Verbonden

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Keerpunt vervolg - Verbonden

Copyright © 2023 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Eerste druk

Vormgeving omslag: Amehoela

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN ebook 9789083212395

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Het langverwachte vervolg op de Keerpunt trilogie neemt ons mee in het leven van de dochter van Emma en Colt. Liv Reeds.

Eindelijk staat ze op eigen benen, althans dat was de bedoeling, maar hoezeer ze ook hunkert naar zelfstandigheid, de mannen van de Reeds familie zijn niet van plan haar helemaal los te laten.

Maar als er een wel heel spannende man haar leven binnen komt vallen is er niemand die haar tegen kan houden een leven met hem op te bouwen.

Of toch wel?

Alle oude bekenden komen voorbij in dit nieuwe Keerpunt deel.

Het is aan te raden eerst deel 1 tm 3 te lezen van de Keerpunt trilogie: Verloren, Verleden, Verslagen.

Alle boeken verkrijgbaar van Sanne van Ooijen

Keerpunt 1 - Verloren

Keerpunt 2 - Verleden

Keerpunt 3 - Verslagen

Schuld 1 - De Weduwe

Schuld 2 - De Strijd

Schuld 3 - De Organisatie

Schuld 4- De Familie

Schuld 5 - De Overname

Schuld 6 - De Vete

Destino 1 - Onbevangen

Destino 2 - Onverwacht

Destino 3 - Oneindig

Vic

De vrouwen van

Javi I en II

Luna 1 - Geketende illusie

Luna 2 - Aan schaduw gebonden

Luna 3 - Gevonden dromen

Proloog

‘Dus je wil me vertellen dat dit hele appartement voor haar alleen is?’

Mijn vader knikt en kijkt met een zorgelijke blik om zich heen. ‘Ik wilde niet dat ze met een vreemde zou gaan wonen,’ zegt hij tegen mijn broers, die vervolgens knikken alsof ze hem volkomen begrijpen. ‘Dit is een veilig gebouw in een goede wijk en het is vlak bij de universiteit.’

‘Is het delen van een klein kamertje niet een deel van de ervaring tijdens de studie?’ zeg ik terwijl ik mijn spullen uitpak.

‘Liv, dit was mijn voorwaarde en dat weet je.’

Mijn vader draait zich om en mijn moeder geeft me een knipoog waarna ze naar hem toeloopt en met haar hand over zijn rug wrijft. Hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee.

‘Nou, ik vind het niet eerlijk. Hoe krijg jij zo’n heel appartement in je eentje en moeten wij nog thuis wonen?’

‘Omdat jullie zeventien zijn,’ zeg ik lachend tegen mijn broer Noah. ‘En ik al volwassen.’

Hij maakt een puffend geluid. Zowel hij als Mason kijken me ontevreden aan, maar ik besteed er geen aandacht aan want ik ben van ze af. Geen bemoeizuchtige broers meer om me heen. Hoe zou dat voelen?

Ik hou met heel mijn hart van die twee en ik zou zo ongeveer de wereld afbranden als iemand ze pijn doet, maar ze zijn bloedvervelend en erg aanwezig in mijn leven vanaf het moment dat ze konden praten. Eigenlijk zijn het twee kopieën van mijn vader.

Mama komt naar me toelopen. ‘We hebben er echt een thuis van gemaakt,’ zeg ze tevreden als we samen rondkijken in het prachtige appartement met veel te dure meubelen voor een student. Van alle gemakken voorzien. Een moderne keuken met alle apparatuur die iemand wil en dat terwijl ik nog geen ei kan bakken.

‘Dit wordt een mooie tijd in je leven, Liv. En op deze manier kan je vader er ook een beetje mee leven dat je uit huis gaat.’

‘Ik weet het,’ zeg ik zuchtend en loop naar mijn vader die ik een stevige knuffel geef. ‘Dank je, pap.’

Hij ontspant zichtbaar. Voor even was hij bang dat ik zijn aanbod zou weigeren en een kamer ergens achteraf zou nemen, want waar mijn broers exacte kopieën zijn van mijn vader heb ik de koppigheid en zelfstandigheid van mijn moeder geërfd. En dat is waar mijn vader en ik al mijn hele leven in botsen.

‘Kunnen we nu iets gaan eten want ik verga van de honger.’

‘Jullie vergaan altijd van de honger,’ zegt mijn moeder met haar ogen rollend tegen Mason. Maar zodra hij zijn arm om haar heen slaat glimlacht ze liefdevol naar hem. ‘Ik zag een leuk restaurant hier om de hoek.’

‘Mooi, laten we gaan,’ zegt Noah. ‘Ik heb nu wel gezien hoe gezegend ons zusje de komende jaren is terwijl wij nog steeds thuis moeten wonen.’

‘Je zegt het alsof het een straf is,’ bromt mijn vader.

‘En daarbij gaan jullie volgend jaar al naar de andere kant van het land verhuizen…’ Dit keer kijkt mijn moeder angstig en zie ik niet dezelfde bezorgde blik op mijn vaders gezicht als toen ik vertelde dat ik op kamers wilde tijdens mijn studie. Ook al heeft hij ons altijd gelijkwaardig behandeld lijkt hij zich over mij altijd iets meer zorgen te maken dan over mijn broers. Terwijl dat naar mijn idee toch echt andersom zou moeten zijn want die ongeleide projectielen krijgen volgend jaar een villa in de heuvels bij Los Angeles waar ze naar de universiteit gaan voor een film studie, omdat ze bedacht hebben de filmwereld te kunnen betreden.

En dat is nog niet het ergste. Mijn twee oudste neven Oliver en Elijah hadden daar wel oren naar en zullen zich bij hen voegen.

Die vier in een villa in Los Angeles?

Dat is vragen om problemen.

Mijn vader slaat zijn arm om mij heen als we naar buiten lopen richting het restaurant terwijl mijn moeder tussen mijn broers inloopt. Ons gezin nog heel even bij elkaar voor we onze vleugels spreiden en alles anders zal worden.

