij deed, tot hij opnieuw begon te praten. 'Hé, luister eens. Je bent ontslagen… Waarom? Omdat ik je verboden heb om in mijn kamer te komen.'

Weer stilte.

'Jawel, dat zie ik toch? De kastdeur is open. Ik heb je aangenomen om alles schoon te maken, behalve mijn slaapkamer… Laat maar. Je hoeft niet meer terug te komen. Wees blij dat ik je niet aanklaag.' Hij vloekte terwijl hij het mobieltje in een stoel gooide en de kast verder opende. Mason kneep zijn ogen samen om te kunnen zien wat hij deed.

Saunders schoof de twee dozen eruit en ging op zijn knieën voor zijn kluis zitten. Als hij zich nu omdraaide zou hij Mason zien liggen. Hij draaide aan het slot en na een klik opende hij het deurtje.

Iets in Mason ontwaakte. Hij wist dat dit het moment was waarop hij had gewacht. Zo geruisloos mogelijk schoof hij onder het bed vandaan, pakte de lamp van het nachtkastje, sloop op Saunders af en sloeg het ding achter op zijn hoofd stuk.

Saunders gleed onderuit, terwijl scherven om hem heen op de vloer vielen. Een dikke rode vloeistof liep uit een van zijn slapen, maar Mason had alleen oog voor de kluis, die op een kier stond.

Hij trok de inhoud eruit. Papieren, een fotoalbum, sieraden, een USB-stick - die hij meteen in zijn broekzak stak - en wat zilveren munten. Voor de rest was er niets. Mason bladerde snel de papieren door en viste er een vliegticket tussenuit. Het was een eersteklasticket, op naam van de Wildclub, een retourtje naar Tortola, een van de Britse Maagdeneilanden.

Mason bekeek het papiertje onderzoekend.

Naast hem klonk gemompel. Saunders bewoog spastisch zijn armen en mompelde iets onverstaanbaars.

Mason pakte het fotoalbum op en opende het. Op de meeste foto's stond Saunders, breed lachend op een tropisch strand met alleen een zwembroek aan, zijn arm om een jong meisje met blonde krullen geslagen. Ze leek op Denise, zoals alle meisjes op de foto's. Mason bladerde verder tot hij iets herkende, omdat de foto vanaf een hoger punt was gemaakt. Op de achtergrond stond het gebouw, het betonnen gebouw op het eiland waar hij was geweest. Hij bladerde snel verder, maar nergens zag hij Maggie. Wel vond hij een foto waarop, zoals hij vermoedde, Naguru stond afgebeeld. Smetteloos witte, jurkachtige outfit, met een glimlach, in een omarming met Saunders, Jo en Stan.

'Au…' kreunde Saunders. Hij wreef over zijn hoofd en probeerde op te krabbelen.

Mason kwam overeind, pakte de gebroken lamp van de vloer en met het snoer bond hij de handen achter Saunders' rug vast. Hij ging op de rand van het bed zitten, met het fotoalbum in zijn hand.

Buiten werd het donker, maar Mason had de tijd.

'Waar is ze?' vroeg hij toen Saunders uiteindelijk opnieuw omhoog probeerde te komen. 'Waar is Maggie?'

'Maak me los.'

'Waar is ze?' Mason stond op en plaatste zijn voet op Saunders hoofd. De man gilde het uit. 'Laatste waarschuwing, de volgende keer trap ik je kop kapot. Waar is Maggie?'

'Rustig, ik vertel je alles wat ik weet,' piepte Saunders.

Mason trok zijn voet op toen Saunders zijn hoofd naar hem toe draaide. 

Hoofdstuk 27

Saunders had Mason alles verteld, alles wat hij wist, en was geëindigd met het excuus dat hij zelf ook slachtoffer was. Jo had hem gevonden toen hij diep in de schulden zat, en hem een voorstel gedaan dat hij niet kon weigeren. De sekstripjes naar het eiland en het misbruik van de meisjes waren iets van de laatste tijd.

'Jo moedigde het aan. Je weet hoe hij is.'

Mason bukte en maakte hem los. 'Waarom ik?'

Saunders bleef op de grond zitten en wreef over zijn polsen. 'Zo is hij gewoon. Jij had een mooie vrouw en een leuk kind. Nu heeft hij ze. Zo is hij, een parasiet, hij pakt wat hij wil en blijkbaar wilde hij Naomi. Jij stond in de weg. Meer hoef je er niet achter te zoeken.'

'Dus gebruikte hij de ontvoering van Maggie om alles in scène te zetten, zette mij onder druk zodat ik meedeed aan jouw experimenten, en uit de weg was, zodat hij Naomi voor zich alleen had. Wat een rat!'

Toch was Mason opgelucht. Maggie was veilig. Tenminste, als het waar was wat Saunders hem vertelde.

'Vuile rat!' herhaalde hij.

'Juist. Zeker. Ik kon er ook niets aan doen, kerel. Geloof het of niet, Jo heeft mijn gokschuld afgekocht en daarvoor tekende ik een contract. Nu ben ik zo'n beetje zijn bezit en moet ik zijn nare klusjes opknappen.'

'Waarom bracht je me naar dat eiland?'

Saunders glimlachte. 'Dat was mijn idee. Mijn voorstel om je bezig te houden. Jo heeft daar zijn speciale basis, daar doe ik experimenten voor hem. Soms kijkt hij mee of doet ze zelf. Als je hem zo goed kent als ik, dan weet je dat hij de duivel is. Daarom moest ik iets verzinnen. Ik wil één ding en dat is die klootzak neerhalen, zodat ik weer een vrij man kan zijn. Jo is levensgevaarlijk en heeft overal connecties, dus moest ik iets verzinnen. Als ik je dit eerder had verteld, had je me nooit geloofd.'

Mason knikte. 'Inderdaad.'

'Daarom moest je het zelf zien en liet ik je ontsnappen.'

'Je liet me ontsnappen op het eiland.'

'Precies, en ik had geluk dat Jo die dag langskwam met een nieuwe.'

'Een nieuwe wat?'

Saunders stond langzaam op en drentelde onrustig heen en weer. 'Je hebt haar ontmoet, in de grot. Je was zo dom om je daar te laten vangen, dus moest ik iets verzinnen. Ik haalde Jo over om jou terug aan mij te geven en verzekerde hem dat ik je aan de drugs zou helpen, zodat we een overdosis konden faken. Anders zouden de media over je heen vallen. Goddank is Jo bang voor dat soort dingen, dus kon ik hem overtuigen.'

Mason knikte.

'Wat je niet weet is dat ik je leven al een paar keer heb gered. Jo wilde je daar in het cement begraven. Niemand had je ooit teruggevonden. Die klootzak heeft mijn ziel verwoest. Geloof me, dat is wat hij doet, mensen verwoesten en corrupt maken en ondertussen doet hij alsof hij dromen waarmaakt. Hij koopt mensen om met dingen waarvan ze niet eens wisten dat ze ze wilden hebben.' Hij zweeg even. 'Maar ik was niet zo. Echt niet.'

Mason voelde een vreemde mengeling van mededogen en walging, maar hij liet de man uitpraten.

'Ik heb er genoeg van, daarom heb ik hulp nodig. Waar kon ik heen? Ik wist dat jij anders was dan de andere mannen die daar komen. Jij bent, hoe moet ik dat zeggen… ja, anders. Jij laat je niet door Jo inspinnen.'

'Inspinnen?'

'Wat spinnen doen, voor ze hun prooi verzwelgen.'

'Juist.'

'Dus wil je me helpen? Kom, dan laat ik je wat zien.'

Mason liep achter Saunders aan naar een kleine studeerkamer. Hij liep naar het raam en staarde naar buiten, zich afvragend of hij deze man kon vertrouwen. Misschien is dit weer een van Jo's spelletjes?

'Je twijfelt. Wat als ik je naar Maggie breng?'

Met een ruk draaide Mason zich om. 'Wat?'

Saunders knikte. 'Waarschijnlijk zijn ze allemaal bij Wild Castle, Jo's landgoed in Schotland. Hij komt daar graag.'

'Waar is dat precies?'

'Wacht, dat wilde ik je laten zien.'

Saunders liep naar het bureau en schakelde zijn laptop in. Hij typte er wat op en draaide het scherm naar Mason.

De website opende met een automatische videotour van een prachtig kasteel met een gracht eromheen, waarschijnlijk geschoten vanuit een drone. Het had iets van een historische film. Het camerabeeld draaide en de ophaalbrug kwam naar beneden, over de greppel. De drone vloog naar binnen en stopte voor de trap vlak voor de enorme houten poort. Op het scherm verschenen letters:

Wildpalace, maakt je droom werkelijkheid!

'Wat is dit?' Mason klikte op wat linkjes die op de website stonden en las de tekst hardop voor.

'Bij Wildpalace Exclusive verwennen en verwelkomen we u als royalty. Altijd willen ervaren hoe een koning zich voelt? Ons team van professionals staat u graag ter dienst. Al uw wensen komen uit. In een gouden tijd waarin service vooropstaat, verwennen wij onze gasten met ons getrainde personeel. U waant zich terug in de pracht van koloniale tijden, met gewillige dienaars, waarbij genot onze absolute prioriteit heeft.'

'Het is er prachtig. Ik was er ooit,' zei Saunders zacht. 'Belangrijke mensen worden daar extra in de watten gelegd.'

Mason schudde zijn hoofd. 'Gewillige dienaars?'

'Maak je geen illusies, het is allemaal legaal. De mensen die daar werken staan op zijn loonlijst, ze zijn werkslaven, gewoon in dienst. Sommige zijn acteurs, maar er zijn ook kelners, gokkers, vooral mensen die bij hem in het krijt staan. Die zoekt hij op en hij geeft ze een nieuwe kans. Jo is niet stom, hij doet alles volgens de regels. Altijd. Als Maggie in Wild Castle is, dan heeft ze daar de tijd van haar leven.'

Mason vloekte en noteerde het adres op een post-it.

'Wat ga je doen? Ga je ernaartoe?' vroeg Saunders nerveus. 'Waarschijnlijk is Naomi daar nu ook al. Jo gaat er graag heen, om mensen te imponeren. Naomi zal het opsporingsbevel intrekken en ze leven nog lang en gelukkig. Ze zal niet blij zijn je te zien. Dus wat ga je doen?'

Mason ademde diep in en schudde zijn hoofd. 'Geen idee.'

'Kerel, ik heb met je te doen. Ondanks alles wat ik voor je heb gedaan en wat mijn dank daarvoor is…' Hij wees naar de bult op zijn hoofd. 'Ik heb dan misschien even koppijn, maar jij… Jo heeft je goed te pakken. Je leven, je carrière, alles is voorbij.'

Mason liet zich op de bureaustoel zakken en staarde naar het scherm.

'Jij,' zei hij tegen Saunders. 'Jij moet me helpen. Ik wil zijn leven kapotmaken, precies zoals hij dat bij mij heeft gedaan.'

De glimlach van Saunders werd steeds breder. 'Je wilt wraak? Goed, je hebt mijn aandacht.'

Hoofdstuk 28

Een paar uur later zag Saunders groen en bleek tegelijk. Hij hield angstvallig een zakje voor zijn mond.

Mason schudde zijn hoofd, haalde de trolley uit het vliegtuigcompartiment boven zijn hoofd en pakte daarna de koffer van Saunders, die zijn ogen sloot en diep in- en uitademde.

'Hé, we staan op de grond, hoor!' Mason plaatste de trolley op zijn schoot.

'Meneer Saunders, meneer Robins?' De stewardess in haar felrode mantelpakje glimlachte vriendelijk. 'Excuus voor de turbulentie, het weer hier in Schotland is erg wispelturig. Ik hoop dat u ondanks wat schokken toch een fijne vlucht heeft gehad.'

'Moeten we zeker overdoen, want het was fantastisch,' mompelde Saunders terwijl hij zijn volle kotszakje voor haar neus hield.

De stewardess knikte aarzelend en opende de deur van het privévliegtuigje, waardoor er meteen een stormachtige wind binnendrong in de cabine.

Saunders liep als eerste naar de deur, haalde diep adem en liep vervolgens de trap af. Zijn haar wapperde wild alle kanten op.

Ze liepen richting een witte limousine die beneden al klaarstond, met een man in uniform die het portier voor ze openhield.

'Hoe heb je dit zo snel kunnen regelen?' fluisterde Mason, terwijl hij plaatsnam op de achterbank van de lange auto.

Saunders haalde zijn schouders op. Hij trok een fles uit een koeler en schonk een glas drank in. Daarna pakte hij een hand vol druiven en leunde achterover. 'Dit is het leven, Mason. Snap je waarom het zo moeilijk is om hier afstand van te doen? Het is als een drug, maar een goede.'

Mason schudde zijn hoofd toen Saunders een glas sterke drank onder zijn neus hield.

'Man, man. Jij bent veel te gespannen. Daar moeten we iets aan doen.'

'Vertel me hoe je dit zo snel kon regelen.'

'Best. Ik vertelde Jo dat je ongevaarlijk was. Dat je volledig onder onze controle was, en dat wil ik hem laten zien. Jo geniet van dit soort dingen; leedvermaak is zijn favoriete vorm van vermaak. Pas dus goed op straks als je hem ziet, en gedraag je als een onderdanige en afhankelijke junk. Hier, dit helpt.'

Hij trok een plastic strip met pillen uit zijn jaszak en overhandigde die aan Mason. 'Trek niet zo'n gezicht. Je denkt toch niet dat ik al deze moeite doe om je vervolgens echt te drogeren? We zijn partners, weet je nog? Ik heb al eens je leven gered. Dit hier is een onschuldig pilletje. Valeriaan, extra sterk. Je krijgt er rode ogen van en wordt wat slomer, precies zoals Jo verwacht. Hier, doe ook even je haar door de war en je kleding half uit je broek. Maak een verwarde indruk.' Saunders stak zijn handen uit en veegde wild met zijn handen door Masons haar. 'Kijk langs hem heen als hij met je praat en vraag niet veel. Beter helemaal niets zeggen tegen Jo, mompelen misschien.'

Mason zuchtte, drukte een pil uit de strip en slikte hem weg met het flesje water dat uit de minikoelkast van de limousine kwam.

Saunders zweeg en staarde naar buiten, naar het grillige Schotse landschap dat aan hen voorbijvloog. 'Deze wereld slokt je op, de wereld van de Wildclub. Al de cadeautjes, de luxe en het gemak, en vooral de corruptie als je niet zo sterk bent als jij. Jij bent een man van principes. Zo was ik ook, niet zo heel lang geleden.'

Mason zakte onderuit en probeerde een minuut zijn ogen te sluiten. 'Zo onschuldig ben ik niet. Hij heeft mij ook ingepakt. Waarom denk je dat ik ineens een hoofdrol kreeg? Het gaat er niet om of je fouten maakt, Saunders. Het gaat erom wat je ermee doet als je erachter komt. Je hebt je laten meeslepen door Jo, en ik weet welke invloed hij op mensen kan hebben. Hij pakt iedereen in op hun zwakheden.'

'Precies,' bevestigde Saunders. 'Maar je bent niet uniek. Want die hoofdrol waar jij het over hebt? Die heeft Naguru al.'

'Wat?'

'Natuurlijk. Naguru is een ingehuurde acteur. In dienst van Jo, zodat die achter de schermen blijft. Fuck man, Jo heeft alle touwtjes in handen.'

Mason schudde zijn hoofd. Het was alsof hij in een vertraging leefde. Naguru was een nog grotere oplichter dan hij al dacht.

Saunders schoof verder onderuit. 'Het is wat mensen willen. Ze willen geloven in iets meer dan zichzelf, iets daarbuiten. Dat verkoopt. Naguru verkoopt. Hij is net zoals jij, een acteur in dienst van Jo. Dit hele ding, zijn Wildshow, is één groot theater. Een show vol spiegels en rook.'

'Fuck.' Mason staarde naar buiten, naar de regen die tegen de ramen tikte. De limousine draaide met de smalle weg mee, en passeerde even later een dorpje dat zo uit de middeleeuwen leek te komen.

'We zijn er zo. Dus onthouden, Mason, niet veel zeggen, wegkijken en een suffe indruk maken.'

Dat laatste leek hem helemaal geen probleem.

'O, en Jo loopt er waarschijnlijk nogal apart bij, zoals zo vaak in zijn kasteel. Negeer zijn kilt, oké? Als je gaat staren is het meteen voorbij.'

'Een kilt? Dat is toch een rok voor mannen?'

Saunders knikte. De auto minderde vaart, en het weidse landschap van eerder veranderde in een modderige, hobbelige weg.

'Kijk, daar is het. Wild Castle.' De toon waarop Saunders het uitsprak leek op die van een kind dat naar een pretpark gaat.

'Hoe vaak was jij hier al?'

De ophaalbrug werd naar beneden gelaten terwijl de auto tot stilstand kwam.

'Slechts één keer.'

Ze reden over de brug de ronde binnenplaats op. De auto draaide om een fontein heen en stopte voor de voordeur, waar een man in pak klaarstond om de portieren te openen.

'Welkom, ik ben uw butler Gareth. Meneer Wild wacht op u. Volgt u mij maar. De chauffeur zorgt ervoor dat uw bagage naar uw kamer wordt gebracht.'

'Kamer?' vroeg Mason.

Saunders porde hem in zijn zij en glimlachte naar de man in pak. 'Dank je wel, Gareth! We nemen de uitnodiging graag aan.'

Sprakeloos sjokte Mason achter de twee mannen aan, het kasteel in. Ook hier hing een middeleeuwse sfeer, door de vele schilden en zwaarden aan de hoge muren. Het rook er vreemd. Naar oude schuur, rook en antieke meubels. Naar oude boeken en stoffige kleden.

Aan het eind van de gang opende Gareth een deur en wees naar binnen. Nieuwsgierig wandelde Mason een eetzaal in, waar een lange tafel vol eten stond. Een man stond op van de kop van de tafel en Mason moest zijn best doen de ruitjesrok die hij droeg te negeren.

'Godverdomme, Mason. Hoe is het met je?' Jo liep met uitgestoken hand op hem af.

Mason draaide snel zijn ogen weg van de rok en staarde naar zijn schoenen. Toen Jo vlak voor hem stond en geen reactie kreeg, draaide hij zich van hem weg en omhelsde Saunders. 'Goed werk! Hij is echt van de wereld. Je kunt een bonus verwachten, ondertussen kom je hier een dag logeren, want ik wil hiervan genieten. Ik heb kamers voor jullie geregeld.'

'Dank je wel, Jo. Je bent echt de beste.'

Jo gooide zijn hoofd naar achteren en lachte luid, bijna maniakaal. 'Ga zitten. Ik hoorde dat de vlucht nogal heftig was. Jullie hebben vast trek.'

Pas toen Jo ging zitten, nam Mason plaats. Hij staarde naar zijn bord.

'Goed werk. Hij is hier, maar ook weer niet.' Jo klapte in zijn handen. Meteen verscheen er een gesluierde vrouw, gekleed in doorzichtige stof, waardoor al haar rondingen te zien waren. Mason slikte en probeerde zijn ogen op de tafel te houden en een dromerige indruk te wekken. Zijn hartslag liep op toen de vrouw voorover bukte en met haar boezem zo voor hem stond dat hij wel moest kijken.

Jo bulderde het uit. 'Shit, Ken. Die heb je goed te pakken. Gaat het wel, Mason? Je ziet bleek. Tatiana, geef onze gast een stevige steak en wat sterks te drinken. Godverdomme, je ziet toch dat deze man behoefte heeft aan bepaalde dingen?'

'Jawel, baas.' De vrouw draaide zich om en maakte zich uit de voeten.

'Tatiana is in training. Eigenwijs als de hel. Maar in bed is ze een engel. Dit is het nieuwe oosterse concept, pas de testfase, maar ik heb het idee om hier eens per jaar een thema van te maken. Wat vind jij ervan, Ken?'

'Geweldig, Jo.'

'Ik zie het al voor me: duizend en één nachten, midden in de Schotse hooglanden, mijn kasteel als harem. Er zijn al aanmeldingen, ik moet het alleen nog regelen. Ik moet hier ook alles zelf doen, snap je? Daarom wil ik je een bonus geven, want jij hebt dit gewoon voor elkaar gekregen.'

Saunders glunderde en Mason schopte hem onder tafel.

