WATERVAL

ANNEMARIE SNELS

Eerste druk mei 2020

Copyright © 2020 Annemarie Snels

Copyright © 2020 Kabook Uitgevers

Omslagontwerp Albadoro Publishing

Omslagbeeld Annemarie Snels / iStockphoto

Foto auteur: Koen Mol

Kabook Uitgevers is een imprint van Kabook Publishing

Voor meer informatie kijk op: www.kabook.nl

Namen, personages, bedrijven, plaatsen, evenementen, locaties en incidenten zijn ofwel de producten van de verbeelding van de auteur of worden op een fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of dood, of feitelijke gebeurtenissen is puur toevallig. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Hoofdstuk 1

Anoucks hart bonkt in haar borstkas. Haar rechterhand gaat langzaam naar het touw waaraan de gietijzeren trekbel hangt, maar op het laatste moment trekt ze hem terug. Kan ze dit wel? Zodra ze haar langverwachte komst kenbaar maakt, is er geen weg meer terug.

Ze schrikt op uit haar aarzeling als de zware eikenhouten voordeur zichzelf lijkt te openen. Groene ogen kijken haar vanaf de andere kant van de deurpost verrukt aan.

'Hallo!' klinkt het enthousiast uit de mond van het blonde meisje van vier jaar. Achter haar doemt ze op: Tanya Tewold, de vrouw des huizes, Anoucks baas voor het komende jaar, haar rivale. Ze zou haar uit duizenden herkennen. Haar lange, blonde haar krult van nature. Ze draagt overdadig veel make-up op haar oogleden, wangen en lippen; haar gave, blanke huid met lichte sproetjes op de neus heeft eigenlijk geen foundation nodig. Anouck moet tot haar ongenoegen nogmaals vaststellen dat deze slanke vrouw, ondanks haar iets naar voren staande tanden, een knappe verschijning is. Ze is dan misschien begin dertig, zo'n vijf jaar ouder dan Anouck, maar dat geef je haar niet.

Zelfverzekerd schudt de vrouw haar de hand. Het valt Anouck nu pas op dat aan elke vinger een ring is geschoven. Het is een kleurrijke variatie, maar geen teken van rijkdom. De handdruk is tegelijkertijd vriendelijk en stevig. 'Goedemiddag, Anouck. Welkom in der Schweiz. Kom snel binnen. Het is te koud om buiten te blijven staan. Als ik het weerbericht mag geloven, gaat het over een half uur sneeuwen en houdt het de rest van de dag niet meer op.'

Het meisje met de groene ogen trekt Anouck aan de hand naar binnen. De voordeur slaat dicht. Geen weg meer terug. De wielen van haar zware reiskoffer krassen over de brede beige tegelvloer in de gang. Ze zet haar bagage bij de houten trap die zich als een langwerpige wokkel naar de bovenverdieping manoeuvreert.

Het meisje sleept Anouck mee naar de woonkeuken. De tegelvloer uit de gang loopt door in deze vierkante ruimte. De crèmekleurige keukenkastjes glimmen in de winterzon die haar felste stralen door het raam aan de straatzijde naar binnen werpt, voordat ze volledig achter de wolken verdwijnt. In het midden staat een eettafel van zeker twee meter lang met zes stoelen van donkerbruin leder eraan. Het ruikt er naar appeltaart. De kaneelgeur doet Anouck watertanden.

De dansende vlammen in de houtkachel in de hoek rechtsachter hebben een haast hypnotiserende werking. Ze laten Anoucks twijfels, die zich stevig in haar buik hebben vastgezet, op hun ritme uit haar lijf verdwijnen. Ze gaat er iets van maken. Iets wonderbaarlijks. Een herinnering voor het leven. Of liever, de start van een nieuw leven.

'Jij moet Lisa zijn. Of nee, Heidi,' lacht Anouck het kleutermeisje toe.

'Nee, ik heet Feline,' zegt het Zwitserse meisje in onvervalst Nederlands. Ze kijkt Anouck bozig aan, maar diens knipoog laat haar weer glimlachen. Ze knuffelt Anouck alsof ze haar al jaren kent.

'Laat onze gast maar even bijkomen van de lange reis, Schnuckelchen. Ga maar lekker spelen met je schaapje.'

Feline maakt zich los en rent onder de boog achter in de keuken door naar de woonkamer.

'Schaapje is haar favoriete knuffel,' legt Tanya uit. 'Er komt niemand tussen die twee. Wil je koffie of thee? Oh nee, ik laat je eerst je slaapkamer zien. Ik neem je koffer wel mee, jij hebt er al lang genoeg mee moeten slepen, helemaal vanuit Nederland.'

Anouck laat zich deze luxe maar al te graag welgevallen. Ze loopt achter Tanya aan, de steile houten wokkeltrap op. In een flits ziet ze voor zich hoe ze de vrouw met een woeste beweging van de trap gooit. Tanya gilt, naar beneden rollend, de longen uit haar lijf. Plotsklaps stopt het gegil, spetters bloed vliegen over de tegelvloer en tegen de muren. De geur van ijzer bereikt Anoucks neus. Het ongeloof in Tanya's wijd opengesperde ogen maakt het overheerlijke beeld compleet.

De stem van Tanya dwingt Anouck haar droom los te laten en terug te keren naar de echte wereld. Te vroeg nog. Genoeg ideeën. Komt goed.

Op de overloop draait Tanya zich om, een dankbare blik in haar grijze ogen. 'Fijn dat je wat eerder naar Zwitserland kon afreizen. Mijn man Uwe is inkoper voor het ziekenhuis in Aarau en zal de komende tijd vaak in het buitenland zijn. Zelf heb ik een belangrijke opdracht binnengesleept voor mijn marketingbureau. Daar zit als het ware vierentwintig uur per dag werk in. Dankzij jou hoef ik me in ieder geval geen zorgen te maken over Feline en Daniel.'

'Ik had toch niets beters te doen. Ik ben superblij dat ik meteen aan de slag kon zo na de kerstdagen. Waar is Daniel eigenlijk?'

'Die doet zijn middagslaapje. Hij is een echte slaapkop, een heerlijk makkelijk jochie. Kom, we gaan naar jouw kamer. Uwe en ik slapen vanaf nu op de zolderverdieping. Ik vind het wel lastig om mijn slaapkamer op een andere verdieping te hebben, maar Uwe heeft me ervan weten te overtuigen dat het belangrijk is dat jij dag en nacht dicht bij de kinderen bent. Daarom krijg jij de master bedroom.'

Achter de leisteengrijs geverfde deur verschijnt een ruim, licht vertrek. De kamer is zeker drie keer zo groot als het appartement in Nederland waarvan Anouck definitief de huur heeft opgezegd. Ze is blij verrast over de ruimte die ze van het gezin Tewold tot haar beschikking krijgt.

Tanya leidt haar rond. 'Het bed is nieuw. De lichtblauwe scheidingsmuur erachter verbergt de badkamer met douche. En kijk, bij het raam hebben we een bureau neergezet met een laptop erop. Dan kun je skypen met je familie en vrienden in Nederland.'

'Dank je wel,' zegt Anouck met een glimlach. 'Wat lief dat jullie daaraan hebben gedacht.'

Weten zij veel dat Anouck daar helemaal geen behoefte aan heeft. Ach, misschien komt de laptop op een andere manier nog van pas. Het kan handig zijn om Google Maps te raadplegen.

Tanya glimlacht terug. 'Ik laat je even alleen. Lust je koffie of thee?'

'Thee graag. 's Ochtends koffie, 's middags thee.'

'Prima. Dan zie ik je zo weer beneden.'

Zodra de vrouw des huizes wegloopt, controleert Anouck of de deur dicht is. Vanuit haar nek komt een flinke hoofdpijn op. De lange reis in de slaaptrein, de oncomfortabele busreis naar dit dorp, de planning van wat te gebeuren staat met Tanya, Feline en Daniel en de twijfels die al zo lang aan haar knagen hebben haar uitgeput. De knopen in haar nekspieren stralen de opgebouwde spanning als geniepige messteken uit.

Uit haar koffer haalt Anouck snel een doosje paracetamol. Twee tabletten moeten genoeg zijn voor nu. In haar eigen badkamer kan ze slikken wat ze maar wil. Mooi. Ze heeft de oxazepam, die haar psychiater haar jaren geleden heeft voorgeschreven, in normale omstandigheden niet meer nodig. De komende tijd zal de spanning echter weleens flink kunnen oplopen, dus voor de zekerheid heeft ze een voorraadje pillen meegenomen.

Ze gaat op haar bed liggen. Het matras is harder dan ze gewend is. Toch neemt na een minuut de kloppende pijn in haar slapen af. Ze schrikt van de bescheiden klop op de deur. De stem van de kleine meid met de stralende groene ogen klinkt verlegen.

'Mama heeft thee. En Daniel is wakker.'

Anouck richt zich op. Het gaat beginnen. 'Momentje Feline, ik loop met je mee.'

Vanaf zijn moeders schoot kijkt Daniel nieuwsgierig naar Anouck. Ze schenkt hem een liefdevolle blik van achter haar theeglas, maar dan eist Feline haar volledige aandacht op. 'Je hebt je thee op. Dan kunnen we nu een spelletje doen, toch?'

'Zeker. Wat wil je doen?'

'Verstoppertje!' gilt Feline.

'Dat is niet eerlijk. Ik ken de goede verstopplekjes nog niet in dit huis.'

'Tikkertje dan, in de tuin?' stelt het meisje nog enthousiaster voor.

'Brrr. Te koud. Hou je van zingen?'

'Iene miene mutte, tien pond grutten, tien pond kaas, iene miene mutte is de baas. Maar jij mag de baas niet zijn, want jij bent nog veel te klein. Koffie tik, af ben ik!' zingt de kleine meid enthousiast. Ze kijkt Anouck trots aan terwijl ze met haar wijsvinger in haar eigen borst prikt.

'Knap hoor. Je kunt goed Nederlands voor een Zwitserse Mädel,' lacht Anouck.

'Mama praat altijd Nederlands met mij. Papa Duits.'

'Dat lijkt me lastig.'

Feline trekt haar schouders op. 'Soms wel.'

Tanya, die Daniel de fles geeft, kijkt Anouck stralend aan. 'Ik ben positief verrast. Feline is het type kat-uit-de-boomkijker, maar bij jou lijkt ze zich meteen thuis te voelen.'

Anouck is blij met het compliment, maar geeft geen reactie.

'Welke talen spreek jij, Anouck?' vraagt Tanya uiteindelijk.

'Nederlands, Engels en Duits. Veel verder kom ik niet.'

'Je zult merken dat het Zwitserse Duits lastig is. De uitspraak is compleet anders. Als ik een gesprek aanknoop met een Zwitser, vraag ik hem vrijwel meteen of hij langzamer wil praten. Maar binnen een halve minuut zijn ze dat vaak alweer vergeten en volgt er een spraakwaterval. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen.'

'Ik hoop dat uw man voor mij extra zijn best wil doen,' zegt Anouck. Ze houdt haar hoofd schuin en trekt vragend haar wenkbrauwen op.

'Vast wel. Bovendien, hij spreekt best goed Nederlands. Hij heeft ruim een jaar in Nederland gewoond voor zijn stage. Het is grappig dat we elkaar daar nooit hebben ontmoet. We hebben elkaar leren kennen in Canada, waar we allebei stage liepen. Hoe dan ook, we willen de kinderen tweetalig opvoeden. Daarom spreek ik Nederlands en hij Duits tegen ze.'

Het gemorrel van een sleutel in de voordeur verraadt de komst van de vierde bewoner van dit huis. Feline springt van haar stoel en rent de gang in. 'Papa, papa! Anouck is hier.'

De donkere stem van de heer des huizes galmt door de betegelde gang. 'Wunderbar. Heb je al met haar gespeeld?'

'Nee, maar wel gezongen. Iene miene mutte.'

Aan de echo in de gang te horen, is Uwe nog maar een paar stappen verwijderd van de keuken. Anoucks hart gaat als een razende tekeer. Dit is het moment suprême. Het moment waarop ze hem na al die jaren terugziet. Cool blijven. Niets laten merken.

Uwe steekt met een glimlach zijn hand naar Anouck uit. 'Wilkommen, Anouck. Ik ben Uwe Tewold.'

Ze beantwoordt zijn hartelijke welkom met een handdruk. Zijn bruine krullen zijn onbekend. Zijn strak-in-het-pak-look ook. Anouck kijkt hem al handenschuddend doordringend aan. De teddybeerbruine ogen uit haar herinnering zijn onmiskenbaar dezelfde als waar ze nu in kijkt. Hij is het. Hij is het echt. Ze glimlacht terug. Zijn ogen geven geen openlijke blijk van herkenning. Goed zo. En tegelijkertijd ook teleurstellend. Hij is al zo veel jaren haar alles. Stiekem had ze gehoopt dat hij haar om de nek zou vliegen van blijdschap.

'Prettig kennis met u te maken,' zegt ze beleefd.

'Zek ma jij,' reageert Uwe in zijn beste Nederlands.

'Zal ik doen.' Ze probeert uit alle macht haar ogen los te maken van de zijne. Het lukt niet. Pas als Tanya het woord neemt, is het allesoverheersende gevoel weg.

'Voor vanavond heb ik een tafel gereserveerd in restaurant Rössli. De buurvrouw let op de kinderen. Dan hebben Uwe en ik de kans om uitgebreider kennis met jou te maken.' Tanya kijkt Anouck verwachtingsvol aan.

De schrik slaat Anouck om het hart. Ze zit nog niet te wachten op een uitgebreide kennismaking. De enorme vermoeidheid zorgt ervoor dat ze niet helder kan nadenken. Daardoor wordt ze slordig. Elk detail kan haar verraden. 'Als u het niet erg vindt, blijf ik liever hier. De reis was vermoeiender dan verwacht. Maar jullie hoeven voor mij niet thuis te blijven. Het is vast lang geleden dat jullie met zijn tweeën uit eten zijn gegaan. Ik leg Feline en Daniel op bed en kruip er dan zelf vroeg in.' Anoucks hartslag is voelbaar tot in haar slapen. terwijl ze op het antwoord van haar bazin wacht.

'Zeg maar jij, net als bij Uwe.'

'Dat vind ik lastig. U bent toch mijn baas.'

Tanya schudt ontkennend haar hoofd. 'De kinderen zullen je agenda bepalen, niet ik.'

'Daar heeft u… sorry, daar heb je gelijk in.'

'Ik snak wel naar een avondje alleen met Uwe. Fijn,' zegt Tanya dankbaar. Ze richt haar blik op haar man.

Anouck slaakt een onhoorbare zucht van opluchting. 'Vind je het goed dat ik nu naar mijn kamer ga om te douchen? Roep me maar als jullie weggaan. Dan zorg ik verder voor Feline en Daniel.'

Tanya knikt. 'Prima. Kun je het allemaal vinden, denk je?'

'Dat komt goed. En anders wil Feline me vast wel helpen.'

'Dat denk ik ook. Ze voelt zich al helemaal thuis bij je.'

Anoucks ogen ontmoeten die van Uwe, die vlak achter Tanya staat. 'Dat is wederzijds.'

Hoofdstuk 2

Om drie uur 's nachts schrikt Anouck wakker uit een nachtmerrie, zoals zo vaak. Steeds dezelfde. De baby huilt. Ze kan haar niet helpen. Ze wil haar knuffelen en troosten, maar ze heeft de kracht niet om het kindje op te tillen. Het stopt met huilen. De stilte is hartverscheurend. Anouck spoelt haar verdriet af onder de douche. Daar baart ze een nieuwe baby, klein en teer. Weer een meisje. Ook deze baby huilt. Anouck is het beu. Geen gehuil meer. Ze stopt het meisje via haar vagina weer naar binnen. Weg. Stilte. Het kindje schopt. Het trapt zo hard dat het linkervoetje door de buikwand naar buiten komt. Vijf teentjes, bedekt met bloed en slijm, komen tevoorschijn.

Verder dan dat gaat de nachtmerrie nooit. Op dat moment schrikt ze altijd wakker. Ze kan niet meer slapen, misselijk als ze is van het levendige beeld van Evi: babyteentjes, bloed en slijm.

Voorheen nam ze een oxazepam om te kalmeren. Nu pakt ze een boek om haar zinnen te verzetten. Harry Potter. Met die verhalen is ze opgegroeid. Ze voeren haar mee naar een fantasiewereld van tovenarij, waar goed en kwaad elkaar tegenkomen. De dementors jagen Anouck angst aan. De fabelwezens met hun lange, zwarte mantels zuigen het geluk uit je ziel. De mensen die in hun buurt komen, kunnen zich alleen nog het ergste herinneren wat ze hebben meegemaakt. Anouck heeft de kracht van de dementors aan den lijve ondervonden; het geluk is uit haar ziel gezogen. In de boeken komt het altijd goed, dankzij Harry en zijn vrienden en de spreuken die ze leren op Zweinstein. Maar Anouck heeft de 'kus van de dementor' gekregen. Ze leeft, maar voelt zich een leeg omhulsel. En hoe vaak ze in gedachten ook 'expecto patronum' heeft geroepen, het mag niet baten. In een van haar sarcastische buien heeft ze zichzelf wijsgemaakt dat dit komt doordat ze, in tegenstelling tot Harry Potter, geen gelukkige gedachten op kan roepen. Maar dat zal over een aantal maanden anders zijn, daarvan is ze overtuigd.

Deze nacht brengt Harry Potter geen rust in Anoucks hoofd. Ze moet nadenken. Terwijl ze ijsbeert door haar slaapkamer lopen de gedachten door elkaar. Wel niet, wel niet, wel niet. Tanya, Feline en Daniel. Uwe. Tanya en Uwe. Feline en Daniel. Na twintig minuten opent ze haar koffer, pakt er haar kleding uit en legt ze stuk voor stuk in de grijze kledingkast met schuifdeurspiegel. Als haar koffer leeg is en de kledingkast halfvol, schuift ze de deur dicht en kijkt haar spiegelbeeld doordringend aan.

'Je blijft nog wel een tijdje hier. Nee, je blijft voor altijd hier. Je leeft maar een keer. Ga ervoor, Anouck,' spreekt ze zichzelf moed in.

Ze schrikt op uit haar gedachten als de slaapkamerdeur zacht kreunend opengaat.

'Anouck, ben je wakker?' Het frêle stemmetje van Feline klinkt angstig in het donker. 'Ik kan niet slapen.'

'Jij ook al niet? Ik ben ook hartstikke wakker,' fluistert Anouck, terwijl ze naar Feline toe loopt. 'Waarom kan je niet slapen?' Ze veegt de tranen van de kleuterwangen.

'De spoken hebben een feestje onder mijn bed. Ik wil dat ze ophouden, maar ze gaan gewoon door, wat ik ook zeg,' snikt de kleine meid.

Anouck glimlacht om het beeld van feestende geesten. 'Zijn het lieve spoken?'

'Nee, ze zijn stom. Ze willen niet dat ik ga slapen. Ze zijn eng.'

'Hoe zien ze er dan uit?' vraagt Anouck meelevend.

Feline haalt haar schouders op. 'Weet ik niet. Ik durf niet te kijken.'

'Zullen we samen onder je bed gaan kijken? Misschien mogen we wel meefeesten.'

Feline heeft een ander voorstel. 'Mag ik hier bij jou slapen? Toen mama en papa hier nog sliepen mocht ik er ook altijd bij.'

Anouck glimlacht. 'Vooruit dan. Maar de volgende keer gaan we samen onder je bed kijken. Ik ben ontzettend benieuwd naar dat spookfeestje.'

Feline slaapt snel in. Anouck kijkt naar haar. Ze is zo teer. Gelukkig hebben de dementors haar nog niet te pakken gehad. Beschermend legt ze haar arm om Felines middel en valt als een blok in slaap.

'Opstaan, slaapkoppen. Het is tien uur. We gaan ontbijten.'

Anouck schrikt van Tanya's stem. Ze staat aan het voeteneind van het bed. Anouck heeft haar niet binnen horen komen. Ze is boos op zichzelf. Ze moet beter opletten, zich niet laten besluipen.

Feline schrikt ook wakker en is meteen alert. Ze springt in de armen van Tanya. 'Mama, er waren weer spoken. Daarom sliep ik hier.'

'Feline, je weet toch dat spoken niet bestaan. Je moet echt in je eigen bed slapen.' Tanya kijkt Anouck wat verwijtend aan. 'De volgende keer moet je haar terugsturen, hoor. Anders lig je geen nacht alleen.'

'Ze zei dat ze ook altijd bij jou en Uwe mocht slapen,' verontschuldigt Anouck zich snel.

Tanya schudt haar hoofd. 'Ze weet hoe ze je om haar vinger moet winden. Pas maar op, ze is een lieve meid, maar ze is niet vies van een leugentje om bestwil.'

Feline laat haar moeder los en kijkt Anouck met zielige hondenogen aan. 'Ben je boos?'

'Nee. Ik vind het alleen jammer dat die spoken van jou niet echt bestaan. Ik had me zo verheugd op een gezellig feestje onder jouw bed.' Anouck knipoogt naar Tanya, die hoofdschuddend naar de deur loopt.

Feline wacht tot haar mama de kamer uit is. Dan fluistert ze: 'Mama zegt dat ze niet bestaan, maar ik weet zeker van wel. De volgende keer neem ik je mee naar mijn kamer. Dan kun je de spoken zelf zien.'

Anouck knuffelt haar. 'Ik ben benieuwd.'

In de keuken staat een picknickmand klaar, vol met lekkernijen en sapjes.

'Waar gaan we heen?' vraagt Feline opgewonden.

'Picknicken in de bergen,' zegt Uwe.

Anouck werpt een blik door het raam op de besneeuwde straten. 'Is het daar niet een beetje koud voor?'

'We rijden met de auto naar onze berghut,' zegt Tanya lachend. 'Daar kunnen we binnen eten. Er is een prachtig uitzicht. De komende week nemen we je mee naar een aantal plekken waar we als gezin graag komen. Dat is een goede manier om ons en onze gewoonten te leren kennen. En je ziet nog eens wat van de omgeving.'

'Leuk,' geeuwt Anouck.

'Ja toch? Je kijkt een beetje sip.'

'Echt? Zo voel ik me niet, hoor,' liegt Anouck. Ze is nog steeds misselijk van haar nachtmerrie en van de schok dat Tanya haar zomaar heeft kunnen besluipen.

'Gelukkig maar. Kunnen we gaan? Hebben we alles?' Uwe lijkt niet te kunnen wachten om de auto in te stappen.

'Ja, we kunnen. Daniel is lekker warm aangekleed.'

Als de hele familie bij de auto is aangekomen, opent Anouck het achterportier om in te stappen. Maar Tanya staat erop dat ze voorin gaat zitten, naast chauffeur Uwe. 'Dan leer je de weg hier beter kennen. Je zult vast nog vaak uitstapjes gaan maken met de kinderen. Feline vindt de berghut fantastisch.'

De autorit is geweldig mooi.

'Zo anders dan het vlakke Nederland,' verzucht Anouck. 'Die besneeuwde bergen zijn net reuzen met witte kaboutermutsen.'

Uwe kijkt haar even vreemd aan. 'Je hebt een enorme fantasie.' De lachrimpeltjes rond zijn bruine ogen springen tevoorschijn. Ze maken hem aantrekkelijk, ze zijn een teken van ervaring en gevoel voor humor. Haar hart maakt een sprongetje. Stilletjes neemt ze een extra hap lucht en dwingt zichzelf naar buiten te kijken. De prachtige omgeving is duidelijk zichtbaar, ondanks de laag sneeuw die steeds dikker wordt naarmate ze hoger de bergen in rijden. Het witte landschap, dat afsteekt tegen de strakblauwe lucht, maakt de rit tot een real life kerstkaart.

Vlinders dansen door Anoucks buik als ze denkt aan het nieuwe jaar. De herstart die ze zichzelf heeft beloofd zal volgend jaar rond deze tijd allang rond zijn. Niemand zal dan nog weten hoe het was voordat Anouck haar intrede deed. Haar mondhoeken krullen omhoog. Ze kijkt in het spiegeltje van de zonneklep en geeft zichzelf een haast onzichtbare knipoog. Daarna keert ze zich om naar de achterbank.

Tanya glimlacht. 'Het is hier mooi, hè?'

'Het is echt prachtig. Ik zou nergens anders willen zijn.'

Na veertig minuten rijden bereiken ze de hut. Anouck kijkt verrukt naar het kleine houten huisje op stenen palen. De reusachtige bergen op de achtergrond en in de verte het geklater van een waterval in de 'achtertuin' van enkele vierkante kilometers geven haar eindelijk een gevoel van thuiskomen. Ze zucht. 'Dit is een droomplek. Dank je wel dat ik dit met jullie mag delen.'

'Je bent onderdeel van ons gezin. Zo zien wij dat tenminste. Ik heb een oudere zus, Eva. Jij bent als het ware mijn jongere zusje,' zegt Tanya.

'O, dan is Anouck dus mijn schoonzus,' schatert Uwe. Hoofdschuddend pakt hij de picknickmand uit de kofferbak.

Tanya steekt de sleutel in het sleutelgat en opent de houten deur. 'Kom binnen in ons hutje.'

Anouck kan haar ogen niet geloven. Het kleine vertrek doet haar denken aan tekeningen in een sprookjesboek. Dit is grootmoeders huisje uit Roodkapje, maar dan zonder de grote boze wolf.

De hut bestaat uit één kamer. Een vierkante tafel en vier houten stoelen staan in het midden. Aan de muren hangen planken waarop eetborden, koffiekopjes, bestek, een suikerpot en een bus met zout hun plek hebben gekregen. Er staat een blauwe gasbus die Anouck doet denken aan de hilarisch onhandige kookpogingen van haar moeder tijdens de campingvakanties in haar kindertijd. Een allesbrander moet zorgen voor de nodige warmte. Tegen de achterwand, onder een vierkant raampje, staat een twijfelaar. Door een spleetje tussen de blauwgeruite gordijntjes voor het raampje schijnt een straaltje zonlicht naar binnen.

'Blijven jullie hier ook slapen?' vraagt Anouck verwonderd.

Tanya schudt haar hoofd. 'Voordat Feline was geboren wel. Nu niet meer. We missen hier de luxe van stromend warm water. Dat vind ik niet handig voor de hygiëne van de kinderen. Die tijd komt wel weer als ze wat groter zijn, of desnoods als ze het huis uit zijn. Koffie?'

Zonder het antwoord af te wachten loopt ze naar buiten met een pannetje. Ze vult het met sneeuw, smelt de inhoud op de gasbrander en brengt het smeltwater aan de kook. Een losse filterhouder gaat op een meegebrachte thermoskan. Tanya stopt er een filterzakje in en schept daarin koffie uit een van de voorraadbussen. Het kokende water gooit ze scheut voor scheut op de gemalen koffie. De hete drank druppelt gestaag in de thermoskan. Het tikkende geluid wakkert het vakantiegevoel van Anoucks kinderjaren aan. Ze ziet het weer voor zich. Kamperen in Eersel, de warme knuffels van haar moeder, de aandacht van haar vader, de totale ontspanning, de eerste kus van haar jaarlijkse vakantievriendje Bram. Nooit kwam het tot een tongzoen. Jakkes, ze moesten er allebei niet aan denken. Ze hielden elkaars hand vast en kusten elkaar op de hermetisch gesloten mond. Was Anouck niet bij Bram, dan was ze bij het animatieteam. Toneelspelen was toen al haar passie. Wegkruipen in andermans huid, zijn wie ze op dat moment wilde zijn. Zolang ze maar even niet Anouck was.

'Hier is je verse koffie. Melk, suiker?' De vraag van Tanya haalt Anouck uit haar herinnering.

'Nee, dank je. Zo goedkoop mogelijk.'

'Hoe vind je het hier?'

'Het lijkt wel vakantie. Wat een heerlijke plek.'

'In de zomer is het nog mooier. Dan komt er ook regelmatig een wandelaar langs, zodat we genoeg aanspraak hebben.'

'Ga je na de koffie mee een stukje wandelen?' vraagt Uwe.

'Graag. Leuk,' zegt Anouck iets te enthousiast.

Het lijkt Tanya niet op te vallen. 'Nemen jullie Feline mee? Dan blijf ik met Daniel binnen. Ons mannetje is dik aangekleed, maar ik denk toch dat het te koud is voor een lange wandeling.'

Anouck denkt dat het allemaal wel mee zal vallen, maar ze zegt niets. Ze krijgt de kans een gesprek met Uwe te voeren, misschien zelfs even alleen met hem te zijn. Die mogelijkheid laat ze niet lopen.

Hoofdstuk 3

Glimlachend loopt Uwe achter het tweetal aan. Hij kijkt van een afstandje toe hoe zijn dochter de au pair helemaal inpakt. En andersom. Het is ongelooflijk hoe de verlegen Feline de nieuwste aanwinst in hun gezin al na een paar uurtjes heeft geaccepteerd. Hoe anders was dat met de komst van Daniel vier maanden geleden. Het duurde zeker twee weken voordat Feline aanvaard had dat haar broer een blijvend onderdeel van haar leven is.

In dat opzicht lijkt ze op mij, denkt Uwe. Het gezinsleven is me overkomen, accepteren is een proces dat lang duurt. Heel lang. Tot op de dag van vandaag.

Door de dikke sneeuwlaag is het zes minuten lopen naar de waterval. In de zomer maken ze de wandeling minimaal twee keer zo snel. Feline en Anouck ploegen hand in hand door de witte, waterige massa heen. Uwe volgt ze op een afstand. Hij weet nog niet goed wat hij met de au pair aan moet.

Ze is geil, met haar pittige kastanjebruine kapsel, sprekende felblauwe ogen, cup D en afgetrainde buik en billen. Hij zou haar willen nemen, hier in de sneeuw. Maar zelfs hij snapt dat seks met de au pair wel erg banaal is. Of je nou een boek leest of een televisieserie kijkt, de au pair is altijd die aantrekkelijke adolescent met overheerlijke rondingen onder een dun bloesje. De vader des huizes is altijd toe aan een affaire en aan het einde van het verhaal komt de vrouw des huizes er altijd achter en zijn de rapen gaar. Uwe besluit zich wijselijk in te houden en, in ieder geval voorlopig, op professionele afstand te blijven.

De waterval spettert op een formatie rotsen en stenen. Het is een kleine, smalle waterval, maar het gekletter is er niet minder om. Uwe wandelt naar Anouck die als een standbeeld naar de kolkende massa staat te kijken.

'Vind je de waterval mooi?' vraagt hij.

'Niet echt nee.' Anouck draait zich met een verdrietig gezicht naar hem toe. 'Al dat water doet me denken aan...'

'Zullen we hier verstoppertje doen?' komt Feline tussenbeide.

Anouck herpakt haar au pair rol supersnel. 'Oké. Wie is hem?'

'Jij!'

'Dan tel ik nu tot tien. En dan moet jij je verstoppen.' Anouck doet haar handen voor haar ogen.

'Begin maar,' gilt Feline.

'Een, twee…'

Feline zet het op een lopen en gaat vijf meter verderop achter een groot rotsblok zitten.

Uwe geniet stilletjes van het schouwspel. Anouck vindt Feline snel. Het rotsblok is de enige verstopplek en de voetsporen die Feline in de sneeuw heeft achtergelaten, maken de speurtocht bijzonder makkelijk.

'Je bent echt goed met kinderen,' zegt Uwe als Anouck weer bij hem staat.

'Dank je. Feline is een lieverd.'

'Dat kan ze zeker zijn. Maar ze heeft ook haar…hoe noem je dat in het Nederlands…'

'Haar nukken?'

'Haar neuken ja…dat bedoel ik.'

Anouck schatert het uit. 'Neuken is heel wat anders, Uwe. Grapjas.' Er verschijnt een blos op haar wangen.

'Dat weet ik toch,' zegt Uwe. Hij kijkt haar diep in de ogen.

Anouck draait zich om en loopt dichter naar de waterval toe.

Feline maakt met haar armen en benen sneeuwengelen vlak bij de verstoprots. Die vermaakt zich nog wel even.

Anouck zucht diep. 'Die grote massa's water die over elkaar heen vallen… ik vind het echt verschrikkelijk. Ik zou hier nog niet dood gevonden willen worden.'

'Als ik je hier dood vind, ga ik je graf niet graven.'

'Waarom niet?'

Uwe grinnikt. 'De grond is te hard.'

Anouck neemt hem geamuseerd op. Ze raakt even zijn gespierde arm aan. 'Jij hakt er wel een gat in.'

Voordat hij met een gevat antwoord kan komen, rukt er iemand aan zijn jas.

'Gaan we weer naar mama?' vraagt Feline. 'Ik heb honger. Zou de picknick al klaarstaan?'

'Waarschijnlijk wel. Kom, dan gaan we terug naar de hut.' Uwe is blij dat hij uit de verleidende scene kan stappen. Hij moet verder uit haar buurt blijven, anders gaat het geheid mis. Dat kan alles verpesten.

Met zijn drieën lopen ze terug. Hand in hand. Feline in het midden. Ze telt van een tot drie. Anouck en Uwe tillen haar steeds op de derde tel op, zodat het meisje als een vogeltje tussen hen in vliegt.

'Dit is leuk. Ik vind jullie lief!'

Uwe en Anouck kijken elkaar geamuseerd aan. 'Wij jou ook,' zeggen ze tegelijkertijd.

Hoofdstuk 4

Na een gezellige lunch in de hut keren ze terug naar het dorp vlakbij het Jurapark. Onderweg zingen Tanya en Anouck Nederlandstalige liedjes. Feline doet zo goed mogelijk mee. Uwe haakt al snel af. Dit Nederlands gaat hem toch iets te snel.

Een hels klokkenkabaal verwelkomt hen als ze het dorp in rijden.

Tanya verheft haar stem. 'De kerk laat weer flink van zich horen.'

'Zijn dat de klokken van maar één kerk?' vraagt Anouck verbaasd.

Het gerinkel is zo luid dat het lijkt alsof er vijf klokkenspellen tegelijk bezig zijn.

Tanya schreeuwt nog wat harder, om zich verstaanbaar te maken. 'De kerk heeft vijf klokken van 241, 405, 600, 1013 en 1968 kilo. Elke zaterdagmiddag om vier uur spelen die een mooie melodie. Mooi, maar hard. Het is in het hele dorp te horen. We zijn allang blij dat de klokken ons op zondagochtend met rust laten. Dit is tenminste een christelijke tijd om jezelf luidkeels te laten horen.'

Anouck knikt bevestigend.

Uwe rijdt stapvoets door het dorp en toont Anouck een aantal belangrijke plekken. 'Dit is de kleuterschool waar Feline in maart heen gaat, als ze vijf jaar is.' Hij wijst naar een crèmekleurig gebouw met hoge ramen die grotendeels gebruikt worden om de kleurrijke kinderknutsels tentoon te stellen. Het schuine puntdak is belegd met zwarte dakpannen die zichtbaar zijn onder het dunne laagje sneeuw. Het glanzend zwart steekt fel af tegen de lichte muren. Het plein is rijkelijk voorzien van speeltoestellen, stuk voor stuk in de kleuren rood, blauw en geel.

Anouck draait zich naar de achterbank. 'Dat ziet er leuk uit, Feline. Heb je zin om naar school te gaan?'

'Nee.' Het meisje kijkt vastberaden.

'Waarom niet?'

'Ik wil bij jou blijven.' Met een pruillip bekrachtigt Feline haar opmerking.

'School is maar een paar uurtjes op een dag. Je kunt er leuk spelen met vriendjes en vriendinnen. En knuffelen met de juf.' Anouck steekt haar duim omhoog om de positieve insteek van haar verhaal te illustreren. Het werkt niet.

'Ik knuffel liever met jou.' Feline kijkt sip naar beneden.

'Het komt helemaal goed, Schnuckelchen,' komt Tanya tussenbeide. 'Let maar op. Als je vijf jaar bent, wil je graag naar school.'

Feline kijkt haar moeder aan. Ze heeft tranen in haar ogen. Tanya trekt het hoofd van haar dochter tegen zich aan en aait door de lange blonde haren. 'Als het niet lukt, hoeft het niet per se, Feline. Maak je maar niet druk.'

Anouck kijkt vanaf de bijrijdersstoel naar het tafereel tussen moeder en dochter op de achterbank. Daar komt niets of niemand tussen, denkt ze verbitterd. Nog niet tenminste.'

'Daar is de Volg supermarkt,' vervolgt Uwe ongestoord de rondleiding. 'En daar meteen rechts de Raffeissenbank.'

'Handig om te weten. Dank je wel voor de tour.' Anouck kijkt Uwe flirterig aan, maar hij vangt haar blik niet. Hij heeft zijn ogen strak op de weg gericht.

'Graag gedaan,' bromt hij voor zich uit.

'Kom, we rijden lekker naar huis. Dit zijn genoeg indrukken voor vandaag, denk ik zo,' stelt Tanya voor.

Anouck knikt dankbaar. 'Zullen we tikkertje doen in de tuin?' probeert ze Feline enthousiast te krijgen.

'Ja, leuk!' De armen van het meisje gaan in de hoerastand.

Tanya glimlacht naar Anouck. 'Nogmaals welkom bij de familie. We zijn nu al superblij met jou.'

Uwe heeft een hele week vrij genomen van zijn werk in het ziekenhuis om Anouck rond te leiden, en ook Tanya trekt er tijdens de eerste week in Zwitserland alle tijd voor uit om de au pair te laten wennen. Dit welkome gevoel heeft Anouck lange tijd moeten missen. Natuurlijk heeft ze familie en vrienden in Nederland, maar die zijn stuk voor stuk door de mand gevallen. Het zijn familiebanden en vriendschappen met garanties tot aan de voordeur. Ze snappen niet wat Anouck drijft, waarom ze haar veelbelovende toneelcarrière inruilt voor een tijdelijk baantje als au pair. Anouck weigert het uit te leggen. Waarom zou ze? Echte vrienden staan achter je beslissingen. Onvoorwaardelijk, zonder te twijfelen aan je gezonde verstand of beweegredenen. In Nederland lijkt niemand haar te willen steunen nu ze haar levenspad rigoureus een andere richting geeft en een afslag neemt die niemand in haar omgeving gekozen zou hebben. Het deert haar niet. Ze weet waar ze het voor doet, voor wie ze het doet. Overweldigende ervaringen wil je zo vaak mogelijk herbeleven. En ja, ze heeft tot voor kort, tot en met haar vijfentwintigste, toneelrollen gespeeld die haar voor eeuwig bij zullen blijven. Maar zelfs die rollen vallen volledig in het niet bij het leven dat ze zeven jaar geleden leefde. Dat leven wil ze terug. Daarvoor moet alles wijken. Familie. Vrienden. Carrière. Onschuld.

Anouck krijgt een tour langs alles wat de omgeving te bieden heeft. Ze wordt overal bij betrokken. Op haar derde dag in Zwitserland maakt ze met Uwe en Tanya een glibberige mountainbikerit over de bosrijke Bözberg, met een stop bij de kleine Bözberger Wasserfall als beloning. De waterval is compleet bevroren en leent zich daarom als ijsklimwand. Anouck geniet van het knarsende geluid van de priem in het ijs. Zo moet het klinken als ik je een mes tussen je ribben steek, denkt ze terwijl ze zich voorzichtig omdraait naar Tanya die onder haar aan het klimmen is. Nog voordat Tanya dat in de gaten heeft, klautert Anouck via de bevroren pegels tientallen meters omhoog, naar de top. Daar staat Uwe te wachten, die haar inspanningen, buiten het gezichtsveld van Tanya, beloont met een omhelzing. Zijn vrouw krijgt een high five.

Met de enthousiaste Feline en baby Daniel wandelen ze op dag vier naar het nabijgelegen vogelpark, waar de kleurrijkste vogels hen vanuit hun winterbestendige binnenhokken krijsend toeschreeuwen. Anouck bewondert de exotische tinten die achter dun kippengaas verscholen zijn. Samen met Feline lacht ze om een rood-geel-blauwe vogel die zich uitslooft door ondersteboven te hangen aan het gazen plafond. De neonkleuren van de vogels roepen de sfeer op van een zwoele zomernacht, terwijl het buiten hartje winter is. Ze houdt niet van dit jaargetijde. Het is te lang donker. En in het donker liggen vreselijke nachtmerries op de loer. Hoe fijn ze het ook heeft bij de familie Tewold, haar dromen laten haar, tegen haar verwachting in, niet met rust. Daarvoor is blijkbaar meer nodig. Een nieuw leven met verse herinneringen. Leuke herinneringen die de oude laten verdwijnen. De gitzwarte periode ligt achter haar. De bontgekleurde vogels symboliseren haar zonnige toekomst. Daarvoor moet ze nog het nodige voorbereiden. Gelukkig is er nog meer dan genoeg tijd tot aan de lente.

Ze combineren het uitstapje aan het vogelpark met een tocht naar de Linde von Linn, een lindeboom die vijf tot acht eeuwen geleden is geplant bij het dorpje Linn.

Anouck is totaal verrast door de krachtige bescherming die de takken van deze gigantische boom uitstralen, ondanks dat de linde in deze wintertijd geen bladeren draagt. Ze sluit haar ogen en fantaseert hoe de takken veranderen in de armen van Uwe die haar beschermend omhelzen.

'Hij is tweeëntwintig meter hoog en de stam heeft een omvang van elf meter,' vertelt Tanya als een professionele gids.

'In de lente en de zomer draagt de linde hartvormige bladeren,' vult Uwe aan. Hij maakt een hartje van zijn duimen en wijsvingers.

'Er bestaat een mooie legende over de boom. Wil je hem horen?' Tanya wacht het antwoord van Anouck af terwijl ze de snotneus van Daniel afveegt.

'Zeker, ik ben gek op verhalen.'

'Jij of ik?' vraagt Tanya aan Uwe.

'Vertel jij maar.' Uwe wandelt met Feline rondjes om de boom.

'Het verhaal gaat dat in het dorpje Linn honderden jaren geleden de pest uitbrak. Binnen twee dagen waren alle inwoners dood, op één man na. Hij moest alle doden begraven. Eigenlijk gebeurde dit altijd op de begraafplaats onderaan de berg. Maar het lukte de man niet om alle doden naar beneden te brengen. Dus groef hij in zijn eentje een enorm gat en legde hier zijn dorpsgenoten in. Het massagraf bedekte hij weer met aarde. Daarin plantte hij een jonge lindeboom, om de heilige plek te beschermen. De jonge boom is uitgegroeid tot deze enorme knoest en de pest is nooit meer uitgebroken in Linn. De boom is een echte beschermheer.'

'De linde heeft al drie branden overleefd. Hij beschermt in ieder geval zichzelf,' vult Uwe aan, die net het zoveelste rondje met Feline rond de boom heeft gelopen. 'Uiteindelijk is dat toch wat we allemaal doen, onszelf beschermen?' De zelfverzekerdheid in zijn stem doet Anouck huiveren. Zijn toon heeft iets onheilspellends en laat een dreigende, duistere sfeer in de lucht hangen. Het lijkt Tanya niet op te vallen. Die vat de opmerking van haar man op als een vraag. 'Nou, ik sta daar toch anders in. Ik zou mijn leven geven voor Feline en Daniel. Jij toch ook?'

Uwe denkt na. Hij zwijgt, staat op en loopt richting Linn, waar hij de auto heeft geparkeerd.

'Blijkbaar niet.' Anouck kijkt Uwe vertwijfeld na.

Tanya zucht en knuffelt Daniel. 'Hij heeft weer zo'n dag.'

'Wat voor dag?'

'Een alles-draait-om-Uwe-dag. Die heeft hij regelmatig, minimaal een keer per week. Besteed er maar geen aandacht aan. Morgen is het weer over. Hij meent er niets van. Hij is gek op zijn kinderen. En op mij.'

Tanya draagt Daniel over aan Anouck. Samen lopen ze naar Feline die vanaf een van de houten bankjes rondom de linde van het uitzicht over de Aargauer Bötzberg geniet. Anouck snapt waarom de kleuter gebiologeerd naar de omgeving staart. Uit het glooiende, besneeuwde landschap komen de verderop gelegen bossen als witte watten tevoorschijn. Op de wolken ligt een laagje roze licht.

'Kom, we gaan achter papa aan. Anders moeten we naar huis lopen, ben ik bang,' onderbreekt Tanya de mijmering.

Als ze bij de auto aankomen, zit Uwe al achter het stuur. Hij heeft zijn telefoon tegen zijn oor gedrukt. 'Ja, ik kom zo snel mogelijk. Ik moet eerst mijn gezin naar huis brengen.'

Hij stopt zijn telefoon in de binnenzak van zijn jas en draait zich om naar Tanya, die inmiddels op de achterbank zit.

'Werk?' vraagt ze kortaf.

'Ja. Ze hebben me hard nodig.'

'Wij ook.'

Anouck schrikt van de boosheid in Tanya's stem. Het is de eerste keer deze week dat haar iets van spanning opvalt tussen de twee.

Zwijgend brengt Uwe zijn gezin en Anouck naar huis. De pijnlijke stilte grijpt Anouck bij de keel. Herinneringen dringen zich op, over haar mokkende ouders die niets met elkaar gemeen hadden, op hun dochter na. Ze kozen er bewust voor om geen woorden aan elkaar vuil te maken en om ieder op hun eigen manier van het leven te genieten. Ze werkten allebei keihard aan hun carrière. Haar moeder was fulltime bestuurssecretaresse. Vaak kwam ze thuis, at snel het eten dat Anoucks nanny had klaargemaakt en ging dan met vriendinnen naar een film of met haar baas naar een netwerkborrel. Haar vader kwam meestal niet voor negen uur 's avonds thuis. Hij was vertegenwoordiger en getrouwd met zijn werk en zijn auto. In het weekend was het gezin compleet, maar alleen als er visite was dwarrelde iets van een gezellige sfeer door het statussymbool dat als huis werd aangemerkt. De nanny kon de liefde en veiligheid die Anouck bij haar ouders zocht niet compenseren. De vrouw liet duidelijk merken dat ze Anouck een zwakkeling vond, een meisje met gebrek aan doorzettingsvermogen. Ze had vaak ruzie met de oude mopperkont. Op haar zevende smeekte ze haar vader om de nanny te ontslaan. Uiteindelijk kreeg ze op haar elfde haar zin, op voorwaarde dat haar ouders er geen last van zouden hebben. Vanaf dat moment bereidde Anouck na schooltijd het eten voor haar moeder en serveerde ze haar vader zijn dagelijkse hoeveelheid rode wijn. Hij dronk zijn verdriet over zijn liefdeloze huwelijk en frustraties over zijn uitzichtloze toekomst zwijgend weg, ging om precies elf uur naar bed en sliep lang voordat haar moeder terug was.

De autoritten, op weg naar een oom of ander vaag familielid, vond Anouck het ergste. Haar ouders wisselden geen woord. Ze hadden geen interesse in elkaar of elkaars standpunten over politiek of opvoeding. Ze wierpen af en toe een blik van affectie naar de achterbank, waar Anouck peinzend naar buiten zat te staren. Soms had ze de neiging om een van de portieren open te gooien en uit de auto te springen.

Op haar veertiende merkte Anouck tot haar grote vreugde dat haar ouders toch iets gemeen hadden. Ze genoten allebei zichtbaar van de toneelstukken die ze opvoerde op de camping en op de middelbare school. Het talent dat hun dochter bezat om in de huid van een ander te kruipen greep hen allebei aan. Anouck maakte hen zielsgelukkig door te vertellen dat ze na de havo naar de toneelschool in Maastricht wilde gaan om haar talent verder te ontwikkelen. Op haar laatste voorstelling op de middelbare school, ze was bijna zeventien jaar en speelde de hoofdrol in Alice in Horrorland, waren haar ouders echter niet komen opdagen. Ze bleken te zijn aangereden door een maniak die een vrachtwagen inhaalde op een brug met maar twee rijbanen. De klap was zo hard geweest dat de auto over de reling schoot en met een doodsmak in het water belandde. Het had Anouck getroost dat haar ouders gestorven waren op weg naar hun gezamenlijke passie: hun toneelspelende dochter. Het was een liefdevol slot van een liefdeloos toneelstuk.

Op de oprit stappen Tanya, Feline, Daniel en Anouck uit. Uwe zwaait hen gedag en rijdt met piepende banden terug de straat op.

'Hij is een echte workaholic, niet?' Het is niet zozeer een vraag, maar meer een vaststelling van Anouck.

Desondanks reageert Tanya. 'Zeker. Stiekem ben ik dat ook. Ik krijg energie van het opzetten van marketingcampagnes, het discussiëren over huisstijlkleuren en het halen van deadlines tegen alle verwachtingen in. Daarom hebben we je ook zo hard nodig. Uwe voelt zich zo verantwoordelijk voor zijn werk dat hij nooit gegarandeerd tijd kan vrijmaken voor de kinderen. En na bijna vijf jaar poepluiers verschonen, kinderliedjes zingen en op mijn knieën honderden blokken huizen bouwen, wil ik nu meer kunnen zijn dan mama Tanya en de vrouw van. Ik geloof dat ik een betere mama ben als ik voldoende tijd vrijmaak voor mijn passies. En met jou in de buurt ben ik ervan overtuigd dat het Feline en Daniel aan niets zal ontbreken en dat Uwe en ik meer tijd voor elkaar kunnen vrijmaken. Eigenlijk ben je een pseudomama en huwelijksconsulent in één.'

'Ho ho, van huwelijken redden heb ik geen kaas gegeten. Dat stond niet op het takenlijstje,' hoort Anouck zichzelf iets te gehaast zeggen. Alsof ze zich bij voorbaat verontschuldigt voor het plan dat er allesbehalve op gericht is nieuwe zonnestralen in het huwelijk van Uwe en Tanya te brengen. Als het aan haar ligt, halen ze het volgende huwelijksjubileum niet. In ieder geval niet samen.

Hoofdstuk 5

'Ga je met me mee naar krav maga?' vraagt Tanya terwijl ze samen aan de keukentafel de voorlaatste dag van het jaar doornemen onder het genot van een kop thee. 'Ik doe het nu twee jaar. Het is erg goed voor je lijf.'

Anouck haalt haar schouders op. 'Geen idee wat dat is. Nooit van gehoord.'

'Het is een zelfverdedigingssport. Goed voor je mentale en fysieke conditie. Ga gewoon een keer mee, dan kun je zien of het wat voor je is.'

'Wie let er dan op de kinderen?'

'Uwe. Het is pas om negen uur vanavond. Dan is hij in ieder geval thuis.'

Anouck denkt even na. Het feit dat Tanya aan zelfverdediging doet, komt als een onaangename verrassing. Ze moet erachter komen hoe goed Tanya is. Nu kan ze het plan nog aanpassen als dat nodig is. 'Oké. Ik ga mee. Wat moet ik aan?'

Bodytime lijkt van buiten op een fabriekshal. Op deze donkere, koude winteravond doet de limegroene lichtreclame op de wand boven de ingang goed dienst als bijlichtende lantaarn.

Tanya en Anouck lopen snel naar binnen. Daar hangt een onprettige geur van sterk geparfumeerde deodorant gemixt met zweet. Tanya vertelt aan de sportief geklede, zonnebankbruine dame bij de receptie dat ze een gast heeft meegenomen voor een proefles krav maga. De hoogblonde vrouw knikt vriendelijk naar Anouck en doet haar een rood plastic armbandje om. Tanya legt uit waarom. 'Dan weet iedereen dat je een proefles volgt. Zonder polsbandje mag je niet binnen.'

Anouck zoekt het polsbandje van Tanya. 'Wat voor kleur heeft het jouwe?'

Tanya laat het vol trots zien. 'Oranje, de kleur van Nederland. Ik voel me hier helemaal thuis.'

'Heb je heimwee naar Nederland, naar je familie?'

'Soms. Ik mis mijn zus. Eva is altijd mijn steunpilaar geweest. De afstand maakt dat nu lastig. Mijn ouders zijn gescheiden zodra Eva en ik het huis uit waren. Mijn moeder heeft niet lang daarna een nieuwe man ontmoet, met wie ze is hertrouwd. Een jaar later stierf ze, nog maar vierenveertig jaar jong. Met haar echtgenoot, mijn stiefvader eigenlijk, heb ik geen contact. Ik heb hem slechts twee keer ontmoet, bij de bruiloft en bij de begrafenis. Mijn vader is dementerend. Het begon al op zijn tweeënvijftigste. Traditioneel gaan Uwe en ik in het najaar een weekje naar Brabant. Dan bezoeken we mijn vader in het verzorgingshuis en gaan we op visite bij mijn zus. Dit jaar kwam het er niet van zo net na de bevalling van Daniel. Eva is een week na zijn geboorte bij ons langs geweest. Komend najaar kunnen we misschien weer gaan. Ik zie wel. Ik ga alleen als ik de reis kan combineren met mijn werk. Ik merk dat ik in Nederland weinig meer te zoeken heb. Mijn leven is hier. Als Eva er niet zou wonen, kwam ik er waarschijnlijk nooit meer.'

Tanya kijkt op haar horloge. Ze pakt Anoucks arm en trekt haar gehaast mee naar de kleedkamer. 'Kom, genoeg gekletst. We moet opschieten.'

Vijf minuten later staan ze schouder aan schouder met acht andere krav maga's in de sportzaal. Het is er bijna net zo koud als buiten. De groep is verdeeld in vijf mannen en vijf vrouwen. Caro, de trainer, is een vrouwelijke spierbundel met kort rossig haar. Anouck schat haar rond de twintig jaar. Caro is vriendelijk en probeert de beginselen van krav maga uit te leggen, maar haar Duits is voor Anouck onverstaanbaar.

Tanya merkt het. 'Doe maar gewoon na wat wij doen,' stelt ze haar gerust. 'De meeste oefeningen doen we samen.'

Anouck doet fanatiek mee met de warming-up, die bestaat uit jumping jacks, push-ups en buikspieroefeningen. Ze merkt dat haar conditie ver achterblijft op de rest. Dat is goed om te weten. Daar zal ze wat aan moeten doen voordat ze tot actie overgaat. Vervolgens gaat de groep aan de slag met de vechttechnieken. Die intrigeren haar. Je lijf indraaien, je been met een licht gebogen knie naar de heup van de tegenstander brengen en dan schoppen met je voet. Als je tegenstander vanachter aan je haar trekt: achteroverleunen, indraaien, de pols van je tegenstander vasthouden en met slag- en traptechnieken de aanval onschadelijk maken. Krijg je een pistool op je gericht? Doe alsof je je overgeeft met je armen in de lucht en verover het pistool met een onverwachte draai- en pakbeweging.

Anouck leert veel van de intensieve training. Vol bewondering kijkt ze naar de vechttechniek van Tanya. Het zal nog niet zo makkelijk worden om haar uit te schakelen. Ze is blij dat ze daar nu achter komt en schrijft zich meteen in voor een half jaar krav maga. 'Zoals je zei is het goed voor de fysieke en mentale conditie. En handig als ik de mannen weer eens van me af moet slaan,' liegt ze tegen haar bazin.

Tanya lacht. 'Bij ons in het dorp zijn alle mannen allang binnen voor het donker.'

Keuvelend over koetjes, kalfjes en Zwitserse mannen rijden ze weer naar huis. Bij thuiskomst zien ze dat Uwe in slaap is gevallen op de bank. Feline ligt op hem, ook in diepe rust. Daniel slaapt naast hen, in het wippertje op de grond.

'Zwitserse mannen,' verzucht Tanya.

'Mannen,' zegt Anouck nuchter.

Ze moeten zo hard lachen dat de hele familie op slag wakker wordt.

De laatste avond van het jaar breekt aan. Feline is nerveus. Anouck denkt wel te weten wat het meisje bezighoudt. Als ze samen in de keuken zijn, waar Anouck traditioneel Nederlandse oliebollen voorbereidt, besluit ze het de kleuter te vragen. 'Hou je van vuurwerk?'

Feline trekt haar schouders op.

'Vind je vuurwerk een beetje eng, net als ik?'

Het meisje knikt en kijkt Anouck verlegen aan.

