Koninklijk verlangen

Petra Kruijt

Koninklijk verlangen

April Books

Uitgegeven door April Books

www.aprilbooks.nl

ISBN e-book 9789083219066

NUR 340

© 2022 April Books en Petra Kruijt

Omslagbeeld Unsplash, Anastasia Anastasia

Redactie en opmaak e-book Sanne Hillemans

Alle rechten voorbehouden

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Proeven van de vrijheid

Prinses undercover

De andere kant van het meer

De schaduwvrouw

Vlinders op het water

De keukenprinses

Tussen koffie en kussen

Proeven van de vrijheid

‘Dit kan zo niet langer, Eric. Dit moet na vandaag echt stoppen. Vroeg of laat…’

Hij legt zijn hand op Bobines onderrug en trekt haar tegen zich aan voor een diepe, verslindende zoen. Dit doet hij nou altijd. Ze kan er niet tegen; ze kan er geen weerstand aan bieden. Voor ze het weet, wordt ze weer opgeslokt door haar verlangen. Waarom heeft ze zo weinig ruggengraat? In alle andere situaties staat ze haar mannetje.

Gisteravond nog moest ze van haar moeder naar zo’n slaapverwekkend bal om een avond lang te walsen met huwbare mannen van haar stand. Ze gaat nog liever dood dan dat ze met een van hen trouwt, dus deed ze alsof ze last had van buikgriep, die ineens kwam opzetten op de middag voordat ze erheen zou gaan. De plannen om in bad te gaan, haar haar te laten doen en een pompeuze jurk aan te trekken gingen uit het raam en ze lag heerlijk de hele avond in bed Evelina van Frances Burney te lezen.

Evelina’s wereld trok Bobine zoveel meer aan dan haar eigen wereld. Het doet haast pijn om te beseffen dat ze vastzit in dit stomme paleis met al die stomme regels. Niet dat Evelina het nou zoveel beter voor elkaar heeft, maar zij zit tenminste nog vast aan stomme regels in een wereldstad, want haar leven speelt zich af in Londen. Bobine moet ermee omgaan in een piepklein landje waarvan zelfs de hoofdstad nauwelijks meer is dan een dorp.

Ze wil trouwens niet beweren dat ze buikgriep veinzen een elegante oplossing vindt. Als ze echt haar mannetje zou staan, zou ze pertinent weigeren naar het bal te gaan en de schande die als gevolg daarvan over haar heen komt manhaftig accepteren.

Dat kan ze niet. Ze is te zwak.

Net zo goed als ze te zwak is om Eric te weigeren. Maar dat heeft een andere reden. Hij is de eerste die haar echt begrijpt, de eerste die geen interesse heeft in hoe dingen horen, in gedoe. Eric is zelf niet meer dan een stalknecht.

En ze is voor hem gevallen.

Na twee, drie, vier, ze weet niet precies hoeveel minuten zoenen en voelen, laat hij haar los.

‘Zie ik je snel weer?’

Bobine knikt. Ze zien elkaar altijd snel weer; hun wegen kruisen elkaar constant en als ze dat niet uit zichzelf doen, zoeken ze het wel op.

‘Ik hou van je,’ fluistert hij, en hij drukt nog een kus op haar wang.

Met het schaamrood op haar kaken haast ze zich de stallen uit. Houdt ze van Eric? Ze gelooft van wel. Het is zo lastig te zeggen, want ze heeft nog nooit van iemand gehouden – ze weet niet hoe je dat kunt weten. Ze is nu negentien jaar oud en hoeveel mannen er ook de revue zijn gepasseerd, veelal op aandringen van haar ouders, er was er niet één bij die haar warm maakte vanbinnen.

Niet zoals Eric.

Ze moet constant aan hem denken. Ze zoekt hem op wanneer ze maar kan. Verliefd, dat is ze zonder meer. Of ze ook van hem kan houden, moet de tijd uitwijzen. Tot nu toe heeft het er alle schijn van… en dat jaagt haar angst aan, maar ze kan er niets aan veranderen.