Tatiana kwam weer binnen, met een gouden karaf, waaruit ze wijn inschonk. Toen ze zich wegdraaide van het glas van Jo, gleed hij met zijn hand onder haar doorzichtige jurk, richting haar slip. Ze slaakte een kreetje en morste wijn over hem heen.

Jo sprong op en sloeg haar in het gezicht. 'Godverdomme, stomme hoer. Kijk wat je doet!'

Mason balde zijn vuisten en ademde zwaar. Hij voelde de afkeurende blik van Saunders, die nee schudde toen hij op wilde staan.

De vrouw trilde van top tot teen. 'Het spijt me!'

Het volgende moment greep Jo haar bij de nek en duwde haar over de tafel heen, waardoor de karaf omviel en de wijn over het tafelkleed liep. 'Het spijt je?'

Hij drukte haar gezicht in de wijn, en greep met zijn andere hand onder zijn rok. Mason slikte. Hij kon onmogelijk zijn ogen wegdraaien. Hij wist wat er kwam.

Al deze rommel. Spijt zal je krijgen,' hijgde Jo, terwijl hij zijn lid bij de vrouw naar binnen schoof en begon te bewegen. Ze hapte naar adem, maar dat maakte Jo alleen wilder. Hij stootte hard in haar.

'Jo, dit is echt niet nodig,' zei Saunders hoofdschuddend en hij stond op om weg te lopen.

Mason wachtte gespannen af. Hij wist dat hij niets kon doen, anders zou het plan mislukken.

'Zitten, Ken. Ik moet haar trainen, zodat ze straks mijn gasten niet zo behandelt. Is het niet zo?'

'Ja. Je… u hebt… gelijk… Het spijt… me, meneer… baas. Ik… verdien je… niet,' piepte de vrouw.

Jo liet een vreemde brul horen, als van een wild dier, en toen was het voorbij. De vrouw veegde haar tranen weg en maakte dat ze wegkwam. Nog geen seconde later kwam Gareth binnen met een nieuw tafelkleed.

Op dat moment vroeg Mason zich af of ook dit een toneelstuk was geweest. Iets in hem zei hem dat hij had gekeken naar een slecht script.

'Was dat echt nodig?' mompelde Saunders.

'Jaloers? Ja, dat was echt nodig. Zoals ik al zei, Tatiana is in training en heeft nog steeds schaamteproblemen. Hoe anders kan ik dat afleren, beste Kenny? Ah, maar ik zie je blik. Op je kamer vind je je kilt, en je weet, mi casa es tu casa. Zeker nu je dit geweldige medicijn hebt gemaakt.'

'Dank je wel, Jo,' zei Saunders zacht.

Jo glimlachte, pakte een stuk brood van een schaal en wuifde Gareth weg die naast hem stond. 'Maar vertel me eerst wat je met Mason hebt uitgespookt. Vertel me elk detail, ik ben benieuwd hoe je hem zo gekregen hebt.'

Mason keek vanonder zijn lokken naar Saunders, die steeds witter ging zien, zelfs erger dan in het vliegtuig.

'Nou…'

'Wat is er? Ben je je tong verloren?'

'Ik heb hem… Ik heb…'

Mason wist dat Saunders het ging verpesten. Dus stond hij op, zette twee stappen en liet zich onderuitzakken.

'Godverdomme, man. Heeft hij een toeval?'

Terwijl Mason onderuitzakte gaf hij de performance van zijn leven. Hij kreunde, kwijlde, schokte met zijn benen en draaide met zijn ogen.

'Ik-ik weet het niet, hij-hij was net nog oké,' hoorde hij Saunders stotteren.

'Geef die man een shot van het een of het ander, straks kotst hij mijn antieke tapijt onder. Haal hem weg hier.'

Shit, dacht Mason, en het volgende moment voelde hij een naald in zijn arm.

'Sorry, Mason,' fluisterde Saunders in zijn oor.

Hoofdstuk 29

'Mason, gaat het?'

De vrouw naast zijn bed trok de sluier van haar gezicht en glimlachte bezorgd. 'Is het waar? Saunders vertelde me dat jij hier bent om wraak te nemen.'

Er ging van alles door zijn hoofd. Duizend vragen, waaronder: wat doet Indy Rickers hier? Waar is Saunders? En vooral: waarom lig ik hier op een enorm bed in een suite die zo uit een oosterse filmset lijkt te komen, vol spiegels, franjes en doeken? Het enige dat uit de toon viel waren de vele olieverfportretten aan de muur, van naakte meisjes die allemaal naar Mason leken te kijken. Het schilderij tegenover hem was van een wel heel erg jong meisje. Ze had lichtblond, krullend haar, dat voor het grootste deel omhoog was gestoken, waardoor ze wat ouder leek. Haar mondhoeken hingen naar beneden en ze had een norse uitdrukking op haar gezicht.

Mason schoof omhoog en wreef over zijn arm.

'Hij moest iets doen. Kenny. Zodat het echt leek. Je hoeft niet bang te zijn, Mason. Ik haat hem en ik had moeten ontsnappen toen het nog kon. Maar Mason…' Ze zweeg even en kwam op de rand van het bed zitten. 'Hij beloofde me dingen. Hij zei dat ik speciaal was en dat hij mij voor zou stellen aan iedereen.'

Mason knikte instemmend. Hij wist wat ze bedoelde.

'Maar hij maakt misbruik van me, en ik moet dingen doen die ik niet meer leuk vind. Zoals hier werken als slaaf.'

Hij stapte uit het bed, probeerde alle naaktschilderijen aan de muren te negeren, en liep naar het raam, dat uitkeek op de binnenplaats met de fontein. Het stormde zo hard dat het fonteinwater verstoof en ernaast terechtkwam. Het grijs van de lucht was net als zijn geest.

'Vanavond komen er gasten, dan moet alles in orde zijn. Het is een trial, een speciale voorpremière, dat doet Jo vaker. Niet de echt belangrijke gasten, maar een proefpanel. Daarom ben jij hier, hij is iets van plan. Je moet weg.'

'Ik ga nergens heen. Niet zolang hij alles heeft wat hij van me af heeft gepakt. Ik wil datzelfde bij hem doen.' Mason draaide zich naar Indy toe en zag angst in haar ogen.

'Wat ben je van plan?'

'Eerst moet ik Naomi en Maggie vinden. Weet jij waar ze zijn?'

Indy schudde haar hoofd. Ze trok wit weg. 'Het spijt me.'

'Wat spijt je?'

Ze sloeg haar ogen neer. 'Van Naomi. Jo zei dat hij het beste met haar voorhad, maar ik ken hem. Ik, ik…'

Mason liep op haar af, pakte haar schouders beet en keek haar indringend aan. 'Vertel het me. Waar is Naomi?'

'Hij liet haar opnemen na haar overdosis.'

'Wat?'

'In een privékliniek.'

Mason liet haar los en wreef hard over zijn gezicht. Dit kon niet waar zijn.

'Drie dagen geleden vond ik haar, in dit bed.'

Mason draaide zich om, liep naar het bed toe en trok de lakens ervanaf. Hij keerde de matrassen ondersteboven en bestudeerde elke hoek ervan. Daarna opende hij de kast, maar hij vond niets, geen enkele aanwijzing, geen enkel teken dat Naomi hier was geweest.

'Ze kon er niet mee dealen, denk ik. Maggie en jij en zo.'

'Wat bedoel je? Is Maggie niet hier?'

Haar ogen werden groot en haar gezicht knalrood. Ze schudde haar hoofd.

Masons hart bonkte in zijn keel. Al die tijd had hij gedacht dat Maggie hier zou zijn, bij Naomi, veilig.

'Waar is Naomi? Vertel het me.'

'In een kliniek, verder weet ik het niet. Echt niet. Ik weet alleen dat Jo haar naar een privéafkickkliniek heeft laten brengen. Hij zei dat ze geluk had met iemand zoals hij, dat is wat hij vertelde, verder weet ik niets.'

'Godverdomme! Waar is Saunders?' gilde Mason.

'Sst, straks horen ze je. Ik ga hem halen. Blijf hier, oké?'

Ze spoedde zich door de deur en Mason liet zich onderuitzakken op de vloer met het oosterse tapijt, terwijl zijn ogen als vanzelf naar het schilderij gleden van het norse, naakte meisje. Hij voelde zich leeg, maar iets in hem wilde naar Jo gaan en hem langzaam zijn keel dichtknijpen, net zolang tot hij vertelde waar Maggie en Naomi waren.

Vanuit zijn ooghoek zag hij een verfrommeld papiertje liggen, achter de prullenbak in de hoek van de kamer.

Hij kroop ernaartoe en vouwde het open. Hij herkende meteen het handschrift.

Wild Island

Hij stak het papiertje in zijn achterzak. Op dat moment stormden Saunders en Indy de kamer binnen.

'Ben je gek geworden?' fluisterde Saunders. 'Jo laat ons nooit levend gaan als jij niet meespeelt.' Hij liep naar het bed en trok de matrassen terug, en daarna de lakens en de kussens.

Mason kwam overeind. 'Jij vertelde me niets over Naomi, dat ze een overdosis nam en is verdwenen.'

'Nee, man, dat wist ik toch niet? Denk je dat Jo mij alles vertelt? Indy vertelde het me net, maar ik wil dat jij rustig blijft. Jo laat ons zonder pardon van de aardbodem verdwijnen. Speel dit even mee, alsjeblieft man.' Saunders zag rood en was buiten adem.

'Wat doe ik hier eigenlijk nog?'

'Jij wilde Naomi en Maggie hier weghalen en wraak nemen op Jo, dat is waarom ik je meebracht. Verknal het niet.'

Mason balde zijn vuisten. 'Ze zijn hier niet!'

'Ik weet het, maar we kunnen nu niet weg. Jo verwacht dat je een junk bent en dat je doet wat ik of hij zegt. Als je dat niet doet, is het voorbij.'

'Precies!' mengde Indy zich in het gesprek.

'Ik maak hem af. Ik maak die klootzak af!'

'Alles op zijn tijd, Mason. Maar niet onvoorbereid. Als hij erachter komt dat ik loog en dat Indy hier met mij samenspant, laat hij ons martelen en verdwijnen we allemaal spoorloos. Hij is gek, een psychopaat, ik weet waartoe hij in staat is, dus we spelen voorlopig dit toneelspel mee, oké? Dan maken we dat we wegkomen. Indy zal vervoer voor ons regelen, later vannacht als iedereen slaapt. Ze heeft goed contact met een van de chauffeurs.'

'Alsjeblieft? Voor mij? Je bent veel te gespannen,' fluisterde Indy, die achter hem ging staan en zijn schouders masseerde.

Haar zachte handen voelden heerlijk aan en voor hij het wist kreunde hij.

Saunders zuchtte opgelucht. Hij leunde tegen de kledingkast met zijn armen over elkaar geslagen. 'Ze heeft gelijk. Haal even diep adem. Vergeet alles, ontspan en speel nog even mee. In ieder geval tot vannacht. We overvallen hem in zijn slaap en hebben als het misgaat vervoer. Tot die tijd moeten we rustig blijven, goed kerel?'

Indy beet in zijn oorlel. 'Ik zorg er wel voor dat hij zich ontspant,' zei ze hees.

'Goed. Prima.' Saunders glimlachte. 'Dan laat ik jullie twee even alleen. Tot later.' Hij spoedde zich de kamer uit.

Mason voelde zich opgefokt, hij ademde zwaar, maar de zachte handen van Indy deden hun werk terwijl zijn ogen naar een ander schilderij dwaalden. Daarop was een meisje met felrood lang haar te zien dat ze voor haar boezem liet hangen. Ze poseerde languit over een sofa. Haar blik had iets triests.

'Weet jij wie al die meisjes zijn?' vroeg Mason.

Indy giechelde. Haar handen gleden van zijn schouders, over zijn rug en daarna onder zijn shirt, waarna ze met haar vingertoppen over zijn buik ging en afdaalde naar beneden, waar ze zijn gulp opentrok.

'Indy, ik…'

Ze liet hem los en liep naar het bed, waar ze uit haar transparante jurk stapte en haar hooggehakte pumps uitschopte. Haar nagels hadden dezelfde rode kleur als haar schoenzolen. 'Jo heeft het meteen door als hij je zo gespannen ziet, en ik vind het niet erg om je te helpen, als toekomstige moeder van je kind. Helemaal niet…'

Mason ademde zwaarder. 'Zwanger? Nee. Dat wil ik helemaal niet.'

Zijn hoofd was licht en zijn schouders tintelden op de plekken waar haar handen hadden gezeten.

'Vind je me niet leuk dan?'

'N-natuurlijk wel,' stamelde hij. 'Maar ik heb al een vrouw en een kind.'

Indy zuchtte en draaide met haar ogen. 'Ja, en waar zijn die nu?'

Mason klemde zijn kaken op elkaar en slikte de woorden in die hij tegen haar had willen schreeuwen.

Blijkbaar zag ze zijn norse blik, want ze draaide haar wijsvinger nerveus om haar lange, blonde haar. Tranen gleden over haar rode wangen. 'Ik ben al zo lang verliefd op je. Ik wil al je dromen uit laten komen. Jo beloofde me te helpen, daarom werk ik hier. Eerst was het leuk en kreeg ik mooie kleding van hem, maar toen moest ik nare dingen doen, om hem terug te betalen, zei hij.'

Mason verstijfde. 'Wat voor nare dingen?'

Indy haalde diep adem. 'Het maakt niet uit. Ik moet Jo terugbetalen voor zijn hulp en ik doe alles, alles voor jou.' Ze boog zich naar hem toe en kuste zijn nek. 'Naomi hoeft dit allemaal niet te weten.'

Zijn hoofd gloeide van opwinding toen ze haar slipje uittrok en uitdagend op het bed ging zitten.

'Stop, Indy,' fluisterde hij. Hij hoorde de hapering in zijn stem.

Haar ogen werden weer vochtig en hij ging naast haar zitten, op de rand van het bed. 'Wat hebben ze toch allemaal met je gedaan?'

Ze sloeg haar handen voor haar ogen en snikte opnieuw.

'Sst, rustig maar.' Mason streek over haar rug.

'Je vindt me afzichtelijk,' snotterde ze.

'Natuurlijk niet.'

Ze veegde haar rooddoorlopen ogen af aan het laken, waardoor haar mascara over haar gezicht werd uitgesmeerd. Toen drukte ze haar hoofd tegen zijn borstkas aan en duwde hem omver op het onopgemaakte bed.

Hoofdstuk 30

Mason stond in een van de vele kasteelzalen, die versierd was in dezelfde stijl als zijn slaapkamer. Ook al liet de zon zich de hele dag niet zien, de avond vulde het kasteel met een warme sfeer dankzij de vele kaarsen, fakkels en vuren die in alle vertrekken waren aangestoken en die een oranje gloed verspreidden. Rondom hem liepen vooral mannen in lange witte kleden, die ze bij de ingang uitdeelden aan de binnendruppelende gasten. Ook Mason had een lang wit kleed aan, om niet op te vallen en omdat Saunders het hem had verplicht. Hij stond, zoals al deze mensen, met een drankje in de hand. De anderen waren met elkaar in gesprek en leken geen oog te hebben voor Mason, die erg zijn best deed elk oogcontact te vermijden. Voor het eerst sinds lange tijd was hij loom en ontspannen, maar een deel van hem was toch op zijn hoede.

Zonder op te kijken merkte hij dat iemand naast hem kwam staan. De persoon legde een arm om zijn nek. 'Lang niet gezien, Mason. Hoe is het ermee?'

De stem herkende hij meteen, maar Mason staarde afwezig naar zijn slippers. 'Best.'

'Mason, Mason,' zei Naguru Aznahabi met een zekere genoegdoening. 'Ooit een veelbelovende, rijzende ster, nu uitgebrand. Dat moet klote zijn. Misschien kan ik je helpen?'

Mason voelde zich ongemakkelijk. Naguru stond te dichtbij. Maar hij liet niets merken.

'Lijkt me sterk,' antwoordde hij rustig. 'Ik ben alles kwijt.'

Naguru liet hem los en klopte hem geruststellend op zijn rug. 'Ik weet hoe dat is, Mason. Ik weet dat precies. Je zou het niet zeggen, maar ik was ook ooit op dat punt. Dat punt waarop je niets meer hebt. Ik was ooit dakloos en drugsverslaafd. Niemand wilde iets met me te maken hebben, maar weet je wat? Als je niet dieper kunt zinken, is er maar één weg en dat is omhoog. Die ervaring is de krachtigste ooit. Pas als je alles bent verloren, ben je klaar voor de ommekeer.'

'Ik heb je boek al gelezen. Tegen mij hoef je die verkooppraat niet te houden.' Mason schrok zelf van zijn woorden. Het was helemaal niet zijn bedoeling geweest om inhoudelijk in te gaan op een gesprek, met wie dan ook en zeker niet met de grote ster van de Wildclub.

Blijkbaar had Naguru door dat hij helder was. Hij trok zijn hand terug en staarde naar zijn glas, nam een grote slok en knikte. Daarna draaide hij zich om en verdween in de mensenmassa.

'Godverdomme,' fluisterde iemand achter Mason.

Met een rood gezicht trok Saunders hem mee naar een hoek. 'Waar ben jij mee bezig, man? Zie je dan niet dat ze je in de gaten houden hier? Je ligt onder een vergrootglas, Mason.'

Hij schudde zijn hoofd.

'Ik dacht dat jij in je rol zou blijven! Zo lopen we allemaal gevaar.'

'Samenzweringen?'

Mason keek op naar Jo die vlak achter hen was komen staan. Saunders' uitdrukking verstarde.

'Welnee,' zei hij luchtig. 'Ik vertelde Mason net dat hij best mag gaan slapen als dit hem te veel is.'

'Vreemd, ik heb Naguru net gesproken en meneer Robins maakte een wakkere indruk, zei hij.'

'Ik… Ik denk dat Naguru het niet goed begrepen heeft.'

Jo knipte met zijn vingers en meteen stond Indy naast hem. Ze droeg opnieuw een doorzichtige jurk en had een dienblad vol glazen vast. Ze trilde als een rietje, waardoor de champagneglazen meetrilden. Mason probeerde niet naar haar te kijken, maar de paarse bloeduitstortingen op haar blote armen vielen hem meteen op.

'Vertel eens wat je mij vertelde, liefje.'

Haar arm begaf het en het dienblad kletste over Saunders heen, die meteen vol afgrijzen opzij sprong.

Indy sloeg haar handen voor haar ogen, terwijl de groep in wit geklede mensen om haar heen stilviel.

Jo hief zijn handen de lucht in, alsof hij een toespraak wilde houden. 'Zie hier, mensen. Wij hebben een Judas onder ons. Iemand die de Wildclub onwaardig is.'

Masons hart bonkte in zijn keel. Hij zette zich schrap voor wat ging komen.

Naguru kwam naar voren en vouwde zijn handen in elkaar, ertussenin hield hij een paardenzweep vast.

Jo greep Indy bij haar keel en scheurde haar jurk los. Ze stond daar in haar ondergoed, maakte vreemde geluiden en greep met haar handen naar de vingers die haar keel dichtknepen.

'Naguru, wat doen wij met slaven die onze code niet eren?'

De man met de staart hief zijn zweep en glimlachte naar de groep die zich om het viertal heen verzamelde.

'Wat ze in oude tijden ook deden,' antwoordde hij rustig.

Hij glimlachte en liet de paardenzweep neerkomen op Indy's dij. Ze gorgelde en probeerde de handen van haar keel te halen.

Mason wilde naar voren stappen, met gebalde vuisten, maar merkte de greep in zijn zij op. Toen hij keek zag hij de waarschuwende blik van Saunders.

Jo liet Indy los, waarna ze half onderuitzakte. 'Deze Judas moet haar plaats weten.'

Naguru hield zijn zweep omhoog en gaf hem door aan een man achter zich, die enthousiast naar voren stapte en uithaalde.

De groep juichte hem toe, terwijl Indy haar arm omhooghield om de slagen af te weren. De zweep werd weer doorgegeven. Indy gilde het uit en Mason kon niet langer toekijken. Hij sprong op de man af die het ding omhoog hief en sloeg hem vol op zijn kaak. De man klapte naar achteren en voordat Mason zich over hem heen kon buigen, grepen twee sterke handen hem vast.

