Aan schaduw gebonden

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Luna #2 - Aan schaduw gebonden

Copyright © 2022 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212364

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Aan schaduw gebonden - Voorwoord

In het tweede deel van de Luna trilogie komen we meer te weten over het verleden van de Holmes familie en zullen we weten wat de gevolgen zijn van die ene avond in La bodega el pecado. De kelder van de zonden.

Welke gevolgen heeft dit voor Olivia en haar broers en wie zal er opdraaien voor de moord?

Je leest het allemaal in Luna deel 2: Aan schaduw gebonden.

~

Hoofdstuk 1

Elliot

Cambridge – 1980

‘Vergeet het maar. Zij is zover buiten je bereik…’

Fronsend kijk ik mijn oom aan die nonchalant een theedoek over zijn schouder gooit en de twee glazen die hij zojuist heeft afgedroogd terugzet boven de bar.

‘Ze is van een andere komaf. En daarbij ben je veel te lelijk voor haar.’

‘Heb je je eigen lelijke kop wel eens gezien?’ kaats ik terug.

‘Wie is er lelijk?’ Mijn broers Elton en Emmet nemen aan weerszijden plaats naast me aan de bar.

‘Jullie alle drie,’ bromt mijn oom Alfie.

‘Ik denk dat die griet van gisteravond je tegen zal spreken. Ik kon haar niet van me afslaan,’ zegt Emmet en tegelijk maakt hij vulgaire bewegingen met zijn heupen.

‘Laat me raden. Dat heb je ook niet gedaan,’ zegt Elton.

‘Ik kijk wel uit,’ antwoordt hij lachend. ‘Ze was lekker en gewillig en vanochtend heb ik haar eruit geschopt.’

Het gesprek dat volgt verdwijnt naar de achtergrond als ik zie dat het onderwerp van mijn gedachte wordt aangesproken door een jongeman aanwezig in onze bar, en ze liefjes naar hem lacht. Ze zit aan een tafeltje met twee andere jonge vrouwen, maar zij trekt alle aandacht met haar lichtbruine haar dat als een waterval in golven over haar schouders valt en haar lichtgeel geruite jurkje dat haar tengere lijf omhult. Ik heb haar nu al een paar keer in onze bar zien zitten in de afgelopen twee weken en elke keer als ze hier binnenstapt is het alsof iemand het licht aan zet. Ze straalt.

Ze is prachtig. Haar ogen hebben een bijzondere amberkleur die me doet denken aan de whisky die ik avond aan avond schenk aan de gasten in ons café, en haar zuivere huid heeft de kleur van een lelie.

Mijn oom heeft gelijk. Ze ligt ver buiten mijn bereik. Haar gracieuze houding en dure kleding verraden dat ze van rijke komaf is en waarschijnlijk studeert ze aan de universiteit van Cambridge. Alhoewel ze niet meer zo jong lijkt als alle studenten die hier net beginnen.

Alsof ze voelt dat iemand naar haar aan het staren is kijkt ze ineens mijn kant op. Het is te laat om mijn blik af te wenden dus blijf ik kijken. Haar blanke huid lijkt iets te verkleuren, verlegen slaat ze haar blik naar beneden en strijkt ze met haar hand een pluk haar achter haar oren.

En van binnen lijkt er iets in mij te ontploffen.

Een harde klap op mijn rug brengt me echter naar het hier en nu. Naar mijn realiteit.

‘Waar ben je met je gedachten?’ bromt Elton. ‘We praten tegen je.’

Mijn oom grinnikt en werpt een blik op de jonge vrouw die inmiddels aanstalten maakt om te vertrekken. Ik volg haar met mijn blik tot ze de deuropening door is en ik haar niet meer kan zien. Dan richt ik me op mijn irritante broer die me gestoord heeft in mijn fantasie.

‘We hebben die klus vanavond.’

‘Dat weet ik toch. Ik heb hem zelf geregeld.’ Ik sta op en trek de kraag van mijn colbert recht. ‘Vanavond ben ik hier weer.’

‘Dat is geraden, je hebt eerst bardienst,’ roept mijn oom me na.

Zodra ik buiten ben pak ik een sigaret uit mijn zak en steek hem aan. In gedachten verzonken loop ik door de straat. Het is warm nazomerweer. Warmer dan gebruikelijk. Normaal dient het frisse weer zich al aan in september, maar de afgelopen dagen schijnt de zon nog fel en warmt ze de smalle straten op die ik als mijn broekzak ken. Zonder een gericht doel te hebben loop ik rond, maar geheel doelloos was het niet want voor ik het weet sta ik voor het imposante gebouw van de universiteit. Ik heb geen idee waarom ik hier sta want het is niet dat ze hier ineens op miraculeuze wijze voor me zal staan. Ik weet niet eens zeker of ze hier wel studeert. Eigenlijk weet ik helemaal niets van haar. Behalve dat ze me onder een of andere toverspreuk heeft vanaf het moment dat ik mijn blik op haar heb geworpen. Misschien is ze wel een heks. Als ik daarin zou geloven.

Een bloedmooie heks dat wel.

Hoe is het mogelijk dat ze al twee weken lang mijn gedachten beheerst?

Ik loop verdomme al dertig jaar rond in deze godvergeten plaats en nog nooit heb ik me laten verleiden tot gevoelens. Voor even dacht ik dat ik helemaal geen gevoelens kon hebben.

Het is dat ik mijn hartslag zelf kan voelen als ik mijn vingers aan mijn pols hou, anders zou ik nog denken dat ik geen hart had.

Ik heb een hart. Ik kan er alleen niet mee voelen. Net als alle mannen in onze familie. Het lijkt een vloek. De Holmes vloek.

