-

Paul Verrept Brandingen

-

Paul Verrept schreef De vloed & De vlucht in opdracht van theatergezelschap SKaGeN.

De vloed ging in première in het DEStudio op 10 januari 2017.

Met steun voor de auteur van Literatuur Vlaanderen

Dank aan Clara van den Broek, Claire David, Inès Loureiro, Yannick Geens, Korneel Hamers, Chris de Jong, Bart Kraamer.

Copyright © 2021 Paul Verrept

Foto voorzijde omslag Bas Verrept

ISBN 978 90 832 1278 4

NUR 301

www.koppernik.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2021, ISBN 978 90 831 3517 5

-

voor Clara

-

DE VLOED

-

Jij hebt het huis ingericht. En het is prachtig geworden.

Toen ik in je kamers binnenstapte, viel de wereld in zijn plooi. Nu pas bleek hoe de dingen bedoeld waren, zoals ze nu geschikt stonden in je lichte ruimtes.

Toen ik in het huis ging zitten, lopen, liggen, leven… paste het mij als een perfect gesneden jas.

Net zoals je stilte. Je zwijgen, dat me altijd aangetrokken had. Als een plek waar ik kan blijven.

Samen zitten we voor het grote raam. Sprakeloos. Kijkend naar de zee.

Dan neem je me mee naar ons bed. En je bemint me.

Ik heb mij overgegeven. Een stuurloos schip, weerloos op de deining.

Soms denk ik dat ik nooit iets anders heb gewild.

Het huis, de zee, en wij.

-

1

De lucht kleurt fel rood in de eerste herfstdagen.

We verbazen ons over de kleuren. Vragen ons af of we die al eerder hebben gezien.

We kijken door het grote raam naar de zee.

Onder aan de duin waarop ons huis staat, schuift het water dichterbij.

Wij zitten naast elkaar. Mijn pink raakt de jouwe. We bewegen niet. Onze stilte stopt de tijd.

De golven komen en trekken zich terug.

In de verte: een paar lichten van schepen.

De ondergaande zon werpt lange schaduwen over het strand.

Verder niets.

Jij en ik.

Je kijkt niet opzij.

We hoeven niet naar elkaar te kijken. We kennen het beeld uit ons hoofd. In ons hoofd. Ik ken je blik die staart in de avond.

Een blik waarin de wereld oplost.

Tot je je naar mij toe draait alsof je me dan pas opmerkt.

Dan los ik op in je blik.

Zo gaat het elke avond.

Zo begint al jaren onze nacht.

Zo meteen draai je je naar mij toe. Je zal mij aankijken, en wachten tot ik mijn gezicht naar jou keer.

Ik kan niet wachten tot je je hoofd draait.

Kom dan.

Kijk me aan.

Het is tijd.

Ik neem je mee.

Neem me.

De zee aarzelt straks tussen eb en vloed. Leg mij neer vlak voor het water.

Ik draai mijn hoofd.

Zie je profiel. Niet ingetogen zoals ik je gezicht verwacht, maar met een onrustige trek rond je mond.

Je kijkt naar één punt: een plek op het strand? Of in het water?

Iets wat al je aandacht opeist.

Iets waardoor nu niets anders bestaat.

Nu kijk ik ook.

Ik kijk met je mee. Mijn blik glijdt over het landschap, op zoek naar wat jou zo naar zich toe zuigt.

Verlangend me bij jou aan te sluiten. Te zijn waar jij nu bent.

Nu zie ik het. We zien hetzelfde.

Maar het brengt me niet bij jou.

Op het strand liggen vijf lichamen, vlak bij elkaar.

Geen aangespoelde dieren maar mensen.

Ze liggen in de branding. Ze bewegen niet.

Ik wil me aan je vastgrijpen maar ik verstijf.

Jij doorboort de duisternis die nu snel valt.

Met een ruk sluit ik de gordijnen.

Ik neem je hand, en we lopen naar onze slaapkamer.

In het bed liggen we stil naast elkaar. Op onze rug, starend naar het plafond.

Jij keert je niet naar mij toe. Ik keer me niet naar jou toe.

We horen de zee, het ruisen. Alsof er niets gebeurd is.

Onverstoorbaar zwemmen vissen, krabben.

Onverstoorbaar groeit het wier.

Waarom liggen ze hier? Waarom spoelden zie niet op een ander strand aan?

‘Moeten we gaan kijken?’ fluister ik je toe.

‘Morgen,’ zeg je. Maar tot mijn ontsteltenis hoor ik in je stem al de voorbode van de slaap.

Ik word vroeg wakker. Vroeger dan jij, zoals altijd.

Ik zie je liggen in een houding die mij zo vertrouwd is.

Meestal kijk ik ’s ochtends nog naar je gezicht. Naar de ontspanning van de slaap die je jonger maakt, die me doet denken aan een sneeuwlandschap voor de wereld er zijn sporen in trok.

Nu spring ik op, snel naar het raam om het strand te zien.

De lichamen zijn verdwenen.

Ongeschonden is het strand. Ik kan alles als een akelige droom vergeten.

Alles is net als de dag van gisteren.

De kamer is even ruim en helder.

Ik hoor je.

Je ontwaakt, verbaast je nu dat ik niet naast je lig. Misschien zoekt je hand naar mijn lichaam. Misschien open je nu je ogen.

Plotseling sta je naakt naast me. Je kijkt naar de zee.

‘Ze zijn weggehaald,’ zeg ik.

Jij zegt niets, lijkt verstoord door mijn woorden, door mijn stem in het zwijgzame begin van de dag. Alsof ik je hinder.

Je werpt me een blik toe die ik me alleen van lang geleden herinner, van iemand anders.

Je loopt van me weg.

Ik hoor water lopen, je doucht.

Op andere dagen zou ik nu de badkamer in lopen, om even bij je te zijn, een blik op je rug of je billen te werpen.

Je komt in je badjas weer de kamer in.

We ontbijten. Het valt me op dat je niets zegt.

Wat moet ik doen? Ik weet niet hoe ik iets moet zeggen, nu.

Je kijkt tevreden naar buiten, neemt je zwembroek en een handdoek, en je stelt voor te gaan zwemmen, zoals we altijd doen op warme dagen.

Ik ben geschokt dat je in het water wil waarin zo kort geleden doden dreven.

Ik wil je zeggen dat je hier moet blijven.

Dat we iets moeten doen.

Dat we alles kunnen doen nu, alles, behalve in het water gaan.