TEKEN VAN DRIE EN DE CODEX BESCHERMERS

L.A. Dawn

Eerste druk 2005 (Bron van Drie)

Tweede druk 2013

Derde druk 2014

Vierde druk 2015

Vijfde herziene uitgave 2019

© 2019 L.A. Dawn

© 2019 Kabook Uitgevers

Omslagontwerp Albadoro Publishing

Omslagbeeld iStockphoto

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in enige vorm of op welke andere manier, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopie, of enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

VERSCHENEN

Verschenen in de Young Adult Fantasy-reeks Teken van Drie:

Teken van Drie en de Codex Vetus

Teken van Drie en de Codex Beschermers

Teken van Drie en de Stella Maris

Teken van Drie en de Vloek van de Vuurdraak

Hoofdstuk 1 ORDE VAN DRIE

William keek woest naar het glazen ding dat midden op tafel stond. Zijn haren stonden wild alle kanten op. Met zijn handen streek hij er nog eens doorheen. William van Velsen zat al zeker een half uur naar de glazen bol te staren. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en keek toen naar Elena die tegenover hem aan tafel zat. Ze draaide nerveus aan een pluk haar en wees toen voorzichtig richting de oudere vrouw.

Theresa McFindlay kwam van haar stoel, liep naar William en voordat hij iets kon zeggen greep haar hand zijn schouder vast.

'Concentratie!' schreeuwde de vrouw.

Elena schudde haar hoofd en pakte de glazen bol van tafel. 

'Kijk, William,' zei Elena. Ze schoof de glazen bol onder zijn neus. 'Wat denk je als je dit ziet?'

William trilde.

'Ontspan,' zei Theresa. Ze drukte haar nagels pijnlijk hard in Williams schouder. 

'Rustig ademen. Zoals ik je leerde. Laat die angst niet toe.'

William knikte, stak zijn rechterhand uit en pakte de glazen bol aan. Charlotte, die nog aan tafel zat, schoof nerveus op haar stoel heen en weer.

'D-dat gaat n-nooit goed,' stotterde ze.

Ro zat naast Charlotte en sloeg een arm om haar heen. 'Laat hem,' mompelde hij.

'Altum Elica,' zei William.

De glazen bol trilde, heel even. Kwam daarna een stukje omhoog en begon uit het niets wild om zijn as te tollen. William kneep zijn ogen samen, greep naar de bol, maar het ding vloog omhoog. Dwars door het met riet bedekte dak heen. Het volgende moment viel het glazen ding terug naar beneden.

Elena dook net op tijd opzij. De bol raakte de vloer, maar stuiterde meteen terug. In een horizontale lijn vloog het ding recht op Ro af. Net voor het glazen ding zijn hoofd raakte hief Theresa haar rechterhand op.

'Verea Lomea,' zei Theresa. Een centimeter voor de neus van Ro stopte de bol abrupt. Het bewoog zich sierlijk en langzaam door de lucht. 

Ro glimlachte. 'Bedankt, mam.' 

'Het is graag gedaan,' zei Theresa. 'Wat hebben jullie geleerd?'

William haalde zijn schouders op.

'Niets? Verkeerde spreuk, William. Het was je angst voor dit voorwerp, dat je deed beslissen. Je moet je beter concentreren. Voor de zoveelste keer. William, bescherm je eerst tegen je eigen angst. Dan komt de rest vanzelf goed.'

Williams gezicht kleurde rood.

'Je hebt gelijk, dat weet ik wel,' mompelde hij. 'Maar ik kan er niets aan doen.'

Theresa schudde haar hoofd, zuchtte diep en tikte Elena op haar schouder.

'Mevrouw Elena Meertens, wil jij het nog eens uitleggen? Voor de tiende keer? Laat het ons zien…'

Elena knikte. 'Ibis exis,' sprak ze beslissend en de glazen bol daalde zachtjes af op haar handpalm.

'Prachtig. Kijk, zo moet het. Mevrouw Elena. Leg William uit, hoe jij dit doet…'

'Oké,' zei Elena. 'Als je dit ziet, William, wat denk je dan?'