Hun eerste ontmoeting was toen Bobine een restje groenten naar de paarden bracht. Dat deed ze wel vaker. Ze houdt van de dieren, die zich altijd zo inspannen om hen te vervoeren, om hun belangrijke dagen luister bij te zetten, en om hun prachtige plezierritten te laten maken. Zelf rijdt ze het liefst op Marion, een zeven jaar oude merrie met een doorzetterstemperament.

Ze stond Marions haar te borstelen toen Eric de stal binnenkwam. Althans, dat dacht ze; het kon ook zijn dat hij er al een tijdje was maar dat ze hem op dat moment pas opmerkte.

‘Wat doe je dat liefdevol,’ zei hij.

Ze keek opzij en zag hem staan. Kaplaarzen, een verweerd jak, halflang haar, een schuine glimlach en twinkelende ogen. Hij was alles waar ze nooit naar had mogen kijken, maar nu stond hij naast haar en was er niemand anders in de buurt. Niemand die haar tegenhield, en Eric wel het allerminst.

‘Marion en ik hebben een bijzondere band,’ zei ze. Meteen lachte ze om zichzelf. ‘Of nu ja, ik heb een bijzondere waardering voor haar. Ik weet niet of die gevoelens wederzijds zijn.’

‘Paarden hebben veel gevoel,’ verzekerde hij haar. Hij deed een stap dichterbij. ‘Marion lijkt oprecht van je te houden.’

‘Denk je echt?’ Ze keek nog eens naar hem en in het licht van wat hij had gezegd – een van de mooiste dingen die ze ooit had gehoord – vond ze hem nog aantrekkelijker dan daarvoor al. ‘Ik ben heel blij dat te horen.’

‘Je rijdt ook prachtig op haar.’

‘Wat?’

‘Ik eh… Ja. Ik heb je weleens op Marion zien rijden. Het ziet er prachtig uit, zo gracieus en ook liefdevol.’

Bobine wist even niet waar ze het zoeken moest. Ze had zich altijd vrij gewaand tijdens haar ritten op Marion, in ieder geval zo vrij als ze in haar positie zijn kon. Was ze bespied? En… vond ze dat erg? Op die laatste vraag wist ze geen antwoord. Er kriebelde iets in haar bij het besef dat deze aantrekkelijke vreemdeling naar haar had gekeken. Dat, en het feit dat ze met hem in gesprek bleef ondanks zijn flagrante onbetamelijkheid, was genoeg om te beseffen dat zij net zo fout was als hij.

‘Ik schiet er een beetje van vol,’ zei ze. ‘Dank je wel. Dat is heel lief.’

‘Het is heel waar,’ zei hij eenvoudigweg. ‘Een mooie merrie en een mooie vrouw.’

De manier waarop hij tegen haar praatte zette haar in vuur en vlam. Dat besefte ze op het moment zelf niet zo sterk, maar later wel, die avond, toen ze in bed lag. En de eerstvolgende keer dat ze Marion ging opzoeken, merkte ze dat ze het niet alleen deed om Marion te zien. Ze hoopte dat Eric er zou zijn – en hij was er. Alsof hij net zo op haar had gewacht.

Vanaf die dag, nu alweer vier maanden geleden, zoekt ze hem op wanneer ze kan. Altijd met een emmertje vol schillen of een ander alibi om naar de paardenstal te gaan, dat niet moeilijk te vinden is omdat ze haar leven lang al graag bij de paarden komt. Niemand zoekt er iets achter.

Terug in haar vertrekken klinkt er al na een paar minuten een klop op de deur. Ze legt haar boek neer en staat op. Als ze opendoet, ziet ze haar moeder staan.

‘Waar was je?’ valt die met de deur in huis.

‘Een stukje wandelen. Het is zulk heerlijk weer.’