En de vrouwen… die hebben wel een hart, maar daar worden ze meestal voor afgestraft. De vrouwen in onze familie zijn vervloekt. Zelden worden er vrouwen geboren in de Holmes naam, maar zelfs aangetrouwd lijken de vrouwen die aan ons gebonden zijn gedoemd.

Daarom blijf ik er ver bij vandaan. Een vrouw heeft geen plek in mijn leven. Dat is niet waarom ik op deze aarde ben neergezet.

Maar wat de fuck doe ik hier op dit moment dan? Ben ik stiekem toch naar haar op zoek?

Ik staar naar de twee torens van de kapel die arrogant boven de rest van de gebouwen uit prijken alsof ze me uitdagen. Hoewel velen ervan dromen om hier te studeren heb ik een andere droom voor dit instituut. Een droom die tot nu toe altijd uit mijn hoofd is gepraat door mijn familie. Te groot, te riskant, het zou alles op het spel zetten.

Maar inbreken in een van de gebouwen van de universiteit van Cambridge staat zeer hoog op mijn wensenlijst. Ik weet dat we er genoeg van waarde aan zullen treffen om te verkopen.

Voor mij is niets te riskant.

Niets ligt buiten mijn bereik.

Dus ook zij niet.

En precies op dat moment verschijnt ze in mijn vizier. Haar lach wordt gedragen door de warme wind en vervult mijn oren van een prachtig geluid. Zonder gêne bekijk ik haar van top tot teen, alles wat ik zie bevalt me. Zodra ze haar blik mijn richting op werpt zie ik dat ze me herkent. Ik pak een sigaret uit het borstzakje van mijn colbert en steek hem op. Na een lange haal blaas ik de rook tussen mijn lippen naar buiten terwijl ik haar aan blijf kijken. Er wordt nog tegen haar gesproken maar ze lijkt alleen oog te hebben voor mij.

En ik voor haar.

De sterke sensatie die ik voel door alleen al in haar ogen te kijken moet betekenen dat het haar ook niet onberoerd laat. Er is geen universum zo wreed om zo’n sterke aantrekkingskracht te laten ervaren als het maar van één kant voelbaar is.

Als ik zie dat ze loskomt van het groepje waar ze mee liep en een andere kant dan de universiteit op loopt besluit ik haar te volgen. Met een ferme pas loopt ze op haar witte sandaaltjes een smalle straat in. Pas als we helemaal alleen zijn draait ze zich om.

‘Volg je me?’

Het is de eerste keer dat ik haar stem zo duidelijk hoor. De eerste keer dat ze haar woorden tot mij richt.

‘Ik moest hier toevallig ook zijn.’

Met nog een paar stappen die ik in haar richting zet verminder ik de ruimte tussen ons in, ze lijkt er niet in het minst van onder de indruk.

‘Wat toevallig,’ zegt ze lachend terwijl ze haar armen over elkaar slaat.

Ik knik naar het chique gebouw waar ze voor staat. ‘Woon je hier?’

Als ik haar zie knikken bevestigt dat direct mijn vermoeden dat ze van rijke komaf is. Dit is geen gewoon studentenhuis, dit zijn ruime appartementen, groot genoeg voor een gezin.

Ik neem nog een laatste haal van mijn sigaret en gooi hem naast ons op de grond waarna ik het brandende as uittrap. ‘Woon je daar alleen?’

‘En waarom denk je dat ik jou dat ga vertellen? Je bent een vreemde.’

Ik grinnik. ‘Slimme meid.’

‘Ik moet naar binnen…’ Ze kijkt me voor enkele seconden in mijn ogen waarna er een lieve glimlach op haar gezicht verschijnt. ‘Je hebt mooie ogen.’

En dan draait ze zich om en rent de stenen treden op naar de grote houten deur. Ik kan alleen maar staren. Je hebt mooie ogen? Zei ze dat nou echt? Gaf ze mij een compliment terwijl ik alleen maar stom naar haar stond te staren?

Wat is hier zojuist gebeurd?

~

‘Je bent er verdomme niet bij met je gedachten. Het ging bijna mis. Waarom duurde het zo lang?’

‘Ik kreeg hem niet open, dat kan gebeuren toch?’ zeg ik nonchalant.

‘Waarom klink je zo kalm? We waren bijna gepakt.’ Emmet, mijn jongste broer, kijkt me woedend aan.

‘We zijn niet gepakt.’

‘Je bent er de laatste tijd niet bij. Ik weet niet wat het is, maar je bent jezelf niet.’

‘Er is niets aan de hand met mij en deze inbraak is prima volgens plan verlopen.’

‘Volgens plan hè?’ Hij steekt een sigaret op en blaast de rook door de donkere lucht richting mijn gezicht. ‘En wat zat erin?’

Ik grijp in de zak van mijn jas en haal er een stapel bankbiljetten uit waarmee ik hem de inhoud van de kluis laat zien die ik zojuist heb opengebroken. Toegegeven het kostte me wat meer tijd dan normaal. Ik ben er niet helemaal bij met mijn hoofd, maar er is geen kluis die ik niet open krijg. Zelfs niet als mijn gedachten worden beheerst door een bepaalde prachtige dame.

‘Ik ga naar huis,’ brom ik terwijl ik ook een sigaret opsteek en richting de auto loop die een paar straten verderop geparkeerd staat. Met z’n tweeën bereiken we stilzwijgend de auto. We zijn een goed team. Meestal zijn we met z’n drieën, met Elton er nog bij, maar deze klus was klein. Een afgelegen huis waarvan we wisten dat de eigenaren een paar dagen weg zijn. We hebben zo onze bronnen.

‘Weet je hoeveel het is?’

‘Ik tel het morgen wel.’

