1 7

2 24

3 46

4 58

5 65

6 73

7 81

8 89

9 94

10 97

11 100

12 110

13 126

14 131

15 140

16 142

17 147

19 177

20 196

21 209

22 215

23 220

24 241

25 254

26 258

27 263

28 269

29 284

30 294

31 299

32 305

33 308

34 314

Dankwoord 319

Annika Martin

Meest begeerde miljardair

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789083219004

ISBN e-book 9789083219011

NUR 340

© 2022 voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel Most Eligible Billionaire © 2017 Annika Martin. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Lennart Sane Agency AB.

Vertaling Iris Veldkamp

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

Vicky

Ik smokkel een klein wit hondje genaamd Smuckers een Manhattans ziekenhuis binnen om zijn baasje Bernadette Locke te bezoeken. Omdat hij vlak hiervoor een afspraak had bij een trimsalon op Fifth Avenue waar het pand vol hangt met kroonluchters en de eigenares heel erg van honden houdt of ze misschien stiekem toch een beetje haat, is Smuckers’ gezichtshaar zo intens fluffy geföhnd dat zijn alerte zwarte oogjes en kleine neusje in een berg watten lijken te zweven.

Even drie dingen over Bernadette. Eén: ze is de gemeenste vrouw die ik ooit heb ontmoet. Twee: ze is ervan overtuigd dat ik een soort hondenfluisteraar ben die Smuckers’ gedachten kan lezen – wat niet het geval is. En drie: ze ligt op sterven. Helemaal alleen.

De mensen in haar appartementengebouw zullen waarschijnlijk blij zijn als ze horen dat ze dood is. Ik weet niet waarom iedereen haar zo haat. Waarschijnlijk is dat maar beter ook.

Bernadette heeft een zoon, maar zelfs hij lijkt zich van haar te hebben afgekeerd. Op Bernadettes craquelé schoorsteenmantel staat een foto van hem, een kleuter met een fronsrimpel tussen zijn intens blauwe ogen. Hoewel hij omringd is door mensen, ziet het kleine joch er eenzaam en alleen uit.

Toen Bernadette haar terminale diagnose kreeg, vroeg ik of ze haar zoon erover had verteld en of hij eindelijk zou langskomen. Ze wuifde de vraag onmiddellijk weg met een minachtend handgebaar – Bernadettes favoriete reactie op zo’n beetje alles wat je zegt is minachtend wegwuiven. Ik kan je verzekeren dat hij niet komt. Ongelofelijk dat hij haar niet komt opzoeken, zelfs niet in deze situatie. Wat een ultieme kutstreek. Je moeder ligt in haar eentje op haar sterfbed, klootviool!

Anyway, tel dat allemaal bij elkaar op en je hebt de vreemde reden waarom ik op mijn hakken langs een bewaker stiefel met een vrolijke – en hopelijk oogverblindende – glimlach op mijn gezicht waardoor hij niet doorheeft dat ik een wriemelend hoopje hond in mijn oversized handtas meedraag.

Smuckers is een maltezer, een ongekend schattig troetelhondje. En Smuckers is schattiger dan schattig.

Smuckers en Bernadette vormden een bijzondere verschijning op de trottoirs van de Upper West Side-buurt waar mijn zusje en ik een dijk van een housesittingklus hebben.

Ik herinner me ze heel goed. Smuckers trok mensen aan met zijn bizarre pluizige schattigheid, maar als het nietsvermoedende slachtoffer te dichtbij kwam, werd hij of zij genadeloos beledigd door Bernadette. Een soort menselijk equivalent van de venusvliegenval, waarbij de vlieg wordt aangetrokken door de schoonheid van de bloem en vervolgens wordt vermorzeld.

Mensen hadden gauw genoeg door dat ze beter bij het tweetal uit de buurt konden blijven. En ik heb dat ook geprobeerd, echt waar.

Toch loop ik door alweer een akelig helverlichte ziekenhuisgang en smokkel ik voor de derde keer in twee weken tijd een hondje naar binnen. Dit stond niet in de top tien dingen die ik met mijn dag wilde doen. Niet eens in de top honderd. Maar Smuckers is Bernadettes enige echte vriend. En ik weet hoe het voelt als iedereen je haat.

Ik weet dat als iedereen je haat, je soms om te overleven doet alsof het je allemaal niet raakt. Daardoor gaan mensen je nog meer haten, want ze vinden dat je op z’n minst een klein beetje aangedaan moet lijken.

Bernadette werd gehaat door haar buren; ik werd gehaat door mijn omgeving plus de hele online wereld, maar het principe is hetzelfde. En god verhoede dat je dan ook nog een leuk hondje hebt. Of dat er ooit een foto waarop je lacht verschijnt op Facebook of HuffPost of People.com.

Ik weet ook dat als je gehaat wordt, je soms dingen doet waardoor mensen je nog meer gaan haten omdat het op een perverse manier beter voelt. Waarschijnlijk kunnen alleen mensen die ooit in hun leven gehaat zijn dat echt begrijpen.

Ik duw de kamerdeur open. ‘Hier zijn we,’ zeg ik opgewekt, blij dat er geen medisch personeel aanwezig is. Smuckers vindt het best fijn om in een handtas te zitten, maar dan liever met zijn koppie eruit, als de stoere kapitein van een zeppelin. Dat kon nu niet en zodra ik hem eruit haal, is hij extreem verfrommeld. ‘Kijk, Smuckers, je mammie!’

Bernadette zit half opgericht tegen een stapel kussens. Haar huid is vaal en haar haar is dun geworden, maar het beetje haar dat ze heeft is prachtig wit van kleur. Ze knippert haar ogen open. ‘Eindelijk.’

Ze heeft een infuus in haar arm, maar verder niks. De behandeling is stopgezet en ze krijgt nu alleen nog morfine. Ze is opgegeven.

‘Smuckers is zo blij om je te zien.’ Ik loop naar het bed en zet Smuckers naast haar neer. Hij likt Bernadettes vingers, en door de liefde die op Bernadettes gezicht verschijnt ziet ze er heel even zacht en vriendelijk uit. Als een aardige vrouw.

‘Smuckers,’ fluistert ze. Ze beweegt haar lippen, praat tegen hem. Ik kan het niet verstaan, maar ik weet dat ze zegt dat ze van hem houdt. Soms zegt ze dat ze hem niet alleen wil laten, dat ze zelf niet alleen wil zijn. Ze is doodsbang om alleen te zijn.

Zwakjes aait ze zijn vacht, maar ze kijkt naar mij en fluistert iets met veel overtuiging. Ik kom wat dichterbij. Aubergine, lijkt ze te zeggen.

‘Heb je honger?’

‘Aubergine…’ zegt ze met een haperende stem.

‘Ja, Bernadette?’

‘Aubergine maakt je teint…’ Ze kreunt hard. ‘… wormachtig.’ Op de een of andere manier slaagt ze erin om het woord ‘wormachtig’ vreselijk minachtend te laten klinken, alsof ik zo’n grote modemisser heb begaan dat ze al haar kracht moet aanwenden om me dit te laten weten.

‘Shit. Ik ging voor slakachtig,’ grap ik terwijl ik Smuckers iets verplaats zodat hij niet op haar infuus zit.

Ze snift en richt zich weer op Smuckers.

