Geketende illusie

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Luna #1 - Geketende illusie

Copyright © 2022 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212357

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Geketende illusie - Voorwoord

Het eerste deel van de Luna trilogie laat je kennismaken met de familie De Luna Vela. Als Olivia met haar broers de luxe hotelketen van hun vader overneemt begint ze aan een groot avontuur. En alsof dat niet genoeg is verzinnen haar broers een spannend, nieuw onderdeel. La bodega el pecado. De kelder van de zonden. Gerund door een wel heel speciale, nieuwe aanwinst die de interesse van Olivia direct opwekt.

Twee werelden worden samengevoegd, verledens worden onthuld en lijken het heden in te halen.

Kan ware liefde alles overwinnen?

~

Hoofdstuk 1

Olivia

Het was even leuk en spannend om seks te hebben met de rivaal van mijn broers maar nu begon het me alweer te vervelen. Hij was ook irritant en niet heel goed in seks. Ik had beter gehad. Eerlijk gezegd viel hij tegen, maar door zijn opdringerige houding ging ik ervan uit dat ik niet makkelijk van hem af zou komen. Deze keer kon ik geen beroep doen op de hulp van mijn drie oudere broers om een man af te schrikken zodat ik hem niet zelf hoefde te dumpen, omdat ze niet wisten dat ik seks had met hun vijand. En belangrijker nog, omdat ze daar ook nooit achter mogen komen.

Het begon uit verveling op een van die vreselijke liefdadigheidsbals waar we altijd verplicht mee naartoe moeten van papa en mama. De spanning van het stiekem doen gaf me een kik. Na een avond schaamteloos flirten nam hij me keihard in een van de naastgelegen zalen.

Zack Gray.

Lang en breedgeschouderd. Grote brede kaak, kop vol dik blond haar dat altijd precies goed lijkt te zitten. Donkere ogen die me al jaren met een blik vol verwondering bekeken, maar die ik al die tijd goed wist te negeren. Zack is vol overtuiging van zichzelf en zoon van een van de rijkste mannen van Miami, met modeketens over de hele wereld. Net niet rijker dan onze familie. Wij staan zo’n beetje aan de top van de keten hier, maar zijn familie is bijna net zo machtig. Onze vaders zijn geen goede vrienden maar tolereren elkaar, maar Zack en mijn drie oudere broers zijn complete aartsrivalen. Met name mijn broer Sebastian kan zijn bloed wel drinken.

Ik denk dat het een mannending is. Haantjesgedrag. Wie heeft de grootste lul, wie heeft het meeste geld, de meeste macht. Dat soort dingen. Ze zaten bij elkaar in de klas en zijn elkaar menig keer in de goed gekapte haren gevlogen, met gescheurde schooluniformen als resultaat. Ik kan de keren niet tellen dat het tot een vechtpartij is uitgebroken.

Maar ook al heeft alleen Sebastian echt ruzie met hem gehad van ons vieren, in onze familie doet dat er niet toe. Als een van ons iemand haat moeten we je allemaal haten. Dat is de regel. Het is fijn om zo’n achterban te hebben maar soms is het ronduit vervelend. Ik word continu in de gaten gehouden door mijn broers. Zelfs nog meer dan door mijn ouders. En gezien het feit dat ik tegen de dertig loop is dat strontvervelend te noemen. Nee, niet vervelend. Betuttelend. En kleinerend. Vooral omdat we allemaal maar een jaar schelen. Mijn ouders hadden er vaart achter gezet vierendertig jaar gelden en na drie jongens was vooral mijn moeder in de wolken met mij. Haar enige dochter.

Ik kan prima voor mezelf zorgen. Ik ben intelligenter dan al mijn broers bij elkaar, tenminste dat denk ik zelf graag, ik weet dat ze slim zijn. Veel slimmer dan goed voor ze is. Eigenlijk dan goed voor ons allemaal is.

We zijn machtig met z’n vieren en dat weten we. We zijn rijk, mooi en hebben alle touwtjes in handen hier in Miami. Zeker nu onze vader het stokje van zijn hotelketen binnenkort officieel zal overdragen aan ons. Met z’n vieren vormen we dan de voltallige directie van de Luna keten. De luxe hotelketen die mijn vader veertig jaar geleden is begonnen toen hij hier als twintig jarige jongen uit Spanje neerstreek om deel te nemen aan de Amerikaanse droom.

Terwijl hij net de deuren van zijn eerste hotel aan de kust van Miami opende, ontmoette hij mijn moeder, een Amerikaans topmodel. Het was liefde op het eerste gezicht en uit die liefde werd, na mijn drie broers, ik geboren.

Olivia de Luna Vela.

Nu ben ik een van de machtigste vrouwen van Miami, althans, dat vindt de buitenwereld, en versier ik de covers van meerdere magazines als een van de invloedrijkste personen van mijn tijd, en met alle intelligentie die ik bij me draag heb ik een aantal weken geleden de fout van mijn leven gemaakt door me te laten neuken door Zack Gray. En niet één keer. Nee, in een paar vlagen van eenzame verstandsverbijstering hebben we nog een paar keer stiekem afgesproken.

Verdomme.

Nu heb ik een probleem en net als ik bij de bar van de club, waar ik vanavond ben, een slokje neem van mijn gin tonic zie ik Zack binnenwandelen. Zijn ogen vinden meteen die van mij, maar hij loopt de andere kant op, we doen net alsof we elkaar niet zien en eerlijk gezegd heb ik ook geen zin in hem vanavond. Of welke andere avond dan ook. Het moet klaar zijn. Maar hoe kom ik makkelijk van hem af?