‘Laat me het nu tellen,’ zegt Emmet terwijl hij zijn hand omhoog houdt.

Ik zucht diep, maar voor ik de auto start overhandig ik hem de stapel bankbiljetten en zodra hij begint te tellen rij ik weg.

‘Drieduizend… Niet slecht.’

‘We geven het morgen aan Elton, hij kan het witwassen tijdens het toernooi.’

Emmet knikt. ‘Wanneer is de volgende klus?’

Ik haal mijn schouders op en kijk somber voor me uit. Soms vraag ik me af hoe lang ik dit nog vol ga houden. De ene klus na de andere. Opgeleid door onze vader, die al een paar jaar dood is, en onze oom Alfie die zich langzaam terugtrekt en alleen nog maar het café runt en toezicht houdt over ons. Straks is alles van ons en ben ik de baas, als oudste van ons drie. Zo werkt het al generaties lang in onze familie. Niemand heeft er ooit over nagedacht om ermee te stoppen. Of misschien wel over nagedacht, maar het nooit uitgevoerd.

Eenmaal thuis in mijn kleine flat zet ik een kop thee voor mezelf en laat ik me op de bank vallen. Ik grijp naar het boek op de rand van de bank en ga verder waar ik gebleven was, de hete vloeistof van mijn thee baant zich een weg naar mijn maag terwijl ik lees over twee mensen de elkaar zijn verloren in de oorlog maar nooit uit het hart. Als mijn broers zouden weten dat ik iedere avond een boek lees over de liefde hakken ze eigenhandig mijn ballen eraf. Voor de buitenwereld ben ik een mysterie, een barman met een duister randje waar de meeste mensen ver bij uit de buurt blijven. Niemand in de buitenwereld weet wie ik werkelijk ben, zelfs mijn eigen broers niet. Iedereen gelooft het verhaal waar ze zelf voor kiezen.

Zodra de ochtend is aangebroken en het licht door de kieren van mijn gordijnen naar binnen schijnt neem ik een snelle douche en hul mijn lichaam in een net kostuum, zoals iedere dag. Mijn pantser tegen de buitenwereld. Ik grijp het boek van de bank dat ik vannacht heb uitgelezen en wandel met een sigaret in mijn mond naar het kleine boekwinkeltje van mevrouw Murphy die me iedere keer mijn gelezen boek in laat leveren en een ander boek uit de gebruikte boeken kast laat halen. Gratis en voor niets. Het feit dat ze een goede vriendin van mijn moeder was zal meespelen in haar vriendelijke houding. Ze weet dat ik tegen niemand vertel dat ik wekelijks bij haar kom.

‘Goedemorgen mevrouw Murphy.’

‘Heb je hem alweer uit, Elliot? Je gaat veel te hard, straks heb ik geen boeken meer voor je.’

‘Dat zal wel meevallen,’ zeg ik lachend als ik rond kijk in het kleine winkeltje dat van boven tot onder volgepakt staat met boeken. ‘Voorlopig kan ik nog wel vooruit.’

‘Hoe vond je deze?’ vraagt ze als het boek van me aanpakt.

‘Wreed.’

‘Liefde is wreed.’

‘Ze zeggen het…’

‘Laat je nog steeds niemand toe in je leven?’

‘Er is geen ruimte. En daarbij is mijn leven al wreed genoeg.’

‘Hier…’ Ze schuift een boek naar me toe dat er nog gloednieuw uitziet. ‘Lees deze maar. Dat herstelt je vertrouwen wel weer een beetje.’

‘Deze is nieuw.’

Ze knikt. ‘Cadeautje van mij.’

‘Laat me ervoor betalen.’ Ik reik in mijn broekzak om geld te pakken, maar ze houdt haar hand omhoog.

‘Dan zou het geen cadeautje meer zijn, is het niet?’

‘Dank je, mevrouw Murphy. Fijne dag nog.’

‘Dag Elliot.’

Met het boek onder mijn arm loop ik terug naar mijn flat. Ik hoef pas vanmiddag in het café te zijn dus ik besluit nog wat te gaan lezen, maar nog voor ik de trap naar mijn flat bereik hoor ik iemand achter me.

‘Woon je hier alleen?’

Ik draai me om als haar stem me bereikt. Ook al heb ik hem pas één keer gehoord zou ik hem nu al uit duizenden herkennen.

‘Volg je me?’ vraag ik met een scheve grijns.

‘Ik moest hier toevallig zijn.’

‘In deze buurt? Dat lijkt me stug.’

‘Ga je dat lezen?’ Ze wijst naar het boek onder mijn arm.

Shit.

‘Ik neem het voor iemand mee,’ lieg ik.

‘Voor je vriendin?’

Ik hou mijn hoofd schuin. ‘Dat ga ik jou niet vertellen. Je bent een vreemde.’

Een giechel ontsnapt uit haar mond.

‘Je hebt een mooie lach.’

‘Dank je,’ zegt ze zacht.

‘Maar echt. Wat doe je hier? Dit is geen buurt voor jou.’

‘Ik zag je de boekenwinkel uitkomen.’

‘Dus je bent me echt gevolgd?’

Ze haalt haar schouders op en kijkt verlegen weg. ‘Ik was op weg naar de boekenwinkel.’

‘Die is niet hier,’ zeg ik met een geamuseerde grijns.

‘Daar ben ik me van bewust.’

‘Kom.’ Ik loop naar haar toe en knik met mijn hoofd. ‘Ik loop met je mee terug.’

‘Dat is niet nodig…’

Maar ik negeer haar protest en begin te lopen. Aan het getik van haar sandaaltjes op de keien hoor ik dat ze achter me aan komt. Nonchalant steek ik een sigaret op en probeer de wervelwind die ik van binnen voel te negeren.

