Javi

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Javi

Copyright © 2022 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212326

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle boeken verkrijgbaar van Sanne van Ooijen

Keerpunt 1 - Verloren

Keerpunt 2 - Verleden

Keerpunt 3 - Verslagen

Schuld 1 - De Weduwe

Schuld 2 - De Strijd

Schuld 3 - De Organisatie

Schuld 4- De Familie

Schuld 5 - De Overname

Schuld 6 - De Vete

Destino 1 - Onbevangen

Destino 2 - Onverwacht

Destino 3 - Oneindig

Vic

De vrouwen van

Voorwoord

Een spinoff van de bekende Schuld serie van Sanne van Ooijen.

Alleen zijn verhaal was nog niet verteld.

De nieuwe baas van Codex.

Het verleden, heden en de toekomst van Javi komen voorbij in deze spannende dark romance.

Blijft hij op het juiste pad of gaat alles mis?

Proloog

Zoveel bloed…

Het gutst uit zijn zij en lijkt via de voegen van de tegels te willen ontsnappen naar een nog onbekende vrijheid. Zodra de voegen het niet meer kunnen houden kleurt het wit van de tegels langzaam rood.

Mijn zus en ik staren naar hem alsof we verwachten dat hij ieder moment weer opstaat en verder gaat waar hij gebleven was.

De keukendeur vliegt open. De ogen van mijn moeder zijn groot in haar ingevallen gezicht en zodra ze het tafereel bevat wat zich voor haar afspeelt worden ze nog groter. ‘Adriana…,’ fluistert ze zacht. Haar borst gaat nog woest heen en weer van de poging om mijn vader te stoppen tijdens zijn zoveelste poging mij compleet te verwoesten. Hij had haar neergeslagen tijdens een poging mij te redden. Dit keer leek hij niet te stoppen. Dit keer was het hij of ik.

Ik dacht dat mijn laatste minuut was ingegaan.

En ik had er vrede mee…
Als ik naar beneden kijk zie ik mijn bebloede handen. Het is nog maar de vraag of het bloed op de grond alleen van mijn vader is. Mijn kleding is doordrenkt van mijn eigen bloed en mijn lichaam lijkt het langzaam te begeven, maar ik blijf staan en kijk naar mijn zus Adriana die ik nog nooit zo wit heb gezien. Het mes, waar ze zojuist nog groente mee stond fijn te hakken voor de avondmaaltijd, steekt nu uit de zij van onze vader. Niemand lijkt aanstalten te maken om hem te helpen. Ik heb geen idee of hij nog leeft.

Het kan me niets schelen.

Al mijn ledematen doen pijn door het pak slaag dat hij me zojuist heeft gegeven. Mijn grote, sterke vader stelt ineens niet meer zoveel voor nu hij ineengezakt op de vloer ligt tegen een keukendeurtje aan wat al scheef hing nog voor hij zich er tegenaan liet zakken, met een blik in zijn ogen waar een mengeling van verraad en woede in schuil ging.

In ons armoedige huis hangt plotseling een vredige stilte. Een stilte waar we alle drie zo naar verlangd hebben. Een stilte die maar op één manier bereikt kon worden.

‘Ik heb dit gedaan…’ zegt mijn moeder. Ze recht haar rug en kijkt naar mijn koppige zus die meteen nee schudt. Als ze een stap richting mijn vader zet en het mes wil grijpen springt Adriana ervoor.

‘Nee,’ zegt ze stellig. ‘Ik heb dit gedaan. Het is mijn verantwoordelijkheid.’

Mijn moeder begint te huilen. Een zacht jammerend geluid vult de stilte in de keuken. Ik wil haar troosten, maar bewegen is te veel. Alles is te veel.

‘Ik bel een ambulance…’ zegt Adriana. Ze kijkt mij aan, maar zodra ze het gezegd heeft gaat de deurbel en kijken we elkaar verschrikt aan.

‘Blijf hier,’ draagt ze me op. Ze wast haar handen en haalt ze nog vochtig door haar lange zwarte bos krullen.

Al die tijd heb ik nog niets gezegd. Ik ben bang dat als ik woorden probeer uit te spreken mijn binnenste zal ontploffen en ik niets anders dan bloed zal braken. Met alle kracht die ik in me heb loop ik op het geroezemoes af en zodra ik de hal bereik hoor ik de stem van mijn zus luid en krachtig. ‘Ik denk dat het een misverstand is…’

‘We hebben een melding gekregen van geluidsoverlast. We kunnen u helpen. Het is niet de eerste keer…’

Adriana probeert de agent weg te krijgen, maar op dat moment besluit ik dat het genoeg is. Mijn moeder en zus verdienen een goed leven. Ik zal hiervoor opdraaien. Ik geef ze het leven dat ze al lang geleden moesten krijgen. Zonder mij en zonder mijn vader.

Zodra ik de hal in stap zie ik de agent met mijn zus praten en het duurt niet lang voor hij mij opmerkt.