Hij kijkt wel uit om nu naar me toe te komen want ik ben hier vanavond met mijn broers, die weliswaar verspreid door de club staan, maar mij nooit uit het oog zullen verliezen.

Noem het een vervelend alfamannentrekje. Noem het hun innerlijke oermens. Het wordt tijd dat ze een vrouw krijgen waar ze hun aandacht op kunnen richten, maar voorlopig zijn we alle vier nog ongebonden en door onze werkethiek zal dat nog een lange tijd zo blijven vermoed ik.

Ik blijf, diep in gedachten verzonken, nippen aan mijn gin tonic en bedenk dat ik eigenlijk liever terug wil naar mijn kamer, maar precies als die gedachte door mijn hoofd schiet word ik aangesproken door een niet slecht uitziende man. Hij is jong. Ik schat begin twintig, maar hij is gespierd en bloedmooi.

‘Ik weet dat ik eigenlijk niet het recht heb zo’n prachtige vrouw aan te spreken, maar we komen niet verder in het leven als we volgens het recht leven…’

Ik kijk hem een paar seconde uitdrukkingsloos aan, wikkend en wegend of ik hem mijn aandacht ga geven, maar dit zou weleens een perfecte manier kunnen zijn om aan Zack te laten weten wat zijn plek is in mijn leven.

Nergens.

Er is geen plek voor hem. En dat weet hij dondersgoed. Ik weet alleen niet waarom hij zo blijft plakken.

Zodra ik een glimlach opzet zie ik de ogen van de jonge adonis voor me oplichten. Hij heeft mijn aandacht. Dat is al meer dan hij verwacht had waarschijnlijk.

‘Ik zie dat je drankje bijna op is. Wat kan ik voor je bestellen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik wil dansen.’

Met een grote glimlach kijkt hij me aan. ‘Dat is mijn specialiteit.’

Ik trek hem achter me aan de dansvloer op waar we midden in de menigte beginnen te bewegen. De adonis heeft gelijk, hij kan goed dansen. In mijn zwarte, strakke jurkje probeer ik mezelf ook zo goed mogelijk te bewegen en zodra ik de muziek voel en de adonis na enkele minuten de moed heeft gevonden zijn handen op mijn heupen te leggen laat ik me meevoeren en begin ik het eerlijk gezegd prima naar mijn zin te hebben. De muziek is goed en ik begin heel erg te wennen aan de nabijheid van adonis. Misschien moet ik zijn naam maar eens vragen. Waarschijnlijk weet hij die van mij al. Als hij mijn lichaam strak tegen dat van hem aan heeft getrokken en ik dicht genoeg bij zijn oor ben om zijn naam te vragen word ik plotseling ruw naar achteren getrokken.

Voor even ben ik gedesoriënteerd. Ik weet dat mijn broers beschermend zijn, maar ze zullen me nooit op die manier aanraken. Ik voel de hand mijn bovenarm nog steeds stevig omringen en als ik naast me kijk zie ik niet de helderblauwe ogen van een van mijn broers maar de bijna gitzwarte ogen van Zack.

‘Wat de fuck doe je?’ roep ik en ruk me los.

‘Wat doe ik?’ roept hij. ‘Je gedraagt je als een slet.’

‘Ho ho ho,’ zegt adonis en doet een stap naar voren, maar iemand is hem al voor. Drie stuks welteverstaan.

Dit is niet goed.

Dit is helemaal niet goed.

Zack doet direct een stap naar achteren.

‘Je hebt een paar seconden om uit te leggen waarom jouw smerige hand om de bovenarm van mijn zusje zat,’ zegt Sebastian.

Door de dreigende houding van mijn broers zie ik adonis een paar stappen naar achteren doen. Die naam kan ik wel vergeten, daar kom ik nooit meer achter.

‘Vraag dat maar aan je zusje,’ zegt Zack terwijl hij zijn rug recht en probeert te verbergen hoezeer hij onder de indruk is van mijn drie broers, die naast elkaar staan, en eruit zien alsof ze hem ter plekke op de dansvloer met huid en haar willen verslinden.

‘Ik vraag het aan jou,’ bromt Sebastian die inmiddels nog een stap naar voren heeft gezet en klaar is om de eerste stoot uit te delen.

Julian en Elia houden hem tegen door hun hand op zijn schouders te leggen.

Zack richt zijn blik op mij. ‘Niet zo smerig met andere mannen dansen.’

‘Sinds wanneer heb jij daar verdomme iets over te zeggen,’ roept Sebastian.

De blik die Zack en ik uitwisselen moet boekdelen spreken.

Godverdomme. Klotezooi. Waarom doet hij dit?

Ik probeerde hem met mijn ogen tot stilte te manen maar hij maakt het alleen maar erger.

‘Heb jij mijn zusje geneukt? Zeg me alsjeblieft dat je niet mijn zusje hebt geneukt?’ hoor ik naast me en als ik naar Sebastian kijk druipt de woede en wanhoop van zijn gezicht. De trilling bij zijn mondhoek verklapt zijn ingehouden woede. De voldane glimlach die op het gezicht van Zack verschijnt maakt het alleen nog maar erger. Sebastian werpt me een korte giftige blik toe waarin het verraad is af te lezen. Shit, shit, shit. Dit doen wij niet bij elkaar. Ik had al spijt van mijn domme actie, maar bij het zien van de blik van mijn uiterst loyale broer voel ik me de grootste verrader die er rondloopt. Het was niet eens de moeite waard. Wat heb ik soms toch ook domme acties.

‘Geloof maar dat ik haar geneukt heb. En hoe. Niet één keer.’ Zack maakt een stotend gebaar met zijn heupen wat mijn broer over het randje van zijn woede brengt. Julian en Elia, die nog hun best deden Sebastian te behoeden van een vechtpartij lijken net zo boos en halen hun handen van zijn schouder als teken dat hij kan gaan.  