In de drie jaar dat ik Bernadette ken heeft ze altijd kritiek gehad op mijn kledingkeuzes. Heb je dat gevonden in een bibliothecaressenpostordercatalogus uit 1969, Vicky? Waren de saaie kokerrokken in de sale bij JCPenney? Soms leek het erop dat mijn aanblik zelfs letterlijk pijn deed aan haar ogen, met mijn ongeïnspireerde paardenstaart en bril en alles.

Ik heb zo’n vermoeden dat Bernadette uit een familie komt met geld, maar dat haar fortuin in de loop van de jaren in rook is opgegaan. Eerste aanwijzing: ze heeft een appartement in een dure buurt, maar het is vanbinnen supershabby, alsof het ooit groots was maar in verval is geraakt. Haar kleren zijn afgedragen versies van wat ze misschien vijftien jaar geleden waren. Echt, het lijkt alsof ze geen cent aan zichzelf uitgeeft. Maar Smuckers? Voor Smuckers is alleen het beste goed genoeg. Kosten noch moeite gespaard.

Ik pak haar hand en leg die neer waar Smuckers dat het prettigst vindt zodat hij rustig kan gaan liggen.

‘Smuckers,’ verzucht ze.

In een impuls wil ik een geruststellende hand op haar arm leggen, maar Bernadette wil geen menselijke aanraking van mij. Ik ben hier eigenlijk alleen als verlengstuk van Smuckers, een doorgeefluik voor zijn belangrijke boodschappen. Verder ben ik niets. Als Bernadette me op een of andere manier in een sardientjesblikje kon stoppen met alleen de hoek opengemaakt zodat ze mijn stem kon horen, zou ze het doen.

Ze kijkt verwachtingsvol naar me op. Ik weet wat ze wil. Wat heeft Smuckers te zeggen?

Ik heb geen idee wat ik moet zeggen, of liever: wat Smuckers zou kunnen zeggen. Ik ben nooit akkoord gegaan met dit hondenfluisteraargedoe en nu ze op sterven ligt, voelt het extra fout.

Maar ze ligt erop te wachten. Staart me aan. Het is Smuckers of niks.

Ik adem diep in en zet mijn fluisteraargezicht op, dat ik zou beschrijven als een nieuwsgierig luistergezicht. ‘Smuckers zegt dat je niet bang hoeft te zijn voor de dood,’ zeg ik.

Ze wacht. Ze wil meer.

‘Hij wil je zeggen dat het goed komt, ook al voelt het op dit moment niet zo.’

Ze knikt en mompelt iets tegen Smuckers.

Dit onderwerp is nieuw voor me. Smuckers hield zich voorheen vooral bezig met zijn leefstijl – verzoeken om op een bepaald plekje in zijn nek gekriebeld te worden of welke smaak fancy hondenkoekjes hij wilde. Zo nu en dan mijmert hij over het leven van de duiven buiten het raam. Hij heeft absoluut nog nooit een groot inzicht gedeeld over de dood of blijk gegeven van diepere wijsheid met betrekking tot de esoterische geheimen van het universum.

Maar ik kan zien dat Bernadette het fijn vindt dat Smuckers dit heeft gezegd. ‘Vicky,’ zegt ze tegen Smuckers. ‘Vicky zal voor je zorgen.’

‘Natuurlijk, Bernadette,’ zeg ik. ‘Ik zal voor Smuckers zorgen alsof hij mijn eigen vlees en bloed is.’

Niet letterlijk natuurlijk. Ik ben niet van plan met hem samen door Central Park te rennen en ganzenpoep te eten.

‘Hij krijgt een leven als een kleine koning,’ voeg ik eraan toe.

Bernadette mompelt iets en ik ga zitten in de verrassend luxueuze, met leer beklede stoel in de ruime privékamer die ze haar hebben gegeven. Dit is het hospicegedeelte van een van de grotere ziekenhuizen van Manhattan, waarvan op het nieuws geregeld wordt gezegd dat er te weinig bedden zijn.

Misschien is ze goed verzekerd of zo.

Bernadette kriebelt Smuckers in zijn nek. ‘Ik hou van je, Pokey,’ fluistert ze.

Ik scrol in stilte door Instagram, met een half oor gericht op de deur, maar ik hoor niets anders dan voetstappen en zacht pratende mensen langskomen, zo nu en dan onderbroken door een intercommededeling. Ik wil dit laatste bezoek zo lang mogelijk rekken. Smuckers krijgt een leven als een koning, maar misschien niet van een welvarend land. Eerder een armlastig land dat van zijn koning houdt. Meer kan ik niet voor hem doen.

Ik heb Smuckers twee weken geleden mee naar huis genomen, een dag voordat Bernadette in het ziekenhuis werd opgenomen. Al snel kwam ik erachter dat het rauwe ingevroren hondenvoer dat hij krijgt duurder is dan gouddraad, en ik wil er niet eens aan denken wat het kost om zijn ontplofte kapsel elke maand te laten bijwerken bij de eerder genoemde trimsalon, waar in de wachtruimte een origineel Warhol-schilderij hangt van een poedel.

Reken dat zelf maar uit.

Dus nee, ik stel me niet voor dat Smuckers precies het leven blijft leiden dat hij gewend is. Ik zorg al sinds ze negen jaar is voor mijn zusje, Carly, en ik wil dat zij alles heeft wat ik nooit heb gehad. Ik wil dat ze zich veilig voelt en dat ze groots durft te dromen.

En als er dan nog geld overblijft om van geföhnd te worden, mag zij in die stoel plaatsnemen en hoeven ze haar er niet voor vast te binden zoals die arme Smuckers.

Ze is nu zestien jaar. Het is niet makkelijk om een puber op te voeden op Manhattan, maar op de een of andere manier lukt het, dankzij mijn Etsy-store vol funky hondenaccessoires. Op een dag ga ik ook sieraden voor vrouwen verkopen, maar op dit moment moet ik het hebben van halsbanden met paillettenstrikken.

Bernadettes lippen bewegen. Er komt niks uit, behalve het woord ‘alleen’. Ik wil niet alleen zijn.

Ik voel een steekje in mijn hart.

Het is zo raar hoe een lang leven kan worden gereduceerd tot een hospicekamer met gedimd licht, een vreemde die op Instagram zit en een klein wit hondje.

Hoewel het vast niet raarder is dan dat ik doe alsof ik een hondenfluisteraar ben, iets wat ik nooit in mijn leven heb gewild en waar ik honderd procent mijn vriendin Kimmy de schuld van geef.

Kimmy is degene die een festival organiseerde om geld op te halen voor het dierenasiel, degene die me zo smekend aankeek, met een kleurrijke sjaal en grote hoepeloorbellen in haar handen, toen de echte dierenfluisteraar niet was komen opdagen voor haar optreden.

Bedenk gewoon wat, zei ze. Het wordt hilarisch, zei ze.

Ik liet het aan Carly over om mijn kraam met hondenaccessoires te runnen en sloeg de sjaal om.

Die dag zei ik gewoon wat er in mijn hoofd opkwam. Veel dieren klaagden over hun eten en de meesten wilden dat hun baasje vaker met ze speelde. Soms uitte het dier empathie en liefde, als de persoon die erbij was verdrietig leek. Ik geloof erin dat wie je ook bent, je huisdier om je geeft. Zo nu en dan zei ik dat het dier het fijn vond als er tegen hem werd gepraat of voor hem werd gezongen, want iedereen praat en zingt tegen zijn dier, toch?

