Javi II

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Javi II

Copyright © 2022 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212340

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle boeken verkrijgbaar van Sanne van Ooijen

Keerpunt 1 - Verloren

Keerpunt 2 - Verleden

Keerpunt 3 - Verslagen

Schuld 1 - De Weduwe

Schuld 2 - De Strijd

Schuld 3 - De Organisatie

Schuld 4- De Familie

Schuld 5 - De Overname

Schuld 6 - De Vete

Destino 1 - Onbevangen

Destino 2 - Onverwacht

Destino 3 - Oneindig

Vic

De vrouwen van

Javi

Voorwoord

Een spinoff van de bekende Schuld serie van Sanne van Ooijen.

In dit tweede deel volgt de ontknoping van het spannende verhaal van Javi en Scarlett.

Wat betekent het voor hen nu er een derde partij bij is gekomen? En krijgen ze het voor elkaar de vijand uit te schakelen?

Je leest het allemaal in het spannende vervolg van Javi.

Proloog

Ziva

Ik weet niet of ik ooit zo boos op hem geweest ben.

Ben ik eigenlijk wel eens boos op hem geweest? Nee, natuurlijk niet. Ik vergeef hem altijd alles. Direct. Hij hoeft alleen zijn blik op me te werpen en dan ben ik al klaar. Zijn aanwezigheid alleen is voldoende om me keer op keer op mijn knieën te krijgen. Javi is mijn zwakke plek en tegelijk mijn enige houvast in het leven dat totaal niet vooruit lijkt te komen. En nu heeft juist hij me verraden. Hoe kon hij dit mijn broer aandoen? Hoe kon hij hem zo toetakelen?

Ik weet dat mijn vader en broer niet heel liefdevol overkomen maar ze zijn nog de enige die ik heb en ze hebben het beste met me voor. Sinds mijn moeder stierf zijn ze gewoon extreem beschermend geworden. Ik heb ze nog steeds niet verteld over mijn relatie met Javi, bang voor hun reactie.

Kan ik het eigenlijk wel een relatie noemen?

Hij heeft nog nooit gezegd dat hij van me houdt. Maar diep van binnen weet ik dat hij dat doet. Ik durf het hem ook niet te vertellen. Te bang om hem weg te jagen. Stiekem zie ik een toekomst met Javi voor me. We zien elkaar nu zo vaak, het kan niet anders dat hij daar ook af en toe aan denkt. Het is veel meer geworden dan alleen seks. Dat zegt zelfs zijn beste vriend Ryan. Ook hij weet dat Javi meer voor me voelt dan hij ooit zou toegeven. Maar nu ben ik zo woedend op hem. Met een zwaai open ik de ziekenhuisdeur en snel me weer naar de kamer van mijn broer die inmiddels is behandeld aan zijn verwondingen. Nog steeds voel ik de woede opborrelen en zodra ik mijn broer gehavend zie liggen in het ziekenhuisbed wordt dat alleen maar erger.

Nu kan ik hem helemaal nooit meer voorstellen aan hen. Ze zullen het nooit goedkeuren. Waarom moest Javi dit nou doen?

Hij heeft alles verpest.

En dan te bedenken dat ik bang was voor zijn veiligheid in plaats van die van mijn broer.

‘Hoe voel je je?’ vraag ik zachtjes.

Mijn broer kijkt me woedend aan en mompelt iets tussen zijn opgezwollen lippen door. Zijn gezicht is gehavend en dik op de meeste plekken. Het is nog een wonder dat hij uit zijn ogen kan kijken want het zijn niet meer dan twee minuscule spleetjes in zijn gezicht. Mijn vader staat naast zijn bed. Hij oogt nerveus en maakt zich overduidelijk zorgen.

‘Gaat het goed, papa? Is er slecht nieuws over zijn gezondheid?’

Voorzichtig pak ik de hand van mijn broer maar hij trekt hem meteen weg.

‘Nee hoor, Zac komt er wel weer bovenop.’

‘Is er dan iets anders?’

