De vrouwen van

~

Sanne van Ooijen

Colofon

De vrouwen van

Copyright © 2022 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

Tekstredactie: Sanne Hillemans

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212333

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle boeken verkrijgbaar van Sanne van Ooijen

Keerpunt 1 - Verloren

Keerpunt 2 - Verleden

Keerpunt 3 - Verslagen

Schuld 1 - De Weduwe

Schuld 2 - De Strijd

Schuld 3 - De Organisatie

Schuld 4- De Familie

Schuld 5 - De Overname

Schuld 6 - De Vete

Destino 1 - Onbevangen

Destino 2 - Onverwacht

Destino 3 - Oneindig

Vic

Voorwoord

Is het mogelijk om het allemaal te hebben?

De veertigers Loïs, Hannah en Alyssa proberen zichzelf en elkaar staande te houden in hun leven dat voor heel even volledig leek af te brokkelen, maar zich plotseling in een razend tempo ontwikkelt. Met bijzondere dates, spannende ontmoetingen, drukke banen gecombineerd met het moederschap, heel veel humor en een flinke dosis doorzettingsvermogen proberen ze hun leven weer op te pakken.

De vrouwen van is een hartverwarmende en sexy roman over drie vrouwen die vanuit de schaduw in hun eigen kracht stappen met ieder hun eigen hindernissen en demonen om te verslaan. Lukt het Loïs, nadat ze haar man heeft verlaten, haar bedrijf te laten groeien en zichzelf bijeen te houden? Krijgt Hannah haar zelfvertrouwen terug na het bedrog van haar man? En weet Alyssa zich terug te knokken na een schijnbaar onomkeerbare fout die haar leven op z’n kop zet?

feminisme (het; o)

1

het streven naar gelijke rechten voor vrouwen en mannen

Bron: Van Dale

Hoofdstuk 1

Barbies Droomhuis

Loïs

Barbie.

In haar droomhuis.

Dat is waar ik de afgelopen weken iedere avond naar lig te staren in de hoop dat de slaap me meeneemt, ver weg, uit deze miserabele wereld om me te storten in nachtmerries waarvan ik badend in het zweet wakker word.

Haar drie verdiepingen tellende knalroze schijtdroomhuis is wat me iedere nacht mateloos irriteert.

En waarom?

Omdat ik jaloers ben.

Ja. Ik ben jaloers op Barbie en haar harmonieuze huishouden waar ze helemaal in haar eentje woont met hier en daar een paar klonen, maar zonder man. Nee, Ken mag af en toe langskomen en daarna moet hij opzouten naar zijn eigen huis. Precies zoals het zou moeten zijn in het echte leven.

Boven me in het stapelbed hoor ik het zachte gesnurk van mijn tienjarige dochter. Haar zware ademhaling kalmeert me, maar de slaap wil niet komen.

Alweer niet.

Mijn wallen zijn inmiddels zo groot dat ze elkaar namen hebben gegeven en een heel eigen leven zijn gaan leiden en mijn ogen hebben de doffe uitstraling van iemand die dagenlang aan de schandpaal genageld staat op het dorpsplein en de hele dag scheldwoorden naar zich toegeworpen krijgt.

Ik had het net zo lekker op de rit allemaal. Mijn leven leek weer van mij te worden. Alles wat ik was kwijtgeraakt gedurende mijn relatie en het krijgen van mijn zoon en dochter, het runnen van het huishouden, het compleet wegcijferen van mezelf ten behoeve van de mensen waar ik het meest van hield, leek in andere vorm terug te komen. In een vorm die veel beter bij me paste. Net als mijn lichaam. Die kwam ook weer terug. Jarenlang leek het niet van mij. Ik behandelde haar als een uitgerangeerde b-actrice die haar waarde volledig verloren was.

Tot dat ene moment. Een onnozele gebeurtenis in stormachtige jaren waarin ik nooit echt gelukkig kon zijn. Ik voelde bijna letterlijk een knopje omgaan in mijn hoofd. Het was alsof iemand me toefluisterde: Jij doet er ook toe.

Jij mag gelukkig zijn.

Jij mag voor jezelf zorgen.

Juist dat is wat je moet doen.

En ik deed het. Ik luisterde naar dat stemmetje. Het stemmetje dat voortkwam uit mijn eigen gevoel. Het leek of door het omzetten van een knopje mijn gevoel volledig vrijkwam.

Jarenlang leven met je gevoel uitgeschakeld maakt je afgestompt en verdoofd, maar ineens kwam er een vloedgolf aan emoties over me heen, waar ik een enorme hoeveelheid energie van kreeg. Met inmiddels twee tieners in huis had ik de luxe van iets meer tijd voor mezelf gekregen en ik besloot die luxe ten volle te benutten.

Mijn relatie met Rutger, die inmiddels al achttien jaar duurde, was als een kaars die op zijn laatste druppels vet bleef branden en waar je aan het flikkerende vuurtje kon zien dat de lont en het vet compleet opgebrand waren.

In de maanden na mijn openbaring heb ik me volledig op mezelf gestort. Ik heb mezelf binnenstebuiten gekeerd en alles open en bloot gelegd. Het voordeel van een op sterven na dode relatie is dat de andere partij het niet eens doorheeft als je dingen opeens anders gaat doen. Rutger was al jaren zo met zichzelf bezig dat hij niet eens zag dat het vuur in mijn binnenste weer was gaan branden. Onze kaars was gedoofd, maar die van mij was gloednieuw, met een prachtige, kalme, heldere, oranje vlam.

En zo volgde mijn wederopstanding. Helemaal alleen, in mezelf gekeerd. Gefocust, zo kan je het ook wel noemen. In hardlopen vond ik mijn therapie. Iedere dag startte ik mijn dag met een ronde hardlopen. Die rondes werden steeds groter. En met het hardlopen kwam niet alleen mijn lichaam beetje bij beetje terug, maar ook de ruimte in mijn hoofd om over nieuwe dingen na te denken. Of eigenlijk oude dingen weer terug te brengen in mijn bestaan.

Ik besloot mijn bedrijf nieuw leven in te blazen. Mijn zogenoemde hobby. Het bedrijf waar ik jaren geleden mee was begonnen, maar die net als mijn relatie als een dovend vuur was uitgegaan. En dat terwijl ik er al van kleins af aan van droomde om mijn eigen kleding te ontwerpen en te verkopen.

Maar het leven stond in de weg. En niet alleen het leven. Ook mensen.

Als iemand continu blijft herhalen dat er geen droog brood te verdienen is in de kledingindustrie, en al helemaal niet in het ontwerpen van kleding, dan ga je dat geloven. Als je zelf niet heel sterk in je schoenen staat op dat moment en je blijft maar horen dat dit je toch nooit gaat lukken, is er geen motivatie meer over om verder te gaan.

Dus liet ik het.

Mijn droom zette ik opzij omdat iemand anders zei dat het niets voorstelde.

Het is gek dat mensen dat doen. Mijn gevoel zei iets anders, maar die had ik gaandeweg uitgeschakeld om maar te kunnen meedoen in deze maatschappij vol teleurstelling en vooroordelen. De drang om te luisteren naar de mening en opvatting van iemand anders is groter dan het volgen van je gevoel en het luisteren naar je eigen intuïtie, en daarnaar te handelen.

Dus nam ik het leven zoals het kwam. Als een grijze massa van eentonige dagen waarin alles aan elkaar vastgekleefd leek en ik iedere dag meer moeite had die glimlach op mijn gezicht te toveren.

Natuurlijk was het niet alleen kommer en kwel. Mijn kinderen waren het lichtpunt in de grijze mist. De reden van mijn bestaan.

En ik had het toch goed? Wat zou ik me nou druk maken?

Een huisvrouw, moeder van twee kinderen, een man met een eigen bedrijf en een prachtig huis om in te wonen. Vakanties. Een grote vriendengroep. Etentjes en feestjes. Genoeg geld om van te leven.

Geschenken waren het. Ik had er zelf niet eens iets voor hoeven doen.

Dankbaar zou het enige gevoel moeten zijn wat ik voelde. Dankbaar voor alles wat me in mijn schoot geworpen was zonder dat ik er maar één vinger voor op had hoeven tillen.

Niemand zag mijn waarde meer, en hoe konden ze ook als ik die zelf niet eens meer zag? Mensen zien een reflectie van wat jij van jezelf denkt. Hoe jij jezelf behandelt is hoe anderen jou behandelen en ik was het zat.

Die schakelaar in de mist was zichtbaar geworden en plotseling ging het licht aan in mijn hoofd. Alles werd helder. Dit was niet het leven dat ik voor ogen had. Zo hoeft het niet te zijn. Ik raapte mezelf bijeen en ging aan de slag. De enige die dit om kon draaien was ik immers zelf.

Mijn dagen werden gevuld met hardlopen, voor de kinderen zorgen en tekenen. Eindeloos zat ik te tekenen. Ik maakte talloze schetsen voor mijn eigen kledinglijn. Het lukte niet meteen, ik voelde het nog niet, maar ik gaf niet op. Ik wist dat het zou komen en ik had gelijk.

‘Ik leen vijfduizend euro van onze spaarrekening,’ zei ik op een dag tijdens het eten tegen Rutger. Hij zat weer eens op zijn telefoon zaken af te handelen. De kinderen waren net van tafel gegaan en naar hun kamer vertrokken, dus ik zag mijn kans schoon voor deze mededeling. ‘Ik betaal alles terug.’

Er ontstond kort een frons op zijn gezicht. ‘Waar heb jij vijfduizend euro voor nodig, Loïs?’

‘Mijn bedrijf.’