'Wel, wel,' glimlachte Jo. 'Dus Naguru had toch gelijk. Wat een spektakel. Maar jij hebt geen idee wat ze heeft gedaan. Als je het wist, zou je dit stuk drek zelf slaan. Weet jij wel wie er achter de verdwijning van Maggie zit?' Hij pakte de zweep af van de man die met bloedende neus op de grond lag en wees ermee naar Indy, terwijl twee bewakers Mason nog steeds in bedwang moesten houden.

Saunders wangen kleurden felrood. Hij zag eruit alsof hij ter plekke flauw zou vallen. Hij schoof verder en verder naar achteren, tussen de luisterende mensen.

'Indy, wil jij eens vertellen wie er achter de verdwijning van Masons dochter zit?'

Indy zat in elkaar gedoken op de grond en schudde haar hoofd.

'Vertel het, schatje. Vertel het ons gewoon.'

Ze huilde met lange halen en sloeg ten slotte haar handen voor haar ogen.

Jo liep rustig heen en weer en wees met zijn zweep in haar richting. 'Een Judas in mijn midden. Ik was goed voor haar. Deed alles om haar droom uit te laten komen, zoals ik dat voor jullie allemaal doe, en wat krijg ik ervoor terug? Ondankbaarheid.'

Hij sloeg hard toe met de zweep, vanuit het niets, en Indy gilde het uit.

'Vertel het!'

'Ik… Ik was het. Maggie… het was een ongeluk. Het spijt me, het spijt me zo…'

'Wat spijt je?' brulde Mason. Koud zweet stroomde over zijn rug naar beneden. 'Waar is Maggie?'

Indy stond langzaam op. Haar schouders hingen en haar haren piekten alle kanten op. Ze had niets lieflijks meer. 'Ik wilde alleen jou. Maar ze zaten in de weg, die twee.'

Mason schudde zijn hoofd, wilde zich losrukken, maar de bewakers hielden hem stevig vast.

'Wat heb je gedaan?' snoof hij.

'Vertel het hem!' riep Jo.

Tranen liepen over Indy's wangen. 'Ze kwam zelf naar me toe omdat ik een ijsje had en haar vroeg of ze er ook een wilde. Ik nam haar mee. Ze wilde het zelf. Toen we binnen waren en ik geen ijs had, begon ze tegen me te schreeuwen. Ze bleef maar schreeuwen, ook toen ik haar stil probeerde te krijgen door haar mond dicht te houden. Ze beet me, sloeg me en werd steeds wilder, en toen…'

'Ga door, Indy. Vertel hem wat je mij vertelde.'

Mason klemde zijn kaken op elkaar. Hij wilde het niet horen, maar hij moest weten wat ze met Maggie had gedaan.

'Ik zei haar dat er nog ijs in de vriezer lag…'

Een verdoofd gevoel kwam over Mason heen en hij sloot zijn ogen.

'… en toen viel ze erin en heb ik hem dichtgedaan.'

Masons benen begaven het. De bewakers lieten hem los en hij viel op de grond. Zijn hele lichaam schudde en hij kon zijn tranen niet meer in bedwang houden.

Indy stoof op hem af, maar hij duwde haar weg. De bewaker commandeerde om haar af te voeren.

Jo hurkte neer bij Mason. 'Het spijt me, echt.' Hij klopte hem op de schouder en liep weg.

Hoofdstuk 31

Voor zijn gevoel lag hij al uren in een roes op het bed, de vele ogen van alle naakte meisjes op de schilderijen constant op hem gericht. Er was iets in hun uitdrukking, iets wat hij niet kon omschrijven, maar wat doorlopend zijn aandacht trok. In het bijzonder het portret van het kleine meisje met de lichtblonde krullen, die hoog waren opgestoken. Het was alsof haar ogen net zo triest keken als hij zich voelde; ze straalden iets leegs uit. Maar er was meer, het vreemde gevoel dat hij haar kende.

Door het raam kwamen de eerste zonnestralen naar binnen, door het grijze wolkendek heen.

De draaiende sensatie en knallende koppijn herinnerden Mason eraan dat hij te veel had gedronken.

Saunders kwam onaangekondigd zijn kamer binnen, met hangende schouders. Hij schudde zijn hoofd. 'Ik had geen idee, man. Als ik dit had geweten…'

Het kon Mason geen zak schelen. Het maakte niet meer uit wat hij zei, met welke verontschuldigingen hij aankwam. De voorgaande uren waren in een waas voorbijgegaan. Hij had alle drankflesjes uit de minibar leeggezopen om alles te vergeten.

Hij kwam half overeind uit het bed. De kamer begon direct te draaien.

Saunders stond daar maar. Hoofdschuddend, ratelend over hoe hij zulke fouten had kunnen maken en dat Jo helemaal niet zo'n kwaaie was. Dat Jo zelfs had gezegd dat ze zo lang mochten blijven als ze wilden en dat hij er alles aan zou doen om Naomi weer snel en gezond uit de afkickkliniek te halen. Tenminste, dat was wat Mason ervan kon maken, maar alles wat hij zag was zijn kleine meisje tussen de hamburgers in een vriezer, met opengesperde ogen. Had ze om hem gegild? Gebonkt tegen het deksel? Hij knipperde een traan weg. Wat voor monster was Indy eigenlijk?

Een nieuw gevoel overviel hem, iets wat hij ooit eerder had opgemerkt, maar opzij had geschoven. Het was een leegte, een haat, iets wat hij niet onder woorden kon brengen.

'Waar is ze?' Mason wilde opstaan, maar kreeg meteen spijt. Maagzuur kwam in golven omhoog. Hij greep de rand van het bed en kokhalsde.

Saunders dook net op tijd weg en stond meteen naast hem met een emmer in zijn handen, terwijl hij Mason op zijn schouder klopte. 'Alles komt goed, man. Maak je maar niet druk. Alles komt goed.'

Mason veegde zijn mond af aan het witte laken en schudde zijn hoofd. 'Niets komt goed!' blafte hij. 'Mijn dochter is vermoord, mijn vrouw wil van me scheiden en zit ergens in een of andere kliniek en ik zit hier godverdomme met een kater niets te doen!'

Saunders zette de emmer neer en keek Mason lang aan. Toen liet hij zijn hoofd zakken. 'Het spijt me echt. Ik wist dit niet, je moet me geloven.'

'Waar is ze?' Mason sprong op en schudde de fragiele man door elkaar. 'Waar is Indy?'

Saunders ogen werden groot en zijn mond werd als een streepje in zijn bleke gezicht. 'Vergeet het allemaal, Mason. Vergeet haar, ze is waarschijnlijk al krokodillenvoer.'

Mason liet de man geschokt los. 'Wat?'

Hij knikte. 'Wild Island… Ik weet dat hij ze daarnaartoe brengt, net zoals alle anderen. Jo heeft openbare terechtstellingen, hij gelooft niet in het rechtssysteem zoals we dat hier hebben. Daarom heeft hij zijn eigen rechtbank, op zijn eigen stukje land, waar hij zijn eigen regels maakt. Je zult het misschien niet geloven, maar het kan, hij mag daar zijn gang gaan. Hij is koning van zijn eigen stuk land.'

'Breng me ernaartoe.'

Saunders schudde zijn hoofd. 'Nee… Nee, Mason.'

'Jawel. Je moet me helpen.'

Saunders vloekte, trok een mobieltje uit zijn jaszak en toetste een nummer in. 'Anne? Saunders hier. Zeg, er komt een collega naar het lab, ik stuur je zijn foto. Zeg niets, tegen niemand. Hij is een groot wetenschapper en ik ben bezig met een geheim project, dus niets tegen Jo zeggen, goed? Hij zal via de achterzijde aanmeren. Breng hem ongemerkt naar mijn kantoor.' Even was hij stil. 'Daar kan ik niet over praten, het is een verrassing.'

De stem aan de andere kant van de lijn, een vrouw, ging harder praten.

Saunders knikte en bromde instemmend. 'Prima. Goed dat ik op je kan rekenen.' Hij klikte het gesprek weg, richtte zijn camera op Mason en verstuurde de foto. Toen zuchtte hij diep. 'Geregeld. Je kunt Wild Island via de westzijde met een zeilboot benaderen. Anne Watts, mijn assistente, zal je helpen, maar ik ga niet mee. Want ik zeg je, dit is geen goed idee.'

'Dank je wel.'

Saunders schudde zijn hoofd. 'Waarom kan je het niet laten gaan? Nu maak je van mij een verrader.'

'Waarom doe je dit, Saunders? Waarom ben je hier echt?'

Aan de ongemakkelijke houding van Saunders kon Mason zien dat hij nerveus was en het liefst de vraag ontweek. 'Ik eh… voor jou natuurlijk. Waarvoor anders? Ik help je net ongemerkt Wild Island op te komen, omdat ik je mag, waarom zou ik dat anders doen?' Hij trok een portefeuille uit zijn broekzak, haalde er een kaartje uit en overhandigde dat aan Mason. 'Zie je?' Saunders tikte op het kaartje dat Mason onderzoekend bekeek. Er stond alleen een telefoonnummer op. 'Bel deze man zodra je aankomt op het vliegveld op de Maagdeneilanden. Hij heeft een boot en zal verder alles regelen. Ik sta aan jouw kant. Maar ik waarschuw je, want ik weet wat Jo doet met onwelkome gasten, met mensen die op zijn land durven te komen zonder uitnodiging. Je komt er niet ongezien aan land en als je er al levend aankomt, dan kom je er zeker niet levend vandaan.'

'Ik heb toch jouw toestemming?' vroeg Mason verrast.

Saunders' gezicht werd vaal en hij schudde zijn hoofd. 'Nee, Mason. Waarom vergeet je het niet? Bezoek Naomi. Hier, ik weet waar ze is. Bezoek haar toch en vergeet alles.' Hij trok een nieuw kaartje uit zijn portefeuille.

Mason las de tekst hardop voor: 'New York Rehab Center, Astoriadrive 65 New York?'

'Ga daarnaartoe, voordat je je leven nog meer vergooit. Vergeet even alles, neem een vakantie, weet ik veel. Steun je ex-vrouw, ze heeft je nodig. Jo zorgt voor gerechtigheid, beter dan dat Indy hier voor een paar jaar zou zitten.'

Mason stak beide kaartjes in zijn broekzak en stond langzaam op.

'Hoeveel heb je voor deze speech gekregen?' vroeg hij terwijl hij zijn jas aantrok.

'Ik eh…'

'Je blijft een rat, Saunders. Jo vertrouw ik niet, maar jou nog minder.'

Hij glimlachte. 'Dat snap ik wel. Maar in dit geval geef ik Jo echt gelijk, ik heb met hem gesproken en geloof het of niet, hij is erg ontdaan over deze hele zaak. Hij meende het, dat hij jou en Naomi kan helpen.'

'Hij heeft haar van me afgepakt.'

'Welnee. Ze kwam zelf naar hem toe. Jo steunde haar. Hij gaf je werk en vroeg mij jou te helpen met je slaapprobleem, en dat heb ik opgelost, toch?'

'Ja ja, hij klinkt als een echte heilige, maar je vergeet de ontvoerde meisjes even. Die denken waarschijnlijk anders over hem.'

Saunders draaide zich om en staarde naar het schilderij van het meisje met de blonde krullen. 'De menselijke aard is zowel in staat tot goede als slechte dingen. Jo vertelde me dat hij beide kanten wil beheersen. Hij gebruikt de zwakheden van de meest invloedrijke personen. Zo krijgt Jo wat hij wil. Is dat zo slecht? Jij kreeg bij Stan een kans op de hoofdrol. Het is maar net van welke kant je het bekijkt.'

'Dus jij vindt het goed wat hij doet?'

Saunders haalde zijn schouders op. 'Jo speelt alleen met mensen. Hijzelf staat overal buiten, ik heb hem ook nooit betrapt op overtredingen van de wet, niet in de jaren dat ik hem ken. Hij haalt alleen het beste of het slechtste uit mensen.'

'Daar denkt Tatiana anders over,' mompelde Mason sarcastisch, terugdenkend aan de scène in de eetzaal.

'Iedereen zet vrijwillig een handtekening. Ook Tatiana.'

Vanuit het niets donderde het schilderij van het norse kind met de blonde haren van de muur. Saunders verstarde, zijn uitdrukking was er een van pure angst.

'Gammele bedoening hier,' zei Mason, terwijl hij het schilderij van de grond raapte.

Toen hij het vastpakte merkte hij dat er kleuren aan zijn vingers kleefden. Het vloerkleed zat vol verfvlekken.

'Wat…?' Mason draaide het schilderij om en zag dat er op de achterkant een enorme bos blond, krullend haar zat vastgeplakt op het linnen. Verbijsterd draaide hij het schilderij om en toonde het aan Saunders, terwijl hij hardop voorlas wat er op de achterkant stond. 'Lola Logan.'

De verf aan de voorkant was uitgelopen, waardoor het schilderij een moderne variant leek op een oud meesterwerk. Het rechteroog van het meisje zag zwart, en het leek alsof ze met lippenstift over haar mond was gegaan.

'Dit is een nieuw schilderij, en dat haar… Wat is hier aan de hand?'

Saunders' doodsbange uitdrukking deed Mason het schilderij loslaten en de man bij zijn kraag vastpakken. Saunders ademde zo zwaar dat het was alsof hij een astma-aanval had, toch schudde Mason hem heen en weer.

'Het… het zijn trofeeën. Dat is alles,' piepte Saunders.

'Het zijn wát?'

'Net zoals jagers ook trofeeën hebben. Jo heeft de gewoonte om erover op te scheppen. Vergeet ze, Mason. Vergeet het allemaal.'

'Hij schildert zijn trofeeën?'

'Niet zijn trofeeën, per se. Jo geniet van andere dingen. Niet van vrouwen of meisjes. Hij geniet van de producten en het geld dat ze hem opleveren. Zijn trofeeën zijn de foto's, de video's die hij maakt en vooral deze kunstcollectie. Ze gaan voor miljoenen weg, met dat haar. Vooral in Azië zijn ze dol op blond. Maar nu heb jij dit kunstwerk stukgemaakt.'

'Jij vieze, smerige… Ik zie het aan je blik, Saunders. Jij kende haar. Dit is geen product. Kijk ernaar…'

Ineens realiseerde Mason zich waar hij het meisje eerder had gezien. Op de foto naast een breed lachende Saunders, op het strand.

Saunders draaide zich van het schilderij vandaan. Zijn handen beefden en het leek erop dat hij zo in elkaar zou zakken.

'Jij kende haar, hoe kwam ze aan haar einde?'

Saunders schudde zijn hoofd. 'Het was Jo, hij… hij…'

'Niets Jo, jij stond met haar op het strand. Ik heb je foto's gezien met dat meisje. Wie was Lola? Vertel het me of anders sla ik het eruit.'

'Het… het spijt me!'

Er kwam een donkere waas voor Masons ogen en een vlaag van woede maakte zich van hem meester. Alles in hem voelde lichter toen hij met zijn handen Saunders' luchtpijp dichtkneep. Hij bleef knijpen, ook al maakte Saunders vreemde geluiden. Hij spande zijn spieren extra aan. Saunders schokte en zijn ogen kregen dezelfde uitstraling als die in de schilderijen, die hem toe leken te juichen.

Dat is alles, Mason, dat is alles…

Voor het eerst sinds lange tijd voelde Mason weer iets anders dan wanhoop. Het voelde goed, het voelde geweldig om de man tot zwijgen te dwingen.

Saunders zakte onderuit en gleed uit Masons handen op de vloer.

Pas toen besefte Mason wat hij had gedaan.

Hoofdstuk 32

Het was nog net voor zonsondergang toen de zeilboot geruisloos over het groenblauwe oppervlak gleed. Precies zoals Saunders had gezegd stond een in wit geklede tengere vrouw van middelbare leeftijd hem op een kleine houten kade wuivend op te wachten. Ze gooide hem een touw toe en zodra Mason van de boot sprong, vertelde ze enthousiast en met een licht Brits accent dat ze Anne Watts heette en dat ze Saunders had ontmoet op de universiteit. Hij had deze droombaan op het paradijselijke eiland voor haar geregeld.

Ze knikte een paar keer toen Mason onrustig om zich heen keek. 'Geen zorgen. Meneer Wild is aan de andere kant van het eiland. Ik vertel niemand dat je hier bent. Kenny zei dat het een geheim moest blijven.'

'Fijn,' zuchtte Mason opgelucht.

'Ik ken hem al lang en heel goed.'

'Juist.'

'Erg goed.' Ze glimlachte veelzeggend, maar fronste toen. 'Maar hij vertelde me nooit iets over jou.'

'Nou… dat kan. Ik eh… wij hebben vooral veel contact via de mail.'

Ze knikte. 'Volg mij.'

Ze leidde hem weg van de kade, over een pad dwars door een bosrijk gebied. Ze hadden zeker vijf minuten zwijgzaam gelopen toen de vrouw ineens, midden in het steeds donker wordende bos, halthield. Ze draaide zich om en bekeek Mason onderzoekend. 'Weet je, ik heb sterk het gevoel dat ik je ken. Ja, ik weet het zeker.'

Mason haalde zijn schouders op en hoopte dat het zweet op zijn voorhoofd hem niet zou verraden. 'Ik heb zo'n gezicht, dat hoor ik wel vaker.'

Anne draaide zich abrupt om en liep haastig verder, tot een onverlicht betonnen gebouw voor hen opdoemde. Ze draaide de deur met een sleutel open en schakelde in de gang de tl-buizen aan. Zodra Mason binnenstapte, haastte ze zich naar een glazen ruimte en tikte op de ruit. 'Nu weet ik het zeker, jij lag daar.' Mason zag angst in haar ogen en wilde haar koste wat kost rustig houden, voordat ze iemand kon waarschuwen.

'O ja, dat klopt. Kenny Saunders heeft op mij geëxperimenteerd, als collega's onder elkaar,' was alles wat hij kon verzinnen.

De vrouw schudde haar hoofd en liep langzaam naar achteren, naar een rode knop op de muur. Ze hield haar hand ertegenaan, maar drukte er nog niet op. 'Ik wil hem spreken. Bel hem. Nu!'

Het zweet sijpelde over Masons rug naar beneden. Hij probeerde kalm te blijven, maar zijn ademhaling schoot omhoog. 'Oké Anne, rustig maar. Ik pak mijn mobieltje en bel hem voor je.'

Ze knikte, haar ogen strak op hem gericht.

Mason pakte zijn mobieltje en deed alsof hij een nummer intoetste. 'Hé Kenny, met mij. Zeg ik heb Anne Watts hier en ik wil graag dat jij even met haar praat. Ja, ik weet dat het laat is, maar heb je even tijd voor haar?'

Hij knikte kort en strekte zijn arm met het mobieltje naar haar uit. Op het moment dat ze ernaar greep, pakte hij haar bij de pols en trok haar weg. Het toestel kletterde op de vloer.

Ze gilde en zette haar tanden in zijn rechterhand. Mason schreeuwde het uit. Voordat hij het wist haalde hij uit met zijn linkervuist en trof de vrouw op haar slaap. Ze zakte ineen op de vloer. Bewegingloos bleef ze naast het gebarsten mobieltje van Mason liggen.

Mason rende een andere kamer in en keek in alle lades, op zoek naar iets om de vrouw mee vast te binden voordat ze wakker zou worden. Zijn oog viel op het bed in de glazen kamer. Hij tilde haar op en legde haar erop, bond haar handen en voeten vast, zodat ze onmogelijk kon ontsnappen.

Daarna sloot hij de deur en liep de gang in. Hij onderzocht de kamers ernaast. Een ervan was duidelijk van Saunders, hij lag vol met papieren met aantekeningen, foto's van meisjes, post-its met nummers en een plattegrond van het eiland. Mason dook in de lades. Ze waren net zo wanordelijk als het bureau. Punaises, elastiekjes, pennen, plakband en andere kantoorspullen lagen in en over elkaar. De tweede lade zat vol labels, een nietmachine en een doosje met snoepjes, achterin een map met losse kladblaadjes. Mason opende de onderste lade, maar die was leeg. Maar toen hij hem dichtschoof hoorde hij iets bewegen. Hij opende hem opnieuw, bekeek hem aandachtig. Hij voelde aan de zijkant en haalde er een dubbele bodem uit. De cd's die er lagen haalde hij nieuwsgierig uit de hoezen, maar er was niets op geschreven. Hij vroeg zich af wat erop kon staan, dat iemand zoveel moeite deed om deze te verstoppen. Hij drukte de laptop op het bureau aan en vloekte toen het inlogscherm verscheen. Gefrustreerd stak hij de cd's in zijn jaszak en rende terug naar de glazen kamer.

