Omslag

Titelpagina

In het tweeluik La (niet zo) dolce vita:

Flirt in Florence

Verliefd in Verona

Colofon

ISBN e-book 9789083219042

NUR 340

© 2022 April Books

© 2022 Jolien De Pauw

Omslagontwerp Gaby Berendsen, Studio Font

Opmaak e-book Andries Mol, studio-mol.com

www.joliendepauw.be

www.aprilbooks.nl

Alle rechten voorbehouden

HOOFDSTUK 1

‘Waarom kijk je zo? Het is een briljant idee! Het is onmogelijk om niet verliefd te worden in Verona.’

Zelfs met de vage pixels door de wankele internetverbinding zag ze dat haar zus het niet met haar eens was. Er vormde zich een diepe frons tussen haar wenkbrauwen. ‘Nou,’ begon ze voorzichtig, waarna ze tergend langzaam een ontsnapte bruine haarlok achter haar oor haakte, ‘ben je zeker?’

‘Natuurlijk ben ik zeker,’ reageerde Mila. Hoe kon haar zus nu twijfelen? Dit was een geweldig plan. Meer nog, van alle geweldige plannen die Mila ooit gehad had, was dit zelfs een kanshebber op de eerste prijs.

‘Het is alleen…’ ging Noor aarzelend verder. Heel even dacht Mila dat het videobeeld op haar laptop bevroor, maar Noor nam blijkbaar gewoon haar tijd. Uiteindelijk volgde er een verdacht luid: ‘Dat je soms nogal impulsief bent.’

Ze herkende zijn stem nog voordat hij in beeld verscheen. De haardos van Isaac zag er even warrig uit als altijd. Breed grijnzend keek hij in de webcam.

Ze stak haar tong naar hem uit. ‘Zo impulsief ben ik helemaal niet.’

Hij snoof luid.

‘Wat? Ik ben niet degene die halsoverkop haar baan opzegde en nu samen met haar liefje de wereld rondtrekt.’ Ze richtte zich uitdrukkelijk tot haar zus.

‘We trekken niet zomaar wat de wereld rond,’ wierp Noor meteen tegen. ‘We hebben ons eigen bedrijf en werken locatieonafhankelijk. Dat is iets helemaal anders.’

Isaac keek haar breed grijnzend aan en drukte een klinkende zoen op haar wang. Mila had het gevoel dat ze naar een of andere reisreclame aan het kijken was. Het tafereel ontvouwde zich verder toen achter Noors hoofd een sierlijke kolibrie met razendsnel fladderende vleugels het beeld in schoot. Het balkon van hun hostel was volgepropt met allerlei kleine en grote potten met knalrode bloemen, waaraan de kleurrijke vogel nu gulzig zat te lurken. Achter het hoofd van het verliefde stel begon het ondoordringbare regenwoud, met zijn varens, lianen en reuzenbomen die allemaal om hun eigen plekje vochten. Noor en Isaac boften maar dat ze samen zoveel freelanceopdrachten binnenhaalden, en dan ook nog eens op de meest exotische locaties, zoals Costa Rica in dit geval.

‘Dus je wilt zomaar naar Italië vertrekken?’ pikte Noor de draad weer op zodra Isaac haar had losgelaten. De frons tussen haar wenkbrauwen was nog steeds niet verdwenen.

‘Ja,’ zei ze vol overtuiging. ‘Als ik plots voor hem sta, móét hij wel naar me luisteren. Dat is mijn kans om het weer goed te maken.’

Het bleef even stil. Enkel het hummen van de kolibrie weerklonk door de laptop.

‘Nou?’ vroeg ze toen haar zus na een poosje nog steeds niet had gereageerd.

Noor zuchtte en zei toen: ‘Misschien wil hij helemaal niet dat je het weer goedmaakt.’ Ze ving haar verontwaardigde blik en ging snel verder. ‘Ik bedoel, de stakker is na jullie break-up helemaal naar Italië gereisd. Denk je niet dat hij net wat… ruimte wil?’ Ze wisselde een subtiele blik met Isaac, die Mila niet ontging.

Het viel haar tegen dat haar toekomstige zwager absoluut geen aanstalten maakte om dat tegen te spreken. ‘Welnee,’ reageerde Mila stug. Ze begrepen het duidelijk niet. ‘Hij wilde die schrijfretraite in Italië al heel lang volgen. Dat heeft helemaal niks met mij te maken.’

Noor beet op haar lip. ‘Als jij het zegt.’

