Omslag

Titelpagina

In het tweeluik La (niet zo) dolce vita:

Flirt in Florence

Verliefd in Verona

Colofon

ISBN e-book 9789083219059

NUR 340

© 2022 April Books

© 2022 Jolien De Pauw

Omslagontwerp Gaby Berendsen, Studio Font

Opmaak e-book Andries Mol, studio-mol.com

www.joliendepauw.be

www.aprilbooks.nl

Alle rechten voorbehouden

Hoofdstuk 1

Kon het nog erger? Noor ritste haar veel te dunne zomerjas tot helemaal bovenaan dicht, maar het mocht niet baten. De regen sijpelde er ongenadig door. Haar kastanjebruine haren vlogen door de stevige windvlagen voor haar ogen terwijl een deel van haar pony kletsnat tegen haar voorhoofd plakte. Straks liep ze nog ergens tegenaan. Een man en een vrouw schuilden onder het afdakje van een winkel wat verderop. De man stak nonchalant een sigaret op, waarop de vrouw hem een scheve blik toewierp.

‘Had jij niet gezegd dat je zou stoppen met roken?’ klonk het bits.

‘Nou ja, ik bedoelde nu niet meteen vandaag.’

Ah, mannen die loze beloftes deden, daar wist Noor alles van. Terwijl de regen haar sneakers doordrenkte als tiramisu en haar kousen tevergeefs probeerden het water buiten te houden, viel haar oog op een exotisch uitziend bord aan het einde van de straat. REISPRET met Jeanette. Daar moest ze zijn. Een venijnig steekje prikte in haar maag toen ze bedacht dat ze dit o zo Belgische weer had kunnen ontvluchten en binnen enkele dagen in het vliegtuig naar wondermooi Florence zou zitten. De stad van haar dromen. De ideale locatie voor haar huwelijksreis.

Ze zuchtte. Gelukkig kende ze Jeanette al heel lang. De vriendelijke reisagente had voorgesteld om nu de situatie volledig veranderd was eens langs te komen en de mogelijkheden te bekijken. Hopelijk kon ze een groot deel van haar geld terugkrijgen of eventueel omzetten in een reischeque voor een andere keer.

Haar telefoon piepte in haar handtas. Ze viste het toestel er behendig uit. Het was een bericht van Karen. Of Noor straks even de lay-out van de nieuwe catalogus kon aanpassen. Ze kreunde. Het was zaterdag. Begreep Karen nu nog altijd het concept weekend niet?

Dat was natuurlijk niet wat ze antwoordde, in plaats daarvan typte ze tussen de regendruppels door: Natuurlijk! Terwijl ze haar telefoon terug in haar handtas liet vallen, wreef ze haar kletsnatte haren uit haar gezicht. Ze draaide zich naar de knaloranje geverfde deur van het reisbureau. Er zat geen klant, perfect.

‘Noor?’ klonk het verbaasd achter haar.

O nee. Ze herkende die stem uit duizenden. Als bevroren bleef ze staan.

‘Eh, Noor?’ klonk het nogmaals, nu aarzelend. Ze had geen keuze, ze moest zich wel omdraaien.

Jasper zag er nog net zo goed uit als altijd. Hij had een donkerblauw hemd aan dat bij de ijsblauwe kleur van zijn ogen paste. Zijn haren lagen perfect in model dankzij de gigantische paraplu waaronder hij schuilging. Aan zijn arm hing een mooie vrouw met glanzende gouden lokken. Het was alsof ze recht uit een shampooreclame was komen lopen. Ze wierp Noor een voorzichtige glimlach toe. Noor deed een krampachtige poging om hun een glimlach terug te schenken, alleen leken haar mondspieren halsstarrig tegen te werken. Jaspers blik ging van Noor, die vurig wenste dat ze ook een paraplu meegenomen had zodat ze er nu niet als een verzopen kat bij liep, naar het reisbureau naast haar, en hij trok een pijnlijk gezicht.

‘Ah,’ zei hij en hij knikte begrijpend.

Noor keek hem boos aan. ‘Wat?’ Het klonk nijdiger dan ze het bedoeld had, maar ze kon het niet laten. Het was gewoon niet eerlijk dat hij een romantische regenwandeling met zijn nieuwe vlam aan het maken was terwijl zij haar leven terug bij elkaar moest rapen.

Jasper slikte. ‘Nou, onze huwelijksreis zal nu wel geannuleerd moeten worden, hè.’