Toen kwam Bernadette binnen, hard en woest, met haar wandelstok tikkend op het plaveisel en vergezeld van een klein, energiek troetelhondje.

Ze gooide twee biljetten van vijftig dollar neer en eiste dat ik haar zou vertellen wat Smuckers haar duidelijk wilde maken. Ik kon er niet uit opmaken of ze me wilde ontmaskeren of dat ze het echt wilde weten.

Dus ik nam het hondje op schoot en kriebelde zijn pluizige kleine oortjes en stak van wal. Ik had in de loop van de middag als dierenfluisteraar gemerkt dat hoe complimenteuzer ik was, hoe meer mensen erin geloofden.

Smuckers houdt ontzettend veel van u, had ik gezegd. Hij weet dat u denkt dat u te langzaam voor hem bent, maar dat vindt hij niet erg. Hij houdt van u. En wat hij het allerfijnst vindt, is als u zingt. Misschien kunt u niet met hem rondrennen, maar hij wil u zeggen dat hij het meest geniet als u zingt. Hij vindt u prachtig als u zingt.

Toen ik opkeek, glansden haar ogen. Ze geloofde me echt. Tot dat moment had ik me geen bedrieger gevoeld. Ze vroeg om een visitekaartje en ik zei dat het gewoon voor de lol was. Ze geloofde niet dat ik geen visitekaartje had. Alsof ik om akelig te doen mijn kaartje niet aan haar gaf.

Ik zei dat als ze gewoon goed genoeg naar Smuckers keek, zij het ook kon. Ze snauwde dat ‘we niet allemaal hondenfluisteraars zijn’ en probeerde toen mijn contactgegevens te krijgen van andere mensen, die ze weigerden te geven, waarop ze ze beledigde.

Uiteindelijk ging ze weg en dacht ik dat ik de dans was ontsprongen, maar New York weet het voor elkaar te krijgen om mensen in elkaars leven te brengen. En je kunt erop rekenen dat de persoon die je niet wilt tegenkomen in een miljoenenstad precies vaste klant wordt op je werk of altijd dezelfde metro neemt of, in Bernadettes geval, regelmatig op het bankje zit waar Carly en ik langsliepen op weg naar haar school.

Ik kijk op van Instagram en zie Smuckers op de rand van het bed, alsof hij eraf wil springen. Ik loop erheen en kriebel hem uitgebreid achter zijn oren, waarna hij een rondje draait en weer gaat zitten.

De vorige keer dat ik hier was kwam er een pastoor binnen die aanbood een paar woorden te spreken, en Bernadette noemde hem terwijl ze hem uit de kamer verbande een straatkat. ‘Straatkat’ is een van haar favoriete beledigingen voor buren, postbodes, conciërges en de steeds weer nieuwe huishoudsters die voor haar komen werken.

Maar nooit voor Smuckers. Ik blijf bij het bed staan, heb eindeloos veel medelijden met haar.

‘Smuckers wil dat je niet bang bent,’ zeg ik. ‘Smuckers zegt dat je niet alleen bent, en dat zul je ook niet zijn.’

Haar droge lippen komen weer in beweging. Als ik haar iets zou willen geven dan is het een tegengif voor haar angst, maar bang zijn is in haar situatie nogal onvermijdelijk. Het maakt niet uit wat je gelooft, het onbekende is altijd eng, en de dood is het ultieme onbekende.

Er komt met grote stappen een verpleegkundige binnen. Ze ziet Smuckers voor ik het laken over hem heen kan slaan zoals ik gewoonlijk doe. ‘Er mogen geen honden binnenkomen!’

Ik zet een verbaasd gezicht op. ‘De andere verpleegkundigen hebben niets gezegd over de hond…’ Aangezien ze de hond niet hebben gezien.

‘U moet het dier hier weghalen.’

‘Eruit,’ zegt Bernadette schor.

‘Het spijt me,’ zegt de verpleegkundige. ‘Dieren zijn niet toegestaan.’

Ik loop naar haar toe. ‘Alstublieft,’ fluister ik. ‘Die hond is alles voor haar. U moet haar dit gunnen.’

‘Ziekenhuisregels.’

Ik kijk weer naar Bernadette, die nerveus Smuckers in haar armen probeert te klemmen, iets wat Smuckers niet lang verdraagt. Ik loop terug en leg een beschermende hand op die van Bernadette om haar een halt toe te roepen.

‘Nog een paar minuten,’ zeg ik. ‘Als hij een hulphond was, zou hij hier binnen mogen zijn. Kunnen we doen alsof hij een hulphond is? Ik bedoel, het scheelt niet veel.’

‘U moet het dier hier weghalen.’

‘Nog een paar minuten,’ zeg ik.

‘Ik haal de beveiliging erbij.’ Ze draait zich om en loopt weg. Beveiliging.

Ik wend me tot Bernadette. ‘Het díér,’ zeg ik. ‘Please, zeg.’

Ze is echter volledig gericht op Smuckers. Haar ademhaling is onvast. Ze is overstuur.

De beveiliging zal ons eruit gooien en waarschijnlijk lukt het niet om Smuckers hier nog eens binnen te brengen. Dat betekent dat dit de laatste keer is dat Bernadette hem ziet, en misschien weet ze het.

Ik word verdrietig en wanhopig, maar het voelt ook alsof alles er nu toe doet. Alsof ik een belangrijke functie heb als nep-hondenfluisteraar.

Op dat moment verzin ik het verhaal.

‘Smuckers heeft je iets belangrijks te vertellen, Bernadette,’ zeg ik. ‘Hij heeft iets te vertellen wat hij nog nooit heeft gezegd, maar hij moet het kwijt.’

Haar lippen bewegen weer. Er komt geen geluid overheen, maar ik weet wat ze wil zeggen.

Vertel.

Dat zegt ze altijd als ik aankondig dat Smuckers iets belangrijks te melden heeft.

Als ik Smuckers’ gedachten verwoord, zet ik niet alleen het nieuwsgierige luistergezicht op maar verander ik mijn stem ook een beetje. Ik vind het niet fijn als mijn waterbak leeg is, Bernadette. Soms heb ik superveel dorst! Of: Je moet die superrare klusjesman niet meer binnenlaten, Bernadette, tenzij er iemand bij je is die je vertrouwt. Ik vind die man maar niks. Of: Het eten in de koelkast ruikt supersmerig. Misschien is het bedorven.

Smuckers gebruikt heel vaak het woord ‘super’.

Naast huishoudelijke mededelingen heeft Smuckers altijd een opmonterend woord klaar. Je bloemenblouses zijn supermooi. Doe alsjeblieft de gordijnen open, Bernadette, ik kijk zo graag naar de vogels. Ik voel me superblij als je zingt.

Als je het mij vroeg, was Bernadettes zangstem een grote passie van Smuckers. En Bernadette kon ook best goed zingen, zo bleek uit de keren dat ik het in de drie jaar bij haar thuis heb mogen horen.

‘Dit is heel belangrijk. Luister je? Smuckers wil je vertellen dat hij een broer heeft. Een tweelingbroer.’

Bernadette is volkomen stil. Ze luistert.

‘Het is een pijnlijke herinnering voor Smuckers. Zijn tweelingbroer stierf als puppy. Hij heette Licky Lickardo.’