Mijn vader werpt me een flauwe glimlach toe. ‘Niets waar jij je zorgen over hoeft te maken.’

Hij wisselt een blik met mijn broer die direct daarna zijn blik op het plafond richt en daar onafgebroken naar blijft turen. Zuchtend neemt mijn vader plaats op de stoel in de hoek, beiden houden ze het komende uur hun kaken stijf op elkaar. De stilte is ondraaglijk en brengt een intense spanning met zich mee.

Wat is er toch aan de hand?

‘We weten dat je met hem neukt,’ bromt mijn broer met nog steeds zijn blik op het plafond gericht.

Met open mond staar ik ze beiden aan, maar ze kijken niet naar mij. Mijn vader kijkt naar de grond en zegt niets. Op het gezicht van mijn broer verschijnt tussen alle verwondingen door een blik van walging, maar nog steeds kijkt hij niet.

Langzaam voel ik de woede, die een klein beetje was weggezakt, weer omhoog komen. Het neemt bezit van me zoals het nooit tevoren heeft gedaan. Wat denken al deze mannen wel niet? Ik geef ze niets anders dan liefde en wat krijg ik ervoor terug?

Ik recht mijn rug. ‘Ik ben een volwassen vrouw. Ik bepaal zelf wel wie ik neuk.’

Het laatste woord spuug ik eruit wat mijn vader doet opstaan. Dit keer kijkt hij me wel aan.

‘Je bent niet volwassen,’ briest hij. ‘Je bent nog een kind.’

‘Laat me niet merken dat je ooit nog bij die klootzak in de buurt komt,’ zegt mijn broer. Hij wil omhoog komen in zijn ziekenhuisbed maar het doet hem zichtbaar pijn. Zijn gezicht vertrekt en hij laat zich met een kreet weer zakken.

‘Javi is geen klootzak.’

‘Kijk wat hij je broer heeft aangedaan,’ schreeuwt mijn vader.

‘Het was een eerlijk gevecht.’ Ook al was ik woedend op Javi, ik heb sterk het gevoel dat ik hem moet verdedigen. Er is geen haar op mijn hoofd die eraan denkt hem op te geven. Ze kunnen zeggen wat ze willen, maar Javi is de liefde van mijn leven.

‘Ik hou van hem,’ zeg ik zacht.

Beiden staren ze me verbluft aan.

‘Er is geen toekomst voor jullie,’ zegt mijn vader dit keer zonder zijn stem te verheffen.

‘Dat bepaal ik zelf wel.’

Ons gesprek wordt onderbroken door het gezoem van de telefoon van mijn broer. Mijn vader pakt hem direct op, maar voor hij het gesprek aanneemt wisselt hij een bezorgde blik met mijn broer.

‘Ja?’ zegt mijn vader. Hij is even stil. ‘Hij ligt in het ziekenhuis, geef ons nog een paar dagen… Hier?’

Met een ruk gaat zijn blik naar de deur.

‘Geef ons nog even de tijd alsjeblieft.’

Maar dan gaat de deur plotseling open en verschijnt er een grote man in de kamer met witblond haar dat achterover gekamd op zijn hoofd zit. Hij heeft staalblauwe ogen waarvan er één wel van glas lijkt. De extreem lichte kleur van zijn ogen en zijn intens witte huid maken hem angstaanjagend. Ik weet meteen dat hij slecht nieuws is.

Mijn vader deinst achteruit en ondanks de pijn gaat mijn broer dit keer wel rechtop zitten.

‘Afspraak is afspraak heren,’ zegt de man lachend en hij laat zijn telefoon in zijn zak glijden. Mijn vader kijkt met een angstige blik naar de man, de telefoon nog steeds in zijn hand, zijn knokkels wit geworden van de kracht waarmee hij hem vast heeft. Zo heb ik mijn vader nog nooit gezien en ook van de normaal zo onverschrokken houding van mijn broer is nu niks meer over.

‘Ik kom mijn aanbetaling incasseren. Wat fijn dat jullie haar al hebben klaar staan.’