Als we eenmaal zitten kijk ik de tafel rond en besef ik dat ik heel gezegend ben met de mensen waar ik mee ben opgegroeid. Met de enige echte Colton Reeds als vader had ik geen doorsnee jeugd. Het is een machtig man en een van de rijkste van het land. Ook al zal hij dat zelf nooit zeggen. Samen met mijn moeder leeft hij een teruggetrokken leven en hij heeft genoeg meegemaakt in zijn leven om een interessante bestseller over te schrijven. Ondanks de verknipte familiegeschiedenis heeft hij er altijd voor gezorgd dat wij veilig waren en een redelijk normaal leven konden leiden. Toch worden we nooit als doorsnee gezien door de wereld. Overal werd ik altijd een tikkeltje anders behandeld en ik hoop dat het hier op de universiteit anders zal zijn. Dat ik niet gezien zal worden als dat rijkeluismeisje dat nergens iets voor hoeft te doen.

Mijn broers hebben er nooit problemen mee gehad en zien hun status als een dikke plus. Ze maken er gretig gebruik van en hebben ook nog eens hun bizar knappe uiterlijk mee.

Ook nu flirten ze erop los met de serveerster. Het levert ze een tik tegen hun hoofden op van mijn vader.

‘Zo heb ik jullie niet opgevoed,’ bromt hij.

Met een liefdevolle blik kijkt hij naar mijn moeder die grinnikt om het gedrag van haar zoons. Hij slaat vervolgens zijn arm om mij heen en fluistert iets in mijn oor. ‘Ik heb al mijn hoop op jou gevestigd want met die twee wordt het helemaal niets.’

We lachen er beiden om.

Mijn lieve familie…

‘Besef dat als wij volgend jaar in LA wonen, jullie nog steeds aan de oostkust en oom Hunter en tante Camilla in het zuiden we onze eigen driehoek hebben gecreëerd in het land,’ zegt Noah met een trotse blik.

Mason lacht. ‘Niemand ontkomt aan ons. Ons eigen Reeds driehoek. Een soort Bermuda driehoek. Iedereen die op de verkeerde manier met ons omgaat kunnen we op mysterieuze wijze laten verdwijnen binnen onze driehoek.’

Ze vinden het zelf hilarisch en zowel mijn vader en moeder als ik kijken ze verveeld aan.

‘Je hebt gelijk,’ zeg ik tegen mijn vader. ‘Dit wordt helemaal niets.’

Ik krijg een paar patatjes naar mijn hoofd gegooid, maar het deert me niet. Ik geniet van de laatste momenten samen en als het zover is neem ik met een brok in mijn keel afscheid. Ondanks het stoere gedrag van mijn broers worden zij ook zichtbaar emotioneel als ze me nog een laatste keer omhelzen in mijn nieuwe appartement.

De luide klik van de deur die in zijn slot valt galmt door mijn appartement gevolgd door een oorverdovende stilte.

Dit is het dan. Hier heb ik al die tijd naar uitgekeken.

Mijn eigen plek!

Ik ben eindelijk alleen!

En alhoewel ik mijn familie ontzettend zal gaan missen kan ik eindelijk mezelf ontdekken zonder dat er drie mannen in mijn nek hijgen en meekijken met elke stap die ik zet.

Het leek er even op alsof ik nooit een zelfstandig bestaan op zou kunnen bouwen, maar nu ben ik negentien, en is het mijn tijd en ik ben van plan om er ten volle van te genieten.

Hoofdstuk 1

Liv

Drie jaar later

Geduldig sta ik te wachten op mijn koffie maar het nieuwe meisje achter de toonbank heeft geen haast vandaag. Ze staat afwezig voor zich uit te staren terwijl ze mijn koffie maakt en is er overduidelijk niet bij met haar gedachten. Als ze ook nog eens mijn koffie uit haar handen laat vallen vlak voordat ze hem overhandigt staat het huilen haar nader dan het lachen.

‘Sorry ik maak meteen een nieuwe voor je.’

In plaats van geïrriteerd te reageren omdat ik door haar waarschijnlijk niet op tijd ga komen bij mijn college, en omdat er een paar koffiedruppels op mijn nieuwe suède laarsjes zijn gekomen, stel ik haar gerust. ‘Geeft niets. Het kan gebeuren.’

‘Oh nee, zijn je laarsjes nu ook nog eens vies geworden? Het spijt me zo.’ Haar harde blik verzacht iets en haar diep donkerbruine ogen zijn iets vriendelijker gaan staan.

‘Het zijn maar laarsjes. Ik krijg de vlekken er vast wel uit. Maak je niet druk.’

Ze bijt op haar lip en krijgt weer die afwezige blik.

‘Gaat het wel met je?’

Ze slaakt een diepe zucht. ‘Het is niets. Ik heb alleen zo’n klote dag. Of beter gezegd een klote week. Maar ik kom er wel overheen. Hier je koffie. Hij is van mij, voor het ongemak.’

Ze overhandigt me mijn koffie. Dit keer in mijn handen en schenkt me nog een flauwe glimlach waar ze zichtbaar haar best voor moet doen.

‘Nee joh, dat hoeft echt niet. Laat me er gewoon voor betalen,’ protesteer ik. ‘Straks krijg je er nog problemen door.’

Ze grinnikt. ‘De eigenaar heeft een oogje op me dus ik kom er wel mee weg.’

Ik lach om haar opmerking. ‘Dank je wel. Sorry, maar ik moet echt weg. Ik kom nog te laat.’

‘Studeer je ook hier?’

‘Ja … Ik begin net aan mijn laatste jaar. Jij ook?’

‘Ja… Nog twee jaar.’

Ze kijkt er een beetje treurig bij, maar ik moet echt maken dat ik wegkom als ik nog op tijd wil komen.

‘Leuk. Misschien zien we elkaar nog eens,’ roep ik en zet het dan op een rennen. Nu ik in mijn laatste jaar zit wil ik nog extra mijn best doen. Ik heb van elk moment genoten hier op de universiteit. Al drie jaar lang sta ik op mijn eigen benen. Na negentien jaar onder de strikte beveiliging van mijn vader en twee broertjes geleefd te hebben kon ik eindelijk mezelf zijn. Ik woon op een steenworp afstand van de universiteit in een schattig appartement wat mijn vader voor me huurt. Hij wilde onder geen voorwaarden dat ik op kamers ging en ik besloot om die strijd aan me voorbij te laten gaan omdat hij al zoveel moeite had om me los te laten.

Ik ben het enige meisje in de familie. Met twee broers en drie neven ben ik de enige waar iedereen zich zorgen om lijkt te maken terwijl ik juist denk dat ze zich meer zorgen moeten maken om de jongens in onze familie.