‘Hoe heet je?’ vraag ik als ze weer naast me loopt.

‘Rose.’

Ik bekijk haar zijdelings. ‘Hallo Rose, ik ben Elliot.’

Ze glimlacht liefjes. ‘Woon je hier al lang, Elliot?’

‘Al dertig jaar. En wat doe jij hier? Want jou zie ik hier nog niet zo lang.’

‘Ik studeer aan de universiteit sinds een paar weken.’

‘Zoiets dacht ik al.’

Tot mijn grote spijt zijn we bijna bij de boekenwinkel en zal ons gesprek ten einde komen. Het gaat volledig tegen mijn gevoel in om nu al afscheid van haar te nemen, ik zou niets liever willen dan nog uren met haar door te brengen. Iets wat ik met niet veel mensen heb gehad in mijn leven.

‘Wat studeer je?’

‘Ik heb astronomie gestudeerd in Londen en ben hier om dit jaar mijn master te halen.’

‘Astronomie? Is dat met sterrenbeelden en zo?’

Ze giechelt en slaat haar hand voor haar mond. ‘Nee, het is sterrenkunde. Alles over de planeten en het heelal. Jij bedoelt astrologie.’

‘Ah…’ We stoppen vlak voor de boekenwinkel en staan lijnrecht tegenover elkaar. ‘Dus je bent heel slim.’

‘Ik weet het niet,’ mompelt ze bescheiden. Ze strijkt met haar vinger een pluk haar achter haar oor. Iets dat ik haar vaker heb zien doen. ‘Wat doe jij?’

‘Ik werk in het café waar je wel eens komt. Het is van mijn familie.’

‘Wat leuk.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Je hoeft niet net te doen alsof. Ik weet dat het niet zo chic is als jouw sterren en planeten.’

‘Dat doet er niet toe,’ zegt ze zacht.

Maar het doet er zeker wel toe. Ik mag dan wel compleet ondersteboven zijn van de dame die hier voor me staat, de woorden van mijn oom dreunen nog na in mijn hoofd en krijgen met de minuut meer rugsteun. Ze is ver buiten mijn bereik en nu ik weet dat ze naast bloedmooi ook nog eens hoogst intelligent is en een prachtig leven voor zich heeft kan ik niet anders dan op dit moment besluiten haar te vergeten.

‘Het was leuk met je gesproken te hebben, Rose.’

Zelfs het uitspreken van haar naam brengt iets teweeg bij me. Maar ik ben geen partij voor haar. Het verdorven criminele leven waar ik in ben geboren is geen wereld voor haar. De lagen van het universum worden eens te meer duidelijk en ik vraag me af of ze dat ook geleerd heeft tijdens haar studie over het heelal. Ik hou het boek omhoog dat ik in mijn handen heb. ‘Ik heb nog iets te lezen dus ik ga ervandoor.’

Snel draai ik me om en wandel weg.

‘Ik dacht dat je het voor iemand mee nam,’ roept ze me na.

Nog één laatste keer draai ik me om waarna ik haar een knipoog geef. Zonder verder nog iets te zeggen verdwijn ik een steeg in waar ik mijn ademhaling weer regelmatig probeer te krijgen.

Rose.

Holy shit.

~

‘Aardige buit hadden jullie.’

Oom Alfie doet zijn schort af zodra ik achter de bar kom om zijn dienst over te nemen.

‘We hadden geen klagen. Het ging soepel.’

‘Volgens Emmet duurde het anders aardig lang voor je de kluis open had.’

‘Emmet moet niet zeiken. Het ging prima.’

Alfie kijkt me met een onderzoekende blik aan. ‘Is het dat meisje?’

‘Welk meisje?’

Hij lacht en schudt zijn hoofd. ‘Pas maar op. Het zijn de mooie waar je het meeste voor uit moet kijken.’

‘Er is niets aan de hand met mij dus als iedereen me gewoon met rust wil laten dan zou ik fucking dankbaar zijn.’

‘Jaja,’ mompelt hij. ‘Ik zie je morgen.’

Als hij verdwijnt richt ik mijn aandacht op de jongen aan de bar die een koffie bestelt. Het zijn voornamelijk studenten die we hier ontvangen met hier en daar wat vaste klanten die hier al, sinds ik me kan herinneren, komen. Die weten wie we werkelijk zijn.

Onze beruchte familie.

Ons beruchte café. HB. Holmes Brothers. Al generaties lang in de familie. Een dekmantel voor onze ware aard. Eigenlijk zijn we gewoon ordinaire dieven. Ook al generaties lang.

Ik schenk een kop koffie in voor de jongen en neem nog een bestelling aan waarna ik het een tijdje rustig heb. In de hoek speelt een groepje een spelletje dart en verder zitten er wat mensen aan tafel te kletsen. Zodra de avond invalt wordt het langzaam wat drukker en draait Elton mee.

En dan ineens zie ik haar weer.

Het is niet dat ze al uit mijn gedachten is geweest, ook al heb ik dat met al mijn kracht geprobeerd. De hele tijd beheerst ze mijn gedachten, ook al wil ik dat niet. Ik moet ver bij haar uit de buurt blijven, maar hoe ga ik dat doen als ze hier maar blijft verschijnen?

‘Wat kan ik voor je inschenken lieverd?’ hoor ik mijn broer zeggen als ze de bar genaderd is. Ze glimlacht naar hem, een witte wijn alsjeblieft. Als hij een glas voor haar inschenkt kijkt ze zijdelings naar mij. Maar ik probeer haar te negeren. Net te doen alsof ze als iedere andere klant is die hier ons café binnen komt wandelen. Ik richt mijn aandacht op een andere vrouw die twee bier besteld bij me.