Bernadettes mondhoek gaat omhoog. Vindt ze die naam leuk? Ze was vroeger groot fan van I Love Lucy, waarin hoofdpersoon Lucy getrouwd was met Ricky Ricardo.

‘Welke sukkel heeft hem zo genoemd?’ vraagt ze met krakende stem.

O. ‘Eh… dat doet er niet toe. Licky Lickardo leeft in de andere wereld. Hij ziet er precies zo uit als Smuckers. Smuckers heeft Licky over je verteld. Licky heeft een maatje nodig, en hij wacht in de andere wereld op je. Achter het licht. En hij is echt precies als Smuckers. Je zult gelijk denken: dat is Smuckers. En je zult zijn gedachten kunnen lezen. Je hebt mij daar niet nodig.’

Ik heb ooit gelezen over een oud eilandvolk dat, wanneer de koning doodging, zijn koningin, bedienden en huisdieren vermoordde om met hem te begraven, omdat er werd geloofd dat ze dan in het hiernamaals bij hem zouden zijn.

Dit Licky Lickardo-verhaal speelt daar min of meer op in, maar op een minder fucked up manier – ze krijgt in het hiernamaals haar huisdier en wordt zelf de hondenfluisteraar, of wat ze ook gelooft, en de aardse fluisteraar en hond blijven op Manhattan.

Bernadette lijkt rustiger te ademen.

‘Dus dit is de deal. Ik zorg voor Smuckers zoals beloofd, maar Smuckers heeft een belofte nodig van jou. Luister je?’

Ze beweegt haar lippen. Vertel.

‘Smuckers moet echt weten of je voor zijn broer kunt zorgen. Licky is net als Smuckers, Bernadette. Smuckers kan niet wachten tot je hem ontmoet.’

Haar hand beweegt, ze legt hem in Smuckers’ nek. Ik denk dat ze het fijn vindt om te horen.

Ik ga door.

‘Smuckers zegt dat je Licky geweldig gaat vinden. O, wauw! Smuckers zegt dat Licky nu al kwispelt, hij kan niet wachten. Hij is door het dolle heen, net als Smuckers als hij ziet dat je eraan komt.’

Bernadettes gezicht wordt echt zachter. Is dit verkeerd? Ik weet het niet meer. Maar ik ben al zo ver op het verkeerde pad met dit alles.

‘Smuckers moet je nog iets anders belangrijks vertellen. Instructies! Hij zegt dat je “Somewhere over the rainbow” moet zingen zodra je de overgang maakt. Smuckers zegt dat als je het licht volgt, je Licky Lickardo zult zien kwispelen. En dan zing je “Somewhere over the rainbow”.’

‘Wat is hier in godsnaam gaande?’

Ik richt me op en kijk als een hert in de koplampen – of eerder als een maagdoffer in de woeste blik van een man in een perfect gesneden pak, een megamachtige man die in de deuropening staat, hoewel het woord ‘staan’ geen recht doet aan wat hij daar uitstraalt. Hij verovert. Hij domineert. Hij regeert vanuit die deuropening over de wereld.

Zijn bruine haar is onmogelijk glanzend en het straalt goudkleurig waar het licht erop valt.

Hij heeft iets charmants, maar dan op een valse manier. Zijn ogen zijn kobaltblauw. IJzig, dodelijk.

Eropuit om míj te doden.

Hoelang staat hij daar al?

‘Wat is hier…’

Bernadette begint Smuckers weer te omklemmen.

‘Sst,’ fluister ik met een vinger tegen mijn lippen.

Hij recht zijn rug, alsof ‘sst’ hem vreemd in de oren klinkt, en dat is waarschijnlijk ook het geval. Dit is geen man om ‘sst’ tegen te zeggen. ‘Wat maak jij mijn moeder wijs?’

Móéder? Nu kom ik rechtovereind. Dit is de zóón?

‘Nou…’ Ik sla mijn armen over elkaar. ‘Fijn dat je ook eindelijk langskomt.’

Hij fronst en loopt met grote stappen door de kamer. Hij doet me denken aan een wraaklustige god op een van die klassieke schilderijen in het Metropolitan Museum of Art. Huidige gemoedstoestand: verwoestend. Maar deze god draagt een pak in plaats van een gewaad. Wraakzuchtige god 2.0: de knappe maar angstaanjagende Wall Street-editie – hard, dodelijk en gekleed voor de top van de apenrots.

Het is compleet onmogelijk dat deze man ooit die kleine, eenzame jongen was op de foto op Bernadettes schoorsteenmantel.

Hij zet een lege wegwerpbeker neer op een tafel naast een stapeltje lege bekers. Ik zie naast de kasjmieren jas die over zijn arm ligt wat technologie om zijn pols.

Hij is hier dus al een tijdje.

De man wendt zich weer tot mij. ‘Smuckers zegt dat ze het licht moet volgen? Hij zegt dat ze “Over the rainbow” moet zingen? Een broer die Licky Lickardo heet aan de andere kant? Kun je dat allemaal uitleggen?’

Nee, dat kan ik allemaal niet.

Ik kijk naar Bernadette alsof zij het misschien voor me kan uitleggen, maar ze heeft haar ogen dicht. Doet ze alsof ze slaapt? Dat zou echt iets voor Bernadette zijn. ‘Bernadette,’ zeg ik. ‘Hé, vertel je zoon…’

Mijn woorden sterven weg als hij dichterbij komt en zich over het bed heen buigt. Hij kijkt naar haar met een blik die ik niet begrijp.

Ik zeg niets en krimp ineen.

‘Was ze… wakker?’

‘Eh, ja,’ fluister ik.

‘Weet je het zeker?’

‘Ja.’

Hij blijft lange tijd stil, nog altijd met die onleesbare gezichtsuitdrukking, maar er verschijnt een kleine frons tussen zijn wenkbrauwen, alsof hij iets uitdoktert in zijn hoofd – iets vervelends of zorgwekkends. Nu zie ik een glimp van die jongen op de foto.

‘Ze wilde Smuckers zien,’ leg ik uit. ‘Ik probeerde… Ik wilde alleen maar helpen.’

Als hij een seconde later naar me opkijkt, is de jongen weg. Misschien was het maar een illusie. ‘Hélpen,’ bijt hij me met nadruk toe. ‘Grappig woord voor een stervende vrouw laten geloven dat je kunt communiceren met haar hond. Haar bizarre boodschappen geven namens haar hond.’ Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn. ‘Misschien kun je je “hulp” uitleggen aan de politie.’

Mijn hart bonkt in mijn borstkas. Communiceren met haar hond, bizarre boodschappen van haar hond… Hij heeft gelijk.

‘Ze wilde hem gewoon even zien.’

Hij kijkt me vol walging aan. ‘En jij voldoet maar al te graag aan dat verzoek. Als je er zelf beter van wordt.’

Ik maak mezelf zo recht mogelijk, want ik heb niks verkeerd gedaan.

Ik heb niks verkeerd gedaan.

‘Ze vindt het fijn om met Smuckers te zijn.’ Ik slik. ‘Ze wil niet alleen zijn.’

‘Harry,’ zegt hij terwijl hij de gang op loopt. Hij praat zachtjes. Is Harry de agent?

‘Bernadette.’ Ik raak haar hand aan. ‘Ik moet gaan, Bernadette.’