De scheve grijns die hij me toewierp zal ik tot de dag van vandaag niet meer vergeten. Niet zo’n sexy scheve grijns, maar een minachtende. Na een korte snuif zei hij: ‘Prima.’

Verder niets. Geen vragen. Geen interesse. Gewoon prima.

Ik ruimde de tafel af en kroop weer achter mijn bureautje op zolder waar ik tussen de was een plekje voor mezelf had gecreëerd, om verder te werken aan mijn kledinglijn. Met die vijfduizend euro kon ik deze eerste collectie laten maken bij een fabriek in Italië, waar ik sinds een paar dagen contact mee had. Het zou een kleine collectie worden, met exclusieve stukken in mooie stoffen. Een eenvoudige lijn voor vrouwen van mijn leeftijd. Van rond de veertig jaar.

De vergeten vrouwen. Niet de slachtoffers van de maatschappij. Nee, zo zag ik het niet. Maar letterlijk de vergeten vrouwen. Niet alleen vergeten door de omgeving, maar ook door zichzelf. Volledig weggecijferd voor het gezin. Behaalde diploma’s stonden ongebruikt in een oude tijdschrifthouder in een boekenkast te verstoffen want het was handiger om minder te gaan werken toen de kinderen er waren. En toen werd de kinderopvang zo duur dat het eigenlijk gekkenwerk was om voor dat bedrag nog te gaan werken dus stopten we helemaal, om ons te storten op het gezin. Het draaien van een huishouden is misschien wel de meest ingewikkelde en ondankbare baan die er op deze aarde bestaat en toch zijn er miljoenen vrouwen die het dag in dag uit doen. Onbetaald en ondergewaardeerd staan we iedere dag paraat als chauffeur, kok, administrateur, hulpmoeder en schoonmaakster.

En dan vergeet je af en toe om er ook nog leuk uit te zien. We kiezen voor makkelijke kleding en vooral ook oude kleding, want alleen de kinderen krijgen nieuwe spullen. Jij doet er immers minder toe dan zij. Haren worden minder vaak gewassen, maar snel in een staart of knot geknoopt. En zo worstelen we ons door die grijze massa van aaneengesloten dagen.

We kunnen het niet allemaal hebben. Dat is wat ons geleerd wordt.

Maar is dat wel zo?

Daar hebben we het weer. Als iemand iets vaak genoeg zegt, lijkt het de waarheid te zijn, maar waarom zouden we niet alles kunnen hebben? Waarom moeten we kiezen tussen ons eigen geluk en dat van ons gezin? Zou het niet doodnormaal zijn als iedereen juist even gelukkig is? Dat het geluk evenredig verdeeld wordt onder alle gezinsleden?

Dus koos ik voor mijn eigen geluk en begon daar dag en nacht aan te werken. Ik was eindelijk tevreden. Drie verschillende shirts met een design op de voorkant; eenvoudig maar toch vrouwelijk. Drie verschillende sweaters met een perfecte pasvorm, maar toch comfortabel, en met hetzelfde design op de voorkant. Een artistiek logo dat ik zelf ontworpen had en waar ik heel trots op was. Zwart, wit en beige waren de kleuren.

Daar zou ik mee beginnen.

Ik bouwde mijn eigen website, want ik had geen budget om dit soort dingen uit te besteden. Het bleek iets waardoor ik bijna mijn laptop in twee stukken had gebroken, maar na nachtenlang ploeteren was het me toch gelukt. Mijn webshop was geboren. Lang leve de YouTube-tutorials. Ook kocht ik verpakkingsmateriaal en liet kaartjes drukken met daarop mijn logo en de naam van de website.

Toen na drie maanden mijn eerste lading kleding binnenkwam, slaakte ik een gilletje van geluk. Met trillende handen rukte ik de doos open en haalde ik de eerste sweater eruit.

Noor, mijn dochter, slaakte een net zo’n opgewonden kreet toen ik hem omhooghield. En toen Jack, mijn veertienjarige zoon, de term ‘vet’ gebruikte, wist ik dat het een succes zou worden. Ik wist het op dat moment, ik voelde het door mijn hele lichaam stromen. Dit wordt het.

Daar stonden we, met z’n drietjes midden in de woonkamer, omgeven door talloze dozen met daarin mijn eerste lading zelfontworpen kleding. De kinderen hielpen me met alles uitpakken en opbergen in de stellingen die ik inmiddels op zolder had geplaatst.

‘Je moet er vette foto’s van maken, mam,’ zei Jack. ‘Voor je socials.’

O God ja, mijn socials. Er kwam zoveel kijken bij het opstarten van dit bedrijf dat ik soms achter de feiten aanliep. Vooral ook omdat het dagelijks leven gewoon doorging.

‘Hoe heet je bedrijf?’ vroeg Jack, terwijl hij mijn telefoon pakte en ermee aan de slag ging.

‘Gewoon Loïs.’

‘Hm, die naam bestaat al,’ zei hij nadenkend tegen mijn telefoon.

‘We moeten iets anders bedenken,’ zei Noor.

‘Hoezo iets anders?’

‘Voor je socials.’

‘Maar is dat niet verwarrend?’

‘Hier ik heb hem iets aangepast met wat leestekens. Zo kunnen ze je makkelijk vinden.’ Jack gaf me mijn telefoon terug.

En zo had ik naast een webshop ook social-mediakanalen. Ik kreeg een uitgebreide uitleg en ging aan de slag met foto’s. Ik gebruikte een paspop om de kleding op te fotograferen en zo begon ik.

In het begin verkocht ik hier en daar wat sweaters aan bekenden. Ze kochten meer uit medelijden, had ik het idee, en in de maanden die volgden begon ik te twijfelen of het niet waar was wat ze zeiden. Was mijn gevoel volgen dan toch niet goed? Had Rutger gelijk toen hij zei dat er geen droog brood te verdienen was in de kledingindustrie? Moest ik zo snel al opgeven? De twijfel bleef me beheersen, maar net toen ik de moed begon op te geven, begonnen er bestellingen binnen te stromen. Mijn sweater was gezien op een foto in een tijdschrift, een minuscule rubriek waarin een fashionista haar veroveringen liet zien die ze deze maand had gescoord. Mijn sweater was daar één van. En het fijne was, mijn website werd erbij genoemd. Het was heel klein in een hoekje weggefrommeld, maar blijkbaar groot genoeg voor sommige mensen om het toch te zien en zelfs iets te bestellen. Ik werd erop geattendeerd door een van mijn klanten, anders had ik het nooit gezien. Maar door dit kleine artikel was ik binnen korte tijd door mijn voorraad heen en kon ik een nieuwe lading bestellen, met een paar nieuwe designs erbij. De hele dag was ik ermee bezig. Nieuwe schetsen, bestellingen versturen en alle socials bijhouden. Ik kon de eerste helft van de spaarrekeninglening terugstorten en het duurde daarna nog maar een maand voor ik alles had terugbetaald.

Blijkbaar was het Rutger opgevallen dat het geld terug was op de rekening, want langzaam begon ik zijn aandacht te trekken. Op een dag stond hij ineens op zolder. Een plek waarvan ik me soms afvroeg of hij wel afwist van het bestaan ervan. Hier deed ik de was en had ik inmiddels mijn hoofdkwartier opgezet. Met zijn handen in zijn zakken keek hij om zich heen. Het was een chaos, maar het was mijn chaos, en ik was er trots op.

‘Loopt het een beetje met dat bedrijfje van je?’

‘Ja, ik ben eigenlijk heel tevreden,’ zei ik glimlachend. ‘Ik had niet verwacht dat ik zo snel zou groeien.’

‘Ik werd erop gewezen door een vriend van De Tafel.’

Ugh. ‘De Tafel’. Het genootschap waar Rutger al jaren bij is aangesloten en wat een groot deel van zijn vrije tijd opslokt. Een groep mannen – ja, alleen mannen, want De Tafel leeft nog in 1922 en accepteert geen vrouwen – die zichzelf en elkaar ophemelen om zo hun prestaties of hun verbeelding te verbeteren. Ik heb er al een hekel aan vanaf de dag dat hij is toegetreden, maar Rutger en zijn vrienden zijn er erg content mee.

‘Zijn vrouw had een paar van jouw kledingstukken. Mooi spul, zei hij.’

Hij pakte een trui uit het rek en keek ernaar. ‘Leuk voor je, hoor. Ik zag alleen wel dat we geen boodschappen meer hebben. En wat gaan we vanavond eten? Ik moet straks nog weg.’

Ik keek op mijn horloge. ‘O, shit. Sorry. Ik ben de tijd vergeten. Ik had het zo druk. We bestellen wel wat.’

‘Alweer?’

Met een vies gezicht, gevolgd door een diepe zucht waarin een teleurstelling door klonk alsof hij een kind was die geen snoep meer mocht, liep hij naar beneden zonder nog iets te zeggen. In de minuten die daarop volgden staarde ik voor me uit en brak mijn hart nog iets verder. Waar ik dacht dat hij al volledig aan gruzelementen lag, ontstonden er toch nog wat scheurtjes.

Al maanden leefden we langs elkaar heen. Al jaren eigenlijk, maar de afgelopen maanden was ik mee gaan doen met het leiden van een eigen leven, waardoor er totaal geen leven samen meer was. Er had geen normaal gesprek tussen ons meer plaatsgevonden. Ons vuur was uit. Compleet gedoofd en geen lont meer over.