'Een glazen bol.'

Elena schudde haar hoofd. 'Het is een ballon. Heel erg licht. Zo licht dat het bij het minste zuchtje wind wegwaait.'

'Natuurlijk,' mopperde William.

'Een ballon. Echt. Kijk maar eens…'

William fronste zijn wenkbrauwen. 'Ik haat dat ding.'

'Stop! Klaar voor vandaag. Dit gaat weer helemaal fout.' Theresa liep rood aan. 'Sorry. Kunnen jullie ons even alleen laten?'

Charlotte sprong van haar stoel en liep razendsnel achter Ro de deur uit. Elena legde de glazen bol midden op tafel, en sjokte naar buiten.

'William,' begon Theresa hoofdschuddend. 'Hoe moet ik je dit duidelijker maken? Je agressie is levensgevaarlijk. Dat weet je ondertussen toch? Hoe vaak hebben we het over je probleem gehad?'

William balde zijn vuisten. Hij voelde een nieuwe aanval opkomen.   

'Ik kan het niet helpen wat ik denk, toch?'

'Dat zeg je steeds,' zei Theresa.

'Nou dan.'

'Jij doet het. Jij bent het die woedend wordt. Niet ik. Of Elena. Of een ander. Jij doet het, William. Jij geeft jezelf deze aanvallen, die bol heeft je niets gedaan.'

William mompelde een scheldwoord, maar Theresa deed of ze het niet hoorde.

'Je angst wek woede op. De Orde van Drie mag niet bang zijn. Dat is zwak.'

William bromde en haalde zijn schouders op. 'Ik ben niet zwak.'

'Wat had er kunnen gebeuren denk je? Als ik je niet had gestopt?'

'Dat zullen we nooit weten.'

Theresa zuchtte diep. 'William, ik wil je helpen. Zo moeilijk is het niet. Of je gebruikt voorwerpen voor je doel anders keren ze zich tegen je. Eerst moet jij leren je emotie te beheersen. Weet je wat? Ik geef je een paar dagen vrij om daar eens goed over na te denken.'

'Best!' William stoof omhoog en liep stampvoetend het huisje uit.  

'Trek het je niet aan, William,' Elena stond achter de deur en sloeg een arm om hem heen. 'Theresa is soms, nou ja, een kreng.'

William trok zijn wenkbrauw op. 'Soms?'

'Ze wil het beste voor ons.'

'Dat zegt ze. Gelukkig ben jij er. Anders was ik allang weg.'

Elena drukte een kus op zijn wang.

'Weet je,' begon William. 'Sinds mijn terugkeer naar Greysdale, is het twee jaar geleden?'

Elena knikte.

'Nou, we zijn alleen druk met trainingen. Af en toe weet ik het gewoon niet meer. Snap je? Of ik niet meer weet wie ik ben. Of ik mezelf ben verloren, maar gelukkig ben jij er.' William sloeg een arm om haar schouder en trok haar mee.

'Dat is zo lief!' Elena's wangen kleurde roze.

'Kom mee, schatje…' zei William. '… laten we een stukje wandelen. Even alleen met z'n tweeën.'

Elena glimlachte en samen liepen ze over de modderige weg, richting het maïsveld, naar het bos verderop.

'Weet je…' begon William toen ze midden in het maïsveld stonden. 'Ik heb eens nagedacht. Over ons, over alles, snap je?'

Elena stopte en trok William dicht tegen zich aan.

'Ja,' zei ze zacht. 'Ik denk het wel. We zijn best een goed team samen.'

'Heb jij een spreuk gebruikt om me te betoveren?'

Elena giechelde. 'Doe niet zo idioot. Bij jou werkt zoiets niet.'

'Volgens mij lieg je.'

'Misschien een beetje,' fluisterde Elena.

'Dat wist ik wel.'

'Maar het mag niet. Jij en ik…' zei ze somber.

William fronste zijn wenkbrauwen.

'Nee. Niet boos zijn,' zei Elena en ze pakte zijn hand vast. Hand in hand liepen ze door het veld richting het bos.

