Gevonden dromen

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Luna #3 - Aan schaduw gebonden

Copyright © 2023 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212371

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Gevonden dromen - Voorwoord

Het laatste deel van de trilogie geeft niet alleen ons maar ook Anthony en Olivia veel antwoorden.

Vinden ze elkaar weer terug in het midden van alle chaos en uitdagingen? Of drijven de geheimen iedereen uit elkaar?

Je leest het in het derde deel van de Luna trilogie - Gevonden dromen.

~

Hoofdstuk 1

Alejandro & Lillian

Madrid, 1980

Alejandro

‘Naar Miami?’

‘Ik moet hier weg.’

Met de witte doek die inmiddels doordrenkt is van mijn bloed dep ik op de wond bij mijn oog in de hoop dat hij stopt met bloeden. Maar ik weet wel beter. Ik heb hechtingen nodig verdomme.

‘Maar je kan me hier niet achterlaten.’

‘Dan ga je met me mee, Inez. Maar ik blijf hier niet langer.’

‘Hoe ga je een ticket betalen? Dat is hartstikke duur.’

Mijn zusje kijkt me met haar grote ogen vragend aan.

‘Ik heb wat geld achtergehouden. Je kan met me mee.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik kan hier niet weg. Ik wil bij Ramon blijven. Volgend jaar, als ik achttien word, ga ik het huis uit en bij hem wonen.’

Ik zucht. ‘Lieve Inez. Ik ben hier gebleven omdat ik wilde wachten tot je achttien was. Er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht je alleen achter te laten met die klootzak, maar ik heb niets meer in me. Ik moet hier weg.’

Ze knikt en bijt op haar lip. ‘Je moet gaan. Voor hij je vermoordt.’

‘Hij laat jou met rust. Je bent veilig.’

‘Ja,’ zegt ze zacht en met een schuldig gezicht.

De reden van mijn vaders geweld richting mij heb ik nooit begrepen, maar ik ben dankbaar dat hij altijd van mijn zusje af is gebleven. Ik kon de klappen wel opvangen, dat heb ik altijd gekund, alleen na de uitbarsting van vanochtend wist ik het zeker. Ik moet hier zo snel mogelijk weg. De plannen die ik had gemaakt voor volgend jaar schuif ik naar voren. Ik heb genoeg geld verzameld in de afgelopen jaren om te vertrekken. Om mijn droom achterna te gaan. Mijn hele leven heb ik me klein gevoeld en ben ik gekleineerd door de man die me eigenlijk had moeten adoreren. Dat is de voorstelling die ik maak als ik zelf ooit vader mag worden. Een adoratie voor mijn kinderen. Mijn eigen vlees en bloed. Daarom moet ik hier weg. In deze omgeving hoor ik niet thuis.

Onder het toeziend oog van mijn zusje prop ik snel wat kleding in een grote rugtas. Dan haal ik de grote, zware envelop uit een dik boek uit mijn boekenkast. Het boek is uitgehold waardoor er ruimte was voor het geld dat ik al die jaren gespaard heb. Alles wat ik maar kon krijgen heb ik apart gezet en zelfs, ook al ben ik er niet trots op, heb ik jarenlang geld weggesluisd uit de houtzagerij van mijn vader waar ik al sinds mijn twaalfde jaar werk. Hij had niets door want ik ben slimmer dan hij is. Elke keer als hij me een pak slaag gaf jatte ik wat geld van hem. Kleine beetjes zodat hij het niet door had. Als ik dan toch op mijn kloten kreeg kon ik maar net zo goed iets doen waar dat gerechtvaardigd voor was. En na acht jaar van geld opzij zetten is er een aardige hoeveelheid bij elkaar gesprokkeld om een nieuwe toekomst tegemoet te treden.

‘Is dat geld?’

Ik stop de envelop in mijn tas. ‘Je kan maar beter niets weten. Alleen dat ik genoeg heb om ook jou mee te nemen en een nieuwe start te geven als je met me meegaat.’

Weer schudt ze haar hoofd. Haar ogen vullen zich met tranen. ‘Ik kan je niet missen, Alejandro. Maar ik kan niet bij Ramon weg, ik hou van hem.’

Glimlachend kijk ik haar aan. ‘Dan blijf je bij hem. Ik begrijp het.’

Ik gooi de tas over mijn schouder. ‘Het spijt me echt.’

Snikkend slaat ze haar armen om me heen. ‘Ik hou van je, Alejandro. Je bent de beste broer die er is.’

Ik sla mijn arm om haar heen tot er bloeddruppels op haar jurkje terechtkomen.

‘Je bloedt nog steeds.’

‘Dat gaat wel over.’

Ik gris een shirt uit de la en druk hem tegen mijn wond.

‘We zien elkaar echt wel weer. Dat weet ik zeker. Maar stiekem weet ik dat dit waarschijnlijk het laatste is wat ik ooit van mijn zusje zal zien. Als ik hier eenmaal weg ben kan ik niet meer achterom kijken. Hoeveel pijn het me ook doet.

‘Laat me alsjeblieft weten of je goed bent aangekomen.’

‘Dat zal ik doen,’ lieg ik.

‘Ik hou van jou, Inez.’

Na die woorden verlaat ik mijn ouderlijk huis. Het huis dat ik jarenlang met lood in mijn schoenen betrad, niet wetende in welke bui ik hem kon aantreffen. Soms ging het weken goed en was hij vrolijk en gezellig. Maar vaker ging het mis en was de hoop die ik in goede tijden had in één keer verdwenen. Iedere keer trapte ik er weer in, maar nu, na twintig jaar heb ik de kracht niet meer om het nog langer te ondergaan.