Dit lijkt het startsein, voor ik het door heb liggen ze op de grond en vliegen de vuisten in het rond.

Verdomme.

‘Goed gedaan, zusje,’ bromt Elia boos. Hij vliegt naar de grond om Sebastian bij te staan terwijl er zich meerdere mensen mee beginnen te bemoeien.

De komst van een groep beveiligers maakt een einde aan de vechtpartij. Ik zie een straaltje bloed uit de neus van Sebastian komen, maar Zack lijkt meer gehavend. Een van zijn ogen begint direct op te zwellen. Zodra de beveiligers zien om wie het gaat worden ze milder. Er is geen kans op deze wereld dat ze ons uit de club zullen zetten. Ons niet, en Zack niet. Dit incident wordt gewoon door de vingers gezien, alleen is Zack te gehavend om nog een leuke avond te hebben. Hij spuugt een rochel voor mijn voeten die voornamelijk bestaat uit bloed en kijkt me met een vernietigende blik aan. Elia vliegt op hem af en geeft hem nog een laatste stoot voordat hij weer naar achteren wordt getrokken door een van de beveiligers en Zack wordt afgevoerd.

‘Kappen, anders moet ik andere maatregelen gaan nemen,’ bromt een van de beveiligers.

‘We stoppen al,’ zegt Julian. Mijn oudste broer, en ook meteen de verstandigste van ons vier. Ook hij kijkt me kwaad aan. Sebastian veegt het bloed onder zijn neus vandaan en stiert me zonder nog iets te zeggen voorbij.

‘Niet slim, O,’ zegt Julian terwijl ook Elia uit mijn zicht verdwijnt.

‘Je kent me,’ zeg ik schouderophalend. ‘Ik heb soms wat domme acties.’

Hij zucht en schudt zijn hoofd. ‘Waarom?’

‘Ik verveelde me.’

‘Je kan iedereen krijgen die je wil.’

‘Ook dat verveelt…’

Hij kijkt me meelevend aan, want hij weet als geen ander wat ik bedoel. Wij kunnen alles en iedereen krijgen. Alles wat ons hartje begeerd kunnen we kopen. We hoeven maar in onze vingers te knippen en we hebben iemand in ons bed liggen.

Maar waarom voelt het dan soms zo eenzaam?

‘Ik ga…’

Terwijl ik langs mijn oudste broer richting de uitgang van de club loop pak ik uit mijn zwarte handtasje mijn telefoon en klik ik op zijn naam, die al bovenaan mijn lijst staat.

‘Olivia…’

‘Ik heb het nodig.’

‘Je zou het niet meer doen. Ik moest je tegenhouden als je er weer om vroeg.’

‘Ik ben van gedachten veranderd… Ik heb het gewoon nodig, Miguel. Regel het alsjeblieft voor me.’

Ik hoor een diepe zucht. ‘Dan moet je het zelf maar weten.’

‘Ontmoet me over een half uur op onze plek.’

‘Ik zal er zijn,’ zegt hij en hangt dan op.

Snel loop ik naar de overkant van de straat waar Mario, mijn chauffeur, op me staat te wachten. Verbaasd kijkt hij me aan.

‘Naar huis,’ zeg ik en stap in de auto waarna hij het portier achter me dicht slaat.

‘Alles oké?’ vraagt hij als hij wegrijdt en me aankijkt via de achteruitkijkspiegel. ‘De mannen blijven nog?’

‘Ik heb geen idee wat die gaan doen, maar ze komen wel thuis.’

Terwijl de auto me langs de drukte van Ocean drive heen rijdt laat ik me zuchtend achterover vallen en voel ik een hoofdpijn opkomen die zich tussen het schuldgevoel door probeert te wurmen. Ik voel me slecht en er is maar één ding dat me nu helpt. Ook al had ik het afgezworen.

Mario rijdt voorbij de hoofdingang van ons indrukwekkende hotel en zet me voor onze privéingang af waar ik direct de lift naar boven pak. Op de bovenste verdieping stap ik uit waarna ik het laatste stukje de trap neem. Ik open de zware deur en voel direct de warme wind door mijn haren blazen en de kalmte langzaam weer grip op me krijgen. Het enige geluid naast het getik van mijn Prada pumps op het betonnen dak, is het geruis van de golven die door de wind richting de kust geblazen worden en zich daarna langzaam terugtrekken in de anonimiteit van de grote oceaan. Ik staar er een tijdje naar tot ik geluid achter me hoor.

‘Weet je het zeker?’

Miguel houdt een bruin papieren zakje omhoog.

‘Heel zeker.’

Zodra hij voor me staat gris ik het zakje uit zijn handen en loop ik naar de rand van het dak waar ik mijn pumps uitschop en ga zitten. Mijn favoriete plekje, uitkijkend over de zee.

Ons favoriete plekje, beter gezegd, want Miguel komt naast me zitten en grist de bruine zak weer uit mijn handen. Hij haalt er twee pakjes uit.

‘Vorige week zei je nog dat ik je tegen mocht houden. Koste wat het kost.’

‘En nu is er weer een nieuwe week aangebroken, en denk ik er anders over,’ zeg ik standvastig en gris een van de twee pakjes uit zijn handen. Meteen rol ik het papiertje eraf en staar mondwaterend naar de taco die eruit komt. ‘Ooohh, Mig. Je vader kan hier prijzen mee winnen. Hij kan een keten beginnen door heel Amerika en…’ Ik onderbreek mezelf om een hap te nemen van de lekkerste taco die er op deze aarde te vinden is. Het vlees, de saus, de guacamole, de ingelegde uien, de kruiden. Alles komt samen in mijn mond en explodeert tot het mondorgasme waar ik zo naar uitkeek, dat alles even naar de achtergrond doet verdwijnen.

