TEKEN VAN DRIE EN DE CODEX VETUS

L.A. Dawn

Eerste druk 2005 (Bron van Drie)

Tweede druk 2013

Derde druk 2014

Vierde druk 2015

Vijfde herziene uitgave 2019

© 2019 L.A. Dawn

© 2019 Kabook Uitgevers

Omslagontwerp Albadoro Publishing

Omslagbeeld iStockphoto

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

VERSCHENEN

Verschenen in de Young Adult Fantasy-reeks Teken van Drie:

Teken van Drie en de Codex Vetus

Teken van Drie en de Codex Beschermers

Teken van Drie en de Stella Maris

Teken van Drie en de Vloek van de Vuurdraak

Hoofdstuk 1 DE TWEELING

Het was een onstuimige oktobermorgen. De herfststorm joeg de verkleurde blaadjes door de Koningin Amaliastraat. Het was nog donker. De ruime schakelwoningen staken fel af tegen de duistere achtergrond. Het hele plein was, op de auto's na, leeg. Het enige teken van leven kwam van de katten die over de pleinen zwierven. Jagend sprongen ze achter de bladeren aan.

De meeste bewoners van het plein lagen op bed, niet wetend dat dit een dag zou worden waarover ze nog jaren na zouden praten. Niemand kon vermoeden dat dit de laatste dag was waarop men de drie voor het laatst zou zien. Ons verhaal begint hier op een vrijdag, op de laatste dag voor de herfstvakantie.

Om kwart voor acht veranderde het beeld in de straten. Eén voor één gingen de lampen aan in de huizen. Van rust was geen sprake meer. Mannen met bruine tassen haastten zich naar de auto's.

Op nummer 1, bij de familie van Velsen, lag een tiener languit op zijn bed. Hij snurkte en draaide onrustig van links naar rechts. Een paar minuten later schreeuwde zijn moeder hem wakker.

'William, kom je uit bed?'

De jongen kwam met een schok overeind. Verschrikt keek hij naar de wekker op zijn nachtkastje. Hij vloekte toen hij zag hoe laat het was. Haastig sprong hij uit bed. Grabbelde zijn kleren bij elkaar, rende de badkamer in en begon zijn tanden te poetsen. Dat was wat, de laatste schooldag voor de vakantie, en dan voor de zoveelste keer te laat komen, dacht hij terwijl hij zijn mond spoelde.

William ging voor de badkamerspiegel staan. Trok zijn kleding recht en deed een poging zijn haren in model te krijgen. Woest ging er een tube gel doorheen, en masseerde hij het plakkerige spul door zijn krullen. Hij zuchtte toen zijn haar het vandaag weer van hem won.

'Rot haar,' mompelde hij hoofdschuddend tegen zijn spiegelbeeld. 'Of Elena mij zo ziet staan. Oh, kijk. Mijn buurjongen heeft van die schattige krullen…' siste hij naar zijn reflectie

Elena en haar tweelingzus Charlotte waren nieuwe buren. De familie Meertens was drie maanden geleden op nummer 3 komen wonen. Dit tot grote vreugde van William. Zuchtend draaide William zich van de wastafel vandaan en stoof de trap af naar beneden.

'Hé, mam!'

Een slanke, blonde vrouw van middelbare leeftijd stond in de keuken. Ze bakte spek en gebaarde William te gaan zitten. Met haar ene hand hield ze een kop koffie vast, terwijl ze met de andere onhandig met een spatel het spek omdraaide.

Ze knipoogde naar de jongen, maar schudde daarna haar hoofd.

'William. William. William,' mompelde ze.

De familie van Velsen had alles wat haar hartje begeerde: twee nieuwe auto's, een luxe interieur en een zoon die op school goed zijn best deed. William presteerde het alleen wel om altijd te laat te komen. Mevrouw en meneer van Velsen hadden allebei een verantwoordelijke baan, zodat er voor William weinig tijd over bleef. Daarom was William opgevoed door verschillende au pairs en oppassers, die net zo vaak wisselden als de seizoenen. Tot twee jaar geleden, toen hij een sleutel en een nieuwe computer kreeg. Sindsdien moest hij zich alleen zien te vermaken en dat vond hij helemaal niet erg.

Mevrouw van Velsen zette haar kop koffie op het aanrecht en roerde met de spatel de eieren door het spek.