Nog voor ik het risico loop dat hij terug zal komen stap ik op mijn oude motor en rij ik in een rechte lijn naar het vliegveld.

‘Een enkeltje Miami,’ zeg ik tegen de dame achter de balie.

Met een frons kijkt ze naar de wond bij mijn oog. ‘Dat ziet er niet best uit.’

‘Het komt wel goed,’ mompel ik terwijl ik het shirt, dat alweer doordrenkt is van mijn bloed, ertegenaan druk.

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat moet gehecht worden. Kom maar mee.’

‘Maar ik wil een ticket kopen,’ protesteer ik.

‘Eerst gehecht worden.’ Ze wandelt in haar keurige rode jurkje achter de balie vandaan en wuift dat ik achter haar aan moet lopen. Omdat ik geen andere optie heb loop ik haar kant op waarna ze me met een vluchtige pas door de menigte naar een plek achter in het vliegveld brengt. EHBO staat er met grote letters boven de deuropening waar ze doorheen loopt.

‘Deze jongeman heeft een wond bij zijn oog en moet gehecht worden.’

‘Neem maar plaats,’ zegt een vriendelijk ogende man.

‘Maar ik wil een ticket kopen,’ zeg ik nogmaals tegen de vrouw die weer aanstalten maakt om terug naar haar balie te lopen.

‘Dan kom je straks maar terug,’ roept ze. ‘Ik ga nergens heen.’

Zuchtend neem ik plaats op de stoel waar de arts naar wijst.

‘Dat is een lelijke wond. Hoe is dat gekomen?’

‘Gestoten,’ mompel ik.

Fronsend kijkt hij naar mijn andere littekens. Sommige nog vers, anderen al vervaagd na jarenlange aanwezigheid op mijn lichaam. Door mijn zongebruinde huid vallen ze minder op, maar wie goed kijkt ziet dat ik onder zit. Ik besluit dat mijn littekens voor de rest van mijn leven mijn motivatie zullen zijn om het leven op te bouwen waar ik zo van gedroomd heb. Met een eigen hotelketen, mijn eigen gezin. Een vrouw aan mijn zijde. Alles wat mijn hartje begeerd zal ik krijgen. Dat weet ik zeker.

‘Waar gaat de reis naartoe?’ vraagt de arts terwijl hij de wond schoon dept. Het prikt gigantisch, maar pijn is iets waar mijn lichaam aan gewend is geraakt. Het doet me niets dus zit ik kalm en rustig op de stoel te wachten tot hij klaar is.

‘Miami…’

‘Lekker op vakantie?’

Ik schud zachtjes mijn hoofd nog voor hij begint te hechten. ‘Nee, om er te wonen. Ik ga er een hotel beginnen.’

Verbaasd kijkt de arts me aan. ‘Toe maar…’

Met een geconcentreerde blik hecht hij mijn wond. Als hij klaar is sta ik op omdat ik niets liever wil dan terugkeren naar de balie om me te verzekeren van een ticket naar Miami.

‘Succes. Ik hoop dat het je gaat lukken.’

‘Dat weet ik wel zeker,’ zeg ik glimlachend en wandel dan snel terug naar de dame die inderdaad weer op haar plek zit.

‘Zo dat ziet er beter uit,’ zegt ze tevreden.

‘Dank je,’ mompel ik zachtjes. ‘Mag ik dan nu een ticket kopen naar Miami?’

Ze grinnikt. ‘De eerste vlucht gaat vanavond. Een directe vlucht.’

Ze noemt het bedrag en ik knik. Ik laat haar mijn paspoort zien en haal het bedrag uit de envelop in mijn tas. Zodra ik het ticket in mijn handen heb wandel ik naar het toilet waar ik mezelf bekijk in de spiegel. De wond is netjes gehecht en daardoor gestopt met bloeden. Mijn gezicht is schoongemaakt. Alleen op mijn trui zitten nog wat bloedspetters. Ik trek hem uit en vervang hem met een schone trui uit mijn tas. De envelop prop ik in een zijvak van mijn tas achter de kleding, in de hoop dat hij niet door de douane wordt opgemerkt. Ik heb geen zin in vragen en wil zo snel mogelijk verdwijnen. Als ze me tegenhouden zal ik een andere route moeten vinden want er is één ding zeker. Ik zal vertrekken naar Miami. Ik heb de dagen afgeteld tot het zover was, het heeft me op de been gehouden, en nu het moment eerder is gekomen is er niets meer dat me tegen kan houden.

Tot mijn grote opluchting wordt mijn tas niet geopend en mag ik doorlopen. Zodra ik door de douane ben slaak ik een diepe zucht. In een van de eerste winkels die ik tegenkom koop ik een boek om de tijd te doden die er nog voor me ligt. In het restaurantje dat ernaast zit strijk ik neer, waar ik mijn eerste maaltijd van de dag nuttig. Ik heb nog acht uur te gaan op dit vliegveld, maar het deert me niet. Zodra mijn gebakken eieren voor mijn neus staan open ik mijn boek en probeer ik mijn leven hier te vergeten.

Ik vertrek en zal een nieuw bestaan voor mezelf creëren. Mijn grote droom zal verwezenlijkt worden, dat voel ik in elke cel in mijn lichaam.

~

Lillian

Minnesota, 1980

‘Je bent een klootzak.’

Woedend been ik door de menigte naar de uitgang, maar nog voor ik die bereikt heb voel ik zijn hand op mijn bovenarm en word ik met kracht teruggetrokken. Hij duwt me tegen de muur.

‘Waar denk jij heen te gaan?’

‘Weg. Ik haat je.’