'Dat snap ik best, hoor. In Nederland steekt iedereen vuurwerk af. Hier doen minder mensen dat, maar dan nog… de knallen zijn hard, hè? Als het vanavond te hard knalt, kom ik lekker bij je liggen. Is dat goed?'

'Ja, dat is fijn.' Feline vrolijkt zienderogen op. Ze sprint naar de woonkamer om haar moeder het goede nieuws te vertellen. Vanuit de keuken hoort Anouck dat Tanya en Uwe ruziën. Ze kan niet volgen waar de ruzie over gaat. Misschien dat Tanya er genoeg van heeft dat Uwe veel heeft gewerkt de laatste dagen. Misschien gaat het over zijn late thuiskomst nadat hij vlak voor het avondeten telefonisch had aangekondigd nog even naar de kroeg te gaan met een paar collega's. Tanya had zich tegenover Anouck beklaagd over die koude mededeling.

Anouck smult er stiekem van dat de ijzige sfeer tussen Uwe en Tanya de laatste dag van het jaar beheerst. Voor haar bevestigt dit dat Tanya en Uwe niet samen horen te zijn. Uwe zal er in ieder geval niet rouwig om zijn als ik zijn vrouw op een zijspoor zet, weet Anouck nu zeker. Vrolijk neuriënd gaat ze verder met het bakken van oliebollen en appelbeignets en de verzorging van de borrelhapjes. Ze wil er een Nederlands oud en nieuw van maken. Voor haar is dit het feest van het jaar. Hoe jong ze ook was, ze had met oud en nieuw steeds het gevoel dat ze opnieuw kansen kreeg om haar dromen waar te maken; zich los te weken van haar ouders, de hoofdrol in het meest besproken toneelstuk van het jaar te bemachtigen of de prins op het witte paard tegen te komen. Vervolgens moest ze op elke nieuwjaarsdag concluderen dat geen enkele droom was uitgekomen. Dat ze slechts één of twee stappen vooruit was gekomen of soms zelf een paar stappen achteruit had moeten zetten.

Hoe anders is het nu. Dit jaar sluit ze af met een tevreden gevoel. Ze is waar ze moet zijn om haar ultieme droom waar te maken. Er is geen weg terug. Ze verheugt zich nu al op de oudejaarsdag van volgend jaar. Het jaar waarin ze niets en niemand ontziend kiest voor haar eigen geluk en de basis legt voor een zorgeloos, zonovergoten leven.

Terwijl ze het deeg kneedt, zingt Anouck uit volle borst mee met Happy New Year van ABBA, dat op de radio te horen is. De nachtmerrie die haar bijna elke nacht achtervolgt, bestaat even niet. Vannacht hoeft ze niet te slapen, alleen maar te dromen van nieuwe kansen.

Op het moment dat Anouck de oliebollen en appelbeignets op tafel zet lijkt de strijdbijl tussen Uwe en Tanya begraven. Ze zitten schouder aan schouder op de zwartlederen bank in de woonkamer en doen er alles aan om er een gezellige avond van te maken.

Tanya steekt een oliebol met poedersuiker in haar mond. 'Oh, wat heb ik die gemist.'

'Ja, deze herinner ik me nog van toen ik Nederland studeerde,' zegt Uwe enthousiast. 'Lekker slecht.'

'Mag ik er meer suiker op?' vraagt Feline, die op haar knieën aan de tafel zit om haar appelbeignet te eten.

'Nee,' antwoordt Tanya resoluut. 'Anders kun je straks niet slapen.'

'Dat lukt wel. Anders komt Anouck bij me liggen,' houdt Feline vol.

'Dat is alleen als je niet kunt slapen door het vuurwerk, jongedame,' lacht Anouck. Met een knipoog naar Feline schudt ze een flinke hoeveelheid extra poedersuiker op de beignet. 'Omdat je mijn grote meid bent,' fluistert ze.

'Ik vind jou lief,' fluistert Feline terug. 'Liever dan mama.'

Tranen prikken in Anoucks ogen. De onvoorwaardelijke liefde van de kleuter raakt haar meer dan ze ooit had kunnen bedenken. Stiekem kijkt ze naar Tanya. Die lijkt de opmerking van haar dochter niet te hebben gehoord.

Twee uur voor middernacht legt Anouck Feline op bed. De kleine meid valt in slaap tijdens het voorlezen uit de Nederlandstalige versie van De Gelaarsde Kat. Anouck zet het boek weg en neemt een kijkje bij Daniel, die met zijn knuistjes aan weerszijden van zijn hoofdje heerlijk ligt te dromen. Ze drukt een kus op haar wijs- en middelvinger en legt die op het voorhoofd van de baby.

Beneden hebben Uwe en Tanya ondertussen champagne, wijn en gezelschapsspellen klaargezet. Anouck sluit zich bij hen aan en ze drinken, lachen, eten van de borrelhapjes en spelen opzichtig vals Monopoly. Het is de gezelligste oud en nieuw die Anouck in haar hele leven heeft meegemaakt. Ze kijkt regelmatig naar Uwe en elke keer zweven er vlinders door haar buik en rondom haar hart. Ze schatert het uit als ze bij Levensweg een auto vol kinderen verzamelt voor wie ze zo veel kinderbijslag krijgt dat ze het spel wint.

'Jij wordt ooit een goede moeder,' zegt Uwe.

'Dat ben ik al,' reageert Anouck iets te snel. 'In gedachten,' vult ze zacht mompelend aan.

Precies op dat moment slaat de klok het oude jaar weg.

'Gelukkig nieuwjaar!' Uwe en Tanya omhelzen elkaar.

Tanya en Anouck geven elkaar een hand en wensen elkaar met één kus op de wang het beste. Als Tanya naar de keuken loopt om een nieuwe fles champagne te halen, kijken Uwe en Anouck elkaar diep in de ogen en omhelzen elkaar. Zijn hand rust even op haar billen. De aanraking verrast haar volkomen.

'Gelukkig nieuwjaar,' fluistert hij in haar oor. Ze vermoedt waar hij op uit is, maar dat is echt niet aan de orde. Nu nog niet.

Ze maakt zich los uit zijn omhelzing en heft lachend haar glas. 'Daar gaan we voor.'

Hoofdstuk 6

The truth is a lieieieie. De stem van Adrian Sieber van de Zwitserse band Lovebugs haalt Anouck uit een diepe slaap. Het is de eerste keer dat de wekkerradio haar wakker moet maken in de elf weken die ze inmiddels in Zwitserland woont. Eindelijk goed geslapen. Geen Daniel die haar midden in de nacht nodig heeft. Geen Feline die spoken onder haar bed denkt te horen. Geen nachtmerries. Geen talloze herhalingen van de plannen en bijbehorende planning in haar hoofd. Nog maar een maand of twee, dan is het voorbij.

Anouck staat op. Ondanks de goede nachtrust krijgt de spanning meteen vat op haar lijf. Haar hart slaat een slag over. En nog een. En nog een. Ze is niet geschikt voor dit kat-en-muisspel. Is er echt geen andere optie?

Doorzetten, Anouck. Je moet in de eerste plaats van jezelf houden. Ga voor wat jij wil in het leven.

Ze kan zich niet meer inhouden. De afgelopen maanden heeft ze de verleiding goed kunnen weerstaan, maar nu dwingt de extreme spanning in haar lijf haar tot overgave. In de badkamer neemt ze snel twee tabletten oxazepam. Ze gaat op het toilet zitten en ademt langzaam in en uit. Beetje bij beetje keert de rust in haar lijf terug. Haar hart pompt regelmatig en in haar hoofd kan ze het toneelspel van de dag weer overzien. Onder de douche fantaseert ze over het leven dat voor haar ligt. Met Uwe, zonder Tanya. Zonder Feline en Daniel. Bij die laatste gedachte lopen plotseling de rillingen over haar lijf, ondanks de warme waterstralen van de douche. Die twee uit de weg ruimen… kan ik dat wel? Wil ik dat wel? In Nederland leek het zo logisch om de twee kinderen mee te nemen in het dodelijke scenario. Feline en Daniel het zwijgen opleggen zou naar het ultieme resultaat leiden: geen getuigen en geen sporen. In het hier en nu moet ze aan zichzelf toegeven dat ze er niet aan moet denken de kinderen wat aan te doen. De gedachte alleen al maakt haar misselijk. De walgelijke geur van kinderbloed kruipt haar neus binnen, haar maag draait om. Ze ziet het moordwapen voor zich, een mes, besmeurd met bloed dat er in regelmatige druppels afdruipt. Snel schudt ze de ziekmakende scene van zich af. De onschuld, het pure, de intense liefde waarmee Feline en Daniel haar elke dag knuffelen, doen haar steeds vaker verlangen naar een ander verloop van het verhaal. Ze had met zichzelf afgesproken geen enkel gevoel van twijfel toe te laten en als een robot te doen wat ze moest doen. Die belofte aan zichzelf heeft ze na haar aankomst in Zwitserland razendsnel verbroken. Haar hart heeft ruimte gemaakt voor Uwes oogappels. Ze kan gewoonweg zijn genen niet weerstaan, zo lijkt het. Maar er is nog tijd. Ze moet er nog maar eens goed over nadenken, ze kan het plan nu nog aanpassen.

Scene één van het toneelstuk lijkt een succes. Anouck is hard op weg het volledige vertrouwen van Tanya te winnen. Ze durft de zorg voor haar dubbele dierbaarste bezit op alle fronten aan haar over te laten. Dat Tanya tot nu toe maar weinig te weten is gekomen over het verleden van Anouck lijkt ze gelaten te accepteren.

"Iedereen is anders," zei ze toen Anouck aangaf liever niet te veel over zichzelf te praten. "De een is een open boek, de ander kiest bewust voor professionele afstand." Tanya had gezegd dat ze de afstandelijke houding van Anouck ergens wel snapte. Maar ze vond het ook jammer. Ze voelde op de een of andere manier verwantschap met Anouck. Ze had zelfs het idee dat ze zonder professionele relatie goede vriendinnen zouden kunnen zijn. Anouck had haar verrast aangekeken terwijl ze die optie door haar hoofd liet gaan. "Wie weet," had ze gelogen.

Anouck stapt uit de douche en loopt kletsnat naar de bureaustoel waarop ze de vorige dag haar handdoek te drogen heeft gehangen. Het in vrolijk hartjespapier verpakte pakje op het bureau brengt haar terug in de realiteit van vandaag. Feline is jarig. Ze hebben een drukke dag voor de boeg. De verjaardagsvisite brengt vijf kinderen mee die de hele zondagmiddag onder de hoede van de au pair komen. In ruil hiervoor heeft Tanya Anouck de hele maandag vrij gegeven. "Ik wil toch Feline naar de Kindergarten brengen. Als moeder moet je bij de eerste schooldag van je kind zijn, vind je niet? Daarna neem ik Daniel mee in de wagen voor een wandeling in het park. En dan kun jij eindelijk eens iets voor jezelf doen. Er is zo veel meer te zien en te doen in de omgeving dan het vogelpark en het kasteel waar je regelmatig met de kinderen komt. Ze noemen het hier niet voor niets de groene oase tussen Zürich en Basel."

"Gaat Uwe ook mee naar de kleuterschool?" wilde Anouck weten.

"Nee, hij moet werken. Dinsdag gaat hij naar een ziekenhuis in Canada. De inkopers daar hebben veel vragen over inkoopbeleid en voorraadbeheer. De komende maanden moet hij vaak weg. Blijkbaar hebben de buitenlandse ziekenhuisinkopers een hoge dunk van hun Zwitserse collega's," had Tanya trots gezegd.

Anouck loopt naar beneden met het vaste voornemen vandaag extra stiekeme momenten met Uwe in te bouwen. Tot nu toe zijn die momenten maar sporadisch voorgekomen. De bitch Tanya is altijd in de buurt. Alsof ze iets weet van Anoucks dromen en daar op een onverwacht moment een stokje voor wil steken. Doe je best, trut. Jij leidt het leven dat ik al zo veel jaren voor ogen heb. Het wordt hoog tijd dat we van plaats wisselen; ik het ideale bestaan, jij de hel. Uwe is zich van geen kwaad bewust, zo lijkt het. Hij werkt heel veel, vaak in het buitenland. Als hij thuis is, bemoeit hij zich nauwelijks met het gezinsleven. Af en toe knoopt hij met Anouck een gesprek aan over alledaagse dingen, zoals het weer of hoe snel de tijd gaat. Heel soms schenkt hij haar een vluchtige glimlach, maar ook die is niet bijzonder gul. Anouck baalt er stevig van dat hij zo vaak van huis is. Maar eigenlijk is het ook logisch. Dit gezin heeft niet voor niets een au pair nodig.

Beneden op de keukentafel liggen de prinsessenslingers klaar om opgehangen te worden. De vrolijk gekleurde ballonnen met het cijfer vijf hebben nog lucht nodig. Anouck gaat aan de slag en blaast de longen uit haar lijf. Na twintig ballonnen staat ze op om aan het ophangen te beginnen. Dat doet ze iets te snel. Het duizelt haar. Zwarte sterren dansen voor haar ogen en vervormen zich tot een grote donkere vlek. Ze opent haar ogen, maar ziet niets. Ze wacht op de klap waarmee haar lichaam tegen de grond smakt, maar voelt een arm onder haar hoofd die haar net op tijd opvangt en haar zachtjes op de tegelvloer legt.

Niet weggaan, niet naar die nachtmerrie, niet naar Evi.

Als ze opnieuw haar ogen opent, hangt Uwe met een bezorgd gezicht over haar heen.'Gaat het? Is alles goed met je?'

Anouck schaamt zich voor haar domme actie. 'Ja, niks aan de hand. Ik ben alleen te snel opgestaan na het opblazen van de ballonnen. Het gaat wel weer.'

Uwe reikt haar een hand en trekt haar terug in verticale stand.

'Dank je,' is alles wat ze uit kan brengen. Ze schenkt hem een vluchtige blik. Hij kijkt nog steeds bezorgd. Snel pakt ze drie opgeblazen ballonnen en stukjes touw en begint met het ophangen van de versieringen. Uwes ogen prikken in haar rug. Hoe graag ze ook in zijn troostende armen wil wegkruipen, het kan niet. Ze moet haar gevoelens uitschakelen en zich focussen op het hogere doel. Geen aandacht aan hem schenken. Stug doorwerken.

Het vrolijke gegil vanaf de eerste verdieping doorbreekt de spanning in de keuken. 'Ik ben jaaaaaaariiiiiig!' Feline laat de hand van haar mama los, stormt de trap af en glijdt uit op de zesde tree van boven. Met een smak belandt ze op de tegelvloer in de gang. Uwe, Tanya en Anouck snellen naar de snikkende jarige toe. Ze knijpt haar armen om de nek van haar papa en kijkt haar mama en Anouck met betraande ogen aan.

'Wat een stomme dag. Stom, stom, stom.'

Anouck kan een glimlach niet bedwingen. 'Echt niet. Het is je verjaardag. Dat kan toch nooit een stomme dag zijn?'

Feline denkt even na. 'Is er taart?' snuft ze.

'Tuurlijk.'

'En chips?'

'Nog meer dan taart,' lacht Anouck.

'Zijn er cadeaus?' Het gesnik wordt al zachter.

'Zal ik mijn cadeau voor je halen?'

'Jaaaaaaaaaaa.' Feline lijkt de pijn van haar val helemaal te zijn vergeten.

'Loop anders maar even mee naar mijn kamer. Daar ligt het pakje op je te wachten.'

Feline laat haar vader los en glijdt naar de grond. Ze pakt Anoucks hand vast, terwijl die voor de zoveelste keer deze ochtend de blik van Uwe opvangt. Een blik vol bewondering dit keer. Ze glimlacht verlegen naar hem.

Feline trekt haar ongeduldig de trap op. In de slaapkamer wijst ze naar het pakje met hartjespapier op het bureau. 'Is dat mijn cadeau?'

'Zeker. Pak maar uit.' Anouck geniet van het enthousiasme van de kersverse vijfjarige.

Feline scheurt het papier los en bekijkt het kleine doosje. 'Een klok?'

'Een wekker. Vanaf morgen mag je naar school. Dan moet je elke dag vroeg opstaan. De wekker helpt je om op tijd uit je bed te komen.'

'Moet ik dan alleen naar school?' De onzekerheid is in haar stem te horen.

'Natuurlijk niet, gekkie, ik breng je toch? Maak het doosje maar eens open. Er zit nog iets in.'

Feline haalt een zilveren armband tevoorschijn. 'Voor mij?'

'Voor jou. Zie je het bedeltje? Vind je het mooi?'

'Ja, een bloem.'

'Een tulp. Een gele tulp. Helemaal uit Nederland.'

Feline rent de kamer uit en roept naar haar ouders. 'Mama, papa, kijk eens wat ik van Anouck heb gekregen. Een armbandje met een gele tulp.'

Het symbool van liefde zonder toekomst, denkt Anouck weemoedig.

In de vrolijk versierde woonkamer van de familie Tewold zit een handjevol verjaardagsgasten luidruchtig te praten. Anouck heeft even geprobeerd de gesprekken te volgen, maar daar is geen beginnen aan. Bovendien heeft ze haar handen vol aan de kinderen die Feline vereren met hun komst. Ze gaat met het uitgelaten groepje van zes kleuters naar de nabijgelegen speeltuin en neemt ook Daniel mee die in de kinderwagen zijn middagdutje doet.

Het is lastig de kinderen in toom te houden. Haar beste Duits is niet Zwitsers genoeg om indruk te maken op de ravottende spruiten. Feline helpt Anouck met vertalen, maar soms vindt ze de corrigerende taal onzinnig en stom. Ook al is ze nog maar vijf jaar geworden op deze lenteachtige winterdag in maart, Feline weet dondersgoed dat Anouck vandaag haar hulp nodig heeft en dat ze de keuze heeft die niet te bieden.

Na anderhalf uur schommels duwen en klauteren op het klimrek heeft Anouck er genoeg van. Het vooruitzicht van ranja en chips doet de kinderen gillend de speeltuin uit lopen. Een huivering loopt langs Anoucks ruggengraat als een van hen de straat op rent zonder op of om te kijken. De schrik snijdt haar de adem bijna volledig af. Veel verkeer is er doorgaans niet in dit gehucht, maar alsof de duivel ermee speelt komt er juist nu een witte Mercedes-bus aanrijden. Anouck schreeuwt de andere kinderen toe 'hinter dem Zaun' te blijven. Het is de eerste keer dat ze meteen luisteren en zich achter het hek verschansen. In een flits schiet de rode boog op de zijkant van het busje voorbij. De chauffeur rijdt ongegeneerd door.

Anouck duikt naar voren en grist het kind vlak voor het rechtervoorwiel van de straat. Ze voelt de wrijving van de auto langs haar handen en armen. Haar hartslag gaat razendsnel omhoog. In een fractie van een seconde trekt ze de kleuter dichter naar zich toe en klemt hem beschermend tegen haar borst. Ze draait haar hoofd terug naar de straat en staart het busje na.

'Stomme idioot!' roept ze naar de chauffeur, die ondertussen de bocht alweer om is. Ze bekijkt de geschrokken kleuter van top tot teen. De tranen staan in zijn ogen.

'Je was bijna onder de auto gekomen. Ben je in orde?' vraagt ze, terwijl ze over zijn rug wrijft. Het ventje knikt bedrukt. Anouck checkt hem nogmaals. Geen schrammetje te zien. Alleen knikkende knieën. Daar heeft ze zelf ook last van.

Het duurt even voordat de meute weer bedaard is. Gelukkig is het hele voorval op slag vergeten als een van de kinderen zich de beloofde chips herinnert. Terug in het huis heeft niemand het nog over de bijna-aanrijding. Anouck laat het ook maar voor wat het is. Ze haalt Daniel uit de kinderwagen en geeft hem de fles. De kinderen spelen met het speelgoed dat Feline voor haar verjaardag heeft gekregen.

Terwijl Anouck Daniel over haar schouder legt voor het opwekken van een boertje, komt Tanya de keuken in.

'Overleef je de bende?' vraagt ze lachend.

'Nauwelijks. Ik denk dat ik morgen de hele dag nodig heb om bij te komen,' verzucht Anouck enigszins overdreven.

'Sorry, maar dat zal helaas niet gaan.'

'Wat bedoel je? Ik heb toch een vrije dag?'

Tanya schudt haar hoofd. 'Mijn opdrachtgever heeft net gebeld. Hij heeft me morgen de hele dag nodig om samen met de webdeveloper de reclamecampagne op de rit te zetten. Het is morgen of pas over twee weken. Dat laatste is geen optie. We moeten de snelheid erin houden. Wil jij Feline morgen naar de Kindergarten brengen en je over Daniel ontfermen?'

Anouck baalt. Dit komt wel erg slecht uit. Ze had morgen de laatste puntjes op de i willen zetten. Spullen kopen, de locatie inspecteren. 'Kan ik dan nog wel de auto lenen?'

Tanya kijkt verontschuldigend. 'Nee, sorry, ook dat zal niet gaan. Komende zaterdag lukt dat wel. Is dat ook goed?'

'Ja, natuurlijk. Geen probleem,' verzucht Anouck. 'Die paar dagen maakt ook niet uit.' Wat moet ze anders zeggen?

'Super. Ik vind het zo fijn dat ik op je kan rekenen. Kom je nog even bij ons zitten? Er zijn nog volop hapjes. En zoete witte wijn. Daar hou jij toch van?'

'En de kinderen dan?'

'Die vermaken zich prima zo te zien. Ik zeg tegen de ouders dat je dienst er voor vandaag op zit. Jij hebt ook een feestje verdiend. Geef Daniel maar aan mij.'

Anouck snakt naar een glas wijn. Ze overhandigt Daniel aan zijn moeder en loopt de woonkamer in. Ze neemt plaats tegenover Uwe, die meteen opstaat om voor haar een Amigne Blanche in te schenken.

'Proost, op je dochter.' Anouck heft haar glas en Uwe tikt dat van hem ertegenaan.

'Op de toekomst.'

Van Anouck mag het feestje eeuwig blijven duren. Ze voert geweldige gesprekken met Uwe, over van alles eigenlijk. Ze hebben het alleen niet over Tanya en de kinderen.

Twee uur nadat de laatste gasten zijn vertrokken en een uur nadat Tanya zich heeft verontschuldigd, kondigt ook Uwe aan te gaan slapen. 'Morgen wordt een drukke dag. Ik kan maar beter zorgen dat ik nog een redelijke nachtrust heb. Veel plezier op je vrije dag. Ga je nog iets leuks doen?'

Anouck wil zeggen dat die vrije dag is uitgesteld, maar ze laat het maar zo. 'Niets bijzonders gepland nog. Ik zie wel.' Ze wensen elkaar welterusten met een kus op de wang. Op dit moment zit er niet meer in. Desondanks valt Anouck met vlinders in haar buik in een diepe, zorgeloze slaap.

Hoofdstuk 7

Marc is er helemaal klaar mee. De komende twee weken heeft hij vrij om een bliksemstart te kunnen maken met zijn nieuwe leven. Zijn leven als rijke zakenman. Het werk als verpleger in het ziekenhuis van Waldshut, aan de Duitse kant van de grens met Zwitserland, is dankbaar. En wow, wat kan hij met zijn patiënten genieten van het uitzicht op de Rijn. Maar als het moment komt dat zijn salaris zijn bankrekening moet spekken, blijft de vetpot uit. Van dankbaarheid kun je niet leven. Je kunt er geen kaviaar van eten, een luxe jacht kopen of elke nacht een geile gigolo inhuren.

Natuurlijk, het scheelt een slok op een borrel dat hij Boris na een relatie van bijna tien jaar de deur uit heeft geschopt. Dat scheelt elke maand minimaal een paar honderd euro aan boodschappen, vooral bier en Kornbrand. Wat kon die gast zuipen. Helaas kwam dat zijn prestaties in bed niet ten goede.

Terugdenkend aan zijn ex schudt Marc grijnzend zijn hoofd. Hij is niet het type om lang in het verleden te blijven hangen. Hij weet wat hij wil. Met zijn kale hoofd en sprekende grijze ogen straalt hij dat ook uit naar de buitenwereld. Daarom neemt hij morgen tijdelijk zijn intrek in een pracht-en-praalhotel in Zwitserland. Het Grandhotel trekt gasten die Marcs toekomst financieel zeker moeten stellen. De koninklijke uitstraling, de hoge, met krullerige sierlijsten bezette plafonds, het exquise eten, de rond afgezoomde vitrages, de rum-cola's die je met één knip van je vingers krijgt, Marc heeft er geen geld voor. Juist daarom heeft hij dit hotel gekozen. Daar lopen de mensen rond die hun geld graag laten rollen en met wie je daarom als zakenman graag in contact wilt komen. Dat zijn de lui die op basis van een indrukwekkend ondernemersplan, zonder met hun ogen te knipperen, tienduizenden of zelfs honderdduizenden euro's aan je geven omdat ze in jou geloven.

Marc heeft voor acht nachten een kamer gereserveerd. Het verblijf kost hem drie maandsalarissen. Maar ja, de kosten gaan nu eenmaal altijd voor de baten uit. In negen dagen moet hij minimaal een van zijn medegasten overtuigen hem rijk te maken. Slapend rijk bij voorkeur. Marc heeft alle vertrouwen in zijn plan om een onderneming in cryptomunten op te starten. Hij zoekt vijf kopers voor de munten en die zoeken ook elk vijf kopers. En zo gaat dat maar door en door. Van al die verkopen ontvangt Marc een mooi percentage aan commissie. Hij staat bovenaan de piramide en verdient geld als water zonder er veel moeite voor te hoeven doen. Dat is de korte samenvatting van het plan, nu nog iemand vinden die hem het geld wil lenen om het eerste miljoen aan cryptomunten te kopen en die samen met Marc het bedrijf op de beurs kan introduceren. Marc pakt zijn koffer en laadt zijn mobiel op. Hij drinkt het laatste restje Kornbrand dat Boris heeft achtergelaten. De alcohol brandt in zijn keel.

'Doe mij toch maar bubbels,' zegt hij op bekakte toon. 'Jenever is mij te gewoontjes.'

Hoofdstuk 8

Op de keukentafel ligt een briefje van Tanya. Goedemorgen, Anouck. Hier de snelste wandelroute naar de Kindergarten.

Anouck neemt de gedetailleerde informatie in zich op. De school begint om 8.30 uur, dus Feline moet er uiterlijk om 8.25 uur zijn. Maar je moet vandaag maar iets eerder vertrekken, dan kan ze alvast wennen aan het lokaal en kennismaken met juf Sabine. Om 11.30 uur is ze uit. Vanmiddag heeft ze vanaf 13.00 uur weer twee uur school.

'Ja mevrouw, natuurlijk mevrouw,' chagrijnt Anouck hardop. Ze had gisteravond die vijfde Amigne Blanche niet moeten nemen. Een kater van jewelste bonkt in haar hoofd.

'Anouck, vind je me mooi? Kan ik zo naar school?' Feline staat bovenaan de trap te poseren. De glittering van de paars-roze prinsessenjurk doet pijn aan Anoucks vermoeide ogen.

Ze zucht. 'Het lijkt me beter dat je die jurk bewaart voor verkleedpartijtjes met de vriendinnen die je gaat maken op school. Zullen we stoere kleren uitzoeken voor vandaag?'

Feline kijkt teleurgesteld. Anouck snapt het wel. Ze wil natuurlijk de mooiste kleren ter wereld dragen en daar hoort de jurk bij die ze voor haar verjaardag heeft gekregen. Anouck moet lachen om de puppyogentruc van de kleuter.

'Oké dan,' geeft ze toe. 'Maar je moet wel je platte schoenen aan, niet die plastic muiltjes met hoge hakken. Daar struikel je alleen maar over. Kom, ik borstel je haar en maak een diadeemvlecht. Dan ben je een echte prinses. Ik laat Daniel maar lekker liggen. Hij was gisteravond zo moe van het feestje. Die haal ik straks wel uit zijn bed als ik terug ben.'

Na een snel ontbijt van muesli met yoghurt en honing lopen Anouck en Feline gezellig keuvelend naar de school aan de Bahnhoffstrasse, nog geen vierhonderd meter verderop. Feline heeft haar lichtblauwe rugzak met witte sterren mee. Ze heeft schaap meegenomen om haar gezelschap te houden en een broodje kaas, een appel en een pakje melk. Ook heeft ze een foto van zichzelf met papa, mama en Daniel in haar tas.

"Voor als ik ze mis. Mag ik nog een foto van jou?" had ze gevraagd.

Anouck had Feline verschrikt aangekeken. Ze wilde door niets aan deze periode van voorbereiding worden herinnerd. Alleen het resultaat was belangrijk.

"Die moet ik nog eens laten maken," had ze snel gezegd en ze was meteen over een ander onderwerp begonnen.

'Wat zou je het liefst willen doen op school?' vraagt ze haar nu.

Feline pakt haar hand. 'Iets met letters. Of met poppen. O nee, met klei.'

Ze slaan linksaf en hinkelen hand in hand over een door mensenvoeten gemaakt zandpad. Deze alternatieve route komt uit op een stille geasfalteerde steeg die aan de kant waar Feline en Anouck lopen met een hek is afgesloten voor autoverkeer. Op de steeg komen van weerszijden alle achteruitgangen van de twintig huizen uit. Het is duidelijk dat de bewoners niet vaak aan deze kant komen. De ooit witte buitenmuren zijn grijs van het zand en stof. Direct naast de weg schieten verschillende soorten onkruid naar boven. Een likje verf of een grote schoonmaak zou hier niet misstaan, denkt Anouck.

De steeg maakt haar nerveus. Duizeligheid dringt haar hoofd binnen, ze snuift met korte teugen zuurstof naar binnen. De omgeving ademt een verstikkende angst uit.

Snel richt ze haar blik op Feline om haar gedachten te verzetten. Ze geniet oprecht van het contact met de spontane kleuter en beseft opnieuw dat ze het meisje, tegen alle voornemens in, in haar hart heeft gesloten. De knuffelmomenten met Feline zijn groot in aantal en intens van gevoel. Het meisje heeft veel behoefte aan lichamelijk contact. Tanya heeft er de laatste weken weinig tijd voor, Uwe nog minder. Anouck vindt het oprecht jammer dat Feline nu elke dag naar school gaat. Ze had best wat meer tijd willen doorbrengen met de blonde spring-in-'t-veld. Daniel is een lieverd, maar je kunt zo weinig ondernemen met een baby. Toch ziet Anouck ook de voordelen van de nieuwe situatie. Nu Feline vaak van huis is, heeft ze meer tijd om het laatste deel van het plan uit te werken. Daniel kan ze overal mee naartoe nemen. Hij is nog te jong om iets door te hebben.

Anouck schrikt op uit haar gedachten. Ietwat verscholen achter de bomen, waar de nauwe steeg overloopt naar een bredere weg, staat een Mercedes-bus met een rode golvende streep op de zijkant.

Het bijna-ongeluk van de vorige dag schiet door haar hoofd. Uit het niets gaat haar hart sneller kloppen. Er lijkt een ader uit haar hoofd te willen springen. Ze ergert zich nog steeds rot aan de actie van gisteren. Dat die chauffeur zonder blikken of blozen doorreed. Hij had op zijn minst kunnen stoppen om na te gaan of het goed ging met de kleuter.

Een man met een stevig postuur in een blauwe overall staat bij het rechterachterwiel van de bus. Zelfs vanaf deze afstand merkt Anouck op dat de wagen nodig door de wasstraat moet. Wat staat die vent toch allemaal te doen bij die achterband? Lek misschien. Boontje komt om zijn loontje. Sukkel.

Feline pakt de hand van Anouck om weer te hinkelen. 'Kom, we moeten sneller. Anders komen we te laat.'

'Even wachten, Feline. Ik wil die meneer even spreken,' zegt Anouck kordaat.

'Waarom?'

'Omdat die gisteren bijna Thomas omver heeft gereden. Weet je nog?'

Feline haalt ongeïnteresseerd haar schouders op. 'Maar ik moet naar school.'

Anouck kijkt Feline onderzoekend aan. Zo onschuldig als ze is, vindt ze maar een ding belangrijk: op haar eerste schooldag mag ze absoluut niet te laat komen. 'Je hebt gelijk, lieverd. Laten we die stomme man maar vergeten.'

Op het moment dat Anouck en Feline vrolijk kwebbelend de Mercedes-bus passeren, zet de man in de blauwe overall een stap in hun richting. 'Sorry dat ik u stoor, maar mag ik uw Natel lenen? Ik moet de garage bellen.' De man kijkt Anouck vragend aan, een flauwe grijns om zijn lippen.

Ze probeert de woorden snel te vertalen, maar snapt echt niet wat hij zegt. 'Mijn wat?'

'Hij wil je telefoon gebruiken,' zegt Feline. 'Maar we hebben echt geen tijd, hoor.'

'Het spijt me, maar ik heb mijn mobieltje niet bij me,' antwoordt Anouck, terwijl ze vluchtig haar zakken doorzoekt. 'Kom Feline, we gaan.'

Dan hoort Anouck het portier van de bijrijderskant opengaan. Instinctief voelt ze dat er iets niet klopt. Ze zet een stap achteruit, van het busje vandaan. Maar ze reageert te langzaam. Een bebaarde beer van een vent springt uit de wagen. Terwijl hij met een verbeten gezicht naar haar toe loopt, schuift hij in een handomdraai het zijpaneel van de bus open. Nog geen seconde later pakt de blauwe overall Feline vast en gooit haar in de laadruimte.

Blinde paniek maakt zich meester van Anouck. Haar hersenen draaien overuren. De haartjes op haar armen en benen gaan met een prikkelende sensatie overeind staan. Ze zou moeten wegrennen, maar ze heeft geen idee hoe ze in beweging moet komen. En dan nog, ze kan die kleine meid niet aan haar lot overlaten. Ze moet voor alles Feline beschermen.

Dan weet ze het. Roepen, ze moet om hulp roepen, zo hard ze kan. Iemand in dit gehucht moet dat toch horen?

Ze opent haar droge mond en neemt een hap lucht. Maar voordat ze een gil kan slaken, raakt een hard voorwerp haar achterhoofd. Haar benen zakken als luciferhoutjes onder haar lijf weg. Ze verdwijnt in het donkerste zwart.

Hoofdstuk 9

Hysterisch gegil. Barstende hoofdpijn. De misselijkmakende zure geur van braaksel.

Langzaam maar zeker ontwaakt Anouck in de bittere waarheid.

Feline gilt de longen uit haar lijf. 'Laat me los! Anouck, Anouck, word wakker!'

Stukje bij beetje opent Anouck haar ogen. Vlak boven haar gezicht ontwaart ze de paniekerige ogen van de kleine meid. Feline zit op haar knieën naast Anoucks hoofd en gilt onophoudelijk.

De bebaarde beer zit bij hen in de laadbak van de bus en geeft Feline een harde klap tegen haar wang. 'Ophouden nou!'

Anouck weet niet hoe snel ze omhoog moet komen. Wat denkt die gore aap wel? Hoe durft hij haar kleine meid te slaan? Het duizelt haar. Ze ziet de omgeving dubbel, probeert desondanks omhoog te komen, maar merkt dat ze haast geen beweging in haar linkerarm en -been krijgt. Ze kijkt opzij. Haar arm zit klem in een handboei die aan de andere kant om een lange buis zit. Haar linkerbeen heeft dezelfde behandeling gekregen. Opstaan is er niet bij, laat staan dat ze die klootzak een klap voor zijn bebaarde kanis kan verkopen.

Feline huilt dikke tranen. Ze roept om haar moeder, haar vader, haar broertje, haar schaap. Anouck herinnert zich dat Feline haar favoriete knuffel in haar rugzak heeft gestopt voordat ze naar school gingen. Ze probeert de aandacht van Baard te krijgen.

'Dorst,' kreunt ze. 'Ik heb dorst.'

Baard kijkt haar verdwaasd aan. Alsof hij in een film speelt en niet meer op zijn tekst kan komen.

Feline omhelst haar au pair. 'Je bent wakker. Ik ben zo bang. Wat gebeurt er allemaal, Anouck?'

'Ik weet het niet, lieve Feline. Het komt vast goed. Misschien brengen die mannen ons gewoon naar een leukere school. Dan kun je daar spelen. Heb je je rugzak nog? Volgens mij zit Schaapje daarin. Knuffel daar maar eens flink mee.'

'Die stoute meneer heeft mijn rugzak. Hij is nu de baas heeft hij gezegd.'

'Vraag maar of je je schaapje uit de rugzak mag hebben. Ik denk dat hij dat wel goed zal vinden.'

Feline vraagt met bedeesde stem of Baard haar knuffel wil pakken. De zucht vanuit zijn tenen belooft niet veel goeds. Toch pakt hij van achter zijn rug de lichtblauwe rugzak met witte sterren en haalt Schaapje eruit. 'Waag het niet om...!' blaft hij Feline toe. Hij maakt zijn dreigement niet af, maar de kleine meid knuffelt haar schaap en heeft geen oor voor zijn bevelen.

'Dorst. Veel dorst,' steunt Anouck.

Opnieuw beantwoordt Baard haar smeekbede met een verdwaasde blik. Hij glimlacht cynisch en kijkt dan de andere kant op.

De vering van de bus is vreselijk. Elke hobbel in de weg laat de passagiers in de laadruimte opspringen. Zelfs Anouck, die toch stevig ligt vastgeketend, komt telkens een stukje van de bodem. Elke beweging levert een stekende pijn op bij haar linkerpols en -enkel.

Na een tijdje gaat de bus door een scherpe bocht. Aan het moeizame geronk van de motor is te horen dat ze bergop rijden. Wanhopig probeert Anouck te bedenken hoe ze samen met Feline kan ontsnappen. Dat moet. Ze wil zich onder geen beding de wet laten voorschrijven door deze twee apen. Maar ze beseft dat ze absoluut niet weg kunnen komen uit deze bus. Ze moet hen op de een of andere manier overmeesteren zodra ze uit de bus mogen. Als het zover komt.

Waar ben ik in beland? denkt Anouck. Wat moeten deze twee randdebielen van Feline en mij? Gaan ze ons verkrachten, mishandelen, vermoorden? Naarmate de bus hoger de bergen in rijdt, vormen zich de gruwelijkste scenario's in haar hoofd. De gedachten lopen snel door elkaar. Ze moet rustig worden om het hier en nu te kunnen overzien.

Ze sluit haar ogen en brengt haar gedachten naar een prettige wereld. Het is een techniek die ze heeft geleerd van de psychiater die ze heeft bezocht toen… Nee, fijne gedachten. In haar hoofd maakt ze een prachtig ritje door de bergen. De nietigheid van de mens is nergens duidelijker dan tussen de kilometers hoge rotsen, op de rand van diepe valleien of als een minuscule wandelaar door weidse vlakten. Daarom houdt ze zo van Zwitserland. Hier geeft de natuur haar het gevoel dat de mens slechts een klein, onbelangrijk deel van het geheel is. De natuur overweldigt en is de baas. De mens is er onderdanig, komt tot rust, laat zich meevoeren in het moment en beseft dat de stress van alledag niets toevoegt aan wat dan ook.

Anoucks gedachten gaan naar haar leven in Nederland. Daar bleef ze steken in verwachtingen van zichzelf en van anderen, beoordeeld worden, veroordeeld worden, opgejaagd. In Nederland moest ze het pad bewandelen dat iedereen van haar verwachtte: een succesvolle toneelspeelster, die zich blindstaart op carrière, roem en geld en daarmee het echte leven aan zich voorbij laat gaan. Een beroemdheid in wording die zichzelf berooft van een gezin, van een simpel genot als een boswandeling in de herfst en van de vrijheid om lief te hebben wie je lief wilt hebben. Ze hoopte in Zwitserland te kunnen worden wie ze wil zijn. Met wie ze wil zijn. En nu ligt ze hier in deze bus van bedreiging en bruutheid. Op weg naar bestemming onbekend.

'Waarom doen jullie dit? Ik heb maar heel weinig geld.'

Als Baard haar al hoort, laat hij dat niet merken. Hij zwijgt en observeert Feline, die van de rok van haar prinsessenjurk een bedje heeft gemaakt voor Schaapje. Ze wiegt haar knuffel zacht heen en weer en neuriet 'slaap kindje slaap'. Anouck zakt langzaam weg.

'Opstaan!' Ze schrikt wakker van het luidruchtige commando van Baard. Haar arm en been zijn losgemaakt. Kloppende hoofdpijn doemt op, terwijl Feline probeert haar overeind te trekken. 'Kom, Anouck. We mogen uit de bus.'

Anouck wringt zich op haar billen naar de open schuifdeur. Buiten staan Blauwe Overall en Baard. In het schemerdonker achter hen ontwaart Anouck een werkbank met een blauwe gereedschapswand. Roestig. De penetrante geur van benzine bereikt haar neus. Een garage. Of een grote schuur.

'Wat…?' begint Anouck.

Maar Blauwe Overall heeft duidelijk geen zin in vragen. 'Hou je mond. Uitstappen!'

Baard kruipt ongeduldig de laadruimte in en trekt Feline aan haar arm mee.

'Au, dat doet pijn!' Feline snikt het uit.

'Meekomen,' snauwt Baard, terwijl hij Feline langs Anouck heen uit de bus trekt. Het meisje valt op haar knie op de grond en schreeuwt het uit. Anouck springt de bus uit en buigt zich naar Feline toe om haar te troosten.

'Hou daarmee op. Meekomen!' Blauwe Overall pakt Anouck bij de rechterarm en trekt haar de schemerige, stinkende ruimte in. Baard volgt met de snikkende Feline gedrapeerd over zijn linkerschouder.

Blauwe Overall opent een ijzeren deur. Hij moet er met zijn lijf tegenaan leunen om hem niet meteen weer dicht te laten vallen. Het scherpe zonlicht dat door het deurgat priemt doet pijn aan Anoucks ogen. Ze kan onmogelijk zien wat zich achter de loodzware deur bevindt. Hardhandig wordt ze meegetrokken over een gladde tegelvloer. Blauwe Overall opent een andere deur. Dan zet hij zijn wijsvinger onder Anoucks kin, tilt haar hoofd op en kijkt haar doordringend aan. Zijn pupillen zijn groot en spuwen vuur. 'Geen rare streken uithalen, want dan…' Hij haalt zijn hand onder haar kin weg en brengt zijn wijsvinger naar haar linkerborst. 'Poef, direct in je hart.'

Anouck knikt zwijgend. Kippenvel staat op haar armen en haar benen voelen aan als pap. Vlucht! schreeuwen haar gedachten kordaat. Vlucht, nu het nog kan! Natuurlijk. Ze wil wel, maar haar lijf sputtert op alle fronten tegen.

Ze voelt de hand van Blauwe Overall in haar rug. Hij duwt haar een smal houten trapje af. Ze wankelt, maar weet zich staande te houden. Haar ogen wennen langzaam aan het schemerdonker dat deze ruimte overheerst. Baard tilt een zwaar tegensputterende Feline het trapje af en duwt haar in de armen van Anouck. Een tedere actie. Alsof hij spijt heeft van zijn barse gedrag in het busje.

'Voedsel.' Baard wijst achter Anouck. Ze kijkt om, maar kan haast niets zien. Helemaal achter in de koude ruimte denkt ze een tafeltje te ontwaren. Ze draait zich terug en ziet nog net hoe Baard door de deur verdwijnt. Een sleutel draait om in het slot en een grendel wordt als extra blokkade voor de deur geschoven. En dan intense stilte.

Feline drukt zich hevig trillend tegen haar aan, schaap stevig onder haar wang geklemd. Terwijl Anouck geruststellend met haar hand over de rug van de kleuter wrijft, verkent ze met al haar zintuigen de ruimte waarin ze als zware criminelen zijn opgesloten. Slechts een klein sprietje licht vindt zijn weg door een gat in de plank die voor het enige raam is bevestigd. Het ruikt er muf. Het regelmatig neerslaan van druppels op de grond bevestigt de geur van vochtigheid en schimmel.

Voorzichtig schuifelt Anouck met Feline in haar armen naar het beetje licht dat in de ruimte valt. Ze stoot haar knie tegen het tafeltje dat Baard haar heeft aangewezen. Om Feline niet weer te laten schrikken, verbijt ze de pijn. Ze sluit haar ogen om zo weer bij zinnen te komen, en schuifelt door. Vlak onder het straaltje licht ontwaart ze een ongelijkmatige muur, waarschijnlijk van natuursteen. Tegen de muur staat een smal bed, met twee dekens erop. Ze legt Feline er zachtjes op en spreidt een van de dekens over haar uit. Dan gaat ze bij Felines voeten zitten, slaat de andere deken om zichzelf heen en leunt met haar rug tegen de koude muur. Ze probeert na te denken, een oplossing te vinden. Dan hoort ze Feline zachtjes huilen. Zo goed en kwaad als het kan gaat ze naast het meisje liggen en slaat haar arm om Felines middel. 'Help ons Evi, help ons alsjeblieft.

Hoofdstuk 10

Uwe steekt zijn sleutel in de voordeur, maar voordat hij hem kan omdraaien gaat de deur met een ruk open.

'Anouck? Feline?' De paniek in Tanya's stem ontgaat Uwe niet.

'Wat is er aan de hand?'

'Feline is weg. Spoorloos. Anouck…' Tanya haalt met korte teugen adem, haast hyperventilerend.

'Rustig, Tanya. Feline is toch op de Kindergarten? Je hebt haar er zelf heen gebracht. En Anouck heeft een vrije dag, die kan overal zijn.'

'Nee, nee, je begrijpt het niet. Ik moest onverwacht werken vandaag. Anouck zou Feline naar school brengen en de hele dag voor Daniel zorgen.'

Uwe kijkt Tanya geschokt aan. 'Is Daniel ook weg? Dan heeft Anouck waarschijnlijk…'

Tanya onderbreekt hem snel. 'Nee, dat is ook zo raar. Toen ik thuiskwam lag Daniel in zijn bed. Hij schreeuwde het uit. Zijn luier was doorweekt en hij had enorme honger. Het leek wel alsof hij de hele dag nog niets had gehad.'

Uwe pakt zijn mobiele telefoon uit zijn jaszak. 'Ik ga navraag doen bij de Kindergarten.'

De ergernis druipt van Tanya's gezicht. 'Ja, wat denk je nou? Daar ben ik al geweest. Juf Sabine heeft Feline en Anouck niet gezien.'

'Waarom heeft ze ons dan niet gebeld? Ze wist toch dat Feline vandaag zou beginnen?'

Tanya barst in tranen uit. 'Ze dacht dat ze zich had vergist en dat Feline dan pas volgende week zou komen.'

'Waarom hoor ik dit nu pas, Tanya?' Uwe pakt de arm van zijn vrouw stevig vast en trekt haar naar zich toe.

'Ik heb je gebeld, je bent de hele tijd in gesprek. In het ziekenhuis wisten ze niet waar je was. Ze zeiden dat je er de hele dag niet was geweest.'

Uwe ziet de wanhoop in Tanya's ogen. Op neutrale toon geeft hij uitleg. 'Ik had afspraken buiten de deur. Wat raar van mijn telefoon. Probeer nog eens.'

'Uwe, niet nu. Wat moeten we nou doen? Anouck heeft Feline meegenomen, ik weet het zeker. Ik heb al vanaf oud en nieuw een onderbuikgevoel over haar. Ze laat niet het achterste van haar tong zien, ze houdt bewust afstand.' Tanya kijkt Uwe gespannen aan, wachtend op bevestiging.

Uwe schudt ferm zijn hoofd. 'Tanya, hou op. Anouck is een prima au pair.'

'Jij bent niet objectief.'

'Hoe bedoel je?'

'Je bent verliefd op Anouck.' Ze kijkt haar man uitdagend aan.

Een fractie van een seconde kijkt hij opzij, dan richt hij zijn blik weer op Tanya. 'Hoe kom je daar nu weer bij?'

'Ik heb gezien hoe je naar haar kijkt. Hoe jullie gezellige gesprekken voeren. Hoe je haar op de wang hebt gekust. Ik ben niet gek. Je hebt gevoelens voor haar.' Tanya barst weer in tranen uit.

Uwe voelt zijn wangen warm worden. 'Doe niet zo dramatisch. Heb je Anouck geprobeerd te bellen?'

'Ja, haar telefoon gaat meteen op voicemail.'

'Heb je ingesproken?'

'Ja, Uwe, wel duizend keer. Geen reactie.' Ze zucht diep. 'We moeten de politie bellen.'

'Dat lijkt me wat overdreven.' De rustige toon van Uwe werkt als olie op het vuur. Tanya schreeuwt het uit. 'Onze dochter is van de aardbodem verdwenen! Anouck heeft al bijna een hele dag voorsprong op ons. Wie weet waar ze allemaal toe in staat is. En jij vindt dat ik overdrijf?'

Uwe legt zijn handen op haar schouders. 'Ik weet zeker dat Anouck Feline niet heeft meegenomen. Waarom zou ze dat doen?'

Tanya rukt zich los. 'Weet ik veel. Om samen gezinnetje te spelen? Feline is dol op haar, en zij is dol op Feline.'

'Precies. Anouck zal Feline nooit kwaad doen. Laten we niet meteen in paniek raken, Tanya.'

Een ringtone schalt door de gang. Uwe schrikt van het dwingende geluid. Tanya kijkt naar het mobieltje dat hij in zijn hand heeft en wijst ernaar. 'Neem nou op. Misschien is het Anouck.'

Uwe kijkt naar het scherm van zijn mobieltje. Er staat geen telefoonnummer in de display. Hij schuift met zijn rechterwijsvinger over het scherm en zet de telefoon aan zijn linkeroor. 'Tewold.'

Uwe merkt dat Tanya hem doordringend aankijkt. Hij draait zich van haar af, zegt niets, maar bevestigt de woorden van degene aan de andere kant van de lijn. 'Mm mm.' Met de telefoon tegen zijn oor loopt hij naar zijn werkkamer, helemaal achter in de gang. Hij slaat de deur met een klap dicht.

Als hij weer naar buiten komt, staat Tanya in de keuken. Ze heeft haar mobieltje in de aanslag.

Uwe haast zich naar haar toe. 'Wat doe je?'

'Ik bel de politie. Die moet het weten. Een kind van vijf gaat er niet zomaar vandoor.'

Uwe trekt de telefoon uit haar handen. 'Ze maken Feline dood als je dat doet.'

Tanya's gezicht wordt nog bleker. 'Wat? Wie?'

'De ontvoerders. Die had ik net aan de telefoon. Ze hebben Feline en Anouck meegenomen.' Uwe zucht diep en buigt zijn hoofd naar de tegelvloer.

Tanya slaakt een gil. 'O nee! Hoe is het met Feline? Heb je met haar mogen praten?'

Uwe schudt zijn hoofd.

Tanya staart een moment de leegte in. 'Waarom hebben ze onze dochter meegenomen? Wat willen ze?'

'Geld. En medicijnen.' Uwe loopt langzaam naar Tanya toe en legt een arm om haar schouder.

Ze kijkt hem aan. 'Medicijnen?'

Hij knikt. 'Dipidolor.'

'Wat is dat?'

'Een zeer sterke pijnstiller. Erg verslavend.'

Tanya trekt Uwes arm van haar schouders en loopt van hem vandaan. 'Dus onze dochter is meegenomen door een stel drugsverslaafden met geldtekort?'

'Daar lijkt het op. Gelukkig is Anouck bij haar.'

Tanya draait zich weer om naar Uwe. 'Om hoeveel geld gaat het?'

'350.000 euro.'

Tanya legt haar handen tegen haar slapen en masseert ze met cirkelvormige bewegingen. 'Maar dat geld hebben we toch helemaal niet? En hoe zit het met dat medicijn?'

Uwe haalt zijn schouders op. 'Ze weten dat ik in het ziekenhuis werk. Ze gaan ervan uit dat ik aan een voorraad kan komen.' Hij zucht diep, legt zijn hand achter zijn hoofd en kijkt langs Tanya heen naar de muur achter haar.

Ze pakt zijn hoofd vast en dwingt hem haar aan te kijken. 'En kun je dat?'

'Nee. Of ja, maar niet zonder dat ik word ontslagen.'

Tanya laat Uwe los. Uit haar binnensmondse gemompel maakt hij op dat ze de situatie aan het overdenken is. 'Dus we gaan nu de politie bellen?'

Uwe schudt heftig zijn hoofd. 'Nee, we gaan doen wat ze vragen. Anders zien we Feline en Anouck nooit levend terug.'

'Maar we hebben niet zo veel geld.' Op rustige toon probeert Tanya hem op andere gedachten te brengen.

'Toch wel. Ik heb wat geld opzijgezet voor later. Voor onze droom.'

Tanya kijkt hem niet-begrijpend aan. 'Welke droom?'

'Een cruise rond de wereld.'

'Ik ben snel zeeziek, weet je nog?'

Uwe zucht. 'Oké, mijn droom dan. Maar ik kan in ieder geval het geld en de dipidolor regelen. Dan staan Feline en Anouck binnen twee dagen in levenden lijve weer voor onze neus,' zegt hij zo zelfverzekerd mogelijk.

'Dat weet je zeker?'

'Ja. Nou ja, niets is zeker. Maar ik vind dat we het in ieder geval moeten proberen. Dat geld zegt me niet zo veel. Mijn carrière uiteindelijk ook niet. Het gaat om Feline. Om ons gezin.'

Tanya kijkt hem strak aan. 'En om Anouck.'

Uwe sluit vermoeid zijn ogen. 'Ja, ook om Anouck. Maar niet op de manier waar jij aan denkt.'

Tanya lacht cynisch, maar komt snel ter zake. 'Heb je een afspraak met de ontvoerders gemaakt?'

'Morgenavond lever ik het pakket geld en medicijnen af. Ik word nog gebeld over de exacte locatie.'

Tanya geeft zich gewonnen. 'Oké, we doen het op jouw manier. Maar als Feline over twee dagen niet hier is, bel ik alsnog de politie.'

Uwe knikt. 'Vanzelfsprekend. Afgesproken.'

Hoofdstuk 11

Anouck trilt van top tot teen. De vochtige ruimte waar ze in is gesmeten heeft geen verwarming. Het is er koud en de muffe geur die door de hele ruimte hangt, went niet. Integendeel. Feline ligt onrustig te slapen in het smalle eenpersoonsbed. De deken valt regelmatig van haar af en Anouck blijft haar toedekken.

Ze heeft hoofdpijn. De bult op haar hoofd is zo groot als een tennisbal. Ze verlangt ontzettend naar wat oxazepam. Al kon ze maar één tablet slikken, dat zou al zo'n groot verschil maken. Haar spieren zijn tot het uiterste gespannen. De stress die altijd haar nek verkrampt is groter dan ooit. Ze weet niet waar ze is, waarom ze hier is en wat ze kan doen om hieruit te ontsnappen. De barsheid van Blauwe Overall en Baard verbazen haar. Hun hardvochtige houding lijkt overdreven. Een ranke vrouw van zesentwintig en een meisje van vijf jaar. Met minder geweld waren ze ongetwijfeld ook in dat benauwde busje beland.

Meer dan ooit zou Anouck een vechtsporter willen zijn, net als Tanya. Als ze wat meer krav maga-ervaring had, zou ze die twee een koekje van eigen deeg geven.

Anouck kijkt naar Feline. Zolang ze slaapt is ze voor even ontsnapt aan de gruwelijke werkelijkheid. Zij zou dit niet moeten meemaken. Harde levenslessen zijn voor volwassenen al moeilijk te bevatten, laat staan voor een onschuldige kleuter.

Zonder haar medicijn voelt Anouck zich opgejaagd. Haar hersenen spelen een spel met haar gevoel. De afgelopen maanden heeft ze zich goed kunnen redden zonder medicatie, maar nu, met deze extreme stress, slaat de opgejaagdheid in razend tempo om naar wanhoop. Tegelijkertijd beseft ze dat niets in haar leven harder kan zijn dan Uwe te moeten missen. Dat moet ze al zo veel jaren. Nu was ze in de rol van au pair zo dicht bij haar doel om hem weer voor zich te winnen. Ze heeft hem al eens voor zichzelf gehad. Zo vaak heeft ze gewenst dat ze terug kon naar die tijd. En toen ze bedacht dat ze niet moest blijven wensen maar doen, had ze voorbereidingen getroffen. Stap voor stap, scene voor scene. Maar in geen enkele variant had zich de verhaallijn ontsponnen dat ze slachtoffer zou worden van een ontvoering. Gevangen in een kleine, vochtige ruimte.