De vrouw lag nog altijd buiten bewustzijn op het bed. Hij liep naar haar toe en trok haar oogleden open. 'Hé, wakker worden. Weet jij de inlogcode van de laptop?'

De vrouw bleef bewegingloos liggen.

'Hé, kom op, niet doen alsof je slaapt.'

Pas toen hij voorover boog en zijn hoofd op haar borstkas legde besefte hij dat het stil was. Er klonk geen hartslag. Geschokt deinsde hij achteruit, struikelde daarbij over iets dat achter hem op de grond lag, en viel languit neer. In zijn val trok hij een bijzettafeltje mee. Het viel kapot en er rolde materiaal over de vloer; verband, pleisters, naalden en buisjes met vloeistoffen. Een ervan trok zijn aandacht. Zijn naam stond erop. Hij sprong op en liep naar een klein aanrecht in de hoek van de ruimte, met eronder en -boven een kastje. Hij opende het onderste kastje en vond flessen met schoonmaakmiddel, emmers en handdoeken. In het kastje erboven lagen plastic handschoenen en meer verband. Niets dat een aanwijzing kon zijn. Hij draaide zich terug naar het bed en realiseerde zich dat tegen het voeteneinde een map geklemd zat, bijna niet te zien door het laken dat er half overheen hing.

Nieuwsgierig pakte hij de map op en opende hem. Op de eerste papieren stonden grafieken met afkortingen die hij niet kende. Erboven stond zijn naam en verderop, op een handgeschreven stukje papier, woorden die overduidelijk door iemand waren geschreven die haast had gehad. Hij las het zachtjes voor:

'Patiënt verzet zich nog. Mogelijk trauma door verdwijning dochter. Hoewel het vandaag wel beter ging dan gisteren is vooruitgang niet snel verwacht. De experimenten met de…'

Mason stopte met lezen. Achter zich hoorde hij een deur dichtklappen. Hij dook ineen, maar realiseerde zich dat hij in een glazen kamer stond. Hij sprong op en wilde de kamer uit stuiven, maar plotseling schoof de deur dicht. Hij sloeg zijn handen ertegenaan, maar er was geen beweging in te krijgen.

Voor de glazen deur verscheen een magere man, volledig gekleed in zwart, met een lange zwarte jas en een hoed, wat erg vreemd was met deze warmte. Hij hield een paraplu vast en glimlachte rustig. 'Vreemde manier om elkaar weer te ontmoeten, meneer Drake, of moet ik zeggen Robins? Weet jij in welke situatie jij je hier bevindt?'

Sprakeloos staarde Mason naar de man, terwijl die zijn hoed afzette en zijn jas uittrok. 'Jij bent het. Ik weet het weer. De man op het dakterras… Less.'

'Goed geheugen. Inderdaad, Less Dark. En nog steeds wil ik er geen grapjes over horen, of anders…' Hij tikte met de paraplu op de grond. 'Ik hou niet van grapjes, Mason. Helemaal niet. En weet je waar ik ook niet van houd?'

Mason wachtte gespannen af. Toen de magere man niet verderging, schudde hij zijn hoofd. 'Nee, geen idee.'

'Van warmte. Zonlicht. Insecten. Dit klimaat. Slecht voor mijn longen.' Hij kuchte overdreven. 'Dus ik geniet hier helemaal niet van, maar zoals ik het zie, hebben we een probleem.'

'O?'

'Juridisch moet ik je misschien informeren dat wat jij doet niet echt klopt. Niet alleen hebben we het dan over je geheimhoudingscontract, maar ondertussen over huisvredebreuk, inbraak en zelfs twee moorden.'

Mason slikte en veegde over zijn bezwete voorhoofd.

'Het was een ongeluk.'

'Ik kan je alleen adviseren om eerlijk te zijn tegen mij, aangezien ik de enige ben die jou nog kan helpen. Ben je je ervan bewust dat de moord op Kenny Saunders op film staat, net zoals de moord op Anne Watts?'

'Wat?'

Less liep heen en weer voor de glazen wand, tikte af en toe met de paraplu tegen de vloer en leek in gedachten verzonken. Ineens stond hij stil en keek Mason doordringend aan. 'Je weet toch dat de doodstraf steeds vaker wordt opgelegd aan massamoordenaars?'

Mason balde zijn vuist en sloeg tegen het glas. 'Ik ben verdomme geen massamoordenaar!'

De magere man fronste zijn wenkbrauwen en schudde zijn hoofd. 'Dat ziet een rechtbank anders. Er staat een opsporingsbevel voor je uit, Mason.' Less pakte een mobieltje uit zijn broekzak, tikte erop en draaide het scherm. Hij toonde Mason een krantenartikel met zijn foto ernaast.

Wereldberoemde acteur voortvluchtig, gezocht voor moord.

Tranen drupten uit Masons ogen. Hij liet zijn schouders hangen en zakte ineen, terwijl hij zijn handen voor zijn gezicht sloeg.

'Nou, nou, Mason, niet huilen. Jij hebt geluk dat je zulke goede vrienden hebt. Ik mag je representeren namens de Wildclub. Jo heeft een zwak voor je, ook al zal ik dat nooit begrijpen. Maar hij wil iets terug. Niet eens veel, als je het mij vraagt. Dit krantenartikel is nooit verschenen. Er zijn geen sporen meer van Saunders of de moord, niets. Alles is gewist. Behalve de opname. Niemand, behalve wij drieën, weet dat jij hem hebt vermoord, en dit…' Hij wees naar het bed met de vrouw erop. 'Dit is ook op te lossen, maar het heeft een prijs. Dat snap je toch wel?'

Mason wreef in zijn ogen. Hij werd overvallen door een vermoeidheid die hij nooit eerder had ervaren. Maar hij knikte.

'Goed. Fijn dat we tot overeenstemming zijn gekomen. Dan heb ik goed nieuws voor je. Ondanks dat Jo niemand ooit in leven heeft gelaten die zijn domein zonder toestemming betrad, zoals jij nu doet, maakt hij deze keer een uitzondering. Hij wil wel dat het duidelijk is dat er geen tweede keer komt. Wij ruimen je rommel op en in ruil daarvoor kom je rechtstreeks onder contract te staan van Wild Enterprises. Daarmee geef je je soevereiniteit op, en word je bezit van het bedrijf. Snap je wat ik je hier aanbied?'

Mason schudde zijn hoofd. 'Nee, dat nooit.'

De magere man glimlachte en tikte met zijn paraplu tegen de grond. 'Het is dit of de gevangenis.'

'Ik wil geen slaaf zijn op een of ander kasteel, of rare opdrachten uitvoeren.'

'Ik ben ook hier, Mason. Zie je mij werken als slaaf? Saunders en Anne waren eigendom, je hebt Jo Wild zijn personeel ontnomen.'

'Personeel? Gratis werkkrachten, bedoel je. Gekochte slaven. Welke voorwaarden horen bij mijn contract? Hè? Ondertussen snap ik hoe dit piramidespel in elkaar steekt. Mij hou je niet meer voor de gek!'

Masons vermoeidheid was omgeslagen in woede. Adrenaline gierde door zijn aderen.

Less trok zijn jas aan en zette langzaam zijn hoed op.

'Al die mensen werken gratis, toch?' raasde Mason verder. 'Jo verkoopt ze eerst dromen en verandert ze dan in een regelrechte nachtmerrie, zodat ze hun ziel aan hem verkopen. Ik heb godverdomme alles al verloren en nu vraag je me ook nog om mijn waardigheid? Ik dacht het niet.'

'Goed,' zei Less kalm en hij draaide zich om terwijl hij nog eens met zijn paraplu tegen de vloer tikte.

'Haal me hieruit!' gilde Mason.

'Welterusten, Mason. We transporteren je rechtstreeks naar de politiecel.'

De kamer vulde zich met dikke, verstikkende rook. Mason voelde zijn ledematen verslappen, maar nog net kon hij een laatste zin uitbrengen. 'Wacht! Ik doe het. Ik doe het!'

Hoofdstuk 33

Mason liep de marmeren tempel binnen op zijn blote voeten, en volgde de dunne man in het zwart de grote wenteltrap op, naar de eerste verdieping. Ze liepen dwars door een ruimte die eruitzag als een bar, met overal palen en spiegels, naar het terras dat uitkeek op de groenblauwe zee. Uit een ligstoel kwam Jo omhoog. Hij zette zijn zonnebril af en wuifde een lange, slanke blondine van in de twintig om een stoel aan te schuiven.

'Mason!' Hij begroette hem als een oude vriend die hij voor het eerst in lange tijd terugzag.

De blondine deelde champagneglazen uit. Mason schudde zijn hoofd, waarop ze een glas voor hem neerzette.

'Ga zitten en drink wat,' zei Jo.

Mason gehoorzaamde en deed alsof hij aan het glas nipte. Toen Jo tevreden knikte voelde hij zich voldoende op zijn gemak om de vraag te stellen die hem al een tijd dwarszat. 'Werkt iedereen gratis voor jullie?'

Jo ging rechtop zitten en knipte met zijn vingers. Meteen verscheen de blonde vrouw weer aan zijn zijde.

'Gwen, vertel mijn vriend eens of jij hier gratis werkt.'

De vrouw schudde haastig haar hoofd. 'Ik kom niets tekort, echt niet. Ik krijg alles; onderdak, eten, medische zorg, zelfs cadeaus, alles wat ik maar wens.'

Less staarde Gwen met een intense blik aan, terwijl hij zijn paraplu boven zijn hoofd hield.

'En geld?' vroeg Mason.

Ze bloosde, maar gaf geen antwoord.

'Geld, pfff. Geld is overgewaardeerd,' lachte Jo en hij wuifde de vrouw weg. 'Vertel me eens, Mason, al die jaren dat jij gezwoegd hebt, hebben die je veel opgeleverd? Jij had miljonair moeten zijn. Reken maar uit. Hoeveel kreeg je per film? Een paar miljoen? En waar zijn die nu? Je hebt een flatje in Brooklyn, met een forse hypotheek erop. Hoe kan dat? Waar zijn al je miljoenen gebleven?'

Mason voelde zijn wangen kleuren. 'Hoe weet jij…?'

'Geen onzinvragen stellen. Maar ik zeg je, geld is papier uit de printer van een ander, meer niet.'

'En jij hebt je eigen printer?'

Jo grijnsde. 'Zoiets.'

'Toch werk ik liever voor geld,' zei Mason. 'Het geeft me een naar gevoel om alles uit handen te geven.'

Jo hing achterover in de loungebank en zuchtte diep. 'Ik weet dat jij aan de grond zit, ook financieel. Ik hoorde van je manager dat je van plan was een frisdrankcommercial op te nemen? Was dat je droom? Ik kan het me niet voorstellen.'

'Alex moet zijn verdomde kop houden,' vloekte Mason.

Plotseling stond Naguru naast hem. Hij ging zitten, schoof zijn stoel te dichtbij en legde een hand op Masons knie. 'Ik weet waar jij vandaan komt. Dit kan Jo ook voor jou doen, je succesvol maken, als je die handtekening zet en het financiële deel aan de Wildclub overlaat.'

'Dus jij hebt helemaal geen miljoenen?' Mason fronste zijn wenkbrauwen en bekeek Naguru onderzoekend. Die trok snel zijn hand terug.

'Al het geld van de verkoop van je boeken stroomt rechtsreeks naar Jo door?' ging Mason verder.

Naguru keek alsof hij een citroen had doorgeslikt. 'Dat was onderdeel van de deal. Al ons geld gaat naar Jo en wordt omgezet in kredietpunten. Jo koopt van al ons geld land, onroerend goed, en daarvan kunnen wij weer een deel kopen via onze Wildcard-punten. Wij leven daar goed van, zoals je ziet. Is dit niet geweldig? Wie droomt hier niet van?'

Mason wilde opspringen en maken dat hij hier wegkwam, maar besefte dat hij geen kant op kon.

'Dus jij bent de bank en de bank wint altijd.' Geagiteerd pakte Mason de papieren van tafel. Deze keer nam hij alle tijd om ze door te lezen. Less knikte goedkeurend. Pas toen hij op de laatste bladzijde kwam, werd Jo ongeduldig. Hij schoof ongemakkelijk heen en weer op zijn bank.

'Kom op, Mason. Wij hebben dorst en de champagne slaat dood,' mopperde hij na een paar minuten.

Mason bromde.

'Je snapt toch dat een alternatief er niet is,' zei hij proestend. 'Of je moet graag naar de cel gaan natuurlijk!' Hij bulderde het uit en de twee andere mannen volgden zijn voorbeeld.

Traag pakte Mason de pen van tafel en tekende op de laatste bladzijde. Nu pas viel hem de tweede naam op.

Er stond geen Jo Wild, zoals hij verwachtte, maar Less Dark als vertegenwoordiger van zijn vermogensbeheer.

'Klopt dit wel?'

Jo knikte kort. 'Juridische dingen,' zei hij vaag.

Mason zuchtte toen hij het contract teruggaf aan Jo.

'Goede beslissing, Mason.' Jo hief het glas en Naguru deed hetzelfde. 'Kom op, Mason, het is een slechte voorbode als je niet mee proost. Pak dat glas en drink met ons.'

Mason gehoorzaamde, hief het glas hoog en sloeg de inhoud in een slok naar binnen.

Naguru's ogen glinsterden en ook hij kieperde alles achterover en liet meteen daarna een dierlijke brul horen.

'Goede beslissing,' zei Less. Hij sloeg zijn laptop dicht en stond breed glimlachend op.

'Je hebt bijna alle tests doorstaan,' zei Jo.

'Bijna?' Mason schoof onrustig naar voren.

'Wij kunnen niet zomaar iedereen aannemen, beste vriend. Je hebt onze test voor lidmaatschap al doorstaan. Kijk maar eens op je account. Je hebt een upgrade ontvangen en een riante bonus; je bent nu een goldmember, iemand met speciale privileges, maar ook met speciale geheimhouding. En je hebt een duister geheim, dat alleen wij van jou kennen.'

'Een duister geheim, net als ik,' bevestigde Naguru.

Less borg het papier op in de aktetas en schudde Masons broeierige hand. 'Deze transactie is compleet. Excuseer mij, de warmte wordt mij te veel.'

'Goed Mason, dan rest ons alleen nog je doop vanavond,' zei Jo tevreden.

'Doop?' stamelde Mason. Hij dacht dat hij het niet goed had verstaan.

Naguru stond op, rekte zich uit en sloot zijn ogen. Hij nam een of andere rare yogahouding aan, waarbij hij een been over het andere gooide en in een halve kleermakerszit zijn handen samenvouwde. 'Zo zit alles in elkaar, Mason. De kosmos, waar jij en ik vandaan komen. Een bonk energie; goed en kwaad, yin en yang, zoals twee handen die in elkaar vouwen. Welke hand is goed, welke is slecht? Het gaat om vloeiende oerkracht, energie, niet om menselijke perceptie.'

Mason fronste zijn wenkbrauwen.

'To the point, Aznahabi,' zuchtte Jo.

'Juist. Wij hebben duistere geheimen, maar nooit voor elkaar. Zo houden we alles in balans. En om het nieuwe evenwicht te vieren, houden we een speciale doop. Vanavond bij de ceremonie, dan pas zal alles duidelijk worden.' Hij kwam omhoog, ademde een paar keer diep in en uit en opende toen pas zijn ogen.

Mason snapte er nu nog minder van.

Naguru boog diep naar hem en Jo en wandelde naar de balustrade. Met gemak sprong hij eroverheen en landde beneden in het witte zand. Hij rende erdoorheen, trok al springend zijn gewaad uit en dook in het water.

'Let maar niet op hem. Hij is een geweldig acteur, en zit zo goed in zijn rol dat hij gelooft dat hij een goeroe is. Dat is waarom hij zo succesvol is en dat is wat we met jou ook willen bereiken. Maar wil je mij excuseren? Ik moet nog wat zaken regelen. Nee, sta niet op. Mi casa es tu casa, Mason. De gastenruimte is van jou.'

Mason knikte. Hij staarde in de verte, over de oceaan, naar de man die nu niet meer dan een stipje was. De zonnestralen en de champagne maakten hem loom. Hij gaapte, gleed verder onderuit in de zachte bank en sloot zijn ogen. Met het geluid van de branding op de achtergrond gleed hij weg in een roes.

Ze droeg een smetteloos witte jurk, haar blonde krullen waren opgestoken, maar de zeebries duwde de lokken van het meisje alle kanten op. Ze liet zich languit in het witte zand vallen en bewoog haar armen en benen omhoog en omlaag, zodat er een zandengel ontstond.

Er verscheen een donkere, smalle schaduw uit de zee, met lange tentakels. Hij kroop over het zand richting het meisje en haar uitdrukking veranderde, hij was precies hetzelfde als op het schilderij.

Ze zei geen woord terwijl de tentakels die uit de duistere figuur kropen haar jurk verscheurden, er een om haar hoofd draaide, een andere haar arm vastgreep, net zolang tot het wezen het meisje volledig in bedwang hield. Ze glimlachte weer, plastisch, en haar ogen plopten bijna uit haar schedel. Er stroomde een rode vloeistof uit haar mond. De tentakels trokken en een arm kwam los, en meteen erna de andere, haar linker- en haar rechterbeen werden van de kleine romp getrokken. Ze draaide met haar hoofd tot ook dat loskwam. Met een zuchtje rolde het door het zand, tot vlak voor de blote voeten van Mason. Hij kokhalsde en spuugde zijn maaginhoud eruit, kwam op zijn handen en knieën in het zand terecht en probeerde achteruit te kruipen, van de schaduw vandaan die zich naar hem omdraaide. Maar plotseling verdween het wezen, er lag alleen een paraplu in het zand, waaruit nu allerlei kleuren stroomden, als een rivier van verf.

Met een schok kwam Mason omhoog.

Er stond iemand naast zijn bed. De blonde vrouw die Jo eerder had weggestuurd. Ze had een verfrommeld stuk papier vast, dat ze in Masons handen duwde.

'Vlucht!' fluisterde ze hem toe en ze maakte zich uit de voeten.

Mason opende zijn hand en vouwde het papier open. Erin zat een pasfoto van iemand die hij meteen herkende. Het meisje van het schilderij, het meisje van zijn nachtmerrie. Lola

Het handschrift was zo grillig dat hij moeite had om de letters te lezen.

Verbrand dit zodra je het hebt gelezen. Je moet weg voordat je doop begint. Ik was zeventien toen Jo mij beloofde dat hij een ster van me zou maken. Eerst moest ik een contract tekenen en een jaar voor hem werken, op dit eiland. Ik werd zwanger. Jo vertelde mij dat ik het kind af moest staan, anders kon ik mijn droom vergeten. Deze foto is alles wat ik van haar heb, gestolen uit Jo's bureau, waar ik een map vond met vrouwen van wie de kinderen zijn afgepakt. Ik smeek je om te vluchten en mijn dochter te vinden. Om dit openbaar te maken. Verstop je in het cargovliegtuig waarmee Jo zijn goederen vervoert en wacht tot hij vertrekt. Ik kan niet meer vluchten, omdat hij bij mijn doop een chip implanteerde. Daarom moet je nu gaan, voordat het te laat is.

Xxx Gwen

Hoofdstuk 34

Onrustig drentelde Mason heen en weer op het balkon van de gastenkamer. De palmbomen zwaaiden met hun majestueuze bladeren en als hij niet zo had lopen piekeren, had hij misschien van zijn uitzicht kunnen genieten. Nadat hij de brief had gelezen was hij in het enorme pand op zoek gegaan naar de vrouw, maar hij had haar nergens kunnen vinden.

'Hé, buurman!' riep een bekende stem.

Mason keek over de muur van zijn balkon. Links van hem zag hij een halfnaakte Naguru in een hangmat liggen, met een cocktailglas in zijn hand. Hij had zijn rechterarm onder zijn hoofd en wiegde heen en weer in de mat.

'Paradijs, is het niet?' Hij zoog aan het rietje en knipoogde naar Mason, die zo ver naar voren moest buigen dat hij bijna van het balkon viel. 'Waarom kom je niet even langs, ik wil je graag spreken. De deur staat open.'

Mason knikte kort en liep zijn kamer uit. De deur naast die van hem stond inderdaad open.