Voor het eerst sinds hij de kamer is binnengelopen kijkt hij mij aan. Er gaat direct een rilling over mijn rug en automatisch zet ik een stap naar achteren.

‘En ze is perfect…’

Hij bekijkt me van top tot teen en doet een stap naar voren. Ik kan geen woord uitbrengen, het lijkt alsof iemand mijn keel dichtknijpt. Zonder enig idee wat er aan de hand is zet ik nog een stap naar achteren, maar de man staat al te dichtbij. Hij laat zijn vingers over mijn gezicht glijden en daar waar ik verwacht dat mijn vader zijn hand weg zal slaan gebeurt er niets. Het lijkt of ze beiden zijn bevroren in de tijd en alleen de spookman en ik bewegen daar in de ziekenhuiskamer waar mijn broer gehavend ligt.

Het lijkt of hij met moeite zijn blik van me af kan wenden, maar hij doet het toch nadat hij me bijna een minuut gebiologeerd heeft bekeken. Hij glimlacht naar mijn vader. ‘Ze voldoet.’

Hij kijkt me met een verlekkerde blik aan. ‘Sterker nog. Zie dit als een volledige afbetaling van jullie schulden. Maar dan krijgen jullie haar niet meer terug.’

Mijn vader schudt zijn hoofd en ik begin bijna te hyperventileren als ik zijn woorden hoor. Eigenlijk wil ik wegrennen maar mijn benen lijken geen herinnering meer te hebben van waar ze toe in staat zijn en houden me aan de grond genageld.

‘Dat kan je niet doen,’ fluistert mijn vader.

‘Nee, nee, nee. Nu moeten jullie niet doen alsof ik de slechterik ben,’ zegt spookman kalm en zijn hoofd schuddend. ‘Jullie hebben haar als onderpand ingezet. En hij moest de wedstrijd winnen.’ Hij wijst naar mijn broer die nog geen woord heeft uitgebracht en apathisch voor zich uitkijkt alsof hij niet op deze wereld is. ‘Dat is niet gelukt. Nu hebben jullie geen geld meer en ik heb de datum al een paar keer voor jullie verschoven. Eens is het een keer klaar. Zaken zijn zaken.’ Hij kijkt naar mij en glimlacht angstaanjagend. ‘Het spijt me, meisje. Neem het niet persoonlijk, maar zaken zijn zaken. Het is eenmaal, andermaal, en jouw vader en broer hebben je aan de hoogste bieder verkocht. Maar zie de positieve kant ervan in. Jij zorgt ervoor dat ze een zorgeloos leven kunnen leiden zonder over hun schouder te hoeven kijken. In een klap zijn ze van hun schulden af. Dat moet ook een goed gevoel geven.’

Hij grijpt me bij mijn arm en trekt me tegen zich aan waardoor ik een kreet slaak. Ik verwacht dat mijn vader hem aan zal vliegen maar als ik opzij kijk zie ik een blik in zijn ogen die ik nog nooit gezien heb.

‘Het spijt me,’ fluistert hij.

‘Nee,’ gil ik. ‘Nee. Zac, doe iets.’

Maar mijn broer reageert niet. Voor ik weet wat er gebeurt trekt spookman me mee.

‘Nu lijkt het me niet zo handig als je zo blijft schreeuwen als we over de gang van het ziekenhuis lopen,’ zegt hij. Hij pakt me ruw bij mijn gezicht beet terwijl ik maar blijf schreeuwen. ‘Luister even. Ziva is het toch? Je gaat met mij mee, daar is niets meer tegen te doen. Nu kunnen we het doen zonder pijn of met, die keuze is aan jou.’

Ik hoor zijn woorden en begin te snikken. De manier hoe hij mijn gezicht beet heeft gepakt doet al pijn en dat is nog niet eens zijn intentie. Ik wil me niet eens voorstellen wat hij bedoelt met pijn. Ik werp een hulpeloze blik op mijn vader en broer maar ze reageren niet. De verslagen blik van mijn vader vertelt me genoeg.