Ze zoekt troost. Ze denkt aan Uwe en aan hun eerste ontmoeting in Maastricht, zeven jaar geleden. Zij was meteen diep onder de indruk. Van zijn scherpe, mannelijke kaaklijn en bruine teddybeerogen. Ze was op het feestje van een studievriendin, moe van de repetities voor haar volgende toneelstuk. Hij kwam met een collega van zijn stageplek in het ziekenhuis mee naar hetzelfde feestje. Voor Anouck was er na zijn ietwat aarzelende binnenkomst geen andere feestganger meer in beeld geweest. Hij was de enige voor wie ze oog had. Zijn gebrekkige Nederlands was geen probleem. Lichaamstaal en een gelijkgestemd gevoel voor humor deden wat ze moesten doen. Haar vermoeidheid verdween als sneeuw voor de zon. De energie bruiste door haar lijf. Die nacht vlamde de passie op. Hij vrijde met haar zoals hij oogde: sterk en teder tegelijk. Ze was niet onervaren in de liefde, maar hij bracht haar naar een hoogtepunt dat ze nog nooit had ervaren. Intens, liefdevol, passioneel, spetterend. Ze was meteen verslaafd. Die nacht bracht hij haar drie keer in opperste vervoering. Ze viel in slaap in zijn armen. Na een korte nachtrust douchten ze samen tot een nieuw hoogtepunt. Het was het begin van zes weken puur genot. Etentjes, wandelingen en tientallen geile vrijpartijen. Hij zei bijna voortdurend hoe lekker en lief hij haar vond.

Anouck schrikt op uit haar fijne herinnering door een gil. Het is Feline. De kleine meid heeft ongetwijfeld een nachtmerrie. Hoe kan het ook anders in deze situatie. Anouck legt haar hoofd tegen dat van Feline. 'Sst. Rustig maar, lieve schat. Alles komt goed, vertrouw maar op mij.'

Haar woorden hebben effect. De ademhaling van de kleuter wordt rustiger. Kalm slaapt ze verder.

Anouck denkt zichzelf opnieuw terug naar de mooie periode met Uwe. Ze had in hem de ware gevonden. Er was geen houden aan. Ze kon haar geluk niet op toen ze niet ongesteld werd. De test bevestigde wat ze al wist: zwanger.

Met een hart vol geluk belde ze hem om het goede nieuws te vertellen. Hij nam niet op. 's Avonds ook niet. Whatsappjes bleven hangen bij één vinkje. Ze ging naar het ziekenhuis waar hij stage liep. De stageperiode bleek voorbij te zijn, al anderhalve week. Ze ging naar zijn kamer waar ze zo veel keren in zijn bed was beland. Giechelend vrijend. Zijn twijfelaar was te smal voor hun passievolle capriolen. Tot haar grote schrik trof ze achter de kamerdeur geen knus liefdesnestje, maar een steriele lege ruimte. De spijkers die her en der in de muren waren geslagen, verraadden dat iemand hier had gewoond. De hanglampen hadden hun plek aan het plafond mogen houden. Dat was alles.

De vloer leek onder haar voeten weg te zakken. Drie dagen geleden was Uwe nog bij haar. Hij had niets gezegd over zijn vertrek. Nu was hij weg. Zonder afscheid te nemen, zonder de wetenschap dat hij vader zou worden.

Anouck sprak zijn buurman aan die toevallig net de trap kwam oplopen.

"Uwe?" zei hij. "Die is naar zijn volgende stageplek. Een ziekenhuis in Amerika of zo. Het kan ook Nieuw-Zeeland zijn."

Verstomd draaide ze zich om, liep de trap af en spuugde haar ontzetting uit in de straatgoot. Wanhopig liep ze terug naar huis. Wat nu? Ze besefte dat ze weinig van hem wist. Uwe Tewold, Zwitser. Meer informatie had ze tot nu toe niet nodig gehad. Hij had haar dolgelukkig gemaakt, verder maakte het allemaal niet uit. Ze wist niet eens hoe oud hij was. Ze had ook nooit gevraagd of hij misschien in een ander stadje een ander schatje had. Niets had haar droomwereld mogen verstoren. Nu klapte die wereld alsnog met een enorme knal in gruzelementen uiteen, met een onmeetbare drukgolf als resultaat. Anouck was nauwelijks in staat de scherven op te rapen. Maar ze moest door. Ze was zwanger van haar grote liefde. Ondanks de omstandigheden verheugde ze zich op de komst van de baby. Het minimensje zou haar voor altijd herinneren aan haar liefde voor Uwe.

Gemorrel aan de deur. Anouck kijkt op. Ze verwacht die lafbekken van ontvoerders de trap af te zien wandelen, maar tot haar verbazing wordt het weer stil. Dan hoort ze voetstappen die zich steeds verder van de deur verwijderen. Haar hart klopt in haar keel. Zijn er meer mensen in dit huis? Of wilde een van de ontvoerders binnenkomen en heeft hij zich bedacht? Moet ze gillen om aandacht te trekken? Heeft dat zin? Feline slaapt nog steeds rustig door.

Anouck kruipt voorzichtig tegen haar aan. Ze wil de kleine meid absoluut niet wakker maken. Het is beter dat ze zelf ook gaat liggen. Ze luistert naar de rustige, regelmatige ademhaling van Feline. Het lukt haar niet de slaap te vatten. Herinneringen beheersen haar gedachten.

Na zestien weken zwangerschap begonnen de heftige weeën. Het meisje werd doodgeboren. Anouck mocht het lijkje vol bloed en smeer een minuut tegen zich aan klemmen. Toen haalde een verpleegster haar kindje weg. Evi, dat was haar naam. Evi Tewold.

Ze ging naar huis. Alleen. Net negentien jaar jong. Geen baby, geen tastbare herinnering aan Uwe. Bang als ze was om volledig in te storten, durfde ze geen gevoelens toe te laten. Alles deed ze eraan om haar psychische pijn uit te schakelen. Ze deed auditie voor een rol in een Engelstalig toneelstuk dat door heel Europa zou worden opgevoerd, en werd aangenomen. Ze reisde door Engeland, Finland, Polen, Italië en ja, ook Zwitserland. Daar besloot ze op zoek te gaan naar Tewold, Uwe. Twee jaar na de geboorte van Evi wilde ze hem… tja, ze wist niet wat ze van hem of met hem wilde. Ze had alleen de enorme drang hem in de ogen te kijken. Ze wilde weten of hij haar nog zou herkennen. Ze wilde merken dat hij haar niet vergeten was.

In tegenstelling tot twee jaar eerder was het niet moeilijk geweest het adres van Uwe te achterhalen. Op haar vrije maandag ging ze met pijn in haar buik naar Zeihen, een gehucht in een deel van het land waar de bergen nog heuvels zijn. Ze stond voor de zware eikenhouten voordeur die haar scheidde van de persoon die een intens verleden met haar deelde. Familie Uwe Tewold stond er op het naamplaatje bij de deurpost. Ze aarzelde en besloot toen eerst een wandeling door het dorpje te maken. Tijdens de wandeltocht verzamelde ze moed en een half uurtje later keerde ze terug naar het huis van Uwe. Toen ze het huis in beeld kreeg, kwam er eerst een kinderwagen uit de voordeur. Daarachter een knappe vrouw met blozende wangen die vol trots de wagen in keek.

Messteken in haar buik. Anouck deinsde terug, keerde zich vol afschuw om en rende zo hard ze kon de straat uit. In restaurant Rössli kwam ze tot stilstand. Ze bestelde een kop thee. Nog voordat de ober deze op tafel kon zetten, had Anouck zich huilend teruggetrokken in de toiletten. Te laat, ze was te laat. Hij had een gezin. Zonder haar. Hij had haar droomwereld waargemaakt met iemand anders.

Gedesillusioneerd nam ze per direct ontslag bij het toneelgezelschap en keerde terug naar Nederland. De stress en spanning die ze in ruim twee jaar had opgebouwd, braken haar volledig. Ze stortte in. Snikkend deed ze haar verhaal bij haar huisarts. Die schreef haar oxazepam voor en therapie. De oxazepam liet haar ontspannen, de therapie brak ze na vijf sessies af. Elke bijeenkomst hamerde de psychologe erop dat Anouck Uwe moest vergeten. Dat ze verder moest gaan met haar eigen leven en dat Uwe daarvan geen deel kon uitmaken. Wat een gezwam. Natuurlijk, het zou niet makkelijk worden, maar het kon wel. Ze was ervan overtuigd dat ze nog steeds haar droom met Uwe waar kon maken. En ze zou het bewijzen ook. Die psychologe zou nog raar opkijken. Gek wijf. Haar moment zou komen. Ze moest het slim aanpakken en veel geduld hebben. Als eerste moest ze een baan en een woning vinden in Zwitserland. Ze nam minder toneelrollen aan. De tijd die ze daardoor overhield besteedde ze aan het schrijven van sollicitaties om in Zwitserland aan de slag te kunnen. Ze bood zich aan als office manager bij internationals, schoonmaakster bij vakantieparken en caissière bij supermarkten. Geen resultaat. Het geluk was ruim twee jaar niet met haar. Ze werd met de dag ongelukkiger. De nachtmerries over Evi verergerden. En toen kwam als een duveltje uit een doosje het ultieme idee bij haar op. Ze moest bedenken wat een gezin met een klein kind nodig heeft. Veel luiers, een wieg, een Maxi-Cosi… en een au pair. Die laatste ingeving was haar ticket naar het leven dat ze al zo lang ambieerde. Ze schreef zich in bij een bemiddelingsbureau voor au pairs, met het nadrukkelijke verzoek dat ze alleen in Aargau Zwitserland wilde werken. Noem het geluk, noem het toeval, noem het noodlot, het maakt niet uit. Een jaar later kwam Tanya naar Nederland voor sollicitatiegesprekken. Anouck herkende haar meteen van haar bezoek aan Zeihen en deed haar stinkende best om bij haar rivale in de smaak te vallen. En toen het verlossende telefoontje kwam…

Het krassende gepiep van de grendel haalt Anouck bruut uit haar herinneringen. Blauwe Overall opent de deur en komt langzaam het trapje af. Hij kijkt haar doordringend aan. 'Wij moeten een serieus gesprek voeren.'

Anouck kan haast geen adem halen van angst. Had ik nu maar wat oxazepam bij me. Beschermend gaat ze naast Feline op bed zitten. Haar stem trilt. 'Wat wil je van me?'

Hoofdstuk 12

Na een onrustige nacht staat Tanya om half zes bij het bed van Daniel. Hij huilt hartverscheurend, alsof hij weet van het drama rondom zijn grote zus. Tanya probeert het ventje wippend op haar arm rustig te krijgen. Tevergeefs. Logisch, de spanning is Tanya te veel. Dat voelt die wurm natuurlijk feilloos aan.

Terwijl ze met Daniel naar beneden loopt, valt Tanya's oog op de borstelige voordeurmat. Er ligt een bruin papieren pakketje op. Met een hartslag van boven de honderdtachtig per minuut loopt ze erheen. Het pakket onthult niets. Geen naam, geen afzender. Tanya pakt het op en brengt het naar haar rechteroor. Geen tikkend geluid. De gedachte dat er een bom in zit, laat ze weer varen. Ze neemt het pakketje mee naar de keuken en opent het, terwijl ze wacht tot het flesje voor de nog steeds huilende Daniel opgewarmd is. Ze schudt de envelop leeg op tafel. Er valt een mobiele telefoon uit en een dubbelgevouwen briefje waarop in een slordig handschrift Herr Tewold staat.

Tanya roept Uwe, die de hele nacht in zijn werkkamer heeft doorgebracht.

'Goedemorgen, Daniel,' geeuwt hij. 'Du Heulpeter.'

Gewoontegetrouw kust hij zijn vrouw op de wang. 'Wat is er?'

'Dit lag op de deurmat.' Tanya strekt haar bevende handen met daarin de envelop uit naar Uwe. 'Heb jij iets gehoord of iemand gezien vannacht?'

Hij neemt de envelop over. 'Nee, helemaal niets. Ik ben rond vier uur in slaap gevallen. Jij hebt me net wakker gemaakt.' Uwe legt de envelop op de tafel, pakt een kopje uit de keukenkast en maakt voor zichzelf een Dolce Gusto Lungo. 'Wat zit erin?'

Tanya wijst naar de keukentafel. 'Dat mobieltje en dat briefje met je naam erop. Daar ligt alles.'

Uwe trekt nonchalant zijn schouders op. 'Oké. Wat staat er in de brief?'

'Kijk zelf maar. Ik heb hem niet gelezen, hij is aan jou gericht.'

Met zijn koffie in zijn hand pakt Uwe de brief van tafel en begint te lezen. Zodra hij klaar is, zet hij het kopje op tafel, vouwt de brief in vieren en stopt hem in zijn broekzak.

Tanya brandt van nieuwsgierigheid. 'En?'

'Vanavond om zeven uur moet ik vertrekken. Ik moet die telefoon meenemen en dan vertellen ze me waar ik naartoe moet rijden. Dan moet ik het losgeld en de medicijnen achterlaten. Als alles goed is, laten ze Feline en Anouck vrij.' Uwe loopt weer richting zijn werkkamer.

Maar Tanya is nog niet klaar met haar vragen. 'Vanwaar die telefoon?'

'Kom op lieverd, jij kijkt toch ook politieseries? Deze telefoon is niet traceerbaar. Ze willen natuurlijk niet dat ik op afstand gevolgd kan worden.'

Tanya zucht diep. 'Dat klinkt gevaarlijk. Ze kunnen je alle kanten op dirigeren. Dan weet niemand waar je bent. Straks raak ik ook jou nog kwijt. Is dit wel verstandig?'

Tanya's uitspraken frustreren Uwe hoorbaar. 'Je wilt toch ook Feline levend terug? Ja, dit is gevaarlijk. En natuurlijk zullen ze me op een dwaalspoor willen brengen. Al is het alleen maar omdat ik dan niemand iets over een locatie kan vertellen. Maar kom op Tanya, hebben we een andere keuze?'

Tanya's stem is verstikt door emotie. 'Nee, die hebben we niet.' Routinematig geeft ze Daniel de fles melk waar hij al een paar minuten om schreeuwt. Nu is hij stil, tevreden zuigt hij aan de speen.

Tanya kijkt Uwe aan. 'Heb je verder alles kunnen regelen? Geld en medicijnen, bedoel ik?'

Uwe knikt. 'Het geld is al gelukt. De medicijnen moet ik vandaag in het ziekenhuis achterover zien te drukken.'

'Hoe ga je dat doen?' Tanya's handen trillen zo heftig dat het flesje in Daniels mond heen en weer schudt.

Uwe kijkt naar de grond als hij antwoord. 'Ik kan een voorraad aanvragen die ik dan zogenaamd meeneem naar Canada. Daar zou ik vandaag heen gaan, weet je nog?'

Tanya schudt haar hoofd. 'Als ze erachter komen dat je medicijnen hebt gestolen, word je ontslagen en verdwijn je achter de tralies.'

Uwe zucht zwaar. 'Nogmaals Tanya, hebben we een keuze?'

'Nogmaals Uwe, die hebben we niet. Maar ik ben er niet gerust op dat dit goed gaat komen.'

'Laat mij het allemaal regelen. Dan heb je vanavond je dochter weer terug.' Uwe slaat zijn armen om haar nek en trekt haar tegen zich aan. 'Het komt allemaal goed, heus.'

'En wat moet ik ondertussen doen?'

'Probeer gewoon te werken en tussendoor voor Daniel te zorgen. De afleiding zal je goeddoen.'

De minuten en uren kruipen tergend langzaam voorbij. Tanya kan zich niet concentreren op haar werk. Ze ijsbeert de hele dag van de keuken naar de woonkamer en weer terug. Ze probeert te bedenken waarom Feline en Anouck zijn ontvoerd. Was het een bewuste keuze of waren ze toevallig op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats? De eis van medicijnen kan duiden op een bewuste ontvoering. Uwe werkt in het ziekenhuis en kan daardoor eenvoudiger aan pillen komen. De ontvoerders lijken ook beter op de hoogte van hun financiën dan Tanya zelf. Ze kan bovendien het gevoel dat Anouck er iets mee te maken heeft niet van zich afschudden. Toch lijkt dat ook weer niet geloofwaardig. Wie laat er nou zichzelf ontvoeren?

***

Om zes uur komt Uwe thuis met een grote plastic tas vol medicijnen en een blauwe sporttas gevuld met geld. Tanya is te ongedurig om te koken en zet hem daarom een fantasieloze bak muesli voor. Hij probeert het te eten, maar krijgt geen hap door zijn keel. Hij wisselt geen woord met Tanya, bang voor een nieuwe discussie. Hij wil zijn dochter terug en snapt niet dat haar eigen moeder niet elke kans aangrijpt om dit voor elkaar te krijgen.

Om zeven uur zit hij al tien minuten in zijn auto, met de telefoon van de ontvoerders naast zich op de bijrijdersstoel. De tassen liggen in de kofferbak.

De kerkklokken kondigen het volgende hele uur aan. Op dat moment komt de mobiele telefoon rinkelend tot leven. Onbekend nummer.

'Tewold.'

'Ga maar rijden,' klinkt het aan de andere kant.

'Naar…?'

'Richting Zofingen. Daar meld ik me weer.'

'Oké. Hoe gaat het met Feline?'

Na een oorverdovende klik blijft de vraag hangen in de stilte. De persoon aan de andere kant heeft opgehangen.

***

Tanya kijkt toe hoe Uwe de oprit afrijdt en naar rechts afslaat. Het liefst zou ze hem volgen, maar ze zou het zichzelf nooit vergeven als ze daarmee haar dochter in levensgevaar brengt. Ze heeft geen idee hoelang het duurt voordat Uwe weer terug is. Ze kan hem niet bereiken en er is niets wat ze kan doen.

Ze speelt met Daniel. Hij is gefascineerd door het geluid van de sambaballen die Anouck voor hem heeft gemaakt. Tanya stond er vorige week nog versteld van dat de baby schaterlachend genoot van een wc-rol gevuld met rijst, omwikkeld met goudkleurig papier en veel plakband. Daniel vormde een muziekband met Anouck op de tamboerijn en Feline op haar speelgoedgitaar. Het was zo'n aandoenlijk en toch alledaags tafereel. Wat hadden ze een plezier gehad.

De tranen schieten in Tanya's ogen bij de herinnering. Als ze toen had geweten wat ze nu weet, zou ze Feline en Daniel hebben vastgepakt en nooit meer hebben losgelaten. Waarom heeft ze dat niet gedaan? Waar was haar moederinstinct? Ze slaat haar handen voor haar gezicht. Met hoge uithalen huilt ze haar verdriet en wanhoop weg. Als ze Feline kwijtraakt, is alle muziek uit haar leven verdwenen. Haar dochter is haar verlosser van de onderdrukking in haar huwelijk, de warme wervelwind in een lauwe omgeving.

Op het moment dat Tanya Daniel op bed legt en hem een liedje toezingt, hoort ze de auto van Uwe de oprit oprijden. Dat is snel. Hij is krap twee uur weggeweest. Ze trekt aan de mobiel boven Daniels bed. Er klinkt een vrolijk slaapliedje. Nadat ze het licht op de kamer uit heeft gedaan, sprint ze naar de voordeur. Uwe komt net binnen, zijn gezicht op onweer.

'Wat is er? Ging het niet goed?'

'Nee.'

Tanya valt verslagen neer op de fauteuil die in de gang staat. 'Wat bedoel je? Is Feline…'

Uwe schudt heftig met zijn hoofd. 'Ik weet het niet. Ik heb geprobeerd de aanwijzingen te volgen. Maar ik ben ergens verkeerd gereden, denk ik. Tot aan Zofingen ging het vlot. Daarna snapte ik niets van de aanwijzingen. De verbinding was slecht. Ik reed op wegen zonder namen, onverhard, modderig en met afschuwelijk steile afgronden. Toen ik drie kwartier onderweg was heb ik geen aanwijzing meer gehad. Niks. Toen ben ik maar weer naar huis gereden. Het is mislukt, Tanya. Het spijt me. Ik snap er helemaal niets van.'

De telefoon van de ontvoerders rinkelt.

Uwe neemt razendsnel op. 'Tewold.' Hij luistert aandachtig en begint dan zenuwachtig te praten. 'Ja, natuurlijk heb ik het geprobeerd. Ik heb me waarschijnlijk vergist. Alsjeblieft, doe mijn dochter geen pijn. Ja, natuurlijk willen we het nog een keer proberen. Ik zal beter opletten. Geef ons nog een kans.' De smekende toon in zijn stem bezorgt Tanya kippenvel.

Uwe luistert gespannen en begint dan weer te praten. 'Natuurlijk. Maar wel langzaam praten. Ze is Nederlandse en spreekt niet zo goed Duits als wij.' Uwe strekt zijn arm naar haar uit. 'Tanya, de ontvoerder wil met jou praten.'

De telefoon komt dreigend op haar af. Als een granaat die elk moment kan exploderen. Ze zet zich over haar angst heen. Haar moederinstinct wint het van haar diepste angsten. Feline moet gered worden.

'Met Tanya.' Ze bereidt zich voor op de donkere mannenstem van de schoft die haar dochter heeft meegenomen en naar alle waarschijnlijkheid pijn heeft gedaan. Ze fronst als er een bekende stem door de telefoon klinkt. 'Tanya, ik ben het, Anouck. Blauwe Overall heeft mij de telefoon gegeven om jou aanwijzingen te geven.' De au pair praat zacht. De trilling in haar stem maakt Tanya duidelijk dat ze volledig van de kook is door het hele gebeuren.

'Anouck! Wat ben ik blij je stem te horen. Hoe is het met Feline?'

'Ze slaapt. Het gaat wel.'

Tanya slaakt een zucht van opluchting. Er is nog niks verloren. 'Waar zijn jullie?'

'Ik weet het niet. In een of andere koude kelder. Haal ons hier alsjeblieft uit.'

De paniek in Anoucks stem bezorgt Tanya rillingen. 'Wat moet ik doen?'

'Blauwe Overall vertrouwt Uwe niet meer na de mislukking van vanavond. Hij wil dat jij het geld en de medicijnen op een bepaalde plek bezorgt. Morgen om vier uur vertrekken. Neem deze telefoon mee. Je krijgt dan aanwijzingen.'

'En wat gebeurt er als het mij ook niet lukt?' vraagt Tanya twijfelend.

'Hij verwacht dat jij als moeder er alles aan doet om de fout van Uwe goed te maken. Ik weet niet wat de gevolgen zijn als het je niet lukt. Daar denk ik liever niet over na. Help ons alsjeblieft, Tanya. Feline wil ontzettend graag naar huis.' Er klinkt een snik.

'Ik doe mijn best. Let jij goed op Feline?'

'Ik kan haar niet tegen alles beschermen, Tanya. Ik ben hier niet de baas, zeg maar.'

'Morgenavond ben je vrij.' Tanya weet niet waar haar zelfverzekerde toon zo plotseling vandaan komt.

'Ik hoop het. Vergeet niet, jij bent onze reddende engel.'

'Geef jij een kus…'

Anouck heeft opgehangen. De stilte overvalt Tanya. Ze staart naar de telefoon in haar rechterhand en dan naar Uwe. Die kijkt haar vragend aan, maar haar stem weigert. Alles zou ze er voor geven om Feline door die telefoon te kunnen trekken en haar zo terug te halen naar de veiligheid van haar eigen huis.

Plotseling kan ze hier niet meer blijven staan. Ze stormt langs Uwe naar boven en gaat op de schommelstoel naast Daniels bed zitten. Haar prachtige babyzoon ligt onschuldig te slapen, zijn knuistjes tevreden naast zijn bijna kale koppie.

'Ik ga je grote zus terughalen, jochie. Hoe dan ook. Ik heb er alles voor over,' fluistert Tanya. Al schommelend dommelt ze weg.  

Hoofdstuk 13

De hotelgasten bij wie Marc de eerste twee dagen in Zwitserland zijn ondernemende hengel uitgooit, zijn allesbehalve onder de indruk van zijn ondernemersplan. De reacties "vaag plan", "verkeerde timing" en "ga alsjeblieft weg, ik probeer te genieten van mijn vakantie" zijn alleszeggend.

Terneergeslagen loopt Marc vanuit het hotel via het vochtige pad omhoog naar de houten brug waar een brede waterval onderdoor klettert. Hij kijkt naar het kolkende water over de rotsen en overweegt een moment om over de reling te springen, de dood tegemoet. Natuurlijk, hij heeft nog lang niet alle gasten gesproken, maar de kille manier waarop hij tot nu toe is afgewimpeld, is vernederend. Ze keken hem aan alsof hij compleet gestoord was. Alsof hij een van hun verwende kinderen was die alweer om geld kwam zeuren. Met als enig verschil dat die kinderen hun zin kregen en hij niet.

Als ik nu in de waterval spring, is het over.

Een kwartier lang staart Marc voor zich uit, continu afwegend wat de beste oplossing is. Ondertussen verovert het kletterende geluid van de waterval een plek in zijn hersenen. Een plek die alleen positieve gedachten toelaat. Hij ziet hoe de krachtige waterstroom tegen de ruwe rotsen botst en zijn weg vervolgt. Dat brengt hem op een idee.

'Het leven is vol hindernissen, Marc. Je moet eerst een paar keer je hoofd stoten om het beste pad te ontdekken,' zegt hij in zichzelf.

Met deze conclusie kan hij wel even verder. Fluitend en met zijn handen in zijn broekzakken loopt hij terug naar zijn hotelkamer, geïnspireerd om zijn kans te grijpen. Hij is vastberaden het allesverzengende geluid van de kolkende waterval vast te leggen, om dat voor altijd te koesteren.

Hoofdstuk 14

'Beginnen met rijden,' klinkt het bars aan de andere kant van de lijn.

'Naar…?'

'Rechts. En dan bij de Eichwaldstrasse ook rechts. De Hohibachli helemaal uitrijden en aan het einde weer rechts afslaan naar de Bahnhoffstrasse. Ik meld me snel.'

Tanya zit trillend achter het stuur van Uwes Ford Kuga Hybrid, een veel te grote auto voor haar geringe rijervaring. De blauwe tas met losgeld en plastic tas met medicijnen staan op de bijrijdersstoel. Ze probeert na te gaan hoe ze ook alweer in deze situatie terecht is gekomen. Eergisteren leek alles nog perfect. Natuurlijk, ze heeft haar vermoedens over Uwe en Anouck. Tussen die twee zijn gevoelens waarneembaar die Tanya ongemakkelijk maken en scheuren veroorzaken in haar vertrouwen in Uwe. Tegelijkertijd heeft ze niet het idee dat die gevoelens een bedreiging voor haar huwelijk vormen. Ze kan zich niet voorstellen dat Uwe hun mooie jonge gezin de rug toe zal keren voor een affaire met de au pair. Alsjeblieft zeg, dat is wel erg banaal. Iets voor een boek of een toneelstuk, maar niet voor het echte leven. Maar wie kan ze nu eigenlijk echt vertrouwen?

Een gevoel van machteloosheid overvalt haar. Ze vertrouwt de ontvoerders niet, ze vertrouwt Anouck niet, en eigenlijk vertrouwt ze Uwe ook niet. Waar haalt hij dat geld ineens vandaan? Hoe komt hij aan de medicijnen? Het lijkt wel alsof ze met een totale vreemde onderhandelt over het leven van haar dochter. Van hun dochter.

Het gerinkel van de telefoon brengt Tanya terug uit haar diepe gedachten. 'Nu naar Interlaken rijden via de A3, A1 en E25. Geen grappen. We houden je in de gaten. Ik meld me daar weer.'

Interlaken, dat is zeker anderhalf uur rijden. De paniek slaat Tanya om het hart. Er kan zo veel misgaan in anderhalf uur. Uwe heeft niet eens de helft gereden gisteravond.

Voor de zoveelste keer bekruipt Tanya het gevoel dat er iets niet klopt aan Uwes verhaal. Wat kan er misgaan als je op de snelweg moet blijven rijden tot aan Interlaken? Dat hebben ze zo vaak gedaan. Hoe kan hij dan op allerlei modderige wegen en bij steile afgronden terecht zijn gekomen? Interlaken is een van hun favoriete steden. Vaak combineren ze het shoppen in de stad met iets actiefs. Paragliden, fietsen in de bergen of een stevige wandeling naar de Giessbachfälle. Die waterval heeft een betoverende kracht op Tanya. De enorme energie van de duizenden liters water die kolkend op de rotsen uiteenspatten brengt haar altijd in vervoering. De nietigheid van de mens wordt haar daar altijd zo helder als water. In het jaar voor de geboorte van Feline zijn ze zeker zes lange weekenden in Interlaken te vinden geweest.

Maar de nietigheid die ze altijd bij de waterval voelt, doet op dit moment onder voor de enorme verantwoordelijkheid die op haar drukt. Ze moet haar kinderen veilig houden. Er mag Uwe en haarzelf niets overkomen.

En kijk nu eens, Feline is ontvoerd. En ik ben zelf op weg naar bestemming onbekend, met ontzettend veel geld en gevaarlijke medicijnen op de bijrijdersstoel. Zonder dat de politie ervan weet. Lekker verantwoordelijk, denkt Tanya hoofdschuddend. Ze zucht diep. Het was aanvankelijk makkelijk de schuld bij Anouck te leggen, maar feit is dat ze zelf verantwoordelijk is voor het welzijn van de kinderen. Zij en niemand anders.

Tanya rijdt anderhalf uur lang door. Mijmerend en zichzelf verwijten makend. Angstig. Herinneringen ophalend aan haar begintijd met Uwe. Hij liep al een half jaar stage in het ziekenhuis van Vancouver, in Canada. Haar stage was net begonnen, bij een uitgeverij in dezelfde stad. Toevallig kwamen ze op hetzelfde moment op dezelfde studentenkamer af. De kamer was groot genoeg voor twee en ter plekke besloten ze hem te delen. In het begin waren ze uitsluitend kamergenoten. Echt knap was hij niet in haar ogen. Ze bouwden allebei een eigen vriendenkring op. Toen besloten ze samen een groot feest te organiseren. Daar sloeg de vonk over bij Tanya. Ze zag aan het type vrienden dat Uwe had gemaakt dat ze op een lijn met hem zat. Dat ze veel gemeen hadden in hun visie op het leven. Pluk de dag of, zoals ze dat in Canada zeiden, you only live once. Uwe had na het feest nog dagenlang niets in de gaten. Toen kon ze zich niet meer inhouden. In een dronken bui was ze letterlijk op hem gesprongen en had ze hem vol op zijn mond gekust en haar tong naar binnen gepropt. Niet echt romantisch. Maar ach, wat gaf dat. Ze bereikte wat ze wilde. Ze schoven hun bedden naast elkaar. Ze neukten. Kort, bijna zakelijk. In de weken die volgden moest ze hem elke keer weer veroveren. Dat lukte steeds. Hij was er bepaald niet vies van. Na twee maanden was hij om. Hij overweldigde haar met zijn passie. Tanya voelde zich meer dan ooit een begerenswaardige vrouw. Er was geen weg terug. Het gevoel van pluk de dag sloeg als een blad aan een boom om. Dit was de vader van haar kinderen.

Vanaf dat moment ging zij waar hij ging. Ze sloten samen hun stages af. Hij vertrok naar Zwitserland. Zij ging naar Nederland, maar nam diezelfde dag opnieuw afscheid van haar familie. Haar zus Eva was niet blij met wat zij "een totaal onbezonnen actie" van haar kleine, onwetende zusje noemde. Maar zelfs Eva, die tot dan toe Tanya bij alle grote keuzes volledig om haar vinger had kunnen winden, kon er dit keer niets aan doen. Tanya volgde Uwe pijlsnel naar zijn vaderland. Hij was totaal verrast toen ze ineens voor zijn neus stond. Tot op de dag van vandaag wist ze eigenlijk niet of hij toen blij verrast was. Hoe dan ook, ze woonden al snel samen. Hij vond werk in het ziekenhuis van Aarau. Zij kon als Nederlandse aan de slag bij een internationaal marketingbureau. Wat een mooie tijd was dat. Buiten het werk om hadden ze alle aandacht voor elkaar. Ze maakten mooie reizen en prachtige wandelingen in de Zwitserse natuur. Ze hield van de bergen, van de door water uitgesleten bergkloven en vooral van de bulderende watervallen. Ze was dolgelukkig om hier te mogen wonen en werken en kon zich geen ander leven voorstellen. Ze kneep dan ook een oogje toe als Uwe weer eens een affaire had. Het ziekenhuis was in haar ogen een broedplaats voor buitenechtelijke relaties. Het ging bij Uwe puur om de ontlading van de werkstress. Geen van die sletten kon haar plaats als zijn levenspartner innemen.

Toen ze na anderhalf jaar hokken zwanger raakte van Feline was Uwe compleet in de wolken. Hij werd rustiger. Ze trouwden. Ze zag hoe een volwassen versie van Uwe werd geboren. Alles was perfect. Alleen Eva heeft nooit willen ontdooien en een plekje in haar hart voor Uwe willen vrijmaken. Tanya bedenkt dat ze Eva nodig eens moet bellen. De afstand tussen Zwitserland en Nederland is niet zo groot, maar lijkt in het contact met haar zus vaak onoverbrugbaar. Op Felines verjaardagsfeest moest Eva ook al verstek laten gaan. Logisch, voor een feestje acht uur heen en terug rijden, is wel erg zonde van de tijd.

Voordat Tanya er goed en wel erg in heeft, toornen de besneeuwde toppen van de Jungfrau, Eiger en Mönch boven de groene weiden uit. Interlaken is in zicht. Wat nu?

Tanya besluit maar rechtdoor te blijven rijden. Wat moet ze anders?

De ringtone komt als een opluchting. Gelukkig weer een aanwijzing.

'Parkeer je auto aan het einde van de Sendlistrasse en stap daar uit met het geld en de medicijnen,' klinkt het bozig.

Tanya doet wat haar wordt opgedragen. De zenuwen gieren door haar keel. Venijnige steken van spanning bezorgen haar buikpijn. Dit mag niet fout gaan. Laat het alsjeblieft niet fout gaan.

Op het moment dat ze uitstapt gaat de telefoon weer. Het is Anouck dit keer. 'Ik moet van Blauwe Overall doorgeven dat je het goed doet.'

Ze zit niet te wachten op complimenten van die klootzak. Het leven van mijn dochter staat op het spel. De rest interesseert me niks.

'Hoe is het met Feline?' vraagt ze. Haar hartslag is voelbaar van haar kruin tot aan haar tenen. Ze slikt de kikker in haar keel weg.

'Ze zit rustig naast me. Ik heb haar verteld dat jij ons komt redden.'

Tanya's hart maakt een sprongetje. 'Mag ik haar even spreken?'

'Ja. Hier komt ze.'

'Feline?' Tanya schreeuwt de naam van haar dochter opgelucht uit. Ze is er nog.

Feline begint te huilen. 'Mama, mama. Kom ons halen. Alsjeblieft. Ik vind het hier niet leuk.'

'Ik kom eraan, Schnuckelchen. Nog even volhouden. Mama komt eraan.'

Tanya barst in snikken uit. Dan hoort ze Anouck aan de andere kant van de lijn. 'Tanya, luister even goed naar me. Blijf rustig, alsjeblieft. Vlak bij de ticketverkoop voor de rondvaartboot over de Brienzersee staat een lange, stevige man. Hij heeft een bruine baard en draagt een muts met de Zwitserse vlag erop. Ga naar hem toe en zeg hem dat je op zoek bent naar het eeuwige geluk. Hij neemt je dan mee in een motorbootje en brengt je naar de plek van bestemming.'

'Anouck, mag ik Feline nog…. Anouck? Feline?'

De stilte aan de andere kant van de lijn maakt Tanya horendol. De paniek in de stem van Feline dreunt na in haar hoofd. Haar dochter is doodsbang. Wat bezielt die ontvoerders? Waarom een onschuldig kind zo bang maken? Voor geld en medicijnen? Het klopt niet. Het klopt gewoon niet.

Als een bezetene rent ze naar de kade. Ze ziet hem meteen, de man over wie Anouck vertelde. Het kan niet missen. Een beer van een vent. Ze zal hem niets kunnen maken, ondanks haar vechttechnieken.

Aarzelend loopt ze de Beer tegemoet. Die kijkt langs haar heen. Hij lijkt iets of iemand te zoeken.

'Sorry,' begint ze, 'ik ben op zoek naar geluk, voor eeuwig… het eeuwige geluk, voor altijd.' In haar hoofd vervloekt ze haar gestotter.

De man kijkt nog steeds langs haar heen. Heeft ze zich dan toch vergist? Ze kijkt om zich heen of ze nog een andere beer van een vent ziet met een Zwitserse vlag op zijn hoofd. Nee dus. Dit moet hem zijn. Toch? Of zou Anouck…?

'Kom mee,' bromt de man. 'Dan wijs ik je de weg.'

Tanya heeft moeite om de Beer te volgen. De snelheid van zijn grote voetstappen dwingt haar te rennen. In de uiterste hoek van de kade ontwaart ze een kleine, witte motorboot.

De Beer stapt in en reikt haar de hand. Het elegante gebaar doet vreemd aan. Deze kerel is betrokken bij de ontvoering van een vijfjarig kind. Haar kind. No way dat Tanya de vriendelijk uitgestoken hand van deze klootzak vastpakt. Ze moet zo veel mogelijk meegaan in deze waanzin, maar ze gunt zichzelf deze kleine protestactie. Ze is een sterke vrouw die zichzelf heus wel in dat afzichtelijke bootje weet te krijgen. Zonder iets te zeggen, stapt ze aan boord. De blauwe tas met geld blijft om haar schouder hangen, de plastic tas met medicijnen houdt ze stevig in haar hand. Die klootzak gaat er niet mee vandoor. Of ze moet een telefoontje krijgen dat dit de bedoeling is. Maar dat is vooralsnog niet het geval.

Ze neemt plaats op een houten plank die ook dienstdoet als deksel van een voorraadkastje. Zo heeft ze uitzicht op de Beer, zoals ze hem in gedachten blijft noemen. Die start de motor. Het ronkende geluid verstoort de stilte op het meer. Op dit tijdstip varen er geen rondvaartboten meer. De Brienzersee lijkt uitgestorven. Ze varen onder de autoweg door en passeren de brug die de grens markeert tussen de smalle doorgang van het water en het weidse meer. De melkig blauwe kleur van het water waardoor Tanya meermaals is betoverd, ontbreekt nu. De ingevallen schemering op deze lentedag laat de kleuren van water, lucht, huizen en bergen opgaan in een variatie aan grijstinten. De lampen van de huizen in de dorpen aan de oever doen hun best een romantisch tafereel te vormen. De sfeer gaat aan Tanya voorbij. Ze denkt aan Feline en hoeveel angst haar kleine meid moet doorstaan. Ze denkt aan Daniel, voor wie ze er altijd moet zijn, hoe dit ook afloopt. Ze krijgt het koud als ze zich inbeeldt dat ze alleen Daniel overhoudt. Dat ze dan voor hem door moet leven met een gebroken hart. Zou ze dat überhaupt kunnen? Ter plekke neemt ze het besluit om er voortaan altijd voor haar kinderen te zijn. Dag werk, dag hobby's, dag Anouck. Samen met Uwe redt ze het, ze weet het zeker. Ze moet hem weer leren vertrouwen, omwille van Feline en Daniel. Die hebben hun papa nodig. En zij haar man.

Ze schat dat ze twintig minuten in de ronkende boot zit als ze vanuit haar ooghoek een groot gebouw ziet. Strandhotel staat er met grote geel oplichtende letters op. De ramen van de twee bovenste verdiepingen zijn voorzien van luiken. Vanuit de verte ziet Tanya de masten waarin verschillende vlaggen heen en weer wapperen. Het hotelterras links aan het water is leeg. Tanya heeft er vaak met Uwe gezeten. In het zonnetje genoten ze dan van een biertje of wijntje, maar vooral van elkaar. Ze hadden er heerlijke gesprekken over de toekomst. Samen reizen, de wereld ontdekken, een camping beginnen in Nieuw-Zeeland of een bed & breakfast in Canada, waar hun relatie was begonnen. Allerlei wilde plannen waren over de terrastafel gegaan, maar uiteindelijk was hun leven uitgedraaid op het standaard huisje-boompje-beestje. Tanya had er geen moeite mee. Haar kinderwens was groter dan de uitvoering van welk wild plan dan ook.

Er komt een einde aan haar mijmering als ze merkt dat de Beer doorvaart. Ze had verwacht dat de boot zou stoppen bij het Strandhotel. Het lijkt haar wel een geschikte plek om een tas af te geven die iemand dan weer ongezien kan wegpakken. Maar de Beer maakt nog geen aanstalten om naar de oever te varen. Hij staart stoïcijns voor zich uit. In de tijd dat ze nu in de boot zitten, heeft hij een keer getelefoneerd. Door het geruis van de motor en de wind heeft Tanya niet kunnen verstaan wat hij zei. Ze neemt aan dat hij zijn partners in crime heeft verteld dat de moeder van hun slachtoffertje in de boot is gestapt.

Ze passeren een prachtig wit kasteeltje met een gitzwart dak en boogvormige ramen op een eilandje vol bomen midden in het meer. Het is het Castello di Iseltwald, weet Tanya, gebouwd in de middeleeuwen en nu een rehabilitatiecentrum en een eyecatcher voor de vele toeristen die dit gebied bezoeken. De bouwstijl van het kasteel ademt de middeleeuwen uit, maar Tanya voelt er ook een sprankeling romantiek bij. Onder normale omstandigheden zou ze het roer in handen hebben genomen en met de boot naar het kasteeltje zijn afgebogen. Maar tot haar frustratie heeft ze nu geen enkel touwtje in handen. Vanuit het bootje kan ze weinig beginnen. Ze blijft noodgedwongen zitten waar ze zit, rillend van de kou en spanning.

Na een boottocht van ongeveer drie kwartier ontwaart Tanya een met bomen begroeide rots, die iets verder in het water steekt dan de omliggende rotsen. Halverwege de rots staat een hoog roodstenen gebouw met twee torentjes. Enkele kamers in het gebouw zijn verlicht. Ze varen er een stukje voorbij. Onderaan de rots vallen tienduizenden liters water tegelijk met oorverdovende knallen de Brienzersee in. De Beer kijkt ernaar en beseft blijkbaar dat hij te ver is doorgevaren. Hij keert het bootje om.

'Bijna daar,' deelt hij Tanya kort mee.

'Waar?' wil Tanya weten.

Zoals ze al had verwacht houdt hij zijn kaken weer stijf op elkaar.

Hij meert aan en Tanya leest het bordje dat in de grond geslagen is. Halte Siessbach See. Ook hier is verder niemand te zien.

'En nu?' vraagt Tanya tegen beter weten in.

'Hier uitstappen. Naar boven lopen.'

'Helemaal naar boven? Naar dat gebouw?' Ze wijst op het bord het gebouw met de aanduiding Restaurant Les Cascades aan.

'Nee, je moet naar de bovenste waterval. Eerst met het treintje, dan zelf klimmen.' Zijn cynische glimlach ontgaat Tanya niet.

'Het is schemerig. Ik zie echt heel weinig.'

De Beer haalt onverschillig zijn schouders op en loopt dan naar de knop waarmee de kabelspoortrein de hoogte in wordt gestuwd.

Tanya volgt hem gedwee en neemt plaats in het voorste karretje. De tassen branden op haar schouder. Het is een loden last. Nog even volhouden, denkt ze. Voor Feline.

'Vier minuten in het treintje. Dan helemaal naar boven wandelen. En geen grappen,' klinkt het kort en krachtig.

Tanya knikt bevestigend. Dan gaat de trein rijden, door bossen, over bruggen en langs kletterende watervallen. Een schitterende ervaring voor toeristen, normaal gesproken zou Tanya met open mond alle prikkels van deze indrukwekkende natuur in zich opnemen. Maar nu heeft ze er geen oog voor. Hoe hoger de trein komt, hoe groter de knoop in haar maag wordt. Ze is hier helemaal alleen. Het is al bijna vier uur geleden dat ze thuis vertrok. En nog steeds geen spoor van Feline of Anouck. Nog steeds geen mogelijkheid om het geld en de medicijnen te droppen, om te laten zien dat ze haar dochter terug wil, koste wat het kost. Ze gebruikt de tijd in de trein om de plastic zak met medicijnen in de sporttas te stoppen. Verdorie, wat gaat dat lastig. Kijk nou, een tas vol papiergeld verdeeld in perfecte stapels. Hebberige klootzakken.

Uiteindelijk gooit Tanya de doosjes medicijnen los in de sporttas. Dan passen ze wel. De plastic tas legt ze naast zich op het treinbankje. Een windvlaag neemt hem mee de natuur in.

Na vier minuten komt de trein knerpend tot stilstand. Tanya stapt uit en kijkt om zich heen. Een bordje toont de richting naar de Giessbachfalle. Ze begint te lopen. De voetpaden zijn vochtig, hard en glad. Het geruis van watervallen verwart Tanya's gedachten. Dit is toch geen plek om losgeld te betalen?

Ondanks haar twijfels blijft ze richting de waterval lopen. Wat moet ze anders? Ze is moe, de steile wandeltocht valt haar tegen. Buiten adem komt ze aan bij een brug die achter een brede waterval door loopt. Een spectaculaire plek, waar je je in een hoosbui waant, maar dan zonder erg nat te worden. Ze loopt de brug op, de belangrijke blauwe sporttas stevig in haar rechterhand geklemd. Uit het niets wordt er een koud voorwerp tegen haar rechterslaap gedrukt. Tanya's knieën beginnen te knikken.

Een dwingende, donkere mannenstem geeft haar de opdracht de tas op de grond te zetten. 'Niet omdraaien, blijf die kant op kijken!'

Tanya hoort hoe de tas naar achteren wordt geschopt. Iemand sleurt hem over de brug terug naar het pad en loopt daarna weg. Ze voelt nog steeds dat koude voorwerp tegen haar slaap drukken. De ontvoerders zijn dus in ieder geval met tweeën hier.

'Nu naar de afrastering lopen. Langzaam!'

Tanya loopt naar de draden die op ietwat amateuristische wijze moeten voorkomen dat bezoekers van de brug storten. Ze raapt al haar moed bijeen en vraagt: 'Wanneer krijg ik Feline terug? Je hebt nu het geld en de medicijnen. Waar is mijn dochter?'

'Je dochter is vanavond bij haar vader. En nu op je knieën!'

Tanya gaat op haar knieën zitten, vlak voor de rand van de brug. Onder haar storten tienduizenden liters water over puntige rotsen naar beneden. Spetters water belanden in haar gezicht. Het antwoord van de ontvoerder dringt tot haar door. 'Wat bedoel je met "bij haar vader"? Feline is vanavond ook bij mij toch?'

De man grinnikt huiveringwekkend. Het koude voorwerp wordt van Tanya's slaap gehaald. Intuïtief weet ze dat ze geen tijd te verliezen heeft. De waterval kolkt vervaarlijk onder haar, klaar om haar te verslinden of haar tegen een rotsblok dood te smijten. De nietigheid die ze altijd heeft gevoeld in de buurt van watervallen overvalt haar in levensechte proporties. Ze moet iets doen. Ze moet en zal dit overleven. Voor Feline en Daniel. Voor zichzelf.

Pijlsnel strekt ze haar bovenlichaam uit en zwaait met haar rechterbeen naar achteren. De aanval verrast de man volledig. De kracht ervan brengt hem uit evenwicht. Tanya draait zich om en kijkt hoe de man, gekleed in een smoezelige, blauwe overall, wankelt op de gladde brug. Dat is de Blauwe Overall over wie Anouck het had, bedenkt ze in een flits. Snel handelen nu. Ze schopt hem in zijn kruis.

Blauwe Overall brengt zijn handen beschermend naar zijn edele delen, valt op zijn zij en schreeuwt het uit van de pijn.

Tanya heeft geen medelijden. Ze schopt hem een paar keer flink in zijn rug. Zijn geschreeuw gaat over in zacht gekreun. De frustratie wordt Tanya te veel en ze reageert zich af op zijn hoofd. Als ze haar ergste woede van zich af heeft getrapt, komt ze tot het besef dat ze deze gladjakker niet mag doodschoppen. Dan komt ze er nooit achter waar Feline is en overleeft haar dochter het absoluut niet.

Terwijl Blauwe Overall half bewusteloos op de grond ligt, gaat Tanya op zoek naar het koude voorwerp dat de man op haar slaap heeft gezet. Een pistool waarschijnlijk, een ijzeren staaf misschien. Als ze dat heeft kan ze hem dwingen te vertellen waar Feline en Anouck zijn.

Ze speurt de brug af. Van een afstandje ziet ze hem bungelen. De zware ijzeren koevoet is op miraculeuze wijze aan een van de veiligheidsdraden blijven hangen. Ze snelt ernaartoe en strekt haar arm uit om hem te pakken en in een beweging terug te draaien naar de door pijn bevangen ontvoerder. In haar hoofd bereidt ze de definitieve aanval minutieus voor. Snelheid, daar moet ze het van hebben. Zolang hij aangeslagen op de grond ligt, heeft ze een belangrijke voorsprong.

Tanya duikt half naar de koevoet toe, maar glijdt uit op de natte ondergrond en belandt op haar buik. Vanwege haar snelheid schuift ze over het gladde hout door naar de rand van de brug. Dan merkt ze pas op dat over de hele breedte de onderste draad ontbreekt. Voor ze het goed en wel beseft, schuift ze door het gat dat de verdwenen draad heeft achtergelaten. Shit! Haar lijf remt net genoeg af om niet helemaal van de brug te vallen. Haar buik, bekken en benen liggen nog op het plateau.

Opgelucht haalt Tanya adem. Ze is er nog. De alles verwoestende waterval brult onder haar. Druppels spatten in haar gezicht. Uit alle macht probeert ze de rand van de brug met haar vingers te pakken te krijgen. Van daaruit kan ze haar hele lijf weer op de brug trekken.

De stekende pijn verrast haar volkomen. Messen snijden haar vingers en handpalmen stuk. Ze trekt haar handen terug. Ze zijn bezaaid met stekels, net cactussen. Heel voorzichtig draait Tanya haar hoofd. Een gigantische prikkelstruik kronkelt vanuit het bos naar de onderkant van de brug en verspert haar de weg naar veiligheid. Tijd voor plan B. Ze probeert kracht te zetten vanuit haar buikspieren en zo wiegend met heupen en benen een stukje naar achteren te bewegen. Het lukt wonderwel. Ook haar middenrif leunt nu op het plateau. Nog een klein stukje.

Een harde trap tegen haar achterwerk laat de fysieke winst die ze heeft geboekt in een keer verdampen. Tanya gilt. Instinctief weet ze wat er gaat komen. De genadetrap. Ze voelt hem tegen de onderkant van haar rechterbil. Als in slow motion glijdt haar hele lijf van het plateau. Ze gooit haar armen omhoog in de hoop zich ergens aan vast te kunnen klampen. Er is niets wat haar houvast biedt. Ze zweeft in het luchtledige. Even hoort of ziet ze helemaal niets. Dan opent ze haar ogen. Het denderende water en de rotsblokken komen met een onvoorstelbare snelheid op haar af. Ze knalt in het water. Haar linkerarm breekt op een rotsblok. Ze heeft amper tijd om de pijn te voelen. De waanzinnige kracht van de stroming trekt haar pijlsnel naar beneden. Ze ziet Feline. Haar Schnuckelchen lacht. Ze ziet Daniel. Hij strekt zijn armpjes naar haar uit. Dan Uwe. Hij zwaait, maar kijkt volledig langs haar heen.

Koud.

Pijn.

Zwart.

Hoofdstuk 15

Uwe ijsbeert door de woonkamer. Hij heeft een knoop in zijn maag. Zijn oog valt op de gezinsfoto op het dressoir. Feline en Daniel beschermd in de armen van hem en Tanya. Hij moet bijna overgeven bij het idee dat dit gezin nooit meer compleet zal zijn.

Doorzetten, Uwe. Niet opgeven nu. Nog even en het is allemaal voorbij.

Hij denkt terug aan de tijd dat hij Tanya leerde kennen, in Canada. Mooi land. Mooie tijd. Ze was een leuke Nederlandse Mädel. Knap, heel verzorgd en enorm spontaan. Niet bang om tot het uiterste te gaan. Bungeejumpen, paragliden, overnachten tussen de grizzly's. Hij zocht met haar de spanning op die voor zijn vrienden net een stap te ver ging. Midden in de nacht op een weg gaan liggen en erop vertrouwen dat de auto's vlak langs je heen razen. Of de snelweg oversteken tijdens de spits. Dat soort dingen. In ruil voor haar ware doodsverachting bevredigde hij haar onverzadigbare honger naar seks.

Natuurlijk, hij had een mooie tijd met haar in Canada, maar hij was eerlijk gezegd opgelucht toen hij weer naar Zwitserland kon vertrekken. Hij snakte naar vrijheid, eigen keuzes maken. En dus was hij onaangenaam verrast toen ze ineens voor zijn neus stond. Op allerlei manieren maakte hij haar dat duidelijk, maar ze leek niet te willen zien dat ze hem koud liet. Hoewel, koud was misschien overdreven. Lauw was een betere omschrijving.

En toen raakte ze zwanger. Natuurlijk. Hij was nooit van plan geweest zich te settelen. Het huwelijk van zijn ouders had niet alleen zijn vader, maar ook hem benauwd. Hij had zich al jong voorgenomen zich nooit aan één partner te binden. Het overkwam hem toch. Hij was zowaar trots geweest toen hij bij het altaar naast zijn zwangere vrouw stond. Haar uitpuilende buik vol leven bewees dat hij een echte man was. Hij had ook echt zijn best gedaan om een gezinsman te zijn, maar nog geen jaar na de geboorte van Feline had hij het opgegeven. Wat kocht hij ervoor? Verplicht oppassen, stil zijn in zijn eigen huis, gebroken nachten en een chagrijnige vrouw met een enorm slaaptekort en een overvloed aan gierende hormonen.

Scheiden was geen optie. Te duur en bovendien niet goed voor zijn imago als betrouwbare familieman. Hij zocht zijn heil bij Nicole en Sarah, de lekkerste collega's van het ziekenhuis. Ze waren niet vies van een trio. Of van een een-op-eenbeurt in zijn kantoor. Bij elke zaadlozing viel de spanning en stress van thuis voor even van hem af. Zo hield hij het vol om elke dag weer met een stralende glimlach zijn dochter en vrouw te knuffelen als hij thuiskwam van zijn werk. Hij speelde met Feline en was de vader en echtgenoot "uit het boekje".

Toen Tanya zwanger was van Daniel kondigde ze aan na de bevalling haar eigen marketingbureau te beginnen. Hij was meteen enthousiast. Misschien dat haar huisvrouwuitstraling er dan vanaf zou gaan. De eeuwige combinatie van slobbertrui, joggingbroek en paardenstaart kon hem alleen bekoren als hij de hele dag vergaderingen had gehad en niet aan zijn trekken was gekomen. Als zakenvrouw zou ze in ieder geval weer aandacht aan haar uiterlijk besteden. Naar de kapper, wat kleur op haar wangen, oogleden en lippen. Dan beviel ze hem beter. Dus hij hield haar niet tegen toen ze haar professionele plannen ontvouwde, inclusief de functiebeschrijving voor een au pair. Die moest per se uit Nederland komen. De nanny moest de moederrol tot in detail kunnen overnemen. Dat hield ook in dat ze Nederlands moest praten met de kinderen.