Ze beweegt heel lichtjes. Heeft ze het gehoord?

Even later is de zoon terug. ‘Ze komen eraan.’ Zijn staalachtige blik draait mijn maag in een bankschroef.

Ik laat me door hem niet koeioneren. Ik heb jaren geleden aan mezelf beloofd dat ik me nooit meer angst zou laten aanjagen of zou laten kleineren door een rijke klootzak – nooit meer.

Dus ik kijk hem recht aan.

Ineens valt me op dat er iets opmerkelijk bekends is aan hem. Hij heeft zo’n klassieke look van de mannelijke hoofdrolspeler in een Hollywoodfilm – tenminste, als die Hollywoodfilm gaat over de duister aantrekkelijke baas van een miljardenbedrijf. In een film over een lieve sul zou deze man waarschijnlijk niet helemaal werken, tenzij je wilt dat hij aan het einde een psychopaat is die de hele stad overneemt.

‘Goed,’ zeg ik. ‘Laat hem maar komen.’ Ik meen er niks van. Het laatste wat ik wil is met de politie in aanraking komen.

Hij fronst. ‘Mam,’ zegt hij en hij kijkt naar haar.

Er valt een ongemakkelijke stilte omdat ze niet reageert en ik heb het gevoel dat ik weg moet, maar ik wil Smuckers nu niet van haar afnemen.

‘Dus je wilt zeggen dat ze… bij bewustzijn leek?’ Hij zegt het afwezig en kijkt niet op.

‘Ze praatte,’ zeg ik. ‘Aaide Smuckers.’

Precies op dat moment komt er een potige, kale man in een beveiligingsuniform binnen, gevolgd door twee verpleegkundigen. ‘U moet het dier hier weghalen. Nu,’ gromt de beveiliger.

Bernadettes hand ligt op Smuckers’ pluizige rug.

‘Laat het,’ smeek ik. ‘Ze zou overstuur raken.’

Niemand luistert naar me; hun aandacht is gericht op de zoon die dit moment heeft gekozen om zijn wraakzucht te richten op de beveiliger en de verpleegkundigen. Ik adem diep in, mijn eerste ademteug sinds hij is binnengekomen.

Kalm neigt de zoon zijn hoofd. Hij en de beveiliger zijn ongeveer even lang. De beveiliger is wel iets potiger, maar als ze zouden gaan vechten, zou ik mijn geld inzetten op de zoon. Hij straalt kracht en zelfverzekerdheid uit. Hij barst ervan.

Maar de beveiliger is geen doetje. Hij beantwoordt de starende blik en de testosteron gonst door de ruimte. Het is net alsof ik kijk naar Animal Kingdom Manhattan.

‘Als mijn moeder de hond bij zich wil,’ zegt hij kalm, ‘dan houdt ze de hond bij zich.’

‘Regels zijn regels,’ gromt de beveiliger. ‘U haalt het dier hier weg, of ik doe het en ik geef het aan het asiel.’

Het asiel? En: hét?!

De blauwe ogen van de zoon sprankelen van plezier, alsof de dreigementen van de beveiliger een soort grap zijn in een wereld die volledig om hem draait.

Hij spreekt het ziekenhuispersoneel als groep toe. ‘Weten jullie allemaal wie dit is?’

Ha! denk ik. Jullie hebben te maken met Smuckers, bitches!

De klagende verpleegkundige slaat haar armen over elkaar. ‘Het kan me niet schelen. Dit is een huisdiervrij ziekenhuis.’

Ik richt mijn aandacht op de zoon. Ik vond het niet zo chill toen hij zijn harde blauwe blik op mij richtte, maar nu heb ik zijn klootzakkracht aan mijn kant, of tenminste aan Smuckers’ kant.

‘Dit is Bernadette Locke, hoofd van de Locke Foundation, die deze vleugel heeft gefinancierd, evenals de medische onderwijs- en onderzoeksfaculteit aan de andere kant van de luchtbrug, en waarschijnlijk ook jullie maandelijkse salaris.’

Wacht even. Wat?

Er komen nog meer mensen binnen, onder wie een vrouw die een soort ziekenhuisbestuurder lijkt. ‘Henry Locke,’ zegt ze en ze pakt zijn hand. Ze verontschuldigt zich voor de verwarring en spreekt haar empathie, bewondering en dankbaarheid uit. Als hij een ring om zijn vinger had gehad, zou ze er een kus op hebben gedrukt. Ze zou ermee hebben getongzoend.

‘… en natúúrlijk mag mevrouw Locke zoveel tijd met haar hond doorbrengen als ze wil,’ gaat ze verder. ‘Onze excuses, we wisten niet dat het personeel niet was geïnformeerd…’ Ze blijft maar excuses mompelen.

‘Bedankt,’ zeg ik. ‘Het betekent veel voor haar.’

Ze kijken me allemaal aan met een blik van: ben jij hier nog steeds?

De zoon wijst naar me. ‘Eruit jij.’

‘Wacht. Ik heb Bernadette beloofd… Ik heb haar beloofd dat ik voor Smuckers zou zorgen. Ze heeft mij specifiek gevraagd om voor hem te zorgen, zie je, toen…’

Hij puft vermoeid en steekt zijn hand uit. ‘Kaartje.’

Ik pak mijn portemonnee, geef hem het visitekaartje van mijn Etsy-store en trek dan weer gauw mijn hand weg van de zijne, van zijn knetterende aura.

Op het kaartje staat een foto van een stoere Duitse herder met een roze paillettenstrik.

Hij fronst er langdurig naar. Echt een diepe frons.

Ik stel me voor dat hij denkt aan alle dingen die hij zou doen als iemand hem een halsband met een strik om zou doen. En ik denk dat de strikhalsband in geen van die scenario’s aan het einde nog herkenbaar is als strikhalsband.

‘Ze wil dat Smuckers een thuis heeft en…’

‘Ik begrijp de woorden “voor Smuckers zorgen”,’ zegt hij. ‘We zorgen voor vervoer.’

Vervoer. Zo zei mevrouw Locke dat ook altijd. Zorgen voor vervoer. Ik dacht altijd dat ze het had over een taxi of Uber.

Maar nu ik hier sta begrijp ik voor het eerst dat Bernadette Locke deel uitmaakt van een totaal andere wereld dan de mijne, en dat in haar wereld het vervoer een limousine is.

2

Twee weken later

Vicky

Het scheelde weinig of ik zou de zoemer hebben genegeerd. Ik verwacht niemand. En wie staat er zomaar ineens voor de deur? Een dronkenlap of een freak, anders niets.

Mijn zusje Carly is druk bezig met haar taak als zestienjarige om te zorgen dat we te laat komen vanwege haarstylingwerkzaamheden die complexer zijn dan een ruimtemissie.

De zoemer gaat nog eens en nog eens. Smuckers blaft.

Ik pak hem op. ‘Sst!’ Het is officieel niet toegestaan om honden te houden in het gebouw.

Carly pakt op. ‘Voor jou,’ zegt ze.

Ik loop erheen en druk op de intercomknop. ‘Hallo, Vicky hier.’

‘Aangetekende brief voor Smuckers-bewindvoerder Vicky Nelson.’

‘Een brief voor Smúckers?’

‘Ja. Voor zijn bewindvoerder Vicky Nelson.’

