Meest begeerde CEO

1 7

2 25

3 31

4 38

5 46

6 51

7 57

8 66

9 78

10 83

11 94

12 98

13 101

14 104

15 108

16 123

17 144

18 151

19 165

20 172

21 180

22 186

23 191

24 200

25 205

26 219

27 226

28 231

29 240

30 253

31 263

32 269

33 279

34 285

35 296

36 302

37 308

Epiloog 318

Annika Martin

Meest begeerde CEO

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN 9789083219035

ISBN e-book 9789083219011

NUR 340

© ٢٠٢٢ voor de Nederlandse vertaling April Books

Oorspronkelijk gepubliceerd onder de titel The Billionaire’s Wake-Up Call Girl © ٢٠١٨ Annika Martin. Deze vertaling is tot stand gekomen met bemiddeling van Lennart Sane Agency AB.

Vertaling Iris Veldkamp

Vormgeving Gaby Berendsen, Studio Font

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

Lizzie

Terugkijkend had ik misschien de rode vlaggen moeten opmerken.

De ongewoon hoge startbonus, bijvoorbeeld – die ik zou ontvangen als ik het dertig dagen volhield in de baan.

Wie houdt een baan nou geen dertig dagen vol? Dat dacht ik toen ik solliciteerde naar deze functie.

En dan waren er de vreemde blikken van mijn collega’s toen ik mezelf aan iedereen voorstelde als de nieuwe social media-manager van Vossameer Inc. ‘Ik ben aangetrokken om ons online beter op de kaart te zetten,’ legde ik uit.

In de lift, op de communicatieafdeling, beneden in de strakke en elegante lobby: overal kreeg ik vreemde blikken toegeworpen. Onzekere lachjes. Een vrouw wier mond een gealarmeerde ‘o’ vormde voor ze zichzelf aan me voorstelde.

Eerst weet ik het aan bedrijfsbrede onwetendheid als het ging om social media. Vossameer had per slot van rekening nog niet eens een Facebook-pagina toen ik drie weken geleden begon.

Maar nu mijn baas Sasha zuchtend en fronsend kijkt naar de PowerPoint-rapportage die ik heb gemaakt om te laten zien hoe goed ik mijn taak heb volbracht, begin ik wat meer stil te staan bij die rode vlaggen.

Ze klikt door naar een pagina met voorbeelden van mijn succesvolle, op de branche toegespitste posts, en een grafiek van de ongekende betrokkenheidsaantallen die ik heb behaald.

Ze ademt diep in. Huivert.

Wat?

Ik kan je verzekeren dat betrokkenheid op Facebook niet makkelijk voor elkaar te krijgen was. Het meest enerverende product dat Vossameer maakt, is hemostatische gel voor traumawondzorg.

Alweer een huivering. Alweer een frons.

Was ik al die tijd de onwetende? Interpreteerde ik de blikken van mijn nieuwe collega’s verkeerd?

Ben ik als de toerist in Transsylvanië die alle dorpelingen enthousiast vertelt over een geweldig gratis kasteelverblijf? OMG, ik heb van niemand last omdat de eigenaar een echt nachtmens is. Fantastisch toch? Score! High five!

Ik hou mijn adem in terwijl ze door de pagina’s gaat.

Sasha heeft een strakke blonde bob, draagt nautische outfits en doet haar make-up in Cruella De Vil-stijl, hoewel dat ook te maken kan hebben met een gebrek aan daglicht in haar badkamer.

‘Mmm…’ zegt ze uiteindelijk. En niet op een jammie-manier. Meer op een oh-oh-manier.

‘Is er iets mis?’ vraag ik.

Ze schudt enkel haar hoofd. Alsof het probleem niet in woorden valt uit te drukken. Alsof ze heeft gevraagd om een rapportage en ik haar in plaats daarvan een handvol pinda’s heb gegeven waar het zout af is gelikt.

Ze klikt door naar een andere grafiek vol positieve resultaten en fronst opnieuw haar donkere en dramatisch gestileerde wenkbrauwen – ik zie het gebeuren in de reflectie op het scherm.

‘De betrokkenheidscijfers zijn al beter dan bij de meeste concurrenten,’ zeg ik.

Stilte.

Alhoewel, stilte klinkt te vredig. In werkelijkheid is het eerder gedoemd gezoem dat in de lucht hangt.

Ze klikt door naar de volgende pagina. Mijn mock-up van de website.

‘Je wilde dat onze site op de eerste pagina verschijnt in Google,’ help ik haar herinneren. ‘Dat is nu het geval, maar we zullen nog betere resultaten behalen als de nieuwe site live is. Ik denk dat mensen er langer zullen blijven.’ Geloof me, dat is vriendelijk uitgedrukt. De huidige site van Vossameer ziet eruit alsof hij in 1998 is gemaakt door depressieve robots.

Natuurlijk heb je geen site nodig als je Vossameer bent, een miljardenbedrijf met een uniek product. Vossameer zou prima zonder kunnen, daar zouden ze geen gram minder van hun levensreddende medische gel om verkopen.

Maar nu proberen ze een partnerschap aan te gaan met een high-profile liefdadigheidsfonds dat Locke Foundation heet, een onderdeel van Locke Construction.

Dus ze moeten er online gelikt uitzien.

Daarvoor hebben ze mij ingehuurd. Dat was mijn opdracht.

Als je zoekt op Vossameer, is de eerste hit een Forbes-artikel over de mysterieuze CEO Theo Drummond dat valt samen te vatten in negen woorden: het is een klootzak, maar zijn producten redden levens.

En dat is niet het enige artikel met die strekking. Keer op keer wordt meneer Drummond afgeschilderd als een geniale kluizenaar. Een norse misantroop. Een stugge klootzak.

Ik heb de beruchte meneer Drummond nooit ontmoet, maar ik kan me er alles bij voorstellen dat hij een klootzak is. Het bewijs ligt voor het oprapen.

De medewerkers hier zijn doodsbang, alsof ze ieder moment verwachten ontslagen te worden, of misschien onthoofd. De omgeving bestaat uit glad, grijs marmer en staal – het doet denken aan een elegante en futuristische gevangenis. Versieringen van buitenaf zijn niet toegestaan, ook niet in de diepste krochten van je eigen werkruimte.

Zelfs de buitenkant van het gebouw is ontoegeeflijk – een bunker van grijs beton met rechte rijen rechthoekige ramen. Een oefening in harde geometrie.

Meneer Drummond houdt niet van poespas, heeft Sasha me ooit verteld. Vossameer draait om levens redden, niet om feestjes bouwen.

Ik had op mijn tweede dag een grote trommel vol zelfgebakken koekjes met glazuur meegenomen om uit te delen, en mensen vielen zowat van hun stoel. Wat blijkt: we mogen geen lekkers uitdelen. Nooit. Volgens Sasha is dit een werkomgeving, geen picknick.

Ik kan inmiddels vrij goed de klootzakkerige uitspraken van meneer Drummond herkennen en ik weet vrij zeker dat die van hem kwam. Het komt zo zakkerig over, en bovendien verandert Sasha’s stemgeluid naar ademloos en intens als ze zijn mening overbrengt.

Iedereen hier is geobsedeerd door meneer Drummond. Ze lijken naar hem te kijken zoals mensen in de oudheid naar de goden keken die het weer en plagen in de hand hadden. Boos en wraakzuchtig, maar glorieus. Geen onvertogen woord.