Ik wist wat me te doen stond, maar tegelijk wist ik dat het een van de zwaarste dingen in mijn leven zou worden. Net nu ik het allemaal op de rit leek te krijgen, ging ik alles in de war gooien. Maar ik wist ook dat ik juist nu dit laatste obstakel aan moest pakken. Anders zou mijn gevoel niet kloppen en was alles voor niets geweest.

Dagenlang liep ik rond met een steen in mijn maag. Ik kon niet eten en niet slapen en was op van de zenuwen.

En toen zei ik het.

Gewoon op een middag.

‘Ik kan niet meer met je verder.’

De kinderen waren op school en Rutger werkte die middag thuis, omdat hij al de hele week op pad was geweest. Hij maakte weer een van zijn befaamde opmerkingen tegen mij over het gebrek aan fatsoenlijk eten in huis, en ik hoorde hem de hele dag aan terwijl hij aan het bellen was met zijn collegae, zoals hij het zelf noemde. Ik wilde meermaals het woord ‘collega’s’ gillen als ik het hem tot mijn grote ergernis weer hoorde zeggen – ‘Het is gewoon collega’s in de volksmond!’ – maar ik hield me in.

Ik deed niet anders. Ik hield me altijd in.

Ik liet alle denigrerende opmerkingen, die hij naar mijn hoofd slingerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was, van me afglijden.

Tot dat moment.

‘Ik ga bij je weg.’

Het was eruit voor ik het wist en toen ik het zei was het alsof iemand een doek uit mijn hoofd trok en ik eindelijk weer helder na kon denken.

Hij lachte. Dat was zijn reactie. Een tenenkrommend gegrinnik, gevolgd door een klopje op mijn schouder en de uitspraak: ‘Wat eten we vanavond?’

Hij liep langs me heen.

‘Rutger, ik meen het.’

Hij draaide zich om en liet zijn ogen van mijn voeten tot mijn gezicht glijden met een blik die zei dat ik sowieso al niet het recht had om zomaar tegen hem te praten, maar dat wat ik nu had durven zeggen hem helemaal niet aanstond. Een frons ontstond op zijn voorhoofd. Heel even zag ik lichte paniek in zijn ogen, maar al snel herpakte hij zich en kwam het misplaatste zelfvertrouwen weer terug. ‘Dat gaat niet gebeuren.’

De frons sprong over naar mijn voorhoofd. ‘Ik geloof niet dat je me goed begrijpt. Ik heb hier lang over nagedacht. Ik heb je meerdere keren aangegeven dat er dingen moesten veranderen, maar daar had je geen oren naar.’

‘Dingen? Wat voor dingen?’ Zijn toon was geïrriteerd maar ik zag ook dat de twijfel toesloeg. Aan mijn houding en serieuze gezichtsuitdrukking had hij inmiddels waarschijnlijk gemerkt dat ik geen grapje maakte. ‘Loïs, ik heb geen idee waar dit ineens vandaan komt, maar ik denk dat je uit moet kijken met wat je zegt. Ik heb geen zin in spelletjes. Als jij wilt dat er dingen veranderen, dan wil ik daar best eens naar kijken. Maak een lijstje of zo. Maar ga niet lopen dreigen. Je weet wat ik met dreigementen doe.’

Hij deed met zijn handen alsof hij een stuk papier tot een prop maakte en gooide hem zogenaamd in een denkbeeldige vuilnisbak. De uitdagende blik maakte het af.

Ik zuchtte diep en ging zitten aan de keukentafel. ‘Rutger, ik wil geen ruzie en ik wil je geen pijn doen. Maar het is echt voorbij. Dit is geen dreigement. Wij zijn niet goed samen.’

‘We zijn al achttien jaar bij elkaar. Hoe kan je dan niet goed zijn samen?’ Hij gaat tegenover me zitten en staart me ongelovig aan.

‘Ik ben niet gelukkig. Al heel lang niet meer. Het wordt tijd dat we onder ogen komen dat dit niet werkt.’

‘Godsamme, is het je naar je hoofd gestegen dat je bedrijfje het ineens wat beter is gaan doen? Is dat het?’

‘Dat heeft er niets mee te maken. Het gaat om ons. Om onze liefdesrelatie. Die is er niet meer. Ik hou niet meer van je en heel eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat jij dat wel van mij doet. Niet meer in ieder geval.’

‘O God, omdat je afgevallen bent. Je hebt een ander zeker? Ik wist het. Mijn vrienden waarschuwden me al. “Zo, Rut, jouw vrouwtje is een lekker wijf geworden zeg. Kijk maar uit, voor je het weet ben je vrijgezel.” Dat is wat ze zeiden. En weet je wat ik zei?’

Ik schudde zachtjes mijn hoofd maar hij keek niet eens naar me en ratelde door.

‘Ik zei: “We zijn al achttien jaar bij elkaar. Ze heeft twee kinderen met mij gekregen, dat buikje van haar is niet meer wat het geweest is. Ik weet hoe ze er echt uitziet. Hoe ze wakker wordt. En geloof me, dat is niet altijd even fraai. Die vrouw gaat nergens heen.’

Hij grinnikte hoofdschuddend en keek me verwachtingsvol aan, alsof ik mee zou gaan grinniken zodat we mij met z’n tweetjes uit zouden lachen. Ik lachte niet en bleef hem uitdrukkingsloos aankijken. Ik hoefde geen complimenten. Die behoefte had ik lang geleden achter me gelaten. Maar de snerende opmerkingen van deze narcistische man, waar ik achttien jaar lang mijn leven mee had gedeeld, die als doel hadden mijn zelfvertrouwen nog iets verder in te deuken, was ik spuugzat. Dat was een van de redenen dat ik hier nu tegenover hem aan tafel zat om onze samenleving te verbreken.

Toen ik stil bleef, boog hij voorover en legde zijn handen op tafel. Zijn onderhandelingshouding. ‘Oké luister, dit is wat er gaat gebeuren. Jij maakt een lijstje met alle dingen die je niet bevallen aan mij. Ik doe dat ook over jou. Het is misschien wel verfrissend om dat eens te doen. En dan werken we daar de komende tijd aan. Eind goed, al goed.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Ik ga een call in.’

‘Rutger,’ riep ik toen hij opstond en weg wilde lopen. ‘Ik ga bij je weg. Binnenkort vertellen we het de kinderen.’

Ik stond ook op en liep langs hem, maar voelde zijn hand om mijn bovenarm. Ruw draaide hij me om. ‘Jij gaat niet bij mij weg, Loïs. Dat accepteer ik niet.’

De paniek spoelde zijn zelfvertrouwen in één grote allesverwoestende golf weg. Ik zag het bij hem gebeuren. Op het moment dat ik zei dat we het de kinderen gingen vertellen, wist hij dat ik geen grapje maakte. Ik was een andere weg ingeslagen en er was geen weg terug.

‘Er is toch nog wel iets wat ik kan doen?’ zei hij zacht.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Het is voorbij, Rutger. Het spijt me. Ik geef je de tijd om het te verwerken. Maak je hoofd leeg. Ga nadenken over hoe je dit wilt doen. Laten we daarna om de tafel gaan zitten om er samen uit te komen. Mijn intenties zijn goed. Ik zou vrienden met je willen blijven en we zijn samen ouders. Dat blijven we altijd.’

Langzaam voelde ik de grip van zijn hand op mijn bovenarm verzwakken en zodra het contact volledig verbroken was, liep hij verslagen weg.

In de dagen die volgden overheerste er een ijzige stilte in huis die ook de kinderen niet onopgemerkt bleef. We moesten iets zeggen. Jack bleef ons maar onderzoekend aankijken, met een ongeruste blik, en ik moest net doen of er niets aan de hand was. Tot ik er niet meer tegen kon en op een zondagmiddag iedereen bij elkaar riep aan de keukentafel.

De dag waarop we dit hartverscheurende nieuws aan de kinderen vertelden, was een van de donkerste dagen uit mijn geheugen. Die gebroken gezichtjes. Het ongeloof.

Het verdriet.

Ik deed ze dit aan. Het was mijn schuld.

Mijn kinderen zouden verder gaan in een gebroken gezin. Iets dat ik nooit voor ze had gewild. Maar wat kon ik anders? Ik was al gebroken en kon mezelf alleen maar lijmen door naar mijn gevoel te luisteren. Ik moest uit deze situatie. Uit deze relatie.

Het geluk moest weer evenredig verdeeld worden.

‘Als jullie maar weten dat ik dit niet wil,’ riep Rutger uit toen ik de kinderen net had verteld dat hun papa en mama geen liefdesrelatie meer met elkaar zouden hebben, maar dat we vanaf nu verder zouden gaan als vrienden. ‘Jullie moeder haalt ons gezin uit elkaar. Die verpest alles. Onze hele toekomst. En waarvoor?’

Mijn zoon, Jack, zat met zijn handen in zijn zakken onderuitgezakt op de stoel voor zich uit te staren met een dode blik. Het traanvocht dat zich ophoopte in zijn ogen, maar wat hij zo wanhopig tegen probeerde te houden, brak mijn hart in duizenden stukken.

Mijn dochter, Noor, begon met allerlei praktische vragen, zoals wie dan de spinnen in huis weg zou halen of de zware dingen naar boven zou tillen. Waar gingen we dan wonen? Allemaal vragen waar ik nog geen antwoord op had. Ik had de situatie nog niet uitgedacht. Dat moest nog volgen.

Net als de haat, het getreiter en het dwarszitten. Alles moest nog volgen. De hel zou opensplijten en de donkerste dagen moesten nog komen.

Alleen wist ik dat nog niet.

En nu lig ik hier. In het stapelbed van mijn dochter. Niet meer in ons bed en in de slaapkamer van Rutger en mij, omdat de situatie na mijn mededeling niet meer te houden was.