Noor beet op haar lip om niet sarcastisch ‘Denk je?!’ te zeggen; ze kon het op het laatste nippertje tegenhouden.

De blonde jongedame kneep in Jaspers arm. ‘Misschien kunnen wij in de plaats gaan?’ stelde ze voor.

Jasper knipperde met zijn ogen.

Noor keek haar alleen maar met open mond aan.

‘Ik bedoel,’ vulde ze snel aan, ‘dan hoeft je ex de reis niet te annuleren en zijn jullie je geld niet kwijt. Wij kunnen gewoon in de plaats gaan, niet? Jij had toch al verlof aangevraagd.’

Noor wist niet wat ze hoorde. Ze besefte dat haar mond nog steeds open was en klapte hem terug dicht.

Op Jaspers gezicht verscheen een verrukte uitdrukking.

Dit kon ze echt niet hebben. Dat hij haar liet zitten vlak voor hun huwelijk was één ding. Dat hij ook nog eens met zijn nieuwe vlam op hun huwelijksreis ging, ging alle grenzen over.

‘Ik… nee, dat gaat niet,’ wierp Noor ertussen voor Jasper kon reageren.

Het kersverse koppel keek haar verbaasd aan.

‘Waarom niet?’ vroeg Jasper. ‘Als we nu allemaal samen naar binnen gaan en…’

‘Ik was niet van plan om die reis te annuleren,’ onderbrak Noor hem bruusk. ‘Ik kwam eigenlijk enkel langs om te laten weten dat jij niet mee zal gaan. Je weet wel, om een eenpersoonskamer te regelen en zo.’

‘Ga je alleen?’ vroeg de vrouw verbaasd. Hoe heette ze ook weer? Mireille. Miranda. Mirabelle. Noor wist wel dat ze begin twintig was en bij Jasper op het kantoor werkte. Wat de vele overuren de laatste maanden moeiteloos verklaarde.

‘Is daar iets mis mee?’ vroeg Noor.

De vrouw schudde haar hoofd. ‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Noor,’ verzuchtte Jasper hoofdschuddend. ‘Je vertrekt toch niet alleen op huwelijksreis?’

‘Er is geen huwelijk geweest, dus is het volgens mij gewoon een reis,’ zei Noor. ‘En die heb ik wel meer dan verdiend denk ik.’

Jasper wierp haar een meewarige blik toe. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, net op het moment dat de deur van het reiskantoor klingelend openging. Een grote, knappe vrouw van middelbare leeftijd verscheen in de deuropening.

‘Hemeltje, Noor! Ik dacht al dat ik je hier zag staan, kom toch snel binnen, kind.’

Noor wierp Jeanette een dankbare blik toe en stapte snel naar binnen. Zonder afscheid te nemen van haar ex en diens nieuwe liefde. Serieus, wat dacht Jasper wel? Ze zou hem eens laten zien dat ze ook plezier kon maken zonder hem!

Hoofdstuk 2

Oké, het plezier moest nog even wachten. Ongeduldig wiebelend stond Noor aan de desk van het printcentrum, terwijl een rondborstige dame met blauwe eyeliner haar kauwend aankeek. Noor verwachtte half en half dat ze een gigantische roze kauwgombel zou gaan blazen, maar dat deed ze niet.

‘Duurt het nog lang?’ vroeg ze nerveus.

Omdat Karen lastminute nog nieuwe posters had gewild, had Noor tien minuten voor het openingsuur al voor de deur van het printcentrum het dichtst bij haar werk gestaan. Alleen duurde het blijkbaar een eeuwigheid om al die apparaten op te starten en duurde het nog een keer zo lang voor Noor duidelijk uitgelegd kreeg wat ze precies wilde. De vrouw keek verveeld achterom naar een van de printers.

‘Nog een minuutje of vijf, denk ik.’

Noor beet op haar vingernagel. Oké, dit ging lukken, sprak ze zichzelf toe. Snel die nieuwe posters meenemen, in de auto springen, doorrijden naar het werk, afgeven in het magazijn en Karen laten weten dat ze daar liggen, en dan halsoverkop verder rijden naar de luchthaven voor haar vlucht naar Florence. Kwam goed. Hoopte ze.

Natuurlijk was er file. Ze kreunde. De posters lagen op de achterbank van haar auto. Ze had het idee dat ze de tijd voelde wegtikken. Haar mobiel trilde.

‘O, hallo Karen, ik ben er, eh, bijna,’ loog ze handsfree tegen haar mobiel aan het dashboard. Het was maar goed dat Karen haar gezicht niet kon zien. Noor wist zeker dat ze er bijzonder verhit uitzag.