Hij liet de selectie van de au pair aan haar over. Ze was een week in Nederland om sollicitatiegesprekken te voeren met de kandidaten die een speciaal bureau hun had voorgedragen. Toen ze thuiskwam met de foto van de geselecteerde au pair wist hij dat hij deze vrouw eerder had gezien.

'Anouck Broodman,' gaf Tanya aan toen Uwe vroeg naar de naam van deze ideale kandidaat.

Op dat moment stokte de adem in zijn keel. Zijn hartslag sloeg op hol. Anouck Broodman. Uit Nederland. Knappe meid, actrice, lekkere volle borsten, een mooie lach. Afgetraind, neukt fantastisch. Wel wat eenzaam. Hij had niet meer aan haar gedacht nadat hij Nederland had verruild voor Canada. Had hij haar gedag gezegd? Hij kon het zich niet herinneren. Waarschijnlijk niet. Zijn laatste nacht in Nederland had hij met ene Carlijn doorgebracht. Dat wist hij nog wel. Ook zo'n lekkertje, specialist in pijpen.

Hij had Tanya gevraagd of ze zeker wist dat Anouck het moest worden. Die had bevestigend geknikt. 'Als jij twijfels hebt kun je haar nog vragen stellen. Haar telefoonnummer vind je in de dossiermap. Vertrouw me nou maar. Je weet toch dat ik niet over een nacht ijs ga als het om onze kinderen gaat.'

Nu had hij op zijn beurt bevestigend geknikt.

Twee dagen later hing hij aan de telefoon met Anouck.

'Ben jij wie ik denk dat jij bent?' had hij gevraagd.

'Ja. Ben je blij?' reageerde ze plagerig.

De telefoon rinkelt de herinneringen uit Uwes hoofd. Pijlsnel neemt hij op.

'Gelukt. We hebben het geld en de medicijnen. Over een uur zijn ze thuis,' hoort hij een man zeggen. Dan verbreekt hij meteen het contact.

Uwe drukt met een zucht van opluchting zijn telefoon uit.

Gelukt. Project Ontvoering afgesloten.

Het geklingel van de deurbelklok galmt door de gang, gevolgd door hard gebonk op de deur. Uwe weet niet hoe snel hij de voordeur open moet doen. Het is Anouck. Ze draagt Feline in haar armen en omhelst Uwe met alle kracht die ze nog in zich heeft.

'Godzijdank.'

Uwe kijkt ondertussen naar zijn dochter. Ze ligt erbij als een slappe pop. 'Oh nee, is er iets met Feline?'

Anouck schudt haar hoofd. 'Nee, ze is in de auto hierheen in slaap gevallen. We moeten haar maar even wakker maken. Dan weet ze dat ze weer veilig thuis is. Dat zal haar geruststellen.'

Uwe schudt voorzichtig aan de schouder van zijn kleine meid. Hij kust haar op haar wang en kamt met zijn vingers door haar lange haar. 'Wakker worden, Feline. Je bent thuis. Vati is bij je.'

De groene ogen van de kleuter sperren wijd open. Ze kijkt hem aan. Eerst schrikachtig als een hert dat zich bewust is van loerend gevaar, maar zodra hij naar haar lacht verandert alles. Haar lijfje komt tot leven. Ze legt haar armen om zijn nek en knuffelt hem zo hard als ze kan. 'Papa, papa! Ben ik echt thuis?'

'Ja, mijn Schnuckelchen. Je bent weer veilig.'

Feline barst in tranen uit. Alle spanning die ze de afgelopen dagen in haar hoofdje heeft opgebouwd, komt eruit.

Ze kijkt rond. 'Waar is mama?'

Uwe en Anouck vangen elkaars blik.

'Geen idee,' zegt Uwe en hij trekt zijn schouders op. 'Ze is het losgeld gaan brengen. Dat is gelukt, want jullie zijn thuis.'

'Mama heeft ons gered,' zegt Anouck tegen Feline. Ze aait over de blonde haren van het meisje. 'Maar we weten niet waar ze nu is.'

'Is mama bij die gemene meneer? Dat mag niet. Mama moet hier zijn.' Feline huilt dikke tranen.

'We gaan mama zoeken. Beloofd. Maar nu gaan we eerst slapen,' zegt Uwe.

Feline knikt vertwijfeld.

'Mag ik naar Daniel?' vraagt ze zachtjes.

Anouck geeft de kleine meid een kus op haar wang. 'Natuurlijk, meisje. Ga je kleine broer maar gedag zeggen.'

Uwe kijkt Feline na als ze trap op loopt. Hij hoort hoe ze Daniel toespreekt in zijn kamer. Het ventje lacht zijn kirrende babylach, alsof hij zich bewust is van het goede nieuws dat zijn grote zus weer is waar ze hoort te zijn. Veilig thuis bij hem.

Uwe draait zich naar Anouck. 'Wil jij ook meteen naar je bed of heb je trek in thee of een boterham?'

'Ik snak naar een grote mok thee en een boterham met veel boter en veel ham.'

'Komt eraan. Ga maar in de woonkamer zitten. Dan kunnen we daar bijpraten.'

'Goed, maar eerst even Feline douchen, omkleden en op bed leggen. Daarna ga ik mezelf opknappen. Volgens mij stink ik naar angstzweet en kots.'

'Doe rustig aan. Dan probeer ik Tanya te bereiken.'

'Doe geen moeite, Uwe. Ik wilde het niet zeggen waar Feline bij was. Tanya is dood. Ze is in een waterval gestort.' Anouck volgt Feline naar boven. Halverwege de trap draait ze zich naar hem om. 'Het is gelukt, Uwe. Tanya is er niet meer.'

Hoofdstuk 16

Terug in zijn hotelkamer zet Marc zijn mobiele telefoon aan om het geluid op te nemen van de waterval waar hij zijn levensenergie terug heeft gevonden. Hij is van plan om, eenmaal weer thuis in Duitsland, de opname over te zetten op een USB-stick. Dan kan hij waar hij maar wil het gekletter horen van de duizenden liters water beukend op de onverstoorbare rotsen.

Zijn maag verraadt dat het laat in de middag is. Hij besluit beneden aan het meer wat te gaan eten voordat de toeristenbussen en -boten leegstromen en de mooiste plekken bezet zijn. Voor die korte tijd kan hij zijn telefoon wel hier laten om op te laden.

Hij vindt een terras met een prachtig uitzicht op het blauwe meer met daarachter de rotsige Augstmatthorn en de bergkammen, waarvan de toppen, ondanks het lenteseizoen, nog steeds met sneeuw zijn bedekt. Marc geniet van de natuur, van de frisse lucht en de stilte. Hier voelt hij zich thuis. Hier is hij zichzelf. De sfeer in het peperdure hotel met zijn bekrompen chique gasten benauwt hem. Hij heeft nog vijf dagen de tijd om een nieuw bedrijfsplan te verzinnen en minimaal één van die bekakte rijkelui over te halen in hem te investeren. Een plan B heeft hij nog niet.

Marc bestelt een Zürcher geschnetzeltes en een halve liter bier. Al sinds hij in Zwitserland is heeft hij zin in de kalfsragout met pittige roomsaus.

Hij heeft een goede keuze gemaakt. Het eten smaakt hem prima, daar kan de kaviaar met champagne niet tegenop. Ook de omgeving met haar reuzebergen draagt bij aan nieuwe inspiratie.

In de verte stappen tientallen toeristen uit bussen en plezierboten. Ze speuren naar een plek om hun dag af te sluiten met een goede maaltijd. Mooi op tijd, denkt Marc. Hij staat op om plaats te maken voor de toeristenstroom. De schemering valt in.

Om de terugkeer naar zijn tijdelijk verblijf uit te stellen, besluit hij een boottocht over het meer te maken. De plezierboten hebben hun laatste halte van de dag aangedaan, maar het is mogelijk een roeiboot te huren en daarmee op eigen tempo een deel van het meer te verkennen.

'Het is nu kwart over acht. Je kunt nog een klein uur varen. Daarna wordt het echt te donker,' vertelt de eigenaar van de bootverhuur hem. Hij heeft veel weg van kapitein Haddock uit de Kuifje-strips. Eenzelfde zwarte baard en een bozige uitstraling. Alleen de pijp ontbreekt.

Marc huurt een roeiboot, stapt zelfverzekerd in en splijt even later met regelmatige slagen het water uiteen met de spanen. Hij geniet van de stilte om hem heen. Het oorverdovende gekletter van de waterval heeft hem eerder gered. Deze pure stilte geeft hem de rust en inspiratie voor nieuwe ondernemende ideeën.

Marc roeit zo'n vijf minuten flink door en laat dan de spanen onberoerd liggen. Hij nestelt zich tegen de luchtkussens en kijkt om zich heen. Wow, dit is het leven. Hij moet iets doen met boten. Met water.

Dan valt zijn oog op een pakket in het water. Als hij erheen peddelt, schiet zijn hart in zijn keel. Hij wil zijn telefoon pakken om het noodnummer te bellen. Shit, zijn mobiel ligt nog op zijn hotelkamer. Zonder verder na te denken springt Marc het meer in. De stroming maakt zijn opdracht lastig. Erg lastig. Met moeite bereikt hij het pakket. Op het moment dat hij het met een hand wil vastpakken, trekt het water hem hard naar beneden. Marc neemt een flinke hap lucht. Hij gaat onder, zijn ogen houdt hij open en naar boven gericht. Het water trekt aan zijn benen. Zuurstofbel na zuurstofbel zinkt hij dieper het donker in. Wanhopig probeert hij de kracht van het water te verslaan. Met elke slag verdwijnt energie uit zijn lijf, hij verliest de strijd. Niet op deze manier, niet alleen en anoniem. Met zijn laatste restje kracht beweegt hij zijn armen op en neer. Hij gaat een stukje omhoog. Ja, hij merkt het echt. Het water geeft hem de controle over zijn lijf terug. Sla jezelf naar boven, Marc. Het kan nog. Slag na slag gaat hij naar de oppervlakte. Hij blaast het laatste beetje zuurstof naar buiten en focust zijn blik op zijn uitweg, het wateroppervlak. Hij ziet de contouren van de roeiboot. Daar moet hij heen. Het moet.

Hoofdstuk 17

Als Anouck gedoucht en in haar pyjama naar beneden komt, zet Uwe net thee en twee boterhammen met ham klaar in de woonkamer. Haar badjas valt een stukje open zodra ze gaat zitten. Uwe geniet van het uitzicht op haar volle borsten. Hij gaat naast haar zitten op de bank.

'Weet je zeker dat Tanya dood is?' vraagt hij haar op de man af.

'Ja.' Ze kijkt hem uitdagend aan.

'Hoe dan?'

'Ik was erbij toen het gebeurde. Sterker nog, ik heb haar de genadetrap gegeven. Of liever gezegd, twee genadetrappen. Die Blauwe Overall, de sukkel, liet zich verrassen door Tanya's vechttechniek. Ze had hem helemaal in de tang. Hij lag half bewusteloos op de grond toen ze uitgleed en bijna vanzelf van de brug stortte. Op de een of andere manier lukte het haar bijna om weer op de brug te komen. Toen heb ik ingegrepen en haar met twee trappen tegen haar achterwerk in het water geschopt.'

'En daarna heb je haar niet meer gezien?'

'Nee.'

Uwe zucht diep. Hij legt zijn hoofd op Anoucks schouder en streelt met zijn linkerhand haar ontblote borsten. Langzaam laat hij zijn vingers zakken naar haar kruis. 'Goed gedaan, schat. Heel goed.'

Anouck laat zich niet van de wijs brengen en duwt zijn hand van zich af. 'Waarom heb je je niet aan ons plan gehouden, Uwe? We zouden dit toch anders doen?'

'Weet ik, maar dit plan leek me simpeler uit te voeren. Het was alleen niet de bedoeling dat jij ontvoerd zou worden. Tanya moest het slachtoffer zijn. Jij zou maandag vrij zijn, weet je nog? Toen bleek dat jij mee was genomen, heb ik die twee sukkels nieuwe instructies gegeven. Jij bent toen bijgepraat als het goed is.'

Anouck knikt. 'Ja, dat klopt. Blauwe Overall kwam de kelder in en verontschuldigde zich voor de vergissing. Hij heeft me het hele plan uitgelegd.'

Uwe zucht. 'Het werd een ingewikkeld scenario. Eerst heb ik zogenaamd geprobeerd het losgeld en de medicijnen af te geven. Dat moest mislukken, zodat het logisch was dat de ontvoerders mij niet meer vertrouwden en dat Tanya de laatste strohalm voor Feline was. Als Tanya zou beseffen dat alleen zij het leven van Feline kon redden, wist ik zeker dat ze regelrecht in de val zou lopen.'

'In de waterval,' lacht Anouck. Ze kust Uwe hartstochtelijk. Hij tongt haar hongerig, passievol, en ontdoet haar razendsnel van haar badjas. Bereidwillig spreidt Anouck haar benen. Ze komt snel en heftig klaar onder zijn harde stoten.

'Jij bent nu eindelijk van mij,' fluistert ze Uwe toe.

Hij zegt niets. Ik heb driehonderdvijftig duizend euro betaald voor mijn vrijheid. Vanaf nu ben ik van helemaal niemand, flitst het door zijn hoofd.

Hoofdstuk 18

VIJF MAANDEN LATER

Anouck smijt een koffiemok stuk in de aanrechtbak. Ze is er volledig klaar mee.

Uwe is vroeg opgestaan. Hij moet voor de zevende keer in vijf maanden op zakenreis. Terwijl hij zijn koffer pakt, steekt Anouck haar speech af. 'Uwe, ik hou dit niet vol. Ik verlang zo naar je. Kijk nou naar alles wat we hebben gedaan om Tanya uit ons leven te bannen. En nog steeds kunnen we niet samen zijn. Niet echt samen zijn. Waarom doe je zo koel tegen me?'

'Anouck, je weet dat dat nu nog niet kan. Hoe graag ik ook zou willen, het is te verdacht als we nu een officiële relatie hebben. Over zeven maanden is Tanya precies een jaar verdwenen en kan ik een verklaring van 'vermoedelijke dood' aanvragen. Eerder kunnen we niet samenzijn. Dat weet je toch? We hebben het er al zo vaak over gehad.'

'Ik houd dit niet vol. Ik hou van je.' Ze doet een poging Uwe te omhelzen, maar hij weert haar met zachte hand af.

'Niet nu, Anouck.'

'Wat bedoel je met niet nu? Mag ik niet nu van je houden?'

'Ik bedoel dat ik deze discussie niet nu met je aanga.'

'Waarom niet?'

'Omdat ik nu weg moet. Ik neem nog even afscheid van Feline en Daniel. Dan ben ik minstens een week in Canada.'

'Je loopt weer eens weg.'

'Nee, ik ga op zakenreis.'

'Je loopt weg. Je bent een lafaard. Een zelfingenomen Arschloch!'

'Ophouden, Anouck. Hou alsjeblieft je hoofd erbij.'

Uwe loopt met zijn gevulde koffer langs Anouck zonder haar een blik waardig te keuren. Ze volgt hem op de voet. Hij maakt eerst Feline wakker, daarna Daniel en knuffelt ze allebei stevig. Daarna verdwijnt hij door de voordeur, zonder nog een keer om te kijken. Anouck hoort hoe hij de afrit afrijdt en de straat verlaat. Ze staat er alleen voor. Alweer.

Op de automatische piloot spoelt Anouck de ontbijtboel af. Ze zet alles in de vaatwasser. Daarna ruimt ze de scherven op van de mok die ze uit frustratie stuk heeft gesmeten. Hoewel ze zichzelf nog zo beloofd had nooit meer een pil te nemen, heeft ze na de ruzie met Uwe vanochtend de oxazepam uit het badkamerkastje gehaald en er twee geslikt. Ze brengen rust in haar hoofd, maar ze merkt dat de medicatie haar ook afwezig maakt.

Daniel kruipt rond over de keukenvloer, af en toe probeert hij zich tevergeefs op te trekken aan een stoelpoot of een greep van een van de keukenkastjes. Zijn ooit kale babyhoofd heeft de afgelopen maanden een donkere haardos gekregen. Hij heeft de reebruine ogen van zijn vader.

In de verte hoort ze Feline iets vragen. De boodschap komt niet binnen.

'Anouck, ben je wakker?' schreeuwt Feline vanaf de trap.

Versuft loopt Anouck naar de onderste traptrede en kijkt omhoog. 'Wat is er, meisje? Heb je iets nodig?'

'Mijn gymschoenen. Ik heb al drie keer gevraagd of je weet waar mijn gympies zijn.'

'Die heb ik eergisteren gewassen in de wasmachine op de zolder. Ze staan erbovenop. Voel maar even of ze droog zijn.'

In plaats van naar de wasmachine te gaan, loopt Feline de trap af.

'Denk jij dat mama nog thuiskomt?' vraagt ze zachtjes. 'Zou ze ons missen?'

Anouck pakt Daniel op die gillend om aandacht vraagt.

'Waar je mama ook is, ze mist jullie ontzettend. Dat weet ik zeker.'

'Komt ze terug?'

'Ik weet het niet, Feline. Ze is al best lang weg nu.'

De kleine meid kijkt naar beneden. 'Al wel vijf maanden.'

'Je hebt het goed bijgehouden,' complimenteert Anouck haar.

'Papa zei dat vanochtend, vlak voordat hij naar zijn werk ging. Hij zei dat hij vandaag naar Canada vliegt. Komt hij snel weer thuis?'

Nu is het Anouck die naar haar tenen kijkt. 'Daar ga ik wel vanuit.'

'Wanneer dan?'

'Hij wist het niet zeker. Hij blijft in ieder geval een week weg. Maar het kan ook langer duren.'

Feline slaat haar armen om Anoucks middel. Ze klemt zich stevig vast. 'Jij gaat niet weg toch?'

Anouck maakt zich los uit de omhelzing en zakt door haar knieën. Ze kijkt Feline recht in de ogen. 'Nee hoor. Ik vind jullie veel te lief.'

'Vinden mama en papa ons niet lief dan?'

'Oh meisje, natuurlijk vinden ze jullie lief. Dat bedoel ik toch helemaal niet. Ik blijf bij jullie. Mama en papa kunnen dat nu even niet. Ik ben zo blij dat ik met jullie mag spelen en eten.'

'En zingen!' zegt Feline enthousiast.

'Stop nu maar snel je gymschoenen in je tas. Dan doe ik Daniel een jas aan en dan wandelen we naar school. De vakantie is alweer voorbij. Vind je het jammer?'

'Nee hoor,' zegt Feline. 'Ik vind school leuk. Dan mis ik mama niet zo.'

Anouck kijkt het meisje meelevend aan.

'Anouck?'

'Mmm?'

'Ik hou van jou.'

Vlinders fladderen rond in Anoucks buik. De liefdevolle tinteling voelt ze tot in haar slapen. 'En ik van jou, lieve Feline. Samen redden we het wel.'

Hoe kan zo'n lief meisje afstammen van zo'n klootzak als Uwe? denkt Anouck verbitterd. Toen Tanya nog in leven was mochten ze absoluut niet laten merken dat ze elkaar al kenden, laat staan dat ze zich tot elkaar aangetrokken voelden. Anouck had zo verlangd naar het moment dat Tanya voltooid verleden tijd zou zijn en zij haar ware gevoelens mocht uiten. Dat ze de wereld mocht laten zien dat Uwe en zij een stel waren. Dat de passie voor elkaar ervan afspatte en er nooit meer iemand tussen hen in zou komen te staan.

Even leek het erop dat haar droom waarheid zou worden. De eerste twee dagen nadat Feline en zij door de ontvoerders terug waren gebracht naar huis, was Uwe echt bezorgd, lief, attent en passioneel geweest. Maar vanaf dag drie werd hij afstandelijker. Hij was diep in gedachten.

"Ik moet Tanya als vermist opgeven, anders is dat verdacht," had hij gezegd.

Anouck wist niet zeker of Uwe het zei om zichzelf te overtuigen of om met haar te overleggen. Ze had besloten dat het laatste van toepassing was.

"En wat ga je zeggen dan? Dat ze losgeld ging wegbrengen en niet terug is gekomen?"

Uwe had bevestigend geknikt. "Ja, precies."

Anouck verbaasde zich over zo veel naïviteit. "En dan denk jij dat de politie ons verder met rust laat? Dat wordt een diepgravend onderzoek. Straks sporen ze de ontvoerders op en dan heb je de poppen aan het dansen. Die gaan echt niet voor jou liegen."

"Dat zouden ze wel mogen doen voor 350.000 euro," zei Uwe zelfverzekerd.

"Wat denk je nou, Uwe?" beet ze hem toe. "Dat geld is allang op aan drugs, drank en vrouwen. Ik weet niet waar je ze vandaan hebt gehaald, maar het waren echt gladjakkers die twee. Die gaan jou niet in bescherming nemen."

Uwe zuchtte diep. "We moeten een goede verklaring hebben voor de afwezigheid van Tanya. De familie, haar opdrachtgevers, de dorpelingen, op een gegeven moment gaan ze haar missen. Dat moeten we voor zijn."

"Wil je nou zeggen dat je dit allemaal vooraf hebt gepland, maar dat je dit nog niet had bedacht?" Anouck was geschrokken van zijn amateurisme. Hij denkt werkelijk niet verder dan zijn pik lang is.

"Inderdaad. Ik heb daar niet bij stilgestaan."

"Dat is dan knap stom."

"Alsof jij de losse eindjes aan elkaar kunt knopen," zei Uwe op denigrerende toon.

Daar was Anouck absoluut niet van gediend. Hij moest niet denken dat hij slimmer was dan zij. "Ja, dat kan ik inderdaad. We hadden een ander plan klaarliggen, weet je nog?"

"Natuurlijk weet ik dat nog."

"Daar zaten ook losse eindjes aan."

"Ja?"

"Ja. En daar heb ik allemaal een knoop in gelegd," zei ze gedecideerd.

"Kun je een voorbeeld noemen?" reageerde Uwe, onderuitgezakt in zijn stoel.

"Ja. Als Tanya weg is, zullen mensen haar gaan missen. Maar niet als ze voor haar zogenaamde verdwijning bij familie en vrienden heeft aangegeven dat ze zichzelf is kwijtgeraakt na de geboorte van Daniel en dat ze zich voor langere tijd wil terugtrekken in een klooster om met zichzelf in het reine te komen. Dat ze de zorg voor haar lieve kinderen aan Uwe en de professionele au pair toevertrouwt."

Uwe floot bewonderend. "Dat klinkt aannemelijk. Ze leek de laatste tijd inderdaad niet helemaal zichzelf. Maar nu dan? Ze kan geen brieven meer schrijven of telefoontjes plegen."

"Nee, dat klopt," bracht Anouck zuchtend uit. "Daarom heb ik haar haar wachtwoord ontfutseld, ingebroken in haar computer en uit haar naam e-mails verstuurd. De boodschap was dat mensen niet vreemd moesten opkijken als ze er een tijdje niet zou zijn. Hou je gewoon aan dat verhaal. Tanya heeft zich voor onbekende tijd teruggetrokken in een klooster. Natuurlijk doet het je als haar liefhebbende echtgenoot verdriet, maar je gunt Tanya haar rust. Zolang jij dat haar gunt, zullen anderen dat ook doen." Anouck slikte voordat ze zei: "Er is helaas wel één los eindje waar ik geen knoop in kan leggen."

"En dat is?" Uwe zat niet langer onderuitgezakt op zijn stoel, maar kwam overeind, ging voor haar staan en liet zijn blik rusten in haar ogen.

"Als Tanya's lijk uit de Brienzersee komt borrelen, hebben we toch wat uit te leggen. Maar ik heb bedacht dat we het dan misschien nog op zelfmoord kunnen schuiven. Ze was immers op zoek naar zichzelf, naar rust." Ze kon een glimlach niet onderdrukken.

Uwe keek Anouck strak aan. "Jij bent hier gevaarlijk goed in."

Die nacht waren ze voor de laatste keer intiem geweest.

Anouck voelt een vlaag van misselijkheid opkomen. Ze kijkt om zich heen en ziet haar kleine vent, die al kruipend een van de keukenkastjes heeft bereikt en op het punt staat deze open te trekken. Snel grijpt ze in. 'Kom Daniel, grote man, we brengen je zus naar school. De zomervakantie is weer voorbij.'

Daniel kijkt Anouck stralend aan. Feline naar school brengen betekent een leuk uitstapje voor hen. De speeltuin, de supermarkt, het park.

'Wat ben je toch een schatje,' verzucht Anouck. 'Laten we hopen dat je vooral het karakter van je moeder hebt meegekregen.'

Anouck vraagt zich bijna hardop af of ze misschien de verkeerde Tewold in de waterval heeft geschopt.

Ze pakt de jassen van de kapstok. 'Kom jongens, we gaan er een gezellige week van maken. Dat kunnen wij prima zonder papa.'

Ze zet Daniel in de buggy en stapt vlak achter Feline de deur uit.

'Ben je boos op papa?' vraagt Feline na een minuutje wandelen.

'Ja.'

'Waarom?'

'Dat kan ik je niet uitleggen. Maak je er maar niet druk om. Dat zijn grote-mensendingen.'

'Mama is ook een groot mens.'

'Jazeker.'

Feline zet een vrolijke huppelpas in. 'Ik heb vannacht van mama gedroomd, het was net of ze er echt was.'

'O?'

'Ik kon haar aanraken. Ze knuffelde me. Ze rook naar mama.'

'Hoe bedoel je?'

'Mama ruikt altijd naar…ja, naar mama.'

'Nou, dat zal een fijne droom zijn geweest.'

'Ja. Maar ik mis haar nu nog meer.'

'Kom, lieverd. We moeten een beetje harder doorlopen. Anders kom je te laat.'

'Dat zou mama niet willen.'

Anouck kijkt Feline met tranen in de ogen aan. Ze is boos op Uwe en weet ineens niet meer waarom ze zo ver is gegaan om hem voor zich te winnen. Er komt een gevoel in haar los dat ze de afgelopen vijf maanden geen seconde heeft gevoeld: spijt. Heel veel spijt. Wat heeft ze Feline aangedaan? Ze heeft dit onschuldige kind voor altijd haar moeder afgepakt. En hoe hard ze het ook probeert, Anouck kan Tanya nooit vervangen. Een moeder is nu eenmaal onvervangbaar. Ze heeft dat aan den lijve ondervonden. Hoe heeft ze ooit dat gevoel van emotionele amputatie bewust kunnen doorgeven aan dit meisje van vijf? Hoe heeft ze dat allesoverheersende verdriet dat ze zelf heeft ervaren kunnen afdoen als onbelangrijke nevenschade toen dat haar het beste uitkwam? En waarvoor? Om een leven te beginnen met een getrouwde man met kinderen. Ze schaamt zich voor haar eigen egoïsme. Ik wilde tegen elke prijs terug wat ik dacht dat van mij was. Maar is een mens ooit iemands bezit? Ik heb voor hem het ergst denkbare scenario uitgevoerd en hij is nog steeds de mijne niet.

Aan het aanzwellende geluid van gillende kinderstemmen merkt Anouck dat ze dicht bij het schoolplein zijn. Feline kust haar vlak voor de ingang op de wang en rent naar haar beste vriendin toe, die al op het plein aan het spelen is met klasgenootjes.

Anouck kijkt naar Feline. Ze bewondert haar om haar emotionele flexibiliteit. Tot een minuut geleden had ze het deze ochtend bijna voortdurend over haar moeder. Over haar droom en het gemis. Nu is ze weer de speelse kleuter die samen met haar vriendjes en vriendinnetjes in haar eigen fantasiewereld leeft. Onschuldig en puur.

Ik leef ook in een fantasiewereld, bedenkt Anouck. Maar de onschuld is ver te zoeken.

Hoofdstuk 19

De dwingende melodie van de telefoon wekt Anouck wreed uit haar slaap. Ze heeft even nodig om te beseffen waar ze is. Haar mond is droog; eerst een slok water uit het glas op haar nachtkastje. Dan de telefoon.

'Anouck hier,' geeuwt ze.

'Anouck, ik ben het. Uwe.'

Iets in zijn stem maakt haar meteen alert. Toch wint haar irritatie het van haar nieuwsgierigheid.

'Weet jij wel hoe laat het hier is?' snauwt ze.

'Ik weet heel goed hoe laat het bij jullie is. Dit kan echt niet wachten.'

Anoucks hartslag stijgt razendsnel. Ze neemt nog een slokje water. 'Wat is er zo dringend, Uwe?'

'Ik heb een uur geleden een e-mail gekregen.'

Ze zucht. 'Nou en?'

'Het is een e-mail met een filmpje als bijlage.'

'Veel kijkplezier dan.' Ze kan het niet laten om haar irritatie over zijn gedrag nogmaals over te brengen.

'Je begrijpt het niet, Anouck.' Ze hoort paniek in zijn stem. 'Het is een korrelig filmpje. Desondanks is duidelijk te zien hoe jij Tanya met twee flinke trappen de waterval in schopt.'

Anouck probeert de woorden van Uwe in te laten dalen. Haar hersenen willen de informatie niet opnemen, zo lijkt het. Dit kan niet. Dit mag niet. Dit is onmogelijk.

'Wat bedoel je nou?' vraagt ze om uitstel van executie van haar gedachten af te dwingen.

'Ik bedoel dat dit een dik vet probleem is.'

Anouck probeert uit alle macht haar gedachten te ordenen. 'Staat er verder nog iets in de e-mail?'

'Er staat dat ik de bijlage goed moet bestuderen. Verder niets.'

'Kun je zien van wie de e-mail komt?'

'Een hotmailaccount. Betrapt@hotmail.com.'

De paniek laat ook Anoucks stem trillen. 'En nu, Uwe? Wat wil die vent?'

'Wie zegt dat het een vent is?'

'Weet ik veel, wat maakt het uit? Wat wil betrapt@hotmail.com?'

'Geen idee. Nog niets.'

'Dat komt wel.' Anouck veegt met de mouw van haar pyjama het zweet van haar voorhoofd. Ze voelt de slagader in haar hals kloppen.

'Ja, dat denk ik ook.'

'Hoe kan dit nou? Het was schemerig. En ik heb niemand anders gezien daar.'

'Er staat daar toch een hotel met uitzicht op de waterval? Ik heb het idee dat het filmpje vanuit een hotelkamer is opgenomen.'

Anouck zweet nu uit al haar poriën. 'Jezus. Kom je terug? We moeten dit zo snel mogelijk oplossen.'

'Ik heb hier nog zeker voor zes dagen werk. Dan kom ik terug.'

Anouck kan haar oren niet geloven. 'Dan pas? Je bent al vijf dagen weg. En tot die tijd kunnen we niets doen? Uwe, dit heeft prioriteit.'

'Voor jou misschien. Niet voor mij.'

Anouck laat Uwes woorden tien seconden op zich inwerken. 'Wat bedoel je met "niet voor mij"?'

'Ik sta niet op het filmpje, toch? Jij bent betrapt, ik niet.'

Anoucks spieren verstijven. Haar hart slaat een slag over en dan nog een. Ze probeert op te slaan wat Uwe net heeft gezegd. 'Jij laat mij nu in de steek?'

'Ik ben over zes dagen thuis, dan hebben we het er verder over.' Uwe verbreekt het contact.

Verbijsterd staart Anouck naar de telefoon in haar hand. De seconden tikken weg op het scherm. Ik sta er verdomme echt alleen voor nu.

Ze probeert na te denken, een plan te verzinnen. Er moet een manier zijn om hier onderuit te komen. Maar er komt niets in haar op, ze beseft dat ze machteloos staat. Felle steken in haar buik dwingen haar ineen te krimpen. Ze legt zichzelf in de foetushouding op bed en trilt, huilt, vloekt.

Ze heeft een onschuldige vrouw de dood in geschopt en ze komt er niet mee weg. Dit is niet het script dat ze voor ogen had. Dit is een diepere laag in het toneelstuk die als een duveltje uit een doosje naar de oppervlakte komt. Maar het stuk is niet afgelopen, nog lang niet. Ze verdient geen staande ovatie voor haar hoofdrol. Sterker nog, het lijkt erop dat haar rol het einde van het stuk niet haalt. Dat iemand anders de heldenrol overneemt en haar van het podium laat struikelen. Betrapt@hotmail.com heeft de touwtjes in handen en bepaalt vanaf nu de verhaallijn.

Met dat onwezenlijke besef wankelt Anouck naar de badkamer, neemt drie pillen oxazepam in en valt in een onrustige slaap. Ze droomt dat ze in een waterval stort en dat Tanya haar onderaan lachend opvangt. Tanya draagt haar naar het midden van een meer, waar Uwe met uitgestrekte armen wacht. Het meer is heel diep en toch staat Uwe daar moeiteloos in. Hij neemt Anouck in zijn armen, geeft haar een tedere kus en dompelt haar onder in het water. Ze snakt naar adem en spartelt hevig, maar ze komt met geen mogelijkheid boven.

Uiteindelijk moet ze het opgeven.

'Ik kom eraan, Evi,' fluistert ze.

Dan schrikt ze wakker. Ze is drijfnat. Verschrikt slaat ze een hand voor haar mond. Zei ik Evi's naam hardop? Niemand mag van haar bestaan weten.

'Ben je wakker? Ik heb water over je heen gegooid.' Feline kijkt Anouck met een verwijtende blik aan. 'Je zou ons vandaag meenemen naar de stoomtreinen, toch?' Ze lijkt niets mee te hebben gekregen van de naam die uit Anoucks mond ontsnapte.

Anouck veegt het water van haar gezicht. Ze moet er nog wat van maken met de kinderen zolang het kan.

'Sorry Feline, ik ben vergeten mijn wekker te zetten. Fijn dat je me wakker hebt gemaakt. Over een uurtje kunnen we vertrekken.'

Met luid kabaal zet Uwe zijn koffer in de gang. 'Ich bin da!'

Feline springt op van haar stoel en rent naar haar papa. Daniel kruipt zo snel hij kan naar de gang.

Anouck blijft zitten in de keuken. Ze is gespannen. Boos. Ongerust. Ze wil vluchten. Weg. De onweerstaanbare aantrekkingskracht die Uwe jarenlang op haar had, is met de kracht van een orkaan geblust. Bij het horen van zijn stem krijgt ze braakneigingen.

Op het moment dat Uwe haar met Daniel in zijn armen en Feline hangend aan zijn broekspijp wil begroeten, vlucht ze langs hem heen naar de wc. Al haar afschuw, gebroken hartenpijn, schuldgevoel en radeloosheid spuugt ze in golven haar lijf uit. De galsmaak in haar mond doet haar minzaam glimlachen. Haar verdiende loon.

Terug in de keuken kijkt ze Uwe niet aan. Ze vult de waterkoker en zet hem aan.

'Jij ook thee?' vraagt ze richting het aanrecht.

'Graag. Ben je ziek?'

'Misselijk.'

'Vervelend. Ik pak even mijn koffer uit. Daarna praten we verder.'

Zijn afstandelijke toon maakt haar opnieuw misselijk. Ze rent weer naar de wc om nog een golf van irritatie in de pot te laten verdwijnen.

'Gaat het weer een beetje?' vraagt Uwe quasi bezorgd als hij weer in de keuken staat. Hij schuift aan de tafel en nipt van zijn thee.

'Ja.'

'Sorry dat ik niet eerder terug kon komen.'

'Zal wel.'

'Wat is er?'

Anouck staat op ontploffen. Met een smoesje brengt ze Feline en Daniel naar de speelmat in de woonkamer. Daarna stapt ze de keuken weer in en sluit de deur achter zich. Ze kan haar woede niet langer inhouden.

'Wat is er? Meen je dat nou echt?' schreeuwt ze.

'Wat bedoel je?' De onschuldige blik van Uwe is olie op het toch al vlammende vuur in Anoucks lijf.

'Je belt me in paniek op over een film die ons leven samen totaal de vernieling in kan helpen en dan meld je doodleuk dat je zes dagen lang andere prioriteiten hebt, dat het jou eigenlijk niet aangaat en dat we het er nog wel over gaan hebben. Weet je wat, Uwe, ik walg van je! Je bent letterlijk om te kotsen. En dat is dus wat ik doe. Kotsen. Je bent een klootzak, een lafaard. Ik heb gedaan wat ik heb gedaan omdat ik grenzeloos veel van je hield. En jij van mij. Toch?'

Voor het eerst sinds zijn thuiskomst kijkt ze hem recht aan.

'Toch?' vraagt ze met klem.

Uwe zegt niets. Hij kijkt strak terug, gevoelloos bijna. Hij vertrekt verder geen spier.

Anouck kan het niet geloven. Ze slikt haar teleurstelling weg. 'Nou, dat is dan duidelijk. Ik heb me schromelijk in jou vergist. Jij houdt alleen van jezelf. Me, myself and I. Zeg eens Uwe, hoe moet dit nu verder?'

'Ik heb een tweede mail gehad van betrapt@hotmail.com. Hij wil geld zien.' Uwe switcht moeiteloos van onderwerp.

'En dat vertel je me nu pas?'

'We hebben tijd gekregen,' gaat hij onverstoorbaar verder. 'Ik heb aangegeven dat ik in het buitenland was en even niets kon doen.'

'Laat me dat filmpje eerst eens zien.'

Uwe haalt zijn mobieltje uit zijn broekzak, opent zijn e-mail en geeft de telefoon aan Anouck.

Ze bekijkt de beelden. Het filmpje is inderdaad korrelig, maar ze is redelijk herkenbaar. Het geluid spreekt boekdelen. Tanya's gegil komt zelfs boven het geruis van de waterval uit. Geschrokken zet Anouck de telefoon zachter, zodat de kinderen het gegil van hun moeder niet kunnen horen. Het is een wonder dat op dat moment niemand het hotel uit is komen rennen om te zien wat er gebeurde.

Anouck kan niet geloven hoe overtuigend haar rol als slechterik eruitziet. Nooit eerder heeft ze zichzelf zo gezien, zo gefocust op het ultieme doel. Op dat moment deed ze wat ze moest doen. Ze volgde het script vol overgave. Ze trapte en trapte, net zolang tot Tanya in de waterval stortte. Ze dacht niet na over mogelijke consequenties. Of eigenlijk wel. Stiekem. Maar die gedachten had ze ver weg weten te stoppen. Het ideaalbeeld van een toekomst met Uwe, Feline en Daniel had alle spookbeelden vertroebeld.

Nu komen de spoken uit alle hoeken op haar af. Haar droomrelatie met Uwe is een farce, ze is schuldig aan moord, ze heeft twee geweldige kinderen hun moeder afgenomen, ze wordt gechanteerd door een onbekende die alles op beeld heeft vastgelegd. Ze is de controle volledig kwijt. Er is niemand om haar te steunen of te beschermen. Alle spieren in haar lichaam staan gespannen van woede om alles wat ze heeft gedaan en om het ongewisse dat haar te wachten staat. Nogmaals sprint ze naar de wc waar ze haar walging met grote schokken vanuit haar middenrif uit haar lijf wil laten golven. Maar haar maag is leeg, ze spuugt alleen nog maar gal. Boven de pot barst ze in huilen uit.

'Zwakkeling,' fluistert ze zichzelf toe. 'Je nanny had gelijk, je verdient de hoofdrol niet. Je bent een slap aftreksel van je ouders, zonder doorzettingsvermogen.'

Roerloos blijft ze zitten, haar hoofd op de wc-bril.

Na een poosje tilt Uwe haar op en draagt hij haar naar bed.

'Klootzak,' zegt ze.

'Troela,' hoort ze hem in de verte zeggen. 'Ik los alles op. Heel snel.'

Hoofdstuk 20

Marc kijkt zijn ogen uit. Hij heeft in zijn hele leven, dat toch al vierenveertig jaar bestrijkt, nog nooit zo'n mooi huis gezien. De gang, de keuken, de woonkamer, elk vertrek straalt klasse uit. Hij voelt zich een voyeur. Hij komt in opstand tegen zijn eigen gevoel en spreekt zichzelf toe dat hij wel spanning, maar geen seksuele opwinding voelt. Dat hij dus geen voyeur is, maar hoogstens een nieuwsgierige gluurder. Dat neemt niet weg dat hij hier eigenlijk niet hoort te zijn. Maar nood breekt wet. Hij gaat alle vertrekken langs en neemt alles goed in zich op. Alles lijkt in orde. Hij kan gaan. Het is hoog tijd om een eindje te gaan rijden.

Hoofdstuk 21

'Anouck! Word nou wakker! Ik moet naar school.'

Met een schok ontwaakt Anouck uit een diepe slaap. Even weet ze niet waar ze is. Dan komt het allemaal weer naar boven. Uwe, Feline, Daniel, Tanya, betrapt@hotmail.com. Ze heeft geen zin om op te staan. Waarom zou ze?

'Kan je papa je niet wegbrengen?' kreunt ze.

'Nee, die is al naar zijn werk. Hij zei dat je je gisteren niet lekker voelde en daarom wat langer in bed bleef. Ik heb al ontbijt gehad. Maar nu moet je echt wakker worden, hoor.'

Anouck kijkt Feline door de spleetjes van haar oogleden aan. 'Bel maar aan bij de buurvrouw en vraag of zij je vandaag voor een keertje naar school kan brengen en ook weer kan ophalen. Ik voel me nog steeds niet lekker.'

Met gebogen hoofd loopt Feline de slaapkamer uit. Even later hoort Anouck de knal van de voordeur.

Moeizaam staat ze op en sjokt naar de badkamer. Ze draait de kraan open en bekijkt zichzelf in de spiegel. Ze zoekt haar eigen ogen op om daar recht in te kijken.

'Ben je trots op jezelf?' spreekt ze haar spiegelbeeld verwijtend toe.

Ze spettert koud water in haar gezicht en wrijft de slaap uit haar ogen. Daarna vult ze een glas met water en neemt twee tabletten oxazepam. Ze slikt er de laatste tijd veel, maar ze kan niet anders. De pillen vlakken de ergste emoties af.

Na een kwartiertje voelt ze zich rustiger. Ze doet haar grijze joggingbroek, roze T-shirt met de opdruk #noloser4me en zwarte sloffen aan. Haar kledingkeuze laat zien hoe ze zich voelt: als een vrouw die geen enkele moeite meer doet om haar partner te behagen.

Met tegenzin strompelt ze de trap af. In de keuken maakt ze voor zichzelf een broodje kaas klaar. Daarna schenkt ze kokend water over wat cappuccinopoeder, roert dit tot een schuimende koffie en gaat onderuitgezakt op een van de keukenstoelen zitten. Ze staart voor zich uit. Het broodje kaas en de cappuccino blijven onaangeroerd.

Daniel schenkt haar een uurtje rust, maar schreeuwt dan de longen uit zijn kleine lijfje. Met moeite staat Anouck op. Ze zucht diep. Ze is leeg, voelt zich verlaten en afgedankt. Wat moet ze nou?

Op het moment dat ze haar voet op de eerste trede van de trap naar boven wil zetten, ziet ze vanuit haar ooghoek een kaartje op de voordeurmat liggen. Ze sloft erheen om het op te pakken en bij de rest van de post te leggen, maar kan de verleiding niet weerstaan om te kijken wat erop staat. Op de voorkant van de ansichtkaart staan twee foto's, een grote en een kleine. De grote foto vult driekwart van de kaart en laat de imposante berg Jungfrau zien. Anoucks blik verschuift naar de kleine foto. Er gaat een schok door haar lijf. Haar vingers beginnen te trillen. Het is de Giessbach waterval. Er staat een klein kruisje bij de brug waar Tanya vanaf is gestort. Het is er met rode pen op gekrast.

Anouck draait het kaartje om. Haar mond valt open en ze slaat haar hand voor haar gezicht. Haar hart schiet drie versnellingen hoger. Ze voelt haar hersenen verstijven. Ze kan gewoonweg niet meer nadenken, maar probeert desondanks de tekst te bevatten.

Doe Daniel de groeten.

Hij zal zijn mama wel missen op zijn eerste verjaardag morgen.

Het staat er in vlekkeloos Nederlands.

Hoe is dit mogelijk? De schrijver is op de hoogte van alles. Hij weet waar ze woont. Hij weet dat Anouck Nederlandse is en is dat zelf waarschijnlijk ook. Of hij heeft hulp gehad, maar dan is er minstens nóg iemand op de hoogte van het hele verhaal. Dat kan toch niet?

'Kut, kut, kut!' vloekt Anouck hartgrondig. De plotselinge megaportie stress doet haar duizelen.

Daniel protesteert nu luidkeels. Hij moet en zal uit zijn bed worden gehaald. Anouck schudt verwoed haar hoofd. Wat moet ze nou? Vluchten? Maar waarheen? Met zware armen en benen hijst ze zichzelf de trap op. Zo sterk als ze een half jaar geleden was geworden dankzij de krav maga training, zo slap voelt ze zich nu. Als een vaatdoek. Een gerafelde vaatdoek zelfs.

Daniel staat in zijn bed en houdt zich vast aan de spijlen. Anouck heeft maar half door dat het mannetje voor het eerst zijn beentjes heeft gestrekt om te gaan staan. Hij is toe aan een nieuwe ontdekkingsfase, maar Anouck heeft er niet echt oog voor. Ze tilt hem zwijgend uit zijn bedje en doet hem routinematig een schone luier om.

Daniel zoekt Anoucks blik met zijn bruine ogen. Uit zijn heldere kijkers spreekt alleen maar liefde. Hij lacht een stralende babylach en maakt kirrende geluiden.

Haar hart breekt in duizenden stukjes. 'Ik heb je je moeder afgepakt, mannetje. Hoe kun je dan naar me lachen? Als je ouder bent en achter dit geheim komt, zul je me voor altijd haten. En terecht. Ik deed het uit liefde voor je papa, maar ik had uit liefde voor Feline en jou mezelf moeten bedwingen. Het spijt me zo, lieve Daniel. Knappe, lieve Daniel.'

De deurbel laat overduidelijk weten dat iemand persoonlijke aandacht vraagt. Met Daniel op haar arm schuifelt Anouck op haar sloffen de trap af. De deurbelklok klingelt nogmaals, ongeduldiger dit keer.

'Ik kom al!' roept ze kribbig. 'Meneertje ongeduld.'

Ze zet Daniel op de grond, zodat hij door de gang kan kruipen. Als een trouwe hond komt hij zo snel hij kan achter Anouck aan. Hij heeft er geen weet van dat de au pair niet zijn echte moeder is. Anouck is het middelpunt van zijn bestaan.

Als ze de voordeur opent ziet ze niemand. Ze buigt voorover en speurt de straat af, maar het enige wat ze ziet is een voorbijrijdende kanariegele auto. De kleur is zo fel in de ochtendzon dat Anouck haast wordt verblind. Ze kan onmogelijk zien wie de chauffeur is of hoeveel mensen er in de auto zitten. Ze vloekt dat ze voor niets naar de deur is gelopen. Dan valt haar blik op een pakje van dertig bij dertig centimeter, vlak voor haar voeten. Nieuwsgierig tilt ze het op en bekijkt de doos die met giraffencadeaupapier is ingepakt. Daniel staat er in grote, zwarte viltstiftletters op.

'O, wat leuk vent. Je eerste cadeau heb je al binnen,' zegt ze tegen de bijna-jarige. Hij zit vlak bij haar voeten op zijn billen en grijpt zich stevig vast aan de pijp van haar joggingbroek.

Ineens heeft Anouck door wat de kleinste Tewold van plan is. 'Wow, mannetje, wil je gaan staan? Kom, laat me je helpen. Geef me je handjes maar en… hop.' Anouck trekt hem op zijn voetjes. 'Goed zo.' Ze laat hem los.

Daniel straalt van trots. Hij houdt zich vast aan haar been en ziet de wereld vanuit een ander perspectief. Verwonderd kijkt hij om zich heen, raakt uit balans en belandt keihard op zijn billen. Het maakt hem niet uit, hij blijft vrolijk.

Anouck kijkt toe en is trots op 'haar' mannetje. 'Kom kerel, je verdient een lekkere boterham met worst en een flesje melk.'

Ze neemt het cadeau mee, sluit de deur en zet het pak onder de trap. Morgen mag Daniel het uitpakken.

Een klein uur later komt Uwe de gang in. Anouck hoort het aan zijn voetstappen, al klinken die meer afgemeten dan anders. Boos bijna. Er klinken ook andere voetstappen, snellere, minder zwaar.

'Papa, wacht nou even. Ik kan niet zo snel.' De stem van Feline klinkt wanhopig.

'Jij!' roept Uwe woedend zodra hij de keuken binnenstapt. 'Jij meldt je nú in mijn werkkamer.' Hij wijst met zijn vinger naar Anouck. Het lijkt alsof er elk moment gif uit zijn ogen kan spuiten.

Anouck krijgt er koude rillingen van. 'Wat is er in vredesnaam aan de hand?' vraagt ze met bibberende stem.

'Werkkamer. Nu!' beveelt Uwe luidkeels.

Anouck kijkt naar Feline. Misschien dat die iets loslaat of dat ze van haar gezicht kan aflezen wat haar vader zo woedend maakt. Maar het meisje kijkt naar de punten van haar schoenen.

Anouck heeft hem nog nooit zo gezien. Tot nu toe leek het altijd alsof elke tegenslag, elk punt van discussie van hem afgleed. Gevoelloos was hij bijna. "Het heeft geen zin boos te zijn," had hij eens gezegd. "Zonde van de tijd." Blijkbaar heeft hij nu tijd over.

Anoucks hart klopt in haar keel. Ze loopt de werkkamer in waar ze normaal gesproken niet mag komen. Uwes wereld. Het valt haar daarom nu pas op hoe donker het hier is. Een zwaar eikenhouten bureau staat midden in de met zwarte planken betimmerde, rechthoekige ruimte. Er is geen raam te bekennen. Geen uitkijk naar het zonnige buitenleven, geen straaltje licht valt hier naar binnen om de hardwerkende mens te inspireren tot creativiteit. Hier worden serieuze zaken gedaan. Meedogenloos als het moet.

De deur slaat hard dicht.

Anouck draait zich om, terwijl ze de brok in haar keel doorslikt. Wat is er in vredesnaam aan de hand?

'Ten eerste, je bent ontslagen,' roept Uwe met wijd opengesperde ogen. 'Ten tweede, hoe ongelooflijk onverantwoordelijk ben jij?'

'Wat bedoel je?' vraagt Anouck verbaasd. Ze is zich van geen kwaad bewust.

'Jij laat mijn dochter van vijf alleen naar school lopen. Ben jij wel goed bij je hoofd? Er kan van alles gebeuren. Ze is al eens ontvoerd.'

Even kijkt Anouck hem verbouwereerd aan. Ze kan werkelijk niet geloven dat juist hij dit zegt. Moet ze nog adem verspillen aan deze loser? Moet ze blijven accepteren dat hij zich overal uit probeert te lullen, terwijl hij net zo schuldig is als zij? Nee, ze weigert nog langer om zich in te houden. 'Ze is ontvoerd door jouw mannetjes, ja. Er is nooit wat te beleven in dit gehucht. Ik voelde me vanochtend vreselijk ziek. Op dat tijdstip…'

'Hou je mond. Ik wil dat je nu je koffers pakt en vertrekt,' onderbreekt Uwe haar. 'Ik wil jou nooit, maar dan ook nooit meer in de buurt van mijn kinderen zien.'

Anouck voelt een oerkracht in zich opkomen. 'Jouw kinderen? Laat me niet lachen man, alsof jij zo'n verantwoordelijke ouder bent. Heb je tot nu toe al eens langer dan een uur omgekeken naar jouw kinderen, meneer Tewold? Je laat je eigen dochter ontvoeren om van je vrouw af te komen. En als ze midden in de nacht huilend wakker wordt en getroost moet worden, zit jij met je egoïstische harses in het buitenland mooie praatjes te verkopen. Of de hoeren te neuken die je daar ongetwijfeld inkoopt. Want inkopen doe je wel, maar het zijn geen medicijnen, of wel soms? Klootzak!'

Uwe blijft nu weer rustig. 'Dit gaat niet over mij. Jij hebt je onverantwoordelijk gedragen.'

'Ik heb gezegd dat ze met de buurvrouw mee moest lopen,' probeert Anouck zichzelf te verdedigen.

'Heb je gecheckt of ze dat ook heeft gedaan?'

'Nee, daar was ik dus te ziek voor.'

Uwe lacht cynisch. 'Te ziek? Dat kan niet als je kinderen hebt. Nee, je bent onverantwoordelijk.'

Anouck probeert haar schouders recht te houden. Eigenlijk moet ze hem gelijk geven. Ze is enorm onverstandig geweest. Maar allemachtig, hij weet toch van de omstandigheden? Van haar schuldgevoel, de dreiging, de onmogelijkheid om te ontsnappen aan de grillen van een onbekende allesweter?

Ineens denkt ze terug aan de ansichtkaart die ze vanochtend op de deurmat heeft gevonden.

'Heb jij de post al bekeken?' vraagt ze zachtjes.

Uwe kijkt haar verbaasd aan. 'Wat zei je?'

'Of je de post al hebt bekeken,' zegt ze licht geïrriteerd.

'Waarom verander jij van onderwerp?' Uwe perst zijn oogleden tot spleetjes.

'Waarom niet? Dat doe jij zo vaak.'

Dreigend komt hij op haar af. Zijn ogen staan nu weer wijd open en spuwen vuur. 'Pak je koffer en ga weg. Ik neem de kinderen een uur mee naar buiten. Als wij terugkomen ben jij verdwenen. Heb je dat begrepen?'

'Ik heb het begrepen, maar ik ga het niet doen.'

'Niet?'

'Nee.' Ze kijkt hem uitdagend aan.

De klap tegen haar linkerwang komt hard aan. Ze wrijft met haar hand over de pijnlijke plek. Er springen tranen in haar ogen. Maar de klap heeft Uwes woede niet bekoeld, haar rechterwang moet het ook ontgelden. Anouck weigert in huilen uit te barsten, al zeggen alle vezels in haar lichaam dat ze haar tranen moet laten vloeien.

'En toch ga ik niet,' zegt ze stoïcijns. 'We hebben samen nog een situatie op te lossen.'

'Welke situatie?' vraagt Uwe bars.

Anouck kan een sarcastische lach niet onderdrukken. 'Welke situatie, vraagt hij. Welke situatie… meen je dat nou echt?'

'Je bedoelt de chantage van betrapt@hotmail.com?'

'Ja, die situatie bedoel ik.'

'Zodra jij uit huis bent is die situatie ook meteen opgelost,' zegt Uwe gedecideerd.

'Bedoel je wat ik denk dat je bedoelt?'

'Ik bedoel dat jij op het filmpje staat, ik niet. Dat jij de pisang bent, ik niet. Dat jij 350.000 euro zult moeten ophoesten, ik niet.'

'Dus daar is het je om te doen? Je wilt me je huis uit omdat ik een financieel risico ben?'

'Nee, ik wil je niet meer in de buurt van mijn kinderen hebben. Je bent zover heen dat je niet helder meer kunt denken en een kleuter alleen naar school laat lopen.'

'Ik ga helemaal nergens heen, Uwe. Wij zijn samen aan dit belachelijke avontuur begonnen. Ik ben niet van plan hier alleen voor op te draaien.' Ze gaat vlak voor Uwe staan en kijkt hem strak aan. Met haar wijsvinger prikt ze in zijn borstkas. 'Ik beloof je één ding. Als je mij het huis uit zet, loop ik zonder om te kijken naar de politie. Daar vertel ik het hele verhaal, inclusief mijn rol en die van jou. En ja, dan ga ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven de gevangenis in. Maar jij zit in de cel naast mij. En je kinderen gaan naar een weeshuis of een pleeggezin. Die zie je nooit meer. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een kind de moordenaar van zijn moeder wil bezoeken. En helemaal niet als het je eigen vader is.' Ze kan de triomf op haar gezicht onmogelijk verbergen.

'Ik heb Tanya niet vermoord. Dat was jij, Schlampe. Stomme trut.'