Ik probeer hem naar achter te duwen, maar er zit geen beweging in zijn grote lijf. Hij grijnst als hij mijn kleine handen op zijn grote borstkas ziet.

‘Dat dacht ik niet.’

‘Je stond met een andere vrouw te zoenen,’ gil ik.

‘Ja dus? Jij wilde niet mee. Ik had een kaartje voor je gekocht.’

‘Ik mocht niet weg van mijn vader.’

‘Wat doe je hier dan?’

‘Ik ben het huis uit geslopen zodra hij sliep, zodat ik bij jou kon zijn, maar dat had ik beter niet kunnen doen.’ Kwaad kijk ik hem aan. Hij heeft nog steeds die stomme grijns op zijn gezicht. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik hem aantrof met in zijn armen die slet van het eetcafé, maar eigenlijk had ik beter kunnen weten. Is het ooit ander geweest in al die jaren?

Op de achtergrond klinkt de muziek die de band speelt, mensen om ons heen zijn dronken en hebben de avond van hun leven terwijl ik hier probeer weg te komen.

‘Kom we gaan dansen.’

‘Nee. Ik ga naar huis.’

‘Zoals ik al zei, Lillian. Jij gaat helemaal nergens heen. Je bent hier nou toch. Laten we plezier maken.’

‘Nee, Alexander.’

Dit keer lukt het me wel om me los te rukken en ren ik richting de uitgang. Alexander is in twee stappen bij me en tilt me van de vloer. Shit, waarom moet ik nou met zo’n sterke man hebben. En zo’n klootzak ook…

Ik besef dat hij me niet zal laten gaan. Dit is al de zoveelste keer dat ik hem betrap met een andere meid en elke keer wil ik hem verlaten, maar hij laat het niet toe. Hij zal me nooit laten gaan heeft hij gezegd en er zijn dagen dat ik dat ook niet wil. Ik haat mezelf erom. Ik haat het dat ik afhankelijk ben van hem. Ik haat het dat hij me zo kan raken, maar bovenal haat ik de angst die ik heb voor hem want ik weet niet wat hij zal doen als ik hem echt verlaat. Als het me ooit echt zal lukken.

Waarom ben ik hierheen gegaan? Ik zat veilig thuis. Mijn vader verbood me naar dit concert te gaan en ook al ben ik pas geleden achttien geworden woon ik nog onder zijn dak met zijn regels. En hij is streng. Te streng.

Ik moet weg hier zegt een stemmetje in mijn hoofd.

Weg van deze omgeving. Van al deze mensen die doen alsof ik hun bezit ben. Die alleen maar iets van me willen, maar me nooit iets ervoor teruggeven.

En alsof het ineens allemaal helder wordt in mijn hoofd en de donderwolken plaatsmaken voor een blauwe hemel waar de zon schijnt, voel ik een kalmte op me neerdalen.

Dat is het.

Ik ga weg.

Ik ben achttien. Ik kan doen en laten wat ik wil.

Weg van het verstikkende gedrag van Alexander die me al jaren als stront behandeld. Vreemdgaat. Doet alsof ik zijn bezit ben.

Weg van mijn vader die nog steeds doet alsof ik vier jaar oud ben en me nooit voor vol aan zal zien. Ik ben achttien jaar en zorg al jaren voor mezelf ondanks al die vreselijke mannen in mijn leven.

‘Zet me neer, Alexander,’ zeg ik kalm. ‘Ik blijf hier.’

Hij doet wat ik zeg en kijkt me met een wantrouwende blik aan. ‘Je blijft hier,’ zegt hij nog op dwingende toon. ‘Aan mijn zijde.’

Ik sla mijn armen om me heen alsof ik het koud heb en knik.

‘Kom, dan gaan we naar de rest. Iedereen is dronken en de band is fantastisch.’

Zodra we door de menigte gelopen zijn en we ons bij de rest gevoegd hebben krijg ik van Alexander een biertje in mijn handen gedrukt. Hij knipoog naar me. ‘Drink het maar van je af.’

Zelf moet hij hard lachen om zijn grapje, maar ik vind er niets grappigs aan. Het doet pijn hem te zien zoenen met een andere meid. Vooral iemand die ik nog dagelijks zal zien. Sterker nog, ze kijkt me vanaf een afstandje met een vuile blik aan. Ik weet zeker dat als ik niet op was komen dagen hij haar had geneukt ergens hier op het terrein.

Het ironische is dat als er zelfs maar een andere jongen naar mij kijkt in de jaren dat wij een relatie hebben hij ze direct in elkaar timmert. Het is geen normaal gedrag maar zelf vindt hij het volkomen terecht. Ik ben van hem.

Maar hij is niet van mij…

Hij houdt niet echt van me. Niemand doet dat hier.

Als ik hier blijf zal Alexander me nooit met rust laten. Dan houdt hij de macht en controle en zal hij het stokje overnemen van mijn vader zodra wij gaan samenwonen. Ik zal nooit mijn eigen leven kunnen leiden.

Na een uurtje net gedaan te hebben of ik het naar mijn zin heb op het concert en een paar keer met hem in een tongzoen verwikkeld te zijn geweest om hem niet achterdochtig te maken, roep ik in zijn oor dat ik naar het toilet moet. Voor even ben ik bang dat hij besluit mee te gaan, maar dan begint de band aan een van zijn favoriete liedjes en heeft hij geen oog meer voor mij.

Snel ga ik ervandoor en in plaats van naar de toiletten te lopen vlieg ik naar de uitgang. Ik kijk schichtig om me heen of niet een van zijn vrienden me ziet. Mijn benen kunnen me niet snel genoeg brengen. Ik ren door de uitgang en negeer de fronsende blikken van de beveiligers. Het hele eind naar mijn huis ren ik tot mijn longen uit elkaar lijken te klappen. Het is maar een kwartiertje, maar mijn lichaam is kapot. Ik moet snel handelen voor hij door heeft dat ik weg ben en me op komt zoeken.