Ik lig al twee maanden te staren naar Barbie en haar perfecte leventje in haar perfecte huis met die eeuwige glimlach van haar, en ik weet één ding zeker: ik ga een fucking droomleven voor mezelf creëren, in een fucking droomhuis waar zelfs Barbie jaloers op zal zijn.

Dat is wat ik ga doen en niemand zal me tegenhouden.

Hoofdstuk 2

De inloopkast

Hannah

Getergd loop ik door de grote, luxe inloopkast die ik ontworpen heb. Vandaag is de dag waar ik zo tegenop zag. Ik moet eruit.

Uit ons huis.

Of eigenlijk uit zijn huis, want er is niets meer van mij bij. Mijn huis ligt tien kilometer verderop en heeft ongeveer dezelfde grootte als deze hele inloopkast. Maar mijn kleding moet eruit en die van haar komt hier te hangen, alsof het een doodnormale zaak is.

Ik ben ingeruild voor een jonger exemplaar. Het is alsof we een garantietermijn hebben, voor als het allemaal niet meer zo aantrekkelijk is voor de heren. Bij de aanschaf hebben ze het bonnetje bewaard en ook al raken we hier en daar wat beschadigd, ruilen mag altijd.

Van ruilen komt huilen, maar dat lijkt in dit geval alleen op mij van toepassing. Ik wist niet dat ik zoveel kon huilen. Dat er elke keer weer traanvocht wordt aangemaakt als het bijna op lijkt te raken, zodat je bij iedere tegenslag voldoende op voorraad hebt.

Sinds de dag dat Emiel me vertelde dat hij een ander heeft, lijken mijn tranen de overhand te hebben in mijn leven. Overal moet ik om huilen, ook al heeft het geen betrekking op mijn leven. Zielige kinderen op het journaal? Hannah staat te janken. Een film waarin twee geliefden elkaar eindelijk in de armen sluiten? Ook dan rolt het vocht heel gemakkelijk over mijn wangen. En nu sta ik weer met een vochtig gezicht om me heen te kijken.

Ik weet nog goed dat ik deze kast ontwierp, samen met Emiel. Vol trots hingen we er onze kleding in toen de ruimte eindelijk af was. Hij aan de ene kant, ik aan de andere. Het hele huis is compleet door onszelf ontworpen en ingericht. Overal is over nagedacht. Hier zouden we oud worden, en gelukkig…

Zijn bedrijf liep goed. Ik organiseerde alles thuis en nam de volledige zorg voor onze twee dochters op me. We hadden het perfecte plaatje.

Tot er een derde partij bij kwam.

Medina.

Vijfentwintig jaar en nog geen putje of oneffenheid te vinden op haar lichaam. Met benen tot onder haar oksels en een haardos zo dik dat het lijkt alsof ze van drie personen gewoon haar overhandigd heeft gekregen en dat allemaal op haar hoofd heeft geplakt. Glanzende en diep donkerbruine lokken omlijsten haar gave gezichtje, dat altijd het perfect tintje lijkt te hebben. Ogen zo groot als die van Bambi in de kleur van amandelen.

Jezus, ik snap wel wat Emiel in haar ziet. Ik zou er bijna zelf verliefd op kunnen worden.

En slim dat ze is.

Nee hoor, er was niets aan de hand, zei hij na een van de bedrijfsfeesten waar ik haar voor het eerst zag. Ik voelde de spanning tussen hen direct aan. Zij keek met een adorerende blik naar mijn man en hij keek op zijn beurt de hele avond zijdelings naar haar. Bij iedere man die bij haar in de buurt kwam verstijfde hij.

Was ik gek? Zag ik dingen die er niet waren? Of was hier wel degelijk iets aan de hand?

Maar ik was gek, aldus Emiel. En ik moest stoppen met zeiken.

‘Stop nou eens met je eindeloze gezeik, meut,’ waren zijn exacte woorden.

En dus stopte ik. Er was immers niets aan de hand tussen hem en zijn nieuwe medewerkster Medina. Ze konden gewoon zo lekker op niveau praten. Ze snapte hem in zijn werk, ze snapte zijn organisatie. Binnen een paar maanden had ze zich hogerop gewurmd in zijn bedrijf en al die maanden had ze hem gepijpt en over zijn bureau heen gelegen zodat hij zichzelf in haar kon legen. Avond na avond na iedere fucking avond dat hij moest overwerken en ik braaf zat te wachten met zijn versbereide maaltijd had hij al gegeten.

Haar kut.

Langzaam loop ik heen en weer door de inloopkast. Mijn hand glijdt over het mahoniehout en met mijn vingers bevoel ik de vele jurkjes die er nog hangen. Het is een hele opgave om de jurkjes van de hangers te halen en in de grote weekendtas te proppen die klaarstaat. Alles moet weg vandaag. De laatste sporen van mij in dit huis... alles wordt uitgewist en in plaats van verdriet voel ik plotseling iets anders door mijn lijf gieren.

Woede.

Pure, allesomvattende woede.

Hoe kan hij me na vijfentwintig jaar aan de kant zetten voor een vijfentwintigjarige? Ik bedoel hoe ziek is dat? Toen wij verkering kregen werd zij net geboren. Zit dat niet tegen de pedofilie aan?

En hoe kon hij al die maanden met haar neuken terwijl hij dat ook nog met mij deed?

Verraad.

God, wat voel ik me verraden. Maar boven alles voel ik me verslagen. Want dat ben ik ook. Zonder dat ik wist dat ik aan een spel meedeed, ben ik verslagen. Ik heb verloren.

Letterlijk alles verloren.

Er is niets voor mij of van mij. Ik mag het doen met een klein huurflatje waar de meiden een kamer moeten delen, en een klein deel van ons spaargeld waar ik mijn nieuwe leven mee op moet starten.

Ach, mijn arme meiden. Ze willen niets meer met hun vader te maken hebben. Ze voelen zich net zo verraden als ik. Ik heb alles geprobeerd om ze over te halen met hem te praten, maar ze weigeren. Sinds zijn mededeling, een maand geleden, wonen we bij mijn ouders op de boerderij. Geen ideale situatie, want het is iedere ochtend ruim een half uur rijden naar hun school, maar ze weigerden nog langer in zijn aanwezigheid te verblijven nadat hij hun had verteld dat hij een nieuwe vriendin had en hun moeder ging verlaten. Ons huurflatje is nog niet opgeleverd.

Mijn grootste angst is dat het blijvende schade bij ze zal veroorzaken. Hoe gaan ze ooit in hun leven nog een man vertrouwen als de enige persoon op wie ze blind moesten kunnen vertrouwen ze zo heeft voorgelogen?

Het kost me veel moeite niet mee te gaan in hun woede. Iedere keer als ze iets lelijks over hem zeggen probeer ik het om te keren en er iets goeds van te maken. En iedere keer dat ik dat doe voel ik mezelf een beetje kleiner worden. Maar ik doe het voor die meiden, in de hoop dat ze zullen inzien dat het belangrijk is om hem nog een kans te geven. Ze hebben een vader nodig in hun leven.

Ik doe alles voor die meiden.

Maar het is verdomd moeilijk om de schijn op te houden.

De woede blijft zich maar opbouwen en het resultaat is dat ik zo’n harde ruk geef aan de jurkjes die van de hanger weigeren te gaan, dat ik per ongeluk de hele stang meetrek.

Met grote ogen kijk ik naar het gat dat het heeft achtergelaten.

Shit.

Nu denkt hij natuurlijk dat ik dat expres heb gedaan.

Woedend prop ik de jurkjes in de tas. Op mijn knieën kijk ik naar het grote gapende gat dat ik gemaakt heb en alsof ik buiten mezelf treed, sta ik op en trek ook aan de andere stang. Alle jurkjes vallen op de grond, maar veel belangrijker: er is nog een gat ontstaan. Compleet buiten zinnen begin ik aan de verwoesting van de kast. Mijn deel van de kast. Of beter gezegd: haar deel. Zijn deel laat ik met rust, maar als zij haar perfecte kleertjes hier wil hangen, zal ze eerst moeten klussen.

Alles wat ik kapot kan krijgen trek ik uit elkaar, de mahoniehouten planken liggen op de grond tussen glasscherven en stangen. Tussen het slopen door prop ik al mijn spullen in de tas en als alles erin zit, sta ik hijgend voor de grote spiegel waar ik dag in dag uit voor heb gestaan, maar nu zal het de laatste keer zal zijn. In de parapluhouder ernaast staat een grote paraplu met het logo van zijn bedrijf. Het bedrijf dat hij in zijn schoot geworpen heeft gekregen van zijn vader, terwijl hij doet alsof hij het met zijn blote klauwen vanaf de grond heeft opgebouwd.

Klootzak.

Ik bekijk mezelf van top tot teen. Het lijkt wel of er een geest voor de spiegel staat. Mijn haren, die normaal keurig in een staart of knot zijn gebonden, hangen verwilderd om mijn gezicht. Mijn ogen staan al net zo verwilderd en mijn borst gaat woest heen en weer door alle inspanningen die ik net geleverd heb. Ik herken mezelf niet terug. Nette, keurige Hannah. Volgzaam en onderdanig. Tuttig…

Wie ben ik eigenlijk?

Wie ben ik zonder hem?

Hoe kon hij me dit aandoen?

Machteloos kijk ik toe terwijl ik mezelf mentaal volledig afbreek en stilletjes vraag ik me af of ik hier ooit nog overheen ga komen.

Zal ik ooit weer gelukkig worden?