'En jij bent onschuldig zeker? Jij hebt het hele plan uitgedacht. Jij bent de opdrachtgever. Je hebt nota bene 350.000 euro betaald aan twee onderwereldfiguren om van haar af te komen. Denk je nou echt dat je je daar uit kunt praten, Arschloch? Ik durf mijn leven erom te verwedden dat de politie met een beetje speurwerk linea recta bij jou uitkomt.'

Anouck ziet hoe Uwe de mogelijke scenario's door zijn hoofd laat spoken. Minutenlang zegt hij niets. Maar dan klinkt hij weer net zo zelfverzekerd als altijd. 'Ik raad je aan niet zo makkelijk je leven te verwedden, mijn liefste Anouck.'

Hij draait zich om, opent de deur van de werkkamer en loopt zonder op of om te kijken met ferme pas via de voordeur naar buiten. Anouck sluit zich verbouwereerd aan bij Feline en Daniel die op de keukenvloer blokkentorens opbouwen en omgooien.

'Breng je me morgen naar school?' vraagt Feline zachtjes.

'Natuurlijk, als ik me beter voel. Anders brengt je papa je ongetwijfeld. Hij is namelijk enorm verantwoordelijk,' antwoordt Anouck cynisch.

Feline kijkt haar vol onbegrip aan.

'Laat maar, Feline. Je zult nooit meer alleen naar school hoeven lopen, dat beloof ik je. Sorry dat ik er vanochtend niet voor je was. Was je bang onderweg?'

'Ik vond het wel een beetje eng. Er was een auto in de straat, die was zo geel als een banaan. Ik dacht dat die me mee wilde nemen. Maar toen ik erlangs liep, reed hij weg.'

Anouck kijkt in de groene ogen van Feline. 'Gelukkig maar.'

'Zullen we samen spelen?'

'Dat is goed. Jeu de boules in de tuin met Daniel?'

'Jaaaaa! Kom je Daniel? Ik gooi het kleine balletje.'

Hoofdstuk 22

Het hoofdje van de baby komt uit haar verkrampte lichaam. Stil, doodstil. Bloed spuit met regelmatige vlagen uit haar en laat een tomaatrode plas achter op de vloer van de wc. Het kindje hangt met het hoofd boven het toilet. Met een laatste persbeweging schiet het in de pot. Ze trekt het toilet door en ziet haar kind in de afvoer verdwijnen.

Anouck schrikt wakker. 'Evi!' gilt ze. De tranen lopen over haar wangen. Haar pyjamatop is nat van zweet en gedroomd verdriet. Gedesoriënteerd kijkt ze op de wekker. Het is net na vier uur in de ochtend. Ze hoort Uwe naar zijn zolderkamer lopen. Hij is dus nog maar net thuis.

Met een knoop in haar maag denkt ze terug aan de ruzie. Verantwoordelijke vader, ammehoela. Het schuldgevoel dat zich in haar hoofd heeft genesteld, vermindert meteen. Ze kalmeert en valt in slaap.

* * *

'Lang zal Daniel leven. Lang zal Daniel leven. Lang zal Daniel leven in de gloria! In de gloria. In de gloria. Hieperdepiep…'

Daniels armpjes gaan omhoog om de 'hoera' fysiek kracht bij te zetten. De dreumes straalt. Hij vindt het super om alle aandacht te krijgen van grote zus Feline, papa en Anouck, die op een rijtje aan het voeteneind van zijn bed staan te zingen.

'Mama,' zegt Daniel tegen Anouck. Hij strekt zijn armen naar haar uit.

'Dat is mama niet,' zegt Feline wijsneuzerig. 'Mama is weg. Maar ze komt vandaag terug. Mama vergeet de verjaardag van Daniel niet, toch papa?'

Uwe kijkt verrast naar zijn dochter. Hij heeft er nooit erg in gehad dat Feline nog steeds hoopvol op haar moeder wacht. Hulpzoekend kijkt hij naar Anouck, maar uit de lege blik in haar ogen concludeert hij dat hij van haar geen hulp hoeft te verwachten.

'Als mama kan komen, zal ze dat ongetwijfeld vandaag doen,' zegt hij. Hij ontwijkt Felines blik door zijn ogen te richten op de jarige job.

Het gezicht van Feline klaart op. 'Eindelijk komt ze naar huis.'

'Als haar dat lukt, Feline. Dat weten we nog niet zeker,' probeert Anouck haar verwachtingen te temperen.

'Mijn mama verzint wel een manier om bij ons terug te komen,' klinkt het vastberaden.

Uwe geeft zijn cadeau aan Daniel. Het is zo groot als een schoenendoos.

Daniel rukt het papier eraf. De snippers komen als zwevende veertjes op zijn bed terecht.

'Je verwent hem wel,' zegt Anouck bozig. Ze is duidelijk nog verbitterd over de ruzie.

'Wat bedoel je?' vraagt Uwe vol onschuld.

'Dat je hem erg verwent met twee grote cadeaus. Gisteren is het andere cadeau bezorgd. Een grote doos. Hij staat onder de trap. Die is toch ook van jou?'

Uwe schudt ontkennend zijn hoofd. 'Niet dat ik weet. Heb je zelf iets besteld?'

'Nee, Feline en ik hebben samen dit cadeau gekocht.' Anouck wijst naar het langgerekte cadeau dat Feline vasthoudt.

'Een houten trein,' fluistert die naar haar vader.

Uwe kijkt Anouck niet-begrijpend aan. 'Ik weet echt niets van een ander cadeau.'

'Dan gaan we het nu halen. Samen.'

'Ik moet naar mijn werk.'

'Je werk kan wachten.'

'Dat beslis jij niet.'

'Je werk kan wachten.' De vastberaden stem en dito blik van Anouck maken Uwe duidelijk dat er op dit moment niet met haar te spotten valt. Hij loopt daarom gedwee achter Anouck aan, de trap af. Eronder ziet hij een enorm pakket staan. Hij schudt weer ontkennend zijn hoofd. 'Het is echt niet van mij. Heeft de postbode dit gisteren afgeleverd?'

'Ik denk het. De bezorger was al weg toen ik de deur opendeed. Meneertje ongeduld kon blijkbaar niet wachten.'

'Dus je hebt niet gezien wie het heeft gebracht?'

'Nee. Hoezo? Is dat een probleem?' vraagt Anouck ongeduldig.

'Niet direct. Het is alleen… in principe kan iedereen dit pakket voor de deur hebben gezet.'

Anouck bijt op haar lip. 'Ja, daar heb je gelijk in.'

'Ik breng het naar Daniel. Dan kan hij het uitpakken en dan wordt meteen duidelijk wie de afzender is. De kans is groot dat het van Tanya's zus is. Die komt hier niet vaak, maar stuurt nog weleens een kaart of zo.

'Hij wordt maar verwend, die kleine grote man.'

Uwe tilt de doos op zijn rechterschouder en loopt de trap op. Anouck gaat direct achter hem aan..

'Blijf even staan,' beveelt ze hem na drie treden.

'Wat is er nu weer?' Met een diepe zucht willigt hij haar dwingende verzoek in.

'Ik wil lezen wat er op de sticker staat.'

'Welke sticker?'

'Hier onderop… Absender: betrapt@hotmail.com.'

Van schrik laat Uwe de doos van zijn schouder glijden. Het pakket komt met een harde knal tegen Anouck aan. Ze valt achterover van de trap. Haar hoofd ketst op de tegelvloer. Uwe ziet het bloed en haar opengesperde ogen. 'Scheisse!' Hij spurt de trap af, buigt zich over haar heen en legt twee vingers op haar hals. Ze leeft in ieder geval nog. Anouck maakt moeizame geluiden, ze probeert iets te zeggen. Hij brengt zijn oor naar haar mond.

'Tanya, ben jij dat? Welkom terug,' fluistert ze.

Jezus, ze ijlt. Uwe belt snel de dokter.

***

In de verte hoort Anouck een onbekende stem. Ze is half versuft. Desondanks merkt ze dat ze op de bank in de woonkamer ligt. Sprietjes zon wringen zich door de jaloezieën.

'Het komt goed. Een hersenschudding. Hier heeft u een recept voor pijnstillende medicijnen. Verder helpt alleen veel rust.'

Anouck zakt weg in een diepe slaap. Als ze weer wakker wordt ligt ze in haar eigen bed. Op haar achterhoofd zit een enorme bult die bij de zachtste aanraking pijn doet. Ze probeert zich om te draaien, maar de steken in haar hoofd doen haar besluiten weer op haar rug te gaan liggen.

Feline komt zonder kloppen de kamer binnen. Ze leert het ook nooit. Dit keer heeft Anouck geen puf om er iets van te zeggen. Ze laat het maar zo.

'Wat is er met me gebeurd?' vraagt ze.

'Je bent van de trap gevallen. Je hebt geschuddelde hersens.'

'Geschuddelde hersens?'

'Een hersenschudding,' komt Uwe tussenbeide. Hij staat in de deuropening en houdt een glas water en een witte capsule omhoog. 'Hier, deze moet je innemen.'

'Wat is dat?'

'Een pijnstiller.'

'Fijn. Mijn hoofd barst uit elkaar.'

'Dat geloof ik graag. Je hebt een harde smak gemaakt.' Het is een emotieloze weergave van de feiten.

Het doet hem verdomme niets dat ik hier totaal verloren lig, nergens toe in staat. 'Wat is er ook alweer gebeurd?'

'Je viel van de trap.'

'Hoe kwam dat dan?'

'Je liep achter me aan de trap op. Ik liet per ongeluk iets uit mijn handen vallen. Dat raakte jou en je viel met je hoofd hard op de grond.'

'En toen?'

'Toen heb ik de dokter gebeld. Die heeft je deze pillen voorgeschreven. En je moet rust houden. Voorlopig moet je blijven liggen waar je ligt.'

'Ik geloof dat ik tot niets anders in staat ben,' zucht Anouck.

'Kom, Feline. We gaan weer. Anouck heeft rust nodig.'

Het ziekenbezoek vertrekt.

Anderhalf uur later ontwaakt Anouck uit een rustige slaap. De capsule doet zijn werk, de hoofdpijn is draaglijk. Dit geeft Anouck ruimte in haar hoofd om te malen over wat er op de trap is gebeurd.

Verjaardag Daniel. Cadeau. Betrapt. De flashbacks bonken door tot in haar slapen en maken haar hoofdpijn in korte tijd weer ondraaglijk.

'Uwe!' gilt ze, zodra de pijn weer wat zakt.

Zijn haastige voetstappen bonken op de trap. Met een ruk opent hij de deur. 'Wat is er in vredesnaam aan de hand?'

'Ik herinner me alles weer. Mijn val. Het cadeau voor Daniel van Betrapt. Heb je het pak opengemaakt? Wat zat erin?'

De paniekerige snelheid waarmee Anouck haar woorden uitspreekt, gaat Uwes beheersing van de Nederlandse taal te boven.

'Rustig. Rustig. Hier heb je een tablet tegen de hoofdpijn.'

'Ik wil geen pil. Ik wil weten wat er in het pakket voor Daniel zat.' Ze heeft spijt van haar uitval, de kloppende steken in haar hoofd snijden alle logische verbanden weg uit haar hersenen. Ze mist haar oxazepam. Ze moet kalmeren, maar dat kan ze niet zonder haar geheime tabletjes. Ze moet het zien vol te houden, Uwe mag niets van haar verslaving weten.

Uwe zucht diep. Waarschijnlijk had hij de hoop dat Anouck zich niets meer zou herinneren. 'Het was niets. Een lege doos.'

Hij kijkt langs haar heen, een teken aan de wand. Hij liegt.

'Kijk me aan en vertel me wat er in het pakket zat.'

Ondanks haar hersenschudding en misselijkheid voelt Anouck zich ineens krachtig genoeg om de strijd aan te gaan met haar grote liefde - of haar grote nachtmerrie, daar is ze nog niet over uit.

Uwe kijkt met zijn reebruine ogen diep in haar felblauwe. Ondanks alles treffen ze nog steeds haar ziel. Ze betoveren haar, telkens weer. Toch is er iets veranderd. Voor het eerst vraagt ze zich af hoe die ogen zo onschuldig kunnen kijken, terwijl zijn ziel zo verrot is. In feite is hij een betere toneelspeler dan ik ooit zou kunnen zijn. Hij lijkt zich nergens zorgen over te maken en zich al helemaal nergens schuldig over te voelen.

'Lego,' zegt hij.

'Wat?' Anouck is door haar gepeins over Uwes ogen en ziel alweer vergeten wat ze hem heeft gevraagd.

'In het pakket zat een brief voor ons met instructies over hoe we het geld moeten afleveren. En een waterval van Lego.'

Anouck schiet overeind. Haar hoofd bonst. Een orkaan van gedachten neemt bezit van haar hersenpan. Betrapt@hotmail.com speelt een ziek spelletje. De boodschap is overduidelijk, hij weet overal van en steekt dit niet onder stoelen of banken, Die klotewaterval blijft me eeuwig achtervolgen. Eerst verdrinken papa en mama en nu…. Ze schreeuwt het uit. 'Geen waterval. Alsjeblieft, geen waterval!'

Ze strekt haar armen uit naar Uwe, op zoek naar troost en een bevestiging dat alles goed komt. Tot haar verbijstering doet hij geen enkele moeite om dichter naar haar toe te komen.

Ze gilt het uit. 'Klootzak, laat me met rust. Flikker op!'

Uwe gaat.

Hoofdstuk 23

'Je was lang weg. Ik had je uren geleden al terug verwacht.'

'Ik moest nadenken. Is er ondertussen nog wat gebeurd?' vraagt Marc.

'Dat kun je wel zeggen. Maar ik heb het idee dat het hoogtepunt nog niet is bereikt.'

'Waarom denk je dat?'

'Ik ken hem. Hij geeft nooit op. En hij geeft nooit toe.'

'Is dat een probleem?'

'Nog niet. Maar dat kan het wel worden. Ik had er eerder aan moeten denken. We hebben een plan B nodig.'

'Heb je dat?'

'Nee, maar dat komt wel. We moeten hem pakken op zijn zwakste plek.'

'En wat is zijn zwakste plek?'

'Hij loopt zijn pik achterna.'

'Doen wij mannen dat niet allemaal?'

'Natuurlijk. Maar niet elke man stopt hem in elk beschikbaar gat.'

Marc grinnikt. Hij houdt van deze cynische humor.

Hoofdstuk 24

Als Anouck wakker wordt, ziet ze tot haar schrik Uwe op de rand van haar bed zitten. Ze denkt meteen terug aan de ruzie, zijn koele houding. Ze wil zich van hem wegdraaien, zodat ze in ieder geval zijn ogen niet hoeft te zien. Die ogen die uitstralen dat hij alles goed bedoelt, dat hij zich van geen kwaad bewust is. Ze wil er niet meer in kijken, maar het wegdraaien lukt niet. De felle steken die haar hersenschudding veroorzaakt zitten haar in de weg.

'Goed geslapen?' vraagt hij. Er lijkt bezorgdheid door te klinken in zijn stem.

Toch blijft Anouck op haar hoede. 'Ja, best wel. Maar ik heb vreselijke hoofdpijn. En ik ben zo misselijk. Ik kan niet eens meer gal overgeven.'

'Ik heb Feline alvast naar school gebracht. Ik blijf thuis en zal vandaag voor je zorgen.'

Anouck kijkt hem verbaasd aan. 'Echt?'

'Ja, echt.'

Een golf van positieve energie stroomt door haar lijf. 'Wat onverwacht lief van je.'

'Ik heb zo mijn momenten,' lacht Uwe zijn charmante lach. 'Wil je iets eten?'

'Nee.'

'Iets drinken?'

'Thee graag.'

'Komt eraan.'

Uwe staat op en loopt de slaapkamer uit. Zijn stoere manier van lopen blijft Anouck fascineren. Hoe boos ze ook op hem is, Uwe blijft indruk op haar maken. Ze kan niet zonder hem en daar baalt ze van. Hij kan wel opvallend goed zonder haar. Het interesseert hem niet met wie hij in bed ligt, als het maar borsten en een vagina heeft.

Binnen twee minuten staat Uwe weer voor haar met een glas kokendhete thee en een pil tegen de hoofdpijn. 'Drink maar op. Voorzichtig, het is warm.'

Anouck slurpt een slokje thee naar binnen. 'Wat voor smaak is dit?'

'Aardbei.'

Anouck proeft nog eens. 'Het smaakt niet naar aardbei.'

'Waarschijnlijk ben je te ziek om de smaak te proeven.'

'Misschien. Ik laat de thee even afkoelen.'

'Prima. Kan ik toch niet iets te eten voor je halen?'

'Nee, ik hoef echt niets.'

'Ga maar weer slapen. Ik ben er voor Daniel. Je hoeft niet op te staan.' Uwe loopt richting de deur.

Anouck is perplex over de ommekeer in Uwes houding. Het lijkt haar een goed moment om hem te vragen wat ze kunnen doen tegen Betrapt. 'Fijn dat je zo attent bent om voor de kinderen te zorgen. Uwe, wat doen we met die chantage?'

Hij draait zich met een ruk om en kijkt Anouck doordringend aan. 'Ik los dat allemaal op. Beloofd.'

'Hoe dan?'

'Maak je maar niet druk. Ik heb alles in de hand,' klinkt het ietwat ongeduldig.

'Ga je betalen?'

'Nee, ik heb het geld niet. Jij?'

'Nee.' Anouck kijkt vertwijfeld naar het plafond. De opkomende steken in haar hoofd laten haar blik snel weer naar Uwe glijden. Als ze naar hem kijkt, voelt ze zich zowaar beter.

Uwe haalt zijn schouders op. 'Dat dacht ik al. Dus ik heb iets anders verzonnen.'

'Wat dan?'

'Ziek nou eerst maar eens goed uit, dan hebben we het er later over. Vergeet je thee niet op te drinken.' Hij draait zich om en loopt de kamer uit.

Anouck slikt de capsule door met een paar slokjes thee. Ze probeert de aardbeiensmaak te proeven, maar haar smaakpapillen geven alleen bitter door. 'Te lang getrokken waarschijnlijk. Theezetten is niet een van je papa's talenten, lieve Evi,' spreekt ze haar dierbare dochter hardop toe.

Ineens is ze volledig uitgeput. Ze slaapt voordat Uwes voetstappen zijn weggestorven.

'Ze heeft zo veel geld niet. Simpel. Nee, ik ook niet. Kunnen we het op een andere manier regelen?' Uwes stem galmt vanuit de gang door tot in de slaapkamer van Anouck. 'Geen idee. Medicijnen misschien? Drugs? Daar kan ik snel aan komen. Dat is geen enkel probleem. Wat bedoel je 'ik moet eerst overleggen'? Met wie moet jij overleggen? Beslis jij dit niet alleen dan? Nee, je krijgt haar niet te spreken. Ik ben je contactpersoon, niemand anders. Dus je neemt snel weer contact op? Ik kan haast niet wachten. Klootzak.'

Als Uwe Anoucks slaapkamer binnenkomt, bevestigt zijn strakke kaaklijn het moeizame verloop van het telefoongesprek.

'Komt het goed?' vraagt ze desondanks.

'Ik weet het niet meer. Betrapt@hotmail.com blijkt niet één persoon te zijn. Er zitten minimaal twee personen achter.'

'Met wie heb je contact?'

'Met een man. Aan zijn stem te horen is hij van middelbare leeftijd.'

'Spreekt hij goed Nederlands?'

'Geen idee, hij sprak Duits,' zegt Uwe.

Anouck probeert te gaan zitten, maar merkt dat dit nog steeds te veel hoofdpijn veroorzaakt. 'Die man werkt samen met iemand met een Nederlandstalige achtergrond,' zegt ze met een zucht van verlichting. Ze ligt weer.

'Hoezo?'

'De kaart die laatst binnenkwam, was geschreven in perfect Nederlands. Er staat geen enkele spelfout of vervorming in. Dat kan jouw contact nooit geschreven hebben, toch?'

Uwe schudt zijn hoofd. 'Alles kan natuurlijk, maar ik heb hem tijdens onze gesprekken in ieder geval niet kunnen betrappen op een woord Nederlands.'

'Ik vind het opvallend dat de kaart aan mij in mijn moedertaal is geschreven. Dat moet toch een aanwijzing zijn?' Anouck probeert de steken in haar hoofd weg te wrijven om zo meer denkruimte te kweken in haar hersenpan.

'Ik haal nog een kop thee voor je,' verandert Uwe plotseling van onderwerp.

'Doe maar gewoon water.'

'Thee is beter. Wil je wat eten?'

'Nee, ik ben nog steeds misselijk. Zou dat van de hersenschudding zijn?'

'Dat kan. Ik zal je een extra tablet geven.'

'Kan dat zomaar? Straks vergiftig je me nog,' lacht ze.

Uwe kijkt haar geschokt aan. 'Hoe kom je daar nu weer bij? Het is gewoon tramadol, een soort paracetamol maar dan met een sterkere pijnstilling. Je mag er zes per dag.'

'Oké dan.'

'Welke smaak thee?'

'Water.'

'Engelse melange dus. Oké, komt eraan.'

Anouck zucht diep.

'Evi, je papa is super eigenwijs,' verzucht ze hardop.

Ze heeft niet door dat Uwe nog in haar kamer staat.

'Wie is toch die Evi tegen wie je de hele tijd praat?'

Anoucks hart gaat als een dolle tekeer. Ze heeft de naam van haar dochter, hun dochter, hardop uitgesproken. Onoplettende trut. Hoe moet ze zich hieruit redden? Ze kan zo snel geen aannemelijke uitleg verzinnen.

'Hoe bedoel je?' probeert ze tijd te winnen.

'Toen ik daarstraks naar beneden ging, vertelde je ook van alles tegen ene Evi.'

Anouck zwijgt. Ze probeert Uwes blik te ontwijken, maar dat lukt niet heel lang. Hij neemt haar gezicht in zijn handen en dwingt haar hem aan te kijken

'Au, laat me los!' roept Anouck paniekerig.' Je doet me pijn.'

'Ben je zwanger?' vraagt hij dwingend.

Uit zijn toonzetting maakt Anouck op dat hij niet op gezinsuitbreiding zit te wachten. Het verbaast haar niet. Ooit was het haar grootste wens om met Uwe een gezin te hebben. Nu weet ze beter. Hij is te druk met zichzelf bezig. De wereld draait om Uwe. Hij is geen vadermateriaal.

'Geweest, ik ben zwanger geweest,' zegt ze zachtjes.

Uwe laat haar hoofd los. 'Van mij?'

'Ja, van wie anders?'

Uwe denkt na. 'En de baby heet Evi?'

'Ja.' Anouck glimlacht bij de herinnering aan haar mooie dochter.

'En waar is Evi nu?'

Ze bijt op haar lip. 'Bij Tanya.'

Uwe kijkt haar niet-begrijpend aan. 'Bij Tanya?'

Anouck vecht tegen haar tranen, maar ze verliest de strijd. Jaren van verdriet komen als een overstromende rivier door haar ogen naar buiten. Haar wangen en het dekbed waar ze onder ligt worden met de minuut vochtiger. 'Evi is dood. Ze zou nu zeven jaar zijn geweest, maar ze is dood geboren.' Ze snikt het uit.

Uwe moet deze boodschap duidelijk laten bezinken. Hij loopt naar het raam, schuift de grijs met lime geruite gordijnen opzij en staart minutenlang naar buiten.

'Zeven jaar? Ik heb helemaal niet gemerkt dat je zwanger was,' merkt hij plotseling op.

'Je was ook niet meer in de buurt toen ik erachter kwam. Je verdween zo snel dat ik het je niet heb kunnen vertellen. Je hebt niet eens afscheid van me genomen. Ik kon je niet vinden. Ik besloot de baby te houden, zodat nog een deel van jou bij me bleef. Maar Evi werd dood geboren. Ik had niets meer wat me met jou verbond. Jarenlang heb ik geprobeerd je te vergeten. Maar eigenlijk heb ik al die jaren op jou gewacht. Ik heb er bewust en onbewust alles aan gedaan om te achterhalen waar je was en met wie. Toen ik je had opgespoord moest en zou ik je terug in mijn leven krijgen. De au pair job was de gouden kans. Ik wilde niets liever dan samen met jou en de kinderen een gezin vormen. Daar heb ik een goed, onschuldig mens voor omgelegd. En nu is alles weg. Er is geen wij, er is geen Evi.' Anouck kijkt beschaamd naar haar dekbed.

'Jammer dat ik dit niet wist. We zouden prima ouders zijn geweest,' mompelt Uwe. Hij staart nog steeds uit het raam, zijn lichaam nonchalant hangend tegen het kozijn en zijn handen in de broekzakken van zijn jeans.

Vol afschuw richt Anouck haar blik op de man die ze ooit zo ontzettend liefhad. Ze kan niet geloven dat het dezelfde man is die haar nu fijntjes laat weten dat het haar schuld is dat ze geen gezin met hem en Evi vormt. Dit besef is het laatste zetje. Anouck breekt compleet. Haar hartverscheurende gehuil komt uit haar tenen. Haar hersenen bonken en kraken. Het lijkt alsof haar hoofd in duizenden stukjes uit elkaar valt. Tussen het huilen door schreeuwt ze het uit van de hoofdpijn.

Uwe kijkt het even roerloos aan, schudt dan zijn hoofd en beent de kamer uit. Even later komt hij terug met een glas troebel mineraalwater en een tablet.

'Hier, neem je medicijnen,' zegt hij ongeduldig.

'Waarom zou ik? Ik wil dood. Ik wil naar Evi!' Anouck houdt hysterisch haar handen voor haar ogen. Ze wil de hele wereld buitensluiten. Ze kan niet meer.

'Niet zeuren, Anouck. Neem nou maar in. Het zal je goeddoen.'

Anouck opent haar mond om hem met haar laatste beetje energie eens flink de waarheid te zeggen. Uwe ziet zijn kans schoon en duwt de capsule in haar mond. Hij knijpt haar neus dicht en schenkt het troebele mineraalwater over haar tong. Anouck kan niet anders dan de capsule en het water doorslikken.

Dan kruipt Uwe naast haar in bed en omhelst haar innig. Hij kust haar in haar nek en streelt haar borsten. Tot haar frustratie reageren haar tepels direct op zijn aanraking.

'Wat doe je nou?' vraagt ze licht hijgend.

'Je wensen zullen uitkomen,' fluistert hij opgewonden in haar oor. Hij streelt haar liefkozend.

Opwinding neemt haar hele lijf over. Ze is een weerloos slachtoffer van zijn vingers. Het is ook al zo lang geleden dat hij haar op deze manier heeft aangeraakt. Ze sluit haar ogen en geniet van de tinteling van haar lijf, van de opwinding tussen haar benen.

Dan schiet er een pijnscheut door haar bovenarm. Een naald wordt er hard in gestoken. Ze kijkt naar haar rechterarm en ziet hoe Uwe de inhoud van een injectiespuit haar lijf laat binnendringen. Haar ogen vragen hem wat hij aan het doen is.

Hij kijkt Anouck spottend aan. 'Je bent toch zo gek op je oxazepam? Hier heb je je resterende vijfentwintig pillen. Verpulverd tot stof, aangelengd met alcohol. Doe de groeten aan Evi. En aan Tanya.'

De onverschilligheid in zijn stem bezorgt Anouck kippenvel. Ze ademt zwaar. Paniek zet zich vast in haar hersenen. Wat bedoelt hij? Hoe kan ik nou de groeten doen aan… In een flits begrijpt ze het. Hij wil voorgoed van me af. Ik moet dood. Hij spuit vergif in mijn lijf om zijn hachje te redden. Mooi niet, klootzak. Ze probeert uit alle macht aan zijn omarming te ontsnappen. Ze moet weg. Rennen! Overgeven! Maar het lukt niet. Haar spieren ontspannen en haar hart klopt langzamer en langzamer. Ze sluit haar ogen. 'Evi… eindelijk.' 

Hoofdstuk 25

'Goedemorgen, Feline.' Uwe is druk bezig met het ontbijt. Gekookte eieren en broodjes. Het is niets voor hem om een maaltijd klaar te maken, maar hij moet wel.

'Waar was je vannacht, papa? En waar is Anouck?'

Uwe schrikt van de directe vragen van zijn dochter. 'Wat bedoel je?' stamelt hij.

'Vannacht werd ik wakker. Ik moest huilen om mama. Anouck was er niet. Die moet toch in bed blijven met haar geschuddelde hersens? Toen ging ik naar zolder. Maar jij was er ook niet. Toen ben ik maar bij Daniel gaan liggen.'

'Heb je ook beneden in de werkkamer gekeken?' vraagt Uwe. Hij krijgt het benauwd.

'Nee.'

'Daar was ik dus,' zegt hij opgelucht.

'Ik heb je wel geroepen,' reageert Feline bedremmeld.

'Sorry schat, dat heb ik dan niet gehoord.'

'Papa, waar is Anouck? Ze lag daarnet niet in haar bed. Ze moet toch blijven liggen?'

'Dat klopt, Feline. Anouck is zo ziek dat ze bij haar familie in Nederland wil zijn. Ze is weg en komt niet meer terug.'

'Welke familie?' vraagt Feline door.

'Ze is naar haar vader en moeder.'

'Maar haar papa en mama zijn toch sterretjes in de hemel? Die zijn met hun auto in het water gereden. Toch?' De eigenwijze toon van zijn dochter en de wetenschap dat ze hem heeft betrapt op een leugen, maken Uwe boos. Hij beseft dat hij eigenlijk niets van Anouck weet. 'Hou je mond, Feline. Je ziet toch dat ik bezig ben? Anouck is weg en blijft weg.'

Feline zwijgt, met haar gezicht op onweer. Even hangt er een ongemakkelijke stilte.

Dan verbreekt Feline die. 'Ik wil nooit meer een mama!' Ze stormt de trap op en knalt de deur van haar slaapkamer hard dicht.

Uwe staart zijn dochter na. Vijf jaar en dan al zo'n karakter. Gelukkig zijn kinderen heel flexibel. Waarschijnlijk weet ze over een week al niet meer beter en is Anouck ook in haar hoofd voorgoed verleden tijd.

Uwe grinnikt in zichzelf. Anouck. Een lekkertje. Pittige tante. Beter neukmateriaal dan Tanya. Maar verder hetzelfde huisje-boompje-beestjegezeik. Toekomst dit, toekomst dat. En ook nog jarenlang verzwijgen dat je een kind met me hebt. Schade, Anouck. Je leugens hebben je dood versneld. Al was je er toch wel aan gegaan.

Gelukkig had hij haar graf al vooraf gegraven, of liever uitgehakt. Ze lag nu in een gat naast de waterval bij de berghut. Die plek had ze tijdens hun eerste uitstapje naar de berghut aangewezen als de plek waar ze nooit dood gevonden zou willen worden. Hij vond het een uitstekende keuze, de perfecte plek voor een anoniem graf. Dus toen hij tijdens zijn zakenreis in Canada besloot dat Anouck meer een last dan een lust was geworden, was hij bereid geweest zich een paar dagen fysiek uit te leven. Het had hem veel moeite gekost. De rotsgrond was keihard, er was bijna geen doorkomen aan. Hoe toevallig was het dat er in het ziekenhuis net een bouwploeg bezig was met renovaties. De gereedschappen van die lui kon hij gebruiken. 's Avonds opgeladen mee, 's ochtends vroeg terug. Ze merkten niet eens dat het materiaal bot was. Ze slepen alles ter plekke en stelden geen vragen. Wie moesten ze ook aanspreken? Ze hadden geen idee.

De rotsblokken die hij uit de grond hakte en sleep lagen nu als een mooi stenen bed over haar lichaam, volledig uit het zicht. Mensen die de waterval bezochten liepen nietsvermoedend over Anouck heen. Met hun gewicht verstevigden ze de bedekking. Bij dat beeld kon Uwe een glimlach niet onderdrukken. Anouck heeft altijd over zich heen laten lopen, daar hoeft haar dood niets aan te veranderen.

Nu is het tijd voor fase 2: betrapt@hotmail.com ontmaskeren en die gluiperd vertellen dat er niets meer te halen valt. Hij kan niet wachten tot die kloothommel weer belt. Dan kan hij hem vertellen dat het klaar is. Dat de hoofdpersoon van de film dood is en dat de geschoten beelden dus niets meer waard zijn.

Tot die tijd gaat hij genieten van zijn herwonnen vrijheid. Als hij de buurvrouw lief aankijkt, wil ze vanavond vast op de kinderen passen. Hij belt Lea, de nieuwste radiologisch laborante. De donkere schone heeft duidelijk een oogje op hem. Het verbaast hem dan ook niet dat ze meteen 'ja' zegt op zijn voorstel om samen naar zijn berghut te gaan.

'Stel je er niet te veel van voor. Je zou er niet dood gevonden willen worden. Er staat alleen een tafel en een bed in,' lacht hij haar toe tijdens de Skype-chat.

'Meer hebben we toch niet nodig?' reageert Lea uitdagend. Ze knoopt de bovenste knoopjes van haar blouse los en streelt de rondingen die boven haar mintgroene bh uit floepen.

'You like?' zegt ze hitsig.

'Nou en of,' kreunt hij.

Vanaf nu ga ik alleen nog voor onenightstands, neemt Uwe zich stellig voor, terwijl de bobbel in zijn broek een weg naar buiten zoekt.

Hoofdstuk 26

Marc houdt hem nu al weken in de gaten. Met de dag neemt zijn respect voor die klootzak af. Een ding weet hij zeker: nu hij voor het oog van de camera een moord heeft gepleegd, is 350.000 euro een veel te laag bedrag. Daar mag best een schepje bovenop.

Marc kijkt haar vragend aan. 'Hoeveel geld doen we erbij?'

'Wat heeft het voor zin? Er is geen geld. Van een kale kip kun je niet plukken,' reageert ze gelaten.

'Die klootzak moet boeten.' Marc kijkt haar met samengeknepen ogen aan.

'Dat staat buiten kijf. Maar er zijn zo veel manieren om te boeten. We moeten het anders aanpakken.'

Marc haalt zijn schouders op. 'Misschien. Heb je een idee?'

'Ja, ik heb een plan bedacht dat hem persoonlijker en harder treft dan geld.' Ze lacht. De harde blik in haar ogen weerspiegelt de pijn die ze heeft moeten doorstaan. Ze is een sterke vrouw die onverwacht Marcs leven binnen is gespoeld en sindsdien zijn onverdeelde aandacht heeft. Hij weet het zeker, zij is zijn ticket naar een rijke toekomst.

Hij slaakt een diepe zucht. 'Vertel, ik ben heel benieuwd wat je voor hem in petto hebt.'

Hoofdstuk 27

De stilte in huis valt als een warme deken over Uwe heen. Eindelijk rust. Geen gezeik aan zijn kop. De nacht met Lea drie dagen geleden heeft zijn stoutste dromen overtroffen. Ze nam het initiatief en gaf hem geen kans om bij te komen. Drie keer had hij zich gewonnen moeten geven. Hij kan in bed nog veel van haar leren. Maar dat is hij niet van plan. Hij heeft zich vast voorgenomen zich nooit meer aan een vrouw te binden. Hij heeft wel wat beters te doen. Dat huisje-boompje-beestjegedoe van Tanya en Anouck wil hij ver achter zich laten en nooit meer in zijn leven dulden.

Hij is vastbesloten te ontdekken wie er achter betrapt@hotmail.com zit. Of zitten, want het is hem inmiddels duidelijk dat de man die hij steeds aan de telefoon heeft niet de mastermind is. Zo moeilijk moet het niet zijn. Van de systeembeheerder in het ziekenhuis heeft hij ooit iets meegekregen over hoe je achter de identiteit van een mailafzender kunt komen. Het heeft iets te maken met het unieke IP-adres van de computer die is gebruikt om de e-mail te versturen.

Uwe neemt plaats achter de pc in zijn werkkamer en gaat op zoek naar de e-mail met het filmpje van betrapt@hotmail.com. Hij bekijkt eerst de beelden nog een keer. Ondanks alles voelt hij bewondering voor Tanya, die dankzij haar krav maga training die brede gast te grazen heeft genomen. Ze was fysiek sterk, maar zo goed van vertrouwen. Hij kon haar alles wijsmaken over haar ouders en haar grote zus Eva. Het was zo eenvoudig geweest haar vrijwel te vervreemden van haar familie. En dan zijn vele affaires. Hij weet zeker dat ze niets door had van wat hij tijdens hun huwelijk met andere vrouwen uitspookte.

Uwe klikt op het kleine, blauwe pijltje dat naast het mail beantwoorden staat. Hij selecteert berichtbron weergeven en wacht in spanning af. Een brij van letters vult het scherm. Hij snapt er helemaal niets van en belt daarom zijn ziekenhuiscollega van ICT.

'Hotmail? Nee, daarbij lukt dat niet. Het IP-adres is versleuteld.'

Uwe vloekt hardop en drukt het gesprek geïrriteerd weg. Die verdomde privacy ook altijd. Er zit niets anders op dan te wachten tot de chanteur hem opnieuw belt. Vooralsnog gaf zijn telefoon dan de melding anoniem, maar er moet toch een manier zijn om het telefoonnummer te achterhalen? Hij zou naar de provider kunnen bellen om navraag te doen. Maar dan moet hij waarschijnlijk vertellen waarom hij zo graag achter de identiteit wil komen. Daar moet dan gegarandeerd een gewichtige reden voor zijn. Chantage is ongetwijfeld belangrijk genoeg, maar Uwe heeft niet de bedoeling om wie dan ook wijzer te maken over de hele situatie.

Nee, hij moet wachten totdat Betrapt contact opneemt. Dat komt vandaag of morgen vast goed. Vier dagen geleden heeft hij aangegeven dat hij een afspraak wil maken voor het afleveren van de afkoopsom. Hij verheugt zich nu al op de reactie van Betrapt na zijn bekendmaking dat de inkomstenbron van meneer de chanteur onder de zoden ligt. "Dood en begraven, ja, je hoort het goed. Je pot met goud aan de andere kant van de regenboog is als sneeuw voor de zon verdwenen. Sorry, je zult toch gewoon moeten werken voor je geld. Of ga een ander lastigvallen met je filmpjes." Wat zal die Betrapt zich lullig voelen.

Hoofdstuk 28

Vol bewondering kijkt Marc naar de vrouw die hij zeven maanden geleden uit de Brienzersee heeft opgedoken. Tanya gaat zo rustig om met de situatie. Elk ander had de politie erbij gehaald en die kloothommel laten boeten voor zijn poging tot moord. Levenslange gevangenisstraf. Klaar. Maar Marc kwam er al snel achter dat ze zo niet in elkaar zit. Ze vindt dat Uwe er dan te makkelijk vanaf komt. Bovendien is ze er heilig van overtuigd dat hij zich er wel uit zou kletsen.

Hij heeft het waanzinnig slim gespeeld. Buiten de ontvoerders die allang onvindbaar zijn voor de bovenwereld, kon alleen dat schijnheilige gedrocht Anouck aantonen dat hij erbij betrokken is. En nu is aan dat scenario ook een einde gekomen. Zonder scrupules heeft Uwe sta-in-de-weg Anouck omgelegd. Marc en Tanya hebben vanuit Marcs huis aan de Duitse kant van de grens alle signalen opgepikt, maar niets ondernomen om het drama te voorkomen. Daarmee zou hun plan in het water vallen. Heel kort hebben ze gesproken over de optie om Uwe aan te geven bij de politie vanwege de dood van Anouck. Maar ze waren het er al snel over eens dat ze hun identiteit nog niet prijs willen geven. Tanya was zelfs bijzonder resoluut. "Zolang Feline en Daniel maar veilig zijn. Anoucks dood doet me niets. De moordzucht van mijn lieve man geeft me meer macht over hem. Dat is mooi meegenomen." Het cynisme waarmee ze de woorden "mijn lieve man" uitsprak, gaf haar overdosis aan haatgevoelens prijs. Uwe moet boeten, zwaar boeten.

Marc voelt zich meer in leven dan ooit tevoren. De Tanya van nu is in niets meer het zwakke hoopje mens dat hij ternauwernood uit de Brienzersee heeft gered. Toen was ze verstijfd door het ijskoude water, bont en blauw van de ontelbare botsingen met puntige rotsen. Ze had gebroken ribben door de noodgang waarmee haar willoze lichaam in het meer was gestort. Ademen was zwaar, bijna onmogelijk. Met alle kracht die hij in zich had, gelukkig was dat nogal wat, wist hij Tanya vanuit het water in de boot te leggen en terug te roeien naar de aanlegsteiger van de bootverhuur. De eigenaar was er tot zijn grote ergernis juist nu niet. Hij besloot daarom het ijskoude, druipende lichaam naar de parkeerplaats te dragen. Hij legde haar op de achterbank van zijn kanariegele auto, sloeg een deken over haar heen en reed richting het ziekenhuis in het Duitse Waldshut. Geen bewuste keuze, maar automatisme. Hij werkt al jaren als verpleger in dat ziekenhuis. Eigenlijk was het gekkenwerk. De rit duurde ruim twee uur en waarschijnlijk waren ze al tientallen ziekenhuizen gepasseerd. Maar hij dacht niet na over de reis, alleen over de bestemming.

In de auto warmde Tanya enigszins op. Haar huid kreeg weer wat kleur. Daarom besloot hij met haar naar zijn eigen huis te rijden, om haar daar met al zijn verpleegervaring te verzorgen. Wekenlang had hij zichzelf wijsgemaakt dat ook dat een spontane actie was, maar dat was allerminst zo. De zwaar onderkoelde vrouw onder de deken op de achterbank was zijn ticket naar veel geld. Iemand ging haar ongetwijfeld zoeken en die iemand had er vast een fijn bedrag voor over om haar terug te krijgen. Hij was levensredder en ontvoerder in één, misschien moest hij eens een boek schrijven. Het zou een spannend verhaal worden, met een onverwachte twist.

Zodra ze was opgewarmd checkte hij haar vitale functies, zo goed en kwaad als dat in zijn kleine woning zonder ziekenhuisapparatuur ging. Ze zou het wel overleven, zo schatte hij in.

Hij gaf haar een slaapmiddel en reed zelf terug naar het hotel. Hij trof er zijn telefoon aan, die helemaal leeg was vanwege de urenlange opname. Met zijn koffer in de hand verliet hij het hotel, zonder te betalen. Hij zou de rekening vanzelf wel thuisgestuurd krijgen, al vond hij eigenlijk dat hij een gratis verblijf had verdiend na zijn heldendaad.

In de buurt van het meer ging hij op zoek naar nieuws over een vermiste vrouw. Niemand had iets gehoord of gezien. In de loop van de nacht keerde hij terug naar zijn huis in Ettikon. Ook van daaruit hield hij het nieuws over vermissingen rondom de Brienzersee in de gaten. Niemand leek zich om de onbekende vrouw te bekommeren. Niemand gaf haar op als vermist of vroeg zich af waar ze was gebleven. Ze lag in een oppervlakkige coma en toen ze weken later ontwaakte, wist ze niets over wie ze was of waar ze vandaan kwam. Marc stond, naast zijn werk in het ziekenhuis, de hele dag klaar voor zijn patiënte en wist haar zo goed als mogelijk op te lappen.

In de tussentijd had hij de opname van zijn telefoon op een USB-stick gezet. Hij had hem al tientallen keren bekeken. Niet alleen het gekletter van de waterval was goed te horen. Onbewust had hij de camera precies op de brug gericht. Het beeld was door de afstand wat korrelig, desondanks kon hij zien wat de vrouw die nu in zijn tweepersoonsbed lag, had moeten doorstaan. Aangevallen door een gezette man in een blauwe overall. Ze had zich hevig verzet en die kerel zowaar op de grond gekregen. Maar een vrouw met kort kastanjebruin haar stond plotsklaps achter haar en schopte haar met twee krachtige trappen de waterval in. Het gegil, en de doodsangst die erin doorklonk, ging hem door merg en been.

Marc liet het filmpje zien aan zijn patiënte. Drie keer per dag, steeds weer. Na vier weken kreeg ze flashbacks. Ze had een gezin. Een man, twee kleine kinderen. Marc dacht dat ze fout zat. Een gezin trekt toch aan de bel als je verdwijnt? De flashbacks bleven echter dezelfde. Er was een au pair. Een eigen marketingbureau. Een ontvoering. Losgeld. Stap voor stap kwam het leven van de vrouw weer tevoorschijn. Nog een maand duurde het voordat ze het plaatje compleet had. Zij was Tanya, moeder van Feline en Daniel, echtgenote van Uwe Tewold. Hij was niet op zoek naar haar. Ze was totaal over de rooie toen ze moest concluderen dat ze in een leugen had geleefd. Toen ze over de eerste schok heen was, was ze erop gebrand de waarheid te achterhalen. Hoe meer ze zich herinnerde, hoe ellendiger ze zich voelde. Marc zei niets, veroordeelde niet. Hij troostte haar, sloeg een arm om het zielige hoopje mens heen. Zij huilde uit op zijn schouder.

Hij wist nog goed dat op een dag de tranen op waren en haar verdriet omsloeg in boosheid. Eigenlijk was boosheid te zacht uitgedrukt. Ze was woedend. Op die dag had hij gewacht. Tanya was klaar voor actie. Een wraakactie waarmee hij hoopte in een keer veel geld te kunnen verdienen.

'Kom, we gaan een wandeling maken.'

Marc schrikt op uit zijn herinneringen. Hij kijkt naar Tanya. Ze ziet er weer prachtig uit vandaag. De strakke spijkerbroek en diep uitgesneden turquoise blouse maken haar ongetwijfeld sexy voor mannen die op vrouwen vallen. Het is een geluk dat hij geen seksuele interesse in haar heeft. Dat zou alleen maar afleiden van het grote doel: Uwe uitkleden, van top tot teen.

Marc trekt zijn jas aan en loopt achter Tanya aan naar buiten. Het is heerlijk weer voor een wandeling. Het dorpje Ettikon is ruim opgezet, met veel groen, een grote speeltuin en een voetbalveld. Zonlicht weerkaatst fel op de puntige daken van de grote, meestal vrijstaande huizen, met buitenmuren in een bonte mengeling van kleuren. Zonnepanelen doen ook in deze dorpsgemeenschap hun intrede. De erkers en luiken voor de ramen op alle verdiepingen geven de moderne uitstraling ouderwetse charme mee. Arm in arm lopen Tanya en Marc langs het met witte ornamenten versierde Waschhüschle, het historische washuis, naar de kleine crèmekleurige Friedenskapelle met een felgele zon op de toegangsdeur. In de kapel kunnen ze rustig praten, al is het dan met onderbrekingen. Marc kent inmiddels de reactie van Tanya's lijf op het gebulder van de bronzen torenklok die elk half uur van zich laat horen. Ze drukt haar handen tegen haar oren en stopt haar hoofd tussen haar knieën. Tanya heeft al zo veel overwonnen, maar ze dwingt zichzelf telkens weer te luisteren naar de kerkklok die haar doet terugdenken aan de ferme klanken van de kerk in Zeihen. "Elke herinnering is een tweestrijd," heeft ze hem eens uitgelegd, "maar ik moet erdoorheen."

Marc is trots op zichzelf dat hij juist het leven van deze krachtige vrouw heeft gered.

Hoofdstuk 29

De stoere tangoringtone verbreekt de stilte in huize Tewold. Uwe kijkt naar de display en hoopt dat het Betrapt is en dat hij fouten gaat maken. Met een glimlach neemt hij op. 'Tewold.'

'Met mij.'

De vrouwenstem aan de andere kant van de lijn klinkt niet meteen bekend.

'Met wie?' vraagt hij en hij luistert scherp naar het antwoord.

'Met Eva.'

De naam doet bij Uwe niet meteen een belletje rinkelen. 'Eva?'

'De grote zus van Tanya. Je weet wel, je vrouw. Of ben je die ook al vergeten?' Het ongeduld in haar stem verraadt irritatie.

'Eh, nee. Hoe zou ik Tanya kunnen vergeten? Sorry Eva, we hebben elkaar al zo lang niet meer gesproken. Ik herkende je stem niet.'

'Het is inderdaad te lang geleden,' klinkt het enigszins spottend. 'Hoe gaat het?'

'Ik mag niet klagen.'

'En met Feline en Daniel?'

'Ze groeien als kool.'

'Is Tanya thuis? Ik heb haar mobiele nummer gebeld, maar haar telefoon springt meteen op voicemail.'

Uwes spieren spannen zich tot het uiterste aan. 'Tanya? Eh… nee, die-die is niet hier.'

Uwe hoort zelf hoe hij stottert. Zijn hartslag loopt razendsnel op. Wat was het verhaal ook alweer? Waar zou Tanya op dit moment moeten zijn? Hij weet het niet meer. Anouck had iets verzonnen om aan familie en vrienden te vertellen. Kom op Uwe, denk na. Denk na.

'Ik heb die au pair van jullie een paar keer aan de lijn gehad. Die Anouck. Zij had het idee dat Tanya er nu zo ongeveer wel weer zou zijn. Terug uit het klooster. Terug naar de hectiek van alledag.'

Het klooster, dat was ook zo. 'Sorry Eva, je zus is nog niet terug.'

'Dan ben ik zeer benieuwd waar ze is. Ik ben gisteren uit Nederland vertrokken en ben direct naar het klooster gegaan waar Tanya volgens jullie zou moeten zijn. Ze is er niet. Ze is er nooit geweest. Sterker nog, de kloosterorde heeft nog nooit van Tanya Tewold gehoord.'

Uwe voelt zich betrapt. Hij reageert geïrriteerd. 'Ik kan er niets aan doen dat ze niet is waar ze moet zijn!'

'Wat heb je met haar gedaan, Uwe?'

De telefoon glijdt uit zijn bezwete hand. Dat kutwijf met haar beschuldigingen. Hij kan zijn mobieltje nog net opvangen voordat het op de vloer klettert. 'Gedaan? Helemaal niets. Wat moet ik met haar gedaan hebben?'

'Ik heb haar al een bijna een jaar niet gesproken, en ze is niet waar jullie zeggen dat ze is. Dus dan rest de vraag, wat heb je met haar gedaan?'

Zijn hersenen werken trager dan traag. Hij kan niets bedenken wat Eva er enigszins van zou kunnen overtuigen dat er geen reden is tot paniek. 'Ik weet echt niet waar je het over hebt.'

'Dan ga ik nu naar de politie,' klinkt het beslist aan de andere kant van de lijn.

Uwes hart slaat een slag over. 'Wat ga je daar doen?'

'Mijn zus opgeven als vermist.'

Hij moet dit scenario stoppen. Hij moet met een reactie komen. Snel.

'Denk je niet dat ik degene moet zijn die dat doet?' vraagt hij zelfverzekerder dan hij zich voelt.

'Ja, dat zou jij inderdaad moeten doen. Maar dat ben je niet van plan. Want anders had je het allang gedaan.'

'Ik wist niet beter dan dat ze in het klooster zat.'

'Een klooster waar ze nooit is geweest.'

'Dat wist ik toch niet,' reageert Uwe ongeduldig.

'Dus je hebt nooit contact met haar gezocht in al die maanden?'

'Nee, dat wilde ze niet. Ze wilde rust.'

'Je kletst uit je nek, Uwe.'

'Eva, ik zweer je op het leven van Feline en Daniel dat ik…'

'Maak die zin maar niet af, Uwe,' onderbreekt ze hem. 'Zweren op je kinderen kan hun duur komen te staan. En het zijn wel mijn nichtje en neefje. Ik geloof je pas als je nu naar de politie gaat en aangifte doet van vermissing.'

'Morgen,' reageert hij gelaten.

'Mooi, ik kom morgenochtend vroeg naar je toe. Dan gaan we samen.'

Een ader klopt voelbaar in Uwes slaap. Zijn hersenen zijn als watten die geen ruimte open laten voor ideeën, smoesjes of zelfs leugens.

'Dat is niet nodig,' reageert hij nors.

'Dat weet ik, maar ik doe dat graag voor mijn zusje,' zegt ze smalend.

Uwe probeert iets te bedenken om onder deze houdgreep uit te komen. Maar waarom eigenlijk? Tanya is al maanden dood. Wie zou er ooit nog wat van haar terugvinden? Ze is al die tijd letterlijk niet boven water gekomen. Waarom zou dat nu nog veranderen?

'Je doet maar, Eva,' zegt hij zelfverzekerd. 'Ik zie je morgenochtend om half tien. Kom maar meteen naar het politiebureau.'

'Tot dan, Uwe. En waag het niet om niet te verschijnen.'

'Waarom zou ik er niet zijn? Ik heb niets te verbergen.'

'Ik ken je langer dan vandaag. Mijn zusje vertrouwt je blind, maar ik heb mijn ogen wagenwijd open. Je bent een onbetrouwbare playboy.'

'Misschien. Maar dat is geen misdaad.'

'Dat ligt er maar net aan hoeveel je ervoor over hebt om een playboy te kunnen blijven.'

'Je bedoelt dat ik Tanya uit de weg heb geruimd om ongegeneerd met andere vrouwen te kunnen neuken?'

'Goh, je haalt me de woorden uit mijn mond,' klinkt het sarcastisch.

'Tot morgen, Eva. Ik ga hier niet eens op in.'

'Tot morgen, Uwe. Ik had niet anders verwacht.'

Uwe hangt op, schudt verontwaardigd zijn hoofd, pakt zijn autosleutels en rijdt direct naar het huis van Lea. Die lijkt vandaag in niets op de sexy vrouw van drie nachten eerder. Ze draagt een loszittend, grijs huispak en ouderwetse sloffen. Ze blijft bij de voordeur staan en nodigt hem niet uit om binnen te komen.

'Je ziet er gestrest uit,' merkt ze op.

Hij buigt zich naar haar toe.

'Ik moet inderdaad wat spanning kwijt,' fluistert hij in haar oor, terwijl hij alvast zijn riem losmaakt.

'Ho, cowboy. We hebben een lekkere nacht gehad, maar meer wordt het niet.'

Uwe kijkt haar ongelovig aan.

'Je naam gonst door het ziekenhuis, Uwe. Maar niet je echte naam. Je bijnaam: horney bee. Geile bij. Vanwege je kleine angel, als je begrijpt wat ik bedoel. Het was leuk, Uwe, maar hier stopt het.' Ze sluit de deur.

Uwe vertrekt met hangende schouders. Hij voelt voor het eerst in jaren een knallende hoofdpijn opkomen en brengt zijn hand naar zijn broekzak. Gelukkig, hij heeft zijn portemonnee bij zich. Uwe start zijn auto. Hij weet wat zijn volgende stop is. Zijn favoriete hoer Sonja brengt hem met haar hardhandige voorkeur wel van deze hoofdpijn af.

Ja, meesteres. Ik verdien striemen op mijn rug en een flink pak slaag op mijn billen. De gedachte aan wat hem bij Sonja te wachten staat, helpt hem het denkbeeldige bloed van zijn zojuist opengereten ego te stelpen.

'Horney bee. Pfff. Horney bear!' Uwe gromt luid. Met piepende banden rijdt hij weg.

Hoofdstuk 30

Tanya is blij dat ze haar zus te pakken heeft gekregen. Ze is over het algemeen niet zo makkelijk bereikbaar. Eva is de sleutel in het plan B dat Tanya samen met Marc in de Friedenskapelle van Ettikon heeft opgezet. Marc vond het nogal ironisch dat ze een wraakplan uitdachten in een kapel waar vrede, menslievendheid en saamhorigheid met houtsnijwerken en fleurige glas-in-loodramen kunstzinnig worden uitgebeeld. Tanya vindt dat het terugkrijgen van haar innerlijke rust ook een vorm van vrede is. Het voorjaar- en zomertafereel van glaskunstenaar Wolfgang Fröse op een van de kapelramen symboliseert alles waar ze naar verlangt: een gelukkig gezinsleven en onschuldig spelende kinderen.

Er vormt zich een knoop in Tanya's maag. Plan B is niet langer een idee. Nu Eva contact heeft opgenomen met Uwe is het werk in uitvoering. Eva werkt maar wat graag mee. Vanaf het allereerste begin heeft ze een hekel aan haar zwager gehad. Ze doet dan ook niets liever dan hem een lesje leren voor wat hij zijn vrouw en bloedeigen kinderen heeft aangedaan. Tanya merkt aan alles hoe woest Eva is; niemand komt aan haar familie.