Stilletjes wandel ik via de achteringang naar binnen. Het is al laat, mijn vader ligt te slapen. Ik heb geluk dat hij een vaste slaper is. Om die reden is het me al meerdere keren gelukt om het huis uit te sluipen om naar Alexander te gaan.

Maar dit keer is het anders.

In mijn kamer grijp ik wat kleding bij elkaar dat ik in een rugzak stop en ik leeg mijn spaarpot waar ik een paar honderd dollar in heb zitten. Ik heb totaal geen plan en ik weet niet hoever ik kan komen met dit geld. Het enige dat ik zeker weet is dat ik weg wil. In de keuken zie ik de portemonnee van mijn vader liggen op tafel. Ik gris er nog wat briefjes uit en leg er een briefje naast waarop ik schrijf dat het me spijt.

Na nog één laatste blik geworpen te hebben op het huis waar ik, tot mijn moeder overleed, met zoveel plezier heb gewoond, vertrek ik. Zachtjes sluit ik de deur achter me en wandel ik het terrein af. In de verte blaft een hond. De wind laat de blaadjes van de bomen zachtjes ritselen. De zolen van mijn sportschoenen maken geen geluid op de straat, maar met elke stap voel ik me zekerder worden en weet ik dat ze me richting de vrijheid zullen brengen.

Het is een half uur lopen naar het busstation. Ik heb geen idee waar ik naartoe wil, als het maar ver hiervandaan is.

In het station is stilletjes maar er brandt nog licht. De dame achter de balie kijkt me fronsend aan als ik haar genaderd ben. ‘Zeg het eens? Wat doe jij nog zo laat hier?’

Ik kijk om me heen en begin licht onzeker te worden over de keuze om in mijn eentje te vertrekken. Mijn hele leven heb ik doorgebracht in het kleine stadje waar ik ben opgegroeid. Er was geen geld voor vakanties dus bleven we altijd thuis. Nu ik hier sta heb ik geen idee wat de wereld te bieden heeft.

Mijn oog valt op een poster aan de wand met daarop een prachtige dame, languit op een ligbedje op het strand, met een groot glas in haar hand waar een rode vloeistof in zit en allerlei vrolijk gekleurde rietjes uitsteken. Ze heeft een grote zonnebril op haar neus en een nog grotere glimlach op haar gezicht. De oceaan achter haar is prachtig. Het twinkelt en is helder blauw met de zon er hoog boven die alles zoveel vrolijker maakt.

‘Daar wil ik heen,’ zeg ik wijzend op de poster.

De vrouw begint te lachen. ‘Daar willen we allemaal wel heen. Dat is Miami.’

Ik knik en kijk haar breed lachend aan. ‘Ik ga er naartoe.’

Haar buik schudt heen en weer van het lachen. ‘En hoe wil je daar komen?’

‘Met de bus.’

Nu lijkt het alsof ze bijna geen adem meer kan krijgen van het lachen.

‘Wat heerlijk als je nog zo in het leven staat,’ zegt ze als ze uitgelachen is. ‘Als je met de bus gaat ben je een paar dagen onderweg. En wat wil je doen als je daar aankomt?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat kan me niets schelen. Ik wil graag een kaartje kopen.’

De vrouw stopt met lachen en zucht diep als ze ziet dat ik het echt meen. ‘Luister, je moet eerst naar Chicago. Daar moet je een nieuw kaartje kopen. Vandaaruit gaan er andere bussen. Je zal een paar keer over moeten stappen. Het is nogal een reis.’

‘Dat deert me niet. Ik ga erheen,’ zeg ik vastbesloten. Vanuit mijn zak haal ik een paar dollarbriefjes en geef ze aan haar. Wanneer er een kaartje uit de kassa rolt kijkt ze op het schema dat voor haar ligt. ‘Je hebt geluk want de nachtbus naar Chicago vertrekt over een half uur. Dan ben je er morgenochtend.’

‘Dank je,’ zeg ik als ik het kaartje van haar aanpak en hem vasthoud alsof het mijn enige kans op overleven is.

Nog voor ik wegloop kijkt ze me streng aan boven haar bril die op het puntje van haar neus zit. ‘Wees voorzichtig onderweg, meisje. Iemand die eruit ziet als jij, daar willen mensen maar al te graag misbruik van maken.’

Ik knik glimlachend. ‘Dat is de reden dat ik vertrek, mevrouw. Dat is precies de reden.’

Hoofdstuk 2

Anthony

Cambridge, heden.

Door de chaos die is ontstaan na de knal krijg ik geen logica in de situatie, maar mijn benen lijken me maar één kant op te kunnen brengen.

Naar haar.

Ze ligt voorover op de grond. Op de zijkant van haar gezicht zitten bloedspetters. Zodra ik haar genaderd ben duik ik op haar lichaam om haar te beschermen voor de rondvliegende kogels. Na het kogelschot is er een oorlog uitgebroken en we liggen er middenin. Er is geen uitweg op dit moment dus de enige wijze keuze is hier te blijven liggen en te hopen dat mijn team zo snel mogelijk de Piersons overmeesterd. Ook Elia komt bij ons liggen. Ik staar opzij en zie het levenloze lichaam van mijn vader aan de andere kant op twee meter afstand van ons liggen. Hij is geraakt. Verdomme. Ik zie het bloed vanuit zijn nek op de grond sijpelen en weet dat het foute boel is. Zodra Olivia door krijgt wat er zojuist is gebeurd begint ze te gillen. ‘Elliot, nee.’