‘Lekker wijf,’ mompelt mijn broer als Rose wegloopt.

Ik voel mijn kaak verstrakken, maar ik richt me op de tap waarmee ik de glazen bier vol laat lopen, zodra ik ze heb afgeschuimd met de spatel zet ik ze op de bar en neem het geld aan van de vrouw. Ze knipoogt naar me en loopt dan weg.

‘Jij hebt beet vanavond,’ zegt mijn broer lachend.

‘Nee, dank je.’

‘Mja, je hebt wel gelijk. Ze is niet heel lekker.’

Ik zucht en schud mijn hoofd.

‘Wat?’ Hij lacht luid en helpt de volgende klant alweer.

En ik probeer het.

Ik probeer het echt. De rest van de avond kijk ik geen enkele keer haar kant op en negeer ik haar aanwezigheid compleet. Ik weet niet eens of ze er nog wel is en tot mijn vreugde en tegelijk mijn grote teleurstelling zie ik haar als de laatste klanten vertrekken niet meer zitten.

‘Ik eh…’ Elton wijst op een jonge vrouw die bij de uitgang op hem staat te wachten.

‘Ga maar,’ brom ik. ‘Ik sluit wel af.’

‘Geweldig, dank je.’ Hij grist zijn colbertjasje van achter de bar en trekt hem over zijn overhemd en gilet aan.

Ik grinnik als ik zijn arm over de schouder van de vrouw zie glijden en haar adorerende blik naar hem toe zie. Mijn oom mag ons dan wel lelijk noemen, de vrouwen zijn het daar volledig mee oneens. Aan vrouwelijke aandacht geen gebrek. Normaal gesproken maak ik daar ook regelmatig gebruik van. Ik ben geen heilige, maar de laatste weken begint het me een beetje tegen te staan.

Of dat met haar te maken heeft weet ik niet, maar de timing is verdacht.

Zodra ik alles heb afgewassen en de boel heb aangeveegd sluit ik af. De verlichting gaat uit en eenmaal buiten draai ik de deur op slot.

‘Heb ik iets verkeerd gezegd vanochtend?’

Met een ruk draai ik me om. ‘Jezus Christus wat doe jij nog hier?’

Rose staat met haar handen in de zakken van haar grijze wollen jas naar me te kijken terwijl ik net de sleutel uit de deur heb gehaald. ‘Je doet ineens zo afstandelijk. Alsof ik niet besta…’

‘We kennen elkaar niet.’

‘Jawel, jij bent Elliot en ik ben Rose.’

Ik zucht diep en sluit mijn ogen. ‘Rose,’ zeg ik zacht en dan kijk ik haar aan. ‘Je moet ver bij mij uit de buurt blijven.’

‘Waarom?’

‘Daarom.’

‘Dat vind ik geen reden.’

‘Geloof me. Meer wil je niet weten. Ik breng je naar huis.’

‘Ik red me wel.’ Met een beledigde blik loopt ze weg.

Verdomme.

In een paar passen heb ik haar ingehaald. ‘Ik loop met je mee. Je zou niet alleen over straat moeten gaan zo laat nog.’

Ze lacht, maar het is sarcastisch. ‘Zoals ik al zei. Ik red me wel.’

De rest van de tijd lopen we stilzwijgend naast elkaar. Helemaal tot aan haar voordeur. Daar draait ze zich naar me toe. ‘Ik wilde alleen weten of ik je beledigd had ofzo.’

‘Waarmee?’

‘Ik weet het niet. Je doet ineens zo afstandelijk.’

‘Zoals ik al zei. We kennen elkaar niet. We weten niets van elkaar.’

‘We weten dat we elkaar allebei een keer gevolgd zijn.’

Een lach ontsnapt uit mijn mond zonder dat ik er invloed op heb.

‘En dat we voortdurend oogcontact hebben,’ gaat ze verder. ‘Ik weet dat jij in een café werkt. Jij weet dat ik astronomie studeer.’

‘Onze werelden zijn niet hetzelfde, Rose.’

‘Wat dan nog?’

‘Je bent eigenwijs, heeft iemand je dat wel eens verteld?’

Met haar hoofd schuin en een glimlach op haar mond waar mijn knieën bijna van dubbel klappen kijkt ze me aan. ‘Voortdurend.’

Haar amberkleurige ogen en haar perfecte bos bruine haar die beiden afsteken bij haar lelieblanke huid betoveren me telkens weer. De klassieke, zachte schoonheid die ze heeft staat in contrast met haar krachtige karakter. Ze heeft het beste van beide werelden en ze heeft geen idee wat ze teweeg heeft gebracht. Want nu is er geen andere uitkomst meer mogelijk.

Ik weet dat ik zo verschrikkelijk de lul ben.

Ik moet haar hebben.

En niet zomaar hebben. Ze moet de mijne worden. Alleen van mij. Zoiets sterks heb ik nog nooit gevoeld.

Alleen hoe?

Hoe kan ik ooit onze werelden samenvoegen tot één?

Hoofdstuk 2

Anthony

Elia kijkt me met grote ogen aan. In tegenstelling tot de anderen die later binnenkwamen heeft hij alles gezien. Hoe ik het mes uit haar handen rukte en het bloed over me heen smeerde. Hoe ik het heb laten lijken dat ik degene ben die hem heeft neergestoken in plaats van zijn zusje. Als aan de grond genageld staat hij toe te kijken met aan zijn zijde Julian en Sebastian die logica proberen te krijgen in de situatie die ze voor zich zien. In mijn ooghoek zie ik Collin met de behendigheid van een ninja de camera’s verwijderen zonder dat iemand iets door heeft. De mensen die binnen zijn gerend uit de andere kamers worden langzaam verwijderd door Henry. Er gebeurt veel maar mijn enige zorg is Olivia die ongeremd aan het trillen is. Ik trek haar met mijn goede arm naar me toe, de andere bungelt aan mijn zijde want door de klap tegen de deur is mijn arm uit de kom geschoten. De pijn verdwijnt naar de achtergrond als ik de dwaze blik van Olivia zie die maar blijft staren naar het levenloze lichaam van Christoph. Ik draai haar hoofd naar mijn borstkas zodat ze het niet meer ziet. Henry knielt en legt zijn vinger in de nek van Christoph, aan zijn blik zie ik dat hij geen hartslag meer voelt.