Ik kijk mezelf in mijn ogen aan en pak de paraplu uit de houder. Met een luide kreet stoot ik met de punt tegen de spiegel, waardoor er van boven tot onder een barst in ontstaat.

Die zeven jaar ongeluk kunnen er ook nog wel bij.

~

‘Hannah, ben je godverdomme helemaal gek geworden?’

Ik hou mijn telefoon iets bij mijn oor vandaan omdat Emiel zo hard schreeuwt, buiten zinnen is hij. Natuurlijk weet ik meteen waarover hij het heeft, maar ik hou me van de domme.

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’

‘Ga nou niet zo stom zitten doen. Je weet dondersgoed waar ik het over heb. De hele kast is verwoest.’

‘Nou, niet de héle kast.’

‘Wat een stomme trut ben je ook. Kan je niet gewoon accepteren dat ik verder ben gegaan met mijn leven? Dat ik gelukkig ben zonder jou?’

Het voelt alsof zijn woorden een vuist vormen en me een stomp in mijn maag geven. Ik loop de keuken uit, waar ik met mijn moeder aan een kop thee zat, en stap naar buiten om wat frisse lucht in te ademen.

‘Als je maar weet dat je dit zelf gaat betalen. Dit gaat allemaal van de alimentatie af,’ buldert hij door.

‘De alimentatie is voor de meiden.’

‘Dat had je dan maar moeten bedenken voor je mijn spullen verwoestte, Hannah. Dit is onacceptabel gedrag. Kinderachtig ook.’

‘Je kan het niet van de alimentatie afhalen. Dat heb ik hard nodig om voor de meiden te zorgen. Je weet dat we het financieel niet makkelijk gaan hebben.’

‘Je hebt de meiden tegen me opgestookt en tóch hebben jullie mijn geld nodig. Lijkt je dat niet een beetje oneerlijk?’

‘Ik heb ze niet opgestookt. Ik probeer ze juist weer naar je toe te krijgen. Alleen dat kost tijd, ze zijn gekwetst.’

‘Geloof je het zelf? Je bent jaloers tot op het bot. Jaloers op Medina. Zij zou zich nooit verlagen tot jouw gedrag. Misschien moet je er eens over na gaan denken om een baan te vinden. Dan hoef je je hand niet meer op te houden bij mij. Beetje sneu wordt het, vind je niet?’

Zijn woorden galmen na en ontnemen me mijn spreekvaardigheid. Als ik mezelf bij elkaar geraapt heb en weer een woord kan uitbrengen, heb ik pas door dat ik naar een dode lijn zit te luisteren. Hij heeft opgehangen. Hij heeft zijn zegje gedaan en me weer een paar koppen kleiner gemaakt. Ik wist dat mijn inloopkastactie gevolgen zou hebben. Natuurlijk wist ik het. Maar het voelde zo goed. Voor een paar uur voelde ik me zo goed, om me nu eigenlijk nog slechter te voelen dan ik al deed.

Als ik terug de keuken in kom lopen kijkt mijn moeder me onderzoekend aan. Zuchtend ga ik weer achter mijn kop thee zitten en afwezig naar buiten starend neem ik een slok.

‘Het is een klootzak, Hannah. Laat zijn woorden je niet zo raken. Je moet het bij hem laten. Ik weet dat het moeilijk is, maar je moet verder met de meiden. Ga een mooi leven opbouwen voor jullie.’

‘Ik heb de inloopkast gesloopt…’

Ik kijk haar aan en zie haar ogen groter worden. Vervolgens verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht. ‘Hoe bedoel je gesloopt?’

‘Gewoon gesloopt. Helemaal uit elkaar getrokken met mijn blote handen.’

Mijn moeder begint luid te lachen. ‘Eindelijk,’ roept ze uit als ze weer op adem is gekomen.

‘Eindelijk? Dat is niet iets om trots op te zijn. En het is nog strafbaar ook.’

‘Je hebt zoveel gepikt van die man. Het werd tijd dat je eens wat terug deed. Dit is nog niets na de hel die hij jullie laat doormaken, alleen maar omdat zijn pik hem richting een jonger exemplaar heeft gesleurd.’

‘Mam!’

‘Het is zo, Hannah. Er is niets sneuer dan een man die zijn gezin verlaat voor een vrouw van bijna de helft van zijn leeftijd én die zijn gezin berooid achterlaat.’

Verdomme, ja.

Berooid.

Dat is wat ik ben. Ik heb niets meer. Veertig jaar en compleet leeggezogen. Mijn hele leven stond in het teken van mijn gezin en nu stel ik in deze maatschappij bar weinig voor. Ik heb geen geld. Geen bezittingen, behalve de kleding die nog opgepropt zit in de grote tas en een auto die ik als ‘gift’ van Emiel mocht houden. De huwelijkse voorwaarden die hij zo zorgvuldig met zijn familie had opgesteld, zodat ik nergens recht op zou hebben na een eventuele scheiding, hebben ervoor gezorgd dat ik na al die jaren met lege handen sta. Geen pensioen, geen spaargeld, geen toekomst.

Terwijl hij al die jaren kon bouwen aan zijn toekomst is die van mij uitzichtloos geworden. Ik moet een baan zien te vinden, en snel ook, maar ik ben er al meer dan tien jaar uit. Daarvoor werkte ik als secretaresse voor het bedrijf van Emiel. Wie wil er nu een alleenstaande moeder van veertig met een klein beetje, niet geheel recente, werkervaring?

Daar zit toch niemand op te wachten?

Ik haal mijn handen door mijn haar en kijk op mijn horloge. De meiden komen pas over twee uur uit school. Mijn vader had voorgesteld ze op te halen dus ik heb nog voldoende tijd om tot mezelf te komen en mijn masker te vinden, die ik iedere keer opzet als de meiden erbij zijn.

‘Ik ga een stukje wandelen,’ mompel ik en loop de keuken uit. In het halletje stap ik uit mijn nette laarsjes en in de kaplaarzen van mijn moeder, waarna ik het land oploop in de richting van de stallen.

Het is fris buiten dus ik trek mijn jas iets dichter en zet mijn kraag omhoog. De grijze, grauwe lucht die boven me hangt is een goede representatie van mijn gemoedstoestand. Het slopen van die kast heeft me niets gebracht, behalve nog minder geld dan ik al had. Natuurlijk gaat hij het me zelf laten betalen. Emiel en geld. Dat is altijd een probleem geweest. Een geldbelust, verwend klein jongetje is wat hij is. Een egoïstische, lelijke klootzak met een veel te groot ego en een kleine pik.

Maar waarom ben ik dan zo verdomd verdrietig? Waarom ben ik van binnen helemaal aan flarden gescheurd, als ik hem zo’n klootzak vind? Was ik ooit bij hem weggegaan als hij dit niet had gedaan?

Natuurlijk niet.

Trouwe, loyale Hannah was altijd aan zijn zijde gebleven. Zelfs al had hij zijn affaire opgebiecht, maar ging hij niet bij me weg, dan nog had ik nooit het lef gehad om zelf te vertrekken.

Ik haal mijn hand over de snuit van een van de paarden van mijn ouders. Het is veel te lang geleden dat ik zelf heb gereden. Ik weet niet eens of ik het nog kan.

De vredige blik van Storm stelt me gerust. Ze kijkt me aan alsof ze wil zeggen dat het allemaal wel goedkomt.

‘Dat kan jij wel zeggen, Storm. Maar ben jij weleens verlaten door een man voor een jonger exemplaar? Iemand aan wie je alles gegeven hebt. De enige man waar je ooit van hebt gehouden. Je hebt geen idee hoe slecht je je dan voelt…’

Ze blaast hard uit en duwt haar snuit verder in mijn hand. Ik giechel en leg mijn voorhoofd tegen haar aan. Zo sta ik enkele seconden met mijn ogen gesloten, tot ik plotseling geschuifel naast me hoor.

‘Het spijt me. Ik was u niet aan het afluisteren.’

‘Archie…’

Met grote ogen bekijk ik de jonge jongen in ruiteroutfit die me nerveus aankijkt. De buurjongen van mijn ouders. Hij verzorgt de paarden verzorgt en rijdt er regelmatig op. Hoeveel zal hij gehoord hebben? Ik stond mijn hart te luchten tegen een paard. Hij moet denken dat ik compleet gestoord ben. Maar als ik er goed over nadenk, ben ik dat ook wel. Ik heb in mijn eentje een halve kast uit elkaar getrokken en sta nu tegen paarden te praten. Ongemakkelijk kijk ik hem aan, alsof ik een jong schoolmeisje ben dat zojuist betrapt is. ‘Ik eh…’

‘Het geeft niet. Ik praat ook altijd tegen de paarden.’ Hij wuift naar me en glimlacht vriendelijk. ‘Ze luisteren altijd en veroordelen je niet. Alhoewel Storm je af en toe kan aankijken alsof ze precies begrijpt wat je zegt en daarmee ook meteen haar mening geeft.’

‘Nou echt… Ik dacht dat het aan mij lag, maar dat doet ze hè?’

‘Zeker weten,’ lacht hij.

‘Ga jij rijden?’

‘Ja, op Boy vandaag. We doen binnenkort aan een wedstrijd mee.’

‘Mag ik kijken?’

‘Je mag meerijden als je wilt.’

‘Eh, dat is veel te lang geleden, Archie.’

‘Je was er heel goed in. Ik weet nog dat ik vroeger als klein jongetje naar je keek en dacht: zo goed wil ik ook zijn.’

Ik lach. ‘Nu laat je me heel oud klinken.’

‘Rijdt u helemaal niet meer?’