‘Ik moet hem alleen even in levenden lijve spreken,’ ging Mila onverstoorbaar verder. ‘Zodat ik hem persoonlijk kan zeggen dat het me spijt.’

‘Heb je dat niet al gedaan?’ vroeg Isaac. De kolibrie achter zijn hoofd kreeg gezelschap van een prachtige blauwe vlinder.

Mila rukte haar blik los van het scherm en slaakte een diepe zucht. ‘Ja natuurlijk.’ Nog maar zo’n vijfhonderdduizend keer, dacht ze erachteraan. ‘Maar als ik voor hem naar Italië reis, weet hij dat ik het echt meen.’

Noor maakte een geluidje dat werkelijk alles kon betekenen.

‘Je zal zien,’ zei Mila, meer tegen zichzelf dan tegen haar zus, ‘het komt helemaal goed. Na die retraite gaan we gewoon lekker samen naar huis.’

‘Als hij ondertussen niemand nieuw leert kennen.’

‘Wat?’ Mila keek haar zus onthutst aan.

‘Nee, niks. Ik bedoel, zijn dat niet allemaal gelijkgestemde zielen op zo’n retraite? En je zei eerder zelf al dat ze de eerste dagen praktisch in een huis met elkaar opgesloten zitten.’

Mila keek haar paniekerig aan. God, wat als haar zus gelijk had?

‘Maar misschien is dat net goed,’ ging Noor verder, ‘want om heel eerlijk te zijn, weet ik niet of jullie…’

‘Ik moet ervandoor,’ onderbrak Mila haar bruusk. Ze toverde een haastige glimlach tevoorschijn alvorens haar laptop keihard dicht te klappen. Er was absoluut geen tijd te verliezen!

HOOFDSTUK 2

Oké, misschien, heel misschien, had ze haar briljante plan wat beter moeten uitwerken. Na als een kip zonder kop haar medepassagiers voorbijgestoken te hebben en door de terminal van de luchthaven te rennen, stond ze nu hijgend met haar trolley naast zich aan een bushalte. Een verlaten bushalte. Er leek geen levende ziel dezelfde richting als zij uit te moeten. Dat was verdacht, toch? Er reden toch wel bussen?

Ze gluurde naar een oud mannetje met een wandelstok dat achteloos voorbijwandelde. Hij leek vooral interesse te hebben in het ijskarretje wat verderop, waar een enorme man die eigenlijk veel te klein leek voor het krappe karretje hem joviaal begroette. Ondertussen wiebelde Mila ongeduldig heen en weer. Wisten die buschauffeurs dan niet wat er op het spel stond? Haar liefdesleven hing aan een zijden draadje.

‘Taxi!’ Met haar hand in de lucht trok ze de aandacht van een van de chauffeurs aan de luchthaventerminal. Een donkerblauwe wagen, met enkele onheilspellende deuken in de lak, schoot brullend in beweging en kwam slechts luttele seconden later piepend voor haar voeten tot stilstand.

‘Waarheen, dame?’ vroeg een kleine, kalende man in het Engels met een zwaar Italiaans accent. Mila trok de autodeur open en plofte met haar trolley op de achterbank. Er hing een vage geur van koffie en tabak, een combinatie die haar onwillekeurig aan haar grootvader deed denken. Al kon dat ook door de indrukwekkende snor zijn die de mannen gemeenschappelijk hadden.

‘Hierheen, graag.’ Ze duwde een brochure onder de neus van de taxichauffeur. Het papier zag eruit alsof het al meermaals in de papiermand was beland om er nadien weer uit gevist te worden. Misschien omdat dat ook het geval was.

Tot haar grote vreugde drukte de man meteen het gaspedaal in. ‘Ik weet waar dat is.’ Daarop werd Mila met een zodanige klap tegen de achterbank gedrukt dat ze snel haar gordel stevig vastklikte.

De tocht verliep vrij wild, over hobbelige wegen en doorheen smalle, kronkelende steegjes. Op een gegeven moment had Mila een gil geslaakt wanneer de chauffeur op een haar na een groep nietsvermoedende toeristen had geraakt. Gelukkig kon iedereen nog net op tijd wegspringen. De taxichauffeur leek zich echter van geen kwaad bewust en zette de reis vrolijk babbelend verder, met af en toe een korte onderbreking om luid te vloeken naar medeweggebruikers. Opeens ging hij zonder waarschuwing vol op de rem staan, waardoor ze bruut naar voren werd gedrukt. De gordel sneed pijnlijk in haar huid. Misschien was het toch niet slecht om de volgende keer op de bus te wachten, bedacht ze terwijl ze over de kleine schaafwond wreef. Een beetje meer geduld had vast nog nooit iemand kwaad gedaan.