Maar mijn vader en oom denken daar anders over en alhoewel ik weet dat het goed bedoeld is hoeven ze zich om mij geen zorgen te maken. Ik weet precies wat ik wil. En wat ik niet wil.

Ik ben een sterke onafhankelijke vrouw en ben van plan om net als mijn tante de meest succesvolle zakenvrouw van het land te worden. Ik weet dat ik het kan en ga straks stagelopen bij mijn tante en daarna zal ik meteen voor haar gaan werken. Door mijn gedrevenheid heb ik nergens tijd voor. Heel soms ga ik eens naar een feestje. Ik heb een paar vrienden gemaakt waar ik af en toe iets mee ga drinken maar ik ben voornamelijk te vinden in de bibliotheek, thuis of op de universiteit. Heel saai, maar mijn resultaten zijn daardoor uitmuntend en ik wil het nou eenmaal ver schoppen in het leven. Daarbij heb ik thuis mijn beste vrienden. Ik zie ze nu helaas niet vaak, maar ik weet dat ze er altijd zullen zijn. Ik ben hier alleen tijdelijk om te studeren en dan vertrek ik weer.

Shit, de deur is al dicht. Ik stap net te laat de collegezaal in hopend dat het niet opvalt. Maar de deur kraakt en hij valt met een plof in het slot waardoor iedereen mijn kant uitkijkt.

‘Mevrouw Liv Reeds. Wat fijn dat u ons vereert met een bezoekje om toch nog wat te leren vandaag. Neem plaats…’

Ik voel mijn wangen gloeien omdat bijna de hele zaal naar me kijkt maar ik laat me niet snel intimideren en als professor Goodwin denkt dat hij me kan overrompelen, dan heeft hij het mis. Ik recht mijn rug en terwijl ik plaatsneem in de banken begin ik uit te leggen wat op zijn smart board staat aangegeven, zonder dat hij erom gevraagd heeft. Even kijkt hij me fronsend aan, maar dan glimlacht hij. ‘Correct…’

Ik zak zuchtend achteruit en focus me op de rest van de les. Na afloop klap ik mijn laptop dicht en wandel op mijn gemak naar mijn volgende college.

Mijn telefoon gaat en als ik op het schermpje kijk zie ik dat het mijn moeder is. Glimlachend neem ik op. ‘Hoi mam.’

‘Lieverd. Hoe is het met je?’

‘Nog steeds goed,’ zeg ik lachend. ‘Ik heb je het weekend nog gezien op de verjaardag van Sam.’

‘Ja, dat weet ik,’ zegt ze lachend. ‘Ik bel ook niet om je te controleren, maar om te vragen of je morgen tijd hebt om te lunchen. Ik ben voor mijn werk onverwacht in de buurt bij jou morgen.’

‘Leuk. Ik kijk even op mijn rooster, maar laat het je snel weten.’

We hangen op waarna ik de rest van de dag colleges bezoek en me opsluit in de bibliotheek waar ik studeer tot ik het buiten schemerig zie worden. Op mijn gemak wandel ik dezelfde route naar huis die ik al drie jaar neem. Onderweg haal ik een pizza op bij mijn favoriete tentje.

‘Mevrouw Liv,’ zegt de aardige eigenaar tegen me als hij me binnen ziet komen. ‘Zelfde als altijd?’

Ik grinnik en knik naar hem. ‘Graag. Het wordt wel een beetje eentonig, hè?’

‘Eentonigheid wordt onderschat,’ zegt hij met een knipoog. ‘Wij mensen weten graag waar we aan toe zijn.’

Glimlachend betaal ik voor mijn pizza en neem plaats in het hoekje van de zaak waar ik wacht tot hij klaar is.

En zo vervolg ik niet veel later mijn weg naar mijn appartement. Eenmaal binnen klap ik de doos open, schenk een groot glas water voor mezelf in en neem ik met een pizzapunt in mijn hand plaats op de bank waar ik de tv aanzet om de serie verder te kijken waar ik aan was begonnen.

Het duurt niet lang voor ik mijn ogen zwaar voel worden en richting mijn bed vertrek.

Mijn spannende studentenleven…

~

‘Mam,’ roep ik enthousiast en zwaai naar haar als ik haar achter in de lunchzaak zie zitten

‘Lieverd.’

Ze omhelst me stevig en bekijkt me met haar liefdevolle blik, zoals ze altijd doet.

‘Wat leuk dat je tijd had.’

‘Wat moest je hier doen?’ vraag ik haar als ik tegenover haar plaatsneem.

‘Een nieuwe opdracht,’ legt ze uit.

‘Ik dacht dat je het iets rustiger aan ging doen. Wat vindt papa daarvan?’

‘Die weet het nog niet, maar dit is een geweldige tentoonstelling. Ze gebruiken veel van mijn oude materiaal en ik hoef maar een paar nieuwe aan te leveren.’

Ik grinnik als ik denk aan mijn vader en zijn gezicht als mijn moeder hem zal vertellen dat ze toch weer een nieuwe opdracht heeft aangenomen. Zelf werkt hij al heel lang niet meer. Al zijn aandacht ging naar ons, zijn gezin. En dat hebben we geweten. Zijn liefde heeft ons gevormd tot wie we zijn, maar soms heel soms… en ik weet dat mijn moeder er ook zo over denkt, is hij een tikkeltje verstikkend.

Daarom begrijp ik goed dat mijn moeder haar werk als fotograaf nog niet helemaal zal neerleggen. Ze is ook pas drieënvijftig, waarom zou ze nu al stoppen? Ze is een geweldige en alom gerespecteerde fotograaf. Haar werk heeft al vele prijzen gewonnen en wordt over de hele wereld tentoongesteld. Ik weet dat mijn vader liever haar volledige aandacht heeft. Zeker nu ook mijn broertjes het huis uit zijn om te studeren aan de andere kant van het land.

‘En hoe heb je dan kunnen verklaren dat je vandaag hiernaartoe moest?’

‘Ik zei dat ik met jou ging lunchen. Wat niet helemaal gelogen is.’

Ik grinnik en pak de kaart om te kijken wat ik zal bestellen en tegelijk hoor ik de telefoon van mijn moeder afgaan. ‘Wie zal dat nu zijn?’ mompel ik.

‘Colt,’ zegt mijn moeder geamuseerd en werpt me een knipoog toe. ‘Ja, die zit hier tegenover me.’