‘Zeg alsjeblieft jij. En nee…’ Ik zucht en kijk naar Storm, die nog steeds met haar snuit naast me staat. ‘Het is er niet meer van gekomen. Er was gewoon geen tijd meer over sinds ik de meiden heb gekregen.’

‘Ik zal Storm opzadelen voor je.’

Hij loopt langs me en pakt een zadel en tuig. Zonder nog iets te zeggen begint hij Storm op te zadelen.

‘Ik ben er niet op gekleed,’ protesteer ik.

‘In die kamer staan spullen. Daar zal vast wel iets bij zitten wat je past.’

Hij ziet me twijfelen en stopt met opzadelen. ‘Soms is een goede rit op een paard het enige wat we nodig hebben om weer te beseffen wie we zijn.’

Ik zie de compassie op zijn gezicht en voel de tranen in mijn ogen branden. Snel knipper ik ze weg en loop naar het hok waar hij naar wees. Daar vind ik laarzen in mijn maat en een cap. Als ik terugloop staat hij klaar met twee opgezadelde paarden en een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Laten we een stuk gaan rijden.’

Nog ietwat onwennig klim ik op Storm. Ze blijft rustig staan tot ik mezelf helemaal gesetteld heb en het voelt direct vertrouwd als ik haar in beweging voel komen. Het is jaren geleden dat ik dit heb gedaan.

Waarom in godsnaam?

De meiden hebben nooit interesse getoond in paardrijden. En ik heb er in al die jaren nooit aan gedacht om iets voor mezelf te doen. Ik heb het mezelf nooit gegund.

Voor het eerst in lange tijd voel ik iets in mijn binnenste wakker worden. Archie had gelijk; soms hebben we een klein zetje nodig om uit onze comfortzone te stappen en weer te ontdekken wie we werkelijk zijn. Ik ben niet alleen een verlaten vrouw.

Ik ben Hannah.

Een eigen persoon.

Wie ze precies is moet ik weer gaan ontdekken, maar terwijl ik de wind door mijn haren voel gaan als we ons tempo versnellen in de bak, ben ik vastbesloten mezelf weer te leren kennen.

‘Zie je dat je het niet verleert?’ zegt Archie enthousiast als hij naast me komt rijden. ‘Klaar voor een rit buiten de bak?’

‘Ik weet niet of ik dat kan…’

‘Natuurlijk wel. Kom op.’

De paarden lopen in een langzaam tempo de bak uit en gaan het natuurgebied in, dat rondom het huis van mijn ouders ligt. Het is hier prachtig en zelfs de grijze, grauwe lucht lijkt iets lichter en minder angstaanjagend te zijn geworden.

‘Dank je, Archie. Dit was precies wat ik nodig had. Ik weet niet hoe je dat wist, maar je bent een van de weinigen sinds tijden die me echt geholpen heeft.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Paardrijden heeft een therapeutische werking.’

‘Ja… Dat heeft het.’

‘Door jou ben ik gaan paardrijden, weet je. Je straalde altijd zoveel plezier en passie uit als je op een paard zat. Je was één met het paard. Ik kon uren naar je kijken.’

Ik bekijk hem fronsend, me totaal niet bewust van het feit dat ik ooit inspirerend ben geweest voor iemand. Het voelt gek, maar tegelijkertijd ook heel goed. Er is weinig van mijn eigenwaarde over, merk ik direct.

‘Ik heb het niet altijd makkelijk gehad in mijn jeugd,’ gaat hij verder. ‘Ik was een vreemde eend in de bijt, maar ik had altijd de paarden. Als ik me rot voelde, ging ik naar de paarden.’

We slaan af en rijden naast elkaar op een ruiterpad.

‘Waarom was je een vreemde eend?’

‘Homo… Daar waren ze bij mij op school niet zo dol op. Ik ben veel gepest.’

‘Dat spijt me om te horen.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Zoals ik al zei. Ik had de paarden…’

‘Ja… De paarden,’ mompel ik.

We versnellen ons tempo en naderen in galop mijn ouderlijk huis. Als ik op het pad naar de stallen rijd, hoor ik ineens iemand hard ‘mama’ roepen. Ik kijk opzij en zie mijn meiden enthousiast staan zwaaien. Als we ze naderen vertraag ik mijn tempo tot ik helemaal tot stilstand kom naast ze.

‘Wow, mam. Je ging hard!’ roept Bo enthousiast uit.

‘Ik wist niet dat je zo goed kon paardrijden,’ zegt Britt met grote ogen.

‘Het is ook al lang geleden,’ zeg ik glimlachend en laat mezelf van het paard glijden.

Mijn vader kijkt me trots aan. ‘Dat verleer je nooit. Je moeder was heel goed, weten jullie?’ zegt hij tegen mijn meiden. Mijn tienjarige, identieke tweeling die sprekend op mij lijkt toen ik die leeftijd had.

‘Dit is Archie.’ Ik wijs naar de jongen die naast me staat. ‘Hij is de buurjongen en verzorgt de paarden van opa en oma.’

‘Cool,’ knikken ze. ‘Kan je ook zo goed rijden?’

‘Veel beter,’ antwoord ik voor hem.

‘Jullie moeder is bescheiden. Zij is de reden dat ik ben gaan paardrijden.’

Dat lijken ze nog cooler te vinden en druk kletsend lopen ze met ons mee naar de stallen, waar we gezamenlijk de paarden afzadelen en de rest van de paarden voorzien van voer en water.

Met een voldaan gevoel lopen we terug naar het huis, waar we afscheid nemen van Archie. Hij vertrekt naar zijn eigen huis, maar niet zonder af te spreken om de volgende dag weer een ritje samen te maken.

Binnen zit mijn moeder in de keuken op ons te wachten met drinken en koekjes. Als we met z’n allen aan de keukentafel zitten en ik om me heen kijk, voel ik een heel klein beetje geluk binnendringen, samen met een voorzichtige hoop dat het wel goed gaat komen met ons. Het voelde goed om de meiden zo vol bewondering naar me te zien kijken. Voor even was ik bang dat ik voor altijd hun zielige, in de steek gelaten, moeder zou zijn zonder enige eigenwaarde, maar ik ben wel degelijk een eigen persoon. Ik heb ook kwaliteiten en het wordt tijd dat ik die weer ga ontdekken en ga laten zien aan mezelf en aan de wereld.

Als ik ’s avonds na een ontzettend enerverende dag met mijn hernieuwde energie in mijn kleine eenpersoonsbedje bij mijn ouders op zolder lig en mijn telefoon pak om doelloos op social media te scrollen tot ik eindelijk in slaap val, is er van al mijn goede energie en voornemens in één klap niets meer over.

Daar, bovenaan mijn Instagramoverzicht, staat Emiel, met naast hem zijn prachtige Medina. Hun beider stralende gezichten spatten van het scherm en hun ineengestrengelde handen zijn vooruitgestoken, met een glinsterende, grote steen aan een van haar vingers. De tekst eronder doet mijn hart in duizenden kleine stukjes breken.

Wanneer twee harten als één kloppen. It’s official. She said yes!

Hoofdstuk 3

De verborgen boomhut

Alyssa

Shit, waar is dat ding?

Met mijn blik op de bomen gericht zoek ik naar mijn hut. Een paarse deur had ik toch? Hè verdomme, waarom onthoud ik dat soort dingen nou niet.

Het is pikkedonker, waardoor ik ook nog struikel en een koprol maak over het gras. Er ontsnappen een paar vloekwoorden uit mijn mond voor ik op weet te krabbelen. Het werkt allemaal niet meer zo goed na al die alcohol. Ik heb veel te veel gedronken, vooral gezien het feit dat ik met al mijn collega’s op Ibiza ben voor een personeelsuitje en ik me had voorgenomen me netjes te gedragen. Gisteren zijn we aangekomen en kregen we een rondleiding op het eiland, dat ging nog prima. Het grote bedrijfsfeest was vanavond en ook daar heb ik me voor mijn doen keurig gedragen, behalve toen bijna iedereen naar hun kamer ging en ik met een paar collega’s overbleef om de rest van de bar leeg te zuipen. Morgen vertrekken we alweer naar huis na een gezamenlijk ontbijt. Of beter gezegd: straks.

Allemaal om het vijfjarig bestaan van het bedrijf te vieren. Het krioelt hier van de collega’s maar op dit moment is er niemand te bekennen. Het is donker en stil buiten. Oké, ik ben misschien iets langer blijven hangen in de bar, met nog een handjevol collega’s. Ik vermoed dat de zon zo opkomt, maar er moet toch nog iemand wakker zijn die mij kan helpen?

‘Hallo,’ roep ik luid. ‘Iemand wakker? Iemand die mij kan helpen? Ik ben mijn verborgen boomhut kwijt…’

Het lijkt zo geinig, de verborgen boomhutten in dit resort. En blij dat we waren dat we daarin mochten slapen. Zo idyllisch. Maar ze hebben ze verdomme zo goed verborgen dat ik de mijne niet meer kan vinden.

‘Hallo!’ probeer ik weer.

‘Ssst,’ hoor ik naast me. ‘Je maakt iedereen wakker.’

Mijn baas, Stephen, komt aanlopen in een dunne, losse grijze broek en een ontbloot bovenlijf. Ik probeer niet te kijken naar zijn gespierde torso, maar het mislukt.

‘Stephen, hoi, ik…’

Als ik een stap naar voren zet struikel ik weer en val ik op mijn handen en knieën, precies voor zijn voeten.

‘Wauw,’ grinnikt hij. ‘Ik wist dat je een oogje op me had, maar je bent nu letterlijk voor me gevallen.’ Hij helpt me omhoog en knijpt stevig in mijn bovenarmen.