Miguel kijkt me geamuseerd aan terwijl hij zelf ook een hap neemt van zijn taco. ‘Je weet dat hij dat niet wil. Hij vindt zijn kleine zaakje prima zo.’

‘Het is zo zonde.’

We eten een tijdje stilzwijgend door en genieten beiden van de rust tot ik de laatste kruimel naar binnen werk.

‘Oké, vertel. Wat is er gebeurd?’

‘Waarom moet er iets gebeurd zijn?’

‘Omdat dat de enige reden nog is dat je, en ik citeer: die vette koolhydraatrijke geluksbal naar binnen zou werken.’

Ik giechel. ‘O ja, zoiets heb ik gezegd vorige week. Maar ter verdediging. Ik kreeg mijn vintage Versace jurk bijna niet meer dicht. Vandaar dat ik ze af moest zweren.’

‘Dus… Wat is er gebeurd?’

Zuchtend kijk ik voor me uit. ‘Mijn broers zijn erachter dat ik met Zack neukte.’

‘Ouch…’

‘Ja. Ze hebben gevochten in de club.’

‘Shit.’

‘En ze zijn woedend op me. Het was zelfs zo erg dat ze niets zeiden. Behalve Julian, maar die doet dan meteen zo vol teleurstelling. Dat is eigenlijk nog erger.’

‘Je wist dat dit moment zou komen. En die Zack was het niet eens waard.’

‘Ik ben gewoon slecht met mannen.’

‘Wie niet?’ voegt hij er lachend aan toe. ‘Ik ook, en ik ben er zelfs eentje.’

‘Half,’ lach ik.

Uit zijn rugzak haalt hij twee blikjes bier.

‘Je bent een engel,’ zeg ik terwijl ik het blikje dankbaar aanpak.

‘Wat zou de hele society wel niet zeggen als ze je hier in je zwarte mini Valentino jurk op het beton zien zitten lurken uit een blikje bier, de taco wegspoelend die je zojuist als een bouwvakker naar binnen hebt zitten werken.’

Ik schiet in de lach. ‘Wat niet weet wat niet deert.’

‘Ze zouden je zo eens op de cover moeten zetten.’

Zodra we uitgelachen zijn leg ik mijn hoofd op de schouder van mijn beste vriend. Mijn enige vriend. Sinds we zes jaar oud waren. Toen zijn moeder hier in ons hotel werkte als kamermeisje, en hij af en toe mee kwam omdat ze geen oppas had, maakten we samen het hotel onveilig omdat ik me vaak dood verveelde. Jarenlang waren we bondgenoten in het ondernemen van kattenkwaad.

Tot zijn moeder plotseling overleed en hij bij zijn vader moest gaan wonen die een kleine tacozaak runt in het centrum van Miami.

We waren zestien jaar oud toen dit gebeurde, maar het voorkwam niet dat we elkaar nog dagelijks opzochten. Samen deelden we het verdriet van het verlies van zijn moeder en samen maakten we Miami Beach onveilig. Nu ik het hotel run, met mijn broers, en Miguel druk bezig is met zijn carrière als interieur designer zijn we beiden wat rustiger geworden en te druk om nog veel uit te gaan.

‘Hoe is het met Diego?’

‘Ach, je kent het. Soms geweldig, soms een lul.’

‘Momenteel?’

‘Een lul…’

Hij kijkt verdrietig voor zich uit.

‘Miguel, je bent de liefste, meest loyale, trouwe, knappe, geweldige, talentvolle man die ik ken. Je verdient veel beter dan die besluiteloze, halve gaar.’

‘Doen we dat niet allemaal?’

‘Ja, maar jij echt. Ik ben gewoon… ik.’

‘Jij verdient het net zo goed. En je verdient al helemaal beter dan die Zack.’

‘Nou, iets vertelt me dat ik me daar niet zo druk meer om hoef te maken… Hij heeft een verbouwd gezicht en een deuk in zijn ego.’

‘En iemand heeft het allemaal gefilmd…’ Hij houdt zijn telefoon omhoog en laat me de beelden zien die op een grote roddelsite geplaatst zijn. Je hoort Zack duidelijk zeggen dat hij me geneukt heeft.

Verdomme.

~

‘Hoe hebben jullie je zo kunnen laten gaan?’ briest mijn vader.

Alsof we weer die vier pubers zijn die op het matje geroepen werden, staan we voor zijn bureau.

Voor nu nog zijn bureau want aangezien hij het stokje gaat overdragen zal het binnenkort het bureau van Julian zijn. Als oudste van ons vier.

‘En vlak voor het grote feest. Hebben jullie enig idee hoe onprofessioneel dit overkomt?’

Het grote feest waar hij naar refereert is de officiële overdacht van zijn hotelketen aan zijn vier kinderen. Het wordt het grootste feest dat hier ooit gegeven is. Ik kan het weten want ik organiseer het.

De marketing en PR is samen met de evenementen mijn afdeling en dit feest was een van de grootste uitdagingen uit mijn carrière en daar tel ik alle bekendheden die hier hun feesten geven met hun onmogelijke eisen bij. Ik doe dit al sinds ik hier kwam werken nadat ik mijn studie had afgerond. Het is mijn passie en ik ben er goed in. Nu komen er ook algemene directietaken bij, maar het zal mijn afdeling blijven. Alle taken zijn onderling goed verdeeld. Julian zal het gezicht van het hotel worden, zoals mijn vader dat was. Ons visitekaartje en de algemeen directeur, naast alle financiën die hij voor zijn rekening zal nemen. Sebastian is verantwoordelijk voor het personeel en Elia voor de horeca.