‘Stop met haar te controleren,’ roep ik lachend.

‘Hij controleert me niet,’ protesteert mijn moeder en giechelt dan als een jong schoolmeisje die haar eerste liefde aan de telefoon heeft.

Ik rol met mijn ogen maar stiekem ben ik jaloers.

Jaloers op mijn eigen ouders?

Ja, dat kan. Wat zij hebben… Je zou bijna denken dat het niet mogelijk is. Zoveel liefde. Zelfs na meer dan twintig jaar spat de liefde en de passie ervan af. Vroeger werden mijn broers en ik er altijd onpasselijk van, maar nu… Nu denk ik vaak, had ik dat ook maar.

Zal er ooit iemand zijn voor wie mijn hart klopt zoals dat bij mijn ouders het geval is? Ik weet dat ze niet zonder elkaar kunnen. Met name mijn vader niet zonder mijn moeder. Ze lijkt zijn zuurstof. De reden van zijn bestaan.

Glimlachend hangt ze op. ‘Ik moest je een dikke knuffel geven van hem.’

‘Geef hem maar een dikke knuffel terug, maar ik weet wel zeker dat hij je zal bespringen als je thuiskomt.’

Weer die giechel. Dan kijkt ze me glimlachend aan. ‘En jij?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Heb jij al iemand?’

Ik schud mijn hoofd en maak een wuivend gebaar. ‘Geen tijd.’

‘Je gaat toch wel eens op date, Liv? Kom op. Er is meer dan alleen maar studeren. Je moet ook een beetje leven.’

‘Ik leef,’ zeg ik twijfelachtig, want als ik aan de afgelopen maanden denk, en de keren dat ik in het donker naar huis liep vanuit de bibliotheek van de universiteit naar mijn appartement en daar op de bank in slaap viel tijdens het kijken naar een van de duizenden series, dan weet ik dat ik niet echt leef. Ik ben tevreden. Dat wel. Ik weet dat het maar tijdelijk is.

‘Zijn er geen jongens die…?’

Ik zucht. ‘Natuurlijk wel. Ik ga wel eens op date. Niet heel vaak, maar heel soms. Ik heb gewoon nog niemand gevonden die mijn interesse kan behouden. Ik vind zo’n date maar saai.’

‘Geloof me, er komen eerst een hoop eikels voorbij voor je de ware vindt.’

‘Misschien sla ik die wel over en kom ik meteen bij de ware.’

Mijn moeder lacht. ‘Dat zou iedereen wel willen. Helaas gebeurt het vaak niet zo. Je hart wordt een keer gebroken. En achteraf blijkt dat allemaal nodig te zijn om bij de juiste persoon terecht te komen.’

‘Laat ik mijn laatste jaar maar afmaken. Daarna mijn stage bij tante Camilla waar ik me in een razend tempo omhoog werk en dan heb ik misschien tijd voor een man. Jij hebt papa ook pas na je dertigste ontmoet dus ik heb nog even.’

We kletsen nog lekker verder en verorberen samen drie broodjes die we delen waarna we elkaar omhelzen voor het afscheid. Ik vervolg mijn weg naar de bibliotheek waar ik nog een paar uur wil studeren. Onderweg loop ik langs de koffiezaak om een koffie te halen waar ik weer geholpen word door hetzelfde nieuwe meisje als gisteren.

‘Hoe is het met je laarsjes?’ vraagt ze meteen.

‘Die vlekken zijn er al uit,’ lieg ik, want ik heb het nog niet eens geprobeerd. Maar ik wil niet dat ze zich schuldig voelt.

‘Gelukkig maar.’

Ik neem mijn koffie van haar aan. Dit keer krijg ik hem zonder horten of stoten in mijn handen. We lachen erom waarna ik vertrek naar de bibliotheek.

Na een tijdje hoor ik iemand mijn naam fluisteren. Ik kijk naast me en zie Jace staan. Een jongen met wie ik wel eens op date ben geweest. Hij is aardig en dringt al langer aan op een tweede date maar ik hou het al die tijd al af. Het is alsof mijn moeder hem gestuurd heeft na ons gesprek vanmiddag waarin ze aandrong dat ik iets meer moet genieten want hij staart breed lachend naar me en bekijkt me met een bewonderende blik, zoals hij altijd doet.

‘Liv, hoe gaat het met je?’

‘Nog steeds goed, Jace,’ zeg ik lachend.

‘Fijn om te horen. We gaan met een groepje wat eten bij Joni’s, heb je zin om mee te gaan?’ Net als ik nee wil zeggen onderbreekt hij me. ‘Geen date.’ Hij houdt zijn handen defensief omhoog. ‘Maar eten moet je toch?’

Ik check mijn telefoon en zie dat er alweer uren zijn verstreken sinds ik hier aan ben gekomen. Een avondje niet alleen eten in mijn appartement is misschien wel een welkome afwisseling, zelfs voor mij.

Ik haal mijn schouders dan ook op. ‘Oké.’

De glimlach op zijn gezicht wordt nog breder. ‘Gezellig.’

Snel duw ik mijn boeken in mijn tas en loop achter hem aan naar de rest van de groep die ik allemaal vaag ken. Met sommigen deel ik wel eens colleges, maar omdat ik niet veel naar feestjes ga zijn er maar weinig mensen die me echt goed kennen. Volgens mij vindt iedereen me maar raar. Het kan me alleen niet zoveel schelen. Mijn hele familie is raar en wordt altijd onder een vergrootglas gelegd, hoe erg mijn vader zich daar ook tegen verzet en hoe beschermend we ook zijn opgevoed, we weten allemaal van het verleden van mijn bekende familie en blijkbaar weet ook iedereen van het vermogen van mijn ouders want een van de jongens die erbij is roept dat hij blij is dat ik mee ga want dan kan ik betalen.

‘Wij zijn allemaal blut,’ legt hij uit.

Het levert hem een knal voor zijn hoofd op van Jace. ‘Gedraag je,’ bromt hij waarna hij zich tegen mij excuseert.

En dan vraagt iedereen zich af waarom ik me met dit soort dingen meestal afzijdig hou. Zuchtend vervolg ik mijn weg met Jace naast me.

‘Tyler is een lul dus let maar niet op hem.’