‘Wat de fuck?’ fluistert Sebastian zodra we nog met z’n zevenen over zijn. ‘Wat doet hij hier?’

Op de achtergrond hoor ik Henry door de telefoon bevelen geven aan een van onze mannen om de computer te verwijderen achter de bar. Al het bewijs wordt binnen enkele minuten weggevaagd. Niets mag erop wijzen dat Olivia Christoph heeft vermoord. Ik heb gezegd dat ik er alles aan zal doen om haar te beschermen en met alles bedoel ik ook echt alles. Dit had nooit mogen gebeuren. Ik wist dat het geen goed idee was, maar Olivia en Henry waren niet te stoppen en dachten dat dit de manier was om de tapes in handen te krijgen en Christoph voor eens en altijd te stoppen. Door de beelden van haar in die mail waren mijn gedachten vertroebeld en kon ik niet meer helder nadenken, maar dat is allemaal voorbij. Christoph is gestopt, maar niet op de manier hoe ik dat wilde.

‘De politie is gebeld,’ zegt Collin zacht. ‘Ik hoorde iemand praten door de telefoon.’

‘Er zijn te veel getuigen,’ mompelt Henry. ‘We kunnen niets.’

Collin kijkt om zich heen. ‘Al het bewijsmateriaal is weg en niemand heeft iets gezien.’

‘Ik heb het gedaan,’ zeg ik en kijk daarbij haar broers aan. ‘Ik kwam erachter dat Olivia hier met hem had afgesproken en ben ze op gaan zoeken. Toen ik zag dat hij aan haar zat heb ik hem neergestoken.’

‘Wat?’ Olivia rukt zich los en begint heftig met haar hoofd te schudden. ‘Dat is niet waar.’

‘Dat is wel waar,’ zeg ik standvastig. ‘En jij houdt je stil.’

‘Pardon?’ Met een verontwaardigde blik kijkt ze me aan.

‘Jij gaat niet de gevangenis in…’

Haar blik verzacht en we kijken elkaar seconden in stilte aan.

‘Jij ook niet,’ fluistert ze dan.

‘Kan iemand me verdomme vertellen wat de fuck er aan de hand is voor de politie komt,’ onderbreekt Julian ons. ‘Er ligt hier een lijk. In onze club verdomme.’

‘Jullie weten niets. Hou dat zo.’

‘Wat bedoel je? Hou dat zo?’ zegt Sebastian met ingehouden woede. ‘Het is onze club verdomme.’

‘Ik heb het gedaan,’ fluistert Olivia.

‘Hou je mond,’ brom ik. Ik kijk haar broers dringend aan. ‘Ik heb Christoph vermoord. Dat is het verhaal en jullie hebben niets gezien.’

Er klinken voetstappen in de gang. In de deuropening verschijnt een agent in uniform met zijn wapen getrokken die direct met zijn ogen de ruimte scant. Zodra hij het bebloede lichaam ziet liggen verschijnen achter hem nog twee agenten. Een van hen duikt naar het lichaam van Christoph maar komt er al snel achter dat er geen hartslag is. Er wordt versterking gevraagd. Alles gaat in een sneltreinvaart en ik kan alleen maar kijken naar Olivia en de angst die in haar ogen is verschenen.

Was dit het?

Onze tijd samen.

Een moord op een prominent persoon kan betekenen dat ik voor de rest van mijn leven de gevangenis in verdwijn. Ik had kunnen weten dat de mooie toekomst waar ik voor heel even een glimp van opving niet voor mij is weggelegd.

In de verte hoor ik een agent mijn rechten opnoemen, nadat hij met getuigen heeft gesproken die hem hebben gewezen op de dader. Als ik het metaal om mijn polsen voel en de bekende klik die me mijn vrijheid ontneemt, en belangrijker nog, me belemmert haar handen nog langer vast te houden, weet ik dat het allemaal voorbij is.

‘Zijn arm is uit de kom,’ hoor ik Henry roepen. ‘Hij heeft medische hulp nodig.’

Olivia blijft nee roepen en wordt vastgehouden door haar broers. Als ik nog een laatste blik op haar werp voor ik uit de kamer verdwijn mime ik de enige woorden naar haar die er nog toe doen.

Ik hou van jou.

~

Nadat een arts mijn arm weer terug in de kom heeft gezet hebben ze me urenlang verhoord en urenlang heb ik hetzelfde verhaal verteld.

‘Dus je was jaloers? Wat ik alleen niet begrijp is dat ze daar met hem in die kamer was. Daarbij kloppen jullie verhalen niet. Ik heb alle getuigen verhoord, inclusief Olivia. Ze blijft maar volhouden dat er niets was tussen hen.’

‘Dat is er ook niet,’ brom ik.

‘Waarom hem dan vermoorden? Waarom was ze in die kamer met hem? Het klopt niet.’

De vrouwelijke rechercheur kijkt me met samengeknepen ogen aan en leunt naar voren.

‘Je hebt een lijk en je hebt een dader. Ik begrijp het probleem niet helemaal.’