‘Wat is hier aan de hand?’ vraagt hij met luide stem.

Hij stapt langs mijn zus de hal in en komt op me afgerend. Met een hand tegen de muur weet ik mezelf rechtop te houden. De woorden die ik wil uitspreken komen niet over mijn lippen, maar het lijkt niet meer nodig. Zodra hij via de deuropening een blik in de keuken werpt en het bloederige tafereel ziet lijkt hij genoeg te weten.

Ik heb het gedaan, wil ik zeggen. Maar er komt niets anders dan gekreun over mijn lippen.

Hij bekijkt me van top tot teen waarna hij langzaam de keuken inloopt. Adriana loopt met een behoedzame blik achter hem aan. Niemand zegt iets…

De agent is klein en heeft lichtgrijze ogen waar een blik in staat die de situatie begint te begrijpen. Iedereen wacht in stilte af wat hij gaat doen. Zijn hand gaat naar portofoon op zijn schouder. Mijn adem stokt…

‘Ik heb een overval aan huis hier. Man neergestoken en een zware mishandeling. De dader is gevlucht. Kan ik versterking krijgen? En een ambulance.’

Nadat hij het adres heeft genoemd gaat hij op zijn hurken zitten voor mijn vader en legt twee vingers in zijn nek. Hij sluit zijn ogen en zucht diep.

‘En een lijkschouwer,’ zegt hij in de portofoon.

Er wordt nog wat heen en weer gesproken maar ik hoor het al niet meer. Starend naar het lichaam van mijn vader dringt het besef langzaam bij me binnen.

Een lijkschouwer.

Hij is dood.

Mijn zus lijkt niet meer op deze wereld te zijn. Hier komt ze nooit meer overheen en het is allemaal mijn schuld.

Ik ben pas veertien en mijn leven is voorbij.

Is het ooit begonnen?

Voor wie ben ik hier?

De agent staat ineens voor me en pakt me beet. De keuken stroomt vol met mensen maar het lijkt allemaal niet meer tot me door te dringen. Ik heb moeite mezelf staande te houden. Misschien is het niet meer nodig. Misschien hoef ik niet meer te staan. In de verte hoor ik sirenes.

En mijn naam…

Iemand roept mijn naam.

‘Javi…’

De agent vangt me op als mijn benen het eindelijk begeven.

‘We gaan ervoor zorgen dat jullie een leven krijgen,’ hoor ik hem nog zeggen. ‘Het komt allemaal goed, Javi. Hou vol.’

Hoofdstuk 1

Javi

‘Deze lading moet nog gedaan worden voor 3.00 uur vannacht. En dan zijn jullie hier klaar.’

Sergei bromt nog wat onverstaanbare woorden en loopt dan richting zijn kleine, muffe kantoortje terwijl ik samen met Ryan kijk naar de grote lading die we in de vrachtwagen moeten krijgen. We hebben nog twee uur de tijd en we zijn al vanaf 21.00 uur vanavond bezig. Er lijkt geen einde aan te komen en mijn lichaam lijkt te zijn gebroken.

‘Heb je al spijt dat je die grote wedstrijd hebt afgezegd?’ zegt Ryan lachend. ‘Als je een paar van dat soort grote gevechten doet hoef je dit soort onzin niet meer te doen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik was niet klaar voor.’

‘Jij bent er altijd klaar voor. Er is iets anders.’ Ryan kijkt me onderzoekend aan. ‘Het is die griet. Ziva.’

‘Noem haar niet zo,’ zeg ik geïrriteerd.

Hij begint te lachen. ‘Zie je. Het heeft met haar te maken. Je zou tegen haar broer vechten. Je weet dat je van hem kan winnen. Ik bedoel, hij is goed. Maar jij bent beter. En als je die wedstrijd wint dan zit je gebeiteld. Dan kunnen we de wereld rond en verdienen we ons geld op een veel makkelijkere manier dan hier in deze grafloods.’

‘We?’

‘Jij en ik. Dan word ik je manager toch? Ik onderhandel het beste salaris voor je en jij slaat het leven uit al je tegenstanders. Een win-win situatie.’

Hij lacht luid en begint de zware dozen te verplaatsen richting de wagen. Ondertussen blijft hij maar doorratelen. De enige van wie ik dat kan verdragen. Mijn enige vriend. Meer heb ik er niet.

En dan is er Ziva…

Want Ryan heeft gelijk, de reden dat ik de wedstrijd heb afgezegd komt door haar. Terwijl ik had gezworen me nooit aan iemand te binden ben ik onnoemelijk veel om dit meisje gaan geven. En ik kon haar broer niet helemaal lens slaan. Ik laat geen spaan heel van mijn tegenstanders, dus ook niet van hem. Hoe kon ik haar dat aan doen?