Miami is de hoofdvestiging, maar wereldwijd zijn er nog tien hotels van ons te vinden op de meest luxueuze, tropische plekken die deze aarde rijk is. Alle verantwoordelijkheden van de elf hotels ligt in onze handen en aan de blik van mijn vader te zien heeft hij momenteel niet het grootste vertrouwen in ons.

Niet na wat er gisteravond is gebeurd in de club. De media stond er bol van en het duurde dan ook niet lang voor het nieuws hem bereikte. Alle drie mijn broers hebben me deze ochtend nog geen blik waardig gegund. Bij het ontbijt werd ik compleet genegeerd. Dat is de straf die ik volgens hen verdien.

De deur van het kantoor van mijn vader gaat open waarna ik het getik van haar hoge hakken steeds dichterbij hoor komen. Ze gaat naast mijn vader staan en kijkt me geamuseerd aan. Na een kleine knipoog die ze me toewerpt steekt ze van wal.

Mijn moeder.

De patrona van onze familie.

Nog steeds prachtig alsof ze nog maar net de veertig jaar heeft bereikt in plaats van bijna zestig. Welke ruimte ze ook betreedt alle aandacht trekt ze naar zich toe. En ook nu voel je haar aanwezigheid sterk en krachtig. Alle mannen in de kamer bekijken haar met het volste respect en ook ik wacht stilletjes af wat ze te zeggen heeft.

‘Dus jullie zus heeft iets gedaan wat niet naar jullie zin is?’

Ze bekijkt mijn broers met haar armen over elkaar.

‘Mama,’ roept Sebastian verontwaardigt. ‘Mijn vijand… Ze heeft mijn vijand ge…’

‘Denk aan je woordkeus,’ onderbreekt mijn vader hem luid.

Sebastian sluit direct zijn mond. Het lijkt erop dat ik mijn ouders aan mijn kant heb.

‘Je zus heeft niet nagedacht met haar actie. Dat gebeurt wel vaker,’ zegt mijn vader. Hij maakt een wuivend gebaar waarmee hij zijn teleurstelling duidelijk maakt.

O nee toch niet…

‘Olivia hoeft geen verantwoording af te leggen wat ze met wie doet. Het is een volwassen vrouw.’ De stem van mijn moeder klinkt luid en vastberaden door het kantoor. ‘Als we het rijtje af moeten gaan wat jullie allemaal hebben uitgespookt dan zitten we hier over drie dagen nog en ik kan me nog herinneren dat jullie werkelijk elke vriendin die ze ooit meenam naar het hotel tussen elkaar verdeelden tot ze er genoeg van hadden en hier niet meer wilden komen waardoor Olivia geen vriendinnen meer over hield.’

O ja, daar heeft ze een punt.

Ik recht mijn rug nog iets meer na de woorden van mijn moeder. Nu ik erover nadenk hebben mijn broers me regelmatig ook dingen geflikt die niet door de beugel konden. Het is inderdaad de reden dat ik weinig tot geen echte vriendinnen heb. Heel eerlijk gezegd heb ik er ook geen tijd voor en daarbij heb ik Miguel. Zonder hem ben ik niets en tegelijk heb ik voldoende aan hem.

En hij is veilig voor mijn broers. Ze zijn net zo dol op hem en zien hem eigenlijk als een van ons.

Terug naar het heden. Mijn moeder staat mijn broers toe te spreken maar mijn vader kijkt nog steeds ontevreden voor zich uit.

‘Geen ruzie in deze familie,’ sluit ze af.

‘Maar het is mijn kleine meisje,’ zegt mijn vader met een hulpeloze blik. Hij is overgegaan in het Spaans wat hij doet als hij van slag is.

‘Ze is bijna dertig,’ antwoordt mijn moeder en legt haar hand op zijn schouder waar ze kort in knijpt.

‘Het was een foutje,’ geef ik schoorvoetend toe. Ik richt mijn blik op Sebastian die me recht aankijkt. Dit keer ga ik over in het Spaans. Hetzelfde trekje als mijn vader want we uiten ons beiden beter in het Spaans, net als Elia. ‘Het spijt me.’

‘Het is oké,’ zegt hij. ‘Maar begin alsjeblieft niets met hem…’ Hij kijkt me hulpeloos aan. ‘Dat kan ik niet aan.’

Mijn twee andere broers maken een brommend geluid en mompelen beiden dat ze het met hem eens zijn.

Ik schud lachend mijn hoofd. ‘Maak jullie maar geen zorgen. Ik ben blij dat ik van hem af ben.’

Als ik mijn vinger in mijn mond steek om aan te tonen hoe walgelijk ik hem vind barsten we allemaal in lachen uit en is de familiecrisis afgewend want er is werkelijk niemand die tussen ons in kan komen te staan. Helemaal niemand.

Hoofdstuk 2

Olivia

‘Ik dacht dat we allemaal in het zwart zouden gaan?’