'Dus, jij hebt mijn boek gelezen?' vroeg Naguru zodra Mason het balkon op liep. Hij schoof wat omhoog in zijn hangmat en wees op de stoel ernaast.

Mason ging zitten en fronste zijn wenkbrauwen. 'Jij hebt het toch niet geschreven? Jij bent toch een acteur, net als ik, of blijf je in je rol? Jo zei al zoiets.'

Naguru spong uit de hangmat en morste wat drank over zich heen. Hij vloekte. Meteen kwam Gwen aangelopen met een handdoek, alsof ze om de hoek had staan wachten. Ze depte zijn blote bovenlijf af.

'Je vergeet een stuk.' Naguru wees naar zijn zwembroek en lachte toen de vrouw zich uit de voeten maakte. 'Het personeel van tegenwoordig.'

Mason keek haar na. Voordat Gwen van het terras verdween, wierp ze hem over haar schouder een blik toe die hij nooit eerder had gezien. Een blik vol hoop, vermengd met pijn.

'Jij bent net zo goed personeel,' mompelde Mason en meteen barstte Naguru in bulderend lachen uit.

'Zo grappig is het allemaal niet,' mopperde Mason. 'Of ik moet iets missen.'

'Jij bent grappig. Eerst vermoord je een man in koelen bloede en dan zit je hier hooghartig te wezen. Jij zit in precies hetzelfde schuitje als ik, man. In ieder geval geniet ik er nog van, maar jij, ik snap niet goed wat ze in je zien, al die moeite…'

'Moeite?' gromde Mason.

'Ja, man. Zoveel moeite voor zo'n tweederangs acteur. Neem me niet kwalijk, maar wees blij dat ik niet de baas ben. Knijp in je handen dat je deze kans krijgt.'

Mason wist niet precies wat hij bedoelde, maar hield zijn mond.

Hij stond op en wilde weglopen, maar Naguru hield hem tegen. 'Voel je niet aangevallen, ik wilde je spreken over vanavond, over je doop, want het is een eer en ik vraag me af of je er wel klaar voor bent.'

'Natuurlijk niet. Ik weet niet eens wat het is. Alleen dat ik een chip krijg.' Mason beet op zijn lip na zijn laatste woorden.

              Maar Naguru reageerde er niet op. Hij keek uit over de oceaan en knikte alleen maar. 'Ik was ooit zoals jij. Geloof het of niet. Het is pas vijf jaar geleden dat ik deze transitie doormaakte, en wat is er veel veranderd sindsdien. Je gaat dingen in een ander licht zien, maar het kost tijd. Daarom wilde ik je spreken, jij doet me aan mezelf denken, vijf jaar geleden. Ik was miserabel, arm en ongeliefd. Vergeten door de maatschappij, uitgekotst, en zie mij nu eens. Weet je dat ik net een project in Malibu heb aangekocht met mijn kredietpunten?'

'Nou, geweldig,' mompelde Mason.

'Dus die ceremonie van vanavond is moeilijk, maar absoluut de moeite waard. Als je mentor wil ik je graag voorbereiden, zodat…'

'Mijn mentor? Nee, nee…' Mason schudde zijn hoofd.

'Ik ben je aangewezen mentor. Jij moet over vijf jaar hetzelfde terugdoen, dat is onderdeel van je deal. Dus laat me uitpraten. Als je mentor wil ik je voorbereiden. Blijkbaar weet je al dat je een chip krijgt, dat is inderdaad een belangrijk deel van de ceremonie.'

'Waarom? Waarom krijgt iedereen een chip?'

'Alles binnen de Wildclub draait om vertrouwen en we kunnen elkaar alleen vertrouwen als we weten waar en met wie iedereen is, snap je? Jij bent straks net zo transparant als ik en geloof me, eerst is het raar, maar na een paar weken weet je niet beter.'

'Mijn dochter had zo'n chip moeten hebben,' zei Mason en hij keek naar zijn voeten.

'Wij zijn je nieuwe familie, al het andere is slechts biologisch. Wij zijn je geestelijke familie.'

'Bespaar me je goeroe-nonsens.'

Even zweeg hij, toen hervatte Naguru zijn verhaal. 'Je krijgt de kans om haar te wreken. Daar wilde ik het over hebben. Vanavond houden we een speciale ceremonie van bloedbroeders. Wij zullen je bijstaan, maar als mentor wil ik je vertellen hoe het bij mij ging. Jo heeft op dit eiland zijn eigen rechtssysteem. Sommige leden houden zich niet aan de deal en dan moet er iets gebeuren, snap je? In een maatschappij worden ze berecht en opgesloten, maar Jo is van mening dat opsluiting geld- en tijdverspilling is en daarom gebruikt hij het recht van de natuur.'

Mason haalde zijn schouders op. 'Geen idee wat dat is.'

'De natuur geeft en neemt. Jo laat de natuur zijn werk doen, maar jij moet vanavond het duwtje geven. Jij moet het vonnis uitroepen en je dochter wreken door de natuurwet te respecteren.'

Een akelig voorgevoel vormde zich tot een knoop in zijn maag. Hij keek naar de golven in de verte.

'Mason?'

Zuchtend schudde hij zijn hoofd. 'Dus we gaan Indy vanavond berechten - en dat wil waarschijnlijk zeggen vermoorden - en dat moet ik doen.'

'Niet helemaal. Op dit eiland geldt het natuurrecht, dus wíj vermoorden haar niet.'

Goddank, dacht hij, maar toch zat het hem niet lekker. Daarom was hij zeker niet van plan af te wachten. Hij moest weg en wel meteen, precies zoals Gwen hem had gezegd.

'Dan rust ik nog wat uit voor de ceremonie. Dank je wel voor je tips en tot later.' Mason stond op en negeerde de teleurgestelde blik van Naguru.

Precies zoals hij had gehoopt stond Gwen hem op te wachten bij de deur van zijn vertrek. Ze legde haar vinger op zijn mond toen hij naar binnen liep, en trok hem meteen mee naar de badkamer. Pas toen ze de douche aan had gezet leek ze even te ontspannen. 'Het is niet veilig hier. Overal hangt afluisterapparatuur.'

'Daarom gaf je me dat briefje.' Even dacht hij erover haar de waarheid te vertellen, dat hij het schilderij van Lola had gezien, en dat ze zeer waarschijnlijk niet meer in leven was, maar hij bedacht zich toen hij in haar rooddoorlopen ogen keek.

'Alsjeblieft, je moet weg. Vertel ze van hier, en dat er mensen opgesloten zitten in de grotten.'

Een levendige herinnering aan de smekende Denise kwam bij hem terug. 'Ik kan het niet, Gwen. Het spijt me. Jo zal me verlinken voor een moord zodra ik voet aan land zet. Ze stoppen me voor jaren in de cel, als ik al niet de doodstraf krijg.'

'Je kunt niet terug?' Ze sloeg haar ogen neer.

'Nee, sorry.'

'Dan kan ik nooit ontsnappen.' Ze begon te snikken.

'Rustig maar.' Mason pakte haar gezicht vast en probeerde haar te kalmeren, maar de vrouw wrikte zich los en in de volgende seconde greep ze het scheermesje van de wastafel. 'Dan heeft mijn leven geen zin meer.'

Ze wilde het mesje in haar pols zetten, maar Mason kon haar nog net tegenhouden.

'Stop!' schreeuwde hij geschrokken.

Tranen stroomden over haar wangen en Mason veegde ze weg. 'Er is wel iemand die ik volledig vertrouw. Een journaliste. Als ik op de een of andere manier een bericht kan sturen, vertel ik haar alles.'

Met grote ogen keek ze naar hem op. 'Echt? Beloof je dat ze ons komen redden? Dan breng ik je naar Jo's werkplek. Hij heeft zijn computer meestal aanstaan. Maar je mag niets zeggen, goed? Het hangt overal vol, en we moeten oppassen voor de twee bewakers die hier rondlopen. Ze mogen ons niet samen zien, daarom zal ik voorop lopen.'

'Prima.'

Voor Mason zich om kon draaien hield Gwen hem tegen. 'Heb je mijn foto nog?'

Mason trok het papiertje met de foto uit zijn zak en overhandigde het aan haar.

'Ik eh… ik heb haar eerder gezien,' begon hij voor hij zichzelf kon tegenhouden. 'Jo heeft een kasteel in Schotland en daar heb ik een schilderij gezien van een meisje dat sprekend op je dochter lijkt.'

'Ze is in Schotland?'

'Waarschijnlijk,' loog hij.

'Dan moet ik zeker weg hier, kom op.' Ze trok hem mee, opende de deur en gebaarde dat hij moest wachten. Toen knikte ze en wenkte dat hij haar moest volgen, de gang op en de brede marmeren wenteltrap af. Hij zag hoe ze vlak voor de voordeur een breedgeschouderde man groette en afsloeg naar links, een klein halletje in.

Mason glimlachte vriendelijk toen hij de bewaker passeerde. 'Mooi weer, hè?'

De man reageerde niet en Mason liep hem voorbij, het donkere halletje door naar de openstaande deur, en de studeerkamer in, waar Gwen naast een log bureau stond.

De muren hingen overvol met opgezette exotische dieren. Een gigantische, witte leeuwenkop met openstaande muil hing recht achter het bureau. Daaronder een zwaard. Tussen de wapens en opgezette dieren hingen zwart-witfoto's. Mason stapte naar een opgezette panter en bekeek de foto eronder. Er stonden twee mannen op die Mason niet kende. Ze knielden bij een neergeschoten panter en lachten breed in de camera. Boven de panterkop hing een geweer en links eronder stond een klein ingelijst krantenartikeltje.

zorgwekkende achteruitgang natuur: taiwanese nevelpanter uitgestorven.

Natuuronderzoekers luiden de noodklok over het tempo waarin panters en andere wilde katachtigen verdwijnen.

Natuurwetenschapper Liam Smith waarschuwt dat niet alleen de Taiwanese nevelpanter is uitgestorven, maar dat duizenden andere soorten in gevaar zijn.

"Het laatste exemplaar is neergeschoten door stropers en verwacht wordt dat de Neofelis nebulosa brachyura, zoals het dier ook werd genoemd, op de zwarte markt miljoenen op zal leveren," aldus Smith.

'Shit!' stamelde Mason. Gwen trok hem woest aan zijn mouw, weg van de muur, en wees op de computer op het bureau. Ze pakte een pen en schreef op een briefje:

Jo doet nu zijn middagdutje. Meestal staat hij om half vijf weer op. Je hebt dus niet lang meer!!

Mason knikte en ze drukte een kus op zijn wang en verliet de kamer. Hij staarde naar de klok boven de deur; hij had nog maar een kwartier de tijd als Gwen gelijk had.

Mason klikte met de muis en hield zijn hart vast, maar er was geen vraag om een wachtwoord. Hij opende het e-mailprogramma en daarna de browser.

Hij tikte Susan Applebaum in en meteen verscheen haar profielfoto. Ze keek ijzig in de camera en eronder stond:

Susan Applebaum is journaliste en columniste bij de meest toonaangevende krant van New York.

Mason klikte op de link en vond het mailadres. Razendsnel tikte hij een berichtje.

Beste Susan,

Wij hebben elkaar nog niet zo lang geleden gesproken in de bibliotheek in New York en ik heb belangrijke informatie. Aangezien ik gezocht word voor moord kan ik je dit helaas niet persoonlijk vertellen. Ik ben op een eiland, waarvan ik je hierbij de coördinaten stuur via Google Earth. Ik doe dit voor de mensen die hier gevangen gehouden worden om te leven als slaven. Ik weet dat jij een onderzoek deed naar de Wildclub en ik hoop dan ook dat je de ernst van de situatie begrijpt en meteen hulp inroept. Reageer niet op deze mail, want ik schrijf hem vanuit Jo Wilds computer! En wees alsjeblieft voorzichtig!

Zou je tot slot mijn vrouw Naomi willen opzoeken? Ze zit in New York's Rehabilitation Center. Zeg haar dat het goed met me gaat en dat ze weg moet blijven bij Jo. Dank je wel Susan, voor al je moeite.

Met vriendelijke groet,

Mason Robins

Hij las het vluchtig door, kopieerde de link van Google Earth in het bericht en drukte op Verzenden. Daarna leegde hij de Verzonden items en de Prullenbak, in de hoop geen sporen achter te laten. Opgelucht haalde hij adem.

Net toen hij Jo's werkkamer wilde verlaten viel zijn oog op een stapeltje papieren op het bureau, waar een portretfoto van een klein meisje uitstak.

Hij boog zich ernaartoe. 'Maggie?'

Hoofdstuk 35

Mason stond achter de deur van de studeerkamer. Hij hield het zwaard met beide handen vast, klaar om toe te slaan zodra de deur geopend zou worden. De leeuwenkop leek hem toe te brullen als in een stille film, terwijl de seconden wegtikten. Alle geluiden nam hij in zich op; het doorschuiven van de wijzers van de klok boven zijn hoofd, de bries door het openstaande raam, het geruis van de branding, en de zeemeeuwen die ergens op het strand een hels kabaal maakten. Tot hij een sloffend geluid in het halletje hoorde en de klink van de kamerdeur omlaagging. Hij haalde diep adem en wachtte tot Jo hem passeerde, maar de deur ging open en niemand kwam binnen. Voorzichtig stak Mason zijn hoofd om de hoek. Een doffe dreun tegen zijn slaap was het laatste dat hij meekreeg.

Zijn hele schedel brandde, dat was alles waar Mason aan kon denken toen hij probeerde zijn ogen te openen. Het duister om hem heen zorgde ervoor dat hij zich afvroeg of hij wel wakker was, maar zodra hij zijn armen probeerde te bewegen werd hij naar de realiteit gezogen. Hij zat met zijn handen vastgebonden achter zijn rug op een stoel, in een cel. Het rook hier naar de dood, naar vocht, pis en schimmel. De wanden waren van steen en hij herkende de deken die verderop op de vloer lag.

'Hallo?' schreeuwde hij.

Er kwam gesnik als antwoord, verder niets.

'Is hier iemand?' Mason probeerde omhoog te komen, maar het lukte niet, en toen hij omlaagkeek, zag hij dat ook zijn voeten aan de stoelpoten gebonden waren.

'Hé, laat me eruit!' brulde hij.

Het gesnik stopte en het volgende moment hoorde hij een hartverscheurend gegil.

'Stil, anders moeten we dit gebruiken.'

Het gegil stopte abrupt.

Masons hartslag versnelde toen hij besefte dat het Indy was die zo had gegild. Er klonk gestommel en daarna werd het stil.

'Zo Mason, ben je weer een beetje tot jezelf gekomen?' mompelde een stem vanuit de schaduw in de hoek van zijn cel. Een man stapte eruit en tikte met zijn paraplu tegen de stoel. 'Je snapt misschien niet helemaal wat jij hier doet en daarom zal ik je inlichten.'

Less ijsbeerde voor de stoel heen en weer. 'Zie je, wij hadden een deal. Jij hield je daar niet aan en nu hebben we een probleem. Jij hebt alles en iedereen in gevaar gebracht met je mailtje.'

'Ik weet niet wat je bedoelt,' mompelde Mason.

'O, stop daarmee. Wij hebben het bericht van Susan ontvangen. Je moest eens weten hoe omkoopbaar mensen zijn. Wat een teleurstelling was dit voor Jo. Een steek onder de gordel. Terwijl wij je alles wilden geven.'

'Die vuile klootzak heeft Maggie. Ik heb haar foto gevonden, op zijn bureau.'

Less schudde zijn hoofd. 'En denk jij niet dat we dat zo hebben geplaatst om je loyaliteit te testen? Geloof je nu nog steeds dat Jo iets aan het toeval overlaat? Maar ik waarschuwde hem al voor jou. Hij wilde niet luisteren. Die stommerd vertrouwde je volledig. Ik snap nog steeds niet wat hij in je zag. Het doet er ook niet meer toe, want ik heb deze weddenschap met hem gewonnen. Deze keer gaan er veel kredietpunten naar mijn account.'

Zelfs in het duister zag Mason de smerige glimlach op zijn gezicht.

'Het was mijn idee om deze laatste test uit te voeren voor de ceremonie zou beginnen, en je hebt gefaald.'

'Hij heeft Maggie!' schreeuwde Mason.

'Waarom zou Jo Maggie hebben? Hij houdt van jagen en rare dierenkoppen aan zijn muur, maar ik ben de kunstliefhebber van ons clubje. Ik ben de enige met echte smaak.'

'W-wat?'

'Ik heb een zwak voor mooie dingen. Maar mooie dingen verwelken snel. Mensen zijn maar erg kort mooi en ik vind dat ze het verdienen om tijdloos in schoonheid te verblijven.'

'Vuile… Jij was het! Al die tijd…'

Less hield op met lachen en zwaaide met zijn paraplu. 'Weet jij hoeveel een mensenleven waard is? Wanneer een mensenleven op een absoluut hoogtepunt zit? Heb je daar weleens over nagedacht? Nee, dat heb je niet. Welnu, Mason, sommige mensen zijn meer waard als ze kunst worden, zoals een schilderij. Zeldzaam mooi was ze, Maggie. Een collectorsitem, en ik heb behoorlijk wat klanten.'

'Waar is ze, jij smerig varken?' snauwde Mason. Het touw om zijn armen kwam losser doordat hij zijn handen tot vuisten balde en door de kracht die door zijn aderen stroomde.

'Gekocht door een koper uit het Oosten. Hij had er veel voor over, anders had ik haar zelf gehouden.'

'Stop!' schreeuwde Mason. 'Hou op! Hou je verdomde rotkop!'

Less kwam naar voren en bukte bij de stoel. Hij rook naar Old Spice en pepermunt, maar ook naar tabak. 'Dat is niet echt aardig van je, Mason. Stom. Ik nam aan dat jij met vragen zat en ik wil je alleen maar helpen. Nu zeg je dat ik mijn kop moet houden. Dan zal je nooit weten hoe het zit.' Hij ging weer staan.

'Je bent gek,' hijgde Mason. Hij wreef zijn polsen tegen elkaar en voelde een broeierige warmte ontstaan. Bloed sijpelde tussen zijn vingers door. Nog steeds zat het touw te vast.

'Als je je excuses aanbiedt, zal ik je misschien alsnog vertellen hoe het zit.'

Mason beet op zijn lip en gromde.

'Nou, dan ga ik maar weer.' Less zette de kraag van zijn jas omhoog. 'Veel succes met het vonnis trouwens. Zoals je weet heeft Jo het hier voor het zeggen, anders dan op mijn grondgebied. Hem kennende zal hij er wel iets spectaculairs van maken. Iets compleet idioots, zoals hij altijd doet met zijn executies. Niet mijn stijl. Nou ja, eens een joker, altijd een joker. Tata, tot later!' Hij stak zijn paraplu onder zijn oksel, draaide zich om en opende de deur.

'Niet weggaan. Het… het spijt me,' fluisterde Mason.

De man stond met zijn rug naar hem toe, maar Mason hoorde hem grinniken. 'Een wijs besluit, Mason. Dat had ik niet van je verwacht. In dergelijke stresssituaties leer je mensen pas echt kennen, weet je dat? Ik hou van mannen die hun ego overwinnen voor het grotere goed. Dat waardeer ik. Dit maakt het verschil tussen winnaars en verliezers.'

Mason had geen idee wat hij daarmee bedoelde, hij wilde alleen weten waar Maggie was, en wat ze had moeten doorstaan. Ook al was het vreselijk, hij wilde het liever weten dan leven met de beelden die hij zelf verzon.

'Je excuus is aanvaard en meer dan dat. Ik geef je een bonus. Jij bent anders dan Jo, hij zou nooit een excuus kunnen maken. Ik heb spijt als haren op mijn hoofd dat ik ooit de Wildclub met hem gestart ben. Eens een armoedzaaier altijd een armoedzaaier, geestelijk dan. Hij mag dan geld hebben, in zijn binnenste is en blijft hij een imbeciel.'

Langzaam begon het Mason te dagen. Stan had gelogen. 'Jíj bent een van de drie oprichters. Waarom wilden ze jou geheimhouden? Waarom?'

Less schokschouderde. 'Minder is meer, Mason. Ik ben geen spotlightman zoals jij, ik blijf graag in de schaduw. Zoals je nu misschien snapt, is Less Dark niet mijn echte naam, maar als ik je mijn echte naam zou vertellen dan zou je dat toch niet geloven. Laten we het erop houden dat ik inderdaad de man achter alles ben, de bedenker en de oprichter. Die andere idioten heb ik nodig, zodat ik buiten spel blijf.'