Gelukkig is ook Marc overstag. Hij had zijn twijfels over plan B. Dat kwam vooral omdat zijn rol belangrijk maar klein is. Bovendien vond hij dat hij de 350.000 euro waar hij wekenlang naar uit heeft gekeken ook echt had verdiend. Hij wilde geld zien. Tanya kon hem geen ongelijk geven. Marc heeft de afgelopen maanden kosten noch moeite gespaard om haar er weer bovenop te krijgen. Daar mag een ruime financiële vergoeding tegenover staan. Ze heeft Marc ervan weten te overtuigen dat als plan B lukt dit hem minstens even rijk zal maken als plan A. Schoorvoetend ging hij akkoord. "Ik gun jou je wraak. Die klootzak verdient het."

Tanya houdt van Marc, zonder verliefd op hem te zijn. Dankzij hem kan ze over een paar weken haar kinderen weer vasthouden en eindeloos knuffelen. Haar eeuwige dankbaarheid is niet in geld uit te drukken. Ze staat voor altijd bij hem in het krijt.

Hoofdstuk 31

Vanuit de verte ziet Eva Uwe aankomen. Ze herkent de bruine krullen en zijn zekere manier van lopen uit duizenden. Aan zijn gang te zien heeft hij geen haast. Toch staat ze al een half uur op hem te wachten voor het politiebureau van Muttenz. Het loopt tegen tienen. De weerkaatsing van de herfstzon op het spierwitte gebouw doet pijn aan haar ogen.

Ze kijkt bepaald niet uit naar het weerzien. Hopelijk kan ze haar woede voor zich houden. Hij mag geen argwaan krijgen. Alleen als ze haar emoties de baas blijft, heeft het plan van Tanya en Marc kans van slagen.

Sneller dan ze verwacht staat Uwe voor haar. Hij strekt zijn hand uit ter begroeting. Eva duwt haar bril iets verder op haar neus en pakt Uwes hand aarzelend aan. Ze kijkt haar zwager in de ogen. Een flauwe glimlach speelt om zijn mond. Een warm welkom, maar niet heus. Het kan haar niet schelen. Eva heeft zijn respect niet nodig om haar taak uit te voeren. Juist niet. Fase 1 gaat nu in.

'Goedemorgen, Uwe. Heb je al iets van mijn zusje gehoord?'

'Niet sinds wij elkaar hebben gesproken. En jij?' Hij kijkt haar recht in de ogen, alsof hij niets te verbergen heeft. Wat een arrogante, niets en niemand ontziende klootzak is het toch.

'Nee, het is oorverdovend stil. Zullen we dan maar aangifte van vermissing gaan doen?' vraagt ze zo rustig mogelijk.

'Zullen we eerst koffie drinken? Heb je tijd?'

'Ik heb alle tijd van de wereld. Ik ben van plan te blijven totdat Tanya boven water is.' Eva schrikt van haar eigen woordspeling. Uwe lijkt het niet te merken.

'Ik weet niet of ze wel gevonden wil worden,' zegt hij zacht. Als Eva niet beter wist, zou zijn toonzetting medelijden bij haar opwekken.

'Waarom denk je dat?' vraagt ze scherp.

'Ze is vrijwillig vertrokken en heeft daarna niets meer van zich laten horen.'

'Dat is jouw verhaal.'

'Het is de waarheid.' Uwe benadrukt zijn woorden met wanhopige handgebaren.

Eva is niet onder de indruk. 'Ik wil jouw waarheid graag horen bij een kop koffie. Dan zal ik meteen mijn vermoeden met jou delen.'

Zwijgend lopen ze de Hauptstrasse in. Eva haalt haar vingers door haar blonde boblijn, maar trekt haar hand snel terug. Ze kent haar eigen tic. Haar haar moet het altijd ontgelden als ze gespannen is.

De karakterloze witte huizen in deze straat benauwen haar. Ze verafschuwt eenheidsworst. Gelukkig staan er veel bomen die het uitzicht op al dat wit deels barricaderen. De straat lijkt door de pijnlijke zwijgzaamheid tussen Uwe en haar eindeloos lang. Ze weigert voor nu de stilte te doorbreken. Liever blijft ze nog even met haar gedachten dicht bij zichzelf.

De gastheer van Bajazzo Restaurant Café staat hen uitnodigend op te wachten in de deuropening.

'Koffie?' roept hij hun toe.

'Graag,' antwoordt Uwe met een glimlach. Hij begint een geanimeerd gesprek met de gastheer. Eva verstaat er niets van, maar aan het geschater van beiden te horen hebben ze elkaar veel grappigs te vertellen.

Eva bekijkt het tafereel van een afstandje. Wat denkt hij nou? Dat hij haar ervan zou kunnen overtuigen dat aangifte zinloos is? Ze moet hem het idee geven dat ze die optie openlaat. Ze mag haar woede niet uiten. Dat is wat hij van haar verwacht, hij kent haar alleen als de boze, beschermende tijgerin. Ze moet zich ontvankelijk opstellen voor wat hij haar te vertellen heeft. Ongetwijfeld komt hij met een logisch klinkend verhaal, waarmee hij probeert haar aan zijn kant te krijgen.

Ze besluiten aan een van de rode tafels op het terras te gaan zitten en bestellen twee cappuccino bij de voortdurend glimlachende gastheer. De dampende koffie met een hartvormige versiering in de crèmige bovenlaag staat binnen drie minuten voor hen. Ze zeggen niets. Zwijgend kijken ze naar het witstenen beeld van een vrouw met blote borsten die in kleermakerszit de straat overziet. Ze hebben de koffie nodig om het gesprek op gang te brengen.

'Het is fijn je te zien, ondanks de omstandigheden,' begint Uwe.

'Hoe is het met Feline en Daniel?' Eva kijkt hem direct in zijn bruine ogen. Ze wil zijn ziel peilen.

'Goed. Ze missen hun mama natuurlijk. Ze willen jou vast ontmoeten. Tante Eva is bij ons favoriet.'

'Slijm niet zo, Uwe. De kinderen weten nauwelijks wie ik ben. Kun je een zin uitspreken waarin geen leugen verborgen zit? Waar is Tanya?'

Uwe haalt zijn schouders op. 'Ik weet het niet. Echt niet. Jij zegt dat ze nooit in het klooster is geweest. Dan heeft ze me voorgelogen.'

'Ze heeft nooit een reservering gemaakt. Tanya schreef destijds in haar mail dat ze zichzelf kwijt was geraakt en op zoek ging naar rust in een klooster. Ik heb inmiddels bij alle kloosters in Zwitserland en Nederland navraag gedaan, maar Tanya Tewold laat bij niemand een belletje rinkelen.'

'Misschien gebruikte ze haar meisjesnaam, Tanya van Dorst?'

'Daar heb ik ook al aan gedacht. Maar ook die naam heeft niets opgeleverd.'

De stilte die volgt blijft als een donderwolk tussen hen in hangen. Het is wachten op de bliksemflits.

'Ik heb nog wel een andere theorie,' zegt Uwe dan voorzichtig.

Daar is ie dan, de bliksem.

'Vertel,' zegt Eva nieuwsgierig.

'Vlak voor Tanya vertrok, heeft ze me verteld dat ze verliefd was op een andere man. Ik schrok er enorm van. Ik dacht dat alles goed was tussen ons.'

Eva verslikt zich in haar koffie.. Ze slaat haar hand voor haar mond en hoest de hete drank uit haar luchtpijp.

Uwe praat onverstoorbaar verder. 'Maar ze zei ook dat ze niets met die gevoelens zou doen en zou vechten voor ons gezin. Daarvoor moest ze dus naar een klooster. Maar voor hetzelfde geld is ze er toch met die kerel vandoor gegaan. En dan kan ze overal naartoe zijn.'

Eva schudt haar hoofd. 'In dat geval zou ze toch iets van zich laten horen? Ze zou op zijn minst een scheiding aanvragen en een omgangsregeling met de kinderen treffen.'

'Of ze is zo in de ban van die gast dat ze aan niemand anders meer denkt,' zegt Uwe quasi verdrietig.

'Hersenspoeling?'

'Ja. Als je verliefd bent, doe je rare dingen.'

Eva doet alsof ze deze optie in overweging neemt. Het kost haar eigenlijk geen enkele moeite om haar zusje in die omstandigheden te plaatsen. Verliefdheid doet inderdaad rare dingen met Tanya. Vanaf het moment dat ze Uwe in Canada voor zich wist te winnen, was ze acuut onbereikbaar geweest voor haar familie.

'Ik kan dat scenario enigszins volgen,' zegt ze uiteindelijk.

Hij slaakt een zucht van verlichting.

'Maar dan nog wil ik aangifte van vermissing doen.' Ze ziet hoe de stress zijn houding verandert van onderuitgezakt naar superalert.

'Waarom? Als zij zich zo makkelijk laat meeslepen door een ander, dan mag hij haar hebben,' klinkt het nonchalant.

'Tanya is de moeder van je kinderen. Je kunt haar niet zomaar bij het grofvuil zetten, Uwe. Bovendien, jij houdt toch van haar? Vecht er dan voor.'

'Ik weet niet of ik haar kan vergeven.' Uwe kijkt naar de grond.

Eva staat op en loopt naar hem toe. Ze legt haar wijsvinger onder zijn kin, tilt zijn hoofd op en dwingt hem haar aan te kijken. 'Doe het dan voor je gezin. Je hebt twee kinderen die zonder moeder opgroeien. Dat wil je toch niet?'

'Ik vind wel een nieuwe moeder voor Feline en Daniel.'

Eva laat Uwe los en verzucht: 'Die au pair zeker?'

'Anouck? Absoluut niet. Bovendien, Anouck is niet meer bij ons.'

'Heb je haar ontslagen?'

'Nee.'

Uit Uwes rollende ogen en de lange stilte die valt, concludeert Eva dat haar zwager naar woorden zoekt om een geloofwaardige verklaring te geven voor de afwezigheid van dat kutwijf. Ze gaat weer op haar stoel aan de andere kant van de terrastafel zitten.

'Anouck had behoefte aan een ander uitzicht.'

Eva fronst haar wenkbrauwen. 'En waar zijn de kinderen dan nu?'

'Bij de buurvrouw. Ze past graag op ze. Ze is een echte schat.'

Eva schudt heftig haar hoofd. 'Dit kan zo niet langer, Uwe. Je kinderen hebben een moeder nodig.'

'Ik kan Tanya niet terugtoveren. Als ze niet bij ons wil zijn, dan moet ik dat respecteren.'

'Dus jij gaat niet vechten voor haar?'

'Nee, ze heeft haar keuze gemaakt. Ze is verliefd op een ander.'

'Dat is jouw theorie.' Eva bijt letterlijk op haar tong om te voorkomen dat ze haar woede omzet in keiharde beschuldigingen.

'Ja, op basis van de feiten.'

Zijn desinteresse in Tanya is walgelijk. En erger nog, hij geeft haar de schuld van haar afwezigheid als moeder. Hij is het slachtoffer, de zielenpiet, de stakker. Hij is de alleenstaande vader met een drukke baan en twee moederloze kinderen. De hele wereld moet vooral medelijden met hem hebben. Hij is nog erger dan ze de afgelopen zes jaren al dacht.

'Oké,' vervolgt Eva het gesprek op neutrale toon. 'We doen geen aangifte. Maar ik blijf door zoeken. En ondertussen zorg ik voor Feline en Daniel.'

'Maar de buurvrouw…'

'Ik ben familie, dus ik zorg voor Feline en Daniel. Ze hebben een moederfiguur nodig in hun leven.' Eva's toon is duidelijk. Ze duldt geen tegenspraak.

Uwe zucht. 'Hoelang wil je blijven?'

'Tot Tanya is gevonden of desnoods totdat Feline en Daniel op eigen benen staan.'

Uwe verplaatst zich onrustig op zijn stoel. 'Eva, je hoeft echt niet…'

'Geen dank, Uwe,' onderbreekt ze hem. 'Ik doe het graag.'

Snel bestelt ze nog twee cappuccino's en twee chocoladecroissants. Uwe eet zijn croissant met lange tanden op. Eva is opgelucht. Ze heeft haar doel bereikt; ze heeft zichzelf in het leven van Uwe Tewold geluld. Fase 2 kan beginnen.

Hoofdstuk 32

Feline kijkt Eva met haar grote groene ogen aan. Uwe heeft haar voorgesteld als haar tante en meteen daar achteraan als "een soort van nieuwe Anouck". Felines blik is gefixeerd op de modieuze bril op Eva's neus. 'Ben jij echt mijn tante?'

'Jazeker. Ik ben de grote zus van jouw mama. Eva is mijn naam. Ken je me niet meer?'

'Mama is er niet,' zegt Feline. Ze buigt haar hoofd.

Eva kan nog net haar bibberende onderlip zien. Vanbinnen huilt ze om het verdriet van haar nichtje. Maar ze moet haar emoties de baas blijven, niemand is gebaat bij haar tranen.

'Ik weet het, lieve Feline,' zegt ze geruststellend. 'Daarom ben ik hier. Ik ga jullie mama zoeken en ondertussen voor jullie zorgen.'

Feline barst in snikken uit en rent naar haar kamer. Eva wil achter haar aan gaan.

'Niet doen,' zegt Uwe beslist. 'Jij kunt haar verdriet niet wegnemen. Ze gaat door een rouwproces.'

'Ik kan haar troosten. Feline heeft behoefte aan een schouder om op uit te huilen en aan iemand die actief naar haar moeder zoekt.'

'Dat gaat niet gebeuren. Feline komt er wel overheen. Tanya heeft haar keuze gemaakt. Ze moet uit zichzelf terugkomen. Niet per se voor mij, maar voor onze kinderen.' Uwe wacht niet af of Eva iets wil inbrengen tegen zijn uitgesproken houding. Hij verdwijnt door de keuken naar zijn werkkamer.

Het verdriet van Feline is beneden niet meer hoorbaar. Naar boven gaan om haar te troosten heeft nu geen zin meer. Het ergste gesnik is alweer voorbij.

Eva zucht diep. Ze kijkt naar Daniel die op het speelkleed in de woonkamer met duploblokken in de weer is. 'Je hebt talent, lief neefje, ik zie meteen dat het een huis is.'

Terwijl ze rondkijkt, haalt ze haar vingers door haar haren. Tanya heeft hier ergens een camera verstopt. Ze vertelde dat ze nog één keer met haar kinderen heeft kunnen knuffelen, een paar weken geleden. Midden in de nacht. Tanya was in overleg met Marc haar eigen huis binnengeslopen en had overal camera's opgehangen. Het was de bedoeling dat ze het huis meteen zou verlaten zodra de klus was geklaard, maar ze kon zich niet bedwingen en was de slaapkamers van Feline en Daniel binnengegaan. Daniel had ongestoord door haar knuffel heen geslapen. Feline was wakker geworden, maar die was zo slaapdronken dat ze dacht dat ze over haar mama droomde.

"Ik mis ze zo, Eva," had Tanya gezegd. "Ik mis hun geur, hun armpjes om mijn nek. Maar als dit plan slaagt, duurt het niet lang meer. Dan ben ik bijna weer fulltime hun mama. Ik laat ze nooit meer los."

Eva probeert zich te herinneren waar de camera in de woonkamer zit. Ze knijpt haar ogen samen en plotseling ziet ze hem, weggemoffeld in de koperkleurige sierlijst van het grote schilderij van de Canadese Horseshoe Falls. De brede waterval laat de waterdruppels als een mistbank metershoog opspatten. Het is een spectaculair plaatje. Eva huivert bij de gedachte dat haar zusje in eenzelfde overweldigende waterstroom voor haar leven heeft moeten vechten. Ze zwaait naar het schilderij om Marc en Tanya te laten weten dat ze binnen is en dat ze via deze camera stilzwijgend contact kunnen hebben. De uitwerking van het plan is begonnen en gaat tot nu toe zoals gepland. Nu is het zaak het vertrouwen van Uwe te winnen. Dat heeft tijd nodig. Het zou te veel opvallen als ze in te korte tijd de ommezwaai zou maken van de schoonzus met de diepe haatgevoelens naar de grenzeloos begripvolle versie.

'Vind je het een mooi schilderij?'

Eva verstijfd. Fuck, waar komt hij ineens vandaan? Opletten Eva, je mag je niet zo laten besluipen. Hopelijk heeft hij me niet als een malloot naar het schilderij zien zwaaien. Ze probeert haar koele houding te herpakken en draait zich naar hem om. 'Ja, een prachtige waterval. Mysterieus ook, met dat opspattende water.'

'Tanya en ik zijn daar nog geweest toen we elkaar net ontmoet hadden in Canada. Je kunt er met een rondvaartboot zo dichtbij komen dat de spetters in je gezicht waaien.'

'Het schilderij is levensecht. Ik had net ook het idee dat ik waterdruppels voelde,' zegt Eva met een glimlach. 'Hoe is het met Feline, ben je nog bij haar gaan kijken?'

'Ja, ik ben daarnet nog naar boven gelopen. Het gaat wel weer. Ze heeft honger. Ik trouwens ook.'

Doe er dan wat aan, denkt Eva. Ik ben je huishoudster niet. Maar dan beseft ze dat ze nog maar een paar uur geleden de rol op zich heeft genomen om onvoorwaardelijk voor de kinderen te zorgen.

'Ik rij meteen naar de supermarkt voor soep, brood en knakworsten,' zegt ze daarom vriendelijk. 'Tot straks.'

***

Uwe kijkt Eva na terwijl ze haar autosleutels van de keukentafel pakt en de gang in loopt om naar buiten te gaan.

'Die spoort niet,' zegt hij zodra de voordeur achter haar dichtvalt.

Hij gaat voor het schilderij staan en zwaait met twee handen. Hij ziet geen verandering. Wat bezielde Eva om zwaaiend voor een schilderij te gaan staan? Natuurlijk had hij het haar op de man af kunnen vragen, maar Eva is bepaald geen doorsnee vrouw. Er komt nooit een normaal antwoord uit dat mens. En ach, hij heeft belangrijkere dingen te doen. Hij is op zoek naar Betrapt. Na veel googelen heeft hij een manier gevonden om eindelijk achter de identiteit van die klootzak te kunnen komen. Hij moet alleen wachten op het volgende telefoontje. Hij heeft de app TrappCall geïnstalleerd op zijn mobiele telefoon. Als die lafbek van een Betrapt weer anoniem belt, kan de app alsnog het nummer achterhalen. Dan is het een fluitje van een cent om erachter te komen wie er achter die chantagefilm zit. Uwe kan niet wachten tot de app zijn werk mag doen. Maar Betrapt belt maar niet. Het laatste telefoontje is zeker al een week geleden, net voordat hij Anouck liet verdwijnen. Sindsdien is het stil. Opvallend stil. Alsof die hufter weet dat er niets meer te halen valt. Maar hoe kan hij dat weten? Er is niemand die Uwe die avond met het lijk heeft gezien. Daar heeft hij heel goed op gelet. Het was midden in de nacht en pikkedonker voordat hij haar verplaatste naar zijn auto en naar de berghut reed. Hij is uiterst voorzichtig en stil te werk gegaan. Hij heeft zelfs geen hond horen blaffen. Dus hoe zou Betrapt kunnen weten wat er die dag is voorgevallen? Nee, het is gewoon toeval dat het telefoontje lang op zich laat wachten. Misschien dat degene waarmee Betrapt overleg moet plegen lastig bereikbaar is.

***

'Joehoe, ik ben er weer. Aan tafel!' Eva komt waggelend met twee volle boodschappentassen de keuken in, haar brillenglazen beslagen door het verschil tussen de kou buiten en de warmte van de houtkachel binnen.

'Help jij even de tafel dekken, Uwe?' vraagt ze terwijl ze het vocht van haar bril poetst.

Hij kijkt haar met een lege blik aan, alsof hij niet begrijpt wat ze zegt.

'Laat maar,' zucht ze diep. 'De vrouw des huizes doet het allemaal wel.'

Feline komt de trap af. Daniel kruipt vanuit de woonkamer de keuken in. Hij heeft duidelijk honger.

'Ik help u wel, tante Eva,' zegt Feline vrolijk.

'Dat is fijn, lief nichtje van me. Ik weet niet eens waar de soepborden staan.'

'Die staan in het meest linkse kastje. Helemaal bovenin. Ik kan er niet bij.'

'Pak jij dan het bestek?'

'Tuurlijk. Heb je lekkere dingen meegenomen?'

'Knakworsten. En goulashsoep. Die soep vind jij het allerlekkerst, toch?'

Feline kijkt haar tante verbaasd aan. 'Hoe weet jij dat?'

'Van jouw mama.' Van achter haar brillenglazen kijkt Eva Feline hoopvol aan. Hoe kan ze dit inderdaad weten? Ze moet echt voorzichtiger zijn.

Feline schudt ontkennend haar hoofd. 'Anouck vindt goulashsoep lekker. Daarom eet ik die ook graag. Ik denk niet dat mama dat weet.' Ze klinkt zelfverzekerd.

Eva voelt dat Uwe aandacht heeft voor het gesprek, ze moet hem afleiden.

'O… nou, dan was het zeker een ander meisje dat van goulashsoep houdt. Maar dat is niet erg, denk ik. Alle meisjes van vijf houden van goulashsoep, vooral de lieve meisjes.' Ze aait haar nichtje over haar blonde haren.

Feline kan schouderophalend leven met Eva's uitleg. Ze gaat verder met het dekken van de tafel.

Uwes blik maakte Eva zenuwachtig, maar ze doet alsof ze hem niet ziet.

'Ik wil niet dat je nog met de kinderen over Tanya praat,' zegt hij dan onverwacht bars. 'Ze is weg en blijft weg. Het heeft geen zin om Feline en Daniel aan haar te blijven herinneren. Tanya heeft voor zichzelf gekozen en haar kinderen in de steek gelaten. Ze verdient geen nagedachtenis. Ons leven gaat verder zonder haar.' Terwijl hij Eva streng blijft aankijken, nestelt hij zich als heer en meester aan het hoofd van de keukentafel.

Eva draait zich om naar het keukenblok en ziet door haar opwellende woedetranen de grote houten pepermolen staan. Ze grijpt het ding stevig vast en loopt ermee naar Uwe. Ze is vast van plan om met een klap van de pepermolen zijn arrogante kop in tweeën te splijten.

'Peper bij de soep?' vraagt ze geforceerd kalm.

'Niet voor mij,' zegt Uwe.

Met een harde klap plaatst ze de pepermolen op tafel. Feline en Daniel zetten het van schrik op een huilen. Eva kan zich niet langer inhouden, spuwt spreekwoordelijk vuur met haar ogen en schreeuwt haar enorme frustratie uit naar degene die zich haar zwager noemt. 'Ik zou zo graag wat peper in je reet strooien, Uwe. Als Tanya voor zichzelf heeft gekozen, is dat omdat ze jou zat is. Mijn God, wat kan ik me dat levendig voorstellen. Maar ik weet honderd procent zeker dat ze Feline en Daniel nooit in de steek zou laten. Voor niemand. Dus wij gaan Tanya zoeken, Uwe. Jij en ik. Dat verdient zij en dat verdienen de kinderen. En jij krijgt je verdiende loon, hoe dan ook.'

Uwe kijkt Eva met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Als je er zo'n enorm belang aan hecht,' zegt hij, 'doe dan toch maar wat peper in mijn soep.'

Eva draait zich razendsnel van hem af, verlaat de keuken, sprint naar buiten en trapt zo hard ze kan tegen een van de afvalcontainers voor het huis. Om de helse pijn in haar tenen teniet te doen, verplaatst ze haar frustratie en zwaait met haar armen woest om zich heen. Met een harde gil schreeuwt ze haar walging eruit. Als ze buiten adem is, stopt ze en kijkt naar de witte buitenmuren van de woning waar haar zusje zo veel gelukkige jaren heeft beleefd. Je bent een misselijkmakende vent, Uwe Tewold. Maar je krijgt binnenkort een lesje in nederigheid. Daar zorgen Marc, Tanya en ik wel voor.

Beheerst loopt ze terug naar binnen, veegt het zweet van haar voorhoofd en steekt twee duimen omhoog naar het cameraatje dat vlak boven de kapstok verstopt zit.

Hoofdstuk 33

Tanya neemt het pakketje van Marc aan. Zijn grijze ogen stralen opvallend in zijn volledig kale hoofd. De grijns om zijn mond lijkt bevroren.

Ze probeert een inschatting te maken van het gewicht.

'Is dit genoeg?' vraagt ze twijfelend.

Marc knikt. 'Voldoende voor een kudde olifanten.' Hij lacht. 'Maar als Uwe meer nodig heeft, dan kan ik daar voor zorgen. Laat eerst dit maar eens op hem los.'

Tanya zet het witte doosje op de keukentafel en gaat zitten. 'Ik app Eva. Dan kan ze het spul op de afgesproken plek ophalen en beginnen aan de volgende stap van ons plan.'

Terwijl Tanya een bericht tikt, kijkt Marc haar vanaf zijn stoel vragend aan. 'Kan ik verder nog iets doen?'

Ze schudt haar hoofd en onderbreekt haar getyp op haar mobieltje. 'Nee, voorlopig kun je gaan en staan waar je wilt. Blijf wel bereikbaar. Als we meer nodig hebben of als het plan anders loopt, wil ik je wel kunnen inschakelen.'

Marc denkt na. 'Valt het niet te veel op dat betrapt@hotmail.com geen contact meer heeft opgenomen na de dood van Anouck? Ik zou Uwe nog een keer kunnen bellen om een overdracht af te spreken. Ik het geld, hij de video.'

Tanya knikt. 'Goed plan. Je mag best dreigen. Bereid het gesprek goed voor. Ik heb liever dat je morgen belt met een betrouwbaar verhaal dan vandaag overhaast. Zoek een logisch overdrachtspunt uit. Hij zal aangeven dat Anouck er niet meer is en hij dus niks gaat betalen. Maar dat verhaal vertrouw je uiteraard niet. Spreek dus een overdracht af of hij dat nou wil of niet.' Tanya gaat verder met het typen van de app naar haar zus.

Marc staat op en leunt met beide handen op de tafel. 'Ik bel hem vandaag nog. Morgen zit ik in Nederland, in de achtertuin van Eva's huis. Dat lijkt me voorlopig het beste.'

Tanya kijkt op van haar mobiel en kijkt hem indringend aan. 'Je kunt toch ook prima vanuit Nederland bellen? Je belt toch anoniem. Laten we dit niet overhaasten. Eva woont nu bij Uwe. Ik wil niet dat hij argwaan krijgt en mijn zus iets aandoet. Je hebt gezien waartoe hij in staat is.'

De afschuw is in Marcs ogen te lezen. 'Hij is een monster, een wolf in schaapskleren.' Hij draait zich om en loopt naar zijn slaapkamer om zijn koffer te pakken.

'O ja, Marc?' roept Tanya hem na.

'Ja?'

'Bel Uwe vanuit een telefooncel.'

Marc loopt terug naar de keuken. 'Waarom? Mijn mobiel doet het prima, ook in het buitenland.'

Tanya glimlacht. 'Dat weet ik, maar Eva heeft de app TrappCall op Uwes telefoon zien staan. Hij kan jouw nummer daarmee traceren en achterhalen wie je bent.'

'Goh, hij is slimmer dan ik dacht,' zegt Marc verwonderd.

'Helaas voor hem ben ik iets slimmer. Maar ja, ik heb dan ook geen pik om achteraan te lopen.' Tranen prikken in Tanya's ogen. Dan recht ze haar rug. 'Als het goed is heb je over een paar weken je geld. Twee maanden, hooguit.'

'Fijn, ik verheug me er nu al op,' zegt Marc met een zucht.

'Dan hoef je je niet meer te beperken tot vakanties in andermans huis.'

'En jij kunt weer verder met je leven.'

Tanya kijkt hem dankbaar aan. 'Ik ga je missen. Bedankt voor het redden van mijn leven. Bedankt voor… alles.' Ze omhelst hem.

Dan gaat Marc verder met het inpakken van zijn bagage. Tien minuten later loopt hij zijn eigen voordeur uit, een grote koffer in zijn hand. 'Gooi je de sleutel in de brievenbus als het allemaal voorbij is? Dan vind ik hem wel. En doe Eva de groeten.'

Hij stapt in zijn gele Volkswagen Golf en rijdt al toeterend de weg op. Hij kijkt niet meer om.

'Dag beschermengel, het ga je goed.' Tanya veegt een traan van haar wang. Ze heeft veel verloren, maar een goede vriend gewonnen.

Hoofdstuk 34

Uwe bekijkt het nummer op de display van zijn rinkelende mobiel met een frons. +31 met een reeks cijfers daarachter. Een Nederlands nummer. Vreemd.

Het zal toch geen familie van Anouck zijn?

Gewoon opnemen, Uwe, dan weet je het maar. Anouck heeft ontslag genomen en is vertrokken naar bestemming onbekend. Dat klinkt best aannemelijk, toch?

'Tewold,' klinkt het zekerder dan hij zich voelt. Hij schrikt van de bekende mannenstem aan de andere kant van de lijn.

'Heb je het geld?'

Uwe wil de chanteur overvallen met zijn nieuwe kennis. 'Je woont in Nederland.'

'Helemaal niet. Heb je het geld?'

Uwe geeft niet op. 'Ik zie +31 op mijn display staan. Dat is het landnummer van Nederland. Dat weet jij net zo goed als ik, toch?'

Betrapt@hotmail.com heeft duidelijk geen zin in een gesprek over zijn verblijfplaats.

'Heb je het geld?' herhaalt hij, maar nu op een duidelijk hoorbare ongeduldige toon.

Uwe denkt aan zijn Trapcall-app en laat het onderwerp rusten. Ik krijg je wel te pakken, klootzak. Je hebt een dure fout gemaakt door niet anoniem te bellen. 'Nee, ik heb het geld niet. En de hoofdpersoon in je prachtige video woont hier niet meer. Ze is uit mijn huis en uit mijn leven verdwenen. Ik heb geen idee waar ze nu is. Het spijt me ontzettend, maar je zult een andere bron van inkomsten moeten zoeken.' Uwe kan een glimlach niet onderdrukken. Slag 1 is voor hem. Die dreun moet hard aankomen.

Maar tot zijn verbazing en teleurstelling blijkt de chanteur niet onder de indruk. Hij neemt niet eens tijd om de verrassende informatie in zich op te nemen.

'Overmorgen. Drie uur 's middags. Neuhausen, Rheinfall. Op het terras tegenover de waterval. Neem een reep Toblerone mee. Geen grappen. En waag het niet te laat te komen, want dan rijd ik linea recta met de video naar het dichtstbijzijnde politiebureau.'

Uwe neemt de ferme toon in zich op en begrijpt dat tegensputteren geen zin heeft. Het zal hem een worst zijn. Geen Anouck, geen chantagemiddel. Simpel. Hij hoeft zich nergens druk over te maken.

'Komt in orde. Ik zie je daar. Maar waarom die reep Toblerone? Volgens mij weet je precies wie ik ben, dus waarom…' probeert hij de chanteur uit te dagen, maar die heeft inmiddels de verbinding verbroken.

'Ik krijg je wel te pakken, klootzak!' roept Uwe naar zijn mobiel. Hij drukt de terugbelknop in. De telefoon aan de andere kant gaat over. Een keer, twee keer. Niemand neemt op.

'Je bent nog niet van me af, kerel. Ik bel je straks nog eens, op een onverwacht moment. Dan neem je spontaan op met je naam. En dan, stuk tuig, pak ik je bij je ballen en draai ik ze uit je lijf. Dan ga je die video ontzettend snel aan mij geven.' Uwe geniet van het vooruitzicht om zijn plaaggeest fysiek pijn te doen. De opwinding die hij ervaart als hij macht uitoefent over iemands leven en dood werkt haast verslavend. Je hebt geen idee waartoe ik in staat ben, meneer Betrapt. Als je maar niet denkt dat je er mee weg gaat komen. Jammer voor jou, maar je kloot met de verkeerde. Wat er ook voor nodig is, ik ben de laatste die lacht.

Hoe vaak Uwe het Nederlands nummer ook belt, niemand neemt op. Af en toe krijgt hij een ingesprektoon. Zijn frustratie groeit. De TrappCall-app geeft ook al geen uitsluitsel. Het digitale hulpmiddel blijft steken bij "het zuiden van Nederland". Wat heeft hij daaraan? Dat zijn nog steeds honderdduizenden huizen. Geen beginnen aan. Er moet iets zijn waaraan hij het nummer kan koppelen.

Dan bedenkt hij dat Anouck, Tanya en Eva in het zuiden van Nederland zijn geboren. Die link is interessant. Maar Anouck was zo van streek geweest over de chantage dat Uwe zich niet kan voorstellen dat zij er ook maar iets mee te maken heeft. Tanya is dood en Eva… tsja, Eva. Nu Uwe er zo over nadenkt is zijn schoonzus wel op een bijzonder moment het verhaal binnengeslopen. Precies toen hij Anouck had weggewerkt en zij mooi de rol van surrogaatmama kon overnemen. Ineens vraagt hij zich af of dat toeval was. Toeval bestaat niet. Of toch wel? Als Eva achter de chantage zit en dus weet dat Tanya dood is, gedraagt ze zich opvallend rustig. Af en toe geeft ze hem een sneer over zijn egoïstische gedrag of zijn antipathie voor huishoudelijk werk, maar dat is niets bijzonders. Eva en hij liggen elkaar al vanaf de eerste kennismaking niet. Als Eva weet dat Anouck haar jongere zus een waterval in heeft geschopt, kan Uwe zich nauwelijks voorstellen dat ze zo beheerst met de situatie omgaat. Dan zou ze als toneelspeelster Anouck overtreffen. Ze zou schreeuwen, hem bedreigen en aanvliegen.

Eigenlijk is het ook onwaarschijnlijk dat Eva achter de chantage zit. Maar het doen van aannames kan gevaarlijk zijn. Dat heeft hij ondervonden toen hij aannam dat Tanya Feline weg zou brengen op de eerste schooldag. Toen bleek dat niet Tanya maar Anouck was meegenomen, moest hij abrupt extra investeren, regelen en plannen. Hij heeft alle zeilen bij moeten zetten om de ontvoering alsnog in goede banen te leiden.

Nee, hij wil geen enkele optie uitsluiten en dus moet hij uitzoeken of Eva achter de chantage zit. Want als dat zo is, staat hij voor de derde keer voor de ultieme keuze: iemand vermoorden of laten leven. En als het op Eva aankomt, is die keuze heel eenvoudig. Hij heeft haar al zo vaak dood gewenst.

Hoofdstuk 35

Twee uur voordat Uwe naar de Rheinfall moet om het losgeld om te ruilen voor de chanteervideo spreekt hij Eva aan. Ze verschoont Felines bed. Uwe staat onzichtbaar voor haar in de deurpost en laat zijn ogen over haar lichaam glijden. Het valt hem nu pas op hoe slank ze eigenlijk is. Haar karakter ligt hem niet, maar ze ziet er goed uit. Van achteren lijkt ze veel op Tanya.

Hij gaat vlak achter haar staan en schraapt zijn keel. 'Eva, ik heb vanmiddag een belangrijke afspraak. Ik blijf wel een tijdje weg. Tot in de avond, denk ik.'

Eva draait zich naar hem om. 'Ga je naar een hoer?' Ze kijkt hem van achter haar brillenglazen uitdagend aan.

'Misschien. Wat heb jij daarmee te maken?'

Eva haalt haar schouders op. 'Helemaal niks, lieve zwager. Je doet maar. Ik snap best dat een man gigantisch geil wordt na maandenlange onthouding. Hoelang heb je gewacht met neuken na de verdwijning van Tanya? Een dag? Een week?'

Uwe heeft geen zin in deze discussie. 'Een uur, nou goed.' Het zit dicht bij de waarheid, maar zelfs Eva zal die niet geloven. Hij schraapt opnieuw zijn keel. 'Ik heb dus een afspraak. Kun je vanmiddag met Daniel bij de huisarts langsgaan? Hij kucht veel. Ik wil dat de dokter naar zijn longen luistert. Voor je het weet heeft hij een longontsteking.'

Eva knikt. 'Je hebt gelijk, hij hoest behoorlijk. Ik bel de dokter zo voor een afspraak.'

Uwe glimlacht. 'Die heb ik al gemaakt. Vanmiddag om drie uur. Het is zondag, dus je zult naar Olten moeten rijden voor de weekendarts. Dat is ongeveer veertig minuten met de auto.'

'Prima, dat komt goed. Kan ik daar meteen boodschappen doen voor het avondeten.'

Uwe kijkt haar aan. Ze vertrekt geen spier. Niets in haar houding duidt erop dat ze zich ongemakkelijk of gestrest voelt. Ze is helemaal zichzelf. Het lijkt erop dat ze niets afweet van wat er om drie uur bij de Rheinfall te gebeuren staat. Het enige wat hij nu moet doen is haar onopvallend volgen tot de tijd dat hij moet vertrekken. Hij blijft in haar buurt om in de gaten te houden of ze een telefoontje pleegt of met een smoesje naar buiten gaat.

Maar er gebeurt niets. Eva doet het huishouden, speelt met Feline en Daniel en schrijft af en toe wat op een papiertje. Als Uwe de aantekeningen checkt, blijkt het een boodschappenlijstje te zijn. Langzaamaan laat hij zijn verdenkingen varen. Om kwart voor twee pakt hij een met krantenpapier gevulde sporttas en een reep Toblerone chocolade. Dan kondigt hij zijn vertrek aan. Feline en Daniel knuffelen hem stevig. Eva opent de voordeur voor hem.

'Succes met je afspraak,' zegt ze. 'Ik zorg ervoor dat de dokter Daniel uitvoerig onderzoekt en laat je weten wat de uitslag is. Kan ik je bellen?'

Uwe schudt afwijzend zijn hoofd. 'App me maar.'

'Voel je je wel goed? Je ziet bleek.'

'Ik ben gespannen voor de afspraak. Dat gaat tijdens de autorit vast over.'

'Heb je een blind date?' vraagt Eva bozig.

'Nee… of ja, een soort van.' Uwe loopt naar zijn auto op de oprit en hoort hoe Eva de deur achter hem sluit. Hij rijdt de eerste bocht door en wacht daar vijf minuten. Misschien dat Eva alsnog de doktersafspraak afzegt en Uwe volgt. Nauwlettend houdt hij het passerende verkeer in de gaten, maar haar auto komt niet voorbij. Een blik op zijn horloge vertelt hem dat hij nu echt moet gaan rijden om op tijd bij de Rheinfall aan te komen. Het verhaal met Betrapt hangt als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd. Hij is geen fan van verrassingen en al helemaal niet van duveltjes die onverwacht uit een doosje springen.

Uwe neemt de A3 richting Zürich en probeert zich te concentreren op het razende snelwegverkeer. Wat een puinhoop is zijn leven op dit moment. Het voorspelbare scenario dat hij vooraf met Anouck heeft doorgenomen, had hij uit pure afkeer voor een gezapige toekomst herschreven tot een rollercoaster van een film met hemzelf in de dramatische hoofdrol van echtgenoot, vader, minnaar en moordenaar.

Hij foetert op zichzelf. 'Scheisse, Mann. Overzicht. Overzicht. Overzicht.'

Het zwartleren autostuur krijgt een aantal ferme klappen te verduren. Uit alle macht probeert Uwe nieuw overzicht te krijgen over de ontstane situatie. Tanya en Anouck zijn dood. Eva probeert Tanya terug te vinden. Dat gaat nooit lukken. De chantage treft Anouck, maar die is er niet meer. Niemand heeft een enkele aanwijzing dat hij er iets mee te maken heeft. Hij heeft een plausibel verhaal over de verdwijning van Tanya en is niet verantwoordelijk voor het gaan en staan van de au pair. De chanteur kan veel willen, maar zal niks krijgen. Uwe staat zelf niet op de film.

Met elke kilometer dichter bij de Rheinfall, komt hij meer tot rust. Hij ziet letterlijk licht aan het einde van de vele tunnels waar hij doorheen rijdt en figuurlijk aan het einde van de ellenlange tunnel die zijn leven heet. Hij gaat naar de Rheinfall om te ontdekken wie die gore klootzak is en dan gaat hij verder met zijn leven. Vanavond nog zet hij Eva de deur uit. Hij wil rust. Zijn eigen leven opbouwen met de kinderen en als het even kan drie tot vier onenightstands per week en misschien nog een wekelijkse date met Sonja. Nooit meer een vaste relatie, nooit meer huisje-boompje-beestje en nooit meer vrouwengezeik aan zijn hoofd. Uwe verlangt hartstochtelijk naar vanavond, het moment waarop zijn nieuwe leven begint. Het leven van me, myself and I, plus Feline en Daniel.

Vrolijk fluitend rijdt Uwe de plaats Neuhausen in, de legergroene sporttas met kranten staat op de bijrijdersstoel. Aan de buitenrand van deze toeristische plaats staan lange fabriekshallen van gele stenen, voorzien van hoge, klein geruite ramen. Ook zijn er veel hoge flats. Hoe dichter hij bij het stadscentrum komt, hoe meer hij een interessante mix ziet van moderne en traditionele bouwstijlen. Stroomdraden lopen boven de straten om openbaar vervoer mogelijk te maken. Voor het lichtroze geverfde gemeentehuis zit een groep toeristen met een gids op de trapjes en op de brede rand rondom een kleine ronde waterpartij.

Het is zeker de moeite waard Neuhausen onder vrolijkere omstandigheden nog eens een bezoek te brengen. De volgende keer neem ik de kinderen mee, bedenkt Uwe.

Hij volgt de borden naar de waterval en parkeert zijn auto. Met de sporttas in zijn hand begint hij aan zijn korte wandeling naar Panoramarestaurant Schlössli Wörth. De ligging is fantastisch. De sfeer van het gebouw trouwens ook. Een hoog, rechthoekig, beige gebouw van ruwe steen en houtkleurige luiken langs kleine ramen. Het dak met donkerbruine dakpannen lijkt tot in de hemel te rijzen. Een poort aan de achterkant leidt naar de ingang van het restaurant. Uwe loopt door de ruimte waarin tientallen goedkoop ogende, met hoogglans afgewerkte, houten tafels staan. Om elke tafel staan nepleren, rode stoelen met metalen poten. Uwe probeert een van de obers aan te spreken over een gereserveerde tafel. Het lukt hem niet contact te krijgen. Hij loopt daarom langs de tafels naar de voorzijde van het restaurant. Daar bevinden zich twee terrassen, een ervan warm achter glas, een in de open lucht. Hij besluit naar het buitenterras te gaan. Op deze zonnige herfstdag is het daar nog heerlijk vertoeven. Het terras hangt boven het stuivende water. Witte koppen staan op de golven van het meer. Uwe heeft behoefte aan de frisse wind die vanzelf ontstaat door het onstuimige geweld van de Rheinfall. Hij blijft even staan en draait zijn hoofd naar de wind. De zonnebril in zijn haar waait er bijna uit. Dan kijkt hij naar het laatste vrije tafeltje. Een zwart bordje met het sierlijk in goud geschreven RESERVIERT maakt duidelijk waarom hier nog niemand heeft plaatsgenomen. Hij kijkt achterom en ziet een ober aankomen die is gekleed in de voor de horeca overbekende combinatie van zwarte broek en wit overhemd. Zijn ogen staan vrolijk in zijn besnorde gezicht. Hij spreekt Uwe aan. 'U heeft een reep Toblerone. Wacht u misschien op de heer Betrapt?'

Uwe kijkt de ober verrast aan. Hakkelend bevestigt hij dat hij inderdaad een afspraak heeft met iemand die zich Betrapt noemt. Daarop begeleidt de man hem naar het gereserveerde tafeltje. 'Ik kom zo bij u.'

Uwe kijkt de ober na. Wat een vreemde vent. Een onderbuikgevoel neemt bezit van Uwes lijf. Hij verzet zich tegen het weeë gevoel in zijn benen en doet zijn uiterste best om zich te focussen. Zijn manier van praten lijkt wel enorm op die van Betrapt, met van die langgerekte klinkers. Kan dit hem zijn?

Hij heeft geen tijd om er verder over na te denken, laat staan om conclusies te trekken. De ober staat alweer voor zijn neus. Hij draagt een dienblad met zeker vijftien glazen vol drank. Het is duidelijk niet de eerste keer dat hij dit doet.

'De heer Betrapt verontschuldigt zich,' zegt hij. 'Ik moet u dit pakket en deze envelop overhandigen. En u krijgt ook een glas mineraalwater. Met zijn vriendelijke groeten.'

De ober wil alweer rechtsomkeert maken. Uwe houdt hem tegen en vraagt wie hem deze opdracht heeft gegeven. 'Geen idee. Mijn collega heeft vanochtend het pakket en de instructies in ontvangst genomen. Ik geloof dat ze via een koerier zijn aangekomen.'

Een koerier. Uwe zucht diep. Gedesillusioneerd gaat hij weer zitten en neemt een slok van het mineraalwater.

Hij had het kunnen weten. Betrapt gaat zich niet laten zien.

Zijn oog valt op het pakket. Hij pakt het op en draait het om en om, op zoek naar een aanwijzing. Aan de buitenkant ziet hij niets opvallends. Het is een bruin doosje dat je in elke kantoorboekhandel ter wereld kunt kopen, dichtgemaakt met doorzichtig breed plakband.

Uwe pakt zijn autosleutel uit zijn jaszak en snijdt daarmee het plakband stuk. Hij maakt gehaast het doosje open en vindt een mobiele telefoon. Moet hij hiermee bellen? Houdt Betrapt hem in de gaten en wil hij de overdracht op een minder drukke plek uitvoeren?

Hij kijkt naar de Rheinfall en het kasteel dat al eeuwenlang een is met de donderende watermassa uit de recentste ijstijd. Boven het kolkende water steken een paar rotsen uit. Op een daarvan wappert de Zwitserse vlag fier in de constante wind die de stroom van zeshonderd kubieke meter water per seconde uit de drieëntwintig meter hoge en honderdvijftig meter brede waterval veroorzaakt. Het is kennis die hij als Zwitser op de lagere school erin heeft moeten stampen en die nu in een flits door zijn hoofd schiet.

Op het uitkijkplatform staan mensen met verrekijkers en camera's. Ze zijn piepklein van deze afstand. Uwe kan geen gezichten herkennen, maar met een verrekijker kan iemand vanaf het platform hem prima in de gaten houden.

Hij maakt twee rolletjes van zijn handen en plaatst die voor zijn ogen. Als hij op het platform focust, krijgt hij de mensen die erop staan iets beter in het vizier. Een van hen heeft een verrekijker op het terras gericht en draait zich nu om naar de waterval. Een aantal anderen maken de omgekeerde beweging. De mensen zijn nog steeds onherkenbaar, maar Uwe heeft het sterke vermoeden dat Betrapt hem vanaf het platform in de gaten houdt.

De envelop. Uwe laat zijn handen zakken en pakt de envelop die op de terrastafel ligt. Net als het pakket bekijkt hij ook dit "cadeau" aan alle kanten. Op de blauwe envelop plakt een wit etiket met daarop geprinte aanwijzingen voor het bedienend personeel. 14.30 reserveer terrastafel (op naam Betrapt). 15.00 aan man met Toblerone pakket, deze envelop en glas mineraalwater serveren. Geld: zie andere envelop.

De denkrimpel tussen Uwes ogen maakt overuren. Hij heeft het minutieus voorbereid. Zo minutieus dat hij zelfs de drank voor me heeft bepaald. Waarom zo specifiek mineraalwater? Peinzend scheurt hij de envelop open en vouwt de oranjegekleurde brief uit. Ook deze is geprint. Hij leest de brief ademloos door.

Uwe,

Je hebt gelijk. Ik kan je niks maken met het filmpje. Alleen die vrouw staat erop, jouw au pair. Ik weet dat ze er niet meer is. Daar heb je jezelf mooi uit gered. Types als jij komen zichzelf over het algemeen keihard tegen. Dat is wat ik je toewens. In het pakket zit de telefoon met daarop het bewuste filmpje. Wees gerust, er zijn geen kopieën van. Dat is immers zinloos.

Uwe leest de brief nog eens en nog eens. Hij kan haast niet geloven dat hij van de chantage af is. Zonder een cent te betalen heeft hij de gewraakte opname zomaar in handen. Hij kijkt naar de sporttas met kranten die hij als losgeld had willen achterlaten. Met een zelfverzekerde glimlach om zijn mond pakt hij de tas en stopt de telefoon en de brief erin. In een teug drinkt hij zijn glas mineraalwater leeg en loopt met de sporttas door het restaurant naar buiten. Bij de kademuur maakt hij nog een keer kokers van zijn handen. Hij staart naar de rots met de Zwitserse vlag en ziet een vrouwelijk figuur met de armen op de balustrade rusten. Als Betrapt daar was, is hij nu weg.

Uwes telefoon bromt. Hij kijkt op het scherm. Een WhatsAppbericht. Met Daniel alles oké. Geen longontsteking, wel een flinke verkoudheid. We gaan nu een knuffel halen als beloning voor zijn goede gedrag bij de dokter en daarna boodschappen doen.

Het bericht gaat vergezeld van een foto van Daniel en Feline voor de speelgoedwinkel in Olten. Zijn schoonzus is dus niet in de buurt van de Rheinfall. Ze heeft niks met de chantage te maken. Hij kan haar vertrouwen. Mooi. Hij zucht diep. Misschien is het dan voorlopig nog handig dat ze blijft. Dan mag ze zich focussen op de zorg voor de kinderen en op haar eindeloze, zinloze zoektocht naar haar zusje. En ik richt me vanaf nu op mijn nieuwe leven als vrolijke vrijgezel. Dat idee bevalt hem uitermate goed.

Hij klimt via een asfaltweggetje naar het zandgele kasteel, precies boven het wildste stuk van de Rheinfall. Langs de kant vindt hij wat hij zoekt: een paar zware stenen. Snel stopt hij er een paar in de tas en wandelt verder omhoog. Op het platform boven het ruisende water slingert hij de sporttas hoog boven zich een paar keer in de rondte. Dan laat hij los. De tas verdwijnt met een smak in het kolkende water, komt nog een keer boven en knalt dan met hoge snelheid tegen een hoge rots. De tas met inhoud zinkt. Het is over en voorbij.

Uwe zet zijn zonnebril op, haalt opgelucht adem en loopt fluitend naar zijn auto.

* * *

Vanaf de klammige, gladde rots in het kolkende water en met de Zwitserse vlag fier in top kijkt Tanya door haar verrekijker naar het terras waar Marc met Uwe heeft afgesproken. Steken haat, spijt, ongeloof en verdriet schieten door haar hele lijf. Ze moet diep ademhalen om niet flauw te vallen. Uwe is zo dichtbij en tegelijkertijd mijlenver weg. Ze herkent haar echtgenoot, de vader van haar prachtige kinderen niet meer. Door de verrekijker ziet ze een bekend postuur met een zonnebril stoer in zijn bruine krullen, maar verder is hij een wildvreemde. Hij is een man uit een andere wereld, een slechte imitatie van haar grote liefde. Ze walgt van hem en wil niet meer naar hem kijken. Vooroverleunend op de balustrade bestudeert ze de waterval die haar bekoort, ondanks haar traumatische ervaring van een paar maanden geleden. Het water is niet de schuldige, dat is de mens. De mens die ze vertrouwde, die haar verraadde en die ze moet laten gaan. Ze neemt de laatste boot, die haar vanaf de uitkijkrots terugbrengt naar de oever, en rijdt terug naar haar Duitse uitvalsbasis. Een blik op de camera's leert haar dat Uwe thuis in zijn werkkamer achter de computer zit en dat Eva in de keuken de avondmaaltijd bereidt. Haar zus schenkt een glas mineraalwater in en voegt er een blauw tabletje uit haar keukenschort aan toe. Een paar minuten lang roert ze met een theelepel door het glas. Als ze het naar de werkkamer brengt, drinkt Uwe het glas gulzig leeg. Hij pakt de telefoon en draait zich op zijn bureaustoel met de rug naar zijn schoonzus. Eva pakt het glas van zijn bureau, draait zich om, geeft een knipoog naar de camera en loopt zwijgend terug naar de keuken.

Hoofdstuk 36

'Sonja? Ik heb je nodig. Ik kom nú langs.' Terwijl hij met een hand zijn mobiel aan zijn oor houdt, verruilt Uwe zo snel mogelijk zijn pyjama voor een grijze joggingbroek en de donkergroene kabeltrui die hij voor het slapengaan in de wasmand op zijn zolderkamer heeft gegooid. Hij heeft om twee uur 's nachts geen zin om schone kleren uit de kast te pakken. Sonja moet hem van zijn erectie afhelpen. Natuurlijk kost deze extra snelle service veel geld, maar het is niet anders. Als je midden in de nacht met zo'n stijf geslacht ontwaakt moet er meteen iets gebeuren.

Uwe heeft geen geduld als het om seks gaat. Bij gebrek aan een vrouw naast hem in bed, is Sonja het beste opvangputje. Zichzelf bevredigen kan natuurlijk ook, maar dat vindt hij net niks.

In de auto op weg naar zijn favoriete prostituee vraagt Uwe zich af waar deze enorme erectie vandaan komt. Natuurlijk is hij weleens eerder midden in de nacht wakker geworden met een stijve, maar nu voelt het anders. Heftiger, bijna pijnlijk.

Misschien moet ik me laten testen op een soa. Ik doe het bijna altijd met een condoom, maar die nacht met Lea in de berghut kreeg ik de kans niet om er een om te doen.

Uwe vervloekt zichzelf. Die nacht was hij de controle totaal kwijt. Lea was zijn meerdere. Zij weigerde ronduit te neuken met condoom, omdat zo'n rubberen ding voor haar de ultieme afknapper is. Uwe had ermee ingestemd. Nu heeft hij van niets zo veel spijt als van die beslissing. Nee, zelfs niet van de moord op Anouck en de dood van Tanya. Dat waren noodzakelijkheden.

Sonja ontvangt Uwe met open armen. 'Kom erin, tijger.'

Uwe lacht. 'Erin. Ja, dat is de bedoeling. Je moet me helpen.' Hij wijst naar de harde bobbel in zijn joggingbroek.

Sonja schuift haar hand in zijn broek en voelt aan zijn geslacht. 'Lekker hard. Daar kunnen we wel wat mee.'

Na drie keer klaarkomen neemt de penis van Uwe eindelijk zijn slappe vorm aan. Uitgeput valt hij in slaap naast Sonja.

Een half uur later maakt ze hem wakker.

'Het is half vijf. Je moet gaan,' zegt ze zakelijk. 'Leg het geld maar op het nachtkastje. Ik ga douchen.'

'Ik douche gezellig met je mee,' kreunt Uwe. Hij kijkt naar haar prachtige borsten. Haar licht getinte huid en haast zwarte tepels maken haar exotisch geil. Uwe heeft geen zin om nu al afscheid te nemen van dit opwindende gevoel.

'Rustig aan, tijger. Douchen doe ik alleen. Je moet nu echt gaan.' Sonja klinkt vriendelijk doch beslist. Volledig naakt en sensueel heupwiegend loopt ze naar de badkamer.

Ze maakt Uwe gek. Haar billen zijn prachtig gevormd. De tatoeage van een gele tulpachtige bloem valt hem nu pas op. Hij geniet van het uitzicht.

Ze opent de lichtblauw geverfde deur, draait zich in het deurgat om naar Uwe en schenkt hem een handkus. Dan draait ze hem weer haar rug toe, sluit de deur en doet die meteen op slot.

Tien seconden later hoort Uwe het douchewater spetteren. Sonja neuriet een onbekende melodie.

Uwe kleedt zich aan en haalt uit zijn portemonnee een stapel biljetten. Hij legt ze op het enige nachtkastje in de kamer en vertrekt. Op weg naar zijn auto overvalt hem een gevoel van eenzaamheid. Hij beseft opnieuw dat zijn relatie met Sonja niet meer is dan een zakelijke overeenkomst. Seks kan hij kopen of zelfs gratis krijgen bij een van zijn vrouwelijke collega's. Dat is van een andere orde dan de verbondenheid die hij met Tanya en, in lichtere mate, met Anouck voelde.