‘Ik kan wel ergens tegen,’ mompel ik. Maar stiekem heb ik spijt dat ik heb toegezegd. Door de rest van de groep word ik de gehele avond genegeerd op een paar rotopmerkingen na. Alleen Jace heeft oog voor me maar die wordt al snel in beslag genomen door een van de meiden die mee was en die me de hele avond heeft proberen te vermoorden met haar blikken.

Zodra Jace zijn hoofd naar haar heeft gekeerd pak ik mijn tas en loop ik naar de bar waar ik mijn deel van de rekening betaal en snel vertrek. Buiten haal ik een paar keer diep adem. Dit is niet mijn definitie van leven en ik vermoed dat mijn moeder dit ook niet bedoelde vanmiddag. Sterker nog, ik denk dat ze die Tyler eigenhandig een tik voor zijn hoofd had gegeven met zijn bijdehante opmerking. Lichtelijk geïrriteerd vervolg ik mijn weg maar vlak voor ik de hoek omloop valt mijn oog op een meisje dat zich naast een oude auto staat om te kleden. Ik herken haar direct, het is het meisje van de koffiezaak. Behendig wurmt ze zich uit haar outfit en hult zich in een zwart joggingpak waarna ze plaatsneemt in de auto. Daar gaat ze tot mijn grote verbazing zitten eten. Fronsend bekijk ik een paar minuten hoe ze het zich gemakkelijk maakt in de auto die vol ligt met tassen.

Ze zou toch niet…?

Woont ze in haar auto?

Nee, dat kan niet.

Ik weet dat ik door moet lopen. Het is niet mijn zaak, maar ik kan het niet. Mijn benen brengen me al richting de oude bruine auto die in een hoekje van het parkeerterrein geparkeerd staat. Bijna verborgen. Maar niet voor mij…

Ik tik op het raampje wat haar doet opschrikken. Met grote ogen kijkt ze me aan en pas als ze ziet dat ik het ben verzacht haar blik iets. Ze rolt haar raampje naar beneden en kijkt me glimlachend aan. Snel laat ik mijn blik over de spullen in de auto glijden en kijk haar dan vragend aan.

‘Kan ik je helpen?’ vraagt ze liefjes.

‘Je woont toch niet in je auto?’

Ze zucht. ‘Tijdelijk. Het is niets om je druk over te maken.’ Ze wil het raampje weer naar boven rollen maar ik hou haar tegen.

‘Je kan niet in je auto slapen.’

‘Jawel hoor. Dat doe ik al drie weken. Sinds mijn klote huisgenoot me eruit heeft gezet omdat ze ruimte wilde maken voor haar vriendje.’

‘Dat kan niet zomaar,’ roep ik uit.

‘Nogmaals. Jawel hoor…’ Ze sluit haar ogen. ‘Luister, ik snap dat je het goed bedoelt en ik doe echt heel erg mijn best om aardig te blijven tegen je, maar ik heb echt een paar kloteweken achter de rug en ik wil nu niets liever dan mijn noedels opeten en slapen.’

‘Ik heb een kamer over,’ flap ik eruit. ‘Je kan niet in je auto slapen.’

Het is eruit voordat ik er erg in heb en ik weet meteen één persoon op te noemen die furieus is bij het idee alleen al dat ik een vreemde een kamer aanbied in mijn appartement, maar ik kan niet toezien hoe iemand die hier keihard studeert in haar auto moet wonen.

‘Je kent me niet eens,’ zegt ze glimlachend. ‘Maar lief van je.’

‘Ik meen het. Ik heb een groot appartement waar ik alleen woon. Wat voor persoon zou ik zijn als ik me nu omdraai en wegloop terwijl ik weet dat jij de nacht hier moet doorbrengen? Zou jij dat doen?’

Ze staart even voor zich uit. ‘Ik weet niet wat ik zou doen. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit in zo’n luxe positie gezeten.’

Ik loop om haar auto heen en stap in aan de passagierskant. Ik steek mijn hand naar haar uit. ‘Ik ben Liv.’

Ze schudt haar hoofd pakt mijn hand en schudt hem. ‘Kayla.’

‘Mijn appartement is hier een paar minuten vandaan. Je hoeft je spullen niet te halen want die liggen achterin.’

‘Je bent gek,’ zegt ze grinnikend. Maar ze start toch haar auto en rijdt op mijn aanwijzing richting mijn appartement waar ze haar auto voor de deur kan parkeren.

Zuchtend stapt ze uit. ‘Weet je het zeker?’

‘Kom nou maar,’ zeg ik vastbesloten en trek een paar tassen van de achterbank.

‘Wauw,’ zegt ze als ze achter me aanloopt het appartement in. Ik klik een paar lampen aan en kijk met haar mijn appartement rond. Van de hoge ramen tot de lichtblauwe muren en alle designer meubelen. Alles is even mooi in mijn appartement, daar ben ik me van bewust. Mijn ouders hebben ervoor gezorgd dat ik er goed bij zit. Kayla loopt naar de wand waar allemaal prachtige ingelijste foto’s hangen.

‘Die heeft mijn moeder gemaakt. Ze is fotograaf.’

‘Ze zijn prachtig. Ze is goed.’

‘De beste,’ zeg ik glimlachend. ‘Kom, dan laat ik je kamer zien.’

Het appartement bevat twee slaapkamers die beiden even groot zijn. Met open mond kijkt Kayla rond. ‘Sorry, dit kan ik niet betalen.’

Ik begin te lachen. ‘Je hoeft niets te betalen. Doe ik ook niet.’

‘Woon je hier gratis?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Voor mij hoefde het niet. Anders dan wat mensen van mijn denken ben ik niet zo’n verwend nest. Ik had net zo goed ergens op kamers gekund. Maar ik heb een overbezorgde vader en dit was een voorwaarde als ik ging studeren. Ook al ben ik volwassen wil ik hem niet de stuipen op het lijf jagen. Het feit dat ik het huis uit ging was al veel voor hem.’

Glimlachend kijkt ze me aan. ‘Dat moet vast fijn zijn om zo’n lieve vader te hebben.’

‘Ik heb de liefste ouders.’

Stilletjes staan we in de logeerkamer.

‘Oké,’ zegt ze dan twijfelend. ‘Maar tot ik iets anders heb gevonden. Dan ben je van me af.’

‘Geen haast. Deze kamer wordt amper gebruikt. Heel af en toe komt mijn beste vriend logeren, maar die heeft het ook druk de laatste tijd en mijn broers kwamen wel eens maar die studeren in California nu dus daar heb ik ook geen last meer van.’