‘Ja, dat klopt… Jullie gaan ook allemaal in het zwart.’ Als ik het dopje van mijn diamanten oorbel heb dichtgeschoven, maak ik een dramatische draai waarbij ik de sleep van de enorme rode jurk die ik draag een zwier geef. De lucht die eronder blijft hangen laat de stof zacht naar beneden zweven, ik loop op mijn torenhoge hakken richting mijn broers die zojuist mijn kamer in zijn gelopen en hoor mijn sleep over de vloer achter me aan schuiven. ‘Ik daarentegen, ga in het rood…’

‘En het staat je geweldig,’ zegt Miguel zuchtend, die naast mijn broers is gaan staan en me van top tot teen bekijkt. Mijn vaste kapper en visagist zijn net weg en hebben weer verbluffend werk geleverd. Voor de gelegenheid is mijn haar op een spectaculaire wijze opgestoken. Mijn make-up is ingetogen, op de rode lippen na. Ik ben klaar voor het feest dat me naar een prachtige toekomst zal leiden. In de directie van een van de grootste hotelketens van de wereld. Alhoewel het lijkt alsof we met een zilveren lepel in de mond zijn geboren hebben onze ouders ons altijd keihard laten werken en kregen we niets cadeau. Nou ja, we kregen wel veel cadeau maar niet als we niets deden met ons leven. We hebben allemaal een studie af moeten ronden. Ieder van ons moest uitblinken in een sport en het bespelen van een muziekinstrument en ook al lag het al vast dat wij de opvolgers zouden zijn heeft mijn vader ons net zo lang getraind en opgeleid tot hij ons geschikt genoeg vond.

En vanavond is het zover. Het stokje wordt overgedragen. Ik weet dat ik er klaar voor ben en met mijn broers aan mijn zijde hoef ik me nooit ergens druk om te maken. Maar toch voel ik hem… Die druk. De enige vrouw in het imperium van haar vader. Er wordt anders naar mij gekeken, mijn hele leven al. Ik moet me meer bewijzen dan mijn broers en tegelijk word ik op handen gedragen en wordt er net gedaan alsof ik net iets minder ben dan de mannelijke versies van mijn familie.

‘Wij vallen nu totaal in het niet, dat besef je wel toch?’ onderbreekt mijn broer mijn gedachten. Elia kijkt me met een beledigde blik aan waardoor ik in de lach schiet.

‘Jullie vallen altijd in het niet als jullie naast mij staan.’

Ook hij begint te lachen en geeft me een kus op mijn wang. ‘Je ziet er verbluffend mooi uit, O.’

‘Dank je, E. Jij mag er ook wezen.’

Trots kijk ik naar mijn knappe broers, hun lange gespierde lichamen gehuld in op maat gemaakte smokings. De genen van onze Spaanse vader en onze Amerikaanse moeder - die een indrukwekkende carrière als topmodel achter de rug heeft - hebben een bijzondere combinatie voortgebracht waar we alle vier heel blij mee mogen zijn. Daar waar mijn broers alle drie dezelfde bos donkere haren hebben als mijn vader, met de lichtgroene ogen van mijn moeder, heb ik ook diezelfde kleur ogen, maar de blonde haardos van mijn moeder. Eigenlijk ben ik haar evenbeeld, maar een tikkeltje kleiner, en met de olijfkleurige huid van mijn vader. Een combinatie waar ik mezelf altijd tevreden over heb gevoeld en die me zowel geholpen heeft in het leven als heeft tegengewerkt. Niemand nam dit knappe koppie echt serieus.

‘Laten we maar gaan dan,’ zegt Julian. ‘Naar onze toekomst.’

In een wolk van gelaten stilte stappen we de lift in die ons naar beneden brengt. Niemand zegt iets. Dit is waar we ons hele leven al op voorbereid worden, maar nu het zover is lijkt het zo groot. Zo’n enorme verantwoordelijkheid.

Aan de gespannen gezichten van mijn broers zie ik dat ze er precies zo over denken.

‘Wacht,’ zegt Julian als we bijna bij de deur zijn die leidt naar de hal van het hotel vanuit onze privé vertrekken. We draaien ons naar hem toe en staren hem aan. Hij begint in het Spaans te praten. Iets dat hij niet vaak doet.

‘Dit moment. Dit is het. We starten een leven dat ons mee kan nemen naar grote hoogte, maar ook naar een diepte waar we wellicht niet meer uit kunnen komen. Er is maar één manier om daar niet in terecht te komen.’

Hij steekt zijn hand voor zich uit.

‘Familia por encima todo.’

Familie boven alles.

Elia loopt naar hem toe en legt zijn hand op die van hem. Hij herhaalt de zin. Beiden kijken ze naar Sebastian en mij. Als Sebastian zijn hand bovenop die van Elia heeft gelegd en de zin heeft herhaald doe ik hetzelfde. We kijken elkaar enkele seconden aan en laten de stilte het woord doen. Onze handen verbonden met de kracht van de familieband en het leven dat we samen zullen leiden.

Het zal geen normaal leven worden. We zijn verantwoordelijk voor de inkomens van duizenden mensen. Duizenden gezinnen zijn afhankelijk van ons. Maar boven alles zijn we verantwoordelijk voor de nalatenschap van mijn ouders. Als ik naar de zijkant kijk staat Miguel ons met betraande ogen te bekijken. Hij houdt zijn telefoon omhoog.

‘Ben je aan het filmen?’ vraag ik.

Hij knikt. ‘Dit moment heb ik vastgelegd. Het was te mooi.’ Hij veegt de tranen uit zijn ogen. ‘En ik ben de enige die huilt,’ mompelt hij. ‘Jullie zijn meedogenloos.’

‘Wellicht hebben we het later nog eens nodig om ons geheugen op te frissen,’ zegt Sebastian met een knipoog.

‘Hoogstwaarschijnlijk,’ zegt Elia lachend.

Julian lacht ook en kijkt op zijn telefoon waar hij een berichtje op heeft gekregen. ‘Laten we maar gaan, voor papa z’n bloeddruk hoger wordt dan goed voor hem is. Ik zie dat ik een berichtje van zijn assistent heb dat we onze entree moeten maken.’