Er komt wel een andere wedstrijd. Tegen iemand anders en dan zal ik winnen, zoals altijd. Inmiddels doe ik dit nu een jaar. Vechten doe ik al mijn hele leven. Ik weet niet beter, maar toen de mogelijkheid zich voordeed om mijn geld ermee te verdienen greep ik hem met beide handen aan. Ryan stelde me voor aan een paar gasten die wedstrijden organiseren en nu verdien ik af en toe meer op één avond dan ik de hele maand in deze godvergeten kloteloods verdien met het laden en lossen van vrachtwagens. Het is treurig dat ik op mijn achtentwintigste nog steeds met dozen loop te sjouwen en mijn leven op een dood spoor lijkt te zijn gekomen. Of eigenlijk, nooit op een ander spoor terecht is gekomen. De vraag waarom ik op deze wereld ben gezet stel ik mezelf al af vanaf de eerste dag dat mijn vader het licht uit mijn ogen sloeg. Ik was vier, en van de ene op de andere dag veranderde mijn vader van een normale, norse, afstandelijke man in een ware tiran die mijn moeder en zus, maar vooral mij dagelijks met de harde hand zijn wil op wilde leggen. Tot hij er niet meer was.

Tot mijn zus hem voor altijd stopte…

Het plan van Ryan om de wereld rond te gaan en geld te verdienen met vechten zal niet opgaan. Ik kan mijn moeder niet alleen laten. Met haar baantje bij de groentewinkel op de hoek verdient ze niet genoeg om haar onderhoud te kunnen betalen dus zorg ik dat ze genoeg heeft. Ik zal haar nooit achterlaten.

Niet zoals mijn zus, die getrouwd is en naar een ander land is verhuisd. Natuurlijk geef ik haar geen ongelijk. Het liefst vertrek ik hier ook, maar het kan niet. Mijn moeder blijft hier, dus ik ook.

En dan is er nog Ziva… Terwijl ik onverstoord de dozen optil en het geratel van Ryan buitensluit concentreer ik me op mijn lieve meisje. De enige die mijn aandacht langer vast heeft kunnen houden dan een avond en nacht. Ik ben verre van heilig en verslind vrouwen net zo makkelijk als een leeuw zijn prooi, maar Ziva is anders. Ik wil haar het liefst nu hier nemen in deze vrachtwagen. Ik zet de doos neer en stel me voor dat ik haar eroverheen vouw. Haar mooie, gladde billen in de lucht. Zachtjes geef ik er een tik tegen waarna haar kreuntjes me doen opstijgen van verlangen. Ik staar naar de doos alsof ze er echt overheen hangt. Waarom blijf ik maar aan haar denken? Ik heb zo vaak seks. Zo bijzonder is het toch niet? Maar met haar… Met haar is het anders.

Ik neem me voor haar direct een bezoek te brengen als ik klaar ben om mijn verbeelding werkelijkheid te laten worden. Het is altijd lastig om een juist moment te vinden want zij woont bij haar vader en broer en wordt als een havik in de gaten gehouden door dat tweetal, maar de uitdaging maakt het nog geiler, want als ik haar eenmaal heb en alles met haar kan doen wat ik wil…

Ik voel iets zwaars tegen mijn hoofd aankomen en ben meteen weer op deze wereld. Onbewogen staar ik naar de zak die ik tegen mijn hoofd aan heb gekregen en die nu voor mijn voeten ligt.

‘Koel even af, we hebben nog een paar dozen te gaan en je pisser steekt gevaarlijk ver door je broek heen.’ De bulderende lach van Ryan klinkt luid door de loods. Ik steek mijn middelvinger op en begin in een razend tempo de laatste dozen te verplaatsen terwijl ik mijn pik langzaam weer zacht voel worden.

‘Zoveel zin hé?’

‘Bemoei je met jezelf,’ zeg ik brommend.

‘Ik snap het wel. Ziva is een lekker w…’

‘Nee,’ zeg ik luid. Dit keer klinkt mijn stem luid door de loods. Mijn blik doet Ryan iets ineenkrimpen en meer woorden zijn niet nodig om hem het zwijgen op te leggen. Hij weet dat hij te ver is gegaan. Ziva is van mij en een onschuldige partij. De dingen die ik met haar doe zijn al erg genoeg, hoewel ze er zichtbaar van geniet. Ze zou kilometers ver bij mannen zoals ik uit de buurt moeten blijven, maar net zoals ik aan haar verslaafd ben lijkt zij niet bij mij weg te kunnen blijven.

En ze is van mij.

Van mij alleen…

~

Ik wil je nu…

Het duurt niet lang voordat ik reactie krijg.

Javi… waar ben je?

Voor je deur. Kan je komen?

Ik kom eraan.