Haar moeder schudt afkeurend haar hoofd, terwijl Bobine op geen enkele wijze kan bedenken wat er mis zou zijn met een stukje wandelen. ‘Er is post voor je.’ Ze steekt haar een envelop toe.

Op de envelop staat enkel haar naam, en er zit geen poststempel op. Het lijkt erop dat deze brief door de afzender zelf is bezorgd, of door iemand die hem of haar kent. ‘Bedankt,’ zegt ze kortaf. Ze wil graag alleen zijn, Evelina lezen en dagdromen over Eric.

‘Gaat het wel goed met je?’

‘Prima,’ zegt ze. ‘Ik zat midden in het verhaal.’

‘Altijd maar met je neus in de boeken, jij.’ Haar moeder haalt haar neus op. ‘Ik verwacht je over een halfuur aan de dinertafel.’

‘Tot dan.’

Haar moeder draait zich om en loopt de gang uit, Bobine sluit de deur weer. Ze keert de envelop om in haar handen en verscheurt dan het zegel, toch benieuwd van wie de brief is. Ze vouwt het papier open en haar ogen vliegen over de regels. Titus… Hij heeft haar gemist… zou graag een herkansing krijgen… volgende maand in Wenen?

Ze rilt. Titus zit al twee jaar achter haar aan en hij laat maar niet los, terwijl ze hem al even lang duidelijk maakt dat ze niets in hem ziet. Was hij hier gisteravond? Het zou ook eens niet. Nu is ze nog blijer dat ze op haar kamer is gebleven met haar ‘buikgriep’ en haar boek.

Ze verscheurt de brief en probeert een excuus te bedenken om volgende maand niet naar Wenen te gaan. Dat zal lastig worden, het koninklijk huwelijk dat daar zal plaatsvinden wordt bezocht door adellieden van over de hele wereld, en zij wordt geacht erbij te zijn. Net als Titus. Hij gaat natuurlijk graag; zo’n samenkomst is een kolfje naar zijn hand. Zij kan tegen die tijd misschien hoofdpijn hebben. Of nee, beter nog, ze zorgt dat ze haar enkel verzwikt. Zou ze daarvoor mogen thuisblijven? Ze twijfelt eraan. Maar haar eigen enkel breken, dat kan ze niet.

Dit plan moet nog wat beter uitgewerkt worden.

Een paar dagen later heeft het mooie weer plaatsgemaakt voor regen en stormen. Bobine had net zo’n zin om op Marion te gaan rijden, maar met dit weer is dat voor geen van hen prettig. Ze loopt naar de stallen om haar merrie te knuffelen, dat kan altijd.

Ze is er pas een paar minuten als Eric binnenkomt. Hij ziet er op zijn sjofele manier aantrekkelijk uit, zoals altijd, en ze weet dat hij ruikt naar een combinatie van buitenlucht, paardenstal en iets magisch wat hijzelf inbrengt; het is een onweerstaanbare geur.

Het is een onweerstaanbare man.

Bobine kan zichzelf wel wat omdat ze telkens weer zo sterk op hem reageert. Haar lichaam zou dit niet mogen doen. Haar lichaam zou deze gevoelens bij Titus moeten hebben, dan zou alles goed zijn: dan kon ze met de goede partij trouwen en er zelfs blij mee zijn. Dan kon ze met hem vrijen en zwanger van hem worden en zo voor welkom nageslacht zorgen, alles precies zoals het hoort. Maar ze voelt dit niet als Titus tegenover haar staat. Dan wordt ze enkel vervuld van afkeer.

Ze voelt het als Eric in de buurt komt.

‘Goedemorgen,’ zegt hij.

Ze glimlacht naar hem. ‘Goedemorgen.’

‘Hoe gaat het met je?’

‘Kon beter. Ik heb een brief gekregen van Titus.’

‘O.’

‘Ja, hij blijft het proberen.’

‘En wat ga jij doen?’

‘Ik blijf het negeren,’ zegt ze.

‘Dat kun je niet voorgoed blijven doen, hè.’