Dan recht hij zijn rug. 'Er is geen weg terug, Uwe Tewold. Je hebt je keuze gemaakt om voortaan als vrijgezel door het leven te gaan. Een vrijgezel met twee kinderen en de seksdrive van een jonge god. Je hebt jezelf beloofd dat het voor altijd zo zal blijven en je hebt zonder al te veel persoonlijke schade je doel bereikt. Tel je zegeningen en hou op met zeuren. Verbondenheid kost je uiteindelijk meer dan een geile nacht met Sonja.'

Hij stapt in zijn auto, start de motor en rijdt naar huis. Op het moment dat hij de oprit op draait, ziet hij het licht in de slaapkamer van Eva uitgaan.

Die komt waarschijnlijk net zo moeilijk in slaap als ik, denkt Uwe. Het zal bij haar alleen niet aan een seksavontuurtje liggen. Ze is zo droog dat zelfs een tuinslang haar niet vochtig krijgt.

Grinnikend om zijn gedachtekronkel zoekt Uwe zijn eigen bed weer op. Nog krap drie uurtjes slapen en dan moet hij weer naar zijn werk. Hij weet nu al dat hij met een zwaar hoofd van het slaaptekort de dag moet doorkomen. Maar dat is nog altijd beter dan een hele dag met een paal in je broek rondlopen.

Hoofdstuk 37

Eva begroet Uwe om kwart voor acht 's ochtends in de keuken. Ze heeft net ontbeten met Feline, die zich nu klaarmaakt voor school. Uwe heeft weinig te zeggen. Hij ziet eruit alsof hij zijn bed bijna niet heeft gezien vannacht.

'Goed geslapen?' vraagt Eva toch maar uit beleefdheid.

'Nee, te kort. En jij?

'Ik heb even wakker gelegen rond vijf uur of zo. Verder heb ik heerlijk geslapen.'

'Ik zag je licht uitgaan op je kamer toen ik thuiskwam.'

Eva fronst haar wenkbrauwen en verheft haar stem. 'Kwam jij om vijf uur in de ochtend thuis? Waar ben je in vredesnaam geweest?'

'Dat gaat je niks aan, Eva.' Uwe geeuwt. 'Als ik behoefte heb aan een waakhond, schaf ik er een aan uit het asiel.'

Eva telt voor de zoveelste keer tot tien. 'Wil je koffie, chagrijn?'

'Graag. Een dubbele espresso. Beetje suiker.'

Ze pakt een kopje en maakt de bestelling. Ze roert er een schepje suiker doorheen. De lichtblauwe poederdeeltjes die ze door de suiker heeft geroerd zijn onzichtbaar in het kopje. Ze wil de espresso voor Uwe op de keukentafel zetten, maar hij zit er niet meer. De deur van de werkkamer staat open. Snel maakt ze een bak yoghurt klaar met muesli en suiker met bijna onzichtbare blauwe korreltjes. Ze roert net zo lang totdat de suiker verdwenen is. Dan loopt ze met koffie en ontbijt naar de werkkamer en zet alles op het bureau.

'Guten Appetit,' zegt ze in haar beste Duits.

Uwe kijkt op. 'Dank je wel, waakhond. Je bent beter in ontbijt maken dan je kleine zusje.'

Eva kan haar oren niet geloven. Hij praat zo laatdunkend over Tanya dat ze er spontaan misselijk van wordt. Ze wil zo veel zeggen, maar ze is bang dat ze in zijn gezicht spuugt als ze haar mond opent. Zou hij dit doen om haar te jennen? Of heeft hij echt zo'n lage dunk van zijn vrouw? Dat laatste kan Eva zich niet voorstellen. Uwe is een klootzak, maar in het begin heeft hij echt van Tanya gehouden, daarvan is ze overtuigd. Dat Uwe dit gevoel in de loop der tijd heeft losgelaten en haar uitsluitend als zijn bezit ging zien, is meer dan duidelijk.

Plotseling trekt Feline aan haar mouw. 'Tante Eva, breng je me naar school?'

Een blik op haar lieve, onschuldige nichtje laat het misselijke gevoel verdwijnen. Eva schenkt haar een glimlach. 'Natuurlijk lieverd, ik breng je weg. Geef je papa maar een knuffel, dan kunnen we gaan.'

Feline loopt naar Uwe en legt haar armen om zijn nek. Hij kijkt over haar schouder naar zijn telefoon.

'Dag, papa.'

'Mmm? Ja, dag liefje. Veel plezier op school.'

Eva trekt Feline uit de omhelzing. 'Ik laat Daniel thuis. Hoe laat ga jij naar je werk?' Ze laat Felines hand los en legt een beschermende arm om haar heen.

'Over een half uur. Eigenlijk heeft het geen zin, ik ben te moe. Het is dat ik een belangrijke vergadering heb, anders zou ik thuisblijven.' Hij geeuwt opnieuw om zijn vermoeidheid te benadrukken.

'Eén nacht zonder slaap moet kunnen,' vindt Eva.

Uwe kijkt haar aan met een onnozele glimlach. 'Dat ligt er maar aan wat je in die nacht in plaats van slapen doet.'

Eva draait zich resoluut om, pakt Felines hand en loopt de werkkamer uit. Ze trekt de deur hard achter zich dicht. Haar opdracht valt haar zwaarder dan ze vooraf kon denken. Ze is die arrogante kwal meer dan beu en ze twijfelt of ze dit nog twee of drie maanden vol kan houden. Hoe moet ze in vredesnaam zo lang met hem onder een dak leven? Ze moet vandaag contact zoeken met Tanya. Als ze de dosis mag verhogen, gaat het allemaal sneller. Dan hoeft ze nog maar een paar weken op haar tenen te lopen en die klootzak te bedienen. Als Tanya vasthoudt aan de huidige dosis delft Eva sneller het onderspit dan Uwe. Dan is alles voor niets geweest.

Een waterig zonnetje breekt twijfelend door. Eva loopt hand in hand met Feline door de stille straten van Zeihen naar de kleuterschool. Ze zwijgen allebei. Als ze aan het eind van een smalle weg linksaf slaan, blijft de kleine meid ineens stilstaan. Ze wijst. 'Hier stond de bus die mij meenam, en Anouck. Die mannen waren gemeen.' Haar onderlip trilt, haar ogen vullen zich met traanvocht. 'Ik mis Anouck, ik mis mama. Weet jij waar ze zijn, tante Eva?'

Eva kan dit verdriet niet aanzien. Wat doen Uwe en Tanya hun dochter aan? Het arme kind moet klap na klap verwerken. Het gemis van haar moeder werd nog een beetje goedgemaakt door de aanwezigheid van Anouck. Hoewel Eva de au pair haat voor haar rol in het drama moet ze toegeven dat Anouck een goede band heeft weten op te bouwen met Feline en Daniel. Voor Feline moet het vreselijk zijn om eerst haar mama en daarna Anouck kwijt te raken. Eva heeft het hart van haar nichtje tot nu toe niet kunnen veroveren. Feline praat alleen met haar als Uwe niet in de buurt is. Logisch, het meisje heeft een muur om zich heen gebouwd. Haar vader is haar held. Waarom zou ze anderen vertrouwen? Behalve haar vader gaat iedereen die belangrijk is in haar leven ervandoor, zonder waarschuwing vooraf. En niemand die zich zorgen maakt of op zoek gaat. Eva wil de verdrietige Feline zo graag vertellen dat haar moeder nog leeft. Dat Tanya een plan heeft om voor altijd terug te keren, maar dat ze nog even geduld moet hebben. Maar natuurlijk kan ze dat niet zeggen.

Ze zucht diep, zakt door haar knieën en kijkt haar nichtje recht in de ogen. 'Waar je mama ook is, ze houdt van jou. Ik weet zeker dat ze alles op alles zet om bij jou en Daniel te zijn. Er komt een dag dat je mama ineens voor je neus staat. Let maar op.'

Feline kijkt haar tante met grote ogen aan. 'Denk je dat echt? Van papa mag ik niet meer aan mama denken. Hij zegt dat ze weg is en nooit meer terugkomt. Maar dat geloof ik niet. Mama vindt mij lief.' Feline balt haar vuisten en slaat daarmee tegen de schouders van Eva. Ze huilt hysterisch. Het verdriet komt uit haar tenen.

Eva huilt nu ook. De tranen druppen langs de rand van haar bril naar haar wangen. Ze is moe, teleurgesteld en boos. Snikkend drukt ze Feline tegen zich aan. Met een hand streelt ze door haar lange haren. Haar brillenglazen beslaan van het warme, emotionele vocht. Ze maakt zich los uit de omarming en poetst haar bril schoon met de mouw van haar jas. Onderwijl vangt ze de verdrietige blik van Feline. 'Kom lieverd, we gaan lekker naar huis. Ik bel wel naar juf Sabine dat je vandaag niet komt. Daarna drinken we samen warme chocolademelk en doen we iets gezelligs met Daniel. Zullen we naar het vogelpark gaan?'

Feline knikt bedrukt. 'Weet je zeker dat mama terugkomt?'

'Heel zeker. Ik zoek haar voor jou op. Nog even geduld, lieve Feline. Het komt allemaal goed.'

Eva krijgt nog een dikke knuffel.

'En Anouck?' vraagt ze als ze Feline loslaat. 'Moet je die ook vergeten van je papa?'

'Ja. Hij zegt dat ze heel ziek is en daarom terug is gegaan naar haar papa en mama in Nederland. Maar dat kan helemaal niet. Haar papa en mama zijn sterretjes in de hemel. Anouck heeft me verteld dat ze in het koude water zijn gereden.'

'Misschien heeft je papa Anouck verkeerd begrepen. Weet je, Feline, grote mensen luisteren slecht, in ieder geval veel slechter dan kinderen. Voor hetzelfde geld is Anouck heel ergens anders. Een ding weet ik zeker, ze is niet vertrokken omdat ze jou of Daniel stout vindt. Jouw papa pest met zijn rothumeur en arrogante gedrag iedereen het huis uit en jullie zijn de dupe.'

Feline kijkt haar vragend aan. 'Wat bedoel je, tante Eva?'

Eva heeft alweer spijt van haar opmerking. 'Niets, schat. Wees maar niet bang. Ik blijf net zo lang bij jou totdat je mama terug is. Daar kan jouw papa niets aan veranderen.'

Al word ik stapelgek van die vent, voor Feline en Daniel houd ik dit vol.

Hand in hand kuieren ze terug naar huis. In de deuropening staat Uwe te wachten.

'Dat werd tijd,' zegt hij verwijtend. Hij merkt niet eens op dat Feline niet naar school is. Zonder nog iets te zeggen loopt hij naar zijn auto, stapt in en start de motor. Feline rent naar haar broertje, die zich liggend op zijn buik in de gang vermaakt met het heen en weer rijden van speelgoedauto's. Eva sluit de voordeur achter zich. Ze steekt drie vingers op naar de camera achter de kapstok. Om drie uur vanmiddag zal ze contact hebben met Tanya.

Ze loopt terug naar de kinderen in de gang. 'Kom Daniel, jij krijgt nog een broodje en melk. En Feline en ik hebben warme chocolademelk verdiend. Over een uurtje gaan we naar het vogelpark.'

Feline juicht en Daniel kruipt in sneltreinvaart naar de keuken. Eva bekijkt het tafereel en snapt ineens hoe rijk het leven van haar zusje eigenlijk is. Tanya kan ongetwijfeld niet wachten om hiernaar terug te keren. Eva vertrouwt erop dat haar zus er niets op tegen heeft om het plan versneld uit te voeren. Dat is voor iedereen het beste; behalve voor Uwe dan.

Hoofdstuk 38

Uwe staat naakt voor de twee meter hoge spiegel in zijn slaapkamer. Voor de vierde achtereenvolgende dag bekijkt hij zijn geslachtsdeel, dat ondanks zijn dagelijkse bezoekjes aan Sonja alweer fier overeind staat. De wallen onder zijn ogen doen het omgekeerde, die zakken juist steeds verder naar beneden. Het slaaptekort stapelt zich op. Elke beweging, elke gedachte, elke emotie is een loden last. De eerste twee nachten van continue erecties vond hij nog enigszins grappig. Hij was zelfs trots geweest toen hij zich de tweede nacht bij Sonja meldde. Vannacht gaf ze niet thuis en zijn erectie heeft hem de hele nacht uit zijn slaap gehouden.

Voor de zoveelste keer vervloekt Uwe zichzelf voor de seks met Lea zonder condoom. Gisteren heeft hij al zijn moed bij elkaar geraapt. Hij ging tijdens de lunchpauze bij haar aan tafel zitten en vroeg terloops of ze een geslachtsziekte had. Ze keek hem vuil aan en stond abrupt op om met haar eten bij een andere tafel aan te schuiven. Onverstoorbaar nuttigde ze haar lunch verder, terwijl ze met drie collega's van de röntgenafdeling praatte. Het was eenvoudig te raden over wie het gesprek ging. Regelmatig draaiden hun hoofden Uwes kant op. Hij vond het zeer onprettig het centrale gespreksonderwerp te zijn. Daarom schepte hij zijn lunch in een Tupperware bak over, voorzag zijn beker koffie van een drinkdeksel en maakte zich uit de voeten. De rest van zijn pauze had hij enigszins gegeneerd op een bankje in de ziekenhuistuin doorgebracht, de koude wind trotserend.

De voortdurende erectie doet pijn. Alsof zijn geslacht aan topsport doet en met zijn laatste krachten de eindstreep probeert te bereiken. Maar de finish komt maar niet in zicht. Hij moet naar de dokter. Het is voor het eerst in jaren dat hij erheen moet. Hij kan ook in het ziekenhuis een specialist raadplegen, maar hij is bang dat er dan helemaal niks overblijft van zijn reputatie als succesvolle inkoper.

Weet je wat jij moet inkopen? Condooms voor jezelf. Stommerik.

Eva kijkt Uwe belangstellend aan. 'Ga je vandaag in je joggingbroek naar je werk?'

'Natuurlijk niet. Ik meld me ziek. Kun jij een afspraak voor me maken bij de dokter? Ik moet echt even slapen.'

'Heb je vannacht weer wakker gelegen?'

Uwe knikt bevestigend.

'Misschien knaagt je geweten,' zegt Eva scherp.

Uwe besluit haar opmerking te negeren. Hij weigert de zoveelste discussie aan te gaan over een zoektocht naar Tanya. Alle energie die hij aan een zogenaamde zoektocht besteedt, is verspild. In deze omstandigheden moet hij er niet aan denken dat hij toneel moet spelen. Hij heeft behoefte aan slaap, veel slaap.

'Maak me wakker als het tijd is om naar de dokter te gaan.'

'Ik bel hem zodra ik Feline naar school heb gebracht.'

Uwe sleept zichzelf naar de zolder en laat zich achterover op bed vallen. Zolang hij niet op zijn buik of op zijn zij draait, kan hij de slaap vatten. Vanwege de pijn blijft het bij korte powernaps.

* * *

Eva brengt Feline naar school. Daniel zit in de buggy. Op de terugweg stopt ze bij de eerste bocht, net uit het zicht van de ouders die hun kind ook net hebben afgezet. Ze geeft Daniel zijn favoriete autootje en hoopt dat hij daar even zoet mee is.

Ze moet de dokter bellen van Uwe, maar dat kan ze niet doen. Hij mag onder geen beding weten waar ze mee bezig is. Daarom belt ze niet de dokter, maar haar hulplijn in Nederland. Hij moet terugkomen, zo snel mogelijk.

* * *

Uwe schrikt wakker. Hij kijkt op de wekker. Elf uur. Hoe kan dat? Eva had hem allang moeten wekken om naar de dokter te gaan. Hij voelt aan zijn kruis. De erectie is afgenomen, maar niet verdwenen. Hij staat op en loopt naar beneden. Eva zit met haar laptop in de woonkamer, terwijl Daniel op de grond met zijn blokken speelt.

'Jij zou toch…' begint Uwe.

'…de dokter bellen,' vult Eva zijn zin aan. 'Dat heb ik gedaan. Hij heeft vandaag een cursus, hij is er niet. Ik heb afgesproken dat hij morgenmiddag hierheen komt om je te onderzoeken.'

'Dat hoeft nou ook weer niet. Ik kan heus wel naar zijn praktijk rijden.'

'Blijkbaar moet hij morgen toch in de buurt zijn, dus het is voor hem geen moeite. Hoe gaat het nu?'

'Hoofdpijn. Duizelig. Hongerig. Ik ben toe aan sterke koffie.'

'Ik maak dit even af,' wijst Eva naar de laptop op haar schoot. 'Dan ga ik voor eten en koffie zorgen.'

'Waar ben je mee bezig?' vraagt Uwe.

'Met mijn, nee sorry, met ónze zoektocht naar Tanya. Ik probeer haar favoriete plekken te achterhalen. Ik weet dat ze erg van de bergen en van watervallen houdt. Als ik alle plekken waarover ze me heeft verteld in kaart heb gebracht, kunnen we accommodaties in de buurt bellen en mailen. Ik hoop dat we haar zo op het spoor kunnen komen.'

Uwe blaast zijn wangen vol lucht en ademt diep uit. Desondanks kan hij zijn irritatie niet verbergen. 'Hou erover op, Eva. Hoe vaak moet ik je dit nog vertellen? Ik doe niet mee.'

Met een klap zet Eva haar laptop op de tafel. Daniel schrikt ervan en begint te huilen. Eva pakt het ventje op, gaat voor Uwe staan en zet met een driftig gebaar haar bril af. 'Waarom zoek je niet actief mee naar je vrouw, Uwe? Heb je me iets te vertellen?' Ze kijkt hem doordringend aan.

Uwe verschuift zijn blik naar het raam met uitzicht op de tuin. Secondelang staart hij in het niets. Dan schudt hij zijn hoofd.

'Nee,' zegt hij kalm. 'Ik heb jou niks te vertellen. Waarom vraag je dat steeds?'

'Omdat ik niets geloof van jouw verhaal dat ze er met een ander vandoor is.'

Uwe zucht. 'Waarom zou dat niet waar kunnen zijn?'

'Omdat mijn zusje nooit haar kinderen in de steek zou laten. Dat ze jou verruilt voor een ander kan ik me heel goed voorstellen. Ik zou het alleen maar toejuichen. Maar Feline en Daniel zijn haar hele wereld.' Zelfverzekerd zet Eva haar bril weer op haar neus.

Nu springt Uwe uit zijn vel. Dat eeuwige gezeur komt hem zijn neus uit. 'Haar wereld. Tuurlijk joh. Daarom hadden we hier maandenlang een au pair rondlopen zeker? Tanya had alleen oog voor haar marketingcarrière. Ze huurde na precies één gesprek een wildvreemde in om voor de kinderen te zorgen. Tsjonge, wat was jouw zus een heilige moeder. Word toch wakker Eva, je zusje was een egocentrisch kutwijf!'

Met volle kracht geeft Eva hem een klap in zijn gezicht. Hij is te verbouwereerd om meteen te reageren. De pijn veroorzaakt tranen in zijn ogen. Daniel, die net weer was gekalmeerd, krijst de longen uit zijn lijfje van schrik. Eva legt het hoofd van haar neefje troostend op haar schouder en klopt met haar hand zachtjes op zijn rug. Haar boosheid vermindert echter niet.

'Zo praat jij niet over Tanya, klootzak,' sist ze. 'En waarom praat je over haar in de verleden tijd? Ze wás dit, ze dééd zo.'

Uwe draait zich om en loopt naar de keuken.

'Omdat ze voor mij verleden tijd is, Eva. Voltooid verleden tijd,' roept hij zonder om te kijken.

Hij grijpt een kopje uit de keukenkast, maakt een Dolce Gusto Lungo en schept er een theelepel suiker bij. Met een geconcentreerde blik op zijn mobiele telefoon gaat hij aan de tafel zitten en drinkt zijn koffie. En daarna nog een kopje. Het broodje met kaas gaat er prima in. Nog één kop om het af te leren.

Eva loopt zonder nog een woord te zeggen de deur uit. Daniel snikt nog steeds op haar arm.

Waarschijnlijk gaat ze Feline van school halen. Uwe staat op. Hij is nog steeds duizelig. Het is zelfs erger dan daarnet. De keuken draait om hem heen en hij ziet sterretjes. Hij moet zich vasthouden aan de spijlen van de keukenstoel om zichzelf overeind te houden. Als de draaiende keuken tot stilstand komt, is alles om hem heen wazig. Tegelijkertijd merkt hij dat zijn erectie weer in volle glorie opkomt. Hij wankelt naar de wc om over te geven. Het lukt niet. Doodziek, ik ben doodziek.

Zijn hart klopt met de snelheid van een intercity. Zweet stroomt uit alle poriën. De zolderkamer haalt hij niet. Met zijn laatste krachten loopt hij naar de roze slaapkamer van Feline die opeens zo groen is als een voetbalveld. Hij legt haar schaapjesknuffel opzij en laat zich op het bed vallen. Uitgeput, misselijk, de pijn van zijn erectie verbijtend. In een flits ziet hij Anouck. Ze heeft een baby op haar arm en glimlacht.

'Ik vergeef je. Kom bij ons, dan zijn we compleet,' fluistert ze.

'Is dat onze dochter?' vraagt Uwe.

Anouck glimlacht alleen en kijkt trots naar de kleine.

'Is Tanya bij jou?' kreunt Uwe, terwijl hij zich op zijn ellebogen moeizaam overeind probeert te drukken.

Anouck haalt onverschillig haar schouders op. 'Ik heb haar hier niet gezien.'

Zijn ellebogen begeven het. Het groen voor zijn ogen loopt langzaam over naar diep zwart.

Hoofdstuk 39

Eva loopt met de waggelende Daniel hand in hand naar de school van Feline. De buggy duwt ze met haar andere hand vooruit. Ze voelt zich machteloos. In die klap die ze daarnet in het gezicht van die klootzak heeft gegeven, zat al haar opgekropte woede en frustratie. Het heeft bar weinig geholpen, er is heel wat meer voor nodig om haar woede te bekoelen.

Uwe brengt het slechtste in haar naar boven. Dat heeft hij altijd gedaan. Ze heeft een hekel aan hem, al vanaf het moment dat Tanya na haar stage in Canada eindelijk thuiskwam om hem vervolgens nog dezelfde dag na te reizen. Als een blinde mol volgde ze zijn geurspoor naar Zwitserland. Deze actie paste niet bij de vrouw die Eva al jaren kende. Tanya was meer dan alleen haar kleine zus, ze was Eva's beste vriendin. Ze hadden een band waar nooit iemand tussen kon komen. Totdat hij op het toneel verscheen. Tanya was zo verliefd op Uwe dat ze iedereen om zich heen vergat. Zelfs haar grote zus had niets meer in te brengen. Uwe hier, Uwe daar, Uwe overal. Het duurde zeker een half jaar voordat Eva en haar ouders welkom waren in Zwitserland. Ze overnachtten in een bed and breakfast, want er was geen plek in hun huis voor zo veel gasten, had Uwe hun wijsgemaakt. Toen ze Tanya thuis ophaalden voor een dagje uit in de omgeving kregen ze een korte rondleiding. Eva telde de kamers en kwam tot de conclusie dat het herbergen van drie gasten geen enkel probleem moest zijn. Vanaf dat moment voelde ze zich niet gewenst. Dat haar zusje geen enkele tegenstand bood tegen Uwe, viel haar zwaar tegen. Tanya had altijd onder haar beschermende vleugels geleefd. Nu Uwe in haar leven was gekomen, was ze uit de schaduw van haar grote zus gestapt. Als Tanya volop in de zon was gaan lopen, zou Eva dat alleen maar prachtig hebben gevonden, maar zo was het niet. Tanya liep vanuit Eva's schaduw linea recta naar die van Uwe. Die schaduw was vele malen donkerder en hield haar in de houdgreep. Mondjesmaat nam Tanya contact op met haar familie. Een keer per jaar kwam ze naar Nederland. Hij was er altijd bij, op gehoorsafstand. Ze kregen nauwelijks de kans om vrijuit met Tanya te praten. Zo voelden ze dat tenminste. Hij zei nooit wat, maar aan het krampachtige gedrag van Tanya merkten ze dat Uwe het voor het zeggen had. Eva had haar regelmatig door elkaar willen schudden. Word wakker, Tanya, deze man is niet goed voor jou. Maar ze deed het niet. Wel waarschuwde ze Uwe in haar beste Duits dat hij haar zusje geen pijn mocht doen. Want als hij dat deed zou Eva hem het leven zuur maken. Met een ijzige blik had hij haar aangekeken, totaal niet onder de indruk van het dreigement. Hij lachte zijn tanden bloot en liep vervolgens hoofdschuddend weg. Sindsdien wisselden ze de gebruikelijke beleefdheden uit, maar tot een echt gesprek kwam het eigenlijk nooit. Tot laatst op het terras in Muttenz. Toen hadden ze elkaar wat te vertellen. Het waren allemaal leugens, van beide kanten. Haar lauwe respect voor Uwe was op dat terras tot onder het vriespunt gedaald. Nu ze drie weken met hem onder een dak woont, heeft zich een dikke ijslaag rondom haar hart gevormd als het om haar zwager gaat. De harde klap tegen zijn arrogante kop geeft Eva een dubbel gevoel. Wat was het heerlijk om eindelijk eens te kunnen uithalen naar dat toyboygezicht. Tegelijkertijd baalt ze verschrikkelijk dat het hem is gelukt haar op de kast te jagen. Toen Tanya haar voor deze wraakactie benaderde, had ze Eva gevraagd of ze onder alle omstandigheden rustig kon blijven. Dat was nodig om Uwe van nabij in het oog te kunnen houden en zijn vertrouwen te winnen. Het is Eva wel duidelijk dat ze die opdracht faliekant om zeep heeft geholpen. Ze dacht altijd sterk in haar schoenen te staan. Ze heeft van jongs af aan geleerd haar emoties niet te tonen. Maar deze klootzak laat haar zus eerst de hel doorstaan en heeft nu het gore lef haar een egoïstisch kutwijf te noemen. Hij haalt het bloed onder haar nagels vandaan. Hij weet precies hoe hij dat moet doen en hij lijkt er veel plezier aan te beleven. En dat terwijl hij zich inmiddels behoorlijk ziek moet voelen. Het spul lijkt aan te slaan. Hij klaagt al over hoofdpijn en duizeligheid.

Eva spreekt zichzelf moed in. Het duurt nog maar een paar weken. Dat moet ze vol kunnen houden. Tanya verdient een nieuw leven, samen met Feline en Daniel. Een frisse start. Daarvoor moet alles wijken. Ze moet doorzetten.

Hoofdstuk 40

Marc baalt dat hij honderden kilometers moet rijden voor een toneelstuk van hooguit een half uurtje. Tegelijkertijd beseft hij dat het niet anders kan. Dat hij de enige is die de rol kan spelen die de scenarioschrijver in eerste instantie over het hoofd heeft gezien. Het is een geluk dat hij in het echte leven verpleger is en de meest gangbare medische termen kent. Het is alleen de vraag of hij zijn stem zo weet te verdraaien dat Uwe die niet herkent van de chantagetelefoontjes.

Terwijl langs de donkere Duitse Autobahn de lieflijke heuvels kilometer voor kilometer plaatsmaken voor steeds imposantere bergen, oefent Marc te praten op een andere toonhoogte. Er moet een lagere bastoon in zijn stem doorklinken. Hij probeert het twintig keer achter elkaar, maar zijn stembanden protesteren. Het geluid dat uit zijn mond komt herinnert hem aan zijn puberteit, aan het moment dat hij de baard in de keel kreeg. Hij gniffelt om de afwisseling van de correcte lage stem en het hoge gepiep dat uit zijn keel komt als hij zijn concentratie verliest of in ademnood raakt. Gelukkig heeft hij nog een paar uur te gaan voordat hij de grens met Zwitserland oversteekt. Tanya heeft als het goed is de dokterstas met instrumenten en zalf geregeld. Die rekwisieten moet hij nog ophalen en dan kan hij, met de laatste regie-instructies, aan zijn eerste en hopelijk meteen zijn laatste klus van zijn acteercarrière beginnen. De knoop in zijn maag probeert hij weg te drinken met wodka. Het lukt niet. De plankenkoorts is te heftig.

Hij is het met Eva eens dat het project te lang duurt. Haastige spoed is zelden goed, maar de drie maanden die Tanya hiervoor heeft staan, trekt niemand. Marc geeft het Eva te doen om zo lang met die klootzak onder een dak te moeten wonen. Zeker nu Uwe zich niet lekker voelt. Marc gaat zichzelf maar na. Als hij ziek is, zeikt hij iedereen af die hem wil helpen. Zijn ouders, zijn partner en zelfs zijn lieve buurvrouw die alles voor hem doet, moeten het dan ontgelden. Vaak duurt zijn ziekzijn hooguit een week. Eva moet de buien van Uwe twaalf weken volhouden. Daarvan zijn er nu drie voorbij. Het vooruitzicht van nog eens negen weken maakt Marc al moedeloos, laat staan dat Eva dit volhoudt. Ze moet ook de kerstdagen en jaarwisseling met die bullebak doorbrengen. Dat mag Tanya niet van haar zus vragen. Tijdens zijn tussenstop zal hij een goed gesprek met Tanya voeren. Hij snapt dat ze niet te snel de grens moeten opzoeken, maar Marc heeft liever dat Uwe zijn grens overgaat dan Eva. Die klootzak verdient het om lange tijd de weg kwijt te zijn en zich uiterst kwetsbaar te voelen. Hij denkt boven alles en iedereen verheven te zijn en weg te komen met twee moorden op weerloze vrouwen die hem volledig vertrouwden. Marc snapt dat Tanya haar man wil laten boeten voor wat hij haar heeft aangedaan. Dat ze er geen genoegen mee neemt dat Uwe er met een paar jaar gevangenisstraf vanaf komt en daarna weer zijn goddelijke gang kan gaan. Haar leven is hem niks waard gebleken. Hij heeft de moeder van zijn bloedeigen kinderen als oud vuil in een waterval laten trappen. Het is niet meer dan logisch dat Tanya zich revancheert en dat ze Uwe stap voor stap zijn enorme ego afneemt, totdat hij hysterisch om vergeving vraagt. Maar ze moet inzien dat haar wraakgevoelens ten koste gaan van haar oudere zus en haar kinderen. Dat ze niet alleen haar niet-liefhebbende echtgenoot, maar ook haar familie raakt. Marc weet zeker dat Tanya voor de snellere route zal kiezen als ze dit eenmaal inziet. Dan is het met een week, of hooguit twee weken, gepiept en kan iedereen weer verder met zijn leven. Op Uwe na dan.

Marc oefent zijn doktersstem. 'Ja, meneer Tewold, u bent heel ziek. U krijgt wat u verdient.' Hij neemt nog een slok wodka om zijn keel te smeren. Het begint erop te lijken.

Hoofdstuk 41

Langzaam verheldert Uwes blik. Felines slaapkamer krijgt haar roze kleur terug. De pijnlijke erectie heeft plaatsgemaakt voor een heerlijk slap wormvormig aanhangsel. Uwe neemt zich voor de eerstkomende maand als geheelonthouder door het leven te gaan. Geen seks. Geen alcohol. Op water en brood. Wat de dokter morgen ook zegt, hij is klaar met zijn ongezonde levensstijl. Zijn lijf schreeuwt om forse veranderingen. "Je lichaam is een tempel, daar moet je goed voor zorgen." Hij hoort het Tanya nog zeggen. Hij betrapt zich erop dat hij haar clichés toch in zich heeft opgenomen, terwijl hij altijd de overtuiging had dat haar mening niets toevoegde aan zijn leven. Haar geneuzel over normen en waarden, goed en kwaad, en beloftes nakomen, gingen het ene oor in en meteen het andere uit.

Moeizaam richt Uwe zich op uit Felines bed. De duizeligheid die hem een paar uur geleden overviel, is nagenoeg weg. De vermoeidheid blijft echter tot diep in zijn botten voelbaar. Voetje voor voetje loopt hij naar de badkamer. De spiegel vertaalt de enorme moeheid in zijn gezicht. Hij schrikt van zijn eigen uitstraling. Zijn rooddoorlopen ogen en ongeschoren kin en onderkaak geven hem het gelaat van een zwerver met een alcoholprobleem. Zijn bruine krullen pieken alle kanten op. Hij walgt van zichzelf, maar is te moe om een douche te nemen en zichzelf op te knappen. Hij moet iets eten, dat is nu het belangrijkste.

Strompelend gaat hij de trap af. Er is verder niemand in huis. Uit de koelkast haalt hij een pak melk en een maaltijdsalade met pasta, ham en kaas. Hij schenkt de melk in een beker en warmt hem op in de magnetron. In een automatisme doet hij een schep suiker in de warme melk, maar roert niet. Hij brengt de salade, het bestek en de beker naar de tafel en begint te eten. Na een paar happen pakt hij de beker melk. Hij kijkt erin en zet hem dan aan zijn mond. Dan bedenkt hij zich en zet de beker terug op tafel. Hij kijkt nog eens goed. Er drijven een paar piepkleine blauwe puntjes in de melk. Gadverdamme. Hij ruikt aan de beker om na te gaan of de melk bedorven is. Ondanks dat hij niets vreemds ruikt, staat hij toch op en gooit de inhoud in de gootsteen, samen met de melk die nog in het pak zit.

Niet vergeten aan Eva te melden dat ze nieuwe melk meeneemt. Hij neemt een slok water uit de kraan. Daarna pakt hij de maaltijdsalade en een vork van tafel en loopt naar de woonkamer. Hij zet de televisie aan, ploft neer in de fauteuil en kauwt het eten langzaam weg. Beelden van een gigantisch ongeluk op de Duitse snelweg richting de Zwitserse grens grijpen zijn aandacht. Terwijl hij hap voor hap zijn salade naar binnen werkt, ziet hij hoe ambulances af en aan rijden om de tientallen gewonden bij een gigantische kettingbotsing naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te vervoeren. De verslaggever ter plaatse vertelt dat bij het ongeluk drie vrachtwagens en circa vijftien auto's betrokken zijn. Naast de tientallen gewonden zijn twee doden te betreuren. Een Italiaanse van negenenzestig en een Duitser van vierenveertig jaar.

'Het is wat,' mompelt Uwe onverschillig.

Een kanariegele auto ligt totaal in de kreukels tussen de puinhopen op de weg. De auto is gereduceerd tot zeker de helft van zijn normale lengte.

'De mensheid mag blij zijn dat die auto nooit meer de weg op kan. Wat een vreselijke kleur,' zegt Uwe hoofdschuddend.

Hij zet de televisie uit en besluit te gaan douchen. De maaltijd heeft hem nieuwe energie gegeven.

Hoofdstuk 42

'Waar blijft hij nou toch?' Tanya kijkt op haar horloge. Hoe vaker ze kijkt, hoe verder de spanning toeneemt. Hij had er een uur geleden al moeten zijn. Ze werpt voor de zoveelste keer een blik op de dokterskoffer die achter de voordeur staat. De zalf waar Marc om heeft gevraagd, heeft ze erin gedaan. Ze wil voorkomen dat Marc de koffer weghaalt zonder overleg met haar. Hij en Eva willen het proces versnellen, maar Tanya wil eerst weten welke risico's dat met zich meebrengt. Het is haar bedoeling dat Uwe zodanig abnormaal gedrag vertoont dat elke dokter hem gek verklaart. Dat hij een kamer krijgt in een psychiatrische kliniek en daar nooit meer uit komt. Dat hij de voogdij over Feline en Daniel verliest en dat Tanya dan als een duveltje uit een doosje tevoorschijn komt om haar moederrol weer te vervullen. Zonder zijn bemoeienis. Hij moet weg uit haar leven en dat van haar kinderen. Hij moet godverdomme een lange lijdensweg doorstaan, minstens net zo veel pijn lijden als zij dankzij hem heeft gedaan. Ze wil dat hij maandenlang volledig de weg kwijt is en niemand meer vertrouwt behalve degene die hem verpleegt. Net als zij alleen nog op Marc kon vertrouwen.

Tanya begrijpt dat Eva knetter wordt van Uwe. Ze weet als geen ander hoe hij is. Jarenlang heeft ze gepikt dat hij haar orders gaf, haar vrijwel vervreemdde van haar familie en haar alleen liet met de kinderen vanwege zijn carrière. Nooit heeft hij een woord van dank uitgesproken. Na de geboorte van Daniel was hij nors. Elke vorm van contact beantwoordde hij met een chagrijnig gezicht of dito sneer. Toen hij een nacht niet thuis was gekomen en daarvoor weigerde uitleg te geven, gingen haar ogen open. Ze had genoeg van hem en zijn gedrag. Scheiden kwam niet in haar op vanwege de kinderen. Ze besloot haar eigen leven invulling te geven als zelfstandig marketingadviseur. Ze had niet voor niets een hbo-opleiding gedaan. Ze wilde meer zijn dan echtgenote en moeder.

Uwe moedigde haar plannen zowaar aan. Hij liet zelfs een au pair toe in hun huis. En wat voor een. Tanya schudt haar hoofd als ze aan Anouck denkt. Uwe had Anouck volledig in zijn macht. Mijn besluit om weer Tanya te zijn, heeft mij én haar een doodvonnis opgeleverd. Een doodvonnis van de man van wie we allebei vreselijk veel hebben gehouden.

Tanya schrikt op als een auto voor het huis remt en de motor stationair blijft draaien. Ze doet het kakikleurige gordijn, dat zo afschuwelijk afsteekt tegen de appeltjesgroene buitenmuren, opzij en kijkt verwachtingsvol naar buiten. Tot haar teleurstelling is het niet Marc in zijn kanariegele Volkswagen. Het is een zwarte Mercedes waarvan de achterdeur wagenwijd openstaat. Een minuut later ziet ze de bejaarde overbuurvrouw, volledig opgedirkt in een gebloemd gewaad, instappen en de deur sluiten. Weer kijkt Tanya op haar horloge. Marc is nu anderhalf uur te laat. Waarschijnlijk staat hij in de file. Maar waarom belt hij dan niet even? Hij snapt toch dat ze op hem wacht?

Ze pakt haar mobieltje, zoekt Marc op in haar contacten en drukt op het icoontje bellen. De telefoon gaat meteen op voicemail. Tanya zucht. Inspreken heeft geen zin. Wat nu?

De ringtone van haar mobiel klinkt schel in de lege woonkamer. Ze kijkt op de display en neemt snel op. 'Hoi Marc, wat fijn dat je belt. Waarom ben je zo laat?'

'Hallo?' klinkt een onbekende mannenstem. 'Met wie spreek ik?'

'Marc, ben jij dat? Je stemt klinkt anders.' Tanya probeert tijd te rekken. Ze wil zichzelf niet bekendmaken. Ze is het liefst nog een paar weken 'dood'.

'Mevrouw, u spreekt met Boris Rügge, politie. Met wie spreek ik?'

Tanya schrikt. Haar hart bonst in haar borstkas. Politie? Wat is er in vredesnaam aan de hand?

'U spreekt met de huurster van Marc Meiers woning. Wat is er met Marc?' Tanya's stem bibbert.

'Het spijt me u te moeten melden…' De rest van de zin spoelt in een waas over haar heen.

Dood. Marc is dood.

Ze drukt het gesprek weg en gilt. Met haar handen op haar hoofd loopt ze de kamer rond. 'Dit kan niet waar zijn, dit kan niet waar zijn.'

Ze ziet sterretjes voor haar ogen. Ze schieten in ras tempo door elkaar heen en maken haar duizelig. Dan zakt ze door haar knieën en slaat haar handen voor haar ogen. Allerlei emoties gaan door haar heen. Boosheid, ongeloof, verdriet. Maar ze voelt zich vooral schuldig. Als ze een foutloos scenario had geschreven, had Marc niet uit Nederland hoeven terugkomen om doktertje te spelen. Dan had hij nu nog geleefd. Het besef dat ze medeschuldig is aan de dood van haar beste vriend laat haar hersenen op hol slaan. Ze vloekt hartgrondig. "Project Uwe" loopt uit de hand. In nog geen negen maanden tijd zijn we twee doden en een schijndode verder. Dit kan zo niet langer. We moeten het proces versnellen. Koste wat het kost.

Ze loopt de met grijsblauwe trapmatten beklede trap op en gaat naar de slaapkamer waar zes camera's de bewegingen in huize Tewold in beeld brengen. Ze kijkt of ze Eva ziet. Ja, ze is binnen. Snel stuurt ze een gecodeerd bericht naar Eva's telefoon. Ze ziet hoe haar oudere zus naar Uwe loopt, iets tegen hem zegt en vervolgens naar buiten gaat. Een minuut later klinkt de ringtone van Tanya's mobiel. Ze neemt op nog voordat de telefoon voor de tweede keer overgaat.

'Wat is er zo dringend?' vraagt Eva direct.

Tanya vertelt wat Marc is overkomen. Ze hoort Eva naar lucht happen.

'Dat meen je niet!' Na een korte stilte vervolgt ze: 'Hoe gaat het met je, zusje? Ik wil zo graag een arm om je heen slaan nu. Het is allemaal zo klote.'

'Dat kun je wel stellen, ja,' snikt Tanya. 'Ontzettend klote. Wat moet ik zonder mijn beschermengel? Ik mis hem nu al.' Ze denkt even na. 'Red jij het nog daar?'

'Ik bijt wel door de zure appel heen,' lacht Eva als een boer met kiespijn. Dan voegt ze er serieus aan toe: 'We moeten dit afmaken. Ik weet zeker dat Marc dat zou willen. Maar wel graag in sneltreinvaart, Tanya. Dan kun jij eindelijk beginnen aan je nieuwe leven met Feline en Daniel. En ik kan terug naar Nederland. De sfeer hier is om te snijden. Hij was even de weg kwijt, ik dacht dat we er waren. Maar nu zit hij weer fris gewassen in de huiskamer op de laptop te werken. Geen idee wat hij weet. Hij wil in ieder geval alleen nog maar water en maaltijdsalades. Ik ben even gestopt met het toedienen van het spul. Ik wilde het bezoek van Marc afwachten. Oh shit, het doktersbezoek. Ik moet ophangen, Tanya. Ik beloof je dat Uwe weer overgaat op de medicijnen. En ik moet nog het een en ander regelen voor morgenmiddag.'

'Je bent de beste grote zus van de wereld. Het spijt me,' huilt Tanya zacht.

'Wat spijt je? Dat je met Uwe bent getrouwd?'

Dat is typisch Eva, van alles probeert ze een grap te maken.

'Ook,' reageert Tanya kort.

'Liefde maakt blind, dat weet je toch?'

Tanya zucht diep. 'In mijn geval blind, doof en stom. Maar het spijt me vooral dat ik jou deelgenoot heb gemaakt van mijn ellende.'

Ze hoort Eva slikken. 'Lieve Tanya. Je bent mijn zusje. Jouw ellende is mijn ellende. Ik hou van je.'

Er ontstaat een brok in haar keel. Nog nooit heeft Eva gezegd dat ze van haar houdt. Ze is er altijd voor haar geweest, absoluut. Maar nooit heeft ze iets van liefde uitgesproken. Geen woorden maar daden, dat idee. Nu ze hardop zegt dat ze van haar houdt, geeft dat Tanya kippenvel op haar armen. Ze wil haar zus hetzelfde vertellen, maar Eva heeft inmiddels de verbinding verbroken. Tanya geeft de telefoon een kus, in de hoop dat ze zo haar liefde kan doorgeven. 'Ik heb je de afgelopen jaren zo gemist, Eva. Ik laat je nooit meer los.' 

Hoofdstuk 43

Nu ze geen toneelspeler meer tot haar beschikking heeft die vanmiddag de rol van dokter op zich kan nemen, is Eva genoodzaakt een ander scenario te bedenken. Aan Tanya heeft ze niets. De dood van Marc grijpt haar enorm aan. Zover ze het telefoongesprek kan terughalen merkte ze aan Tanya's stem en uitlatingen dat ze zich enorm schuldig voelt. Dat ze aan het eind van haar Latijn is. Eva schudt haar hoofd. Ze voelt zich zelf precies zo, maar ze moet koel blijven en zich focussen op het einddoel. Uwe mag simpelweg niet wegkomen met wat hij Tanya, Anouck en zijn bloedeigen kinderen heeft aangedaan. Alhoewel Eva geen greintje respect kan opbrengen voor de au pair die er zelfs moord voor over had om Uwe voor zich te winnen, wil ze ook dat Uwe voor haar dood boet. Moord is nooit goed te praten. Nu is ze zelf ook niet heiliger dan de paus. Samen met Marc en Tanya heeft ook zij in eerste instantie een plan voorbereid om Uwe voor eens en altijd uit de weg te ruimen. Oprechte wraakgevoelens maken monsters van mensen. Maar al snel kwam Tanya met de terechte opmerking dat ze dan niets beter zouden zijn dan Uwe zelf. Het plan om hem als een krankzinnige te laten opsluiten in een psychiatrische kliniek is wat haar betreft een prima compromis van ultieme wraak en menselijkheid.

Eva zucht diep. We hebben daarmee wel voor een tijdrovend plan gekozen. In de tussentijd hadden we hem al minstens vijf keer kunnen vermoorden. Ze beseft dat ze het ingeslagen pad moet blijven volgen. Er is geen weg terug. Voor nu is het zaak Uwe de doktersafspraak te laten vergeten of te laten missen. Beide scenario's lijken onmogelijk. Hij is er zo op gebrand. Het heeft geen zin om hem en de kinderen mee te nemen op een uitstapje of iets dergelijks. Hij zou haar constant herinneren aan de afspraak. En tijd rekken zou ook niet werken. Dat zou hij te snel in de gaten hebben.

Slaappillen, schiet het door haar hoofd. Ja, dat moet lukken, die heb ik nog in mijn tas zitten. Op deze korte termijn kan ze niets beters regelen. Ze moet Uwe zo diep in slaap zien te krijgen dat het hem ontgaat dat de dokter niet langskomt. Ze loopt naar de werkkamer en haalt een blad papier uit de laserprinter die op het bureau staat. Op hetzelfde bureau vindt ze een stift waarmee ze met grote letters het woord slaappillen opschrijft. Dan loopt ze naar de woonkamer en gaat voor het watervalschilderij staan. Ze houdt het blad omhoog met de letters naar de camera, een paar seconden maar. Dan vouwt ze het blad zo klein mogelijk op en stopt het in haar broekzak. Ze zwaait Tanya gedag, draait zich om en loopt richting de keuken. Ze schrikt zich rot. Uwe staat in de deuropening. Eva voelt haar hoofd verkleuren naar bietenrood.

Uwe kijkt helder uit zijn ogen. 'Wat sta je toch steeds voor dat schilderij te doen? Je lijkt wel een malloot zoals je ernaar staat te zwaaien en gebaren staat te maken.' Uit zijn woorden maakt Eva op dat hij niet heeft gezien dat ze met het papier voor de camera heeft gestaan. Zelfverzekerd beantwoordt ze zijn vraag. 'Ik vind het een mooi schilderij. Je moet het maar eens proberen. Als je zwaait, ontstaat er een ander perspectief. Het is net of de waterval beweegt, alsof de massa levensecht naar beneden klettert en het water je afvoert naar het immense meer.'

Ze verwacht dat Uwe zich rot schrikt van haar beschrijving, maar hij haalt slechts zijn schouders op. Hij lijkt niet onder de indruk en is niet van plan haar advies op te volgen.

'Ik heb honger en zin in koffie,' zegt hij onverschillig. Zijn goede voornemen om alleen nog water te drinken, is hij alweer vergeten.

Opgelucht loopt ze langs hem heen naar de keuken, smeert een broodje en maakt een kop Dulce Gusto Lungo, met een schepje suiker erin. Ze kijkt toe hoe Uwe eet en drinkt terwijl hij in de weer is met zijn mobiele telefoon.

'Hoe laat komt de dokter vanmiddag?' vraagt hij.

'Rond twee uur, geloof ik. Hoezo?'

'Ik zet de afspraak in mijn telefoon, dan ben ik in ieder geval op tijd terug.'

Eva schrikt. Wat is Uwe van plan? 'Ga je ergens heen dan?'

'Even een frisse neus halen bij de berghut. Het is lang geleden dat ik daar geweest ben.'

Eva's hersenen draaien op volle toeren. Ze moet zien te voorkomen dat hij klaarwakker is op het tijdstip dat de dokter zogenaamd komt om Uwe te onderzoeken.

'Zou je dat wel doen?' probeert ze. 'Je bent niet jezelf. De dokter komt niet voor niets. Straks gebeurt er wat met je bij de berghut of onderweg. Het lijkt me niet verantwoord dat je alleen die kant op gaat.'

'Je mag mee.'

'Ik moet over een uurtje Feline van school halen. Dat gaat dus niet.'

'Dan vraag ik de buurvrouw of ze meegaat.' Voordat Eva kan ingrijpen, staat Uwe al bij de buren voor de deur. Hoewel Eva atheïstisch is, doet ze nu een schietgebedje voor een goede afloop.

'Ze is niet thuis,' zegt Uwe teleurgesteld als hij zich drie minuten later weer aan de keukentafel zet.

Eva slaakt een onzichtbare zucht van verlichting. 'Zullen we samen Feline ophalen? Dan ben je ook buiten.'

'Als dat per se moet,' moppert Uwe binnensmonds.

Eva voelt voor de zoveelste keer tijdens haar verblijf in huize Tewold irritatie opkomen. 'Jezus Uwe, ze is je dochter. Er staan dagelijks papa's op school om hun kind op te halen. Ben je daar te goed voor of zo?'

'Begin je nu weer, zeikerd? Ik ga mee, dat heb ik toch gezegd?'

Ze zucht. 'Mooi zo. Dan zijn we daar in ieder geval over uit.'

'Ik ga me aankleden,' kondigt Uwe aan. Hij loopt met trage passen de trap op.

Dan ga ik me voorbereiden, denkt Eva. Ik heb maar één kans om je de slaappillen te geven. Ze loopt naar haar slaapkamer en vist een doosje uit haar koffer. Nog vier slaapverwekkende 'tictacs'. Dat moet genoeg zijn. Eva glimlacht om het plan dat ze in haar hoofd heeft. Kinderlijk eenvoudig. Ze moet er alleen nog voor zorgen dat Uwe het slikt.

Hoofdstuk 44

Met een vol dienblad loopt Eva naar de zolderkamer. Ze klopt op de deur van Uwes kamer en loopt naar binnen. Ze zet het dienblad op het onbeslapen gedeelte van het bed. Tot haar genoegen merkt ze dat Uwe vast slaapt. De twee pillen die ze hem tijdens de wandeling van Felines school naar huis als tictacmintjes heeft aangeboden, doen hun slaapverwekkende werk. Eva concentreert zich op het gesprek dat ze nu met Uwe aan moet gaan. Op de leugentjes om bestwil die ze moet vertellen en de pokerface die ze ten koste van alles moet zien te behouden. Ze pakt het dienblad van het bed, zet dat hardhandig op het nachtkastje en gaat bij Uwe staan. Hij slaapt nog steeds. Ze pakt zijn schouder vast. Geen reactie. Ze schudt hem een paar keer heen en weer. Dat werkt. Hij schrikt op uit zijn slaap en kijkt haar wazig aan.

'Wakker worden, slaapkop. Hier heb je wat te eten en te drinken. Daarna kun je weer verder slapen als je wilt.'

'Hoe laat is het?' vraagt hij nog slaapdronken.

'Half acht.'

Uwe schrikt nu pas echt wakker. 'Half acht? In de avond? De dokter. Hij zou vanmiddag langskomen toch? Hij is niet geweest.' Er klinkt paniek in zijn stem.

Dit is het moment waarop Eva met tegenzin heeft gewacht. Ze kijkt Uwe zo verbaasd mogelijk aan. De afgelopen weken is ze een prima toneelspeelster geworden, al zegt ze het zelf. 'Hoe bedoel je? De dokter was rond drie uur hier. Wel een uurtje later dan verwacht, maar hij heeft je uitgebreid onderzocht, zei hij. Heb je daar niks van gemerkt?' Eva kan een glimlach nauwelijks verbergen. Ze gaat zogenaamd op zoek naar iets, zodat ze Uwes blik niet hoeft te vangen. Als ze weer een serieus gezicht kan trekken, draait ze zich terug naar haar zwager. Ze ziet dat hij diep in gedachten is.

Uwe schudt zijn hoofd. 'Ik kan het me echt niet herinneren. Heeft hij nog wat gezegd?'

Eva trekt haar schouders op. 'Eigenlijk niet. Hij heeft niets bijzonders kunnen vinden. Waarschijnlijk ben je oververmoeid. Dat gaat vaak gepaard met andere kwalen.'

Uwe knikt bevestigend. 'Ik ben inderdaad erg moe. Het zit ook allemaal tegen de laatste tijd. Maar dat verklaart mijn andere symptomen niet. Weet je zeker dat de dokter niets anders heeft gevonden? Verzwijg je wat voor me?'

Eva schudt heftig met haar hoofd. 'Nee. Maar hoe zou je dat vinden, als ik wat voor je verzwijg?'

Uwe komt met een ruk omhoog en gaat met zijn rug tegen zijn kussen zitten. 'Dus je verzwijgt iets?'

Eva neemt plaats op het bed, vlakbij Uwes tenen die onder het dekbed omhoog steken. 'Nee, ik vraag me alleen af hoe je dat zou vinden.'

'Ik begrijp je niet. Ik snap helemaal niets van jou.' Uwes stem slaat over.

'Ik bedoel dat je dingen verzwijgt over Tanya. Over jouw vrouw. De moeder van jouw kinderen.'

'Eva, ik ben ziek. Oververmoeid of wat dan ook. Ik heb geen energie voor dit soort discussies. Hou op met zoeken naar je zusje. Jouw zoektocht vertraagt mijn leven en het leven van Feline en Daniel. Tanya leidt haar eigen leven. Ergens anders, met iemand anders. Ik wil ook verder, samen met de kinderen.' Eva hoort woede in zijn stem, maar het kost hem blijkbaar te veel energie om echt tegen haar te schreeuwen.

De wending van het gespreksonderwerp komt haar goed uit. Ze wil koste wat kost zijn aandacht afleiden van het zogenaamde doktersbezoek en gaat dus door over het onderwerp dat op tafel ligt. 'Je moet je kinderen later toch kunnen vertellen dat je er alles aan hebt gedaan om hun mama te vinden? Dat je stad en land hebt afgezocht, ook al was ze een speld in de hooiberg?'

Uwe schudt zijn hoofd. 'Wie weet komt Tanya nog eens terug naar huis. Als ze op haar handen en knieën smeekt, laat ik haar misschien nog binnen ook. We zien wel hoe het loopt, Eva, maar ik ga niet zoeken. En ik wil dat jij er ook mee stopt. Het spijt me, maar er is geen plek voor jou hier. Wij tweeën liggen elkaar niet. Dat is altijd zo geweest. Het geeft niet, we hoeven ons daarover niet schuldig te voelen, we zijn gewoon twee heel verschillende personen. Jij houdt van je zusje, dat is logisch. Maar je zult moeten accepteren dat ze niet perfect is en egoïstisch voor zichzelf heeft gekozen. Het spijt me, maar ik word letterlijk ziek van jou. Sinds jij hier woont voel ik me vreemd en futloos en ben ik in de war. De negatieve energie tussen ons breekt me aan alle kanten op. Ik smeek het je: laat ons met rust, we redden het wel.'

Eva is totaal verrast over deze ommekeer. Ze is blij dat het niet meer over het 'gemiste' doktersbezoek gaat, maar ze moet nog een paar dagen tijd winnen. Ze moet het karwei afmaken. Extra snel, desnoods met dubbele of drievoudige dosissen.