Mijn pik komt meteen tot leven door haar gewilligheid en zodra ik haar door de keukendeur naar buiten zie sluipen in niets meer dan een dun shirt en een kort broekje drukt hij keihard tegen mijn broek aan. Aan haar voeten heeft ze witte schoentjes, haar bruine benen zijn gespierd en leiden naar de mooiste kont die ik ooit gezien heb. Door haar dunne shirt heen zie ik haar tepels, die deels worden bedekt door haar lange zwarte haren die als een waterval over haar schouders vallen en bijna tot aan haar billen reiken.

Holy fuck, wat is ze lekker.

Zodra ze bij me is grijp ik direct met mijn beide handen naar haar billen en trek haar tegen me aan. Zodra mijn lippen die van haar voelen schuift mijn tong haar mond binnen om er volledig bezit van te nemen. Zonder een woord gewisseld te hebben worden onze lichamen één. In een beschut gedeelte van de tuin geil ik haar op tot ze me hijgend en bijna smekend aankijkt om haar hier en nu te nemen.

Ik zou er toe in staat zijn, maar het risico is te groot.

Niet voor mij. Ik ben voor niemand bang. Ik zou haar hier neuken tot ze het uit zou schreeuwen van haar orgasme, ook al zouden haar vader en broer het horen. Het kan me niets schelen, maar het gaat om haar. Ik wil haar niet in problemen brengen.

‘Meekomen,’ brom ik.

We lopen stilletjes naar mijn auto die een straat verderop staat geparkeerd. Het zal niet lang duren voor de zon opkomt en tegen die tijd moet ze weer terug zijn in haar slaapkamer. We hebben niet lang, maar ik moet haar hebben.

Stilzwijgend rij ik naar mijn huis waar we direct naar de in de tuin gelegen garage lopen. Ze kent de weg, zelfs in het donker. Dit is niet de eerste keer dat we dit doen.

Voor haar verbreek ik mijn regels. Nooit neem ik iemand mee naar mijn plek. Het is niet veel, de verbouwde garage in de tuin van het huis waar ik met mijn moeder woon. Maar het is van mij. Mijn toevlucht voor de verdorven wereld waar ik in leef. De plek waar ik niemand toelaat, behalve haar…

Zodra de deur achter ons in het slot valt grijp ik haar ruw in haar haren waarna ik haar hoofd naar achteren trek. ‘Je hebt geen idee hoe ik je nodig heb, Ziva.’

Ik zie een rilling door haar lichaam trekken. Een rilling van genot. Het genot dat alleen mijn verlangen in haar teweegbrengt.

‘Javi,’ fluistert ze. Haar grote donkere ogen onschuldig in haar fijne gezichtje. Met elke vezel in mijn lijf wil ik haar beschermen. Beschermen tegen al het kwaad in deze wereld. Maar vooral beschermen tegen mij…

Maar niet nu.

Nu neem ik haar alsof ze mijn enige bezit is.

‘Pijp me,’ grom ik.

Ze zakt op haar knieën en begint mijn broek open te knopen. Mijn genot haal ik uit het domineren van vrouwen. Niet door ze pijn te doen, nooit zal ik iemand pijn willen doen die zwakker is dan ik. Ik ben niet mijn vader. Mijn tegenstanders in de ring zijn waardig en hebben er zelf voor gekozen om voor mij te staan.

Maar vrouwen alles te laten doen wat ik wil is mijn pure genot. Dat ze alles doen wat ik zeg… Door ze al mijn behoeftes te laten vervullen en ze ervan te laten genieten.

En dat genot is precies wat ik zie op het gezicht van Ziva zodra ze mijn pik in haar mond neemt en met moeite haar lippen eromheen wikkelt. Haar hoofd gaat heen en weer.

Shit, dit is geil.

Dit had ik nodig.

Zachtjes laat ik mezelf in en uit haar mond zakken. Tot ik er genoeg van heb en me ruw terugtrek.

‘Kleed je uit, Ziva. Helemaal.’

Ze doet direct wat ik zeg en in de tussentijd ontdoe ik mezelf van mijn eigen kleding. Ik had me moeten douchen voor ik hieraan begon, maar er is geen tijd te verspillen.

‘Ga liggen op bed met je benen gespreid. Zo wijd mogelijk,’ zeg ik met mijn rug naar haar toe.

Zodra ik me omdraai zie ik haar liggen op mijn bed. Haar prachtige lichaam op mijn donkere lakens. Ik laat me langzaam zakken en blijf met mijn hoofd voor haar kruis hangen. Ze kronkelt met haar hele lichaam van verlangen.

‘Lig stil. Doodstil,’ zeg ik geamuseerd omdat ik weet hoeveel moeite het haar zal gaan kosten. ‘Ik herhaal. Doodstil. Heb je dat begrepen?’

Ze knikt met een wanhopige blik. Ik knipoog naar haar en werp een grijns toe waarna ik haar begin te likken. Ik zuig en lik en breng haar binnen enkele minuten naar een hoogtepunt waar ze luid door begint te schreeuwen. Mijn naam vermengt met luide kreunen en hier en daar een onderdrukte schreeuw. Haar handen zijn in vuisten gebald, maar haar lichaam ligt stil.