Er vormt zich een venndiagram in mijn hoofd. De cirkel met de mensen waarvan ik denk dat ze tot zo’n achterlijke grap in staat zouden zijn raakt niet de cirkel met vrienden die zo vroeg op zouden zijn. ‘Nee bedankt,’ zeg ik.

Zzzzzzzzoem.

‘Dit staat er op de envelop,’ zegt de stem. ‘Smuckers-bewindvoerder Vicky Nelson. Van het kantoor van Malcomb, Malcomb en Miller.’

Plots schiet me te binnen dat Bernadette zich misschien toch aan haar belofte heeft gehouden om Smuckers financieel goed achter te laten. Dat had ze gezegd toen ze me vroeg voor hem te zorgen, nadat haar diagnose bekend was geworden. Zorg voor mijn schatje. Ik zorg dat je er de middelen voor krijgt, had ze gezegd.

Ik had nooit gedacht dat ze er echt werk van zou maken. Bernadette heeft in haar leven een heleboel beloftes gedaan. Ze maakte liever beloftes dan ze ze waarmaakte.

Mijn aanbod om voor Smuckers te zorgen had niets te maken met een toelage. In de loop van de jaren waren Carly en ik van het hondje gaan houden. Ik kon de gedachte niet aan dat hij terecht zou kunnen komen op een plek waar er niet van zijn pluizige gezichtje gehouden werd.

Maar wat als het wel zo was?

‘Ik kom eraan,’ zeg ik.

Ik draai me om en kijk naar Carly. Ze is nog niet klaar. ‘Ik neem Smuck mee naar beneden, we handelen dit af en wachten daar op je. Vijf minuten.’ Ik kijk naar de hoek waarvandaan Buddy de papegaai me aankijkt. ‘En geef Buddy te eten!’

Met Smuckers in mijn armen loop ik de zes trappen af. Smuckers is waardeloos op trappen.

Ik heb Bernadette niet meer gezien sinds die dag in het ziekenhuis met Henry Locke. Ze overleed kort daarna en Henry’s assistent belde me om te melden dat Smuckers eraan kwam, en zijn vervoer was inderdaad een limousine. Carly en ik moesten lachen toen we zijn snuitje door de ruit van de lange, zwarte, peperdure auto zagen. Instagramwaardig.

Naar Bernadettes uitvaart ben ik niet geweest. Ik was niet uitgenodigd – wat ik ook niet had verwacht na de kennismaking met die klootviool van een Henry Locke.

Carly vindt dat ik Henry moet opzoeken om hem te houden aan Bernadettes belofte dat ze zou zorgdragen voor Smuckers’ onkosten. Ik heb haar al verteld dat ik nog liever een baan zou aannemen als gloryholemedewerker bij massagesalon The Glory Daze dan Henry te vragen om geld. The Glory Daze is een echte massagesalon in de beroerde buurt in de Bronx waar we woonden voor we deze ultieme langetermijnklus kregen om op een appartement en papegaai te passen. En het is precies het soort massagesalon dat je denkt.

Ik zou Henry nooit ergens om vragen.

Henry is het type rijke, zelfingenomen ploert dat ik mijn leven lang vermijd.

Er staat een koerier op de stoep. Hij geeft me een grote envelop en vraagt om mijn handtekening.

Ik bedank hem en doe Smuckers aan de groene lijn die past bij de groene strik van vandaag. Terwijl hij een drol legt naast zijn favoriete lantaarnpaal met graffiti erop, open ik de envelop. Mijn hoop wordt de grond ingeboord als ik zie dat er alleen wat brieven in zitten. Geen cheque.

Ach ja. Ik loop met Smuckers naar de kruising om het poepzakje weg te gooien. Hij ruikt aan het kleine hek rondom een miezerige boom, onderzoekt een plakkerig, donker poeltje met gele stukjes erin waarvan ik hoop dat het een vertrapt ijshoorntje is en steekt zijn neus in een verfrommelde koffiebeker.

Zodra hij daarmee klaar is gaan we zitten op de bovenste tree van een trappetje, net buiten de mensenstroom die langs ons heen loopt, en begin ik te lezen.

Het duurt eventjes voor ik doorheb dat het niet gewoon een brief is; het is een oproep om naar de behandeling van de laatste wil en het testament van Bernadette Locke te komen.

‘Het kan ook nooit eens eenvoudig,’ zeg ik tegen Smuckers, die afdwaalt naar het verdachte mogelijke ijshoorntje.

Een jonge vrouw met wild fuchsiakleurig haar waarin aan één kant een neongele lok zit stopt bij ons en Smuckers vergeet zijn zoektocht naar voedsel ten faveure van de vreemde die hem aait.

Carly komt aanlopen en glimlacht naar de vrouw. ‘Je haar is geweldig! Ik wil jouw haar.’

De vrouw glimlacht en loopt weg, en Carly maakt onopgemerkt een foto. ‘Zag je dat?’ zegt Carly. ‘Dat is precies het haar dat ik wil.’

‘Hm-mm,’ zeg ik.

‘Er zit een leuk tentje op Eighty-fourth waar je dat kunt laten doen. Bess laat het dit weekend paars verven en ik denk dat ik misschien ook wat anders wil.’ Ze draait een rode krul om haar vinger. ‘Paars en geel…’

‘Je bent op de hoogte van de regel,’ zeg ik.

‘Maar ik wil met Bess mee. Ze wil vast niet wachten.’

Ik trek mijn wenkbrauwen op. ‘Eenentwintig dagen bedenktijd. Alle grote financiële en uiterlijke beslissingen.’

‘Gekleurd haar is niet echt groot.’

‘Dus dat is je verweer? Haar in twee verschillende Skittles-
kleuren is niet groot?’

Ze pruilt.

Ik pak haar rugzak. ‘Kom op. We hebben een pact gesloten.’

‘Het is niet eerlijk. Jij neemt nooit geld- of uiterlijkbeslissingen. Je laat altijd alles hetzelfde.’

‘Dit is ons pact. Punt uit.’

We lopen over de drukke stoep en werken goedgetraind om mensen heen die op hun telefoon kijken en zoekende toeristen, haast zonder te hoeven vertragen.

‘Ik ga Bess vertellen dat ze eenentwintig dagen moet wachten en dan gaan we samen,’ zegt ze als we weer naast elkaar lopen.

Ik kijk haar aan.

‘Wat?’ zegt ze.

‘Dat is een belofte. Als je betrouwbaar bent, en dat zijn we, is beloven hetzelfde als doen. Dus Bess vragen te wachten omdat je het met haar samen gaat doen?’ We hebben het hier al eerder over gehad. ‘Wij houden ons aan onze beloftes, jij en ik.’

Ze snuift en puft. Maar ze weet dat ik gelijk heb. Wij houden ons aan ons woord. Dat is ons ding.

Bovendien heeft ons pact haar al een paar spijttattoos bespaard.

‘Wat was dat met die koerier? Ging het over de toelage voor Smuckers?’

‘Wie weet,’ zeg ik. ‘Misschien staat de toelage voor hondenvoer in haar testament. Ik moet een middag vrij nemen van mijn werk en naar de andere kant van de stad reizen om erachter te komen. Rijke mensen hebben geen idee van het echte leven.’

Carly richt haar blik op alweer een hippe vrouw met wild gekleurd haar en kijkt me zijdelings aan.