‘Je houdt veel van ze zie ik. Doe het voor hen. Ga met me mee en ik beloof dat ze voor altijd veilig zijn. Protesteer en maak een scène in de hal zo meteen en ik zorg ervoor dat de knieschijven van je liefhebbende broer ook aan diggelen liggen, net zoals zijn gezicht.’

Ik probeer mezelf bijeen te rapen. Ik probeer het echt, maar de tranen blijven maar komen.

‘Hier,’ zegt hij en reikt me een tissue aan. ‘Droog je tranen. We moeten gaan. Er wacht een auto op ons beneden.’

Met trillende handen droog ik mijn gezicht. Ik neem een diepe teug adem en stap zonder nog om te kijken de ziekenhuiskamer uit. Er moet toch een manier zijn om hier onderuit te komen? Ik kan het op een rennen zetten. Maar dan raakt Zac gewond. Of misschien doet hij mijn vader dan iets aan.

Hebben ze me echt verkocht?

Zijn ze echt zo meedogenloos?

De gedachtestroom blijft maar door mijn hoofd denderen als een sneltrein die door een station heen raast zonder te stoppen. Om me heen zie ik mensen, maar niemand lijkt oog te hebben voor ons. Zodra we de uitgang naderen zie ik een bewaker staan. Hij heeft een wapen in zijn broekband.

Misschien kan ik…?

‘Onthoud wat ik gezegd heb,’ bromt spookman. Hij verstevigt zijn grip en versnelt zijn pas. Voor ik het weet staan we buiten waar er een grote zwarte auto op ons wacht. Hij duwt me erin en zodra ik de deur hoor dichtslaan weet ik dat ik verloren ben.

~

‘Waar ben ik?’ vraag ik angstig als ik een paar uur later een kamer in word geduwd waar nog vier andere vrouwen aanwezig zijn Er wordt een grote stalen schuifdeur achter me gesloten waarna ik het slot hoor dichtdraaien.

‘Dit,’ zegt een jonge vrouw met lange blonde haren tot haar billen. ‘Is wat ze noemen de hel.’

Haar ogen zijn donker en hebben een doffe uitstraling. Ze draagt een dun wit jurkje dat weinig van haar lichaam bedekt. Hierdoor zie ik talloze blauwe plekken en littekens.

‘Je bent nieuw?’

Ik knik maar kan geen woord uitbrengen. Mijn ademhaling blijft hoog ondanks het gebrek aan inspanning.

‘Dan word je straks opgehaald. Bereid je maar alvast voor. Het zal geen pretje worden.’

Ze gaat zitten op de grond en strekt haar lange, slanke, maar gehavende benen voor zich uit. Meer wordt er niet gezegd. De andere vrouwen kijken angstig en apathisch voor zich uit. Ik laat me langzaam tegen de muur zakken en volg hun voorbeeld. Nog steeds maken mijn hersens overuren, maar in de auto begon er zich een lichtpuntje te vormen. Javi! Hij zal me vinden. Dat weet ik zeker. Hij zal me nooit aan mijn lot overlaten en zodra hij erachter is dat mijn vader en mijn broer me hebben verkocht als een stuk vee hebben gaat hij me zoeken. Javi komt me redden en voor de komende uren wordt dat mijn mantra.

Na een paar uur krijgt de blonde vrouw gelijk want zodra de grote schuifdeur opent word ik van de grond getrokken en meegenomen naar een andere ruimte waar ik een bed zie staan en waar aan de wand allerlei eng uitziende attributen hangen. Achter me hoor ik de deur open en dicht gaan en zodra ik me omdraai zie ik spookman staan. Hij glimlacht en stapt naar me toe.

‘Ziva…’

Zijn vingertoppen glijden over mijn gezicht die ik direct afwend.

‘Het is gebruikelijk dat we eerst even kijken wat voor vlees we in de kuip hebben voor we je verder sturen. Mijn mannen konden niet wachten, maar ik zie meteen dat jij speciaal bent. Daarom ben je vandaag alleen van mij. Kleed je uit.’

Met een ruk kijk ik hem aan.

‘Helemaal,’ zegt hij dwingend.