‘Zou jij hier tien minuten geleden niet al zijn?’ beet Karen haar toe. ‘We zitten al de hele tijd op die nieuwe posters te wachten. Breng ze maar meteen naar de vergaderzaal.’

Stilte. Verbinding verbroken. Noor kreunde. Dan moest ze eerst nog uitvissen welke vergaderzaal dat was. Dat zou haar alleen maar extra tijd kosten en ze had al zo weinig.

Zeven minuten later reed ze compleet in stress de overvolle parkeerplaats van het bedrijf op. Ze haalde de posters uit de auto en liep langs het magazijn. Het was zo makkelijk geweest om ze gewoon hier af te geven. Noor zuchtte en glipte voorbij de automatische deur en de receptie, waar een blonde jonge vrouw haar een hooghartige blik toewierp.

‘Ja?’

‘Goeiemorgen,’ begroette Noor haar haastig, ‘in welke vergaderzaal is de marketingmeeting vandaag?’

De vrouw draaide met haar ogen en klikte toen enkele keren met haar muis. ‘Zaal 5.06.’

Argh. Deed Karen het expres of zo? Dat was de vergaderzaal helemaal bovenaan, in de uithoek van het gebouw.

Noor gaf de receptioniste een knikje en liep nogal onhandig met de grote papieren naar de trappen. Dit kon perfect tellen als een work-out, dat wel. Helemaal bezweet en met sprieten haar die uit haar paardenstaart sprongen, kwam ze bij de vergaderzaal. Leeg. Natuurlijk. Waarom kon niets nou gewoon volgens plan gaan?

‘O, Sophie,’ zei Noor snel toen een collega van de marketingafdeling voorbijliep met een beker koffie. ‘Waar is de vergadering vandaag?’

‘Die moet nog beginnen,’ zei Sophie fijntjes. Ze perste haar perfect gestifte lippen op elkaar. ‘Je weet toch dat je voor een fashionbedrijf werkt?’

‘Wat?’ Het bloed steeg naar haar wangen bij die niet zo subtiele opmerking. Dankzij de honderden trappen die ze net gedaan had, zag ze er vast uit alsof ze een marathon had gelopen. ‘Ik heb eigenlijk vakantie. Ik kom gewoon even een paar posters afgeven en vertrek dan naar de luchthaven,’ stamelde ze. ‘Mag ik ze anders aan jou geven? Dan kan ik weer vertrekken.’

Sophie keek haar aan alsof ze haar een dode duif had aangeboden. Ze stapte achteruit. ‘Nee, geen sprake van. Mijn nagels zijn gisteren gedaan en bovendien is dat niet mijn werk. Leg die zelf maar in de vergaderzaal.’

Noor keek van Sophie naar de lege vergaderzaal wat verderop en slikte haar verwensingen in. ‘Prima.’

Ze liep naar de vergaderzaal en legde de posters zo netjes mogelijk op de tafel. Goed. Dan kon ze nu eindelijk vertrekken…

Sophie nam blijkbaar niet de moeite om haar een fijne vakantie te wensen maar keek Noor nippend van haar koffie na.

Hoofdstuk 3

Ze was de parkeerplaats van het bedrijf nog niet af toen haar mobiel alweer trilde. Haar zus. Noor fronste haar wenkbrauwen. Waarom zou Mila haar nu bellen? Ze negeerde de oproep en focuste zich op de weg. Eerst maar zien dat ze zo snel mogelijk op de luchthaven geraakte. Ze had nog maar één uur om in te checken en volgens haar gps was het eenenvijftig minuten rijden. Had iedereen die op vakantie ging zoveel stress?

‘Dank u,’ zei Noor toen ze exact negenenvijftig minuten later haar bagage klungelig op de band plaatste en haar boardingpass aannam.

‘Ik zou me wel wat haasten,’ zei de man in het donkerblauwe kostuum vriendelijk. ‘We stoppen zo meteen met boarden en je moet best bij een verre gate zijn.’

Noor wierp een blik op haar boardingkaart. Hij had gelijk. Ze wenste hem snel een prettige dag en trok toen een spurt door de vertrekhal van de luchthaven. Goh, al die keren dat ze vriendelijk bedankt had om te gaan sporten als Jasper het haar voorstelde en zich nog eens in bed had omgedraaid? Ja, dit was absoluut het moment dat karma haar besloot te straffen.