‘Vinger,’ zeg ik, wat onze zussenversie is van fuck you; dikke vinger.

Maar diep vanbinnen ben ik blij dat ze zich alleen zorgen maakt over dingen als kapsels en popmuziek en selfiebelichting. Het is mijn levensdoel om daarvoor te zorgen. Ze wil actrice worden maar moet nog even wachten tot ze oud genoeg is om te spelen in toneelstukken buiten de school.

Ik weet dat ik haar bescherm en betuttel. Ze krijgt niet de kans om ’s nachts de stad in te gaan zoals andere meiden van haar leeftijd. De helikopterzus. Maar dat is altijd nog beter dan ons wrak van een moeder in Deerville.

‘Weet je wat,’ zeg ik. ‘Als ze me in de collectie opnemen bij Saks, laten we voor tweehonderd dollar ons haar doen.’

‘Hou ik je aan.’

De eerste kopers vonden mijn collectie mensensieraden mooi. Sedate Elegance, hebben ze hem genoemd, wat wel zo’n beetje klopt. Het is niet de grootse, uitbundige, overdadig kleurrijke stijl waar ik voorheen voor ging, maar ik heb er vrede mee. Tegenwoordig is mijn leven erop gericht onder de radar te blijven. Binnen de lijntjes te kleuren.

Ik heb er alles voor over om me te distantiëren van de tijd dat ik Vonda O’Neil was, de meest gehate tiener in Amerika in een lange zomer zeven jaar geleden. Het meisje dat huilde met de wolven. Maar er was écht een wolf.

Niemand geloofde me.

Carly haat mijn kleding nog meer dan Bernadette deed. Je wordt niet meer berecht, zegt ze altijd. Je kunt nu wel ophouden met leven als een monnik. Die saaie outfits heb je niet meer nodig.

Maar ik ben gewend geraakt aan de kokerrokken en donkere sweaters die mijn advocaat me aanraadde. Ze zijn trouwens niet saai. Ze stralen betrouwbaarheid uit, en dat is belangrijk voor me.

Afijn, ik heb nog maar één horde te nemen voor mijn sieradenlijn: het hoofd merchandising. Een enorme bestelling van Saks zou zoveel verschil maken. Carly weet niet hoezeer we de eindjes aan elkaar moeten knopen; we zijn nog steeds niet financieel hersteld van de twee jaar dat ze een beugel heeft gehad, maar dat zal ik haar nooit vertellen. Ik wil haar niet alleen beschermen tegen onze moeder, ik wil haar overal tegen beschermen.

‘Kan dat überhaupt? Een hond opnemen in een testament?’

‘Rijke mensen kunnen doen wat ze maar willen,’ zeg ik, en dan slik ik mijn bitterheid weer in, want Carly kan hier niks mee. Zij hoeft mijn haat voor rijke mensen, en vooral rijke mannen, niet over te nemen.

Ik vind het nog steeds choquerend dat Bernadette zo enorm rijk was. Ze wist het behoorlijk goed te verbergen; ze leek hooguit ooit rijk gewéést. Ik vraag me soms af of ze het voor me verborgen hield omdat ze doorhad dat ik niet van rijken hield.

Na het benefietfeest voor het asiel begon Bernadette plotseling op te duiken op het bankje dat Carly en ik niet konden vermijden op weg naar Carly’s school, en dan riep ze ons bij zich en vroeg ze om gedachten van Smuckers – ‘een kleine glimp maar’, zei ze soms. En ik sloeg dat beleefd af.

Carly dacht dat ze ons stalkte omdat ze maar bleef opduiken. Dat weet ik niet, maar ze werd wel elke keer bozer dat ik haar niet wilde vertellen wat Smuckers dacht. Ze was er duidelijk van overtuigd dat ik iets persoonlijks tegen haar had. Die vrouw was paranoïde en zeer wantrouwig.

Op een dag ging het niet goed met haar. We waren op weg naar school, zoals altijd, en ze hing slap op het bankje, bleek en breekbaar, met een hijgende Smuckers aan de lijn. We stopten om te checken of het wel ging. Ze zei dat ze een flauwte had en vroeg of we haar thuis wilden helpen komen.

Haar huis bleek een prachtig vooroorlogs gebouw te zijn een paar straten verderop. We brachten haar naar binnen en gaven haar water te drinken. Zodra ze weer een beetje zichzelf was, bood ze me geld aan voor een speciale Smuckers-sessie als hondenfluisteraar.

Toen zag ik Smuckers’ gortdroge waterbak.

‘Oké, een korte gratis lezing,’ zei ik.

Carly zette grote ogen op terwijl ik Smuckers’ lijn losmaakte en hem oppakte. Ik legde mijn hand op zijn hoofd, als een soort Vulcan in Star Trek die gedachten kunnen lezen door middel van aanraking, en deed mijn ogen dicht. Zoveel dorst. Ik heb superveel water nodig. O, Bernadette, ik heb zo’n dorst.

Bernadette zag er nogal ontzet uit toen ze naar Smuckers’ waterbak keek. Ik zei tegen Carly dat ze hem moest vullen en daarna gingen we zo snel mogelijk weg.

Dat was de eerste stap op de glijdende schaal van mijn act als hondenfluisteraar.

Bernadettes volgende move was een meesterzet. Vanaf een ander bankje zag ze Carly in het park frisbeeën met een paar vriendinnen. Ze vroeg haar of ze voor dertig dollar met Smuckers een rondje door het park wilde lopen.

Carly deed het onmiddellijk en trakteerde haar vriendinnen daarna op frozen yoghurt. Een paar dagen later kwam het vervolg: Bernadette wilde Carly als vaste hondenuitlater, een keer per dag, een makkelijk verdiende dertig dollar. Ze had ongetwijfeld door hoe graag Carly het wilde en wist waarschijnlijk ook al dat ik Carly niet in haar eentje door Manhattan zou laten lopen met die hond.

Ik weigerde eerst, maar uiteindelijk gaf ik toe, nadat ik Carly had laten instemmen met een studiefonds waarin ze van elke dertig dollar er vijfentwintig zou sparen. En tja, honden uitlaten is een eerlijke manier om geld te verdienen, anders dan hondenfluisteraar. Vooral voor Bernadette.

Vanaf dat moment liepen we na schooltijd naar Bernadettes appartement. We gingen er met Smuckers op uit en haalden een boodschap of iets dergelijks. Soms namen we hem mee naar de mimespelers in de buurt. We hadden medelijden met ze, want ze hebben weinig talent, maar ze worden altijd op een mimerige manier vrolijk als Smuckers langskomt.

Beetje bij beetje begon Smuckers Bernadette toe te spreken over veiligheidszaken of om haar op te beuren. Ze was zo alleen, en Smuckers was de enige naar wie ze leek te willen luisteren. Het voelde als een goede daad.

Soms vroeg ik me af of Bernadette onze verwantschap aanvoelde – mijn zomer als universeel gehate mediasensatie en haar huidige toestand van buurtfeeks. Hoe het ook zij, dat geld was een gulle daad naar Carly en mij toe. Alweer een reden waarom ik me niet geroepen voelde om meer geld te vragen voor de zorg voor Smuckers.