'Jij bent echt ongelooflijk.' Ze klonk teleurgesteld. 'Ik moet zo weg. Hoe kunnen we ooit samen ontbijten als je altijd te laat naar beneden komt?'

William haalde zijn schouders op.

'Mijn wekker is stuk,' loog hij. 'Maar het is toch de laatste dag, dus zo veel doen wij niet vandaag. Trouwens, we hebben geen overhoringen. Voor een cijfer hoef ik vandaag echt niet naar school.'

Zijn moeder glimlachte. 'William toch.'

Ze gaf hem een bord, overladen met toast, spek en eieren.

'Dank je mam. Jij bent de beste.'

Ze schudde haar hoofd, liep mompelend naar de gang en trok haar jas aan.

'Tot vanavond. Mocht je honger krijgen, bestel een pizza. Wij zijn iets later dan anders, want we krijgen die mensen uit China op de zaak. Ik denk dat we om half acht wel thuis zijn.'

'Is al goed, mam.' William toverde zijn beste glimlach tevoorschijn. 'Tot straks!'

Later die dag zat William alleen in de grote, open woonkeuken. Hij las een tijdschrift over computerspelletjes en schrok op toen hij getik hoorde.

Het was Charlotte, zijn nieuwe buurmeisje. Ze stond voor het keukenraam, klopte er hard tegenaan en zwaaide toen hij opkeek.

William onderdrukte een zucht.

'Hoi!' schreeuwde hij en zwaaide terug. 'Ik doe wel even open.'

Hoewel de twee zussen erg veel op elkaar leken, vond William dit enthousiast zwaaiende meisje het minst mooie. Charlotte had haar haar vaak in een knot zitten. Het zat als een vogelnest boven op haar hoofd. Hij vond het stom, maar Elena droeg haar lange golvende haar altijd los. William slaakte een zucht bij de gedachte aan Elena en deed de deur open.

'Hé, William,' zei Charlotte vrolijk.

'Hoi,' zei William.

'Heb jij vandaag ook vakantie?'

'Natuurlijk heb ik vakantie. Kom je nou binnen, of blijf je voor de deur staan?'

Charlotte verschoot van kleur, maar liep sprakeloos achter William de woonkamer binnen.

'Waar is Elena?' vroeg William toen ze op de bank zaten.

'Die leest,' mompelde Charlotte. 'Daarom ben ik hier. Ik verveel me een beetje, want er is niemand thuis en het is zo stil.'

William haalde zijn schouders op. 'Dat ken ik. Heb je eindelijk vrij, dan zit je nog alleen.'

Charlotte knikte.

'Weet je, ik heb gisteren een de nieuwste Xbox gekregen. Gamen?'

'Chill!'

William schudde zijn hoofd, stond op uit de bank en liep mompelend naar het tv-meubel.

Hoofdstuk 2 DE KRUIPRUIMTE

'Sukkel!' riep William. 'Zo moeilijk is het toch niet?'

Charlotte staarde als een zombie naar het enorme beeldscherm en zwaaide haar armen wild heen en weer. De joystick hield ze gespannen vast, of haar leven er van af hing.

'Nee, nee. Alweer af,' gilde ze. Verslagen liet ze haar handen zakken.

'Ja, duh.' William draaide zijn ogen. 'Je maakt steeds dezelfde fout. Geef dat ding hier. Ik zal je eens laten zien hoe het moet.'

Net toen William opstond, ging de bel. Hoofdschuddend liep hij naar de gang en opende de deur.

'Hé, buur!' riep Elena enthousiast. Ze had een spijkerbroek aan die laag op haar heupen hing. Daarboven droeg ze een jack en daaronder een strak, oranje truitje, net té kort, zodat haar navel te zien was. Haar haren zaten deze keer gevangen in een paardenstaart.

'Uh, ha-hallo.'

'Ik zoek mijn spiegelbeeld, is ze hier?' vroeg ze.

'Eh, oh, ja hoor,' mompelde William. 'Kom binnen. Het is, wij zijn, eh… aan het gamen, ze is daar. Op de bank.' William wees naar de woonkamer.

'Oké, mag ik dan misschien binnenkomen?'

Onhandig deed William een stap naar achteren om Elena binnen te laten en struikelde over zijn eigen voeten.

'Voorzichtig.'

'W-we zitten in een spel,' stotterde William. 'Een game. Heb je zin, of eh.'