Ze schudt haar hoofd. Hij heeft gelijk en dat weet ze. Ze weten het allebei, dat maakt het nu juist zo akelig: als een van hen geloofde dat het anders kon zijn, had dat de ander misschien kunnen overtuigen. Maar zo is het niet. Zo zit de wereld niet in elkaar. Eric zal met een meisje van zijn stand trouwen, Bobine zal met een Titus trouwen.

Laat het alleen alsjeblieft niet Titus zijn.

Tegen beter weten in blijft ze hopen dat ze ooit een huwelijkskandidaat zal ontmoeten die bij haar losmaakt wat Eric doet. Dat er een koningshuis of een andere adellijke familie bestaat met een zoon die ze tot nog toe niet heeft ontmoet, maar die zodra ze met hem walst meteen goed voelt.

‘Kun je walsen?’ vraagt ze.

Hij schiet in de lach. ‘Ik geloof dat je daar het antwoord wel op weet.’

‘Ja,’ zegt ze ontmoedigd. Niet dat Eric ineens geschikt was als hij kon walsen. Ze zou het enkel graag met hem doen om te weten hoe het voelt, dansen met een man op wie je gek bent.

‘Er is wel iets anders wat ik kan,’ zegt hij.

‘O ja?’

‘Ja. Ik kan het zelfs heel erg goed, heb ik me laten vertellen.’

‘Door wie dan?’

‘Ene prinses Bobine. Ze schijnt het heerlijk te vinden.’

‘Mmm, dat wil ze dan vast wel weer eens ervaren.’

Het laatste woord wordt gesmoord door zijn lippen op de hare, die in de praktijk brengen wat ze verkondigen. Ja, Eric kan bijzonder goed zoenen, en ja, prinses Bobine vindt het heerlijk. Ze krijgt er geen genoeg van.

Eric legt zijn handen op haar billen en tilt haar een stukje omhoog; ze staat op haar tenen zonder dat ze daar moeite voor hoeft te doen. Hij knijpt wat en trekt haar tegen zich aan. Ze voelt een verdikking in zijn broek die ze vaker heeft gevoeld en die haar, om eerlijk te zijn, gek maakt van verlangen. Er is één ding dat Eric en zij niet met elkaar doen – dat zou niet kunnen, veel te risicovol – en ze verlangt er zo hevig naar dat ze soms tegen de muren op vliegt. Ze schaamt zich er diep voor; dit zijn verlangens die een dame niet mag hebben.

Ze is een verschrikkelijke prinses.

‘Bobine? Ah, hier ben je!’

Geschrokken draait ze zich om. Een schaduw komt uit de regen tevoorschijn en loopt met grote, driftige stappen op haar af.

Haar vader.

‘Papa!’ roept ze uit. ‘Wat doe jij hier?’

‘Ik zocht jou. Er is visite in de theesalon, maar… wat doe jíj hier?’

Ze kijkt over haar schouder. Achter haar bekijkt Eric het gebit van Henry, een van de hengsten. Hij doet alsof er niets gebeurd is. Adem in, adem uit, dat kan zij ook. ‘Ik was even bij Marion op bezoek. Ik wilde vandaag gaan rijden, maar dat zit er niet in met dit weer.’

‘Lieg niet tegen me, Bobine. Ik heb jullie gezien.’

‘Nee, ik… We…’

‘Hou je mond. Ik wil dit nooit, maar dan ook nooit meer zien. Nooit, hoor je me?’

‘Ja, papa.’

‘Beloof het.’

‘Ik beloof het.’

Tranen springen in haar ogen. Nu stort alles in.

Vier weken al heeft ze Eric niet gezien. De enige manier om over hem heen te komen, dacht ze, is om hem stelselmatig te vermijden. Dus rijdt ze niet op Marion en brengt ze haar geen groentes, tenzij ze zeker weet dat Eric er niet is. Dan vraagt ze haar paard hoe het met Eric gaat, hoewel ze daar nooit antwoord op krijgt.