Ze probeert zich onder mijn lichaam uit te wurmen maar ik hou haar stevig vast.

‘Het is niet veilig. Blijf hier liggen.’

‘Je vader. Ik moet naar je vader.’

De schoten om ons heen verminderen. Ik weet niet of wij aan de winnende hand zijn of de Piersons maar ik weet wel dat ik hier zo snel mogelijk weg wil met haar. Ik kijk om me heen en zie Henry en Collin aan komen rennen.

‘We hebben ze onder controle,’ zegt Henry. ‘We zijn veilig.’

Ik voel dezelfde opluchting door mijn lichaam trekken als die ik op zijn gezicht zie, maar dan kijk ik weer naar mijn vader. Een aantal man rent naar zijn lichaam en zodra ik mijn lijf van dat van Olivia haal komt ze omhoog en kruipt ze over de grond naar hem toe.

‘Nee,’ zegt ze snikkend. Ze pakt zijn hand. ‘Elliot, alsjeblieft.’

‘We moeten snel handelen,’ zegt een van de mannen. ‘Hij leeft nog.’

‘Breng hem naar het ziekenhuis,’ roep ik. ‘We rijden achter jullie aan.’

Ik trek Olivia omhoog en til haar op. Zonder iets te zeggen ren ik met haar in mijn armen naar de auto waar Henry het portier openhoudt en Collin achter het stuur springt. Eenmaal in de auto lijken we pas te beseffen waar we aan zijn ontsnapt. Elia zit naast me en kijkt me wezenloos aan. Olivia heb ik nog steeds vast, ze kan alleen maar snikken, en Henry kijkt vanaf de bijrijdersstoel naar achteren en werpt me een bezorgde blik toe. We weten niet eens of mijn vader nog leeft in de auto voor ons. Met hoge snelheid scheuren we naar het ziekenhuis waar we niet veel later aankomen. Een voor een vliegen we uit de auto en rennen we achter de mannen aan die het lichaam van mijn vader dragen.

‘Zijn ze dood?’ vraag ik Henry voor ik het ziekenhuis in ren.

Hij knikt. ‘Allemaal.’

Dat stemt me tevreden. Als ik niet zeker weet dat iedereen van de Pierson bende dood is kan Olivia nog gevaar lopen. Ik weet nog niet hoe het allemaal heeft kunnen gebeuren maar wat ik wel zeker wil weten is dat het niet nog een keer gebeurt.

Met mijn hand in die van Olivia gevouwen ren ik het ziekenhuis in. We hebben nog geen woord gewisseld. De angstige blik in haar ogen verstikt me en de wetenschap wat ze zojuist heeft moeten doorstaan door mijn verleden verteert me van binnen naar buiten toe.

We worden door een van de mannen die mijn vader naar het ziekenhuis reden, op de hoogte gebracht. ‘Ze zijn meteen gaan opereren. We moeten hier wachten.’

Hij wijst naar een klein kamertje waar een paar stoelen en tafels staan. De geur die er hangt brengt me terug naar de bewuste, verwoestende avond.

Maar nu ligt hij hier.

De gevoelens die in me woeden lijken verstrengeld te zijn en ik kan ze niet van elkaar onderscheiden. Het verdriet, de woede, de onmacht en de opluchting.

Opluchting dat zij weer in mijn nabijheid is. Mijn lichaam lijkt zich voor het eerst in ruim een week weer te kunnen ontspannen maar tegelijk voel ik de verwarring.

Zal mijn vader het overleven?

Ik heb hem lang niet gesproken. Hij was dood voor me maar nu hij echt voor zijn leven ligt te vechten voelt het anders. De woede lijkt weggeëbd en wat er over blijft is verwarring.

Zonder iets te zeggen kruipt Olivia op mijn schoot. Ze zucht diep als ik mijn armen om haar heen sla en sluit haar ogen. Ik verdwijn met mijn neus in haar haren. Op haar gezicht zitten nog steeds de bloedspetters van mijn vader, van toen hij werd geraakt door de kogel waarna de chaos ontketend werd.

Pas na een lange tijd van stilzwijgen en wachten sta ik op met haar in mijn armen en til haar naar het dichtstbijzijnde toilet. Daar zet ik haar neer. Ik pak een paar papieren doekjes en maak ze nat onder de kraan. Gelaten laat ze me de bloedspetters van haar gezicht vegen. Met haar prachtige lichtgroene ogen kijkt ze me verdrietig aan. ‘Hij zal het toch wel overleven,’ fluistert ze.

Ik knik. ‘Vast wel.’

Maar gezien de wond in zijn nek weet ik het niet zeker. Ik wil haar echter niet nog verdrietiger maken dan ze al is.

‘Je bent vrij…’

‘Ja.’

‘Hoe?’

‘Ze hadden niet genoeg bewijs. De aanklacht is ingetrokken.’

‘Hoe voel je je, Olivia? Na alles?’

‘Met mij gaat het wel,’ fluistert ze. Met een fronsende blik kijkt ze me aan, maar ik trek haar in mijn armen en hou haar stevig vast zonder nog een woord te wisselen. Ik heb geen zin om te praten. Ik wil haar voelen en haar meenemen naar een plek waar we helemaal alleen zijn, zonder een zorg in de wereld. Maar dan gaat de deur open. Henry schraapt zijn keel. ‘Het is de dokter. Hij is terug.’

Olivia schiet uit mijn armen en rent langs Henry richting de kamer waar de familie zich heeft verzameld. Ik snel me achter haar aan en zodra ik binnenkom begint de dokter te praten. ‘Het spijt me. Hij ligt in coma en is nog niet buiten levensgevaar. We hebben de kogel verwijderd maar het heeft veel schade aangebracht.’