Ze grinnikt. ‘Waren ze zo erg?’

‘Ze waren mijn vader keer twee. Een tweeling. Bloedknap, dat zie ik zelfs als hun zus, maar ook bloedarrogant en bloedirritant. En om een of andere reden hadden ze zelf het idee dat ze mijn persoonlijke beveiligers waren. Op school had ik geen leven. Ze jaagden iedereen weg die in mijn buurt kwam.’

‘Goh…’ zegt ze zacht en grinnikt.

‘Herkenbaar?’ vraag ik haar met mijn hoofd schuin en een glimlach op mijn gezicht.

Ze knikt. ‘Dat van die broer wel ja. Een beschermheer en pitbull tegelijk.’

‘Waarom denken ze toch dat wij een soort hulpeloze dames in nood zijn? Ik bedoel, ik kan prima voor mezelf zorgen en ik kan ook prima zonder man.’

Kayla maakt een instemmend geluid. ‘Mijn broer woont in New York maar heeft er nog een handje van mij toch nog te controleren hier. Ondanks dat ik eenentwintig jaar oud ben. Hij heeft me dan ook wel op moeten voeden.’

Fronsend kijk ik haar aan.

‘Onze ouders zijn gestorven toen we jong waren.

‘Wat vreselijk,’ fluister ik.

Ze knikt. ‘Het is lang geleden. Mijn broer was achttien en begon net aan zijn studie, maar die heeft hij laten schieten om voor mij te zorgen. Ik was pas tien jaar oud.’

‘Dan snap ik wel dat hij beschermend is,’ zeg ik zacht als ik haar verhaal hoor.

Ze knikt. ‘Hij weet niet dat ik mijn kamer uitgezet ben en ik mijn auto heb geleefd de afgelopen weken. Hij zou het besterven. Maar ik wilde niet dat hij zich ongerust zou maken en ik wilde het alleen doen. Mijn trots zit me af en toe in de weg…’ Ze kijkt de kamer weer rond. ‘Maar dit keer zet ik mijn trots opzij en neem ik van je aanbod gebruik. Ik ga mijn spullen uitpakken. Dank je wel, Liv. Je zal geen last me hebben. Ik werk veel in de koffiezaak en ik ben niet zo’n mensenmens dus wees niet bang dat ik mensen uitnodig.’

‘Het maakt me niet uit, Kayla. Ik heb het idee dat we het prima met elkaar zullen vinden.’

Hoofdstuk 2

Liv

Als ik de volgende dag binnen kom lopen in mijn appartement word ik verwelkomd door een bijzonder aangename geur. Een geur die meestal niet in mijn appartement hangt want het komt uit de keuken en die is heel weinig gebruikt aangezien ik niet kan koken.

Met een afhaalmaaltijd in mijn handen loop ik door en als ik om het hoekje van de keuken kom zie ik dat Kayla net een grote schaal uit de oven haalt. Ze kijkt op zodra ze me binnen ziet komen en glimlacht direct. Haar donkere haar zit in een knot boven op haar hoofd gebonden en ze draagt boven haar spijkerbroek en groene trui een schort dat ik wel vaag herken.

‘Ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik was zo blij dat ik weer gebruik kon maken van een keuken dat ik zo brutaal ben geweest… En ik heb je schort ook geleend.’ Ze wijst op het brandschone schort dat ik nog nooit had gebruikt.

‘Eh nee… Natuurlijk niet. Het ruikt heerlijk.’

‘Er is genoeg voor ons beiden.’

Ik hou het tasje omhoog met de afhaalmaaltijd erin. ‘Ik had Chinees voor ons gehaald.’

Ze haalt haar neus op. ‘Dat heb ik drie weken lang gegeten. Ik ben er klaar mee.’

‘Dat van jou ruikt lekkerder.’

Ze reikt in de tas die op het aanrecht staat en haalt er een fles rode wijn uit. ‘En ik had deze gehaald voor erbij. Zie het als bedankje voor wat je voor me doet.’

Ik open met mijn voet de pedaalemmer en gooi zonder iets te zeggen de Chinese afhaalmaaltijd erin. We schieten er beiden door in de lach en niet veel later zitten we met een bord lasagne en een glas rode wijn op de bank. We wisselen allemaal nieuwe informatie uit en zo kom ik erachter dat Kayla is opgegroeid in New York en nu rechten studeert om advocaat te worden.

‘Ik wil de beste advocaat worden van het land. En jij?’

‘Ik wil de beste zakenvrouw van het land worden. Net als mijn tante. Zij runt een multinational. Het familiebedrijf. Daar wil ik werken.’

‘Wauw. Moet je daar eerst voor studeren? Ik bedoel, neemt ze je niet gewoon aan?’

Ik zucht en kijk teleurgesteld voor me uit. Het is precies wat iedereen altijd zegt. Ik hoef nergens voor te werken. Alles wordt me aangereikt zonder dat ik er iets voor hoef te doen. Snel neem ik een slok van mijn wijn en sta op om de borden naar de keuken te brengen.

‘Sorry,’ zegt ze dan. ‘Ik bedoelde er niets mee.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Het geeft niet. Ik ben het gewend…’

‘Liv…’ Kayla staat achter me in de keuken. Ik pak de fles wijn en loop langs haar om nog een glas in te schenken. ‘Ik weet hoe het is als mensen je veroordelen om waar je vandaan komt. Bij mij is het altijd de andere kant op geweest maar ik kan me niet voorstellen dat het anders voelt.’

‘De andere kant?’

‘Mijn familie is nou niet bepaald…’ Ze haalt haar schouders op. ‘Laten we zeggen dat mijn familiegeschiedenis niet iets is om over op te scheppen. En de laatste jaren is het ik samen met mijn broer geweest. Hoe hij het precies allemaal gedaan heeft in z’n eentje dat weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat het niet allemaal legaal was. Met name toen we net alleen waren.’ Het blijft even stil. Ik staar haar aan met de fles wijn nog in mijn hand. ‘Ik weet niet waarom ik dit allemaal tegen je vertel want je hebt me net in huis genomen en ik wil je niet afschrikken.’

‘Het geeft niet,’ zeg ik glimlachend. ‘We zijn niet onze families. We zijn een eigen persoon.’

‘Zo is het.’

‘Kom, we nemen nog een glas.’

Ik loop langs haar de woonkamer in en schenk onze glazen bij.