‘Dus je blijft hierbij?’

‘Luister, je hebt waarschijnlijk al in mijn verleden laten spitten door een van je collega’s.’

Aan haar blik zie ik dat ik gelijk heb. ‘En daar heb je waarschijnlijk ook wat dingen in gelezen die dit verhaal wat logischer maken. Ik ben geen goed persoon. Neem dit verhaal aan en ga verder werken aan de volgende zaak.’

‘Het ziet er niet rooskleurig uit voor je. Dit kan een levenslange gevangenisstraf opleveren.’

Ze probeert me te raken, maar ze heeft geen idee dat ik nergens geraakt mee kan worden. Alleen met haar. De gedachten aan Olivia achter de tralies is te veel voor me. Dan zou ik niet verder kunnen leven.

Ik glimlach naar haar. ‘Het heeft er nog nooit rooskleurig uitgezien voor mij. Ik overleef het wel.’

Ze zucht diep en kijkt me met een wanhopige blik aan. ‘Krijg je hier geld voor?’

‘Wat zou ik met geld moeten als ik voor de rest van mijn leven in de gevangenis zit?’

‘Ik snap het gewoon niet. Haar vingerafdrukken zijn gevonden op het mes. Hoe verklaar je dat dan?’

‘Ik kan je hier niet mee helpen. Het enige wat ik weet is wat er is gebeurd. En dat is dat ik het mes in zijn buik heb gestoken omdat hij aan haar zat.’

Zonder nog iets te zeggen staat ze op en loopt ze weg. Er zijn uren verstreken sinds ik hier zit. Uren waarin ik haar niet heb gezien. Iets waar ik aan zal moeten wennen. De pijn die ik daardoor voel druk ik weg. Zoals ik gewend ben met pijn te doen, maar deze keer is het anders. Het verteert me van binnen en lijkt al mijn ingewanden open te reten. Iedere minuut zonder haar voelt als een eeuwigheid.

Na enkele minuten alleen doorgebracht te hebben in de verhoorkamer gaat de deur weer open. Een man, strak in pak gekleed, komt binnen.

‘Anthony Holmes. Ik ben je advocaat. Andrew Abel.’

Hij steekt zijn hand naar me uit en schudt me de hand.

‘Ik heb geen advocaat.’

‘Ik ben ingehuurd door de familie De Luna Vela om je bij te staan. Ik zal proberen je vrij te krijgen.’

‘Succes daarmee,’ zeg ik grinnikend.

‘Welke verklaring heb je afgelegd?’

‘Dat ik Christoph Clark heb vermoord.’

‘Ik moet exact weten wat er de afgelopen uren is gebeurd.’

Uit zijn tas pakt hij een kladblok die hij voor zich legt waarna hij een pen uit zijn het borstzakje van zijn colbert haalt. Zijn dure maatpak en zijn zelfverzekerde houding verklappen dat dit geen gewone doorsnee advocaat is.

‘Ik zit hier al uren. Waarom ben je hier nu pas?’

‘Ik zat in New York,’ zegt hij.

‘En ze hebben je speciaal hierheen laten komen?’

Hij knikt. ‘Omdat ik zo’n beetje de enige ben die je vrij kan krijgen.’

‘En hoe denk je dat te gaan doen als ik de moord al heb bekend?’

‘Laat dat maar aan mij over. Wat heb je verteld? Laat niets weg.’

Ik begin bij het begin en vertel hem in detail wat ik tegen de rechercheur heb verteld. Wanneer Andrew Abel is vertrokken komen er twee agenten de kamer binnen waar ik door word meegenomen om in een busje vervoerd te worden naar de gevangenis. Een déjà vu treedt mijn hersens binnen, maar dit keer is het anders. Want dit keer kan ik alleen aan haar denken. Hoezeer ik ook probeer om dat niet te doen.

Toen had ik niets meer. Niets meer om voor te leven. En toch leek het mijn tijd nog niet en kreeg ik een kans aangeboden die ik niet kon weigeren. Zou het dan deze keer wel het einde zijn? Was het alleen maar geleende tijd om mijn lijden nog groter te maken?

Zodra het busje stopt gaat de achterdeur open. Met mijn handen in boeien geslagen word ik mee naar binnen genomen waar ik me om moet kleden in een gevangenisuniform. In een handomdraai is mijn identiteit veranderd van bedrijfsleider van een club met de mooiste vrouw ter wereld naast zich, naar gedetineerde die alleen in een cel wordt neergezet. Daar lig ik de daaropvolgende uren op het bed naar het plafond te staren. Uiteraard doe ik geen oog dicht. Hoe zou het met Olivia gaan op dit moment? Buiten mijn advocaat mag ik geen contact met de buitenwereld onderhouden. Ik weet zeker dat ze kapot is van verdriet. Het is bijna ondraaglijk om haar niet in mijn armen te kunnen nemen en haar te troosten. Het valt me zwaarder dan ik had gehoopt. Zonder erbij na te denken heb ik mezelf opgeofferd voor haar vrijheid en ik zou het in een oogwenk weer doen. Haar belang is voor mij veel groter dan die van mezelf, alleen de wetenschap dat zij kapot is van verdriet door wat er in de afgelopen vierentwintig uur is gebeurd en ik er niet kan zijn voor haar, verteert me vanbinnen.

Christoph mag dan wel dood zijn en haar niet meer lastig kunnen vallen, er zijn geen winnaars in dit verhaal.

En dat het allemaal nog lang niet voorbij is, en nog veel erger kan worden hoor ik als laat in de middag weer word bezocht door mijn nieuwe advocaat.

‘Er zijn wat ontwikkelingen in de zaak.’