‘We zijn er,’ riep de man over zijn schouder.

‘Hoe bedoel je?’ Mila knipperde met haar ogen en keek om zich heen. Er was in de verste verte niks te bespeuren. Enkel hobbelige vlaktes vol olijfbomen. Of je moest de rondscharrelende kippen wat verderop meerekenen die van niemand leken te zijn.

‘Daar,’ zei hij. Hij wees naar een stipje bovenaan een kronkelend pad dat duidelijk veel te smal was om met de wagen door te rijden.

Mila kneep haar ogen tot spleetjes. Als ze haar best deed kon ze bovenaan het pad inderdaad een hoop bakstenen onderscheiden. ‘En hoe kom ik daar?’

‘Te voet natuurlijk,’ zei de chauffeur achteloos. ‘Gewoon dat pad volgen. Je kan niet missen.’

Mila staarde uit het autoraam. Maakte hij een grapje? Waar in die vervloekte brochure stond dat je eerst nog een kilometer steil naar boven moest klimmen?

Voor haar trommelde de chauffeur met zijn vingers op zijn stuur. ‘Alsjeblieft,’ zei ze terwijl ze haastig een briefje uit haar portefeuille trok en nogal onhandig samen met haar bagage van de achterbank klauterde. Ze had het portier nog niet helemaal dichtgegooid of…

‘Ciao!’

Met gierende banden reed hij weg.

Fijn. Daar stond ze dan. De Italiaanse zon viel meteen haar onbeschermde nek aan. Ze had zonnebrand moeten meenemen, besefte ze. Of een hoed opzetten. Maar goed. Ze keek naar boven. Naar het oneindige pad dat zich voor haar uitstrekte. Als een bergezeltje begon ze aan de beklimming. Zweet vormde minuscule parels in haar nek. Hijgend klom ze hoger.

‘Verdorie!’ Ze sloeg bijna haar voet om in een van de putten en schopte meermaals tegen een van de stenen waarmee het pad bezaaid lag. Waarom kon die retraite niet doorgaan in de stad zelf? Wie had in hemelsnaam dit hindernissenparcours beda-‘AAAAAAAH!’ Ze werd bijna van haar sokken gereden door een roestige Vespa. Met haar hand op haar bonzende hart keek ze toe hoe een bijzonder kwiek oud vrouwtje even verderop van het voertuig sprong. Uit het overduidelijk zelf gemonteerde rieten mandje achterop puilden dikke, kromme komkommers en sappige tomaten. Ze tilde het moeiteloos op en liep ermee naar een van de kleine witte huizen aan de rand van het pad. Het houten hek stond open en ze wurmde zich erlangs zonder Mila een blik waardig te gunnen.

Mila had het hele tafereel ietwat verbaasd gadegeslagen. Ze leunde hijgend op haar trolley en keek naar boven. De villa was gelukkig niet ver meer.

HOOFDSTUK 3

Haar haren plakten even hardnekkig aan haar hoofd als haar laatste zelf bereide tosti aan de braadpan. Bovendien voelde ze zich net zo gesmolten als de kaas ertussen. Ze wreef met haar hand enkele zweetdruppels uit haar gezicht. Aan de zwarte vegen op haar vingers te zien, was zelfs haar mascara uitgelopen. Geweldig. Ging ze eindelijk herenigd worden met Adam, zag ze eruit als een niet te vreten snack. Het enige voordeel was dat ze de top van de heuvel eindelijk bereikt had. Niet in haar beste staat weliswaar. Maar ze was er. Ze stond voor een majestueuze villa die tot haar immense opluchting het exacte evenbeeld van de foto op de brochure was. Nieuwsgierig gluurde ze tussen de metalen palen door van de sierlijke poort voor haar. De uitgestrekte tuin werd bevolkt door weelderig groeiende struiken en dikke bomen. Langs de poort klommen enkele strengels met kleine witte bloemen dapper naar omhoog. Hier en daar bladderde de verf een tikkeltje af en maakte plaats voor een roestplek, maar ze moest toegeven dat het er allemaal uiterst charmant uitzag. In haar rugzak zoemde haar telefoon. Een appje.

En? En? En?

Mila grijnsde. Dafne mocht zich dan stoer voordoen, stiekem was haar vriendin razend benieuwd hoe het hier verliep. Ze besloot later te antwoorden, wanneer ze iets te melden had, en borg haar mobieltje weer op in haar rugzak.