Er praat ook niemand over meneer Drummond zonder het woord ‘geweldig’ ten minste één keer te gebruiken. Misschien staat dat ergens in de medewerkershandleiding.

Sasha’s obsessie gaat nog verder. Ze lijkt verblind door liefde. Als ze zijn naam uitspreekt, fluistert ze alsof ze de geheimen van de Griekse orakelen van bovenaan de berg Olympus deelt: meneer Drummond dit, meneer Drummond dat. De Geweldige Meneer Drummond.

‘Meneer Drummond is niet het meest sociale type,’ liet Sasha me ademloos weten op mijn eerste dag. ‘Hij stelt extreem hoge eisen, zowel aan zichzelf als aan zijn medewerkers, maar zijn geweldige doorbraken redden iedere dag weer levens. Het werk dat wij doen om hem te ondersteunen, maakt dat mogelijk.’ En daarna keek ze me diep in de ogen en zei ze: ‘Dit is het belangrijkste werk dat je ooit zult hebben.’

Ik knikte maar en nam me voor om voorzichtig te blijven.

Ik sla mijn armen over elkaar. Wacht terwijl Sasha verder klikt in mijn gedoemde PowerPoint.

‘Op de volgende pagina staan de websitebezoekers die via Facebook zijn gekomen,’ zeg ik nerveus.

Sasha wil de volgende pagina niet zien. Ze gaat met een lange, rode nagel naar het scherm, als een bloedrode raket, en tikt op de foto van een oude man die het handje vasthoudt van een baby. Dan tikt ze op de gezichten van een gelukkig pasgetrouwd stel. ‘Vanwaar deze mensen?’

‘Nou, ons marketingmateriaal richt zich op de medische effecten van onze hemostatische gel, maar dat is niet echt wat we verkopen, hè?’ zeg ik. ‘We verkopen meer tijd met de mensen van wie we houden. We verkopen zorgpersoneel de kans om meer tijd te bieden aan hun patiënten. Dat is ons echte product.’

Ze wendt haar hoofd af van het scherm en kijkt me verwonderd aan, alsof ik iets radicaals zeg en niet de basis van marketing.

‘Kijk maar naar websites van ziekenhuizen en farmaceuten,’ ga ik door. ‘Nu meteen, ga maar kijken. Je ziet foto’s van blije mensen.’

Sasha pakt haar telefoon en gaat naar de site van een groot lokaal ziekenhuis. Gelooft ze me niet? Tot mijn grote opluchting staat er een foto op de homepage van een vrouw die in de frisse buitenlucht loopt met een zijden sjaal die achter haar aan wappert.

Sasha lijkt verbaasd.

Dit bedrijf echt.

Die bullebak van een meneer Drummond zet deze mensen zo erg onder druk dat ze geen leven hebben. Die arme Sasha zit tot haar nek in de persberichten en casestudy’s. Maar serieus, kijken ze geen tv? Zoeken ze nooit online iets op?

‘Per slot van rekening,’ zeg ik, ‘zetten ziekenhuizen hun sites niet vol met foto’s van bloederige scalpels en lelijke chirurgische littekens. Toch?’ Ik glimlach.

Sasha niet.

Zij is weer gefocust op mijn PowerPoint. Een familie in het park. Oude mensen die een puzzel maken. Op een gegeven moment ademt ze scherp in, alsof de beelden haar letterlijk kwellen. ‘Meneer Drummond zal hier niet blij mee zijn,’ zegt ze op onheilspellende toon. ‘Helemaal niet blij.’

Alsof ik drie weken lang bureaulades heb volgegooid met pingpongballen in plaats van mijn opdracht perfect uit te voeren.

‘Waarom niet?’ Mijn stem klinkt vreselijk kleintjes.

Ze schudt enkel haar hoofd.

‘Want het was mijn opdracht om de online aanwezigheid van Vossameer te moderniseren en menselijker te maken… en mensen voelen zich verwant met mensen,’ zeg ik.

En daar is de staalharde blik.

Als ik toegeeflijker was, zou ik ze de saaie site geven die ze willen en een treurige Facebook-feed die iedereen zou mijden als de pest. Ik zou allang weg zijn tegen de tijd dat ze doorhadden dat ik ze windeieren had gelegd. Maar zo ben ik niet. Ik ben hier misschien alleen voor de bonus, maar ik ben wel van plan het goed te doen.

‘Nee, je hebt waarschijnlijk een punt. Over de mensen,’ zegt ze. ‘Het is per slot van rekening social media.’

‘Ja, toch?’ stem ik hoopvol in.

‘Meneer Drummond wil het partnerschap aangaan met dit liefdadigheidsfonds. Maar…’ Ze gebaart naar een foto van een gelukkig gezin. Maakt een klein geluidje. Een klein, angstig geluidje. Heeft meneer Drummond gewoon een hekel aan gelukkige gezinnen? Gaat hij met stoelen gooien als hij een jongen en zijn opa ziet knutselen aan een miniatuurtreinbaan?

En als dat het geval is, waarom zou hij dan levens willen redden?

‘Nou!’ Sasha recht haar rug. ‘Misschien vindt hij het wel goed.’ Haar toon klinkt raar. Veel te vrolijk. ‘Meneer Drummond ziet dingen die wij niet zien en doet dingen om redenen die wij niet altijd begrijpen. Het is geweldig dat hij zoveel geduld heeft voor ons.’

‘Juist, prima,’ zeg ik.

‘Ik neem jou mee,’ zegt ze. ‘We gaan erheen na de lunch.’

‘Wacht even…’ Ik slik zowat mijn tong in.

Ik ga naar boven? Naar het hol van de leeuw?

‘Jij helpt het me uitleggen.’

‘Ik dacht dat je het… alleen wilde presenteren.’ Ik heb eerder juist het gevoel gekregen dat Sasha mijn ideeën presenteerde alsof ze ze zelf had bedacht. Niet dat het me uitmaakt. Nogmaals, ik ben hier voor de bonus.

‘Jij bent de expert.’ Ze glimlacht.

Oftewel: als alles goed gaat, pakt zij de credits. Als het misloopt, ben ik de pineut.

Ze kijkt naar mijn outfit en huivert.

Ik trek mijn blazer recht. Ik draag een grijs broekpak met een wit overhemd. De look van een stijlvolle vrouwelijke detective, tenminste, zo stel ik me dat voor. Zelfs mijn donkerblonde haar is samengebonden in een zielloze knot.

Wat heb ik verkeerd gedaan?

O ja, het maagdoffer geschiedt normaal gesproken in een nachtpon.

‘Het komt goed.’ Ze wuift me weg. ‘Zie je om kwart voor twee.’

Ik bedank haar en loop langs de rij niet-visueel afleidende werkruimtes. Aan mijn bureau eet ik mijn broodje kalkoen met het gevoel alsof er een donderwolk boven me hangt. Ik maak mijn zakje chips voorzichtig en zachtjes open. Alweer een regel: de gedetineerden van Vossameer mogen geen buitensporig niet-werkgerelateerd geluid produceren.

Bovendien mogen ze geen eten bereiden dat buitensporig geurt.

Magnetronpopcorn is expliciet verboden.