‘Sorry,’ mompel ik. Ik trek me snel los en veeg het gras van mijn lijf.

Wacht wat? Een oogje op hem heb? Wat bazelt hij?

Ik kijk hem verward aan en zie een speelse grijns op zijn gezicht verschijnen. ‘Kom, ik help je je boomhut vinden. Welke kleur had jouw deur?’

‘Paars, dacht ik…’

Ik durf hem niet meer aan te kijken. Het is overduidelijk dat ik te veel gedronken heb en hij lijkt juist broodnuchter te zijn. De verstandige, zelfverzekerde Stephen die het marketingbedrijf, waar ik al vier jaar werk, heeft opgezet. Hij was net een jaar bezig toen ik werd aangenomen en had in dat jaar een geweldig bedrijf opgezet.

‘Is dit hem niet dan?’

Ik stop met lopen en kijk omhoog. ‘Ja, verdomd.’

Zonder nog iets te zeggen strompel ik de trap op. Ik ben halverwege als mijn voet van de trede afglijdt en ik vooroverval, waardoor ik als een zeester over de trap heen lig gedrapeerd. Direct voel ik weer die armen om me heen. ‘Misschien moet je volgende keer iets eerder stoppen,’ fluistert hij in mijn oor.

Shit, wat gênant. Waarom ziet hij me nou precies zo? Nu neemt hij me nooit meer serieus.

Hij opent de deur en blijft me ondersteunen tot ik binnen ben, in mijn kleine kamertje met het grote tweepersoonsbed.

‘Verder lukt het me wel,’ mompel ik en wurm me los.

‘Weet je dat zeker?’

Ik draai me om omdat het lijkt of de toon in zijn stem plotseling is veranderd, en als ik hem aankijk zie ik dat ook de blik in zijn ogen anders is. Mijn blik glijdt daarentegen over zijn torso, naar de extreem dunne broek die hij aanheeft en waarin alles duidelijk te zien is. Heeft hij nou een stijve?

Nee, Alyssa. Nee!

Hij is je baas. Dat pad sla je niet in.

‘Welterusten,’ mompel ik.

‘Het is al bijna ochtend.’

‘Goedemorgen dan…’

Hij grinnikt en zet een stap dichterbij. Als hij voor me staat pakt hij een pluk van mijn haar en steekt het achter mijn oor.

Was hij hier niet met zijn vrouw? Zijn zwangere vrouw…

Snel zet ik een stap naar achter, maar hij pakt mijn hand en trekt me naar zich toe. De alcohol heeft mijn brein vertroebeld en zorgt ervoor dat de volgende paar seconden als een soort diavoorstelling aan me voorbijflitsen.

De mond van Stephen is stevig tegen de mijne aangedrukt en ik voel zijn tong bij me naar binnen dringen. Hij grijpt met zijn hand naar een van mijn borsten en knijpt er hard in. Een kreun ontsnapt uit mijn mond, wat het startsein lijkt van iets waar ik voor eeuwig spijt van ga krijgen.

Met zijn vrije hand rolt hij mijn jurkje naar boven en rukt hij mijn string naar beneden, die halverwege mijn benen blijft hangen. Ik voel twee vingers naar binnen gaan en ik ben veel te nat om te verbergen dat ik dit net zo graag wil. Ik sta al een paar weken droog en probeerde mezelf eens een keer niet op eerste dates het bed in te lullen, maar dat had ik beter wel kunnen doen. Dan had het misschien voorkomen kunnen worden dat ik nu met gespreide benen voor mijn baas sta terwijl zijn vingers in en uit me glijden.

‘Heb je condooms?’ fluistert hij.

‘In mijn tas,’ hijg ik en wijs naar de tas die al ingepakt op de vloer staat. Klaar voor vertrek.

Hij stuift erop af. ‘Kleed je helemaal uit,’ draagt hij me op en... kom op. Het is mijn baas. Natuurlijk doe ik het.

O ja en ik ben geil.

‘Shit ja,’ fluistert hij met een verlekkerde blik die van top tot teen over mijn naakte lijf glijdt. ‘Draai je om.’

Zijn broek is inmiddels uit en zijn pik staat stijf vooruit. Hij rolt er een condoom om en ik doe weer wat hij me opdraagt. Ik draai me om en voel dat hij achter me komt staan. Zijn warme adem blaast in mijn nek. Hij trekt mijn heupen naar achteren en vult me op met zijn stijve pik. Ik heb de pik van mijn baas in me en weet dat het aan alle kanten fout is, maar ik kan alleen maar kreunen als hij begint te stoten en me ruw tegen de muur drukt. Het is lekker. Niet de beste seks die ik heb gehad, maar zeker niet slecht. We eindigen op het bed, waar hij me hard neukt en ik het uitgil van een orgasme.

Snel legt hij zijn hand op mijn mond. ‘Het is gehorig hier,’ fluistert hij.

O ja, shit. Voor even was ik vergeten wat ik aan het doen was en waar, maar vooral met wie. Stomme trut ook. Je neukt niet met je baas. Dat is een regel. Ik bekijk hem als hij zijn ontlading vindt en zichzelf grommend leegspuit in het condoom. Dan voel ik de kamer om me heen draaien van alle cocktails die ik vannacht genuttigd heb. Mijn ogen worden zwaar.

Opeens schrik ik wakker van een geluid.

Het is mijn wekker. Heb ik die gezet?

Jezus, het is al tijd voor het ontbijt.

En… wacht even… Met een ruk kom ik omhoog. O nee, nee, nee. Laat me het alsjeblieft gedroomd hebben. Ik ben niet naar bed geweest met mijn baas, toch?

Ik kijk naar beneden, naar mijn naakte lijf, en vervolgens naar de hoek van de kamer waar mijn lichtblauwe jurkje als een vodje op de grond ligt. Bij de muur waar het begon. Aan mijn kruis voel ik dat ik geneukt ben vannacht. Het was geen droom, maar hij is nergens te bekennen. Natuurlijk is hij naar zijn eigen hut gegaan. Waar zijn vrouw lag te slapen.

Wat een trut ben ik. Ik neuk geen getrouwde mannen en al helemaal geen mannen die daarnaast ook nog eens mijn baas zijn.

Ik hou van mijn werk en ben er verdomd goed in. Ik heb mezelf nog nooit omhoog moeten neuken en nu lijkt het alsof ik precies dat gedaan heb.

Met een gevoel van zelfverachting stap ik onder de douche en probeer ik de schaamte van me af te spoelen. Ik was veel te dronken om weerstand te bieden, maar het is geen excuus, want van wat ik me ervan kan herinneren heb ik helemaal niet veel weerstand geboden. Ik was geil en mijn baas is lekker.

Ik hou van aandacht. Dat is het.

Ik ben een kutwijf.

Nadat ik mijn haren geföhnd heb en een lange, donkerblauwe jurk heb aangetrokken loop ik naar het hoofdgebouw waar we met z’n allen een laatste gezamenlijk ontbijt hebben. Iedereen is er al. Hij ook, maar hij doet net of hij me niet ziet. Zijn vrouw staat naast hem te stralen met haar hand op haar bolle buikje.

O… Alyssa. Wat heb je gedaan, meid?

Vol schaamte loop ik verder en voel me bekeken, alsof iedereen weet wat ik vannacht heb uitgespookt, maar dat zal zich vast alleen in mijn hoofd afspelen. Dus ik trek mijn schouders recht en probeer weer die zelfverzekerdheid uit te stralen die ik me eigen heb gemaakt. Ik klets met een paar van mijn collega’s en probeer niet iedere keer naar hem te kijken. Dat mislukt regelmatig, al lijkt hij mijn aanwezigheid totaal niet te erkennen. Tot we op enig moment oogcontact hebben wanneer hij zich precies omdraait als ik naar het toilet loop. Zijn kille blik vertelt me alles wat ik moet weten. Ik moet zwijgen over vannacht, anders heb ik een heel groot probleem.

‘Gaat het wel?’ vraagt Myrthe me als ik naast haar ga zitten aan de lange tafel waar het ontbijt op staat uitgestald.

‘Beetje een kater.’ Ik lach ongemakkelijk. ‘Ik ben nog in de bar gebleven met Jeff, Andy en Hugo. Dat had ik beter niet kunnen doen.’ Vooral niet omdat ik daarna de stomste fout in mijn leven heb gemaakt.

‘Het was wel gezellig,’ lacht Andy.

‘Volgens mij heeft Alyssa het daarna ook nog heel gezellig gehad,’ zegt Nina uit het niks.

Ik schrik zo van haar opmerking dat ik een glas jus d’orange omgooi. Als een malloot begin ik te deppen met mijn servet om zoveel mogelijk van het sap op te ruimen en ik dank God op mijn blote knieën voor mijn getinte huid, waardoor ik nooit echt kan blozen. Snel zet ik een onschuldig, fronsend gezicht op en kijk naar Nina, want wat de fuck bedoelt ze?

‘Ik hoorde van alles uit je hut komen. Die van mij ligt ernaast. Volgens mij had je het erg gezellig met een man.’

‘Een man?’ zegt Myrthe. ‘Wat voor man? We zijn hier alleen met collega’s. Er is verder niemand in dit resort.’

‘Ik heb geen idee waar Nina het over heeft,’ mompel ik. ‘Ik ben meteen gaan slapen. Misschien heb je heftig gedroomd?’ Ik knipoog naar haar in een poging nonchalant over te komen.

‘Een vieze droom dan,’ lacht Andy.