Overal klonk het geluid van tjilpende vogels in de takken. Er ritselde af en toe iets voor hun voeten weg. Eekhorens keken vanaf hoog in de bomen toe naar de twee voorbijlopende tieners.

'Toch moeten we het Theresa vertellen,' zei Elena.

'Nee. Waarom? Ze heeft er niets mee te maken.'

Elena zuchtte.

'Ben jij bang voor haar? Je laat je leven toch niet bepalen door anderen? We kunnen heel goed zelf beslissen!'

Elena liet haar hand los en staarde naar haar blote voeten en de mossige grond waarop ze stonden.

'Het lot staat vast. Wij zijn gekozen als De Drie, we hebben een taak en dat kan je niet ontkennen.'

'En je zus dan? Weet Theresa het ook van Charlotte?'

'Huh? Wat bedoel je?' vroeg Elena.

'Kom op zeg. Charlotte en Ro? Die twee hebben iets met elkaar.'

Elena schudde haar hoofd. 'Nee, echt niet. Dan zou ik het weten, want mijn tweelingzuster heeft geen geheim voor mij.'

'Serieus? Het is overduidelijk. Vraag haar maar eens. Zeggen ze iets? Nee, en daarom moeten wij het ook stil houden.'

'Nee, echt niet. Ik geloof het niet,' zei Elena somber. 'Maar kom op, we hebben zo les. Ik ga vast terug naar het dorp.'

'Zoals jullie weten,' ging Theresa verder. 'Het gaat er niet om hoe groot iets is, of hoe zwaar. Elena, waar gaat het wel om?'

Ze stond van haar stoel op en liep naar Theresa, die voor een schoolbord stond.

Haar blik gleed over de tafel. Naar William, naar Ro en haar blik bleef hangen bij Charlotte. Zou William gelijk kunnen hebben? vroeg ze zich af.

'Hallo? Elena, gaat het wel goed met je?' vroeg Theresa. 

'Eh,' begon Elena. 'Ja…' Met trillende stem vervolgde ze haar toespraak: 'Hoe een object eruitziet, bepaalt ons inschattingsvermogen. Daarom moeten we objecten opnieuw herwaarderen.'

Theresa knikte.

'Dat is - dat is juist, mevrouw Meertens. Toch zou ik het fijn vinden als jullie niet alles zo letterlijk herhalen. Maar snappen waar we het hierover hebben. Ga maar weer zitten!'

Elena liep terug naar haar plaats. Weer wierp ze een blik op Charlotte die naast Ro zat. Charlotte hing over de tafel heen alsof ze bijna in slaap zou vallen. Ze ondersteunde haar hoofd en gaapte. 

'Mevrouw Charlotte, vervelen wij je?' vroeg Theresa.

Charlotte vloog omhoog en verschoot van kleur. 'Nee, nee, hoor!'

'Goed, leg ons dan maar eens uit wat de Orde van Drie is.'

Charlotte stond op en liep richting Theresa, die ondertussen op de rand van de tafel ging zitten.

'De uhm, d-de orde v-van drie. Uh, zijn de be-be-wakers…' stotterde ze. 'Z-ze zijn uitverkoren om… nou ja, om het boek der schepping en vernietiging te beschermen.'

'Let op je ademhaling,' merkte Theresa op.

Charlotte knikte.

'Ga verder…'

Charlotte haalde diep adem. 'De Codex Universum is opgedeeld in drie boeken. Ieder deel heeft zijn bewaker. De Codex Vetus, de Codex Secundus en de Codex Trias vormen samen de Codex Universum.'

'Goed zo… perfect. Ga verder.'

Charlotte glimlachte. 'De Orde van Drie bewaakt deze boeken. Op leven en dood…'

Theresa fronste haar wenkbrauwen, schudde haar hoofd en stond op van de rand van de tafel.

'Maar dat vroeg ik niet,' zei ze bits. 'Iedereen weet nu wel van de Codexen. Wat was mijn vraag?'

'Uhm, wat de orde is?'

'Ja, dus?'

Charlotte wiebelde heen en weer. Haar gezicht kleurde rood.