Ik schud mijn hoofd, maar zodra ik zijn blik zie weet ik dat ik niets te vertellen heb.

Ik ben verloren. Verkocht aan de hoogste bieder door mijn eigen vader en broer. Eigenlijk wil ik huilen. Eigenlijk wil ik schreeuwen. Maar in plaats daarvan trek ik mijn shirt over mijn hoofd en begin ik langzaam mijn broek open te knopen.

‘Goed zo,’ zegt hij terwijl me verlekkerd aankijkt.

Ik zet mijn gevoel uit. Ik ben niet meer op deze aarde en er is maar één zin die me door dit alles op de been houdt.

Javi komt me redden.

Hoofdstuk 1

Javi

Dit gebeurt niet echt…

Als verstijft kijk ik naar de vrouw voor me. Ze is mager. Haar ogen, diep in haar smalle gezicht gelegen, zijn omringd door donkere kringen. Haar haren zijn nog langer dan ik me kan herinneren. Maar ze is het.

Ze is het echt…

‘Ziva?’ herhaal ik zacht.

Met enige twijfel staat ze op. ‘Ik wist het,’ fluistert ze. ‘Ik wist dat je me zou komen redden.’

Een snik ontsnapt uit haar keel. Ik wil naar voren stappen en haar in mijn armen trekken, maar ze deinst als vanzelf achteruit. Met een verschrikte blik kijkt ze me aan. ‘Het spijt me. Ik…’

‘Je komt met mij me,’ zeg ik zonder erbij na te denken. Inmiddels worden de andere vrouwen om ons heen meegenomen door mijn mannen. De auto’s staan klaar om ze naar de opvang van Scarlett te brengen.

Scarlett!

Shit.

Hoe moet ik dit uit gaan leggen?

‘Alles oké baas?’

Een van mijn mannen staat naast me en kijkt onderzoekend van mij naar Ziva. De ruimte waar we in staan is leeg. Alle vrouwen zijn meegenomen naar de auto’s.

‘Je kan met mij mee,’ zegt hij tegen Ziva en hij wil haar naar buiten leiden.

‘Nee,’ zeg ik direct. ‘Zorg dat mijn auto hierheen komt. Zo snel mogelijk.’

Met een frons kijkt hij me aan. Isaac komt naast me staan en hoort mijn woorden en ook hij kijkt me met een vragende blik aan.

‘Baas?’

‘Ze gaat met mij mee. En dat blijft tussen ons drieën. Hebben jullie dat begrepen?’

Isaac knikt en spreekt iets in in zijn telefoon wat betekent dat mijn auto er elk moment zal zijn. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Als de twee mannen weglopen roep ik ze nog na: ‘Tegen niemand. En dan bedoel ik ook echt niemand.’

Beiden knikken ze. Ik draai me om naar Ziva die alles met grote ogen bekijkt.

‘Je gaat met mij mee,’ zeg ik geruststellend tegen haar. Er zijn honderden vragen die ik haar wil stellen. Nooit, in geen duizend jaar, had ik verwacht haar hier te treffen. Wat is er in godsnaam aan de hand?

Er blijft een stilte tussen ons in hangen die totaal nog geen duidelijkheid verschaft, maar alles op zijn tijd. Ik moet haar eerst weg zien te krijgen uit dit krot. Ze is vies. Haar lange haren zitten in de klit en het dunne jurkje dat ze draagt zit onder de vlekken en is op sommige plaatsen gescheurd.

Isaac komt na enkele minuten terug. ‘De auto is er. De rest rijdt net weg’

Ik knik. ‘Kom mee.’

Zachtjes knikt ze haar hoofd en met haar blik naar de grond gericht loopt ze naast me naar de uitgang. Isaac stapt achter het stuur waardoor ik naast haar kan zitten op de achterbank. Zonder iets te vragen brengt hij me naar mijn appartement waar hij ons voorgaat naar boven.

‘Tot hier, Isaac. Dank je.’

‘Kan ik nog niets doen?’

‘Bel Ryan. Vraag of hij zo snel mogelijk naar mijn huis kan komen.’