‘Heb je me gegoogeld?’ vraag ik als we beiden weer op de bank zitten.

Met een schuldige blik kijkt ze me aan. ‘Sorry.’

‘Dus je weet alles?’

‘Ik weet niet of ik alles weet. Maar ik werd nieuwsgierig toen ik je appartement zag. Dit is geen goedkope buurt en je appartement is prachtig.’

‘Mijn ouders zijn rijk. En ik weet dat ik geluk heb, maar ik zie het niet als mijn geld. Ik wil mijn eigen geld verdienen en dat ga ik doen ook. Ik neem het familiebedrijf over omdat ik verdomde hard gewerkt heb de afgelopen jaren hier op de universiteit. Ik weet alles wat er is om te weten en mijn tante zal me alle kneepjes van het vak leren.’

Lachend neemt Kayla een slok wijn. ‘Je hebt in ieder geval een goede instelling en ik denk dat je het daar alleen al heel ver mee gaat schoppen. En je hebt mij zover gekregen om met je mee te gaan je naar je appartement zonder dat ik je ken dus aan je overtuigingskracht mankeert ook niets.’

~

Nog een beetje suf van alle wijn die ik gedronken heb word ik midden in de nacht wakker van een geluid in de woonkamer. Ik kom met een ruk omhoog en luister wat beter.

Ja, ik hoor echt iets. Misschien is het Kayla.

Ik ga weer liggen en staar een tijdje naar het plafond. Nee, het is de voordeur. Shit. Dat is wat ik hoorde. Er zat iemand aan de voordeur te rommelen en nu is hij open. De zware voetstappen die daarop volgen zijn zeker niet van Kayla. Zij is zo petit dat ze amper geluid maakt als ze loopt.

Ik zwaai mijn benen uit bed en sluip op blote voeten naar mijn slaapkamerdeur. Zonder een geluid te maken open ik hem langzaam en kijk door de smalle opening via de hal de woonkamer in. Ik schrik me dood als ik een groot gestalte, volledig gekleed in het zwart, door de woonkamer zie lopen en bedenk ter plekke wat op dit moment verstandig is om te doen.

Zal ik de politie bellen?

Moet ik gaan gillen?

Maar nog voor ik iets bedacht heb ren ik mijn slaapkamer uit en geef ik de indringer een harde trap gevolgd door een karateslag. Ineens ben ik blij dat ik van mijn vader op karate moest blijven, ook al vond ik er geen reet aan.

Om kracht bij te zetten gil ik er luid bij. En ik ben niet de enige die een luide kreet slaakt. Ook de indringer begint te schreeuwen. Zodra hij op de grond ligt, geef ik hem nog een trap om te voorkomen dat hij opstaat, maar dan begint Kayla ineens te roepen dat ik moet stoppen.

‘Stop, Liv. Stop alsjeblieft. Dat is mijn broer die je af staat te tuigen.’

Ik hijg nog na en staar haar verbaast aan als ze het licht heeft aangedaan en met haar handen voor haar mond naar de man op de grond kijkt.

‘Je broer?’ zeg ik tussen het hijgen door.

Een luid gekreun klinkt vanaf de vloer. Kayla vliegt erop af. ‘Zayn,’ roept ze. ‘Wat doe je hier?’

Hij gaat rechtop zitten met een van pijn vertrokken gezicht. ‘Wat doe ik hier? Verdomme, wat doe jij hier?’

Ze helpt hem rechtop te staan en ik kan alleen maar met open mond toekijken. De man is ruim een kop groter dan ik en ziet er eerlijk gezegd een beetje angstaanjagend uit met dezelfde kleur zwarte haren als zijn zus en dezelfde diep donkere ogen. Maar daar houdt de gelijkenis op. Daar waar Kayla een zacht gezicht heeft en me sinds ze hier woont alleen maar vriendelijk aankijkt staat zijn gezicht op onweer. Hij briest als een woeste stier en grijpt als een bezetene naar zijn pols. Zodra hij is bijgekomen richt hij zijn blik op mij.

‘Wat de fuck? Je hebt mijn arm gebroken.’

Nog steeds komt er geen geluid uit mijn mond.

‘Is ze stom?’ vraagt hij aan Kayla.

Die schudt op haar beurt haar hoofd en helpt hem zijn jas uit te trekken. Zodra zijn pols tevoorschijn komt is het direct duidelijk. Die hangt er niet bij zoals het hoort.

‘O shit,’ mompelt Kayla. ‘Dat ziet er niet best uit.’

‘Ik dacht dat je een inbreker was,’ zeg ik zacht. ‘Het spijt me zo.’

‘Dat is het risico,’ zegt Kayla met haar armen over elkaar geslagen nadat ze haar broer op een stoel heeft gezet. ‘Hoe wist jij dat ik hier was?’

‘Waarom heb je het me niet verteld? Dat is een betere vraag.’ Hij kijkt haar woest aan en ik ben eerlijk gezegd een beetje opgelucht dat zijn woede momenteel niet op mij gericht is. Nog niet, want zijn pols bungelt er hopeloos ongelukkig bij en daar zal het laatste woord nog niet over gezegd zijn ben ik bang.

‘Omdat het pas sinds gisteren is, Zayn. Ik hoef niet elke stap die ik zet te vermelden. Ik ben eenentwintig jaar weet je nog.’

‘Kan me niet schelen hoe oud je bent. Als ik verdomme moet horen dat je in je auto hebt gewoond en ineens bij een vreemde ben gaan wonen dan wil ik dat weten.’

‘Hoe weet jij dat allemaal?’

Boos staren ze elkaar aan en ik hoor mezelf ineens zachtjes grinniken omdat het me erg aan mijn discussies met mijn eigen broers doet denken. Mijn gegrinnik doet ze beiden naar mij kijken. Plotseling ben ik me ervan bewust dat ik in niets meer dan een slipje en een topje sta. De blik van Zayn glijdt langzaam over me heen en zodra hij bij mijn gezicht aan is gekomen werp ik hem een blik vol afschuw toe. Met een lichte grijns kijkt hij toe hoe ik me snel omdraai en naar mijn slaapkamer ren, wetende dat hij op deze manier een goed uitzicht heeft op mijn reet.

In mijn slaapkamer trek ik snel een grijze joggingbroek aan en gris een wit vestje uit mijn kast. Nadat ik die heb aangetrokken en ik mezelf kort in de spiegel heb bekeken loop ik terug om te kijken hoe het met hem gaat. Ik voel me best een beetje schuldig. Heb ik echt z’n pols gebroken?