'Je hebt gelijk,' geeft ze toe. 'Tussen ons gaat het nooit werken. Jij hebt me mijn zusje afgepakt, jaren geleden al toen ze verliefd op jou werd. Tanya werd jouw bezit. Maar dat is allemaal verleden tijd. Mijn enige zorg is dat het goed gaat met Feline en Daniel. Ik stel voor dat ik blijf totdat je weer beter bent en zelf voor je kinderen kunt zorgen. Dan laat ik jullie met rust, dat beloof ik.'

Gespannen kijkt Eva naar Uwe. Hij moet haar voldoende tijd gunnen om de klus te klaren. Het is aan hem om onbewust zijn eigen vonnis te vellen.

Moeizaam knikt hij. 'Goed. Die paar dagen kunnen er nog wel bij. Veel langer zal het niet duren, toch? Geen zoektochten naar Tanya meer, oké?'

'Zolang ik hier ben, stop ik met zoeken,' belooft ze. 'De spanning die daarbij komt kijken is inderdaad niet goed voor de kinderen.'

Eva en Uwe geven elkaar een hand om de mondelinge afspraak te bevestigen. Uwe drinkt zijn melk op en valt weer in slaap. Het broodje laat hij onberoerd. Eva pakt het dienblad van het nachtkastje, loopt de kamer uit en sluit de deur achter zich. Ze moet nu snel gaan handelen. Het is de allerlaatste kans voor de allesbeslissende fase. Doorbijten, Eva. Je kunt het. Voor je zusje. Voor haar toekomstdromen samen met haar kinderen. Liefde overwint alles.

Hoofdstuk 45

Het kan niet snel genoeg gaan. Tegelijkertijd mag het hem niet opvallen. Eva probeert zo veel mogelijk de rust te bewaren. Ze mag niet doordraaien voordat Uwe dat doet. Tot nu toe mengde ze één keer per dag het blauwe spul door zijn eten en drinken. Nu doet ze dit bij elke maaltijd. Zo moet het in rap tempo lukken. Ze checkt expres haar telefoon niet meer. Tanya is het ongetwijfeld niet eens met haar keuze. Maar haar zusje heeft niet langer de leiding; Eva is degene die alles ter plekke moet oplossen. Uwe is duidelijk geweest: zodra hij beter is, moet ze vertrekken. De enige mogelijkheid is dus dat hij zich geen moment beter voelt. Hij moet zich beroerder voelen dan ooit en zich als een willoos slachtoffer naar een psychiater laten brengen. In het tempo dat Eva nu aanhoudt, moet dat binnen een week kunnen. En van die week zijn er al twee dagen voorbij. Ze ziet hoe de medicijnen hun weerslag op haar zwager hebben. Zijn klachten over sterretjes zien, duizeligheid en een lage hartslag passen perfect in het beeld dat Marc heeft voorspeld. Uwe heeft erecties waar een gemiddelde pornoster jaloers op zou zijn. Alleen dankzij de slaappillen van Eva komt hij tot rust. Als hij niet slaapt, loopt hij met een stijve rond in een joggingbroek. Hij ijsbeert voortdurend en klaagt over de grasgroene waas voor zijn ogen. De eerste dag vroeg hij Eva nog een nieuw doktersbezoek te regelen, daarna heeft hij het er niet meer over gehad. Eva ziet het de goede kant op gaan. Ze heeft geen medelijden; hij krijgt wat hij verdient.

Op dag vijf hoort Eva Uwe heel langzaam de trap af lopen. Hij strompelt de keuken binnen, lijkbleek. Zijn ogen staan vreemd in hun kassen, alsof hij een gevoelloze robot is die met zijn blik een laser door alles en iedereen kan schieten. Dan kijkt hij naar Eva. Plotseling staat hij stokstijf stil en staart haar met wijd open ogen aan. Hij verroert geen vin, zijn mond is half geopend.

'Dit kan niet waar zijn. Wat doe jij hier?' Uwe schreeuwt het uit. Hij lijkt bang, doodsbang. Zijn gezicht wordt nog witter en de woorden komen met horten en stoten uit zijn mond. 'Nee, nee. Ga weg! Jij bent dood, hartstikke dood.' Uwes pupillen zijn sterk vergroot en paniek laat zijn hele lijf trillen.

Dit is het moment waar Eva en Tanya naartoe hebben gewerkt. Het moment waarop die klootzak compleet doordraait. Eva had zich voorgenomen een vreugdesprong te maken als het moment daar zou zijn. Maar nu het zover is, schrikt ze zich rot. Uwe ziet haar aan voor Tanya of Anouck. Hij kijkt haar doordringend aan, met ogen die een mengeling van razernij en haat uitspugen. Ze is doodsbang. Nerveus haalt ze haar vingers door haar blonde haar. Hij deinst niet terug voor moord, dat heeft hij al bewezen. Ze moet hem kalmeren, voordat hij rare dingen doet.

'Uwe, ik ben het. Je schoonzus Eva,' probeert ze hem enigszins terug te brengen naar de realiteit.

Tevergeefs. Uwe blijft in zijn eigen wereld hangen. 'Hoe kun jij hier zijn, Tanya? Anouck heeft jou in de waterval getrapt. Dat kun je nooit hebben overleefd. De kou, de rotsen, al dat water. Jij bent dood, Tanya. Net zo dood als Anouck. Weet jij trouwens wie er nog meer dood is? Mijn dochter Evi. Ja, ik heb een dochter met Anouck. Overleden bij de geboorte. Dat wist je niet, hè? Ik ook niet. Anouck is een leugenaar. Was een leugenaar.' Uwe praat en praat. Steeds harder, steeds dreigender. Ondertussen loopt hij op Eva af. Ze schuifelt zo onopvallend mogelijk achteruit.

'Jij bent een lachertje, Tanya. Met je huisje-boompje-beestje-instelling. In Canada was je heerlijk avontuurlijk, maar dat was snel over toen je me eenmaal in je klauwen had.' Uwe pauzeert om diep adem te halen. 'Wat doe je hier, Tanya? Je kunt hier niet zijn, je bent dood.' Zijn pupillen schieten alle kanten op.

Eva vraagt zich af of er een waarheidsserum in dat blauwe poeder zit. Plotseling vertelt Uwe de waarheid en niets dan de waarheid. Alsof hij op zijn sterfbed ligt en ijlend zijn fouten opbiecht. Moet ze meespelen en hem steunen in zijn veronderstelling dat zij Tanya is, of moet ze hem overtuigen dat ze toch echt Eva is? Was Marc maar hier. Die wist overal raad op.

Eva probeert rustig te blijven. 'Uwe, wordt wakker. Ik ben het, Eva. Ik ben niet Tanya, ik ben Eva. Eva, hoor je me? Tanya heeft geen bril, ik wel. Kijk me aan, dan zie je het.'

Uwe lijkt na te denken. Met een schaapachtige blik kijkt hij haar aan. 'Groen, alles is groen. Het hele huis, jij ook. Ik ben zo moe. Ik kan niet meer, ik wil niet meer.' Hij gaat op zijn knieën zitten, de handen voor zijn ogen.

Ze loopt naar hem toe en legt haar arm om zijn schouders. Zijn lichaam schokt. Hij is volledig de weg kwijt.

Maar dan wurmt Uwe zich met een plotselinge beweging onder haar beschermende arm uit. Razendsnel draait hij zich om en grijpt Eva vast. Hij legt haar rechterarm achter haar rug. De stevige greep doet haar pijn.

'Roep de kinderen,' beveelt hij.

Een stoot adrenaline schiet door Eva's lijf en haar spieren verstijven in rap tempo.

'Waarom?' vraagt ze om tijd te winnen.

'Omdat ik het zeg.'

'Wat ga je met de kinderen doen?' Eva probeert hem aan te kijken, maar vanuit deze wurggreep is dat onmogelijk.

'We gaan een eindje rijden.' Zijn stem klinkt nu juist weer gemaakt rustig.

Eva probeert zich los te wurmen. 'Jij gaat in deze toestand helemaal nergens heen.' Hoe harder ze probeert zichzelf te bevrijden, hoe steviger Uwe haar vasthoudt. Hij dwingt haar de trap op. Eva houdt zich nu rustig, ze wil niet van de trap vallen en haar nek breken. Ze moet de kinderen beschermen. Hij mag in deze gemoedstoestand niet met hen alleen zijn.

De situatie is zo compleet anders dan ze had ingeschat. Uwe houdt zich niet aan het scenario dat Marc, Tanya en zij hebben geschreven. En hij kan er zelf niet eens wat aan doen dat hij uit zijn rol valt. Eigen schuld, dikke bult, Eva.

Op de overloop laat Uwe haar los.

'Roep de kinderen,' sist hij. 'En zet ze in de auto.'

Eva loopt naar de slaapkamer van Feline. Het meisje speelt een fantasiespel met alle knuffels en poppen om haar heen. Het vertederende beeld brandt zich in Eva's netvlies. De tranen springen in haar ogen. De chaos is compleet. Ze heeft geen idee wat er staat te gebeuren. Uwe moet afkoelen; hij moet uit zijn waanbeeld komen dat zij Tanya is. Ze weet alleen niet hoe ze dat voor elkaar moet krijgen. Vooralsnog is het beter Uwes bevelen op te volgen en op hem in te blijven praten.

Jezus, waar is ze aan begonnen? En waar is Tanya wanneer je haar nodig hebt? Tanya! Ik kan haar bellen. Ze moet hierheen komen. Snel. Eva voelt in haar broekzak. De zwarte afgewassen jeans zitten strak om haar taille. Ze beseft dat ze de telefoon beneden heeft laten liggen. De broekzak is te krap om er een mobieltje in te stoppen. Wat nu? Godverdomme, wat nu?

'Wat is er, tante Eva?' vraagt Feline, die haar fantasiewereld heeft verruild voor de werkelijkheid. 'Je doet een beetje raar.'

Eva kucht en probeert haar stem zo normaal mogelijk te laten klinken. 'Papa wil graag dat we een eindje gaan rijden. Doe je schoenen en je jas aan en ga alvast maar in de auto zitten.'

'Waar gaan we heen dan?'

Eva haalt haar schouders op. 'Dat heeft papa niet gezegd.'

Feline springt op. 'Ik ga het hem vragen. Het is vast een leuke verrassing. Mag Schaapje mee?'

'Natuurlijk, lieverd, neem maar mee.'

Feline pakt haar favoriete knuffel en spurt naar beneden, op zoek naar haar vader.

Eva loopt naar de slaapkamer van Daniel. Hij ligt op zijn buik en beweegt zijn houten locomotief met daaraan twee treinwagons heen en weer. De dreumes straalt pure rust uit, hij voelt zich veilig. Er gaat een steek door Eva's hart. Wat zou ze graag diezelfde rust en veiligheid voelen. Maar de situatie is daar absoluut niet naar. Ze hoort Uwes ferme voetstappen op de trap. Ze moet haast maken.

Eva pakt Daniel op van de grond. Hij spartelt tegen en zet het op een huilen. 'Kom kerel, we gaan een stukje rijden in de auto. Dat is leuk toch, in een echte auto rijden?'

Daniel wijst snikkend naar de grond. Eva kijkt naar de plek waarnaar hij wijst. Ze snapt Daniels probleem. 'Neem je trein maar mee, schat, dan kun je daarmee spelen in de auto.' Ze raapt de trein op en geeft hem aan haar neefje. Hij knuffelt haar liefdevol. Ze zijn klaar voor vertrek.

Uwe staat ongeduldig op de overloop te wachten. 'Feline zit al in de auto, nu jullie nog. Kom op! Wat duurt het allemaal lang.'

'Waar gaan we heen, Uwe?' vraagt Eva zo rustig mogelijk.

'Voor jou een vraag, voor mij een weet, lieve Tanya,' zegt Uwe smalend. De sarcastische ondertoon bij het woord 'lieve' ontgaat Eva niet. Zoals zo vaak de afgelopen weken voelt ze de minachting van Uwe voor haar zusje als scherpe speldenprikken in haar buik en hart.

'Voor de zoveelste keer, ik ben niet Tanya. Ik ben Eva, haar oudere zus. Dat weet je toch?'

Uwe schudt zijn hoofd. 'Ik weet toch wie ik zie? Kom, we gaan een ritje maken.'

'Zal ik rijden?' probeert Eva.

'Nee, ik rij,' antwoordt Uwe resoluut.

'Mag ik nog wat flesjes water uit de koelkast halen voor onderweg?'

Uwe knikt. 'Vooruit dan maar.'

Eva pakt de flesjes water en grist haar telefoon van tafel. Ze stopt haar mobiel diep in de kangoeroezak van haar sweatshirt. Dan loopt ze naar de gang en haalt haar jas van de kapstok.

Uwe staat bij de voordeur, zijn gezicht op onweer. Ze loopt door en zodra ze hem passeert voelt ze zijn hand op haar rug. Hij duwt haar de oprit op, sluit de voordeur en pakt dan haar arm. Ruw trekt hij haar mee naar de bijrijderskant van de auto, opent het portier en duwt haar naar binnen. Als ze al aan vluchten had gedacht, heeft Uwe haar dit onmogelijk gemaakt.

Eva krijgt het steeds benauwder. Uwe lijkt maar niet uit zijn groene wereld te ontwaken. Hij is boos, teleurgesteld, in de war en tot alles in staat. Ze kijkt om naar de kinderen. Feline speelt kiekeboe met Daniel, die schatert van het lachen. Eva zou ook graag haar handen voor haar gezicht doen en iedereen laten denken dat ze er niet is, maar die tijd is allang voorbij. Ze zit in een situatie die ze samen met haar zusje heeft gecreëerd. Ze zal ermee moeten dealen. Wat Uwe ook van plan is, ze moet er maar het beste van maken en hem proberen te bewegen naar een dokter te rijden. Dat is noodzakelijk om de laatste fase van "project Uwe" in goede banen te leiden. Ze weet alleen niet of dit scenario onder deze omstandigheden uitvoerbaar is. Misschien is ze te ver gegaan en heeft ze het noodlot over zichzelf afgeroepen.

Uwe start de auto en rijdt de oprit af, de besneeuwde straat op.

Feline zingt vrolijk Daar kwam een boer uit Zwitserland. Bij het laatste couplet rijden ze de snelweg op. 'Maar ook de snijer hield zich kloek. Kadee, kadolleke, keda! Hij stak de boer met de naald in zijn broek. Laberdie, laberda, laberdonia! Ze zetten de snijer op een witte geit. Kadee kadolleke, keda! En reden ermee naar de eeuwigheid. Laberdie, laberda, laberdonia!'

Hoofdstuk 46

Tanya heeft al maandenlang wel beeld maar geen geluid vanuit haar eigen Zwitserse huis. De bewegingen van mensen zijn zonder stemmen voor veel uitleg vatbaar. Maar uit wat ze nu ziet, kan ze niet anders concluderen dan dat Uwe het punt heeft bereikt dat Eva en zijzelf al zo lang voor ogen hebben. Hij is duidelijk de weg kwijt. Het is wachten op Eva's telefoontje dat Tanya haar herintrede in huize Tewold kan doen. Ze verheugt zich er zo op dat ze haar kinderen weer mag omarmen en dat een dokter die klootzak voor lange tijd naar een psychiatrische kliniek, en daarmee uit haar leven, kan sturen. Ze heeft buikpijn van de spanning en in haar hoofd tollen de gedachten aan een zonnige toekomst.

Tanya stopt alle kleren die ze heeft in een zwarte rolkoffer en brengt deze via de met sneeuw bedekte stoep naar de parkeerplaats waar haar auto staat te wachten. Marc heeft hem voor haar gekocht.

"Ik zie het als een investering, Over een paar maanden betaal je me dit dubbel en dwars terug," had hij gezegd toen ze aangaf dat ze dit cadeau niet kon accepteren.

Zwaarmoedig schudt ze haar hoofd. 'Sorry Marc, dat ik je deze auto nooit terug kan betalen. Jij was degene met de vooruitziende blik. Die voorspellende gave mis ik zo erg. Jij zou precies weten wat er nu door Uwe heen gaat en waar hij toe in staat is.' Voor de zekerheid kijkt ze op haar telefoon. Nog geen bericht van Eva.

Tanya besluit de beeldschermen uit te zetten en alvast naar huis te rijden. Onderweg merk ik vanzelf of ik al welkom ben.

Ze is zo zenuwachtig dat ze beslist niet langer hier kan wachten. Bijna tien maanden heeft ze hier gewoond, maar wennen deed het nooit. Haar enige thuis is bij haar kinderen.

Ze sluit Marcs huis zorgvuldig af en gooit de sleutel in de brievenbus zoals ze dat met hem heeft afgesproken op de dag dat hij naar Nederland vertrok. Als ze in de auto stapt laat ze haar tranen de vrije loop. Dit is het moment waarop ze al zo veel maanden wacht. Het is zo klote dat Marc er niet meer is om deze mijlpaal te ervaren. De lange voorbereidingsfase gaat nu over in de realisatiefase. Eva zorgt ervoor dat Uwe zich meldt in een psychiatrisch ziekenhuis. De komende jaren is hij onder de pannen en drukt Tanya de scheiding erdoor. Het is de hoogste tijd, er zijn genoeg slachtoffers gevallen.

Tanya lacht een cynische lach. 'Ook jij bent dood door mijn toedoen, Marc. Ik zal daarmee moeten leven. Maar ik ben blij dat het nu voorbij is. Kijk je mee, Marc, als ik straks mijn kinderen vasthoud om nooit meer los te laten? Dat is dankzij jou. Ik vertel Feline en Daniel alles over je, zodat zij jou ook leren kennen als de beschermengel die je was en nog steeds bent.'

Minutenlang staart Tanya zwijgend voor zich uit. Dan droogt ze haar tranen met de mouwen van haar jas en draait de autosleutel in het contact om. De auto brult, ongeduldig om de weg op te gaan. Ze kijkt nog een keer op haar telefoon. Nog steeds geen bericht van Eva. Tanya stopt het toestel in haar tas op de bijrijdersstoel, laat de koppeling los en drukt het gas in. Ze zet de autoradio aan. De discjockey kondigt In meinem Leben van Nena aan. Tanya zet het nummer keihard en blèrt mee. De tekst raakt haar meer dan ooit. Net als Nena heeft ze alle toppen en dalen van het leven beleefd. Het is hoog tijd voor een nieuwe versie. Nog veertig minuten rijden, dan is de slotscene gespeeld en kan ze het strijdtoneel verlaten en een rustig leven opbouwen met alles wat haar hart begeert. Ze kan niet wachten. Ongeduldig drukt ze het gaspedaal dieper in.

Hoofdstuk 47

Op de snelweg richting Zürich zet Uwe het gas er flink op. Eva houdt zich met een hand vast aan het portier. De vingers van haar andere hand gaan voortdurend door haar haren. Ze kijkt constant naar links in de hoop dat ze oogcontact met Uwe kan krijgen. Die richt zijn blik echter strak op de weg. Hij trilt als een bezetene, maar zegt geen woord.

'Uwe, kan het iets langzamer? Je maakt de kinderen bang,' probeert Eva zijn aandacht te trekken.

Er verandert niets.

Eva draait haar hoofd zo ver mogelijk om. Ze ziet Daniel tevreden in zijn kinderstoel zitten, spelend met zijn houten locomotief. 'Toet toet,' imiteert hij het geluid van een stoomlocomotief. Hij laat het voertuig over zijn linkerarm heen en weer bewegen.

Eva gaat iets verzitten om Feline in haar vizier te krijgen. Die houdt haar vader scherp in de gaten.

'Wat is er, lieve Feline?' vraagt Eva.

Feline reageert net zo stoïcijns als haar vader.

'Feline, is er wat?' probeert Eva opnieuw.

Weer geen reactie.

Eva richt zich opnieuw tot Uwe. 'Het lijkt me het beste dat we langs een dokter rijden, Uwe. Je bent jezelf niet.'

Plots kijkt Uwe haar aan. Zijn ogen spuwen vuur. De ogen van de duivel, schiet het door Eva heen. Pure waanzin.

'Hou je bek dicht, Tanya,' snauwt hij haar toe. 'Ik heb geen dokter nodig.' Dan richt hij zijn blik weer op de weg. Zijn hele gezicht staat strak. Hij doet haar denken aan een robot, een mens van gevoelloos metaal.

Ze schrikt van de stem achter haar. 'Tante Eva, waarom noemt papa jou Tanya? Dat is toch mama's naam?'

Eva beantwoordt de vragende blik van Feline met een gemaakte glimlach. Ze zweet uit al haar poriën. Natuurlijk mag ze haar nichtje niets van haar angst laten zien. Maar allemachtig, wat moet ze zeggen? Ze heeft totaal geen grip op de situatie, alle controle ligt bij Uwe, die door haar toedoen is veranderd in een maniak. Het is gissen wat hij van plan is, maar goed kan het niet zijn. 'Ik weet het niet, lieverd. Papa moet naar een dokter. Hij is een beetje in de war.'

Feline kijkt haar vragend aan. 'Wat bedoel je? Is papa gek?' Ze begint zachtjes te huilen.

Eva zucht diep. 'Lieverd toch. Ik kan het je nu niet uitleggen. Het is een lang verhaal. Als je groter bent, vertel ik het je. Goed?'

Feline zwijgt. Ze drukt haar schaapje tegen zich aan en staart weer strak naar haar vader. Tranen biggelen over haar wangen.

Ook Eva richt haar blik weer op Uwe. Ze moet hem zover zien te krijgen dat hij vrijwillig naar een dokter rijdt. Ze voelt in de zak van haar sweatshirt naar haar mobiele telefoon. Ze wil hem gebruiken om een dokter te zoeken in Zürich of directe omgeving. En dan een bericht sturen naar Tanya. Het gaat niet zo makkelijk als voorzien. Haar zusje moet ingrijpen. Zij weet hoe ze moet vechten.

Ze haalt haar mobiel uit haar zak en ziet dat Tanya geprobeerd heeft haar te bereiken. Zo stil mogelijk probeert ze contact te leggen met haar zusje.

Plots slaat Uwe de telefoon uit haar handen. 'Wat ga jij doen?'

Eva zoekt paniekerig naar haar mobiel. Ze vindt hem nergens.

'Wat doe je nou, Uwe? Ik wil alleen een dokter bellen,' zegt ze met een boosheid die de angst in haar stem overtreft.

Uwe snauwt door. 'We gaan niet naar een dokter. We gaan met zijn allen naar Neuhausen, en dat is dat.'

'Wat is er in Neuhausen?' informeert Eva voorzichtig terwijl ze haar bril wat rechter op haar neus zet.

'Daar kom je vanzelf achter.' Uwe drukt het gaspedaal nog wat dieper in. Eva ziet dat de kilometerteller nu op honderdvijfenzeventig kilometer per uur staat. De berustende toon waarmee hij de laatste woorden uitspreekt, doet de paniek weer oplaaien. Hij is iets duisters van plan, ze weet het zeker. Haar hersenen maken overuren om een oplossing te vinden, een weg uit deze waanzin. Ze maakt zich op voor een ultieme poging om deze dollemansrit te beëindigen. Ze strekt haar linkerarm naar het stuur waarover de trillende handen van Uwe de controle hebben. Langzaam brengt ze haar hand dichterbij. Ze kijkt in de spiegels en wacht op het moment dat er weinig voertuigen in de buurt zijn. Dan grijpt ze pijlsnel het stuur vast en geeft het een ruk naar rechts, in de hoop dat ze in de vangrails belanden. Het hoge gepiep van slippende banden en het gevloek van Uwe zijn de enige geluiden die ze opvangt. Verder oorverdovende stilte. Geen knal. Waar blijft de knal?

Uwe heeft het stuur weer stevig vast. Zodra hij de auto onder controle heeft, mindert hij snelheid en grijpt met zijn rechterhand Eva's nek vast. Hij legt zijn vinger zo stevig om haar hals dat het pijn doet. 'Wil je ons dood hebben, Tanya? Is dat het? Ben je uit de dood opgestaan om ons allemaal met je mee te nemen? Je kunt je zin krijgen. Geduld Tanya, geduld.'

Eva krijgt kippenvel van de berusting in zijn stem.

'Laat me maar los, ik zal niks meer doen,' piept ze.

De strakke grip om haar hals verdwijnt langzaam en ze kucht haar benauwdheid weg. Ze neemt een slok water en richt haar blik dan naar de achterbank. Feline is vanuit haar zitje opzij gebogen naar Daniel en houdt liefdevol de hand van haar broertje vast. Hij kijkt gebiologeerd naar de trein op zijn been en brabbelt zachtjes. Feline zwijgt. Haar blik is neutraal, alsof ze met open ogen droomt. Haar lijf lijkt bevroren, ze wijkt geen millimeter van haar broertjes zijde. Eva schrikt van haar pose. Felines lijf visualiseert acceptatie van wat gaat komen; in welke vorm dan ook.

'Afslag Neuhausen,' zegt Uwe rustig. 'We zijn er bijna.'

Het bord Neuhausen am Rheinfall doemt voor hen op. De smalle straten waarin gele en witte huizen elkaar schouder aan schouder aflossen benauwen Eva. Ze is niet gewend aan drukke steden. De wegmarkeringen zijn eigeel van kleur. De weerkaatsing ervan in het winterse zonlicht doet pijn aan haar ogen.

'Waar gaan we heen, Uwe? Wat is hier te zien?' Eva kijkt hem voor de zoveelste keer wanhopig aan. Haar vingers gaan weer door haar haren.

'Neuhausen am Rheinfall… am Rheinfall.'

'Een waterval,' zegt Eva hardop. 'Je brengt ons naar een verdomde waterval.'

'Ik neem aan dat je daar goede herinneringen aan hebt, Tanya?' reageert Uwe op spottende toon.

Haar hersenen slaan op hol. Hij vindt het grappig, hij vindt de moordpoging op mijn zusje godverdomme grappig.

Eva's geduld is volledig op. Ze scheldt Uwe de huid vol. 'Klootzak, je hebt mijn zusje in een waterval gegooid. Hoe ziek kun je zijn?' Ze maakt haar gordel los om Uwe met haar beide armen aan te vallen. Hij moet boeten, voor alles wat hij haar zus en zijn kinderen heeft aangedaan. Ze stompt met haar vuisten tegen zijn lijf. Met haar ogen dichtgeknepen slaat ze hem waar ze hem raken kan. Het maakt niet uit waar. Ze voelt de auto afremmen.

'Ga de auto uit, Feline. Spring eruit! Je papa is gek geworden!' roept ze. Ondertussen blijft ze Uwe slaan. Die weet zich echter met één arm prima te verdedigen. Tegelijkertijd commandeert hij zijn dochter. 'Blijf zitten, Feline. Het heeft geen zin. Papa heeft alle deuren op slot gedaan, je kunt er niet uit. Dat hoeft ook niet. Papa is niet gek, je mama verpest altijd alles.'

Feline begint te huilen. 'Ik wil naar huis. Ik vind het hier niet leuk, papa, ik ben bang. Je doet stom, net als die boze meneer in het busje met Anouck. Ik wil naar huis. Daniel ook.'

De auto komt aan de kant van de weg tot stilstand. Met twee armen drukt Uwe Eva zo goed en kwaad als het kan tegen de leuning van de bijrijdersstoel aan. 'Het spijt me, lieve Feline en Daniel. Papa heeft zichzelf pas geleden beloofd om hier met jullie heen te gaan. De waterval is fantastisch mooi. Die gaan we van heel dichtbij bekijken. Zo dichtbij dat we het water in ons gezicht voelen spatten. Dat is leuk, toch?'

Feline heeft tranen in haar stem. 'Nee, ik wil niet naar de waterval! De papa en mama van Anouck zijn in het water gereden en toen waren ze helemaal dood. Ik wil naar huis. Je doet stom.'

Uwe zegt niets. Hij lijkt na te denken. Onderwijl drukt hij Eva nog steeds stevig tegen haar stoel. Ze staakt haar verzet. Ze kan niets beginnen tegen zijn sterke armen. Nogmaals gilt ze tegen Feline dat ze uit de auto moet springen en naar de politie moet rennen.

Uwe klemt zijn handen weer om het stuur, trapt het gaspedaal in en draait de auto met piepende banden de straat op. Na een paar honderd meter slaat hij rechtsaf. Hij rijdt zo hard dat ze bijna uit de bocht vliegen. Eva trekt aan haar deurgrendel. Geen beweging. Dan probeert ze uit alle macht het portier uit de auto te drukken. Geen beweging. Ze slaat tegen het raam. Ze gilt, schreeuwt. Tot haar afschuw stuurt Uwe net voor de spoorwegovergang scherp naar links en manoeuvreert de auto op de spoorrails. Hij rijdt met hoge snelheid over de gladde stalen staven en glijdt regelmatig van het spoor af.

'Trein,' zegt Daniel.

Schuimende golven van een brede, kletterende waterval in de verte trekken Eva's aandacht. Door de rijstijl van Uwe komt de alles verorberende stroming in hoog tempo op haar af.

'Wat ga je doen, Uwe? Wat ben je van plan?'

'Dat heb ik toch net gezegd, Tanya? Waarom luister je nooit naar me? We gaan de waterval bekijken. Van heel dichtbij.' De kou in zijn stem doet Eva rillen.

'Kom op, Uwe. Het is nu echt niet grappig meer. Je maakt mij en de kinderen bang. Hou op. Ik ben Eva, je schoonzus. Kijk me nou aan, ik ben Eva. Eva!'

Uwe kijkt haar doordringend aan. Verbeeldt ze het zich nu of staan zijn duivelsogen iets milder? Ze blijft op hem inpraten, een andere remedie is er nu niet. 'Word wakker, Uwe. Je bent hier met je kinderen en je schoonzus Eva. Doe ons alsjeblieft niks. Je kinderen houden van je.' Bijna een minuut blijft ze zo tegen hem bezig. Het werkt. Ze ziet hoe hij langzaamaan ontdooit, totdat hij helemaal is ontwaakt. 'Eva. Godverdomme. Waar is Tanya? Tanya zat naast me. Wat doe jij hier?'

Eva slaakt een zucht van opluchting. Hij herkent haar in ieder geval weer.

'Je hebt mij van huis meegenomen. Onder dwang. Je denkt al ruim een uur dat ik Tanya ben. Ik weet niet wat je van plan bent. We rijden nu op een spoorlijn. Wat wil je? Wat?'

Uwe kijkt Eva verschrikt aan. Dan staart hij door de voorruit naar de spoorlijn voor hem. 'De waterval. Tanya ligt in de waterval. Anouck heeft haar…'

Eva wacht zijn relaas niet af. Ze heeft haast om van de spoorlijn af te komen. 'Ik weet alles al, Uwe. Je moet naar een dokter, je hebt dringend hulp nodig. Rem af en probeer van de spoorlijn af te komen. Alsjeblieft, hou hiermee op.'

Uwe schudt heftig met zijn hoofd. 'Nee. Jij moet gewoon mijn huis uit. Ik kan het prima aan met de kinderen. Jij herinnert mij aan haar, constant. Ze is dood. Tanya is dood. Laat mij en de kinderen met rust.'

Eva hoort Feline oppervlakkig ademen. De kleine meid is duidelijk in shock door het slechte nieuws over haar moeder, maar daar kan ze nu geen aandacht aan besteden. Ze moet het gesprek met Uwe op gang houden. 'Je kunt niet van mij verwachten dat ik jullie met rust laat, Uwe. Mijn zusje is dood, zeg je?'

Uwe begint te huilen. 'Anouck heeft haar in een waterval getrapt. Ze is een leugenaar. We hadden samen een kindje. Ik wist het niet. Daarom is Anouck ook dood. Ik heb haar spierverslappers gegeven, vermoord en begraven. Ik ben een moordenaar. Maar ze heeft het godverdomme aan zichzelf te danken.' Hij kijkt Eva aan met de blik van een kind dat weet dat het betrapt is, maar toch onschuldig wil overkomen.

'Uwe, kom op. We rijden naar een dokter, die weet wat het beste voor je is. Maak een einde aan deze waanzin.' Eva hoort haar strenge stem en verbaast zich over de kracht die ze uitstraalt, terwijl ze in werkelijkheid doodsbang is.

Uwe zwijgt. Dan knikt hij. 'Oké. Ik kan me nooit slechter gaan voelen dan nu.'

Verse energie borrelt naar Eva's hersenen, een zweem van opluchting vermindert de steken in haar maag. Uwe lijkt weer wat tot zichzelf te komen en wil zich vrijwillig laten onderzoeken. Het plan loopt, met een zeer beangstigende omleiding, toch goed af. Nu moeten ze nog van dit spoor af zien te komen. Uwe rijdt nog steeds rechtdoor.

'Het is beter dat je achteruit gaat rijden, Uwe. Ik weet niet hoelang het duurt voordat we bij een overgang komen en van deze bonkende rails kunnen rijden.'

Uwe knikt weer.

Het kletterende geluid van de waterval baant zich een weg naar de auto. De klank lijkt Uwe te biologeren. Hij verlegt zijn blik naar links en kijkt naar het wild kolkende water, zwart met witte schuimvlokken.

Door de opspattende waternevel heen ziet Eva in slow motion de trein op hen afkomen. De glanzende voorruit met de grote heen en weer zwiepende ruitenwisser en de felle lampen doemen op als een geest uit een fles. Ze gilt de longen uit haar lijf.

Uwe draait het stuur naar links om de aanstormende trein te ontwijken. De auto knalt met hoge snelheid op het ijzeren hek aan de zijkant van de spoorbrug, maakt een koprol, botst op de zijkant van de trein, die met piepende remmen tot stilstand probeert te komen, en cirkelt als een wokkel in de lucht over het hek heen.

Doodse stilte. De wind suist om de auto heen. Ze draaien en draaien en draaien. Beelden van het aardedonkere water en dreigende sneeuwwolken in de lucht wisselen elkaar razendsnel af. Toch speelt deze horrorfilm zich voor Eva's ogen beeld voor beeld af. Met een keiharde knal splijt de auto het ijskoude water in tweeën. Eva verliest alle controle over haar lijf, klapt met haar hoofd tegen de autoruit en valt vervolgens met haar borstbeen hard op de versnellingspook. De pijn straalt uit door haar hele romp.

Het kolkende water speelt met de auto alsof het een miniatuurvoertuig is. In rap tempo stroomt het door de kieren van de ramen en deuren de wagen in. Eva haast zich naar de kinderen, die nog vastzitten in hun riemen. Ze probeert uit alle macht de gordels los te wurmen. Na drie pogingen lukt het. Ze pakt haar nichtje en neefje vast en probeert het raam van het linker achterportier kapot te trappen. Mislukt.

De sterke waterstroming manoeuvreert de auto willekeurig van rots naar rots. Elke knal voelt als een bliksemschicht die dwars door Eva's hoofd flitst. In allerijl zoekt ze de veiligheidshamer. De ijzige kou van het water, dat nu tot aan haar lippen staat, maakt elke beweging zwaar. Haar blik valt op de hamer in het opbergvak van de autodeur aan Uwes kant en ze laat noodgedwongen de kinderen los om hem te pakken, naar de achterkant van de auto te zwemmen en het glas van de achterruit in te slaan. De weerstand van het water, dat inmiddels haar kruin heeft bereikt, maakt het haast onmogelijk een harde klap tegen het raam te geven. De auto vult zich volledig met de ijskoude stroming. De voorraad zuurstof in haar lijf verdwijnt bel voor bel.

Dan voelt ze Uwes hand om haar vuist. Ze kijken elkaar even aan, zwijgend vragend naar het waarom. Eva ziet doodsangst in zijn ogen. Zelf heeft ze een leeg gevoel in haar hoofd. Dit is niet echt. Maak we wakker uit deze verschrikkelijke nachtmerrie. Geef me zuurstof, geef me lucht om de kinderen te redden.

Uwe rukt aan haar arm. Samen tikken ze een scheur in de ruit. Eva geeft de hamer aan Uwe om het karwei af te maken. Ze wurmt zich door het water naar Feline en Daniel. Die houden elkaars hand vast. Bellen zuurstof komen uit hun neusgaten. Hun ogen zijn gesloten. Eva klemt hen onder haar oksels en stampt zich met haar voeten een weg naar boven, zo goed en kwaad als dat kan in de sterke stroming.

Hoofdstuk 48

Tanya voelt zich een vreemde in haar eigen huis. Ze herkent natuurlijk de vertrekken nog, maar een groot deel van de spullen staan op een andere plaats of zijn nieuw. De geur is anders. Een beetje muf, alsof de ramen al lange tijd niet open zijn geweest.

Ze heeft zin in koffie. Zelfs die staat in een ander keukenkastje dan ze gewend is.

Het huis is stil. Doodstil. Tanya verheugt zich op de verraste blik van Feline als die door heeft dat haar mama er weer is. Ze verlangt naar de eerste knuffel van Daniel, die ze al tien maanden heeft moeten missen. Maar ze moet geduldig wachten totdat haar zus Uwe naar een psychiatrische instelling heeft gebracht. Ach, het gemis duurt nu al zo lang, die paar uurtjes kunnen er ook nog wel bij.

De koffie is klaar. Tanya vult een mok en loopt naar de woonkamer. Zittend op de bank kijkt ze rond en haar blik valt op de schilderijlijst. Waar zit de camera ook alweer? Ze staat op en speurt de hele lijst af. In de uiterste rechterbovenhoek ziet ze het piepkleine kubusje. Het is logisch dat Uwe die nooit heeft gezien. Maar als er een televisiecamera voor zijn neus had gestaan, had hij die waarschijnlijk ook niet opgemerkt. Hij is altijd totaal op zichzelf gericht. Ze verwijdert de camera uit de schilderijlijst en gaat vervolgens het hele huis rond om alle camera's een voor een weg te halen. Ze hebben uitstekend dienstgedaan, maar nu zijn ze niet meer nodig. Tanya is waar ze moet zijn, dicht bij alles wat ze liefheeft.

Ze belt Eva op haar mobieltje. Die springt meteen op voicemail. Een uur lang blijft ze het proberen. Dan gaan haar gedachten naar Marc. Toen hij omkwam in die vreselijke kettingbotsing en ze hem probeerde te bellen kreeg ze ook steeds meteen de voicemail.

Snel drukt Tanya de gedachten aan de gelijkenis weg. Eva is gewoon op een plaats waar ze slecht bereik heeft. Of ze is met Uwe in een kliniek waar ze haar mobiel moet uitzetten.

Om de onrust te verdrijven begint ze het huis te poetsen. Dat kan het wel gebruiken. De werkkamer van Uwe slaat ze over. Ze wil er niet naar binnen, de herinneringen zijn nog te vers. Ooit zal ze de kamer in moeten voor de herinrichting, maar voorlopig concentreert ze zich op de rest van het huis. Ze betrapt zichzelf erop dat ze neuriet tijdens het schoonmaken. De geur van spiritus brengt haar terug naar haar kleutertijd, toen ze altijd samen met haar moeder de ramen lapte. Van zemen kwam nooit veel. Telkens weer duwde Tanya de doorweekte spons onder haar neus om de heerlijke spiritusgeur op te snuiven. Haar moeder moest een andere spons halen om het karwei te klaren.

Tanya beseft dat ze een goede jeugd heeft gehad, samen met haar grote zus. Pas nu voelt ze hoeveel Eva voor haar over heeft. Het was zo normaal dat Eva afrekende met een pestkop op het schoolplein of naar Tanya toesnelde als die weer eens haar fietssleutel kwijt was. Maar wat ze nu voor Tanya heeft gedaan maakt haar voor altijd een heldin. Ze heeft haar van Uwe verlost. Tegen de tijd dat hij weer uit de kliniek mag, heeft ze de scheiding allang in gang gezet. Ze begint een nieuw leven met Feline en Daniel. Ze denkt er serieus over dit huis te verkopen en in Nederland te gaan wonen. Niets en niemand verbindt haar aan dit gehucht of aan Zwitserland. De verbintenis met Nederland daarentegen is een wezenlijke. Ze heeft er haar vader, Eva, andere familie en een paar vrienden uit het verleden. Als ze haar excuses aanbiedt voor haar lange afwezigheid en het gebrek aan contact zullen ze haar wel weer opnemen in de groep. En anders zijn er altijd nog genoeg mensen om vrienden mee te worden. In Zwitserland is dat nooit echt gelukt. De taalbarrière en Uwes dictatoriale gedrag maakten dat haast onmogelijk. In Nederland heeft ze van geen van tweeën last. Feline en Daniel zijn nog zo jong dat ze alle tijd hebben om te wennen aan een nieuwe omgeving. En de Nederlandse taal is geen probleem voor hen dankzij hun tweetalige opvoeding.

Tanya's hart slaat sneller als ze haar toekomstplannen toelaat in haar hoofd. Ze verlangt ernaar nooit meer terug te hoeven kijken naar het verleden. Naar haar verleden met Uwe die ondanks de veelbelovende toekomst tot het laatste splintertje liefde kapot is gemaakt. Verdwenen als sneeuw voor de zon. Weggespoeld door een woeste waterval. Alleen Feline en Daniel leven voort. Ze zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ze hem vergeten. Ze hoeven geen herinneringen te bewaren aan een vader die uitsluitend oog heeft voor zijn eigen behoeftes en daarvoor alles en iedereen doodleuk opzijschuift. Hij verdient het niet hun vader te zijn. Hij verdient alleen de hel die zij ook heeft moeten doorstaan.

Ze gaat op het bed van Feline zitten en bekijkt de prinsessenkamer waar elk meisje van haar leeftijd jaloers op is. Schaapje ligt niet op haar kussen. Die heeft ze vast mee mogen nemen van tante Eva. Zou Daniel al een favoriete knuffel hebben? Vast wel. Tanya baalt ervan dat ze het grootste deel van zijn babytijd heeft moeten missen. Hij weet waarschijnlijk niet eens wie zijn moeder is. Voor hem kan dat net zo goed tante Eva zijn.

Opnieuw probeert ze Eva te bereiken. Weer meteen de voicemail. Krampen vullen Tanya's maag. Wat als er iets is gebeurd dat niet in het scenario staat? Wat moet ze doen?

De deurbel verstoort haar gevoelens van ongerustheid. Waarschijnlijk is Eva de sleutel vergeten. Of laat ze Feline aanbellen om de verrassing te vergroten van mama die de voordeur opendoet…?

Tanya holt de trap af en rent over de tegelvloer naar de zware eikenhouten voordeur. Ze zet haar breedste glimlach op en opent de deur met een stralende blik. Die verstart meteen bij het zien van twee mannen in politie-uniform. Direct slaan haar hersenen op hol.

'U bent mevrouw Tewold?' vraagt een van de twee agenten. Onder zijn pet komt zwart haar tevoorschijn. Zijn grijze ogen staan ernstig. De andere agent is rossig, zegt niets en staat wat verscholen achter zijn collega. Hij heeft een grote, zwarte tas bij zich.

'Ja, dat ben ik,' zegt Tanya aarzelend.

'Ik ben agent Morritz, dit is mijn collega Wyler. Mogen we even binnenkomen?' De agenten wachten haar antwoord niet af en lopen de gang in.

Tanya trilt op haar benen. Politie in huis is een slecht teken, een heel slecht teken. Ze schuifelt moeizaam achter de agenten aan naar de keuken en leunt met een hand tegen de muur om zich staande te houden. Als ze de keuken bereikt, zitten de agenten al aan tafel. Hun serieuze gezichten spreken boekdelen. Tanya pakt een glas water en gaat tegenover de agenten zitten. Ze neemt een grote slok om haar droge keel te bevochtigen.

Agent Morritz pakt iets uit de grote, zwarte tas en legt het op tafel. Het voorwerp is doornat.

Tanya neemt het ding goed in zich op. Ze gelooft het niet, ze wil het niet.

'Komt deze knuffel u bekend voor?' vraagt agent Wyler.

Tanya zegt niets. Ze knikt. Dan kijkt ze agent Wyler aan. 'Dat is Schaapje, de knuffel van mijn dochter.' De woorden komen er schor uit. 'Waar is Feline? Waar is mijn dochter? Wat is er met haar gebeurd?'

De agent schudt zwijgend zijn hoofd. Agent Morritz legt een houten speelgoedtrein op tafel. Ook deze is nat. 'Herkent u deze trein?'

'Nee.'

'U herkent deze trein niet?' Agent Morritz kijkt Tanya doordringend aan.

'Nee,' houdt ze vol. 'Hij kan van mijn zoon zijn, die heeft zo veel speelgoed. Wat is er allemaal aan de hand?'

Zwijgend haalt agent Morritz een bril uit zijn binnenzak en houdt die voor Tanya's gezicht. 'Die is van mijn zus,' mompelt ze zacht. 'Wat willen jullie toch? Wat is er met mijn familie gebeurd?'

Agent Wyler doorbreekt zijn zwijgzaamheid. 'We hebben nog een vraag voor u en daarna zullen we vertellen waarom we hier zijn,' zegt hij op bevelende toon.

Tanya schuift ongemakkelijk heen en weer op haar stoel. Ze neemt nog een slokje water. Dit is niet goed, dit is helemaal niet goed.

Agent Morritz haalt een foto uit zijn binnenzak en schraapt zijn keel. 'Het spijt me dat ik u dit beeld moet tonen, maar ik kan niet anders. Het is belangrijk dat wij zeker weten dat we bij u aan het goede adres zijn, dat we ons niet vergissen.' Hij legt de afbeelding ondersteboven op de tafel. 'Nogmaals, het spijt me dat ik u dit moeten vragen.' Hij draait de foto om. 'Herkent u deze man en vrouw?'

Van ontzetting spuugt Tanya de slok water uit over de afbeelding. Ze herkent hen uit duizenden. Uwe en Eva. De ogen gesloten, de haren nat. 'D-d-dat zijn mijn zus en m-mijn…en Uwe.' De ontzetting maakt pap van haar spieren. Haar hele lijf verzet zich tegen de spanning die in grote golven binnenstroomt.

'Uwe Tewold, uw man?' vraagt agent Wyler droogjes.

Tanya knikt. Haar blik richt ze langs agent Morritz naar de babystoel die tegen de keukenmuur staat.

'Ja, Uwe is mijn man,' zegt ze haast onhoorbaar.

Agent Wyler schraapt zijn keel. 'Mevrouw Tewold, we hebben een ontzettend vervelende mededeling. Uw man is in Neuhausen am Rheinfall met zijn auto op een spoorrails terechtgekomen. Om de tegemoetkomende trein te ontwijken is hij vanaf de spoorrails in de Rheinbachfalle gestort. In de auto zaten ook uw zus en uw twee kinderen. De auto is gezonken en door de immense kracht van het water meegesleept. Er zijn mensen het water in gesprongen om te redden wat er te redden viel.'

Tanya voelt haar hersenen tot stilstand komen. Haar vingers tintelen. Haar hart slaat een slag over, om vervolgens in een driedubbel tempo door te kloppen. Het wordt zwart voor haar ogen, maar ze weigert flauw te vallen.

'Zijn… zijn ze gered?' vraagt ze. De tranen springen in haar ogen.

'Het spijt me, mevrouw Tewold. Alle inzittenden zijn overleden. Ook een van de helden die in het water zijn gesprongen heeft het niet overleefd.'

Tanya kijkt de agenten vol ongeloof aan. 'Dat kan niet waar zijn. Toch? Jullie houden me voor de gek. Mijn kinderen, mijn zus, Uwe... nee, nee, NEEEEEEEEE!' Ze huivert en haar ledematen verkrampen zo erg dat ze er geen controle meer over heeft. Ze gelooft dit niet. Dit mag niet. Dit kan niet.

De prikkeling in haar vingers doet pijn. Het is alsof ze elektrische stroom in zich heeft die een weg zoekt naar haar hart.

In de verte hoort ze agent Morritz de dokter inschakelen voor een rustgevend middel.

'Ik hoef geen medicijnen,' snauwt ze tegen agent Wyler. 'Ik ben niet gek. Ik wil mijn kinderen terug.' Ze kijkt hem woedend aan. Ze wil opstaan om hem een klap in zijn gezicht te verkopen. Die klootzak komt haar even vertellen dat haar leven voorbij is. Ze zal hem… Maar ze is alle macht over haar lijf kwijt. Haar benen zijn slap. Haar hele lijf siddert. Ze gaat weer zitten en laat haar hoofd op de tafel rusten. Tegensputteren is zinloos. De tranen laten het prikken in haar ogen achterwege en stromen onophoudelijk over haar wangen. Wanhopig slaat ze met haar vuisten op de tafel. Ze gilt haar afschuw van zich af. Ik ben godverdomme iedereen kwijt van wie ik ooit heb gehouden. Hier houdt alles op.

'Gecondoleerd met uw enorme verlies,' zegt agent Wyler met een meevoelende stem. 'Een kalmeringsmiddel zal u goed doen. Het zorgt ervoor dat u enig overzicht bewaart. Hebt u iemand in de buurt die u kan bijstaan?'

Tanya kijkt hem afwezig aan. Ze moet hard haar best doen om zijn vraag bij haar binnen te laten komen. 'Ja, mijn zus… O nee... O nee! Eva! Mijn zus... O, het spijt me zo, Eva!' Tanya slaat haar handen voor haar ogen. Ze rust met haar ellebogen op tafel en laat haar hoofd zakken.

'Wat spijt u?' vraagt agent Wyler geïnteresseerd.

'Wat bedoelt u?' Tanya richt haar hoofd weer op en veegt met de mouw van haar vest het snot onder haar neus vandaan.

'U zei net tegen uw overleden zus dat het u spijt. Waar heeft u spijt van?'

Tanya haalt moeizaam haar schouders op. 'Het spijt me dat ze hier was om me te helpen met de kinderen en dat ze nu is verdronken.'

De agent kijkt Tanya begripvol aan. 'Hebt u het idee dat uw man suïcidaal was. Depressief?'

Tanya denkt diep na. 'Ik kan me helemaal niets voorstellen bij Uwe en zelfmoord. Hij houdt, of nee… hij hield zo ontzettend veel van zichzelf. Dan wil je niet dood, toch?' Een explosie van verdriet verlaat haar keel.

De agenten wachten geduldig tot ze weer is gekalmeerd.

'Gebruikte uw man drank of drugs?' vraagt Wyler dan.

Ze schudt haar hoofd. 'Hij dronk weleens wat, maar nooit te veel. Hij gebruikte de laatste tijd Viagra voor… nou, u weet wel. Maar dat zijn geen drugs, toch?' Tanya legt haar handen weer voor haar ogen, waar de tranen opnieuw uit biggelen.

Agent Wyler schrijft alles wat ze zegt op in een klein notitieboekje.

De deurbel klinkt. Agent Morritz doet open en komt terug met de dokter. De prik met kalmeringsmiddel pijnigt haar rechterbovenarm.

Tanya kan alleen nog maar huilen. Ze is alles kwijt. Door haar tranen heen ziet ze leegte. Ze voelt een arm om haar schouder, kijkt op en ziet de mond van agent Wyler bewegen. Tanya neemt geen enkel woord in zich op. Ze staart in de verte. De leegte staart terug.

Agent Wyler trekt haar omhoog uit de stoel. Ze kijkt hem verbaasd aan. Wat moet hij van me?

'Het spijt me, mevrouw Tewold, maar ik moet u meenemen naar het mortuarium. U moet uw man, uw zus en uw kinderen identificeren.'

Tanya haalt diep adem en slikt. Ze heeft een kurkdroge keel en trilt van top tot teen. 'Maar dat kan ik helemaal niet. Moet dat nu? Dat kun je me niet aandoen. Alsjeblieft, niet nu.' Ze is een zak zand die onmogelijk in beweging te krijgen is.

Door haar tranen heen ziet ze hoe agent Wyler naar zijn collega loopt. De twee voeren met zachte stem een discussie. Dan komt Morritz naar Tanya. 'We laten u vandaag verder met rust. Morgenochtend om elf uur halen we u op voor de identificatie.'

Tanya knikt. Ze is opgelucht, ze heeft uitstel gekregen. Verder vindt ze het allang best.

'Wij gaan verder met ons onderzoek bij de waterval. Er zal in ieder geval ook een bloedonderzoek bij uw man plaatsvinden. We moeten ondanks uw getuigenis zeker weten of hij overmatig veel alcohol of drugs heeft genuttigd. Wellicht heeft hij toch zelfmoord gepleegd en uw zus en kinderen in zijn doodswens meegenomen. Hij zal niet de eerste zijn die zichzelf iets aandoet zonder de befaamde voortekenen. Kunnen we iemand bellen om bij u te blijven?'

Tanya schudt traag haar hoofd. 'Er is niemand. Ik ben liever alleen. Wees gerust, ik red me wel.'

Na een paar welgemeende handdrukken vertrekken de twee agenten. De voordeur slaat hard dicht. Oorverdovende stilte. Tanya wist niet dat het bestond, nu weet ze beter. Even staart ze wezenloos voor zich uit. Dan schuifelt ze trede voor trede naar boven, sjokt naar Daniels slaapkamer en trekt aan de muziekmobiel boven zijn bed. Ze neuriet mee met de melodie. Dan loopt ze naar de kamer van Feline en knuffelt de prinsessenposter die met spijkers op de roze muur is bevestigd. In de kamer van Eva, waar voorheen Anouck sliep, laat Tanya zich op het tweepersoonsbed vallen. Ze begraaft haar gezicht in het kussen en ruikt haar zusters bekende parfum. Opnieuw ervaart ze de schok van de keiharde waarheid. Haar keel slibt dicht, ze draait haar hoofd van het kussen af om diep te kunnen ademhalen. Flitsen met herinneringen aan haar kinderen trekken voor haar ogen voorbij. Nooit kunnen ze nog samen mooie momenten toevoegen. Wraak is allesbehalve zoet. Revenge, at first though sweet, Bitter ere long back on itself recoils. De wijsheid uit een van de gedichten van John Milton landt als een speer in haar hart. Het ligt in ontelbare scherven uit elkaar en is niet meer te lijmen.

Voor haar gevoel ligt ze uren op Eva's bed. Ze huilt, schreeuwt en vloekt. Dan staat ze moeizaam op, wankelt de trap af en loopt voetje voor voetje naar de woonkamer. De drankenkast onder het watervalschilderij schreeuwt haar toe. Neem wat! Wat kan jou het schelen? Je bent alles kwijt. Neem alles.

Huilend opent ze de kast en draait de dure fles whisky open waar ze van Uwe absoluut niet aan mocht komen. Te goed spul voor iemand die whisky niet kan waarderen. Ze neemt niet eens de moeite een glas te pakken, maar klokt in een paar teugen de fles half leeg. De alcohol brandt in haar keel. Dan volgt de fles rum die altijd met cola werd gemixt. Dit keer niet. Er is nog een kwart fles, die in één keer haar keelgat in gaat. Verdwaasd zoekt ze een derde fles. Gin, niet echt haar ding. Maar wat maakt het nog uit? Ze klokt de inhoud naar binnen, trekt een vies gezicht en neemt dan een definitief besluit.

Zwalkend bereikt ze de badkamer, laat het bad vollopen met koud water en kijkt naar haar reflectie in de spiegel. Ze lacht hysterisch naar haar spiegelbeeld. Haar blonde lokken plakken dankzij de tranen als stro aan haar gezicht. Haar ogen zijn zonder ziel.

Met grote, ongecontroleerde streken brengt ze make-up aan op haar gezicht. Als moordenaar van haar gezin en haar zus verdient ze het om er als een waanzinnige uit te zien.

Ze is vastbesloten om te voelen wat Feline, Daniel en Eva hebben doorstaan. Met kleren en al gaat ze in het bad zitten. Ze klemt haar tanden op elkaar om de kou te verbijten. Opgeven is geen optie. Volhouden moet ze, haar zus en kinderen hadden ook geen keuze.

Ze glijdt met haar hoofd onder water en sluit haar ogen. De drank doet zijn werk en verslapt de reflexen van haar lichaam, zodat die nauwelijks tegenstand bieden tegen het tekort aan zuurstof.

Na enkele minuten lopen Feline en Eva met Daniel op haar arm op Tanya af. Achter hen loopt Marc. Een zwijgende omhelzing is alles wat ze nodig hebben. Tanya wandelt in stilte mee. Ze weet niet waarheen. Het kan haar niets schelen. Ze is waar en met wie ze moet zijn.