'Ga maar weer zitten,' zei Theresa.

Charlotte slenterde terug naar de tafel.

'Ik zie dat je niet uitgerust bent. Heb je daar een verklaring voor?'

'N-nee…' Charlotte schudde haar hoofd.

Theresa wees naar de jongen die naast haar zat. Onmiddellijk stond hij op. Hij zag lijkbleek. 'Moeder, het is mijn fout,' zei Ro. De jongen met de raafzwarte ogen richtte zijn blik smekend op zijn moeder. Nu stond ook Charlotte op en pakte met haar linkerhand de hand van Ro vast.

'Oh, mijn God…' fluisterde Elena.

'Zie je? Ik wist het', mompelde William terwijl hij Elena een por gaf.

Theresa gebaarde de twee te gaan zitten.

'Ik kan jullie toch niet stoppen. Wat ik wel wil is dat jullie je aan de regels houden. De Drie bewakers mogen onderling niets met elkaar hebben. Maar jij bent geen bewaker, Ro.'

Elena werd knalrood en sloeg haar handen voor haar gezicht. Theresa vervolgde ondertussen haar verhaal.

'Ro, mijn lieve zoon - en jij, Charlotte Meertens, jullie hebben mijn zegen. Ro, jij zult de beschermer zijn van Charlotte. Charlotte - jouw hoofddoel is het bewaken van je toegewezen boek: De Codex Secundus.'

Ineens draaide Theresa zich om naar William, die nerveus op zijn stoel heen en weer schoof. Ze stak haar kromme wijsvinger uit en wees naar Elena en toen naar William.

'Jullie mogen nooit, nooit, maar dan ook nooit, iets met elkaar beginnen. Het is jullie taak om de Codexen apart te bewaken. Deze regel gaat in zodra we de Codex Trias hebben gevonden. Is dat duidelijk?'

Hoofdstuk 2 DE OPSTAND

De woorden die Theresa had uitgesproken waren William goed bijgebleven. Sinds het verbod kon hij Elena helemaal niet meer uit zijn hoofd zetten. Hoewel ze afstandelijker dan ooit tegen hem deed, voelde hij duidelijk haar blik in zijn rug steken als ze bij elkaar waren. William had al twee weken geen les gehad. Hij had een smoes gebruikt, die hij zelf heel geniaal vond: Ik heb rust nodig om mij te concentreren en zo anders te leren denken. Dat had hij Theresa wijs gemaakt. Na deze opmerking had ze hem zelfs een schouderklopje gegeven.

'Heel erg verstandig van je,' zei Theresa.

William zocht een manier om zich los te maken, los van Theresa. Los van de saaie trainingen. Hij hunkerde naar vrijheid. Ook al was hij blij dat hij voorlopig van de lessen verlost was, toch voelde hij zich buitengesloten. Af en toe wist hij niet eens meer of hij ergens bij wilde horen. Steeds vaker was er die onzekerheid. Of hij niet meer wist wie hij was. Er klonk een andere stem door zijn hoofd. Een donkere en zware stem die steeds duidelijker en luider klonk. William zuchtte en droomde weg. Hij zat op een boomstam, vlak voor zijn uit klei gebouwde huisje, waarbij de voordeur wijd open stond.

Toen hij terug was gekeerd naar Greysdale hadden de bewoners het hem gegeven. Het stond naast het andere huis waar Elena en Charlotte een plaats hadden gekregen. Maar zijn plaats was kleiner, het was niet groter dan die ene kamer. Daar moest hij het mee doen. Er stond een flinke baal stro, aan de ene kant van de muur, met wat doeken eroverheen, zodat het een bed leek.

In een hoek lagen houtblokken, naast wat opeengestapelde stenen, waar vuur brandde. Het was zijn zelfgemaakte openhaard. Maar William had gemerkt dat het niet werkte zoals hij wilde: elke keer als hij vuur probeerde te maken, vulde de kamer zich met rook. Dat was de reden dat hij altijd de voordeur open had staan. Verder stond de kamer vol met kannen en aardewerk potten. De schaal vulde hij elke ochtend met water uit de beek, zodat hij zich in ieder geval kon wassen.

