Verhalen uit de

onwerkelijkheid

Henk van de Weg

Gepubliceerd door: Akni uitgeverij

Auteur: Henk van de Weg

Coverdesign: Henk van de Weg, met gebruik van beelden van Rogier Hoekstra (zwevende boek) en DWilliam (textuur) via Pixabay

ISBN:9789083228013

© 2022 Henk van de Weg

NUR code: 303

www.akni.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of enige andere wijze, zonder toestemming van de auteur.

Intro

Het boek zweefde boven de werkelijkheid. Langzaam ging het vooruit, op zoek naar een plek waar het zijn inhoud kon tonen. Als het zo’n plaats gevonden had, sloeg het boek open. Dan zou een andere wereld openbaar worden, die op een vreemde manier afweek van de werkelijkheid onder hem. Het water uit zijn rivier zou overstromen naar de aarde in de diepte onder zich.

De mensen die daar stonden zouden het water proeven. Het boek wist dat sommigen  het vol walging zouden uitspugen. Anderen zouden vreemd opkijken vanwege de smaak van onzinnigheid, om daarna schouderophalend terug te keren naar hun eigen vertrouwde kraanwater. Maar er zouden ook mensen zijn die verlangend uitkeken naar deze stroom. Zij verlangden naar de smaak van de fantastische bovenwerkelijkheid. Ze zouden zich even kunnen onttrekken aan de saaie realiteit om hen heen en gevuld worden met de schoonheid van de fantasie. Naar deze groep keek het boek uit. Daar was hij voor geschreven.

1. De Rockin’ Monkey

Alles in mij schreeuwde dat het niet kon. Maar mijn ogen, of beter gezegd: mijn oren, lieten mij geen keus. Een aap die rockmuziek kon spelen. En wat voor muziek! Deze chimpansee overtrof alles wat ik ooit eerder op een concert gehoord had.

Om mij heen sloeg de hysterie toe. Krijsende chimpansees, gorilla’s die het ritme  van elk nummer op hun borstkas mee sloegen, op-en-neer springende bavianen, doodshoofdapen die elkaar toeschreeuwden vanaf de draden boven de zaal en nog meer soorten die zich luidkeels lieten horen. Het was me een raadsel waar ze allemaal vandaan kwamen, want in Europa leven ze nergens. Alleen in Gibraltar zijn berberapen te vinden en daarvan waren er zowaar een aantal helemaal naar Amsterdam gereisd. Kwam de rest uit een dierentuin? Ik zou het niet durven zeggen, maar als men mij verteld had dat heel de Apenheul hierheen was vervoerd dan had ik het absoluut geloofd. Ik was één van de weinige mensen in de zaal. Alle dieren waren gekomen om hun held te zien: Jorn, de Rockin’ Monkey.

De geruchten zeiden dat hij gevraagd was om de filmmuziek te verzorgen bij “The Planet of the Apes”. Maar hij had geweigerd. Sommigen zeiden dat hij de film te gewelddadig vond, andere bronnen verkondigden dat hij niet mee wilde doen aan een film die door mensen verzonnen en geregisseerd was. Weer anderen meenden dat hij niet gevraagd kon zijn, omdat hij toen nog geen gitaar kon spelen. Hoe het ook zij, als ik de regisseur van de film was geweest had ik hem beslist een fors bedrag geboden om mee te doen.

De persberichten uit Amerika schreeuwden dat deze gitarist magistraal goed was. Toen ik hoorde dat Jorn de oceaan was overgestoken om in Amsterdam te spelen had ik direct een ticket gekocht.  Al was het maar om alle berichten over hem te ontzenuwen. Maar ontzenuwen ging niet.

Hij werd begeleid door een ringstaartmaki op drums en een gibbon op de bas. De ringstaartmaki had een rekstok achter zich staan en verschillende keren krulde hij tijdens het optreden zijn lange staart eromheen, trok zichzelf op en begon met alle vier poten het drumstel te bewerken, terwijl hij ondersteboven hing. De lange armen van de gibbon vouwden zich onhandig om zijn instrument maar op één of andere manier kreeg hij toch de juiste tonen uit het instrument. Ze legden met z’n tweeën een strak ritme neer waarop Jorn zijn kunsten kon etaleren.