Dat zal toch wel meevallen?

Ik kan toch niet met mijn blote handen iemand z’n pols breken?

Als ik de woonkamer weer in kom lopen zit hij nog steeds op dezelfde plek.

‘We moeten naar het ziekenhuis,’ zegt Kayla.

‘Nee,’ bromt Zayn.

‘Je pols is gebroken.’

‘Het geneest vanzelf.’

‘Je hebt blijvende schade als je er niets aan laat doen. En dat kan niet met je werk. Dat weet je.’

‘Het spijt me zo…’ zeg ik zacht.

‘Wat ben jij?’ vraagt hij luid. ‘Een of andere ninja ofzo?’

‘Ik dacht echt dat er een inbreker binnen kwam.’

‘En dan bel je niet de politie maar ga je zelf in de aanval? Jullie zijn twee vrouwen alleen.’

Kayla vouwt haar armen over elkaar. ‘Twee vrouwen alleen ja. En één ervan heeft jou gevloerd. Als ik niet binnen was gekomen had ze je bewusteloos geslagen.’

‘En daarna had ik de politie wel gebeld,’ zeg ik lachend.

‘Ik begrijp niet zo goed wat hier grappig aan is,’ bromt Zayn.

‘Je had ook aan kunnen bellen. Of niet midden in de nacht hier kunnen komen, maar gewoon zoals normale mensen in de middag of ochtend. Je had me kunnen bellen. Er waren genoeg andere opties.’

‘Ik was net klaar met werken waar ik dit verhaal hoorde dus ik ben meteen hierheen gereden.’

‘Je bent niet goed,’ mompelt ze. Ze trekt hem omhoog aan zijn goede arm. ‘Kom, we gaan.’

‘Zal ik meegaan?’ bied ik aan.

‘Ik denk dat jij wel genoeg gedaan hebt,’ bijt hij me toe.

Shit, hij is echt heel boos. Gelaten kijk ik toe hoe ze mijn appartement verlaten. Ik plof op de bank. Nu ik nog zo vol adrenaline ben kan ik niet meer slapen. Er zit niets anders op dan te wachten tot ze terug zijn. Ik hoop maar dat het meevalt.

Ik zet in de tussentijd een serie op en zie na een paar uur dat het niet meevalt. Zayn komt samen met Kayla binnenlopen met een gezicht dat op onweer staat en een arm dat tot aan zijn elleboog in het gips zit.

Met een grimas kijk ik naar hem. Net als ik mijn mond wil openen houdt hij zijn hand omhoog. ‘Ja ja, ik weet het. Het spijt je.’ Hij rolt met zijn ogen wat me meteen irriteert.

‘Nu niet meer,’ flap ik eruit.

Kayla schiet in de lach. Met een ongelovige blik kijkt hij van mij naar haar. ‘Staan jullie me nou uit te lachen?’

‘Je gedraagt je gewoon onuitstaanbaar. Nogmaals, had je hier niet in moeten breken. Liv is zo aardig geweest om mij onderdak aan te bieden.’

‘Je had me moeten bellen,’ bromt hij.

Hij laat zich op de bank zakken op dezelfde plek waar ik zojuist een serie zat te kijken. Hij knipt de tv uit en gaat liggen. ‘Ik ga hier slapen want ik kan nu niet terug rijden.’

Kayla zucht. Ze pakt een deken en legt hem over hem heen.

‘Ik denk dat het verstandig is als we allemaal een nog een paar uur slaap proberen te pakken. Ik moet morgen vroeg weer werken.’

Ze vertrekt naar haar slaapkamer en zonder nog iets tegen Zayn te zeggen volg ik haar voorbeeld.

Maar ik kan natuurlijk helemaal niet meer slapen.

Hoe moet ik dat doen?

Ik heb iemand z’n arm gebroken. En nu ligt er een vreemde op mijn bank. Mijn vader zou gek worden als hij dit hoort.

Zayn doet me erg aan de mannelijke leden van mijn familie denken. Alleen dit exemplaar lijkt nog een stukje erger want er ontbreekt iets belangrijks. Manieren.

Hoe hij zich mijn bank toe-eigende zonder het te vragen. En de manier waarop hij me bekeek toen ik nog weinig aan had. En dan was er nog het feit dat hij bij me ingebroken heeft. Ik bedoel, ik zou hem op kunnen laten pakken. Hij doet nu net of ik de enige ben die iets fout gedaan heeft.

Ik probeer toch nog een paar uur te slapen maar ik blijf onrustig en ben blij als het uiteindelijk licht wordt. Ik spring onder de douche en kleed me aan in een spijkerbroek en rode trui waarna ik op de lekkere geur in de keuken afloop. De bank negeer ik. Of tenminste degene die erop ligt.

‘Ben je nou alweer iets lekkers aan het maken? Het ruikt verukke…’

Maar mijn adem stokt als ik weer tegen het schort aankijk dat gisteren ook al mijn keuken opsierde. Dit keer wordt hij echter niet gedragen door Kayla, maar door niemand minder dan Zayn. Hij draait zich om en kijkt met zijn intense blik in mijn ogen.

‘Waar is Kayla?’ vraag ik direct.

‘Naar haar werk.’

Heeft ze me alleen gelaten met hem?

Wat gebeurt hier allemaal?

‘Heb je trek in een omelet?’

‘Nee, dank je. Ik moet gaan.’

‘Waar naartoe?’

‘Ik studeer hier.’

‘Begint je college al zo vroeg?’

Ik haal mijn schouders op en kijk toe hoe Zayn met zijn goede hand de omelet omdraait. Het ruikt wel erg lekker. Dat moet ik toegeven.

‘Koffie?’ vraagt hij.

‘Ik pak het zelf wel,’ zeg ik snel en loop langs hem om een mok te pakken.

Zodra ik aan de keukentafel ga zitten met mijn kop koffie voel ik me erg ongemakkelijk. In mijn eigen huis nog wel. Waarom geeft deze man me zo’n gevoel?

Ik bedoel, ik ben toch wel wat mannen gewend.

‘Wil je een stuk?’ vraagt hij als hij de omelet op een bord schept.

‘Eh… Nou ja, aangezien het mijn eieren zijn lust ik wel een stukje.’