Ze leert snel.

In een soepele beweging heb ik haar op haar buik gedraaid en met een rappe beweging dring ik bij haar naar binnen. Ze gilt het uit. Nog gevoelig van het overweldigende orgasme.

‘Javi,’ kreunt ze.

Ooohh, dit gevoel. Mijn pik in haar binnenste. Waarom is het zo anders met haar? Voor even blijf ik stil liggen met mijn zware lijf op dat van haar. Mijn ogen gesloten, genietend van dit moment. Ik laat haar wennen aan mijn omvang binnen in haar. Ik weet dat ze er soms moeite mee heeft, maar zodra ze gewend is begin ik te bewegen. Eerst zacht, dan steeds ruwer. Ze ligt plat op haar buik op mijn bed. Haar hoofd trek ik aan haar haren omhoog zodat ik mijn tong over haar wangen en nek kan laten gaan terwijl ik met iedere stoot dieper lijk te gaan en haar meer tot mijn bezit maak.

‘Dit vind je lekker?’ grom ik. ‘Ik voel het… Ik voel je kutje alweer samentrekken.’

‘Ik kom,’ zegt ze jammerend, gevolgd door een oergeluid waar ik nog een paar centimeter door groei. Enkele seconden laat ik haar uithijgen, maar ik ben nog niet klaar met haar. Ik neem haar in allerlei verschillende posities en vouw tot slot haar lichaam over een doos in de hoek van mijn kamer. Precies zoals ik het me had voorgesteld in de vrachtwagen. Ze houdt zich tegen aan de muur voor zich terwijl ik door mijn harde stoten mijn orgasme aan voel komen en alles vervaagt. Haar luide kreten, het geluid van de doos die over de vloer schraapt. Niets doet er meer toe, behalve dat overweldigende genot dat alleen zij me kan schenken.

~

Met een verzadigd gevoel kijk ik haar na tot ze veilig binnen is en ik het lampje in haar slaapkamer aan zie gaan. Nog net voor de zon opkomt.

Ik vertrek naar huis waar ik me na een korte douche uitgeput mijn bed in laat vallen. Ik heb vier uur voor mijn training begint en zich weer een lange dag aandient. De paar uur slaap zijn niet voldoende om mijn zware dagen aan te kunnen, maar als ik terugdenk aan Ziva was dat het zeker waard.

Uitgeput val ik in een diepe slaap en als ik me na die paar uurtjes gedoucht heb loop ik de keuken in waar ik mijn moeder zittend aan de keukentafel aantref.

‘Moet je niet werken vandaag?’ vraag ik verbaasd.

‘Ik voelde me niet lekker,’ zegt ze zacht. Haar handen om een grote kop thee geslagen.

Met een frons kijk ik haar aan. ‘Niet lekker? Wat heb je dan?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Mijn buik. Het doet pijn, maar het zal niets zijn. Ik liet het vallen bij Anthony en hij stuurde me meteen naar huis.’

Mijn moeder klaagt nooit ergens over en ze is al helemaal nooit ziek. Dat Anthony, de eigenaar van de groentewinkel waar ze werkt, haar naar huis heeft gestuurd geeft de ernst aan van de situatie en ik ben direct bezorgd.

‘Dan gaan we nu naar de dokter.’

Ze grinnikt. ‘Ik heb alleen buikpijn. Een raar onbestendig gevoel. Het zal niets zijn. Ik ga zo even liggen en dan zal ik me vanmiddag beter voelen. Ga jij maar gewoon verder met je dag. Maak je om mij geen zorgen, Javi.’

Ze werpt me een flauwe glimlach toe, maar het zit me niet lekker. Terwijl ik een stevig ontbijt voor mezelf maak om me voor te bereiden op de zware training die me te wachten staat, hou ik haar nauwlettend in de gaten.

‘Het gaat alweer beter, echt waar. Ik ben niet echt ziek. Mijn buik doet raar.’

‘Als je je morgen nog zo voelt gaan we naar de dokter,’ brom ik.

‘Is goed, Javi. Fijne dag nog.’ Ze geeft me een klopje op mijn hand als ze voorbij loopt richting de woonkamer waar ik haar op de bank zie gaan liggen.

Ook al zit het me niet helemaal lekker ga ik toch naar mijn training. Ik kan het me niet veroorloven deze te missen en Caleb, mijn trainer, geeft me eigenlijk nooit vrijaf. Als ik een training mis moet ik daar nog wekenlang voor boeten. Daar komt bij dat ik nu niets voor mijn moeder kan doen, maar zodra Caleb me volledig heeft afgebeuld en ik drie oefenmatches gewonnen heb tegen drie verschillende tegenstanders bel ik in de kleedkamer direct mijn moeder.

‘Hoe gaat het met je?’

‘Een stuk beter.’

‘Je liegt niet tegen me?’