Weer die frons, maar nog steeds geen vragen. Ik open mijn deur en laat Ziva naar binnen. Dan loop ik terug naar Isaac.

‘Ik ken haar van vroeger.’

‘Zoiets begreep ik al.’

‘Ik…’ Wanhopig wrijf ik over mijn voorhoofd. ‘Deze wending had ik zelf ook niet voorzien. Ik moet nadenken over de volgende stap. Vandaar geen woord tegen de anderen. Ook niet tegen Scarlett. Denk je dat Luke ook zijn mond kan houden?’

‘Zeker weten. Luke is een goeie en loyaal.’

‘Mooi. Dan houden we het voorlopig zo. Ik stuur je zo een lijstje met wat benodigdheden want ik heb niets in huis. Hou me op de hoogte van de voortgang van de missie.’

Na die woorden loop ik naar binnen. Ziva staat niet meer in de hal. Ik loop door naar de woonkamer waar ik haar voor het raam aantref met haar rug naar me toegekeerd.

‘Ziva.’

Langzaam draait ze zich om.

‘Javi,’ fluistert ze.

‘Wat is er gebeurd?’

De afstand tussen ons in is nog enorm. Haar angstige blik vertelt me dat ik nog niet te dichtbij kan komen. Het liefst trek ik haar in mijn armen. Wat moet ze door een hel heen gegaan zijn. Hoe lang zal ze daar hebben gezeten?

Ze staart afwezig naar buiten. ‘Die avond van de vechtpartij tussen jou en mijn broer…’

Wat!

Ik voel een schok door mijn lijf gaan.

‘Ga door,’ zeg ik met hese stem door ingehouden woede.

‘Mijn broer had moeten winnen. Ze hadden geen geld meer. Mijn vader en mijn broer. Ik wist dat niet.’ Haar blik verschuift naar mij. Ze kijkt me recht aan met haar donkere ogen waar zoveel pijn in ligt. ‘Ze hadden mij als onderpand ingezet.’

Mijn handen vliegen naar mijn hoofd en ik draai me gefrustreerd een paar keer om. Dit kan niet waar zijn? Ze kan niet al zo lang gevangen zitten. Dat is meer dan twee jaar geleden. Ik loop naar haar toe en stop vlak voor haar neus.

‘Hun schuldeiser kwam z’n onderpand ophalen. Hij was echter zo tevreden dat als hij me mocht houden hij hun volledige schuld zou kwijtschelden… Ik ben nooit opgehaald dus ik ga ervanuit dat ze van zijn aanbod gebruik hebben gemaakt.’

‘Ziva…’ fluister ik. Meer dan haar naam kan ik niet uitbrengen.

‘Hij heeft me die avond meegenomen en…’ een snik ontsnapt uit haar keel.

Dit keer kan het me niet meer schelen. Ik trek haar in mijn armen en omhels haar stevig. Ze begint te huilen en protesteert niet om mij nabijheid.

Wat heeft ze allemaal moeten doorstaan?

Door mij…

‘Het is mijn schuld,’ fluister ik.

Met een verbaasde blik kijkt ze omhoog. ‘Wat? Nee…’

‘Als ik die wedstrijd niet gewonnen had.’

‘Dan was het bij de volgende wedstrijd gebeurd. Het had hoe dan ook gebeurd.’ Ze wurmt zich uit mijn armen en doet weer een stap naar achteren.

‘Al die tijd had ik mijn hoop op jou gericht, maar naarmate de tijd vorderde en er niets gebeurde begon ik mijn hoop te verliezen. Toch was er iedere dag een moment dat ik aan je dacht…’

‘Ik wist het niet, Ziva. Ik wist het niet. Je vader en broer zeiden dat je me zat was. Dat je iedereen zat was en was vertrokken. En je was zo boos… Ik nam aan dat het waar was.’

Met een gekwetste blik kijkt ze me aan. ‘Ik zou je nooit hebben achtergelaten. Ik hield van je.’

‘Het spijt me,’ fluister ik. ‘Het spijt me zo.’