In mijn fantasie stop ik een zak popcorn in de magnetron – extra boterige filmpopcorn – en dans ik tijdens het wachten in een roze minirok op mijn bureau op ‘Gimme More’ van Britney Spears.

Maar dat moet wachten tot mijn bonus op mijn rekening staat. Ik heb die bonus heel hard nodig. Meer dan hard.

Ik moet het nog maar zes werkdagen volhouden, vandaag niet meegeteld. Een mens kan alles wel zes dagen volhouden, toch?

Twee uur later staan we te wachten op de lift. Sasha fronst voor ongeveer de tiende keer naar me. ‘Zeg niks tenzij je iets wordt gevraagd. Begrepen?’

‘Is goed,’ zeg ik.

‘Niet onnodig uitweiden,’ waarschuwt ze me. ‘Je bent nogal breedsprakig…’

Ik slik. ‘Oké. Niet uitweiden.’

Ik heb geen officiële marketingopleiding gedaan. Ik had een bakkerij, Cookie Madness, die heel populair werd dankzij mijn inspanningen op Facebook en Instagram. Ik heb zelfs wat awards gewonnen. Die awards hebben ervoor gezorgd dat ik deze baan kreeg, dat merkte ik tijdens het sollicitatiegesprek.

Het doet nog steeds pijn om te denken aan de bakkerij die me is afgenomen. Het leven dat me is afgenomen. De droom die me is afgenomen. Afgenomen en verwoest.

We stappen in. Sasha drukt op de knop voor de vijftiende verdieping. ‘Niet iedereen heeft het voorrecht om hem te ontmoeten,’ zegt ze.

Joepie?

Ik zeg niks. Ik knik gewoon en glimlach.

Ik heb gedurende mijn opleiding altijd als bijbaantjes in restaurants gewerkt en daar heb ik een heleboel vervelende bazen gehad. Vervelende bazen kunnen leuk zijn omdat de medewerkers een gedeelde vijand hebben waarover ze kunnen roddelen en blikken kunnen uitwisselen. Dat zorgt voor een gevoel van kameraadschap, als een werkversie van de Franse revolutie.

Vossameer biedt zelfs dat pleziertje niet. Het is treurig.

We staan stil op de tiende verdieping en mensen proberen een karretje naar binnen te duwen. Sasha checkt nerveus hoe laat het is.

Ik geef toe, ik ben benieuwd naar de onaantastbare en tirannieke meneer Drummond, maar niet op een goede manier. Wie runt er nou op deze manier een bedrijf?

Toen ik mijn best deed om de perfecte leidinggevende te zijn voor de vijf medewerkers van mijn koekjesbakkerij, gebruikte ik veel positieve bekrachtiging. Als iemand een risico nam dat niet goed uitpakte prees ik hem of haar alsnog, want ik wilde dat mensen de ruimte voelden om nieuwe dingen te proberen. Ik moedigde individualiteit en creativiteit aan en dat pakte goed uit: mijn medewerkers kwamen met te gekke ideeën.

We bereiken de elfde. Het karretje verlaat de lift.

Er zijn niet veel foto’s te vinden van meneer Drummond. Op de meeste ervan staat hij in grote groepen of in een laboratorium met een beschermende bril op. Ik vroeg om een foto voor de site en Sasha zei dat meneer Drummond daar niet van houdt. De foto die zijn assistent aanlevert voor evenementen is een zwart-witte lijntekening van een laboratorium-bekerglas waar aan de bovenkant twee bubbels uitkomen.

Hij staat niet graag in de belangstelling, legde Bob van HR op fluistertoon uit.

Al dat gefluister.

Alsof de geweldige meneer Drummond het anders zou kunnen horen en er niet blij mee zou kunnen zijn, alsof het zijn ultrabelangrijke levensreddende gedachten zou kunnen verstoren en er een zwerm sprinkhanen uit de hemel zou kunnen neerdalen om alle geurloze lunches op te eten.

Een tip voor de gedetineerden van de Vossameer-gevangenis: je hoeft niet op fluistertoon te praten over meneer Drummond. Hij is niet als een god alomtegenwoordig. Hij heeft geen vleermuisgehoor. Hij is geen tovenaar.

Hij is slechts een sterveling!

Als je het gordijn wegtrekt, is dit wat je aantreft: een controlerende eikel van een man die een machine gebruikt om zijn stem luid te laten donderen. Zoals in The Wizard of Oz.

Vlak voor we de vijftiende verdieping bereiken, pakt Sasha een spiegeltje en werkt ze haar lippenstift bij. Ze is een prachtige en intelligente tijger van een vrouw, zo slim en agressief. Oké, de helft van de tijd richt die agressie zich op mij. Toch heb ik met haar te doen.

Ik heb met haar te doen omdat die eikel haar zo’n gevoel geeft. Dat zou niet moeten mogen. Ik wil tegen haar zeggen dat ze haar tijd niet moet verspillen aan een controlfreak zoals meneer Drummond. Hij is gewoon de zoveelste man achter een gordijn, zou ik willen zeggen. Je hebt nog meer kracht in je geweldige schoenen!

Maar dat zeg ik allemaal niet.

Haar schoenen zijn trouwens echt geweldig. Diepzwarte, glanzende en prachtig gevormde hoge hakken. Ze draagt een nauwsluitende jurk die sexy staat zonder dat het zo bedoeld is en daarop een nette wollen blazer.

Ze klapt haar spiegeltje dicht en kijkt me nerveus aan als de deur opengaat.Ik zie haar bijna nooit nerveus. Het is onheilspellend. Zoals in een film als het sterkste dier van de jungle begint weg te rennen.

‘Verpest dit niet,’ zegt ze.

‘Geen zorgen!’ Ik probeer geruststellend te glimlachen. ‘Je kunt op mij vertrouwen.’

Sasha’s frons wordt nog intenser door haar dikke Cruella-
wenkbrauwen. Alweer kijkt ze naar mijn outfit en alweer lijkt ze niet blij te zijn.

We beginnen aan onze lange tocht door de strakke, harde, glanzende hal.

Nu maak ik me niet alleen zorgen over de presentatie maar ook over mijn outfit. Bij de bakkerij hoefde ik me nooit zakelijk te kleden. Ik ben zo zenuwachtig dat ik mijn ketting afdoe en in mijn zak laat glijden. Minder opsmuk.

Dan gaat er een golf van irritatie door me heen, want wat is dit nou? Ik heb de afgelopen drie weken alles gegeven om te werken aan hun online presentatie. Als dit bedrijf ook maar een enigszins competente leider had, zou ik trots en enthousiast zijn en slechts een klein beetje nerveus. En dat zou ook gelden voor Sasha. We zouden allebei uitkijken naar de feedback en die gebruiken om de best mogelijke site te maken.

In plaats daarvan is de sfeer alsof we de muil van het beest in lopen.

We lopen langs een aantal zorgelijk ogende scheikundigen die uit een van de laboratoria komen. Er zijn hier op elke verdieping laboratoria. Dat krijg je ervan als een scheikundige aan het roer staat van het bedrijf.

We komen aan bij het kantoor van meneer Drummond. Sasha klopt aan.

Een verslagen uitziende vrouw laat ons een grote receptieruimte binnen vol archiefkasten. ‘Hij verwacht jullie,’ fluistert ze, en ze neemt ons mee naar een dubbele zwarte deur. Zelfs haar grijze haar lijkt schichtig, zoals het uit haar hoofd springt.