‘Dat ga ik ook filmen,’ zegt Miguel lachend.

‘Hoeft niet,’ zeg ik nonchalant. ‘Er is een aantal tv zenders die het live uitzenden.’

Als de deur opent en we door de grote hal naar de feestzaal lopen voel ik de spanning in mijn lijf opbouwen. Mijn leven in de spotlights lijkt me op het lijf geschreven, maar soms, heel soms, wens ik dat mijn leven iets simpeler zou zijn. Meer in de luwte.

Daarom heb ik mezelf aangeleerd voor deze gelegenheden een alter ego aan te nemen. Mijn alter ego is stoer, sterk en krachtig. Ze durft alles en zegt alles, en heeft maling aan de rest van de wereld. Dit is hoe de buitenwereld mij zit. Niemand kent de echte Olivia. Ze kennen alleen Luna, zoals ik mijn alter ego heb genoemd. En Luna neemt geen bullshit, van niemand. Olivia is de vrouw die taco’s eet met haar beste vriend op het dak van haar hotel uitkijkend over de oceaan in het maanlicht. Die leeft in anonimiteit en maar naar één ding verlangd in haar leven. Liefde.

Maar vanavond is het de tijd voor Luna, het is haar beurt om te schitteren. Met mijn broers aan mijn zijde betreed ik de zaal waar ik nog net de woorden van mijn vader opvang.

‘Met grote trots kondig ik bij deze mijn opvolging aan. Mijn grootste trots. Mijn vier kinderen.’

De aanwezigen beginnen te klappen terwijl we ons een weg banen naar het podium waar we onder de trotse blikken van mijn vader en moeder de trap oplopen. Eenmaal op het podium is het eerst een wirwar van omhelzingen waarna mijn vader het woord weer richt tot het publiek. Hij is zichtbaar geëmotioneerd en lijkt even te moeten pauzeren om zichzelf bijeen te rapen.

‘Dames en heren. De nieuwe directie van de Luna keten. Julian de Luna Vela. Een daverend applaus volgt. Sebastian de Luna Vela. Weer applaus als mijn broer naast Julian gaat staan. Elia de Luna Vela. Er komt wat gejuich bij zodra Elia zijn beide vuisten in de lucht gooit. En tot slot, mijn enige dochter. Mijn trots. De sterkste vrouw die ik ken. Op mijn vrouw na dan,’ voegt hij er snel aan toe, wat een luid gelach ontlokt bij het publiek. ‘Olivia de Luna Vela.’

Zodra ik naast mijn broers ga staan en het enorme applaus in ontvangst neem zie ik hem staan. Mijn hart stopt voor een paar seconden.

Wat in godschristusnaam is hier aan de hand?

Is het een illusie?

Al het geluid sterft weg zodra zijn blik de mijne bereikt en het lijkt alsof de ruimte om ons heen begint te draaien. Hij kan hier niet zijn. Hij zou hier nooit meer komen. Dat was de afspraak.

Snel wend ik mijn blik af en speur het publiek af naar de vertrouwde ogen die ik nu wil zien en zodra ik ze gevonden heb zie ik direct aan zijn bezorgde blik dat hij weet dat er iets met me aan de hand is. Miguel volgt mijn blik naar de plek waar hij zojuist stond, maar het is leeg.

Heb ik het me ingebeeld?

Speelt de stress me parten?

Zijn de angstaanvallen terug?

Of is híj echt terug?

Het daverende applaus van het publiek haalt me terug naar het hier en nu. Mijn vader is klaar met zijn speech en Julian neemt namens ons het woord. Ik luister half naar wat hij zegt en blijf maar in het publiek speuren naar dat gezicht en dan zie ik hem weer. Vanaf de bar kijkt hij me aan met zijn staalgrijze ogen. Onze blikken hechten zich aan elkaar vast en in flarden pik ik iets op van de speech van Julian die hij zo’n honderd keer voor me geoefend heeft dus die ik toch al kan dromen. Tot mijn opluchting hoor ik dat hij bijna bij het einde is. Met moeite ruk ik mijn blik los en zet een glimlach op om wederom een applaus in ontvangst te nemen. Eindelijk is de poppenkast voorbij en kan ik eindelijk het podium verlaten. Direct word ik opgevangen door Miguel.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik moet hier weg. Ik kan geen adem meer halen.’

Miguel leidt me zonder dat iemand het door heeft naar een deur aan de zijkant die leidt naar de keuken. In de hal probeer ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. Ik probeer me te herinneren wat Elia me allemaal heeft geleerd om dat voor elkaar te krijgen, maar de enorme rode jurk die strak om mijn bovenlijf zit verhinderd elke poging. Er loopt personeel van het hotel voorbij die me bevreemd aankijken. Ik moet mezelf bijeenrapen. Zo hoort niemand me te zien. Ik ben de baas verdomme.

Ik had het allemaal onder controle…

Waar is ze? Waar is Luna als ik haar nodig heb?

‘Olivia, kijk me aan. Vertel me wat er aan de hand is.’

Maar nog voor ik hem antwoord kan geven gaat de deur weer open. Dit keer is het niet personeel dat voorbij loopt met schalen eten voor de gasten van het feest, maar hij komt binnen. Als een geest uit het verleden.

Christoph.

In een zwart kostuum met kraakhelder wit overhemd. En nog net zo knap als de laatste keer dat ik hem gezien heb.

‘Het spijt me,’ zegt hij direct.

Mijn mond valt open. Die woorden heb ik nog nooit uit zijn mond gehoord. Het zijn drie woorden waar ik vaak naar heb verlangd, maar waar ik me uiteindelijk bij neer heb moeten leggen dat ik ze nooit zou ontvangen. Niet van hem. Niet na wat hij gedaan heeft.