Aan de andere kant van de lijn hoor ik een diepe zucht. ‘Javi, ik ben jouw moeder. Niet andersom.’

‘Mama, voel je je goed?’

‘Ik voel me beter, Javi. Niets om je zorgen om te maken.’

‘Oké, je ziet me straks. Ik neem avondeten mee.’

‘Tot straks.’

Ik hang op en kijk naar Hudson die ik zojuist in de ring een bloedneus en een blauw oog heb geslagen. Hij kijkt me grijnzend aan. ‘Voor iemand die zo meedogenloos in de ring is ben je een aardig moederskindje.’

‘Wees voorzichtig,’ zeg ik dreigend en zonder hem aan te kijken. Ik kleed me uit en loop naakt naar de douches.

‘Wilde nacht gehad?’

Hij wijst naar mijn rug waar tussen alle tattoos door duidelijke krassen te zien zijn van de nagels van Ziva die ze vannacht in mijn rug heeft geboord.

‘Ze nam me meer te grazen dan jij,’ zeg ik als ik me naar hem omdraai terwijl het warme water over mijn beurse spieren stroomt en ik de krassen voel prikken als het water erdoorheen sijpelt.

‘Zo te zien heb je haar te grazen genomen. Een vrouw die haar nagels zo in je rug zet weet zich geen raad meer.’

Ik zeg niets meer en was in een razend tempo mijn hele lijf zodat ik nog even langs de vrouw kan die verantwoordelijk is voor de krassen op mijn rug.

Nadat ik me heb afgedroogd en schone kleding aan heb gedaan stap ik in mijn auto en rij mezelf naar het eetcafé waar ze werkt. Zodra ik de zaak binnenstap draait ze zich om, alsof ze mijn aanwezigheid aanvoelt. De glimlach die op haar gezicht verschijnt lijkt een rechtstreekse verbinding te hebben met mijn binnenste. Het is niet eens mijn pik die dit keer stijf wordt van haar aanwezigheid, maar mijn binnenste lijkt een paar graden warmer te worden. De warmte lijkt bijna mijn ijskoude hart te bereiken.

Bijna…

Ik neem plaats bij een bankje aan het raam en wacht tot ze naar me toe komt lopen. Zonder iets te zeggen zet ze een mok voor me neer die ze volschenkt met koffie.

‘Anders nog iets?’ vraagt ze zacht.

Ik kijk omhoog en grijns naar haar. ‘Hmm, misschien ben ik geïnteresseerd in de special vandaag.’

‘De special is vannacht opgeraakt.’

Ik grinnik zachtjes. ….

Ze kijkt verlegen weg.

‘Alleen koffie is prima, Ziva. Ik kom niet voor het eten.’

Het blijft even stil.

‘Hoe gaat het met je?’ vraag ik haar.

‘Goed…’ Ze glimlacht weer.

‘Hebben ze niets door gehad vannacht?’

Ze schudt haar hoofd en terwijl ze dat doet gaat de deur van de zaak open en kijkt ze verschrikt op. Er komen twee mannen binnenlopen. Haar vader en haar broer. Snel loopt ze bij mijn tafel weg. De manier hoe ze opschrikt en verstijft door hun aanwezigheid bevalt me helemaal niets. Ik bekijk het tweetal aandachtig. Beiden groot van stuk in tegenstelling tot Ziva, die snel een kop koffie voor hen allebei inschenkt als ze plaatsnemen aan de bar. Zodra haar broer me ziet gaan zijn wenkbrauwen omhoog. Hij zegt iets tegen zijn vader die meteen mijn kant opkijkt en me afkeurend van top tot teen opneemt. Dat moet om de vechtpartij gaan die ik heb afgezegd want dat ik zijn dochter vannacht onder handen heb genomen, daar weet hij niets van.

Een blessure heb ik als reden opgegeven, wat meteen betekent dat ik de komende twee weken niet kan vechten. Ik heb veel voor haar over. Te veel.

Ik wenk Ziva dat ze naar mijn tafel moet komen. Met een nerveuze blik komt ze aanlopen. Wel vaker krijg ik het idee dat ze bang is voor haar vader en broer en regelmatig heb ik aangegeven dat ik haar kan helpen als er iets aan de hand zou zijn, maar ze blijft volhouden dat ze haar nooit kwaad doen en alleen maar beschermend zijn sinds haar moeder is overleden.

‘Ik wil graag tweemaal menu drie meenemen.’

Ze knikt en loopt direct weer weg.

Om haar niet in de problemen te brengen blijf ik rustig zitten tot het eten klaar is en ze met een tasje naar me toe komt lopen. Zodra ze voor me staat ga ik staan en neem ik het tasje over terwijl ik mijn vingers zachtjes over haar hand laat gaan. Op haar arm ontstaat direct kippenvel. Na een vluchtige knipoog draai ik me om en wandel naar buiten waar ik in mijn auto stap en met een irritante grijns op mijn gezicht, die alleen zij kan veroorzaken, naar huis rijd.