Ik glimlach. ‘Bedankt.’

Sasha en de vrouw wisselen een blik uit.

Wat? Ik begin hier paranoïde van te worden. En een tikje boos. Mensen werken hier allemaal zo hard voor hem, en wat krijgen ze ervoor terug? Dat ze constant op hun tenen moeten lopen.

De receptioniste klopt twee keer zachtjes en trekt dan een van de deuren open.

Ik volg Sasha een chaotische kantoorruimte in met het periodiek systeem der elementen aan de muur en overal whiteboards vol cirkels, strepen en letters, alsof het alfabet hier is ontploft. Verder staan er langs de muren archiefkasten en planken vol dozen en mappen en flessen, en in het midden een enorme werktafel met stapels handleidingen en notitieblokken en een eenzaam koffiekopje naast een verloren ogende laptop.

In een donkere hoek staat een breed houten bureau, volledig verduisterd op een warme cirkel van licht na uit een enkele lamp. Er staan twee robuuste stoelen voor, als schildwachten.

Maar waar is de geweldige meneer Drummond? Waarom gedraagt zijn receptioniste zich alsof hij hier is terwijl zijn kantoor leeg is?

Op een deur naar de zijkant zitten kleurrijke veiligheidswaarschuwingen, zoals een waarop staat Laboratoriumjas en oogbescherming verplicht. Een lab dus. Is hij daar binnen?

Ik loop langs de werktafel. ‘Ziet ernaar uit dat zijne geweldigheid ergens anders geweldig aan het zijn is,’ mompel ik.

‘Wat zei je?’ vraagt Sasha.

‘Het lijkt erop dat hij ergens anders is,’ zeg ik harder.

Ik loop dichter naar het bureau. Zo dichtbij dat ik plotseling een paar ijsgrijze ogen zie die me strak aankijken vanachter een zwart brilmontuur. Schitterende ogen. Ogen om in te verdrinken.

Meneer Drummond.

Angst schiet door me heen. Heeft hij gehoord wat ik zei? O god, nee!

Meneer Drummond staat op en doet zijn bril af terwijl hij nog steeds naar me staart. Slik.

Zijn labjas hangt open en eronder draagt hij een mooi grijs pak. Hij stapt naar me toe met de elegantie van een grote jager.

Maar dat is niet het opvallendste aan hem.

Of hij nu een bril opheeft of niet, hij is de meest dramatische, uitbundige, woest aantrekkelijke man die ik ooit heb gezien. Zijn aantrekkingskracht heeft zijn eigen zwaartekrachtveld. Heeft een eigen postcode, die zich ver van de simpele buurt ‘niet staren!’ bevindt en kilometers diep in de religieuze-
schoonheidservaring-zone.

Dubbel slik.

Zijn korte, dikke haar heeft een textuur waardoor je weet dat hij krullen zou hebben als hij het zou laten groeien, maar zoals alles bij Vossameer is het strak onder controle. Zijn wenkbrauwen zijn donker. Zijn lippen, die momenteel een frons vormen, zijn gevaarlijk vol en een beetje ruig, dat badboy-effect waar ik gek op ben.

Ik slik en recht mijn rug, herinner mezelf eraan dat dit de controlfreak is die verantwoordelijk is voor het starre, zielloze Vossameer. De wrede verbieder van magnetronpopcorn.

Zijn extreme aantrekkelijkheid maakt hem alleen maar een nog grotere klootzak. Het is nog een manier om mensen voor zijn karretje te spannen. Hij verschroeit hun logisch denkvermogen. Jaagt hun hartslag omhoog.

‘We hebben de presentatie voor de nieuwe social media en site voor u, meneer Drummond,’ zegt Sasha. ‘Ter inzage.’

Hij blijft me ontevreden aankijken. Heeft hij mijn opmerking gehoord over zijne geweldigheid? ‘Hebben wij een afspraak?’ vraagt hij aan Sasha, ook al kijkt hij naar mij.

‘Ja,’ zegt Sasha.

Hij laat zijn met inkt bevlekte handen in zijn zakken glijden. ‘En jij bent…’

‘Dit is Elizabeth Cooper. Nieuwe assistent.’

‘Aangenaam kennis te maken.’ Ik til mijn hand een stukje op, niet zeker of hij handen schudt met gepeupel.

Hij gromt naar me en wendt zich tot Sasha. ‘Goed dan. Zet hier maar neer.’ Hij wijst naar de werktafel.

Ik trek snel mijn hand terug en sla hem om de prints in mijn hand. O-ké!

Als ik een nieuwe medewerker had in mijn geliefde bakkerij, begroette ik hem of haar als een verloren zoon, niet als een spin die ik überhaupt niet in mijn blikveld wilde.

We lopen naar de plek waar meneer Drummond ruimte vrijmaakt. Als hij klaar is kijkt hij op en heel even heb ik het vreemde gevoel dat hij weet wat ik stiekem over hem denk, alsof er een gek lijntje tussen ons loopt.

Of wie weet is hij niet alleen ’s werelds beste scheikundige en vreselijkste CEO, maar heeft hij ook nog telepathische krachten.

Hij pakt de laptop van Sasha aan en zet hem neer waar hij dat wil. Zijn handen zijn vrij groot, met lange vingers – sterk en toch elegant. Ik merk dat ik mijn ogen niet van hem af kan houden. Hij heeft echt een soort magnetisch zwaartekrachtveld om zich heen.

Sasha neemt plaats voor de laptop en klikt om de PowerPoint te openen. De titel verschijnt.

Vossameer. Herkenbaar. Menselijk. Betrokken.

Dan volgt een pagina met de algemene nieuwe slogan:
Levens helpen redden. Die heeft Sasha bedacht. Nogal wat anders dan de oude toevoeging: Medische antihemorragica.

Meneer Drummond fronst alsof het hem moeite kost dit te begrijpen. Eindelijk spreekt hij een woord uit, druipend van afschuw: ‘Nee.’

Sasha kijkt naar mij met een blik die uitdrukt dat ze niet kan geloven dat zoiets belachelijks in de presentatie terecht is gekomen. ‘Dat moet anders, Lizzie.’

‘Geen probleem,’ zeg ik terwijl mijn wangen warm worden.

Hij klikt verder. Hij leest alles, alle topresultaten. En hij lijkt niet enthousiast te zijn.

Er loopt een straaltje zweet over mijn ruggengraat.

Het is alsof de marketingwereld hier op zijn kop staat. Goed is slecht. Onder is boven. Het zou een grappig verhaal kunnen zijn als ik deze baan niet zo hard nodig had, die bonus aan het eind van de dertig dagen.

Ik kan die bonus niet missen.

Maar het ziet er niet best uit.

Plotseling word ik weer overvallen door de hulpeloze paniek van de avond waarop ik ontdekte dat het leven dat ik had opgebouwd, onder mijn voeten wegzakte. De avond waarop ik zag dat mijn bankrekeningen leeg waren en de uitzettingsbrieven vond die mijn ex Mason voor me verborgen had gehouden, gevolgd door de creditcardschulden van creditcards waarvan ik niet eens op de hoogte was.

Mason had langzaam mijn vertrouwen gewonnen en had me alles afgenomen.