‘Ik ben hier met mijn vrouw.’

Mijn oren suizen na wat hij heeft gezegd.

‘Je bent getrouwd?’ zeg ik apathisch. Het voelt alsof iemand de grond onder mijn voeten wegtrekt en ik in een diep zwart gat val.

Het gat waar ik met moeite uit was gekropen nadat hij me er in had geduwd.

‘Mijn vrouw… Zij weet niets over ons. Ik moest wel meekomen. Mijn schoonfamilie was uitgenodigd.’

‘Amigo…’

Plotseling staat Elia naast hem en slaat hem iets te hard op zijn schouder waardoor hij een stap naar voren zet. Niemand heeft hem binnen zien komen omdat we allemaal te veel met de situatie bezig waren. Elia is de enige van mijn broers die precies weet wat er is gebeurd met Christoph en ik heb hem er meerdere malen van moeten weerhouden hem te vermoorden.

En dan bedoel ik niet, oh ik ben ik zo boos ik wil hem wel vermoorden. Nee, Elia had hem letterlijk vermoord als ik hem niet tegen had gehouden.

De hand van Elia blijft rusten op de schouder van Christoph en aan diens gezichtsuitdrukking te zien knijpt hij er iets te hard in. ‘Volgens mij hadden wij een afspraak…’

‘Ik leg net uit…’ Het gezicht van Christoph vertrekt als Elia nog iets harder in zijn schouder knijpt.

‘Wat leg je net uit? En aan wie precies? Want volgens mij heb ik je opgedragen nooit meer een woord met mijn zusje te wisselen. Dat was de afspraak. Dat was onze afspraak in ruil voor je kostbare leven.’

‘Elia, laat hem los alsjeblieft. Het is oké.’

Met zijn felle ogen kijkt hij me verbaast aan. ‘Oké? Er is niets oké. Dit moet een prachtige avond voor je zijn. Hij heeft hier niets te zoeken.’

‘Ik zeg wel dat ik niet lekker ben en naar huis ga.’ Christoph rukt zich los. Voor even dacht ik een verandering in zijn blik en houding te zien, maar zodra ik zie hoe hij zijn jasje recht trekt zie ik dat trekje bij zijn oog weer. Het trekje dat aantoont hoe boos en gepikeerd hij is en hoe hij dat in probeert te houden.

‘Dat hoeft niet,’ zeg ik en ik recht mijn rug. Mijn ademhaling heb ik inmiddels weer onder controle net als dat hulpeloze gevoel dat zich voor enkele minuten meester van me maakte. Ik beroep me op Luna, die sterk is en hem geen controle over haar laat hebben. Niet meer.

Nooit meer.

Ik had mezelf beloofd me nooit meer zo te voelen om een man en al helemaal niet om dezelfde man die verantwoordelijk was voor dat gevoel in de eerste plaats, en die belofte aan mezelf wil ik niet breken. Het overviel me gewoon een beetje. Dat is alles.

‘Het is acht jaar geleden,’ zeg ik met vaste stem.

‘Op wat hij heeft gedaan zit geen verjaring,’ bromt mijn broer.

‘Laten we gaan feesten.’ Ik grijp Miguel bij zijn hand en trek hem mee richting de deur terwijl ik tegelijk mijn broer een zet geef als teken dat hij mee moet lopen.

Zodra ik de deur open komt de muziek ons tegemoet en verdwijnt de verstikkende sfeer die er tussen ons hing. Hij mag nooit weten welke invloed hij nog op me heeft.

‘Ik heb een borrel nodig,’ mompel ik en steven af op de bar waar ik direct geholpen word. ‘Een sterke gin tonic, Max,’ zeg ik tegen een van de vaste barmannen.

‘Komt voor elkaar.’

‘Of laat de tonic maar zitten eigenlijk.’

Elia komt naast me staan en wenkt Max dat hij zijn gebruikelijke drankje wil. Een whisky puur.

Nadat we beiden eerst een slok hebben genomen kijken we elkaar aan. Ik met een nerveuze blik, hij met een medelevende.

‘Ben je oké?’

Ik knik. ‘Maak je geen zorgen.’

‘Dat doe ik wel.’

‘Elia, ik wil niet dat het invloed op me heeft en al helemaal niet dat de rest erachter komt. We hebben het zo lang verborgen kunnen houden. Laten we dat zo houden.’

‘Ik wil hem nog steeds vermoorden.’

‘Dat weet ik.’

‘Geef me een teken en ik doe het. Ik kom er wel onderuit, geloof me.’

‘Geloof me, ik geloof je,’ zeg ik grinnikend.

De volgende bezorgde blik komt me binnen enkele seconde tegemoet. Het gezicht van Miguel staat hetzelfde als die van mijn broer. De enige twee die weten wat er echt gespeeld heeft tussen Christoph en mij. En vooral hoe ik eraan toe was.

‘Ja, het gaat wel,’ antwoord ik nog voor hij zijn vraag heeft kunnen stellen.

Een flauwe glimlach verschijnt op zijn mond. ‘Jammer voor jou dat ik je zo goed ken. Met dat masker wat je nu opgezet hebt kan je anderen misschien in de maling nemen, maar mij niet.’

Ik staar naar de doorzichtige vloeistof in mijn glas en laat het ronddraaien tot ik er duizelig van word. ‘Laat me dat masker voor vanavond maar ophouden, goed?’

Ik heb mijn woorden nog niet uitgesproken of ik hoor mijn broer binnensmonds vloeken naast me en als ik zijn blik volg zie ik meteen waarom.