Ik hoor mijn ooms zuchtende geluiden maken en zie dat Olivia haar hand voor haar mond heeft geslagen.

De dokter kijkt me met een bezorgde blik aan. ‘Als hij hieruit komt zal hij niet meer kunnen lopen en er zullen meerdere hindernissen genomen moeten worden. Zijn kwaliteit van leven zal laag zijn.’

Nu hoor ik mijn ooms vloeken. Zelf kan ik geen woord uitbrengen.

‘Het spijt me dat ik geen beter nieuws heb.’

‘Mogen we naar hem toe?’ vraagt Olivia.

De dokter knikt. ‘Kamer 303. Hier om de hoek.’

Ze rent nog net niet de kamer uit. In een paar passen heb ik haar ingehaald. ‘Ho even. Ik wil eerst zien hoe hij erbij ligt. Voordat je schrikt.’

‘Ik kan wel wat hebben,’ zegt ze koppig. ‘Ik wil naar hem toe.’

Ze opent de deur en loopt met snelle pas naar zijn bed waar ze direct begint te snikken.

‘O Elliot…’ mompelt ze.

Ik ga achter haar staan en leg mijn hand op haar schouder terwijl zij de hand van mijn vader beetpakt. Samen staren we naar zijn gezicht dat er kalm uitziet. Bijna vredig.

Zijn lichaam is gekoppeld aan meerdere apparaten die allemaal piepjes laten horen. Op de achtergrond hoor ik de deur opengaan en meerdere voetstappen onze kant opkomen. Als ik opkijk zie ik oom Elton en oom Emmet staan met aan hun zijde hun zoons Henry en Collin. Ze kijken met een verdrietige blik naar het lichaam van hun broer en oom.

‘Het is een taaie,’ zegt Emmet.

‘Ja,’ beaamt Elton. ‘Hij overleeft dit wel. Als er iemand zoiets kan overleven is hij het wel.’

Het zijn bemoedigende woorden, maar ik weet het niet. Met een twijfelachtige blik kijk ik naar het gezicht van mijn vader. Ik weet niet of ik hem ooit zo vredig en gelukkig heb gezien. Zo rustig, alsof zijn innerlijke strijd eindelijk is opgegeven. In mijn herinnering was het een verdrietige, verbitterde man en het lijkt wel alsof ik nu pas het begrip heb gekregen.

Begrip waarom hij zich zo heeft gevoeld zijn hele leven.

Ik ga op de stoel zitten naast zijn bed en pak zijn hand uit die van Olivia. Met een frons kijkt ze me aan. Ik werp haar een lichte glimlach toe en kijk dan naar mijn vader.

‘Ik begrijp het nu,’ fluister ik. ‘Ik begrijp alles.’ Nadat ik me kort stil heb gehouden ga ik verder. ‘Nu ik haar heb snap ik in welke pijn jij hebt moeten leven al die jaren. Alles is me duidelijk geworden en het spijt me zo. Het spijt me dat je die pijn alleen hebt moeten dragen. Dat je door moest voor ons terwijl je eigenlijk met haar was gestorven…’

Het is doodstil in de kamer op de piepjes van de machines na. Ik voel nattigheid over mijn gezicht lopen. De tranen lijken vanzelf te komen en ik voel geen behoefte ze te stoppen. Op mijn rug voel ik de kleine hand van Olivia wrijven wat me alleen maar sterkt in mijn overtuiging. Voor even dacht ik dat alles voorbij was. De angst die ik voelde toen ik hoorde dat ze gevangen genomen was. Dat het allemaal voorbij had kunnen zijn. Als zij was gestorven dan had ik het niet overleefd. Ik had niet meer verder gewild en dat was precies wat mijn vader wel moest doen. Toen mijn moeder ruim dertig jaar geleden stierf werd het leven van mijn vader ook beëindigd, hij kon niet meer verder terwijl hij dat wel deed. Voor ons. Al die jaren heb ik hem verweten dat hij ons een verdorven leven introk, maar nu ik haar in mijn leven heb begrijp ik pas wat hij gevoeld moet hebben. Ik hou van Olivia meer dan van het leven zelf en zou alles voor haar doen. Alles.

Behalve alleen verder leven…

‘Ik vergeef je papa. Alles. Ik vergeef je alles. Je mag naar haar toe. Ik weet zeker dat ze wacht op je… Mama, samen met Jonathan.’

‘Wat?’ fluistert Olivia.

Ze kijkt me met een gekwetste blik aan. Ik schud zachtjes mijn hoofd en hoor hoe mijn vader een diepe zucht slaakt. Een kort ogenblik lijkt het alsof ik zijn hand in de mijne voel knijpen en dan gaan de korte piepjes over in een lange piep.

Het is alsof hij gewacht heeft op mijn toestemming. Al die jaren wilde hij al naar haar toe maar bleef hij hier voor ons. Toen ook mijn broer stierf moet er nog een stukje van zijn ziel zijn gestorven. Er was bijna niets meer over. Dat kleine stukje van zijn ziel was ik en dat was het enige dat hem nog hier hield maar het is genoeg geweest. Hij heeft genoeg gestreden.

Olivia kruipt op mijn schoot en begint onbedaarlijk te snikken en ook aan de andere zijde van het bed hoor ik mijn ooms snikken. De tranen die over mijn gezicht stroomden zijn opgedroogd. Ik zie het vredige gezicht van mijn vader. Hij lijkt wel te glimlachen. En ik weet dat het goed is zo.