Ik weet dat een deel van de schuld bij mij ligt. Ik was zo gek op hem. Verblind door liefde.

Tegen de tijd dat ik de politie belde, was het te laat. Mason was vertrokken, waarschijnlijk naar een tropisch eiland, dachten ze. Hij had altijd gedroomd van een leven op de Caraïben; dat is waarschijnlijk een van de weinige dingen die hij me ooit verteld heeft die wél waar waren.

In de daaropvolgende dagen kwam ik erachter hoe erg het was. Hij had overal leningen afgesloten op mijn naam en op naam van Cookie Madness, waaronder zelfs een woekerlening.

Een fucking woekerlening.

Daarom heb ik deze bonus dus zo hard nodig.

‘Wat doen deze mensen in een park?’ blaft meneer Drummond. ‘Wat heeft dat ermee te maken? Ik leid een bedrijf dat farmaceutische gels verkoopt, geen dierentuin.’

Sasha wendt zich tot mij. ‘Lizzie?’

Ik kijk naar het scherm en voel zijn ogen open me gericht. Nu moet ik niet wanhopen. Die foto van het park is een van mijn favoriete. De skyline van Manhattan op de achtergrond. Ik hou van New York en nu moet ik, vanwege Mason, verhuizen naar een goedkopere plek. Zodra ik de woekerlening heb afbetaald.

‘Het maakt mensen niet uit wat er op hun wond wordt gesmeerd,’ zeg ik. ‘Het draait niet om de kwaliteit van de Vossameer-gel…’

‘Wat is dat nou weer?’ onderbreekt meneer Drummond me verontwaardigd. ‘Natuurlijk geven ze wel om kwaliteit.’

‘Nee,’ zeg ik en ik kijk hem recht aan. ‘Ze geven om een nieuwe kans op geluk, om samen eten met hun geliefden, om hun kleinkinderen te zien opgroeien. Om samen het leven te vieren. Op elkaar te leunen…’ Ik wil bijna huilen om alle dingen die ik zal moeten missen.

Meneer Drummonds blik wordt nog intenser, voor zover dat mogelijk is. Het is alsof hij een gat in mijn gezicht wil branden.

‘Dus daarom,’ ga ik verder, ‘zijn deze foto’s relevant. Omdat we geen hemostatische gel verkopen. We verkopen een nieuwe dag. We verkopen mogelijkheden. En we geven medisch personeel de kans om die aan patiënten te bieden.’

De lucht tussen ons in lijkt te zinderen.

‘Andere medische bedrijven positioneren zichzelf ook op deze manier,’ voeg ik eraan toe, met het idee dat ik een valide argument aandraag.

Meneer Drummond houdt zijn hoofd schuin. ‘Denk je dat het mij uitmaakt wat andere medische bedrijven doen?’

Ik slik. ‘Oké.’

‘Dat was een vraag,’ zegt hij. ‘Denk je dat?’

Mijn hart gonst in mijn oren. Gaat hij me nou echt dwingen antwoord te geven op een retorische vraag? Ik adem diep in. ‘Waarschijnlijk niet.’

‘Waarschijnlijk inderdaad niet. Het kan me niks schelen wat andere bedrijven doen. En dit allemaal… kinderen met teddyberen en zo…’ Hij gebaart naar het scherm, lijkt niet te weten wat hij moet zeggen omdat het hem zo van afschuw vervult. ‘Dit heeft geen plaats op onze site, in onze feed of waar dan ook…’

‘Dat zei ik ook al,’ komt Sasha ertussen. ‘Gezinnen horen niet thuis op onze site en in onze feed.’

Ik sla mijn handen strak om de papieren heen. ‘En medisch personeel dan? Of misschien kunnen we de laboranten een gezicht geven?’ Er loopt hier een heel leger scheikundigen rond dat naar de pijpen van meneer Drummond danst; zijn eigen leger hyperintelligente onderdanen. Ik heb er een paar gesproken in de lift. Ze hebben het allemaal over de geweldige kans om voor hem te werken. De geweldige dingen die ze kunnen leren. ‘We zouden hen kunnen laten vertellen over…’

‘Ik stel voor dat we onze doelen bereiken zonder poespas,’ zegt meneer Drummond, waarmee hij me compleet afkapt.

Er valt een vreemde stilte waarin ik denk dat ik hem oprecht zou kunnen haten. Ik heb gewerkt aan het loslaten van mijn haat jegens Mason met behulp van een boek dat Vergeven en vrij zijn heet, maar ik zou meneer Drummond kunnen haten. Ik zou er zelfs van kunnen genieten.

Wonder boven wonder weet ik te glimlachen. ‘Ook op social media? Geen foto’s van mensen?’

Hij trekt een dikke wenkbrauw op.

‘Goed, dus de opdracht is om Vossameer online menselijker en moderner te maken,’ begin ik tandenknarsend, ‘maar nu zegt u: laten we dit geheel zonder mensen doen.’ Luistert hij? Hoort hij zelf hoe achterlijk het klinkt? Je kunt net zo goed zeggen dat je lawaai gaat maken zonder enig geluid te gebruiken.

Maar nee. Hij gromt instemmend.

‘Uitstekend, meneer Drummond,’ zegt Sasha.

Ik staar naar een van de alfabetexplosies op een whiteboard en zou willen dat dit samenzijn achter de rug was.

‘Dus hebben we alles onder controle?’ vraagt hij.

Ik tandenknars en knik, want ik moet deze baan houden. ‘Zeker.’

‘Natuurlijk,’ zegt Sasha. ‘Ik help haar wel.’

We gaan er snel vandoor. Sasha zegt niks terwijl we door de gang lopen en in de lift stappen. Dan gaan de deuren dicht. ‘Je hebt het verknald,’ zegt ze. ‘Je sprak hem telkens tegen. Ik moest de kolen voor je uit het vuur halen.’

Ik bijt op mijn lip. Zing het uit, zeg ik tegen mezelf. Hou vol. ‘Nou,’ zeg ik, ‘we hebben nu een duidelijke richting. Dat is fijn.’

‘Die foto’s. Ik zei al…’

‘We gebruiken ze niet,’ zeg ik.

‘En je outfit. Die leidde meneer Drummond heel erg af. Het medewerkershandboek verbiedt nietsverhullende kleding.’

Ik ga met mijn hand naar mijn kraag. Al mijn knoopjes zitten dicht behalve de bovenste, die je nek verstikt, maar wie maakt die ooit vast?

‘Het gaat ook om de pasvorm,’ zegt ze. ‘Te strak. Dit is een werkomgeving, geen modeshow.’

Ik maak gauw het nekverstikkende knoopje vast. Maar het gaat niet om de outfit. Ze vond het niet fijn dat meneer Drummond zo op mij gericht was. Ik wil haar verzekeren dat wat er tussen ons gebeurde enkel te maken had met minachting, maar ik vond hem helaas ergerlijk aantrekkelijk.

En hij keek wel echt veel naar me.

Dit is slecht nieuws.

Er is geen snellere manier om mijn baan kwijt te raken dan Sasha die denkt dat meneer Drummond op me valt.

‘Ik zal het betamelijk houden,’ zeg ik. Ik neem me voor dat wat voor vonk er ook was, ik die in de kiem ga smoren. Vermorzelen. Ik word compleet onzichtbaar en onaantrekkelijk voor hem.