Maar in de andere hoek, vlak achter zijn bed, stond een grote aardewerk pot die hem het meest irriteerde. Er bleek namelijk geen wc aanwezig en daarom hij de pot bedacht, die dienst deed als zijn toilet.

Het nadeel was dat zijn kamer altijd stonk, en dat was niet alleen van de rook. Daarom zat hij bij mooi weer liever buiten, op de boomstam vlak voor zijn huis.

William zat nerveus met een takje te spelen en  brak het af in kleine stukjes. Vanuit deze hoek kon hij het huisje van Theresa en Ro McFindlay goed in de gaten houden.

Het lag schuin tegenover zijn huis, aan de andere kant van de modderige weg.

Het was de plaats waar ze elke dag les kregen als voorbereiding op hun beschermtaak. William staarde naar wat dorpsbewoners die hun dagelijkse routine uitvoerden, tussen de loslopende kippen, ganzen en varkens. William had geen zin om ze te helpen. Hij wilde vandaag geen hout hakken zoals zijn buurman van schuin tegenover. Eigenlijk had hij nergens zin in. Het liefst was hij opgestaan en weggelopen. Ook al wist hij niet precies waar naartoe: het huis midden in het bos?  Dacht hij. Een domein voor mij alleen. Ver weg van de McFindlay's. Ver weg van al het lawaai en van de stank.                                    

'Hé, dromer!' hoorde hij. William schrok op. Elena stond voor hem.

'Klaar voor vandaag?' vroeg William.

'Ja,' knikte Elena. Ze bukte en kwam naast hem zitten. Ze trok een takje van de boomstam en begon het net als William te breken.

'Is er iets?' vroeg William.

Elena wees met haar hand richting het huis van Theresa. De deur zwaaide open en op dat moment kwamen Ro en Charlotte naar buiten die vrolijk zwaaiend langsliepen. Elena zwaaide terug maar schudde haar hoofd toen ze uit het zicht verdwenen.

'Het is net of ik mijn eigen zuster niet meer ken,' fluisterde ze.

William klopte haar op haar schouder.

'Trek het je niet aan. Ik ken het gevoel…'

Elena's ogen werden vochtig en een traan rolde over haar wang.

'Dat hoeft toch niet? Weet je wat? We gaan ze volgen en bespieden,' zei William. Elena droogde haar traan af en begon te giechelen.

'Serieus?'

'Waarom niet. Heb jij iets beters te doen? Kom mee. Dan gaan we ze volgen…' William sprong op en trok Elena omhoog.

Ze hoorden zachte stemmen in de verte. Het was of er geheimzinnige bezweringen werden gedaan. Door het hoge maïsveld heen slopen de twee voorzichtig dichterbij tot er een maisstengel onder Elena's voet afbrak.

'Sst!' sommeerde William. Elena dook naar beneden maar William gebaarde haar omhoog te komen.

'Ze kunnen ons hier tussen het mais echt niet zien,' fluisterde hij.

Elena en William waren de twee anderen gevolgd over het modderige pad richting het bos, maar waren gestopt in het beschutte maïsveld. Toch stonden ze op nog geen tien meter afstand van Charlotte en Ro. Die blijkbaar niets in de gaten hadden.

Charlotte lag languit onder de eerste boom van het bos dat net aan het maïsveld grensde. Ro ijsbeerde heen en weer en het leek of hij een toespraak hield. Wild gebaarde hij met zijn armen, terwijl Charlotte op een grassprietje kauwde.

'Wat zegt ie nou?' fluisterde Elena.

'Weet ik niet - kom we kruipen dichterbij.'

Op handen en voeten kropen de twee dichterbij, tot het moment dat de klanken herkenbare woorden vormden.

'… dat is volgens mijn moeder. Ze heeft altijd gelijk weet je? Ze zag het al de eerste keer toen je in het dorp kwam. William deugt niet. Dat heb je gezien. Hij is agressief. Hoe moet dat straks als hij het boek moet beschermen? Iedereen is beter dan William. En dan je zus? Wel- Elena is jaloers. Ze heeft een slechte invloed op je en daarom moet je daar los van komen, maar jij…'

'Slechte invloed?' siste Elena.