Goed, ik heb zijn dieet veranderd van bevroren rauw konijnenvlees naar een zielig goedkoop merk en Smuckers komt niet meer in de buurt van een föhnbeurt bij een hondentrimsalon met een echte Warhol aan de muur; het enige wat hij nog krijgt is de felgekleurde borstel waarmee ik zijn vacht borstel. Maar Smuckers heeft een goed leven met een groot aantal tienermeisjes die hem met hun aandacht vertroetelen.

Ik besluit dat ik toch naar de testamentlezing ga. Als Bernadette geld heeft nagelaten om met Smuckers naar zijn favoriete kapper en dierenarts en zo te gaan, dan ben ik dat aan hem en aan haar verplicht.

Gelukkig is het volgende week tijdens schooltijd.

Het is in de Upper East Side en in de brief staat dat Smuckers erbij moet zijn.

Ik borstel hem extra goed, doe hem een chique strik om met zwarte pailletten, zet hem in zijn mandje met bloemenprint en ga de deur uit. Op weg naar het metrostation gooi ik een dollar in de hoed van de mimespelers. Ik stap uit op 59th en Lex en loop dan een stukje. Ik heb extra tijd genomen zodat ik geen geld hoefde te verspillen aan een taxi.

Het is frisjes voor begin september – de herfst hangt absoluut in de lucht. De navigatie op mijn telefoon brengt me steeds verder in een buurt waar ik nog nooit ben geweest, al lijkt het meer op een betoverd oord: de bomen zijn groot en gezond, de straten zijn schoon en alle gebouwen hebben een sprookjesachtige glans. Komt er zo meteen een eenhoorn uit de bosjes?

Ik kom aan op het adres uit de brief, een ongelofelijk verticaal pand van wit marmer, alsof het nog niet krankzinnig genoeg was allemaal. Ik loop de bijzonder schone trap op en duw de deuren van facetglas open.

Binnen is het een en al weelderig tapijt en houtsnijwerk, zelfs op het plafond. Ik haal Smuckers uit zijn mandje en neem hem in mijn armen om op zoek te gaan naar kamer elf. Ik ben blij dat ik de brief bij me heb, anders zouden ze me misschien niet binnenlaten, ook al draag ik een zeer betrouwbare outfit met een delicate obsidiaanketting uit mijn collectie.

Kamer elf blijkt vol te staan met illuster ogende mensen die met elkaar praten tegen een achtergrond van kandelaars en donker hout. Het is alsof ik op een fotoshoot voor Dior ben gestuit.

Ik zie Henry meteen. Hij staat technisch gezien niet midden in de ruimte, maar hij is met zijn krachtige klootzakkerigheid duidelijk het centrum van de zwaartekracht, waar iedereen omheen draait.

De meeste mensen hier hebben dezelfde blauwe ogen en het goud gebrande haar van Henry, evenals de indrukwekkende lichaamsbouw, maar het staat niemand zo goed als hem. Het doet me eraan denken hoe een tienermeisje een bepaalde stijl aanneemt en haar vriendinnen haar kopiëren, maar dat niemand haar kan evenaren.

Henry ziet me meteen, of liever gezegd: hij kijkt me dreigend aan, een verstoring in het elegante zwaartekrachtveld, en dan wenden ze zich allemaal met een dreigende blik naar mij, alsof ze een stil koninklijk bevel opvolgen van Henry. En ze hebben allemaal zo’n gezichtsuitdrukking van: dat geloof je toch niet!

Henry spreekt me aan. ‘Wat doe jíj hier?’

Mijn maag trekt zich samen. Mijn keel knijpt dicht. Nu ik hier sta onder de druk van Henry’s dreigende blik vind ik mezelf plotseling vreselijk. Hoe ben ik hier beland, waar ik moet buigen voor de overweldigende invloed van welvaart en macht?

Ik ben dankbaar voor Smuckers als schild van schattigheid in mijn armen. Ik omklem hem stevig. ‘Ik ben opgeroepen. Of eigenlijk werd Smuckers opgeroepen. De brief was gericht aan mij als bewindvoerder van Smuckers. Een dagvaarding, heet dat geloof ik. Ik weet het niet. Het zag er officieel uit…’

Stop maar, zeg ik tegen mezelf. Jij hebt niets verkeerd gedaan. Hij kan je niets aandoen. Hou je kin omhoog.

‘Met andere woorden: je denkt dat je eindelijk binnenloopt,’ zegt Henry.

Ik recht mijn rug. ‘Sorry, Richie Rich, we zijn gedagvaard, net als de rest van de aanwezigen waarschijnlijk.’

De kamer valt stil. Ik kijk om me heen.

‘Wat? Heeft iemand de butler vermoord met een gouden kandelaar?’

Henry’s ogen schitteren. Hij is de leeuw bij de paleispoort, de belichaming van het type mens waarvan ik heb gezworen dat het nooit meer de baas over mij zou spelen of me zou terroriseren. Ik steek met bonzend hart de brief naar voren, een muis in de grote klauwen van Henry, bungelend aan mijn staartje. Maar dat ga ik hem niet vertellen.

Hij blijft voor me staan en pakt de brief aan.

‘Wie is dit?’ vraagt een andere man. Een van de familieleden. Jonger dan Henry, lijkt het – misschien iets van zevenentwintig, terwijl Henry rond de dertig is.

Henry beantwoordt de vraag niet; hij bestudeert de brief intensief.

‘Hij is echt,’ zeg ik.

Hij draait hem om. Houdt hem tegen het licht. En ineens ben ik weer zestien jaar en sta ik tegenover een menigte die me beschuldigt van liegen, die me probeert te intimideren. Die me uitdaagt op een manier zoals een normaal mens nooit wordt uitgedaagd.

‘O, toe nou.’ Ik ruk de brief uit zijn hand. ‘Je weet dat hij echt is, dus doe geen moeite.’

‘Ken je haar, Henry?’ vraagt het jongere familielid weer.

‘Ze was in moeders ziekenhuiskamer.’ Henry kijkt naar me. ‘Deed alsof ze de gedachten van de hond kon lezen.’

Eh… wat kan ik daarop zeggen. Het is inderdaad waar. Ik verplaats Smuckers naar de andere arm. ‘De hond heeft een naam,’ zeg ik. ‘Hij heet Smuckers.’

Henry kijkt heerszuchtig naar me. ‘En nu hoopt hij op een vette cheque. Dus vertel eens, hoelang had je mijn moeder al in je klauwen?’

Soms is een vraag gewoon een vraag. Soms is een vraag een vinger die agressief in je borst prikt.

Zo’n vraag is dit. Een venijnig prikkende vinger. ‘Ik heb haar niet voor de gek gehouden of in mijn klauwen gelokt,’ leg ik uit. ‘Ik heb nooit iets van haar verwacht. Ik heb Smuckers in huis genomen uit vriendelijkheid.’

De jongere man snuift alsof ik belachelijk doe, maar ik hou vol. ‘Dacht ze dat ik een hondenfluisteraar ben? Ja, ook al heb ik haar meermaals verteld dat ik dat niet ben. Het spijt me als ik het zo nu en dan heb geprobeerd te gebruiken om haar te helpen.’

‘Je bedoelt om jezelf te helpen,’ zegt Henry’s jongere maar net zo gepolijste familielid. ‘Als er ook maar iets op wijst dat je haar hebt gemanipuleerd met je verdachte hondenmedium-
act…’ Hij valt stil en fronst alsof de implicaties te verschrikkelijk zijn om uit te spreken.