Druppels bloed liepen over Masons polsen naar beneden, maar het touw werd losser. Hij richtte zich op en keek Less in het halfduister aan.

'Jij bent de duivel,' hijgde hij.

Less glimlachte breed. 'Het is maar hoe je het wilt zien. Luister, Mason, ik ben zo'n slechte nog niet. Wat ik wel ben is een kunstliefhebber, een handelaar. Ik heb Maggie met geen vinger aangeraakt. Geloof het of niet, ik maak foto's en laat een kunstenaar in het Oosten de portretten schilderen. Dat is alles.'

'Was Maggie hier? In de cel waar ik nu zit?'

Less schudde zijn hoofd. 'Maggie was in het kasteel.'

'Daar was ik en ik heb haar niet gezien.'

'Vorige week was ik daar, met Jo en Naomi. Ze is een vrolijk meisje, levendig ook, ze vroeg me of ik je ook kende en wanneer je haar kwam bezoeken. Maggie dacht dat ze een prinses was in dat grote kasteel. Ze verstopte zich in alle kasten en huppelde graag om de fontein op de binnenplaats.'

'Als ze in het kasteel was, dan, dan…'

'O, je dacht dat het verhaal van Indy klopte? Dat Maggie gestorven was in een vrieskist?'

Mason voelde zich moe, maar vooral dom. Hij kon zijn ogen maar met moeite openhouden.

'Ze is echt goed, onze Indy. Een waardevolle aanvulling. Een femme fatale. Vermengd met haar jeugdige uitstraling zou een man van jouw leeftijd nooit vermoeden dat ze geen hulpeloze maagd is op zoek naar een redder, maar een listige slang. Dat is wat ze is.'

Mason sloot zijn ogen en schudde zacht zijn hoofd. Hij wilde niet meer luisteren, het was genoeg. 'Jij wilt gewoon dat ik haar straks om zeep help. Daarom ben ik vastgebonden en zit ik in deze cel.'

Stilte. De geur van Old Spice was zo doordringend dat Mason zich wegdraaide.

Less draaide zich terug naar de deur.

'Je hebt me nog steeds niet verteld wat er met Maggie is gebeurd.'

'Of zal gebeuren,' mompelde Less. 'Jij hebt haar lot in handen, Mason. Met jouw keuze over je ceremonie beslis jij over haar leven of dood. Dat is wat er op het spel staat. Denk goed na over wat je gaat doen.'

'Nee!' schreeuwde Mason toen Less de deur achter zich dichtsmeet. 'Nee, dat kunnen jullie niet maken. Dat kunnen jullie niet maken!'

Hoofdstuk 36

Hoe lang hij daar al zat wist hij niet meer. Hij dommelde soms in en dan schrok hij weer wakker. Soms wist hij zelfs niet meer dat hij zat, dan zweefde hij, ver weg van deze donkere cel.

Een rat kwam onder de celdeur door en rende naar het bord dat in een hoek stond, vlak naast de deken. Het beest staarde Mason aan met zijn donkere kraaloogjes, en rende geschrokken weg toen Mason 'kssst' riep.

Mason luisterde scherp, elke keer dat hij bijkwam, maar er klonk alleen iets in de verte dat druppelde. Tot het ritmisch getik overging in een andere klank. Een zachte vrouwenstem zong een melodie die hij vaag kende.

'Indy? Ben jij dat?'

Het gezang stopte. Er klonk gekras aan de muur. En gesnik.

Masons handen waren gevoelloos, maar hij zette zijn kiezen op elkaar, spande zijn armspieren en trok uit alle macht. Zijn handen schoten los. Hij wapperde ermee tot het gevoel erin terugkeerde en hij zijn benen los kon maken. Hij stond op, wankelde naar de deur, trok eraan en viel bijna achterover omdat hij geheel tegen zijn verwachting in openzwaaide, met een geluid van ijzer dat lang niet gesmeerd is.

Hij liep naar de cel naast de zijne en vond Indy. Ze veegde de tranen van haar wangen.

'Haal me hieruit. Alsjeblieft, help me,' zei ze zachtjes.

Mason trok en trok aan de deur, maar er kwam geen beweging in. Hij draaide zich om naar het schavot en de galg, en zijn oog viel op de koevoet die links naast een mand en een aantal schroevendraaiers op de grond lag. Hij rende ernaartoe en vlak voor hij bukte, viel zijn oog op iets dat in de mand lag. De inhoud van zijn maag kroop omhoog. Hij slikte en brulde er een oerkreet uit.

'Wat is er? Wat zie je?' schreeuwde Indy.

Een indringende ijzerachtige geur drong zijn neus binnen. In eerste instantie kon hij niet geloven wat hij zag. Het leek een bal met eraan geplakte blonde lokken, maar het uiteinde van de bal was vlezig.

Hij draaide zijn hoofd van de mand vandaan, slikte nog een paar keer om het zuur weg te krijgen en liep naar het luik in de grond.

'Wat doe je? Wat gebeurt er?' riep Indy.

Mason bukte en trok het luik open. Meteen was daar de misselijkmakende geur van verrotting die in zijn neus kroop. Een wild gespartel, modder die omhoogkwam, en tussen de vechtende krokodillen zag hij een spijkerbroek die aan flarden was gescheurd.

'Waarom ruikt het opeens zo raar?' riep Indy. 'Wat doe je toch?'

Razendsnel sloot hij het luik, wierp nog een blik op de mand en trok de koevoet van de vloer. Hij rende terug naar de cel waarin Indy zat opgesloten.

'Mason? Mason! Wat heb je gezien? Wat was dat?'

Hij zweeg, zette de koevoet boven tegen het scharnier en wrikte net zo lang tot het verboog. Daarna deed hij hetzelfde bij het onderste, tot de deur loskwam.

Indy vloog in zijn armen. 'Het spijt me zo. Het was Jo. Ik kon er niets aan doen.'

'Nu niet, geen tijd. We moeten hier weg.' Hij maakte zich los en wilde haar meetrekken, maar ze hield hem tegen.

'Wat zat er in die mand?'

Hij zweeg, ook al wilde hij Jo hardop vervloeken. Hoe kon hij een onschuldig meisje als Denise zo gruwelijk om het leven brengen?

Ineens klonk er een machineachtig geluid, van een motor die aansprong. Het volgende moment sprong er neonlicht boven hun hoofden aan, waardoor alles in een wit licht baadde. Masons schaduw op de vloer was lang en slank en wees naar een man die aan kwam lopen. Achter hem kwamen drie anderen uit het duister tevoorschijn.

Indy verstopte zich achter Mason. Hij voelde haar bibberen.

'Wij zijn er klaar voor,' zei Less die met zijn paraplu naar Mason wees.

'Precies op tijd, Mason.' Jo grinnikte breed en kwam dichterbij, met Naguru aan zijn zijde. Daarachter liep nog een schaduw, maar die stapte niet naar voren.

'Jullie zijn gek!' schreeuwde Mason. Hij zocht naar manieren om te vluchten, maar op de een of andere manier leken zijn benen aan de grond vastgeplakt te zitten.

'Rustig, man,' mompelde Naguru. Hij droeg net als Jo een smetteloos wit pak en hoewel Naguru er altijd uitzag als een hippie, was er deze keer iets anders aan hem. Hij maakte een ineengedoken indruk, was niet langer de man met de vooruitgestoken borst die hij kende.

Hij stapte op Mason af en legde een hand op zijn schouder. 'Dit is moeilijk, dat ontken ik niet. Maar we hebben het allemaal moeten doorstaan. Denk aan Maggie. Straks zal je haar weer kunnen omarmen. Veilig en wel in je schitterende villa. Denk daaraan.'

'Jullie zijn gestoord. Ziek,' hijgde Mason. 'Waarom hebben jullie Denise gedood? Waarom?'

Jo stapte naar voren. 'Luister, ik geloof in je, Mason. Ondanks alles geloof ik nog steeds in je. Ik vergeef het je zelfs dat je mij wilde doden. Wat Denise betreft, dat is een zaak van mij. Dit is mijn grondgebied en ik beslis hier over leven en dood. Legaal zelfs. Geloof het of niet, maar zo is het.'

'Psychopaat!'

'Ik zei jullie al dat hij het niet in zich heeft. Dit is een verspilling van mijn tijd. Deze omgeving is zo vochtig, slecht voor mijn longen, en ik heb de weddenschap al gewonnen, Jo.' Less zuchtte, zette zijn paraplu tussen zijn benen en steunde erop. 'Ik geef je niet meer dan vijf minuten.'

'Jullie zijn psychopaten!' schreeuwde Mason. 'Het kan me verdomme niets meer schelen wat jullie met me doen. Ik doe niets meer. Helemaal niets. Horen jullie mij? Dood mij maar.'

'Spijtig dat het zo moet.' Naguru stapte naar achteren en trok iets mee vanuit de schaduw.

'Maggie? O God…' Zijn versteende benen kwamen los en hij vloog op zijn dochter af. Maar ze stond daar maar, onbeweeglijk. Ze staarde langs hem heen en reageerde niet.

'Dat kan niet!' schreeuwde Indy.

'Wat hebben jullie met haar gedaan?' Mason pakte Naguru bij zijn schouder en wilde hem door elkaar schudden, maar Jo hield hem tegen.

'We hebben haar een slaapmiddel gegeven. Iets nieuws waar Saunders aan werkte, voor jij hem om zeep hielp. Ze slaapwandelt op dit moment. Ik kan haar uit deze situatie halen, en dat wil ik ook best doen, als je me niet dwingt om haar in te zetten als pressiemiddel. Denk goed na wat je volgende zet is, Mason. Haar leven ligt in jouw handen. Wat is ze je waard? Je hebt nog precies drie minuten om te beslissen.'

Jo haalde een pistool uit zijn zak en richtte de loop op het kleine meisje, dat apathisch voor zich uit staarde.

Masons wangen gloeiden. Hij streek Maggie over haar zachte haar. 'Oké, ik doe het.'

'Nee!' kermde Indy. Ze liet zich vallen, maar Mason trok haar omhoog en sleepte haar mee. 'Alsjeblieft. Alsjeblieft, Mason. Ik ben onschuldig. Dat zie je toch? Help me. Help me!'

Maar Mason hield zijn ogen gericht op Maggie. Geen moment keek hij weg en als vanzelf duwde hij de spartelende vrouw op haar knieën, tot boven het luik. Hij hield haar op haar plek door zijn rechtervoet op haar rug te plaatsen terwijl hij met de andere hand het touw van de galg boven zich vastpakte.

'Nu wordt het pas interessant,' mompelde Less, die dichter bij het podium kwam.

Ook Jo kwam dichterbij, het wapen onophoudelijk gericht op het meisje dat Naguru vasthield aan haar rechterhand.

Indy piepte. Ze smeekte en snotterde toen hij het touw om haar nek legde en haar daarmee omhoogtrok. Ze greep ernaar, maar al snel hing ze in de lucht en schokte haar lijf hevig. Al die tijd hield Mason zijn ogen strak op Maggie, vlak voor het podium. Hij merkte dat er een spotlight op hem gericht werd.

Dit is niet echt, herhaalde hij telkens in zijn hoofd. Dit is een scène. We doen maar alsof.

Toen het gespartel stopte en er alleen een slappe pop aan het touw bungelde, liet hij het los. Het lichaam plofte naast zijn voeten neer.

'Wel, ik ben aangenaam verrast, Jo,' mompelde Less Dark. Hij gooide zijn hoofd achterover en lachte luid.

Naguru liet Maggie los. 'Je hebt je taak volbracht. Deze nachtmerrie is voorbij. Welkom in het paradijs.'

'Welk… welk paradijs?' vroeg Mason.

'De belofte, Mason,' zei Jo. 'Ben je die vergeten?' Hij stopte zijn pistool weg, liep naar het lichaam op de grond en schopte ertegenaan alsof het een zak meel was. 'Goed gedaan!'

'Waarom moest ze dood?' fluisterde Mason.

Jo keek hem bedenkelijk aan en glimlachte. 'Waarom denk jij dat ík haar dood wilde hebben? Indy was door een ander gekozen. Het was de wens van een ander.'

'Dat klopt.' Vanuit het duister stapte een vrouw naar voren. De figuur die zich verborgen had gehouden werd zichtbaar.

Masons mond viel open. 'Naomi?'

Hoofdstuk 37

Mason lag in de hangmat, een glas in zijn handen, maar genieten van het paradijselijke uitzicht kon hij niet. Alles wat Naomi hem had verteld nadat hij Indy had vermoord bleef aan hem voorbijtrekken.

Mason zoog de mierzoete koude drank naar binnen door zijn rietje tot het pijn deed in zijn hoofd. Het was een manier om zijn gedachten af te leiden van alles wat hij gisteravond had gedaan.

Naomi stond op van het bed, sloeg een ochtendjas om en liep naar hem toe. Ze legde een arm om zijn schouder en staarde in de verte. Met gesloten ogen ademde ze diep in. Ze zag er beter uit dan de laatste maanden in de flat in Manhattan.

'Dit is het paradijs.' Tevreden glimlachend liet ze haar badjas vallen en klom in de hangmat. Ze rook ziltig maar zoet tegelijk. Ze schoof haar handen onder zijn shirt.

'Kan je weer?' fluisterde ze in zijn oor.

Mason zette het glas naast zich op het bijzettafeltje en pakte haar dijen stevig vast.

'Ben ik geiler dan Indy?'

Mason verstijfde kort, maar ontspande zich toen Naomi zijn spijkerbroek losknoopte.

'Iedereen ziet ons hier!' fluisterde hij.

'Zo te voelen vind je dat niet erg!' Haar zachte lippen en handen waren overal.

'Misschien is dit het paradijs wel,' fluisterde Mason, terwijl hij haar borsten masseerde. Toen ze boven op hem plaatsnam moest ze even balanceren om haar evenwicht te behouden in de hangmat, maar al snel kreunde ze het uit. Ze hield zich vast aan de randen van de schommelende mat terwijl Mason zich niet kon bewegen. Net toen hij zijn hoogtepunt voelde naderen hoorde hij de deur van de slaapkamer opengaan.

De stem van Naguru Aznahabi galmde door het vertrek. 'O, stoor ik jullie?'

Mason hield zijn adem in terwijl Naomi naar hem glimlachte. Naguru kwam naast de hangmat staan en knikte goedkeurend.

'Nee, je stoort niet, we zijn zo klaar,' zei Naomi, waarna ze sneller op en neer bewoog.

'Oké. Jo wil jullie zo spreken.'

Ze glimlachte en strekte haar hand naar hem uit. 'Kijk Naguru, kijk eens wat je me leerde.'

'Goed zo, Naomi. Laat je gaan. Loslaten die schaamte door erdoorheen te gaan. Toe maar,' knikte Naguru.

Mason kon amper geloven wat er gebeurde, maar hij kon ook niet bewegen. En ondanks het ongemak in zijn lijf, bleef zijn opwinding.

Naguru ademde met Naomi mee. 'Er is geen schaamte hier in het paradijs. Goed zo…'

Terwijl ze onder luid gehijg klaarkwam, verkrampte alles aan Mason en kon hij zich onmogelijk beheersen. Warmte stroomde door alles in hem heen en explodeerde in zijn hoofd.

'Fantastisch! Jij bent een gelukkig man, Mason. Wauw, wat heb je toch een prachtige vrouw.'

Naomi's ogen glinsterden. Ze liet zich uit de hangmat glijden en drukte een zoen op Naguru's wang. 'Dank je wel, meester Aznahabi. Dat was intens.'

Heupwiegend liep ze naar de aangrenzende badkamer.

Mason staarde haar zwijgend na.

'Je mond staat open, Mason,' glimlachte Naguru. 'Je vraagt je vast dingen af. Maar dat komt allemaal wel. Als je mentor wil ik je welkom heten in ons paradijs, waar al je dromen uitkomen. Zoals je net hebt gemerkt. We hebben geen geheimen voor elkaar en delen de ultieme droom van het paradijs op aarde, zonder schande en schaamte.'

'Dat van gisteren was een nachtmerrie, een gruwel,' antwoordde Mason, die zijn broek dichtknoopte.

'Het paradijs voor de een is de hel voor een ander. Indy wist waar ze aan begon, ze tekende haar contract met haar leven, in ruil voor jou.'

'Waarom? Waarom moest ze dood?'

'Dat was de wens van je vrouw.'

'Dat is ziek. Gestoord. Er kleeft verdomme bloed aan mijn handen en die doop…'

Naguru onderbrak hem. 'Dat is een ceremonie die alle leden moeten doorstaan. Een leven voor een leven, Mason.'

'W-wat?'

Naguru glimlachte. 'Naomi's remmen zijn niet voor niets verdwenen. Was ze ooit eerder zo vrij? Geniet ervan. Wij leren onze leden dat moraal een setje regels is, verzonnen door anderen. Geloof jij dat een leeuw zo denkt? Of een ander roofdier? De Wildclub gelooft niet in schaamte. Wij promoten vrijheid.'

'Je klinkt als een goeroe, Naguru, en ik weet ondertussen beter, dus stop maar met praten.'

Naguru staarde in de verte, over de oceaan, en zuchtte diep. 'Toch genoot je ervan. Met Naomi, daarnet. Je merkt dat hier alles anders is. Vrijer. Onbeperkt. En ik zag nog iets. Jij bent niet die onzekere persoon van gisteren. Je bent herboren.'

Mason gromde. 'Onder dwang.'

'Dat is wat je wilt geloven, Mason. Je hebt altijd een keus. Maar iets in jou is ontwaakt, niet? Een honger. Je zult zien dat jij vanaf nu nergens meer bang voor zult zijn. De onzekere Mason is verdwenen. Onze doopceremonie van zojuist was een intens moment, zoals je nooit eerder meemaakte. Het maakt je een ander mens, meteen! En daarom is het zo'n krachtig instrument.'

'Ze was zwanger, onschuldig.'

Naguru gooide zijn hoofd naar achteren en begon akelig te lachen. 'O nee, hoor. Onschuldig? Zeker niet!'

'Hoezo niet?'

'Indy koos Maggie voor haar doopoffer.'

Mason schudde zijn hoofd.

'Zeker wel. Indy wilde jou voor zichzelf. Ze was stapelverliefd op je.'

'Wilde zij Maggie doden? Dat kan ik niet geloven.'

'Toch is het waar. Ik kan het zelfs bewijzen. Jo heeft het met de grootste moeite tegen kunnen houden. Naomi wist het en koos uit wraak Indy als jouw doopoffer. Poëtisch niet?'

'Een leven voor een leven,' mompelde Mason.

'Precies. Naomi heeft Maggie gered, maar ze moest er iets voor doen.'

Even keek Mason Naguru vragend aan. Toen begon het hem te dagen. 'Denise Donalds.'

Naguru humde instemmend. 'Jij snapt het.'

'Wie ontvoerde Maggie? Was het Indy?'

Naguru kneep zijn ogen samen. 'Jo moest iets verzinnen, omdat Maggie op die doopofferlijst stond. Je dochter moest uit de openbaarheid verdwijnen, voordat er vragen zouden komen vanuit de Wildclub. Die lijst is heilig, en openbaar voor alle leden. Dus zette Jo de ontvoering in scène. Hij vertelde Indy dat ze Maggie voor haar doop moest ontvoeren en in de vrieskist van zijn club moest achterlaten. Indy was er daardoor van overtuigd dat ze haar opdracht had vervuld, dat ze Maggie had gedood. Maar de clubleden moesten dat ook horen, dus zette hij een show op tijdens de kasteelbijeenkomst. Jij was daar ook bij en juist die echte emoties overtuigden hen ervan dat Maggie dood was. Niemand stelde vragen.'

'Dus Jo hielp ons?'

Naguru knikte. 'Hij bracht Maggie en Naomi in veiligheid. Liet ze onderduiken, onttrokken aan het zicht van de leden. Jo had tijd nodig om een oplossing op touw te zetten. Alleen Jo, Naomi, Stan, jij en ik weten dat Maggie nog leeft.' Nog voor Mason verder kon vragen, draaide hij zich om en liep weg.

Mason zag nog net dat hij Naomi innig omhelsde en haar een tik op haar billen gaf, voordat hij de slaapkamer verliet. Ze zwaaide hem vrolijk na, gleed in een jurk en knikte tevreden naar haar spiegelbeeld.