'Sttt!' sommeerde William. Hij stak zijn hand uit en hield het voor Elena's mond.

Ondertussen vervolgde Ro zijn verhaal. '…maar jij - jij krijgt de belangrijkste taak van allemaal. Dat hoeven we de anderen niet te vertellen, toch?'

Charlotte knikte goedkeurend.

'Goed zo. Moeder heeft andere plannen. Zolang die twee sukkels niks in de gaten hebben kunnen ze je niets doen…'

'S-sukkels?' Elena liep rood aan en schoot omhoog. Uit haar beschutte plaats en stapte woest op Ro af.

'Shit!' William sprong snel op en probeerde Elena tegen te houden, maar verloor zijn evenwicht en viel voorover. In zijn val trok hij Elena mee naar beneden, die door schrik schreeuwde, en neerplofte tussen de stengels.

'Sorry,' zei hij schaapachtig. William kroop omhoog en stak zijn hand uit naar Elena. Ze lag languit, in de modder en haar jurk zat vreemd plakkerig tegen haar lichaam. Elena mopperde, maar ze liet zich helpen. Meteen daarna liep ze stampvoetend op Charlotte en Ro af.

'Hé, Creep! Zit jij haar te hersenspoelen? Dat moet je eens bij mij proberen,' schreeuwde ze.

Charlotte sprong op en ging tussen de twee instaan.

'Ellie, als-je-blieft, hou op,' smeekte Charlotte.

Ro balde zijn vuisten.

'Luister eens - je zuster weet zelf wel wat ze doet. Zo'n bazig persoontje heeft ze zeker niet nodig!'     

'B-bazig?' ook Elena liep rood aan. Haar wangen kleurden en ze had moeite om Ro niet te slaan. 'Wat ben jij een looser. Laat Charlotte met rust!'

'Sst. Rustig nou,' smeekte Charlotte.

Maar Ro duwde haar aan de kant, hij hief zijn hand en haalde uit naar Elena. Ze werd vol op haar wang getroffen. Met grote ogen bleef ze staan. Doodstil, zo geschrokken dat ze geen vin verroerde.

'Eigen schuld. Jij noemt mij nooit meer Creep!' beet Ro haar toe.

William stormde op Ro af, die met zijn rug naar hem toe stond. Net toen Ro zich omdraaide, haalde William verschrikkelijk hard uit met zijn vuist. De knal kwam zo hard aan tegen zijn slaap, dat Ro van de grond kwam en achterover, tegen de boom viel.

Charlotte slaakte een kreet.

'Als jij al wilt slaan, Creep, dan sla je mij maar,' schreeuwde William.

Langzaam stond Ro op. Hij voelde aan zijn lip, streek met zijn hand het bloed weg en nog voordat hij iets kon zeggen stond Theresa vanuit het niets achter het gezelschap.

'Wat is hier aan de hand?' vroeg ze ijzig. 'Jullie waren toch niet van plan om te vechten? Dat kan ik hier echt niet hebben. Wie heeft dat gedaan?'

Ze wees op Ro die erbij stond alsof hij elk moment in elkaar zou storten. William haalde zijn schouders op.

'Wie?'

'Hij stelt zich aan. Hij sloeg Elena en nu staat hij daar als een mietje.'

'Ro is geen mietje,' schreeuwde Charlotte. Net op tijd ondersteunde ze Ro die in elkaar zakte.

'Mietjes zijn mensen die anderen van achteren aanvallen en die anderen stiekem bespiedden.'

'Ja, tuurlijk…'

'Genoeg,' gilde Theresa. 'Ik wil dat je het goed maakt - William.'

'Serieus? Waarom ik?'

Elena stapte naar voren en ging naast William staan. Ze pakte demonstratief zijn hand vast. 'Als iemand een excuus moet maken dan is het Ro. Hij heeft mij geslagen. Kijk eens. William nam het alleen maar voor mij op.'