In mijn hoofd ga ik door mijn kast, op zoek naar de lelijkste, meest vormeloze outfit.

‘Dan nog moet ik je een officiële waarschuwing geven voor ongepaste werkkleding,’ zegt ze.

‘Wat?’ Mijn hartslag versnelt. Drie officiële waarschuwingen en ik lig eruit. Met trillende handen loop ik de rest van mijn knoopjes na. ‘Ik dacht niet…’

‘Vanaf nu wel,’ bitst ze.

2

Lizzie

Mia, mijn kamergenootje en beste vriendin, trekt een vormeloze grijze jurk van het rek bij het Leger des Heils op West Forty-sixth.

‘Absoluut niet,’ zeg ik. ‘Ik wil haar geruststellen, niet bespotten.’

‘Kom op. Het gaat erom dat ze ziet dat je je best doet,’ zegt ze. ‘Dit is wat ze wil. Ze wil dat je onzichtbaar wordt.’

Ik kreun en pak de jurk aan.

Mia kijkt me uiterst serieus aan. ‘Dit is code rood. We hebben iets ultiem lelijks nodig om te verbergen hoe knap je bent.’

Ik grinnik. Had ik al gezegd dat ze mijn beste vriendin is?

Dan houdt ze me een paar Crocs en een heuptasje voor.

‘De bedoeling is onzichtbaar, niet: “Kijk mij! Ik ben doorgedraaid!”’

‘Wil je nou die baan houden of niet? Aantrekken die hap.’

Ik neem alles mee naar een paskamer. Voordat ik de deur dichtdoe, vang ik nog een glimp van haar op. Ze heeft haar telefoon in haar hand. ‘Ik doe je wat aan als dit op Instagram belandt,’ zeg ik.

‘Hallo? Dit is de hele reden waarom Instagram is uitgevonden.’

Ik trek mijn korte sweaterjurk, legging en laarsjes uit en trek de zakjurk over mijn hoofd. Hij is gemaakt van linnen met delicaat wit kant rondom de kraag en bij de uiteinden van de mouwen. Ik begrijp wel dat iemand dit mooi vond, op een Amish-manier. Ik denk dat als je op het platteland staat met de wind in je haren, het er best oké uit kan zien.

Ik trek de Crocs aan en doe het heuptasje om, ook al denk ik dat Mia die niet serieus meende. Dan stap ik de paskamer uit met een sukkelige gezichtsuitdrukking.

‘O mijn god!’ Mia laat zich in een stoel vallen en slaat haar handen voor haar gezicht. ‘Perfect. Zo triest.’

‘Je bent een fantastische vriendin.’

Ze grijnst en komt dan naar me toe om me een rondje te laten draaien.

‘Ik ga niet naar kantoor op Crocs. Geen schijn van kans.’

‘Prima. Dan doe je het niet.’ Ze maakt een lage paardenstaart bij me en draait me dan weer om. ‘Je ziet eruit alsof je bij een religieuze sekte zit of zo.’

‘Goed nieuws?’

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Dan zitten we nog met je gezicht,’ zegt ze. ‘Je gezicht is een probleem.’

‘Dit bevalt me nu al helemaal niet.’

‘Valt mee, je moet gewoon leren acteren,’ zegt ze. ‘Denk aan je favoriete snack…’

‘Een koekje met zelfgemaakt glazuur,’ zeg ik. ‘Dat is mijn favoriete snack.’

‘Nee, een andere snack. Koekjes doen je denken aan de bakkerij en de bakkerij maakt je verdrietig. Je houdt van alle soorten snoep. Gummibeertjes? Die vind je lekker.’

Ik knik. Ik neem altijd gummibeertjes als we naar de film gaan.

‘Ik wil dat je denkt aan gummibeertjes. Laat zien hoe dol je bent op gummibeertjes. Nu.’

Ik glimlach en maak mijn ogen groot.

‘Een beetje minder. Zóveel hou je er nu ook weer niet van.’

Ik minder wat.

‘Ja! Nu wil ik dat je iets toevoegt,’ zegt ze. ‘Denk aan gummibeertjes en kijk naar mijn neus. Niet naar mijn ogen, alleen naar mijn neus. Dan zie je er afwezig en een beetje dommig uit.’

‘Wauw, Mia, als je ooit besluit je baan op te zeggen, kun je een carrière overwegen als make-over-expert.’ Mia heeft verschillende baantjes, maar in haar vrije tijd is ze actrice. Haar carrière komt nog niet echt van de grond, maar dat komt nog wel. Ik vind haar steengoed.

‘Het is heel effectief. Kijk maar eens.’ Ze zet een aangenaam gezicht op en praat tegen mijn neus. ‘Ziet dat er niet suf uit? Wie doet zoiets?’

‘O mijn god! Het is alsof je er helemaal niet bent!’

Ik oefen met praten tegen haar neus. We praten tegen elkaars neus en lachen in de winkel.

Dan wordt Mia serieus. ‘Je moet te allen tijde vermijden hem in de ogen te kijken, want je pupillen zouden groter kunnen worden en dat kan Sasha interpreteren als een teken van seksuele aantrekking. En het is nog erger als dat bij meneer Drummond gebeurt.’

‘Ik voel me niet aangetrokken tot die eikel,’ zeg ik. ‘En dat gaat ook niet gebeuren.’

‘Je zei dat hij heel knap is.’

‘Dat wil nog niet zeggen dat ik me seksueel tot hem aangetrokken voel. Ik vind de Taj Mahal beeldschoon, maar ik masturbeer niet op een foto ervan.’

‘Eh, dit klinkt nogal fout.’

‘Ik voel me serieus niet tot hem aangetrokken,’ benadruk ik, ook al schotelt mijn verraderlijke hoofd me onmiddellijk een beeld voor van zijn kussenzachte badboy-lippen. ‘Ik ben klaar met mannen en als ik om welke bizarre reden dan ook toch een nieuwe relatie wilde, zou dat niet zijn met een nog ergere controlerende zak dan Mason. Het gore lef! Hou je ogen thuis, sukkel!’

We kopen drie hobbezakken en lopen naar 46th Street. Het is een heldere, lenteachtige dag in maart en iedereen is uit zijn hol tevoorschijn gekropen en hangt wat op straat. De manier waarop ze hangen verschilt tussen locals en toeristen: de locals doen dat achter de brandblussers en bomen zodat ze de stoep niet blokkeren, terwijl de toeristen zich ophouden waar ze maar willen.

‘Vanaf nu moet je in alle contact met meneer Drummond precies het tegenovergestelde doen van voorheen. Jullie waren het bijvoorbeeld oneens over die foto’s en je zei dat hij het bij het verkeerde eind had, toch? Je daagde hem uit.’

‘Ja, maar ik deed het op een vriendelijke manier,’ mopper ik. ‘Dat kan ik van hem niet zeggen.’

‘Daar gaat het niet om. Je daagde hem uit, en een man als hij is het niet gewend om te worden uitgedaagd en daardoor viel je uit de toon, want het is duidelijk dat verder iedereen in dat bedrijf de grond aanbidt waarop hij loopt. Dus als je weer met hem in contact komt, moet je onder de indruk zijn. Geef hem het gevoel dat hij geweldig is.’

Ik kreun.