‘Nee,’ snuift ze. ‘Geen droom…’ Ze kijkt me met samengeknepen ogen aan, maar ik doe net of ik niets door heb en ben dankbaar voor Andy, die een verhaal begint te vertellen over zijn vorige vakantie, toen hij met een groep vrienden naar Ibiza ging. Iedereen luistert aandachtig, maar ik voel de brandende blik van Nina voortdurend op me rusten. Ze weet iets, en dat kan nog weleens een probleem vormen. Vooral gezien het feit dat Nina mij niet mag. En ik haar niet. Heeft nou juist zij gezien dat Stephen vannacht mijn hut verliet?

Wat is daar de kans van?

Misschien moet ik mijn vermoeden met Stephen delen, zodat hij er iets aan kan doen. Maar wat als ze niet weet dat ik met Stephen was vannacht? Dan hebben we iets verklapt wat ze niet eens wist.

Wat een klotesituatie. Met mijn vingers wrijf ik over de zijkant van mijn hoofd. Ik heb een flinke kater, en dat komt niet alleen van de drank.

~

‘Goedemorgen, allemaal. Heeft iedereen een beetje lekker geslapen?’

Jeff komt het kantoor in gerend en heeft twee bekers koffie in zijn hand. ‘Hier,’ mompelt hij. ‘Je ziet eruit of je het kan gebruiken.’

En daar heeft hij gelijk in, want ik heb geen oog dichtgedaan nadat we gisteren aan het einde van de middag thuis zijn gekomen van de Ibiza-trip. Ik zat de hele avond mijn nagels op te vreten en lag vannacht in bed te woelen alsof ik de dag erna een belangrijk examen moest doen.

‘Dat reisje heeft erin gehakt,’ lacht Jeff.

Ik rol met mijn ogen en probeer nonchalant te doen, maar ik voel me allesbehalve dat. Op van de zenuwen richt ik me op mijn laptop en kijk af en toe schichtig om me heen. Nina zit gewoon te werken en heeft me nog niet een keer aangekeken deze ochtend, en Stephen is er nog niet.

Na de lunch stapt hij echter wel de ruimte binnen en wederom keurt hij me geen blik waardig. Ik krijg een steeds slechter gevoel over de gebeurtenis en haat mezelf dat ik me zo heb laten gaan. Mijn werk is zo’n beetje het enige wat ik op de rit heb in mijn leven. De enige stabiele factor – naast mijn dochter – en dat moest ik weer zo nodig verpesten. De hoop dat dit stilletjes voorbij zal gaan verdwijnt compleet als ik Nina het kantoor van Stephen in zie lopen, waarna ze de deur achter zich sluit.

‘Hm,’ zegt Jeff fronsend. ‘Wat zullen die te bespreken hebben?’

Alle collega’s kijken bevreemd op, want de kantoordeur van Stephen is zelden gesloten, vanwege het open-deurbeleid dat we hier hebben. Sterker nog, hij is de enige met een deur in zijn kantoor. Alle ruimtes zijn verder open of van glas, waardoor niemand ooit iets ontgaat hier.

Me concentreren lukt me natuurlijk niet meer. Het duurt twintig minuten voor ze weer ten tonele verschijnt. Ze kijkt onthutst en een tikkeltje angstig, maar probeert verder niets te laten merken en gaat weer achter haar laptop zitten. Stephen verschijnt in de deuropening en kijkt me een paar seconden aan. Zijn neusvleugels verwijden en door zijn kille blik vries ik bijna aan mijn stoel vast.

Dit is niet goed.

Dit is helemaal niet goed.

‘We hebben die meeting,’ zegt Jeff. ‘Ben je er klaar voor?’

‘Welke meeting?’

‘Met de nieuwe klant. We moeten hem binnenhalen. Het is een grote vis. Dan zitten we gebeiteld.’

Verdomme, dat ben ik helemaal vergeten. Ik had me moeten inlezen, maar in plaats daarvan heb ik alleen de pik van mijn baas in mijn gedachten gehad. Hoe moet ik me in godsnaam door die meeting heen worstelen in de wetenschap dat er iets speelt op de achtergrond?

Weer kijk ik naar Nina, maar die lijkt zich volledig te concentreren op het scherm voor haar. Misschien heb ik het me ingebeeld en was het iets totaal anders.

‘Kom op, luilak. Ze zullen er zo zijn.’

Jeff trapt tegen mijn stoel, waarna ik meteen opsta en met hem meeloop naar de vergaderruimte. Daar nemen we plaats aan de grote tafel, waar we al snel vergezeld worden door drie jonge gasten die voor hun nieuwe product een grote campagne willen hebben. Als we deze opdracht kunnen binnenhalen levert dat veel geld op voor het bedrijf, dus ik moet me zien te focussen. Normaal eet ik dit soort jongens als ontbijt, maar nu lijkt het eerder een taaie, droge biefstuk die ik moet zien te verorberen. Zelfs Jeff kijkt me af en toe fronsend aan.

‘Jij bent jezelf niet,’ mompelt hij als ik mijn presentatie heb gegeven en de klant is vertrokken. ‘Ik dacht dat we dit in de pocket zouden hebben, maar nu twijfel ik. Al je ideeën waren zo… gewoontjes.’

‘Jij kwam anders ook niet met iets briljants,’ snauw ik.

‘Nee,’ grinnikt hij. ‘Dat hoeft meestal ook niet als jij erbij bent.’

Ik grinnik zachtjes en val zuchtend achterover terwijl ik bedenk of ik mijn zorgen met Jeff kan delen. Hoe minder mensen het weten, hoe beter, en aangezien ook deze ruimte niet helemaal afgesloten kan worden kan ik het hier toch niet vertellen.

‘Zullen we zo gaan lunchen?’ vraag ik hem. ‘Buiten de deur?’

‘Je hebt een geheim hè? Je wilt me iets vertellen. Knipper één keer met je ogen als het zo is.’

Ik rol met mijn ogen en sla mijn armen over elkaar. Als ik hem aankijk en zijn vragende blik zie knipper ik één keer met mijn ogen. Hij klapt in zijn handen en staat op. ‘Ik wist het. Kom maar op met de roddels.’

Ik denk niet dat hij aan ziet komen wat ik hem ga vertellen en als ik tegenover hem zit in het lunchtentje vlak bij ons kantoor valt zijn mond open zodra ik zeg: ‘Ik heb met Stephen geneukt en ik heb er een heel slecht gevoel over.’

Hij spuugt de koffie terug in de kop die hij in zijn handen houdt en gaapt me aan nadat hij een paar keer gehoest heeft.

‘Op Ibiza.’ Ik zucht. ‘In die verdomde verborgen kloteboomhut.’

‘De laatste avond?’

Ik knik.

‘Is dat waar Nina het over had?’

‘Ik denk dat ze het weet en dat ze daarom bij hem in zijn kantoor was.’

‘Shit, Alys. Wat een puinhoop… Maar je was lamlazerus. Was hij ook dronken?’

‘Daar leek het niet op. Hij kwam me helpen omdat ik die klotehut niet kon vinden en toen heeft hij hem voor me gevonden en me er daarna in geneukt.’

‘Het is je baas en je was dronken…’

‘We kunnen ervan maken wat we willen. Ik heb geen nee gezegd.’

‘Was je daartoe in staat?’

Ik kijk naar buiten en haal mijn schouders op. ‘Het is maar neuken. En wat heb ik allemaal aan dit gezeik? Wie weet wat hij doet als het te heet onder zijn voeten wordt. Straks ben ik mijn baan kwijt.’

‘Zo’n vaart zal het niet lopen. Ze kunnen je niet zomaar ontslaan. Stephen begeeft zich op heel glad ijs. Hij is getrouwd en hij heeft een van zijn werknemers geneukt terwijl ze dronken was. Hij wil net zo goed niet dat dit uitkomt.’

Ik laat mijn hoofd in mijn handen rusten en als onze salades worden geserveerd, begin ik afwezig aan een blaadje sla te knagen.

‘Het komt wel goed. Vertel het alleen verder aan niemand,’ zegt Jeff op bezorgde toon.

‘Nee, natuurlijk niet. Jij bent de enige die ik vertrouw. Ik moest het aan iemand kwijt, want ik begin mijn verstand te verliezen.’

‘Dat merkte ik net bij de meeting, ja. Zo ken ik je niet, ijskoningin.’

Hij knipoogt glimlachend naar me, maar ik kan nog niet teruglachen.

‘Ik heb er gewoon geen goed gevoel over. Hoe hij naar me keek toen hij uit dat overleg met Nina kwam…’

‘Je bent een van de beste medewerkers van het hele kantoor en je bent een fucking lekker wijf. Ik snap wel waarom hij je wilde. Maar er gaat verder niets gebeuren. Geloof me maar.’

Zelf ben ik niet zo zeker van mijn zaak en als ik het lege kantoor van Stephen zie wanneer ik terugkeer van de lunch, bekruipt me een ongemakkelijk gevoel.

Het wordt alleen maar erger als hij aan het einde van de dag met drie mannen in pak terugkeert en in zijn kantoor gaat zitten. Wanneer ik na tien minuten een mail krijg dat ik na sluitingstijd een vergadering moet bijwonen, ben ik bijna in alle staten. Jeff is al weg, die moest naar een klant en zou niet meer terug naar kantoor komen. Nina zit nog aan haar bureau, maar kijkt niet al te blij.

Als de laatste collega’s het kantoor uit lopen en de stilte me bijna wurgt, loop ik met trage pas richting het kantoor van Stephen, waar de drie mannen nog steeds tegenover hem zitten. Het valt stil zodra ik binnenkom.