De grijns verdwijnt direct van mijn gezicht zodra ik de straat in kom rijden en mijn moeder op haar blote voeten op me af zie rennen. Haar armen in de lucht, haar gezicht nat van de tranen. Ik gooi mijn auto op de stoep en spring eruit.

‘Mama, wat is er? Wat is er?’ roep ik luid terwijl ze in mijn armen valt en onbedaarlijk begint te huilen. De rillingen lopen over mijn rug als haar hartverscheurende snikken verder gaan in mijn armen.

‘Mama…’ Zachtjes schud ik haar heen en weer. ‘Wat is er?’ herhaal ik.

‘Het is Adriana,’ zegt ze tussen het snikken door. ‘Het is Adriana…’ Het komt er jammerend uit en de rillingen worden alsmaar sterker.

‘Wat is er met Adriana?’

Maar nog voor ze de woorden uitspreekt weet ik het al…

‘Ze is dood…’ jammert ze. ‘Dood…’

Hoofdstuk 2

Javi

‘Maar het is pas een week geleden. Je kan toch nog wat langer vrij nemen?’

‘Bemoei je er niet mee.’

Woest leg ik een zware jute zak op een grote stapel andere zakken die ik zojuist al verplaatst heb. Ik word zo langzamerhand gestoord van Ryan die maar aan mijn kop blijft zeuren dat ik te snel mijn leven weer oppak.

‘Maar je moeder dan? Heeft zij je niet nodig?’

‘Ryan, ik verzoek je bij deze nog vriendelijk om te stoppen hiermee en je te richten op andere dingen.’

Ik kijk hem dreigend aan om mijn woorden kracht bij te zetten. Zuchtend pakt hij een van de zware zakken op en houdt wijselijk zijn mond.

Het is pas een dag geleden dat mijn moeder en ik zijn thuisgekomen om de begrafenis van mijn zus bij te wonen die samen met haar man is omgekomen bij een auto-ongeluk. Een tragisch einde van een tragisch leven. Mijn zus die ik vroeger al niet veilig kon houden heb ik deze keer ook niet kunnen redden. Ik weet niet eens of ze wel gelukkig was de laatste jaren.

Ze heeft mijn leven gered en ik kon niets doen voor dat van haar. Altijd was ze sterker dan ik, maar nu is ze er niet meer. Het voelt alsof iemand een stuk van mijn hart heeft afgerukt. Mijn hart, waar toch al niet zoveel van over was, wordt steeds een stukje kleiner tot er niets meer van over is. Ik kan niet wachten tot het zover is. Zal ik dan eindelijk ophouden met voelen?

‘En Ziva was hier ook nog…’

Ik draai me om naar Ryan en kijk hem verveeld aan.

‘Ze maakt zich zorgen om je. Ze heeft niets meer van je gehoord en kon je niet bereiken.’

‘Ik heb Ziva niets verteld dus ik zou niet weten waarom ze zich zorgen moet maken.’

‘Nou ja, het kan zijn dat ik het haar verteld heb…’ Met een grimas kijkt hij me aan.

‘Ryan,’ grom ik. ‘Bemoei je er verdomme niet mee.’

‘Het was zo zielig, ze kwam hier naar je vragen. Het lijkt of ze echt om je geeft. En jij vindt haar ook meer dan leuk, want ik heb je nog nooit zo lang met iemand samen gezien.’

‘Niet meer. Ik ben er klaar mee,’ brom ik.

Als ik de laatste zak heb neergegooid loop ik weg.

‘Sluit je niet van iedereen af, Javi,’ roept Ryan me na. Prompt sta ik stil en langzaam draai ik me om.

Hij krimpt iets ineen bij het zien van mijn blik.

‘Sluit je niet van iedereen af, hè?’ zeg ik zacht. ‘En van wie moet ik me precies niet afsluiten?’ Langzaam loop ik naar hem toe. Ryan wil niet laten merken dat hij bang van me is dus hij recht zijn rug. Eigenlijk is hij een van de weinigen die niet bang van me hoeft te zijn, maar vandaag ben ik er niet zo zeker van. Ik ben klaar met zijn gezeik. Ik ben woedend en voel me buiten mezelf treden als ik zijn woorden hoor. Zijn zogenaamd wijze woorden. Woorden van iemand die niet veel heeft meegemaakt. Waarvoor het leven vriendelijk en aangenaam is geweest. Die niet vanaf zijn vierde jaar dagelijks in elkaar geslagen is. Die niet heeft toe moeten kijken hoe zijn moeder iedere dag een pak slaag kreeg omdat ze de aardappels verkeerd sneed of de vloer niet goed dweilde. Die niet zijn vader voor zijn ogen zag doodbloeden op de keukenvloer. Doodgestoken door zijn zus. Zijn zus die hij zojuist heeft moeten begraven, en voor wie hij niets heeft gedaan. Nooit…

Voor niemand…

Een nietsnut. Een zwakkeling.