‘Wacht.’ Mia vertraagt haar pas bij een straathoek waar een verkoper nep-Chanel in de aanbieding heeft. ‘Ik weet dat het lastig is voor je,’ zegt ze, en ze knielt neer om een tas te bekijken. Ze houdt een doorgestikte zwarte handtas omhoog. ‘Vind je ervan?’

‘Veel te Kate Middleton,’ zeg ik.

Ze legt hem terug en pakt een grote rode.

‘Kylie Jenner. Nee, nee, nee.’ Ik wacht tot ze hem teruglegt en sleur haar weg. ‘Ik weet niet of ik het in me heb om meneer Drummonds kont te kussen. Dat is wel even andere koek dan een lelijke jurk aantrekken. Ik weet echt niet of ik het kan.’

‘Ik weet het, maar denk er gewoon aan dat hij niet Mason is. Hij is net als Mason machtsbelust en vervelend, maar hij is niet Mason, goed?’

‘Oké.’

‘Je gedraagt je onder de indruk en vol ontzag wanneer je hem maar ziet. Je hoeft het alleen maar morgen vol te houden, dan kun je een weekend lang opladen en dan nog een week doorbijten. Je kunt het.’

‘Ik weet het niet.’

‘Jawel.’ Ze trekt me naar de stoeprand om een man met een broodjeskar te ontwijken. ‘We doen dit samen.’

Ik geef een kneepje in haar arm. ‘Het helpt heel erg dat je dat zegt.’

‘Ik sta altijd aan jouw kant. Zelfs als je terug naar Fargo verhuist. Ik ben het duiveltje op je schouder dat je influistert om een extra toetje te nemen.’

Ik zucht.

‘Maar ik denk niet dat je gaat verhuizen,’ gaat ze door. ‘Ik denk dat je een supermooie, spotgoedkope ruimte gaat vinden voor je nieuwe bakkerij, waar je geen nee tegen kunt zeggen.’

Verdrietig kijk ik haar aan. ‘Een supermooie, spotgoedkope ruimte die ze dolgraag aan mij willen verhuren met mijn belabberde kredietwaardigheid.’

‘De buitenkansjes zijn de wereld niet uit.’

‘Maar wel deze stad uit,’ zeg ik.

Ze valt stil. Ze weet dat ik gelijk heb. De stad verlaten en weer bij mijn ouders in Fargo gaan wonen is de snelste manier om van mijn Mason-schuld af te komen. Ik zou er gratis kunnen wonen, mijn leningen kunnen afbetalen en een jaar of anderhalf een cateringbedrijfje kunnen runnen vanuit de pizzeria van mijn familie. Ik zou me gek kunnen sparen en daarna teruggaan naar de stad met de middelen om een nieuwe start te maken.

‘Maar maak je geen zorgen. Ik zoek een goede onderhuurder voor je,’ zeg ik. ‘Ik vind iemand met een relatie die een eigen appartement wil, maar negen van de tien keer niet thuis slaapt. En na achttien maanden: tabee.’

‘Lekker aardig,’ zegt ze.

Ik frons zogenaamd naar haar.

‘Ik ben benieuwd wat meneer Drummond tussen de lakens presteert,’ mijmert ze. ‘Is hij in bed net zo’n controlfreak?’

‘O mijn god! Moet je mij dit vragen? Wil ik hiermee rondlopen terwijl ik mijn best doe om naar zijn neus te staren en mijn liefde voor gummibeertjes te tonen?’

‘Je vraagt het je zelf ook af.’

‘Waarschijnlijk is hij een dooie vis. Zijn meest uitgesproken compliment is grommen,’ zeg ik. ‘Wat maak je daarvan?’

Ze kijkt me strak aan. Dan fluistert ze plechtig: ‘Dat hij een holbewoner is.’

‘Verdomme, Mia! Serieus? Wil je me met dit beeld naar hem toe laten gaan?’ zeg ik. ‘Hoe kan ik mijn pupillen nu nog in bedwang houden?’

Maar ik moet mijn pupillen in bedwang houden.

3

Lizzie

De volgende ochtend sta ik in de koele, elegante Vossameer-entree te wachten op de lift naast een groep goedgeklede professionals, en ik ben er vrij zeker van dat ze allemaal heel hard proberen niet te staren naar mijn mislukte Holly Hobbie-outfit. Een paar geven het op en kijken zogenaamd de ruimte door, overduidelijk enkel om naar mij te kijken.

Ik heb vanmorgen op het laatste moment een riem omgedaan om er minder raar uit te zien en heb de Crocs thuisgelaten. Maar dan nog.

Ik stuur Mia een bericht.

Ik: Twijfel. Zijn we te ver gegaan?

Mia: Neeeee! Draag het uit.

Ik: :/

Mia: Loop rechtop, alsof jij denkt dat het mooi staat. Ga ervoor.

Ik: Het is een freakjurk, er zit geen vorm aan!

Mia: <3

Mia vindt het belangrijk om je niet door kleine dingen uit het veld te laten slaan. Maar deze jurk is geen klein ding. Het is een tent.

Ik adem in. Als ik vandaag overleef, hoef ik nog maar een week.

Ik stap op de vijfde verdieping uit en loop naar de communicatieafdeling. Betsy is aan de telefoon. Ze glimlacht en ik glimlach gesterkt terug.

Als ik bewust langs Sasha’s werkplek loop, voorbereid op de afkeurende en boze blik, kijkt ze gewoon op, knikt ze en gaat ze weer aan de slag. Dat beschouw ik als goedkeuring.

Ik stuur Mia een bericht zodra ik aan mijn bureau zit.

Ze vindt de jurk goed! LOL

Mia stuurt me een smiley terug en dan een plaatje van een holbewoner, en ik dreig douchegel op haar tandenborstel te doen als ze er niet op bedacht is.

Maar de jurk was echt een goede zet. Niets houdt me nu nog tegen om de bonus te krijgen en de woekerlening af te betalen.

Ik dacht altijd dat mensen die woekerleningen verstrekten en dan aan de deur kwamen met dreigementen alleen in de film bestonden, maar ze zijn dus echt, iets waar ik een maand nadat Mason was verdwenen achter kwam, toen er echt iemand aan de deur kwam om de eerste betaling te innen.

Ik was stomverbaasd. Totdat hij verscheen, waren de meest gruizige types in mijn leven – dat zich afspeelde in de hyperhippe wijk Hell’s Kitchen – bepaalde Starbucks-barista’s en zo nu en dan een creepy Uber-chauffeur.

De man had een groot, maanvormig gezicht en hij liet me een document zien dat Mason had getekend. Mijn handtekening stond er ook onder, hoewel die duidelijk vervalst was. Dat zei ik tegen de man, maar het kon hem niet schelen. Ik zei dat het mij wel kon schelen en toen liet hij zijn pistool zien.

Tegen die tijd was ook Mia naar de deur gekomen en we konden er allebei alleen naar staren. We hadden allebei nog nooit een echt pistool gezien dat niet vastzat aan de riem van een agent. Hij had ook een pinkring, wat het geheel een tikje onwerkelijk maakte.

‘Bedreig je ons nu letterlijk met een pistool?’ vroeg Mia.

‘Daar lijkt het wel op, hè.’ Hij richtte op mijn hoofd en ik viel zowat flauw. ‘Je brengt Lenny zesduizend dollar bij Car-
son’s aan Third Avenue in Murray Hill, of dit loopt akelig af.’