De arts komt binnengestormd met aan zijn zijde een team dat hem komt reanimeren, maar zodra hij het tafereel voor zich ziet houdt hij iedereen tegen. Hij kijkt me aan en knikt. Dan benoemt hij de tijd van zijn overlijden, zet het apparaat uit waardoor het piepen stopt, en verlaat dan stilletjes de kamer.

We hadden een mooi gezin kunnen zijn. Het leven van ons vieren is ons afgenomen toen mijn moeder stierf. Alles had anders kunnen zijn en ik weet nog steeds niet wie het op zijn geweten heeft. Wie de toekomst van mijn ouders en mijn broer en mij zo verwoest heeft. Mijn vader hulde zich in stilzwijgen over de dood van mijn moeder en ook mijn neven hebben het nooit uit hun vaders weten te krijgen. Maar ik zal er hoe dan ook achter komen wie er verantwoordelijk is voor de wending die het leven genomen heeft. Ooit.

‘Je kan niet doodgaan,’ zegt Olivia snikkend terwijl ze de hand van mijn vader weer pakt. ‘Dat kan toch niet. Niet nu. Je moet je kleinkind nog ontmoeten. Ik moet je ongelijk nog bewijzen dat het toch een meisje is. Ze moet in de armen van haar opa liggen en…’

De woorden van Olivia komen als een waterval uit haar mond en ineens lijkt het tot me door te dringen wat ze zegt.

Ik kijk omhoog en staar naar mijn neven die me beiden ook met grote ogen aankijken en net als ik niet te snappen waar ze het over heeft. Maar als ik de liefdevolle blik van mijn ooms door hun tranen heen zie weet ik het.

‘Ben je zwanger?’ fluister ik wezenloos.

Ze draait zich om en lacht door haar tranen heen. Dan knikt ze en begint weer luid te snikken. ‘Hij was zo blij…’

Ze schokt in mijn armen, ik maak sussende geluiden en probeer haar te kalmeren terwijl er een mengeling van gevoelens door me heen giert.

Ik word vader?

Ik?

Holy shit.

Ik staar naar het levenloze lichaam van mijn vader. Wat een verknipte manier om er nu achter te komen dat ik er zelf één wordt.

‘Zit er een kind in je buik?’ weet ik uit te brengen.

‘Dat is meestal het geval als je zwanger bent,’ zegt Olivia snikkend.

‘Terwijl je ontvoerd was? Hebben ze…?’ Ik sta op en voel een paniek zich meester van me maken. ‘Hebben ze iets bij je gedaan? Je moet onderzocht worden. Jezus.’

Door de verwonding van mijn vader en alle gebeurtenissen die in een sneltreinvaart aan ons voorbij gingen besef ik nu pas dat ze in de handen was van die smerige motorbende van de Pierson broers. Wie weet wat ze allemaal gedaan hebben. Ik pak haar hand en wil haar uit de kamer trekken op zoek naar een arts om haar te laten onderzoeken, maar ze trekt zich los.

‘We gaan nog niet bij je vader weg.’

‘Olivia, ik wil nu met je naar een dokter.’

‘Nee,’ zegt ze koppig. Ze neemt weer plaats op de stoel naast het bed en kijkt verdrietig naar mijn vader.

‘Olivia, hij is er niet meer. Maar jij wel. En ons kind ook en ik wil dat je nu onderzocht wordt.’

‘We kunnen hem toch niet zomaar alleen laten.’

‘Wij blijven bij hem,’ zegt Elton. ‘Ga jij maar naar de dokter. Dat had Elliot ook gewild en dat weet je.’

Ze zucht diep en staat dan op. Als ze me voorbij loopt pak ik haar hand en eenmaal buiten de kamer trek ik haar in mijn armen. Daar staan we een tijdje stilzwijgend ineengestrengeld.

‘Gaat het goed?’ hoor ik naast ons.

Elia bekijkt ons met een bezorgde blik.

‘Hij is overleden,’ zegt Olivia snikkend. Ze kijkt naar haar broer en lijkt zich dan pas te beseffen dat ze ook hem al lang niet gezien heeft. Hij omhelst haar en kijkt mij met een verdrietige blik aan. ‘Het spijt me,’ fluistert hij.

Ik knik maar zeg niets.

Pas als ze haar broer loslaat trek ik haar weer in mijn armen. ‘Olivia is zwanger. We moeten naar een dokter.’

De mond van Elia valt open. ‘Zwanger?’ Hij begint in het Spaans tegen haar te praten. Het gaat rap en ze knikt glimlachend. Dan omhelst hij ons beiden. ‘Dios mío,’ fluistert hij. ‘Wat is er allemaal gebeurd de afgelopen weken?’

‘Ik denk dat we de evaluatie uit moeten stellen want ik wil eerst weten hoe het met Olivia is.’

Hij laat ons los en knikt. ‘Ik ga mee.’

Omdat ik geen zin heb om te discussiëren en de bezorgdheid begrijp die hij heeft om zijn zus zeg ik niets en trek Olivia mee naar de balie even verderop in de gang.

‘We hebben een arts nodig. Ze is zwanger en heeft veel meegemaakt de afgelopen tijd.’

Er wordt direct actie ondernomen. De verpleegkundige belt iemand op waarna we naar een andere verdieping worden geleid waar een arts op ons wacht naast een grote stoel waar Olivia plaats op moet nemen.

‘U mag uw trui omhoog doen. We gaan eerst eens even via de echo kijken of we iets zien,’ zegt de vrouw op vriendelijke toon. ‘Hoe ver bent u?’

‘Ik weet het niet,’ zegt Olivia zacht. ‘Ik ben er pas net achter gekomen. Maar het kan nog niet zo lang zijn. Een maand misschien.’

‘En u bent de vader?’ vraagt ze glimlachend aan mij.