Elena giechelde en liep door naar de woonkamer.

Een half uurtje later zaten ze op de bank. William had thee gezet en Elena had het spel van Charlotte overgenomen. Elena was aanzienlijk sneller met het afronden van de levels en stond helemaal bovenaan.

'Saaie game,' Elena legde de joystick neer.

Charlotte knikte.

'Niet echt spannend. Ik wil avontuur. Kunnen we zelf niets bedenken?' vroeg Elena.

William roerde langzaam zijn thee en wees naar de joystick. 'Ik heb genoeg avontuur.'

'Echt?' Elena rolde haar ogen. 'Kom op zeg.'

William haalde zijn schouders op.

'Kunnen we zelf iets ondernemen?' vroeg Elena. 'Een echt avontuur. Geen game. Ik heb net een boek gelezen. Het ging over een paar vrienden die een boek met spreuken vonden. Een van die gasten dacht dat het maar een grapje was en riep een toverspreuk. Terranovicum of zoiets. En dan gebeuren er rare dingen.'

William schoof omhoog uit de bank. Zijn ogen werden groot. 'Wat voor dingen?'

'Dat wil ik net vertellen. Dus die vrienden verdwalen en dan ontmoeten ze rare, enge figuren. Ze worden gevangen en komen nooit meer thuis. Echt naar.'

'Oh, ja?'

Elena knikte. 'Aan het einde van het verhaal komen ze oog in oog te staan met het kwaad. De gevaarlijke Zafor.'

'Vreemde naam.'

'Hij is super eng. Hij sluit ze op. Maar daar gaat het niet om. Die vrienden worden beroemd.'

William roerde onrustig in zijn thee.

'Er was een journalist en die heeft een boek geschreven over hun avontuur. Het verhaal is echt. Tenminste, dat beweren die drie vrienden. En is ook een film over gemaakt.'

'Dus je las een boek dat echt gebeurde? Nou, leuk voor ze,' zei William.

'Kunnen wij niet zoiets bedenken? Gamen, dat is pas saai.'

Charlotte staarde afwezig naar het hoge, sierlijke plafond.

'Best een goed idee, beroemd worden,' mompelde ze.

William haalde zijn schouders op. 'Wat wil je doen?'

Elena sprong opgewonden van de bank en liep heen en weer. 'Iets raars. We moeten iets raars verzinnen. Om ons verhaal geloofwaardig te maken. Ik weet het. We verdwijnen. We moeten een tijdje verdwijnen. Ja, dat is het. We gaan onderduiken. En ik weet waar…'

'W-wat bedoel je precies met onderduiken?'

Maar Elena zei niets, dus volgde hij haar naar de gang, waar ze vlak voor de voordeur bleef staan.

'Dit is perfect.'

'Huh?'

'Het luik, open het.'

'Weet je het zeker?' vroeg William.

'Ben je bang?'

'Nee, natuurlijk niet.' William bukte en trok het luik in de gang open.

Charlotte keek met grote ogen naar het gat voor haar voeten.

'Het is wel donker!' stamelde ze zacht.

'Natuurlijk is het donker,' zei Elena. 'Het is de kruipruimte onder het huis.'

'Maar eh, daar is toch niets beneden?' vroeg William schaapachtig. 'Alleen maar zand en leidingen van gas en water.'

'Dat weet ik ook wel,' zei Elena. 'Maar het is ook een geweldige plek om onder te duiken. Ben je er wel eens in geweest?'

'Nee, natuurlijk niet. Wat moet ik daar.'

'Nou daarom,' zei Elena. 'Dat is een goede reden om het eens te proberen. Wie zal ons daar zoeken.'

'Niemand,' mompelde William.

Even later sprong William als eerste naar beneden. 'Wow!' riep hij enthousiast. 'Kom eens kijken, een enorme ruimte hieronder. Dit wist ik niet.'

Charlotte was de volgende die door het gat naar beneden sprong. Ze gilde en sloeg wild om zich heen.

'S-spinnen. Spinnen. Er zijn hier spinnen.'

'Stel je niet aan,' beet William haar toe.

Elena sprong en trok het luik achter zich dicht.

'Ellie, waarom sluit je het luik af?' riep Charlotte uit.

'Anders weten ze toch meteen waar we zitten. We moeten verder onder het huis.'