‘Ben je me niet gaan zoeken?’ Met grote ogen kijkt ze me aan. Hoe kan ik haar nu vertellen dat het puur toeval is dat ik haar heb gered. Dat ik gewoon verder ben gegaan met mijn leven nadat ik dacht dat ze vertrokken was. Zij het met een klotegevoel. Ik heb haar flink gemist. Mijn gevoelens voor haar waren diepgeworteld. Daar kwam ik pas achter toen ze weg was. Maar feit blijft dat ik een nieuw leven heb opgebouwd.

‘Ik dacht dat je niet gevonden wilde worden.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Maar hoe…?’

‘Mijn organisatie kwam achter een vrouwenhandel door samenwerking met een andere organisatie. Daar wilden we een stokje voor steken.’

‘Jouw organisatie?’

‘Ja, ik… Er is veel veranderd in de afgelopen jaren, Ziva.’

Ik kan niet geloven dat ik haar naam uitspreek en dat ze hier voor me staat. Ze ziet er anders uit, veel ouder en dat komt niet alleen door haar uiterlijk. Haar onschuldige, pure houding is verdwenen. Dit is een jonge vrouw die veel heeft meegemaakt.

De deurbel gaat en ik weet meteen wie het is. ‘Wacht hier,’ zeg ik tegen haar als ik naar de voordeur loop. Zodra ik die geopend heb zie ik Ryan staan die meteen begint te praten. Hij loopt me voorbij zonder dat ik nog iets gezegd heb. ‘Ze zeiden dat ik meteen moest komen. Dat kan niet goed zijn dacht ik. Javi die mij nodig heeft. Is er iets…’ Midden in zijn zin blijft hij stil en ook zijn snelle pas komt tot een einde daar midden in mijn woonkamer zodra hij haar ziet staan.

‘Mijn god,’ fluistert hij.

Ziva ziet er gehavend uit. Zelfs als je niet weet waar ik haar net vandaan heb geplukt zie je dat ze iets vreselijks heeft meegemaakt.

‘Wat doe jij hier?’ roept hij uit. Hij loopt naar haar toe maar ze deinst meteen achteruit. ‘Ik ben het. Ryan.’

‘Ik weet wie je bent,’ zegt ze zacht en er verschijnt een kleine glimlach op haar nog steeds prachtige gezicht. ‘Jij bent niet makkelijk te vergeten.’

Met een verbluft gezicht kijkt hij naar mij. ‘Wat is er aan de hand? Wat doet Ziva hier ineens? Ik dacht dat je met Scarlett…’

‘Stop met praten,’ draag ik hem op.

Ziva kijkt me meteen met een frons aan, maar ik negeer het.

‘Het komt allemaal later. Ik moet wat zaken afhandelen en ik wil dat jij bij haar blijft als ik dat niet kan. Niemand mag weten dat ze hier zit, heb je dat begrepen?’

Hij knikt met grote ogen. Dan richt ik me op Ziva.

‘Laat je me alleen?’ vraagt ze angstig.

‘Ryan blijft bij je. Je bent veilig hier, maar ik moet wat zaken afhandelen. Maak samen een lijstje met alles wat je nodig hebt dan zorg ik dat dat zo snel mogelijk hier wordt bezorgd. Ryan, maak het bed in de logeerkamer op voor haar. Ze zal moe zijn.’

Na die woorden draai ik me om en zonder nog een blik op beiden te werpen vertrek ik uit mijn appartement. Ik kwam hier op deze plek om opnieuw te beginnen. Ik kreeg een gloednieuwe kans om mijn leven een frisse start te geven en dat leek volledig gelukt te zijn. Hoe is het dan verdomme mogelijk dat een deel van mijn verleden zich op dit moment in mijn appartement bevindt?

Ik moet naar Scarlett. Ik moet weten hoe het met haar gaat. Eenmaal in mijn auto is ze de eerste die ik bel, maar ze neemt niet op. Dan bel ik Isaac, die uiteraard meteen opneemt.

‘Geef me de stand van zaken.’