‘Nou, op hoop van zegen dan maar,’ mompelde Mila in zichzelf. Ze haalde diep adem en trok toen aan de gigantische, oude trekbel naast de poort. Wat verderop weergalmde iets wat klonk als luidende kerkklokken.

‘Mila Bloem?’

‘Ja.’ Ze schonk de reusachtige vrouw voor haar haar meest innemende glimlach. Alleen het wiebelen van haar benen verried hoe nerveus ze was.

De vrouw trok een wenkbrauw op en bladerde opnieuw door de papieren in haar handen. ‘Ik heb hier geen Mila Bloem staan.’

‘Werkelijk?’ vroeg Mila. Te hoog, besefte ze. ‘Ik ben nochtans zeker dat ik een bevestiging ontvangen heb,’ vervolgde ze met een lagere stem. Te laag. Ze klonk als haar gepensioneerde leerkracht wiskunde. Nerveus schraapte ze haar keel. Ondertussen bladerde de vrouw opnieuw door de papieren. Duidelijk geïrriteerd dit keer. ‘Nee, niks,’ zei ze. ‘Ik vrees dat er iets misgelopen moet zijn.’

‘O nee.’ Om haar teleurstelling kracht bij te zetten, wierp ze haar armen in de lucht. Of was dat nu te veel van het goede? Ze bracht haar armen snel weer naast haar lichaam. ‘Kan er nog iets geregeld worden? Ik ben speciaal van België naar hier gekomen. Dat zou zonde zijn van de prijs van de vliegtickets. En van mijn tijd.’

De vrouw slaakte een diepe zucht en richtte haar blik opnieuw naar de papieren in haar hand. Mila wist niet of dat een goed teken was of net niet. Na een hoop geritsel keek de vrouw hoofdschuddend op. Ze had een verbeten trek om haar mond. ‘Het spijt me. We kunnen alleen cursisten toelaten die al ingeschreven staan. De plaatsen voor de schrijfretraite zijn ontzettend gewild. Alle kamers in het huis zijn volzet.’

‘En als ik nu ergens anders overnacht?’ probeerde Mila. ‘Maar dan overdag aanschuif bij de schrijfworkshops?’

De vrouw schudde haar hoofd al voordat Mila de zin volledig uitgesproken had. ‘Nee, het is belangrijk om hier te overnachten. De eerste dagen verlaten de schrijvers het huis niet. Er moet discipline gekweekt worden om op hun werk te kunnen focussen…’

‘Zijn er nog andere retraites die momenteel op deze plek plaatsvinden?’ vroeg Mila, die licht wanhopig begon te worden. Ze mocht er niet aan denken dat ze haar plan nu al moest staken. Voor ze Adam zelfs nog maar gezien had. Ze bereidde zich voor op een stevige smeekbede, maar tegen haar verwachtingen in keek de vrouw haar stralend aan. ‘Nou, toevallig is er inderdaad nog een plekje vrij in een van onze andere groepen.’

‘Dat is fantastisch,’ riep Mila dolgelukkig. In gedachten deed ze een klein vreugdedansje. De eerste hindernis was overwonnen. Hoe had haar zus ooit kunnen denken dat dit niet het meest briljante plan aller tijden was?

De vrouw klikte de balpen los van haar clipboard en keek haar hoopvol aan. ‘Kan je een beetje zingen?’

‘Eh…’ Een flashback naar haar laatste luide zangsessie onder de douche drong zich op. De buren hadden in paniek de brandweer gebeld omdat ze ervan overtuigd waren geweest dat hun zwaarlijvige kater in de gigantische boom naast het open badkamerraam vastzat. Een pijnlijke vergissing.

‘Jazeker,’ antwoordde ze met een uitgestreken gezicht, ‘schrijf me maar in.’

‘Perfect!’ Enthousiast krabbelde de vrouw iets op de papieren op het clipboard en keek Mila daarna aan alsof ze net uit de hemel was komen vallen. ‘Ik ben Renata. Volg me maar naar binnen, dan toon ik je de slaapkamers van onze operagroep.’

HOOFDSTUK 4

‘De wát?’ brulde Dafne vanaf de andere kant van de lijn in haar oor. Er weerklonk luide muziek en onverstaanbaar geroezemoes. Haar vriendin liep overduidelijk ergens te midden van het festivalterrein.

‘De operagroep,’ herhaalde Mila luider. Ze liet zich op het bed in haar slaapkamer neerploffen. Het was alsof je je in een aardbeientaartje liet vallen. Of misschien was het omdat de witte kussens haar aan toefjes slagroom deden denken.