William klikte de lamp van zijn telefoon aan en het vale licht bescheen de ondergrondse ruimte. Hij schoof de lichtstraal van links naar rechts.

'Kijk eens. Het plafond wordt daar steeds lager. We moeten die kant op kruipen.'

William bukte na een paar stappen. Elena en Charlotte volgden zijn voorbeeld. De drie kropen op handen en knieën door het koude vochtige zand.

Het was zo donker onder het huis dat ze alleen de kleine lichtstraal zagen. Zwijgend kropen ze verder, achter William aan.

'Moeten we nog ver?' vroeg Charlotte na een tijdje. 'Ik heb er nu wel genoeg van. Er komt geen eind aan. Dit is een stom idee.'

Ze ging op de grond zitten en sloeg het zand van haar handen. Ineens scheen een wit licht in haar gezicht.

'William, laat dat,' riep ze geërgerd.

'Sorry hoor.' William grinnikte en scheen met zijn mobieltje om zich heen. 'Er is hier niets anders dan steentjes en zand. En hoe lang wil je hier blijven, Elena?'

William scheen naar boven. Het was stoffig en met zijn hand veegde hij het spinrag weg en voelde beton.

'Geen idee,' zei Elena. 'We kunnen hier ook gewoon blijven liggen en wachten.'

'Nee. Dan kruip ik liever verder door.'

William scheen zijn telefoon op Elena. Ze was languit op de grond was gaan liggen.

'Ook goed, dan pauzeren we even…' William zakte languit over het zand heen en sloot zijn ogen.

'Waar is het.'

'Huh, w-wat is er?' gilde Charlotte.

'Mijn mobieltje. Ik ben hem kwijt.'

William maaide met zijn handen door het zand heen. Maar in het duister zag hij geen hand voor ogen.

Elena zuchtte en keek op het elektronische display van haar horloge. Het gaf een klein oranje lichtje. Lang niet genoeg om iets anders te zien dan de tijd.

'Raar,' fluisterde ze.

'Wat nu weer,' stamelde Charlotte.

'Nou. Ik begrijp het niet. We zijn om half drie vertrokken, toch?'

'Ja,' zei William terwijl hij nog steeds in het zand zocht.

'Mijn horloge is kapot. Het kan onmogelijk negen uur zijn…'

Charlotte schudde haar hoofd. 'Dus nu zitten we hier zonder licht? Ik wil terug.'

'Hij ligt hier ergens,' mompelde William. 'Ik ga niet terug zonder mijn nieuwe telefoon.'

'Ik wel,' schreeuwde Charlotte.

'En welke kant moeten we op. William heeft gelijk. We moeten het mobieltje vinden.' Elena kroop naar William toe en voelde in het koele zand.

'Hoe kan je zoiets kwijtraken?' mompelde ze.

'Bel me anders,' zei William.

'Shit. Ik liet hem op tafel liggen. Charlotte, waar is je mobieltje?'

Charlotte snikte alleen maar en zei niets.

Hoofdstuk 3 ONDER DE GROND

William schrok wakker van een gil, kwam met een ruk overeind en stootte zijn hoofd.

'Au!' schreeuwde hij terwijl hij met zijn hand over de pijnlijke bult wreef die meteen ontstond. Even wist hij niet meer waar hij was. Maar toen hij in het duister om zich heen tastte wist hij dat dit geen droom was.

'Wie gilde er?' riep William.

'E-er z-zijn hier ratten,' stotterde Charlotte. 'Ik voelde een rat. Een rat. H-hij zat aan me.'

'Hé? Elf uur?' zei Elena gapend. 'Hoe kan dat nou?'

William rekte zich uit. 'Dan hebben we twee uur geslapen.'

'Vreemd,' zei Elena. 'Ik voel me uitgeslapen en dat komt niet vaak voor.'

'Ze zullen ons vast zoeken,' fluisterde Charlotte.

'Ja,' zei Elena.

'Heb je nu genoeg avontuur gehad?' mompelde William.

'Ik wel,' zei Charlotte.

'Maar zonder mijn mobieltje weet ik niet waar we naartoe moeten.'

Elena keek opnieuw op haar horloge. 'Half zes,' fluisterde ze. Had ze haar telefoon maar meegenomen, dacht ze. Maar ja, ze was bang dat haar nieuwste iPhone vies zou worden. Wat ontzettend dom. Hoe kon ze nou zo dom zijn?