Alle woorden die mijn vader me toewierp zijn waarheid geworden. Hoe kan het ook anders?

De woede die door mijn lijf raast bundelt zich samen in mijn binnenste en als ik voor Ryan sta leg ik mijn hand in zijn nek en druk hem tegen de wand achter hem. Ik weet dat ik te hard knijp, maar ik kan mezelf niet meer beheersen.

‘Van wie moet ik me niet afsluiten?’ vraag ik nogmaals. ‘Want ik krijg graag tips over hoe ik mijn leven moet leiden.’

Er komt niets dan piepend geluid uit de dichtgedrukte keel van Ryan.

‘Hoe kan ik fluitend door dit leven wandelen? Door me niet af te sluiten? Door iedereen toe te laten in mijn leven? Mijn heerlijke, zorgeloze, zonnige leventje?’

Zachtjes schudt Ryan zijn hoofd. Ik laat hem los waarna zijn lichaam dubbelklapt en hij snakt naar adem.

‘Geen tips dus?’

Kalm loop ik weg naar buiten. Dat ik zojuist de nek van mijn beste vriend heb vermorzeld doet me niets. Ik laat immers niemand toe in mijn leven en hij kon me ook niet overtuigen dat wel te doen. De mensen die ik heb toegelaten zijn weg.

‘Javi?’

Als ik haar heldere stem door de donkere lucht hoor sta ik abrupt stil. Ik was bijna bij mijn auto waarna ik naar huis had kunnen rijden om me op te sluiten in mijn domein. Maar nu staat zij hier en hoor ik haar voetstappen steeds dichterbij. Ik draai me niet om maar dat hoeft ook niet want zodra ze me genaderd is komt ze voor me staan en raakt ze mijn hand aan.

‘Javi,’ herhaalt ze zacht. ‘Ik heb het gehoord. Wat verschrikkelijk voor je.’

Haar aanraking veroorzaakt een tinteling in mijn handen waar ik van schrik. Snel trek ik mijn hand weg en zet ik een stap naar achteren. Als ik haar aankijk gaat de tinteling verder.

Nee.

Dit wil ik niet.

Geen verbinding meer met iemand. Nooit.

‘Hoe ben je hier?’ brom ik.

‘Hoe bedoel je?’

‘Hoe ben je hier gekomen?’

‘Met de auto. Ik heb hem geleend van een vriendin.’

‘Ga terug naar huis, Ziva.’

Ik stap haar voorbij en loop naar mijn auto.

‘Maar Javi. Ik…’

‘Ik wat?’ onderbreek ik haar als ik bij mijn auto sta en me weer omdraai. ‘Wil je neuken?’

Verward kijkt me ze me aan, met die prachtige ogen die… Nee. Ik schud mijn hoofd en haal mezelf uit waar ze me dan ook inzuigt met haar verschijning en aanwezigheid.

‘Wil je geneukt worden, Ziva? Ben je daarom hier?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zegt ze met afschuw op haar gezicht. ‘Ik wil weten hoe het met je gaat. Het is niet niks dat je zus is…’

‘Het gaat prima zolang iedereen zich met zijn eigen fucking zaken bemoeit. Dus als je wil neuken, dan stap je in mijn auto en anders rot je op.’

Ze blijft staan en kijkt me verdrietig aan.

‘Dat dacht ik al.’

Ik open zonder nog te kijken mijn portier en start de auto. Als ik wegrij zie ik haar in mijn achteruitkijkspiegel staan, nog op dezelfde plek als waar ik haar heb achtergelaten. Het rotgevoel dat me bekruipt probeer ik weg te denken. Het is beter zo. Het is beter als ze me ziet voor wie ik werkelijk ben. Een klootzak die voor niemand goed is.

~

‘Juist, zo wil ik het zien,’ roept mijn trainer luid als ik mijn tegenstander aan het vermorzelen ben. Hij draagt goede bescherming zodat ik helemaal los kan gaan en zelfs ik krijg medelijden met de tegenstander die ik morgen zal treffen in de ring. Ik voel me onoverwinnelijk en krachtig. Het harnas dat ik heb aangetrokken werkt ook hier in de ring en die laat ik me door niemand meer afnemen.

Met een laatste stoot schakel ik mijn tegenstander uit, die gestrekt op de vloer ligt en zich niet meer verroerd. Er snellen wat mensen naar hem toe die hem overeind helpen en op een stoel zetten. Ik loop richting mijn trainer die staat te overleggen met een paar anderen.

‘Dat was briljant. En dat zeg ik niet snel.’ Caleb knikt goedkeurend. Hij weet waarom ik de afgelopen week afwezig was en nadat ik hem heb verzocht er met geen woord over te praten is dat precies wat hij gedaan heeft. We zijn een zware training in gegaan en hebben het nergens meer over. Precies zoals ik het wil.