Ze maakt zich op voor haar reis naar Wenen. Bobine pakt zelf haar bagage in, dat vindt ze fijner dan dat een bediende aan haar persoonlijke spullen komt. Met haar valies opengeklapt op bed bedenkt ze wat ze wil meenemen.

Dan klinkt er een klop op haar deur.

‘Ik kom er zo aan!’ roept ze. Haar moeder is zo ongeduldig.

Maar in plaats van te wachten, gaat haar deur open. Hoe onbeschoft! Ze wil net uitvallen als ze ziet wie er is binnengekomen.

Eric.

Haar hart staat stil. Hij ziet er heel anders uit dan in de stallen; hij heeft een uniform aan waarmee hij waarschijnlijk ongezien door de paleisgangen heeft weten te sluipen.

‘Eric,’ fluistert ze, ‘wat doe je hier?’

‘Ik moest je zien. Ik kan het niet langer aan, Bobine, ik mis je…’

‘Je kunt hier niet zijn. Als iemand je hier ziet, word je ontslagen, of erger…’

‘Ik kom je juist vertellen dat ik vertrek. Morgenochtend, als jij in Wenen bent. Ik kan het niet aan om jou te zien en je niet te mogen aanraken. Dan ben ik hier liever weg.’

Tranen wellen op in haar ogen. Hij gaat weg? Maar…

Maar ze beseft dat hij geen keus heeft, net zomin als zij. Een leven voor hen samen is uitgesloten. Dat is een feit waar ze mee moet leren leven.

Alleen kan ze dat niet doen voordat ze alles van deze liefde heeft geproefd. Ze kijkt hem aan en bijt op haar lip. Dat is voor hem het teken dat hij nodig heeft om dichterbij te komen en zijn lippen op de hare te drukken, en dit keer houdt ze hem niet tegen als hij verder wil gaan dan dat. Ze laat hem haar jurk losmaken, kijkt toe hoe hij het uniform uittrekt en een rank, beeldschoon mannenlichaam onthult. Dan klapt ze haar valies dicht en legt het op de grond om het bed vrij te maken voor de liefde.

Eric is een fantastische minnaar. Ze heeft geen ervaring met andere mannen, maar ze weet zeker dat hij een van de allerbeste is. Dit moet ze voor altijd onthouden, denkt ze terwijl ze naast hem ligt. Dit moet ze koesteren, en vooral moet ze nooit genoegen nemen met minder.

‘Ik hou van je,’ fluistert ze.

‘Ik hou ook van jou. Ik zal altijd van je houden.’

‘Waar ga je naartoe?’

‘Ik weet het nog niet. Ik denk dat ik een burgerleven ga leiden. Hoefsmid word.’

‘Dat zul je heel goed doen.’

Hij glimlacht naar het gewelfde plafond. Bobine kijkt naar zijn zachte, volle lippen en wil ze opnieuw kussen, om opnieuw in te luiden wat ze met hem heeft meegemaakt. Ze wil hem niet loslaten.

‘Ik kan met je meekomen. Ik kan me verstoppen en morgenochtend weggaan om hier nooit terug te keren. Ik ben ook heel goed met paarden, weet je?’      

Eric draait zich naar haar toe en legt zijn hand op haar heup. ‘Dat weet ik. Maar ik weet ook dat het niet kan. Dat weet jij net zo goed, liefste. Ik ga. Blijf jij. Leef je leven. Zoek een man die goed voor je is.’

‘En jij dan?’

‘Ik zal trouwen met een vrouw van mijn stand, kinderen krijgen en proberen gelukkig te zijn.’

Zijn woorden snijden door haar ziel. De gedachte dat een andere vrouw Erics kinderen zal krijgen, doet meer pijn dan ze zich ooit heeft kunnen voorstellen. Ze slikt en verbijt haar pijn. ‘Goed,’ zegt ze. ‘Maar… vergeet me niet.’

‘Nooit,’ belooft hij.