Zijn hele houding en zijn blik zinnen me niets. Daar waar hij de vorige keer zelfverzekerd en zonder maar enigszins geïntimideerd te zijn door deze zaak binnen kwam lopen, zie ik nu een twijfeling. Het is overduidelijk geen goed nieuws. Ergens wist ik wel dat hij me niet vrij kan krijgen. Ik heb immers een moord bekend. Dat kleine beetje hoop waar ik mezelf mee voor de gek hield was alleen maar om haar ooit nog te kunnen zien. Vast te kunnen houden. De liefde met haar te bedrijven, iedere nacht. De enige reden is zij.

‘Het gaat om Olivia,’ onderbreekt Andrew mijn gedachten.

Binnen enkele seconden verstrakken mijn spieren zich waardoor er een pijnlijke spanning door mijn lichaam trekt. ‘Wat is er met Olivia?’ vraag ik kalmer dan ik ben.

‘Er is belastende informatie naar buiten gekomen over haar.’

Met een ongemakkelijke blik kijkt hij naar zijn kladblok. Ik negeer de chaos die in mijn hoofd ontstaat, net als dat ik de woede die als een wervelwind in mijn binnenste ronddwaalt probeer weg te drukken.

Ik sluit mijn ogen en wrijf over mijn voorhoofd. Spreek de woorden niet uit, spreek de woorden niet uit, herhaal ik continu in mijn hoofd. Maar als ik mijn ogen open en zijn treurige blik zie weet ik het al.

Hij schraapt zijn keel. ‘Het spijt me je dit te moeten vertellen. Er zijn beelden vrijgegeven van haar en Christoph Clark. Mijn team probeert ze weg te krijgen, maar het is lastig. Ze zijn viraal gegaan, net als het verhaal van de moord op Christoph.’

De grond lijkt onder mijn voeten weg te zakken. Het ergst mogelijk voor haar is gebeurd en ik kan er vanuit dit hellegat helemaal niets aan doen.

Hoofdstuk 3

Olivia

Ik voel mezelf naar adem happen want het lijkt alsof er geen zuurstof meer in mijn longen zit. Direct voel ik een hand op mijn hoofd die mijn haar streelt.

‘Rustig maar,’ hoor ik een bekende stem zeggen. Ik kijk omhoog in de ogen van Miguel waar een medelevende blik in af te lezen is. Verdwaasd kijk ik om me heen en zie Elia op de stoel in de hoek van mijn slaapkamer zitten. Hij komt direct omhoog zodra hij ziet dat ik wakker ben geworden.

‘Ben ik in slaap gevallen?’ vraag ik verbaasd.

‘Je was uitgeput na alle verhoren,’ zegt Miguel.

‘Maar ik moet naar Anthony.’ Ik vlieg uit bed en word direct tegengehouden door Elia.

‘Zoals we al vaker gezegd hebben, je kan niet naar hem toe. Hij mag niemand anders dan zijn advocaat ontmoeten. Die gaat er vanmiddag weer heen en houdt contact met ons.’

Een snik verlaat mijn mond. Niet weer huilen bijt ik mezelf toe, maar ik heb er geen controle over. Wat er gisteravond is gebeurd heeft in mijn ergste nachtmerries nog niet eens plaatsgevonden. Hoe had ik kunnen weten dat het zo af zou lopen?

‘Ik moet zeggen dat ik het gedaan heb. Ik hoor daar te zitten. Niet hij.’

‘Dat ga je niet doen,’ zegt Elia kalm. ‘Je weet dat Anthony dat niet wil.’

‘En wat als ik dat wel wil?’

‘Wat wil je, Olivia? De gevangenis in? Voor de rest van je leven?’

‘Het was zelfverdediging. Dat kunnen we toch zeggen?’

‘Luister, Julian heeft de beste advocaat van het land geregeld en hij zegt dat er wel wat ruimte is in de verdediging van Anthony. Het is geen verloren zaak, maar jij moet je voorlopig gedeisd houden.’

Ik staar hem peinzend aan.

‘Olivia,’ dringt hij aan. ‘Beloof me dat je je gedeisd houdt.’

‘Maar Anthony zit daar nu… Alleen. Ik kan het niet…’ Ik begin ongecontroleerd te huilen waarna Elia me in zijn armen trekt en sussende geluiden maakt. ‘We komen er wel uit. Zoals we altijd overal uitkomen.’

Als ik naast me kijk zie ik dat Julian en Sebastian zijn binnengekomen en me met een verdrietige blik aankijken. Ook zij zijn in shock door alles wat er is gebeurd in de afgelopen vierentwintig uur.

‘Papa en mama zijn onderweg. Ze komen vanavond aan,’ zegt Julian zacht.

Elia begint zachtjes te vloeken. Met z’n vieren staren we elkaar aan, wetende wat een puinhoop het op dit moment is. Een moord in de kelder van ons hotel, in een van de sekskamers, uitgevoerd door de bedrijfsleider. Tenminste dat is het verhaal want het feit blijft dat ik Christoph vermoord heb.

Ik heb iemand vermoord.

De woorden blijven door mijn gedachten dwalen en beginnen een eigen leven te leiden met de daarbij behorende beelden. Zijn blik… Die grijze ogen zo groot als schoteltjes toen het mes zijn lichaam in gleed en de trilling die het veroorzaakte in mijn arm. Het ging allemaal zo snel. De paniek en de angst had me in zijn greep en in een fractie van een seconde heb ik onze hele toekomst verwoest.

Mijn lieve Anthony… Waarom moest hij zich nou opofferen?

Dit mag niet gebeuren. Ik zal er alles aan doen om hem vrij te krijgen, ook al zal het niet op de manier gaan zoals hij wil.

Ik laat hem niet boeten voor mijn fouten.