‘Alstublieft,’ zei ik trillend. ‘Eerste betaling, zesduizend. Carson’s. Staat genoteerd.’

Daarmee was hij tevredengesteld en hij ging weg. Een uur later trilde ik nog.

Ik schraapte tweeduizend bij elkaar – meer had ik niet. Mijn ouders leenden me nog eens tweeduizend, waarvan ik wist dat het heel veel voor ze was. Onze pizzeria heeft het na de feestdagen altijd zwaar.

Mia, die held, wist nog eens tweeduizend dollar bij te dragen, haar volledige spaargeld. Ze heeft me zo erg geholpen. Ze wist zelfs precies wanneer ze een opmerking moest maken over het feit dat de woekeraar Lenny heette. ‘Lenny? Meen je dat nou?’ zei ze toen we die avond wijntjes dronken. ‘Kon het nog voorspelbaarder?’

‘Echt hè!’ fluisterde ik.

Binnenkort moet ik weer betalen. Veertienduizend dollar. Een enorme geldsom voor een zevenentwintigjarige vrouw die toch al kromligt vanwege de hoge huur op Manhattan.

En die woekerlening is niet de enige schuld waarmee Mason me heeft opgezadeld, maar banken en creditcardbedrijven dragen geen pinkringen en zwaaien niet met pistolen.

Daarom was de startbonus van Vossameer zo aantrekkelijk: een grote geldsom binnen dertig dagen – twaalfduizend dollar, plus mijn salaris – handje-contantje. Die dertig dagen behaal ik volgende week vrijdag en ik moet die zondag de veertienduizend dollar betalen.

Perfect.

Ik stelde me voor dat ik op vrijdag na werktijd naar de bank rende, het allemaal cash opnam en Lenny op zondagmorgen vroeg alles zou betalen.

Zou die dreigende deurwaarder me echt neerschieten als ik niet met het geld over de brug kom? Ik kan het niet echt geloven, maar ik voel er niks voor om het uit te proberen.

Zodra ik Lenny heb afbetaald, stop ik bij Vossameer en verhuis ik naar Fargo. Ik moet bijna huilen als ik daaraan denk, maar ik kan niet anders. Wat wel fijn is, is om mijn ouders weer te zien. Ik mis ze soms. Ik ben enig kind en we vormden met z’n drieën altijd een hecht team.

Als je aan de grond zit, kun je alleen nog maar omhoog, zeggen ze toch? Ik ben weleens eerder van nul af aan begonnen. Dat kan ik weer.

Ik werk aan nieuwe afbeeldingen voor Facebook-posts voor Vossameer. Meestal gebruik ik het logo in verschillende groottes, aangevuld met afbeeldingen van de doos waarin Vossameer-gel verpakt is. Ik eet mijn geurloze sandwich met rosbief en Zwitserse kaas aan mijn bureau en denk de hele tijd aan het feit dat ik over een week vrij ben.

Het gedoe begint na de lunch. Dan word ik naar Sasha toe geroepen. Ik strijk mijn jurk glad, die er niet beter op is geworden met de uren, en loop langs de eindeloze rij mensen naar Sasha.

Ik ga de hoek om en mijn maag draait zich om.

Daar staat hij.

Meneer Drummond.

Ik zie alleen de achterkant van zijn donkere haar over de schotten om de werkplekken heen, en er zijn natuurlijk meer mannen van zijn lengte met donker haar, maar de lucht om meneer Drummond heen lijkt op de een of andere manier geladen. Alsof hij op een hogere frequentie opereert dan de rest van de mensheid.

Er gaat een flits van ergernis door me heen, maar tegelijkertijd van opwinding.

Naast meneer Drummond zijn er een paar mensen van de ontwerpafdeling, inclusief Bertie de ontwerpstagiair. Sasha staat bevallig tegen een wand geleund. Maar ik zie vooral meneer Drummond. Hij heeft een gewoon pak aan. Geen labjas.

Ik loop erheen en ga naast Bertie staan, zo ver mogelijk verwijderd van meneer Drummond. Dan adem ik diep in en denk ik aan gummibeertjes. Ik plak een vage glimlach op mijn gezicht. Staar naar zijn neus.

Hij kijkt me recht aan. Zijn blik is direct. Eerlijk. Zelfs wat lomp. Zijn ogen schroeien me. Mijn hart gaat er harder van slaan. Maar ik blijf naar zijn neus staren.

Je kunt me niet zien, denk ik. Doe geen moeite om te kijken, want je kunt me niet zien.

Behalve dat mijn akelige, wrede brein het prettig vindt om zijn aandacht te krijgen. Want hij is adembenemend knap. En glorieus. Van dichtbij zie ik een klein litteken op zijn onderlip, en dat is natuurlijk de reden dat zijn lippen er tegelijkertijd zo zacht en gevaarlijk lekker uitzien. Het ziet eruit alsof hij vreselijk heeft gevochten met een man die een goed gemikte vuist heeft geplaatst op de plek waar hij meneer Drummonds mannelijke schoonheid nog verder kon perfectioneren.

Ugh.

Ik wend me tot Sasha.

Alsnog voel ik zijn blik op me. Die heeft een bepaalde zwaarte, een druk op mijn huid, en iets binnen in me smelt erdoor. Ik ruik hem, dezelfde geur als eerder. Meloen en peper.

Ik wil naar hem kijken, maar vandaag ben ik niet die persoon. Ik ben een onderdanige sufkut.

‘Oké,’ zegt Sasha. ‘Eindelijk zijn we compleet.’

Ik staar naar Sasha’s lege bureau in plaats van naar meneer Drummond, zelfs als hij het woord neemt. ‘Ik ben me aan het inlezen geweest,’ zegt hij. ‘Ik wil een Instagram-strategie. Wat is jullie visie daarop?’

Ik zet mijn afwezige gezichtsuitdrukking nog wat meer aan. Gebeurt dit echt? De arrogante grote scheikundige is van zijn wolk neergedaald en heeft het woord Instagram geopperd. Heeft hij überhaupt een internetverbinding?

Iets in mij wil naar hem kijken om me ervan te verzekeren dat die woorden over zijn lippen zijn gekomen en dat er geen kantoorlolbroek is met uitzonderlijke buikspreekskills.

Ik kijk niet.

Er valt een lange stilte.

Hoor, het geluid van vijf mensen die niet kunnen geloven wat er gebeurt.

‘En?’ vraagt Sasha. Ze wil dat anderen eerst hun mening geven zodat zij kan horen hoe meneer Drummond reageert op de antwoorden van anderen, en op die manier kan bepalen met welk antwoord hij het minst ontevreden zal zijn. Helaas is iedereen precies hetzelfde van plan.

De stagiair springt voor ons in de bres. ‘Daar moeten we zeker naar kijken in het kader van een partnerschap met de Locke Foundation,’ zegt hij, wat zoveel betekent als: ik wil iets relevants zeggen zonder het risico ontslagen te worden. Ontsla me alsjeblieft niet!

Ik staar naar Sasha’s bureau en denk alleen maar dat het geen zin heeft om met Vossameer op Instagram te gaan als we geen foto’s kunnen laten zien van mensen, als we niet eens het woord gezin of familie mogen noemen.