'Ik ben dolgelukkig, Mason. Dit was de beste keuze die ik voor ons kon maken,' riep ze vanuit de slaapkamer. 'Nu ga ik Maggie wakker maken voor het ontbijt. Zie ik je zo beneden bij Jo? Ik kan niet wachten om te horen wat hij ons gaat voorstellen. Denk je eens in, alles is nu mogelijk. Alles, Mason!'

Hoofdstuk 38

Op het bordes, vlak aan het strand, zat het gezelschap aan het ontbijt. Maggie sprong van haar stoel zodra ze Mason zag.

'Papa!' gilde ze enthousiast.

'Maggie…' Mason tilde haar op en hield het kleine meisje tegen zich aan.

'Deze vakantie bij oom Jo is zo leuk! Ben jij eindelijk vrij?'

Hij zette haar weer neer en aaide over haar hoofd. Ze straalde en leek in niets op het kind van gisteren in de grot.

Naomi knipoogde veelzeggend naar hem. Ze zat naast Stan Spellman. Die stond op toen hij Mason zag en liep met uitgestoken hand naar hem toe, terwijl de rest ongestoord verderging met het ontbijt.

Stan schudde hem de hand en klopte op zijn schouder. 'Alles goed? Ik hoorde van Jo dat je officieel lid bent. Dus ik mag je feliciteren, broeder?'

'Broeder?'

Stan grinnikte en liep terug naar de tafel, terwijl Maggie aan Masons broek trok. 'Meekomen, pap. Oom Jo heeft pannenkoeken gemaakt.' Ze liet hem los en rende terug naar haar stoel. Gwen liep rond met een karaf water, en Mason probeerde haar blik te negeren terwijl ze zijn glas vulde.

'Ik hoorde van Naguru dat je een hele goede morgen had, ouwe rukker,' grapte Jo toen Mason naast hem aanschoof.

Naguru glimlachte breed terwijl hij een groene smoothie naar binnen werkte.

'Het is bijzonder allemaal,' bromde Mason ongemakkelijk.

'Wen er maar aan,' zei Jo. 'Dit is het begin van je nieuwe leven en ik heb mijn broeders uitgenodigd zodat we samen het plan voor jullie kunnen opstellen. Maggie en ik hebben pannenkoeken gemaakt. Dat ging goed samen, toch Maggie?'

Het meisje glom van trots en knikte hevig.

'En als je klaar bent met eten mag je met mama naar het zwembad. Heb je daar zin in?'

Meteen gleed ze van haar stoel en sprong op en neer. 'Ja, ja! Ik ben klaar! Ik ben klaar, oom Jo!'

Hij aaide haar over haar haren en wachtte tot Naomi opstond en met Maggie het huis in liep. Toen boog hij zich naar Mason toe. 'Jij hebt het getroffen met zo'n prachtige vrouw en dochter. Maar goed dat jij mijn broeder bent.'

Mason had geen idee wat hij daarmee bedoelde, maar wachtte gespannen op wat ging komen.

'Luister.' Jo schoof zijn stoel naar achteren en sloeg zijn armen over elkaar. 'Wij waren aanwezig als je getuigen gisteren en Naguru was vanmorgen getuige bij de afsluiting van de ceremonie. De bevrijding van schaamte. Dat wil zeggen dat je nu gelijk bent met ons, als broeder hier aan tafel. Wij hebben geen geheimen voor elkaar. De Wildclub heeft maar zes bestuursleden, de rest is onderdeel van ons imperium en heeft daarom minder kennis dan wij. Ik wil dat je weet dat ik al het mogelijke heb gedaan om je te helpen, Mason. Tot een enorm spektakel aan toe in mijn kasteel, en dat alles voor je wel zeer obsessieve fan, waar we nu gelukkig vanaf zijn. Maar de andere clubleden denken dat je dochter dood is, en dat is… nou, dat is nogal een probleem.'

'Jij maakt problemen, elke keer weer, Jo,' onderbrak de magere man hem, die opeens achter hem was opgedoken. Hij klapte zijn paraplu uit, hief hem boven zijn hoofd, en nam plaats aan de tafel.

'Die verdomde primitieve toestanden hier. Overal zand en die verdomde rotzon,' mopperde hij.

Jo negeerde zijn opmerking en vervolgde zijn verhaal. 'Ik zal je precies vertellen hoe het zit, Mason, want wat ik ga vragen is best veel en dat spijt mij oprecht. Helaas hebben we Indy's verborgen agenda wat laat ontdekt. Ze was ook zo overtuigend. Ze kwam naar me toe met een droom. Haar ruil was een goede deal en ik zocht er eerst niets achter. Ik wist niet dat die meid zo'n obsessie voor je had, anders had ik haar nooit…' Hij pauzeerde even en schudde zijn hoofd. 'Het spijt me, maar we kunnen Maggie niet meer in het openbaar laten zien. Het gaat in tegen alle regels.'

Even was het doodstil, alleen de zeemeeuwen krijsten in de verte.

Ten slotte knikte Less. 'Wat vind jij ervan, Mason? Immers is het jouw dochter waar we het over hebben.'

Mason slikte de brok in zijn keel weg. Het drong nog niet helemaal tot hem door wat hem verteld werd.

'Ik wil eigenlijk gewoon naar huis en alles vergeten,' mompelde hij. Maar zodra hij de woorden uitsprak besefte hij dat het onmogelijk was. Ze zouden hem meteen oppakken voor de moord op Saunders.

Een rilling liep over zijn rug bij het idee dat hij zijn leven lang hier zou moeten blijven, op dit eiland.

'Je terugkeer is geregeld. Stan heeft de pers al verteld dat je voor behandeling in een kliniek bent opgenomen. Gezien de verdwijning van Maggie is dat een sluitend verhaal en de media smullen ervan. Alles is klaar, zodat je straks gewoon weer terug kunt komen zonder dat er iemand vreemd opkijkt. We hebben zelfs wat extra onroerend goed voor je gekocht. Maar we zitten nog met Maggie.'

'Ik ken iemand die gezichten kan veranderen,' zei Naguru ineens. 'We kunnen…'

'Niets daarvan,' onderbrak Mason hem.

'Een nieuwe identiteit is wel nodig,' stelde Stan vast.

'Wat? Nee.'

'Of ze blijft hier,' zei Jo ineens. 'Gwen kan voor haar zorgen, en jullie bezoeken haar wanneer je wilt.'

Gwen keek hem met grote ogen aan, maar bleef onbeweeglijk achter Less staan, als een raar standbeeld.

Er kroop wanhoop in Mason naar boven. En onmacht. Zijn dochter achterlaten bij deze mensen was zeker niet wat hij wilde. Mason wilde opstaan en zeggen dat hij dit niet zag zitten, maar in plaats daarvan knikte hij. 'Als ze maar veilig is.'

'Goed. Dan is dat geregeld!' Less klapte in zijn handen en glimlachte zijn tanden bloot. 'En ik hoop dat je er geen bezwaar tegen hebt dat ik een nieuw portret van haar laat maken, Mason? Alleen voor eigen gebruik.'

Hoofdstuk 39

'Hebben jullie zaken gedaan, schat?' vroeg Naomi vanuit haar ligstoel toen Mason bij het zwembad aankwam. Ze stond op en liep langzaam op hem af. Maggie spartelde wild met haar armen in het water, het opblaasvest dat ze droeg was bijna net zo groot als zijzelf.

Naomi omarmde hem en drukte haar boezem extra stevig tegen hem aan. 'Heeft Jo ons een villa gegeven?'

'Ik moet je iets zeggen, Naomi.' Hij duwde haar voorzichtig van zich af en ademde diep in. 'Ik eh… Het is Maggie. Ze willen haar hier houden.'

Het bleef lang stil, te lang.

Mason plaatste zijn handen aan weerszijden van haar gezicht en keek indringend in haar waterige ogen.

Toen schudde ze langzaam haar hoofd. 'Nee. Dat kunnen ze niet maken.'

'Blijkbaar wel. Als het netwerk ziet dat Maggie nog in leven is, hebben ze een probleem.'

Ze liet Mason los en staarde naar haar blote voeten. 'Ik kan haar niet achterlaten, hier of in het kasteel. Ik vertrouw ze niet met Maggie. Ik heb gezien…' Ze slikte de rest van haar zin in.

Mason knikte. 'Natuurlijk laten we Maggie niet hier achter.'

'Maar hoe krijgen we haar weg? Wat kunnen we doen? Jo beloofde me dat alles in orde zou komen als ik maar deed wat hij me vroeg.' Ze ijsbeerde hoofdschuddend heen en weer langs de rand van het zwembad.

Ineens stond ze stil. 'Ze zal nergens veilig zijn.' Tranen stroomden uit haar ogen en gleden over haar wangen. Ze probeerde ze weg te vegen toen er iemand naderde.

Mason draaide zich om naar de vrouw die een dienblad met drie glazen droeg. Gwen negeerde zijn blik. Ze liep naar de tafel naast de ligstoelen en zette de glazen neer. Pas toen ze terugliep, bleef ze even staan.

'Ze luisteren mee, Mason. Er hangt overal afluisterapparatuur in het huis en op het terras verderop. Alleen hier bij het zwembad niet,' fluisterde ze. 'Ik kan hier niet lang blijven staan, dus luister goed. Als jullie hier vandaan willen, dan is er maar één manier. Ik kan zeggen dat Maggie ziek in bed ligt, terwijl jullie haar inladen in de laadruimte van het vliegtuig dat klaarstaat om jullie morgenochtend terug te brengen. Dat is jullie enige kans.'

'Dank je wel, Gwen. Ik weet niet hoe we je kunnen bedanken.'

'Jij kunt terug. Je weet wat ik je vroeg…' Snel liep ze door en ze verdween in de villa.

'Waar ging dat over?' vroeg Naomi.

'Haar dochter. Ze denkt dat Lily nog leeft, maar ik zag haar schilderij met een pluk haar erachter geplakt in Wildpalace.'

'Shit!'

'Ik kon het haar niet vertellen. Gwen wordt hier vastgehouden.'

'Zo zal Maggie ook eindigen,' fluisterde Naomi. 'Dat wist ik niet. Als ik dat had geweten, dan…'

Mason omarmde haar terwijl Maggie op de achtergrond kirrende geluiden maakte van spetterplezier. 'Hoe kon je dat weten?'

'Ik-ik moet je iets vertellen, Mason.' Ze duwde hem zachtjes weg. 'Dit is mijn schuld.'

'Hoezo?'

Ze beet op haar lip. 'Ik zag hoe slecht het met je ging en ik wilde je helpen. We zouden de flat kwijtgeraakt zijn, als ik niet…'

'Wat?' vroeg Mason ongeduldig.

'Ik…' Ze draaide een pluk haar om haar wijsvinger, zoals ze altijd deed als ze nerveus was.

'Kijk, papa!' gilde Maggie achter hem, terwijl ze van de glijbaan in het water gleed.

'Joseph, ehm, Jo, ik ontmoette hem tijdens mijn laatste auditie. Hij zat in de zaal en nadat ik was afgewezen, gaf hij me een zakdoek en vroeg waarom ik mijn kostbare tijd verspilde aan een auditie bij een middelmatige theatergroep. Het was raar, want ik moest hem mijn hele levensverhaal vertellen. Toen begon ik over ons, en Maggie. Dat je niet kon slapen en over je depressies. Normaal zou ik een vreemde nooit zo in vertrouwen nemen, dat weet je.'

Mason humde instemmend. Toch snapte hij er niets van.

'Hij luisterde eerst en toen ik me verontschuldigde omdat ik mijn levensverhaal vertelde en niets over hem vroeg, lachte hij alleen maar. Hij gaf me het visitekaartje van de Wildclub, en natuurlijk zei ik ja toen ik Stan ontmoette. Ik kon niet geloven dat Stan mij een rol aan zou bieden in zijn nieuwe blockbusterproductie. Ik had het contract niet moeten tekenen, maar ik was overdonderd.'

Mason slikte. Hij herinnerde zich het visitekaartje in de flat maar al te goed, maar nooit had hij kunnen vermoeden dat het Naomi was geweest die als eerste het contract had getekend. Het maakte iets in hem los. Een gevoel van mededogen, en ook van saamhorigheid, omdat hij heel goed wist waarom ze haar handtekening had gezet.

'Ze hebben je een droom verkocht, net als aan mij. Zo doen ze dat. Als je niets te verliezen hebt, stappen ze op je af.'

Ze knikte en staarde naar Maggie die opnieuw de trap van de glijbaan beklom. 'Jo vertelde me dat ze een leven voor een leven willen, maar ik wist niet dat het Maggie zou zijn… Pas toen Stan me waarschuwde en in bescherming nam, snapte ik wie Jo echt was en welke deals hij sluit. Hij is geen kunsthandelaar en het gaat hem niet om kunst. Stan waarschuwde mij voor hem, hij gelooft dat Jo de duivel is.'

'Mama?' Maggie kwam naast haar staan en trok aan haar jurk. 'Mama, wanneer gaan we met oom Jo naar de paarden kijken?'

Naomi probeerde een lach op haar gezicht te toveren. 'Er zijn hier geen paarden, schatje. Dat is in het kasteel, maar we zijn nu op vakantie.'

Maggie trok een pruillip. Mason hurkte bij haar neer en aaide over haar hoofd. 'Weet je wat? Wij gaan vanavond een spelletje doen. Ik maak je midden in de nacht wakker en dan spelen we verstoppertje. Jij en ik, goed? Het is een moeilijk spel, maar dat kan jij wel, toch?'

Haar gezicht klaarde op en ze gaf Mason een lange knuffel. 'Leuk, papa.'

'Het moet ons geheim blijven, goed Maggie?'

Ze knikte en natte haarsliertjes vielen over haar gezicht.

Mason gaf haar nog een aai en knipoogde naar Naomi.

'Dit gaat ons lukken. Daarna zien we wel weer verder. Maak je niet druk.

'Het spijt me echt, Mason. Ik deed het voor ons.'

'Ik weet het, schat. Ik weet het.'

Mason wandelde langs het strand, zijn blote voeten in het zand, om de zeelucht in te ademen en zijn geest te kalmeren. Bij de baai draaide hij het bospad op en liep gedachteloos de jungle in, tot hij zo ver was dat de kleigrond aan zijn voeten bleef plakken. Hij zette zich neer bij een boomstam en luisterde naar de vogels. Ze kwetterden hun melodieën door elkaar heen, en een moment sloot hij zijn ogen.

Ineens werd het doodstil en toen Mason zijn ogen opende, zag hij een lange schaduw op de grond, die zich uitstrekte tot achter de bananenboom voor hem.

'Jezus Christus, Less, je laat me schrikken,' gooide hij eruit toen de man achter de boom vandaan kwam.

Hij zweeg. Er was iets raars aan de man, iets dat Mason nooit eerder was opgevallen, maar hier in het bos, waar het licht door het bladerdek viel, zag hij de grauwheid van Less' huid.

Less wandelde op hem af, steunend op zijn paraplu en met zijn glimschoenen in de modder; de klodders vielen ervan af. 'Ik zei Jo nog zo dat jij niet de man was. Dat kon ik van mijlenver al zien. Maar je hebt me een dienst bewezen.'

'Wat bedoel je?' vroeg Mason onrustig. Hij probeerde op te staan, maar Less boog over hem heen en legde zijn hand op zijn schouder.

Masons benen verslapten. 'Wat is dit? Wat doe je?'

Less schudde zijn hoofd. 'Ik treed niet graag op de voorgrond, Mason. Ik blijf altijd in de schaduw, maar jij dwingt mij steeds weer om in te grijpen. Waarom kan je het niet laten rusten? Laat Maggie hier, zoals we hebben afgesproken.'

Mason slikte een brok in zijn keel weg. Hij wilde zijn mond openen, maar een onzichtbare kracht hield zijn kaken op elkaar. Zijn lichaam verzette zich en alles aan hem trilde. Hij kon zich onmogelijk bewegen.

Less haalde zijn hand van Masons schouder, ging voor hem staan en knipte ongeduldig met zijn vingers. 'Voor je domme dingen gaat roepen en meer tijd van mij verspilt, zal ik je iets uitleggen.' Vanuit de takken boven zijn hoofd vielen er dingen naar beneden. Een daarvan kwam op zijn hoofd terecht en plofte voor hem neer, de snavel open, de ogen groot en glimmend.

Less raapte de vogel van de grond. 'Dit is wat ik doe, Mason. Ik haal leven uit het leven en geef er iets voor terug. Maar jij, jij hebt mij niet gegeven wat ik wilde en dat is een probleem. Het schilderij is af, en het is een prachtige aanwinst, maar ondanks alles wat ik je aanbood, blijf je weigeren om mij haar te geven, is het niet?'

Mason probeerde zijn kaken van elkaar te trekken, maar bij elke poging groeide de weerstand.

'Als jij haar meeneemt, en dat was je van plan,' vervolgde Less, 'dan pleeg je contractbreuk. Enig idee wat er dan gaat gebeuren, Mason?' Less schudde zijn hoofd, en klapte zijn paraplu uit. Mist trok vanuit de grond omhoog. Een seconde later kwam er een stortbui naar beneden. Mason werd drijfnat, en de flitsen die volgden troffen de bovenkant van de paraplu.

Ademloos keek Mason door de vlagen regen heen toe hoe de man bij elke flits oplichtte en er een vreemde verschijning zichtbaar werd, die geheel niet menselijk was. Zijn oogkassen waren leeg, zijn ingevallen gezicht demonisch. Hij liet zijn paraplu zakken en tot Masons verbazing viel de regen precies om de man heen. Geen spetter raakte hem. Hij knipte in zijn vingers en de mist en regen verdwenen.

'Wie ben je? Waarom? Waarom doe je dit?'

Less haalde zijn schouders op. 'Ik ben maar een schim, verder niets.'

'Je bent krankzinnig, verdomme.'

'Ik ben krankzinnig? Kijk eens om je heen, Mason. Er is niets hier, er is niemand meer, want ze zijn allemaal dood.'

'Stop!' Mason sloeg zijn handen over zijn oren. Zijn maag leek vol insecten te zitten, ze kropen omhoog naar zijn slokdarm en hij kotste het nare gevoel in schokkerige bewegingen voor zijn voeten uit.

Less krulde zijn mondhoeken omhoog en grijnsde breed. 'Alleen jij bent hier nog, Mason. Alleen jij. De rest is verzonnen. Ze zitten in je hoofd.' Hij gooide zijn hoofd achterover en schaterde het uit. Vervolgens strekte hij zich uit tot een platte schim en liep over tot in zijn eigen schaduw. Zijn silhouet vervaagde.

'Wat? Nee,' fluisterde Mason. Verward knipperde hij met zijn ogen, maar er was niemand meer.

Hoofdstuk 40

Zijn kamer in Brooklyn was ijskoud en duister. Grijzig schemerlicht viel door de met krantenpapier afgeplakte ramen naar binnen, over het schilderdoek in de hoek, met daarop onregelmatige streken van vooral rood en paars. Er hing een geur van verrotting rond zijn flat, waar de vloer bezaaid was met pizzadozen, etensresten, bierblikjes, gescheurde plastic vuilniszakken en papieren. Mason had geen oog voor de maden, vliegen, muizen en de berg afval om hem heen of het aangekoekte slagersmes op de salontafel, dat half verscholen onder een stapel kranten en ongeopende brieven lag. Hij sloeg buiten adem zijn rode boekje vol aantekeningen dicht en gooide het woest van zich af. Hij draaide zich om naar de spiegel boven de schouw met daarop zijn Oscarbeeldje in de hoek.

'Er is niemand, niemand anders dan jij,' zei de fluistering in de gebroken spiegel. De holle ogen van de schim staarden hem mat aan van achter het spiegeloppervlak, en zijn hele gezicht vervormde.

Mason rende naar de andere kant van de ruimte, naar de grote openstaande vriezer en naar de open keuken, en draaide de kraan open. Hij hield zijn hoofd onder het ijskoude water tot het onrustige gevoel in zijn lichaam verdween. Opgelucht veegde hij met de mouw van zijn ochtendjas de druppels van zijn gezicht en liep terug naar de schouw. Zwarte vegen liepen van zijn gezicht tot op zijn klamme badjas. Achter de schmink van de schaduwman kwam hij tevoorschijn.