Ik knik maar het dringt allemaal nog niet echt tot me door.

De vader?

‘Ik ben de oom,’ zegt Elia en wuift naar de arts.

Ze werpt hem een glimlach toe en richt zich dan weer op Olivia. ‘Dit kan koud aanvoelen. Ik spuit wat gel op je buik en dan ga ik met dit apparaat een kijkje nemen. Als je echt pas een maand zwanger ben kan het zijn dat ik een inwendige echo moet nemen.’

Ze glijdt met een apparaatje over de buik van Olivia. Verwachtingsvol kijken we allemaal naar het scherm waar een wirwar van beweging te zien is, maar ik kan er geen wijs uit worden.

‘Daar is de baby.’ Ze wijst op het scherm. ‘Alles ziet er fantastisch uit.’ Ze doet wat metingen en kijkt aandachtig naar het scherm. ‘Dit flikkerende stipje is het hartje,’ zegt ze alsof het doodnormaal is.

Met open mond kijk ik naar het bewegende propje op het scherm.

Mijn kind?

Ons kind. Van Olivia en mij samen.

‘Je bent acht weken zwanger.’

‘Acht weken?’ zeggen we tegelijk.

Jezus, dat betekent dat ik haar vrijwel direct zwanger heb gemaakt. Er is geen moment geweest waarin ik eraan gedacht heb om een condoom om te doen als ik seks had met haar, zelfs de eerste keer niet toen ik nog niet wist of ze aan anticonceptie deed. Het deed er gewoon niet toe. Er is daarentegen ook geen moment geweest waarin ik dacht dat ik haar zwanger kon maken. Ik dacht gewoon nergens aan, alleen aan haar.

‘Ik heb de pil nog geslikt in die tijd,’ zegt Olivia bezorgd.

De arts glimlacht. ‘Die beschermt niet honderd procent en het kan zijn dat je hem af en toe vergeten bent.’

‘Maar kan het kwaad voor de baby?’

‘De baby ziet er gezond uit. Je hoeft je nergens zorgen om te maken. Alles ziet er perfect uit voor de termijn.’

‘Is het een jongen of een meisje?’ vraagt Elia.

‘Dat kan ik nu nog niet zien,’ zegt de arts lachend. Ze kletsen verder maar het verdwijnt naar de achtergrond als mijn ogen die van Olivia bereiken.

‘Ben je oké?’ vraagt ze. ‘Ik weet dat het veel is allemaal…’

‘Lieve Olivia,’ zeg ik zuchtend. ‘De wetenschap dat er een kind in jouw buik groeit ontstaan uit de liefde die ik voor jou voel…’ Ik schud mijn hoofd.

Dan kijkt ze me verschrikt aan. ‘Poppy!’

‘Poppy?’ vraag ik twijfelend. Voor even denk ik dat ze een naam verzonnen heeft voor ons nog ongeboren kind en ik twijfel een beetje aan de keuze, maar als zij het wil…

‘De hond van je vader. Ze zit alleen. Acht dat arme beest.’

Ze wacht tot de arts haar buik heeft schoongeveegd en trekt dan haar trui weer naar beneden. ‘We moeten naar het huis van je vader. Ze zit al zo lang alleen. Dat vind ik zielig.’

‘Heeft mijn vader een hond?’

‘Een bruine labrador. Het is een schat. O wat zal ze verdrietig zijn.’

Ongeduldig loopt ze de gang op richting de lift. Ik rol mijn ogen naar Elia want we weten beiden dat het een hele klus gaat worden om haar de komende maanden rustig te houden. Ze heeft al zoveel stress te verduren gehad, dat kan niet goed zijn voor haar en de baby. Ik neem me voor zodra we terug zijn direct een goede arts te vinden.

‘Papa en mama zijn onderweg hiernaartoe,’ zegt Elia zodra we de lift instappen. ‘Ik heb ze zojuist gesproken. Ze weten niets van dit alles. Alleen dat we jou gevonden hebben.’

Ze kreunt en slaat haar hand voor haar gezicht.

‘De beelden zijn weg,’ zeg ik zacht. ‘Je vader heeft ze weten te verwijderen en de overige beelden zijn vernietigd.’

‘Dit keer echt,’ zegt Elia. ‘Er is niets over.’

‘Ik schaam me zo. Ik kan papa niet onder ogen komen.’

‘Olivia, hij was in alle staten toen je weg was. Ze zijn blij dat je ongedeerd bent. Die beelden kan niemand iets schelen. Julian en Sebastian zijn ook mee. Ze komen allemaal hierheen om jou te halen. We waren doodongerust.’

‘Ik moest even weg van alles. Het spijt me dat jullie je zorgen hebben gemaakt.’

‘Ik ben gewoon blij dat het allemaal achter de rug is.’ Dan draait hij zich naar mij. ‘Het spijt me van je vader.’

Ik knik en als de deuren openen lopen we met z’n drieën richting zijn kamer.

‘Ik blijf hier wachten,’ zegt Elia voor de deur.

Olivia loopt direct naar binnen waar we mijn ooms en neven aan het bed van mijn vader treffen. Ze hebben hem niet alleen gelaten zoals ze beloofd hadden.

‘Hoe gaat het met je?’ vraagt Elton meteen aan haar.

‘Goed, alles is goed. De baby zit veilig in mijn buik en is acht weken oud.’

Elton en Emmet glimmen van trots. ‘Wat ben ik blij dat te horen,’ zegt Emmet.

Henry kijkt mij onderzoekend aan. Hij weet dat het veel is wat er allemaal is gebeurd. In de gevangenis. Olivia ontvoerd. Mijn vader dood. En nu word ik ook nog vader.