Mason veegde nog een zwarte vlek rond zijn ogen weg en bekeek zijn reflectie aandachtig. Vette haren plakten tegen zijn ingevallen gezicht. Het zag eruit alsof hij zich weken niet had gewassen. Zijn blauwe ogen priemden door het duister van zijn gezicht heen.

Het volgende moment was Less Dark er weer, aan de andere kant van de spiegel. Hij hield het Oscarbeeld vast, zwaaide ermee, en grijnsde demonisch. 'Ik ben er weer.' Zijn ogen staarden terug; doods en leeg. Zijn mond bewoog niet, ook al hoorde Mason hem duidelijk.

'Nee,' fluisterde Mason. Met zijn mouw veegde hij de verf uit zijn ogen en van zijn slapen. Met elke veeg verdwenen er meer vreemde strepen van het gezicht en kreeg Mason zichzelf verder terug.

'Je kunt me niet uitvlakken, Mason. Ik ben jouw gevangene. Jij bent mijn gevangene. Doe geen moeite.'

Mason stak zijn hand uit en plaatste hem over zijn spiegelbeeld heen. Je bent er niet.

Door zijn hand heen zag hij de afschuwelijke glimlach, die overging in een machinaal en scherp geluid in zijn hoofd. Hij trok zijn hand terug en greep naar zijn slapen, waar hij druk zette om het geluid en gebrom weg te krijgen. Weg, ga weg!

Mason voelde dat hij verzwakte. Less stond op het punt hem helemaal over te nemen. Alle sprankjes hoop waaraan hij zich vast had gehouden verdwenen.

'Zwakkeling. Zelfs na Maggie, Indy en Denise. Je kunt je niet verstoppen. Hoe lang denk je dat het duurt voor ze ontdekken wat jij allemaal hebt gedaan? Voor ze erachter komen dat jij die onschuldige zielen hebt verwoest?'

'Ik heb niets gedaan!' schreeuwde Mason. 'Dat was jij!'

'Kijk naar de schilderijen, Mason. Kijk…'

Hij draaide zich om, naar de hoek tegenover het dichtgeplakte raam. Wat hij zag was het mooiste dat hij ooit had gezien. Maggie straalde en het leek alsof ze elk moment van het doek zou springen. Maar toen hij zijn ogen samenkneep, veranderde het beeld en zag hij alleen nog vreemde strepen, wild door elkaar geplaatst. De drukte van de stemmen in zijn hoofd liep op. In gedachten blokkeerde hij de beelden en geluiden die aan hem voorbijschoten.

Papa nee, niet doen. Laat me eruit!

'Stop!' Mason pakte zijn gouden beeld van de schouw en sloeg het stuk tegen de spiegel, die in scherven over het tapijt viel. Hij rende als een waanzinnige naar de salontafel en maaide pizzadozen, blikjes en flessen opzij. Eronder vond hij de doosjes met pillen.

Hij ging op de afgeragde leren bank zitten en streek liefkozend met zijn wijsvinger over elk doosje.

'Weg is de pijn. Weg ben jij,' neuriede hij.

Mason tikte ritmisch op elke verpakking voordat hij er een pil uit drukte, en nog een, en nog een.

Diaz, oxy, doxy, xanax…

Met een slok oude cola sloeg hij de pillen achterover. Vervolgens liet hij zich tegen de leuning van de bank vallen en staarde naar het plafond. Hij wachtte geduldig tot het moment dat hij niets meer voelde. Tot zijn pijn verdween in de grijze massa van zijn bestaan en hij weg zou zweven naar het paradijs; naar de warmte, het strand en de zee.

Iemand tikte op zijn deur.

'Ga weg!' schreeuwde hij.

Maar het getik werd luider.

Vloekend kwam Mason omhoog, slenterde naar zijn afgebladderde voordeur, draaide het slot rond en opende de deur.

'Hallo?' De donkere gang was leeg. Een scherpe pijn in zijn hoofd deed hem wankelen. Hij greep zijn hoofd vast en kneep zijn ogen dicht. Liet zijn blik over de gang dwalen. Er stond alleen een grote, zwarte paraplu tegen de muur. Er was niemand. Een ijskoude tocht gleed over zijn rug.

'Doe de deur dicht, papa. Het is zo koud,' fluisterde Maggie vanaf zijn bank.

Haastig sloot hij de deur en de extra sloten.

'Je komt er niet meer in, meneer Dark,' fluisterde hij zodra hij de laatste ketting vlak boven de grond dicht had geschoven. 'Nooit meer.'

Hij strompelde terug naar de bank. Alles om hem heen schommelde zo hard dat hij omviel. Hij streek over de opgedroogde vlekken in het tapijt en hapte naar adem om de verstikkende geur die hem bedwelmde kwijt te raken. Hij trok de papieren van de salontafel en wapperde ermee in zijn gezicht. Het zuur dat omhoogkwam slikte hij weg. Zijn aandacht werd getrokken naar de tekst in de bovenhoek van het stapeltje papieren dat hij vasthield. De Wildclub, stond er bovenaan het script.

Zijn vingers gleden over een monoloog die hij ondertussen uit zijn hoofd kende. Elke dag herhaalde hij hem, elke dag.

'Ik ben maar een schim, verder niets. Een schaduw die jou een keus geeft. Al je keuzes hebben je naar dit moment en deze plaats gebracht. Dat was jij Mason, dat was jij! Ik ben alleen je verlosser,' fluisterde hij.

Hoe lang was het geleden? Hij had eindelijk erkenning gekregen, een Oscar. Als ze eens wisten hoeveel hij daarvoor had opgegeven. Wat hij had moeten doen en hoe diep hij had moeten gaan om in de rol van de schim te kruipen.

Een traan gleed over zijn wang toen de herinneringen terugkwamen. Dat gebeurde altijd vlak nadat hij zijn medicijnen had geslikt. Net voor het moment dat het beter ging.

'Heb je het alleen daarvoor gedaan? Voor dat beeldje?' Indy stond naast hem, precies zoals hij zich haar herinnerde, in een lange, witte jurk en met haar lange haren los over haar schouders. Ze wees naar het kapotte beeld op de grond.

              Mason schudde zijn hoofd. 'Nee. Hij was het. Hij zei dat ik dit allemaal moest doen, dat ik zijn rol anders nooit zou begrijpen.'

'Ze vertrouwde je. Net zoals ik.'

'Ik was het niet!' gilde Mason.

Mason is dood. Mason is dood… galmde het en ze verdween in het niets.

Mason schreeuwde luid, als een gewond dier, en hij gooide het script ver van zich af. Snikkend van afkeer en wanhoop draaide hij zijn hoofd weg.

'Papa, papa wat doe je?' Een blauwpaarse kinderhand stak onder zijn bank uit. 'Papa, niet doen.'

'Ik ben er, Maggie. Hij is weg, Less is weg en ik ben er.' Zijn handen zochten de hare, maar tot zijn afgrijzen voelden ze net zo aan als het beeldje dat hij zojuist vast had gehouden. Hard en ijskoud.

Een afschuwelijke lach haalde hem uit zijn roes. Tegenover hem, in de sofa, zat de schim. Zijn grijns reikte van wang tot wang.

Mason sloeg zijn handen over zijn oren en schudde zijn hoofd. 'Ga weg! Ga weg!'

Hij stond op, wankelde van de man vandaan en struikelde over de uitstekende hand onder de bank. Maar deze keer was het niet Maggie, het waren de lange vingers van de man in de sofa die zich naar hem uitstrekten en hem vastgrepen. Mason schopte zich los en krabbelde achteruit. Zijn hart klopte zo luid dat hij dacht dat de hele flat het kon horen. Zijn hersens drukten tegen zijn schedel en toen hij naar zijn borstkas keek, zwol alles aan hem op.

'Er zit helium in mij, helium! Mijn buik. Kijk eens naar mijn buik.'

'Hij zit in je,' fluisterde Maggie.

'Haal hem eruit,' zei Indy.

Denise stapte achter Indy vandaan en knikte naar Mason. 'Doe het. Haal hem weg.'

Ze stonden voor hem. Drie magere lichamen bewogen zich langzaam, langzamer dan zijn lichaam uitzette.

'Je hebt niet veel tijd meer, papa. Haal hem weg. Haal hem weg!'

Mason greep naar het slagersmes op de salontafel.

Indy stak haar hand naar zijn buik uit. 'Hij zit in je.'

In een vloeiende beweging stak Mason het mes diep in zijn buik, draaide het een slag en trok het door naar beneden, zodat het helium kon ontsnappen. Een witte brij kwam met de dieprode bloedstroom mee naar buiten. Zwijgend staarde hij naar het stromende bloed, tot er een doffe pijn op kwam zetten en alle warmte uit zijn buik werd getrokken.

'De schim is eruit,' zei hij. 'Het is voorbij. Voorbij.' Mason liet zich op zijn zij vallen en legde zijn handen over zijn darmen, die uit de gapende wond hingen. Het tapijt om hem heen kleurde dieprood.

'De schim is weg. De schim is weg,' herhaalde hij, net zo lang tot zijn armen en benen spastische bewegingen maakten en hij uiteindelijk uitgeput zijn ogen sloot. In de verte hoorde hij de zeemeeuwen en de branding.

Epiloog

Het was Joey Robins' zesde verjaardag. Naomi klapte enthousiast in haar handen toen hij alle kaarsjes op de slagroomtaart in één ademteug uitblies.

'Doe een wens,' fluisterde ze.

Joey knikte en sloot zijn ogen voor een seconde.

'Dat is snel. Wat heb je gewenst?'

Joey schudde zijn krullenkop. 'Mag ik niet zeggen, mama. Anders komt hij niet uit. Dat weet je toch?'

'Gelijk heb je, lieverd.'

Hij wachtte niet tot Naomi het bord en de vork neer had gelegd, maar plaatste zijn vingers in de taart en likte het lekkers eraf.

Naomi grinnikte. Ze kon nooit boos op hem worden, nooit echt. 'Oom Alex komt zo, laat je wat voor hem over?'

Vrijwel meteen ging de zoemer van de bel. De eenogige hond blafte enthousiast naar de deur.

'Ariel, af!' Naomi trok haar schort los en streek haar lange zwarte jurk recht. 'Hoe zie ik eruit?'

Ze wachtte niet op een reactie, maar liep het smalle gangetje door en opende de deur.

Het eerste wat ze zag was een enorme bos bloemen, met daarboven blauwe en witte ballonnen en daaronder een nette pantalon en glimschoenen.

'Waar is de jarige man?' Alex liet de bos bloemen zakken, overhandigde ze aan Naomi en aaide Ariel over zijn kop.

'Kom verder, we zitten net aan de taart.' Ze rook aan de bloemen en stapte opzij.

Alex stampte het vuil van zijn schoenen op de voordeurmat, haalde zijn sjaal van zijn nek en klopte de sneeuw uit zijn haar. 'New York in de winter, ik kan er maar niet aan wennen, die vieze sneeuw.'

Naomi kneep haar ijskoude handen samen. 'Ja, en dan die sneeuwstorm die onderweg is. Morgen wordt het erger.'

Alex zuchtte en liep met de ballonnen de krappe woonkamer in. Hij liet ze voor Joey los, zodat ze boven zijn hoofd aan het plafond bleven plakken. De kleine jongen schaterde het uit van plezier, en even later waren de touwtjes alles waar hij nog oog voor had.

Alex draaide zich om naar Naomi die achter hem op het aanrecht een stuk van de taart afsneed. 'Voor mij niets, hoor.' Hij wreef over zijn buik. 'Tegenwoordig moet ik opletten. Voor ik het weet zit er weer een kilo extra aan.'

Ze knikte.

'Trouwens, ik heb Joey's cadeau op je rekening gestort. Kijk maar wat je voor hem wilt kopen. Heb jij zelf nog iets nodig?'

'Dat hoeft toch niet, Alex.'

'Zeker wel. Je weet dat ik om je geef.'

'Dank je. Maar we hebben alles en we zijn erg tevreden.'

Alex fronste zijn wenkbrauwen. 'Zeker weten? Die jurk had je vorige keer ook aan.'

Naomi haalde haar schouders op.

'Je weet dat geld geen probleem is. De royalty's stromen binnen na die Oscar, en als je de voorschotten bezwaarlijk vindt dan kan ik je nog altijd vertegenwoordigen. Ik ben de beste agent in New York, alle producenten weten me te vinden sinds…'

'Ik weet het,' onderbrak Naomi hem. 'Dank je wel, Alex. Echt. Ik ben je ontzettend dankbaar voor alles wat je voor ons doet sinds…' Ze zweeg even. 'Sinds zijn zelfmoord. Voorlopig wil ik niet terug aan het werk, ik wil er vooral voor mijn zoon zijn.'

'Snap ik. Jij bent een sterke vrouw en een geweldige moeder, Naomi. Na alles wat jij moest doorstaan…'

Een traan gleed over haar wang en ze veegde hem meteen weg.

'Het spijt me. Het is Joey's verjaardag.' Vervolgens riep hij: 'Wie heeft er zin in een extra, extra grote pizza?'

'Jaaaa, ik!' gilde Joey, en hij sprong van zijn stoel en rende rondjes om Alex heen.

'Nou, waar wacht je op? Doe je jas aan.'

'Mag het mammie?'

Naomi knikte flauwtjes. 'Natuurlijk.'

'Kom je deze keer mee?'

Ze schudde haar hoofd.

'Hé, ik kan hulp voor je zoeken. Ik ken de beste mensen. Je moet er toch een keer uit gaan, je leven oppakken.'

Ze schudde haar hoofd. 'Nog niet, Alex. Het komt wel, echt. Maar nu nog niet.'

'Je kunt jezelf niet hier blijven opsluiten en ik blijf die hond niet voor eeuwig uitlaten.' Hij knipoogde, maar zijn uitdrukking werd meteen weer serieus. 'Dat wat Mason heeft gedaan was vreselijk, en ik weet dat jij jezelf de schuld daarvan blijft geven, maar dat moet je laten. Je krijgt hem en Maggie er niet mee terug.'

Ze sloeg haar handen voor haar ogen en barstte in snikken uit. 'Ik had het moeten zien. Hij veranderde voor mijn ogen en ik deed niets!'

Alex legde een hand op haar schouder. 'Onzin. Niemand wist hoe ver hij zou gaan en tot welke vreselijke dingen hij in staat was. En dat alleen voor een Oscar. Hoe had iemand dat kunnen weten?'

'Hij had het steeds over hem. Over die schim. Het was soms zo echt, maar ik dacht dat het kwam door de nieuwe medicijnen voor zijn slaapprobleem.'

'Hij heeft iedereen voor de gek gehouden. Waarschijnlijk zichzelf ook.'

'Ik vond zijn rode boekje vol aantekeningen. De schetsen van een afschuwelijk monster, het karakter dat hij moest spelen,' fluisterde ze. 'Aantekeningen over een nachtclub. Mason ging er 's nachts naartoe. Hij vertelde me dat hij zo in zijn rol kon komen. Eerst geloofde ik het allemaal en ik vertrouwde hem. Tot hij het steeds vaker had over Indy en Denise.'

'Stop! Geef jezelf niet de schuld. Er valt je niets te verwijten. Mason ging vreemd en jij wilde scheiden. Stress doet rare dingen met mensen.'

Ze knikte, veegde haar neus af aan het schort en streek haar haren achter haar oren. 'Ja, maar ik had het aan kunnen zien komen. Vanaf het moment dat hij dat verdomde script kreeg veranderde hij. In iets duisters. Toch negeerde ik de signalen. Ik negeerde de verfvlekken en zei niets toen hij begon te roken en te drinken. Ik negeerde het allemaal. Hoe vaak hij tegen zijn spiegelbeeld vloekte. Dat hij buiten altijd met een paraplu liep, bang voor het zonlicht.'

'Hij was een groot acteur, Naomi. Je dacht dat het bij zijn rol hoorde,' mompelde Alex. 'Ik ook.'

'Ik kan niet geloven dat hij de ontvoering in scène had gezet en dat ik dat niet zag. Arme Maggie, zo afschuwelijk wat hij deed. Wat moet ze hebben doorstaan in die vriezer?'

Alex trok haar tegen zich aan. 'Je wist het niet. Ik wist het ook niet, waartoe hij in staat was, en ik kende Mason al mijn halve leven.'

Ze knikte en trok zich los. 'Je hebt gelijk. Maar tijdens de Oscaruitreiking was ik zo gelukkig voor hem, terwijl Maggie al die tijd… En die smeerlap hield daarna vakantie, alsof er niets aan de hand was.'

'Dat was geen vakantie, Naomi. Hij lokte Denise en de anderen mee naar dat eiland en hield ze gevangen. Maar vergeet dat. Je had een moment van zwakte en kijk eens wat je daarvoor terug hebt gekregen.' Alex wees naar de kleine stille jongen die in de gang zijn jas aantrok.

Naomi veegde haar tranen weg, draaide zich naar de keukenlade en haalde er een rood boekje uit. 'Dit zijn Masons aantekeningen, misschien wil jij ze hebben? Ik wil ze niet meer sinds ik de politiefoto's heb gezien van zijn appartement. Wist jij dat hij al zijn ramen had dichtgeplakt met kranten? Overal hingen post-its, papieren, schetsen. De recherche vertelde me dat hij zijn gezicht en lichaam donkergrijs had geverfd toen ze hem vonden. Dat hebben ze buiten de pers gelaten.'

'Jezus Christus,' mompelde Alex.

Ze opende het rode boekje en hield het voor zijn neus. 'Hoe is dit mogelijk? Ik keek door zijn aantekeningen en toen viel het me op. Kijk.'

Alex pakte het rode boekje aan en bladerde het door. Het stond vol schetsen en aantekeningen.

'Twee handschriften,' fluisterde hij gefascineerd.

'Ja. Zodra de schim beschrijft wat hij met zijn slachtoffers zou doen is er een overgang. Het handschrift is niet van Mason. Hier, kijk maar.'

Alex knikte toen ze het begin van het boekje liet zien. Richting het einde werd het steeds grilliger en drukte de pen dieper in het papier.

… dat de schim portretten moet schilderen als ze net dood zijn, om hun kleur te vangen, zodat ze niet meer kunnen ontsnappen aan zijn schaduw. Niet zoals met Maggie die een nare blauwe gloed heeft en er onnatuurlijk bijzit. Elke keer ontdooien heeft niet het gewenste effect. Alex bladerde verder, tot aan een handschrift dat er heel anders uitzag dan de grillige tekst ervoor. … grotten op het verlaten eiland. Hij heeft ze gevangen en zijn schaduw en kracht neemt toe. Ook al kon ik Denise waarschuwen en uit de grot bevrijden, de schim maakte er een kat-en-muisspel van en de achtervolging op het strand eindigde in een afschuwelijke slacht… Hij stopte met lezen.

'Hij wilde ze waarschuwen,' stamelde hij.

Naomi wankelde. Ze trok wit weg en hyperventileerde. Alex kon haar net tegenhouden voordat ze omviel.

'Je moet het weggooien, ik wil het niet hebben,' zei hij.

'Nee, het gaat wel weer,' fluisterde ze en ze pakte het boekje aan en stopte het terug in de keukenlade.

'Dit wil zeggen dat Mason in een vergevorderd stadium was. Dat was niet de man die wij kenden. Vergeef jezelf en ga verder, Naomi. Voor Joey. Probeer het. Hier, pak aan en maak een afspraak met deze vrouw.'

Naomi pakte het visitekaartje aan dat Alex voor haar neus hield.

'Anders ga jij er ook aan onderdoor en dat is het allemaal niet waard. Bel deze vrouw, ze kan je helpen.'

Naomi knikte toen hij de hand van de kleine jongen vastpakte.

'Dag, mama!'

'Dag schat! En Alex…' Naomi drukte een kus op zijn wang. Ze zag de verwarring in zijn ogen. Hij glimlachte en zijn wangen kleurden rood.

'Je hebt gelijk,' zei ze. 'Ik ga haar bellen. De volgende keer ga ik met jullie mee. Die schim heeft mijn leven lang genoeg beheerst.'

'Dat zou Mason ook gewild hebben,' fluisterde Alex en hij streek met zijn hand over haar vochtige wang.

'Gaan we nu?' mopperde Joey.

Alex knikte en samen liepen ze de deur uit. Naomi zwaaide vanuit het raam tot ze in de met wit bedekte straten van New York verdwenen.