Gezeten op een kruk toverde de Rockin’ Monkey de ene sublieme gitaarriff na de andere tevoorschijn. Jimi Hendrix was er niks bij. Een sigaret hing achteloos op Jorns lippen en versterkte de indruk dat het voor de aap een makkie was. Een vette unieke rocksound klonk door de zaal, die door geen enkele menselijke muzikant ooit ten gehore was gebracht. Echt zingen deed de aap niet, maar zijn keel produceerde wel geluiden die wonder boven wonder exact pasten bij de melodie.

Eén van de toeschouwers gooide een banaan het podium op. Jorn pakte het met zijn achterpoten en pelde het af. Terwijl de voorpoten gewoon doorspeelden, bracht hij de banaan naar zijn mond en at het op. De sigaret bleef strak op zijn lip plakken. Een luid gejoel klonk uit duizenden apenkelen toen Jorn de lege schil terug de zaal in smeet.

Ik was met stomheid geslagen. Totdat ik meende dat ik een noot hoorde op een moment dat Jorn de snaren niet aanraakte. Mijn oren moesten zich vergissen. Ik lette scherper op de capriolen van de rockmuzikant. Waarachtig, het leek wel of de hals van de gitaar bewoog. Dat ding kon toch niet van rubber zijn! Of wel?

Juist op dat moment trok Jorn extra hard aan een snaar. De snaar rekte uit en een snerpende toon ontsnapte aan het instrument, alsof hij protesteerde tegen deze mishandeling. De  aap uitte een woedende brul en gaf een dreun op de gitaar. Een paar afgrijselijke noten vulden door de zaal. Toen, in een flits ontrukte de gitaar zich aan zijn eigenaar en gaf die een forse mep op zijn kaak. Met een graai probeerde Jorn het instrument weer in zijn bezit te krijgen, maar die sprong snel van hem vandaan. De ringstaartmaki dook van de rekstok bovenop de rebellerende gitaar. Deze wrong zich in allerlei bochten om los te komen, maar de drummer draaide zijn staart om hem heen en hield hem daarmee klemvast. In een fractie van een seconde stond Jorn naast de maki, greep met beide voorpoten de gitaar bij de hals en kneep het samen.  De gitaar kronkelde nog even, maakte een paar piepende geluiden. Twee snaren knapten. Een stemschroef brak af en rolde over het podium. Een laatste hoge toon weerklonk, daalde snel in hoogte en stierf langzaam weg. De maki liet los en de gitaar zakte ineen. Hij was niet meer.

Een onwerkelijke stilte daalde neer. Het apenpubliek keek met grote ogen naar het tafereel. Ik zag hoe Jorn aarzelend de gitaar oppakte en met zijn grote poot op de overgebleven snaren sloeg. Het instrument gaf geen kik. De drie muzikanten staarden elkaar aan.

Van achter de coulissen kwam haastig een mandrilaap te voorschijn met een nieuwe gitaar. Hij wenkte het publiek dat alles in orde was  en overhandigde het vervangende instrument aan Jorn. De Rockin’ Monkey pakte het aan, keek onzeker de zaal in, maar ging toen toch weer op zijn krukje zitten. Ik zag dat hij ergens in het tumult zijn peuk verloren was. Het publiek zweeg en wachtte af.

De gibbon en de ringstaartmaki zetten een nieuw ritme in. Jorn keek even naar hen en beroerde toen zijn snaren. Vals! Het was gigantisch vals! Ik sloeg mijn handen voor mijn oren. Vanuit het publiek rees een gejammer omhoog. Eén doodshoofdaap was zo ontsteld dat zijn staart losliet en hij naar beneden viel. Toen brulde een gorilla links van mij en hij wierp een stuk fruit naar Jorn. Anderen volgden en een regen van bananen, appels, bessen en mandarijnen kwam op Jorn terecht. Die hief zijn gitaar op om het tegen te houden, maar hij viel met kruk en al achterover.

De woedende menigte drong met een luid gebrul en getier naar voren en overviel de muzikanten. De geluidsboxen aan de zijkant maakten dat ze wegkwamen. De ringstaartmaki slingerde zich langs de draden omhoog naar het dak en verdween uit het zicht. Zijn drumstel aarzelde even maar zette het toen ook op een lopen.  De gibbon was te langzaam, evenals diens basgitaar en ze werden bedolven onder de vloed van apen. Jorn zelf deinsde terug. Een orang-oetan kreeg hem bijna te pakken. Jorn spurtte weg. De hele menigte van apen ging krijsend achter hem aan.

Het was duidelijk. De carrière van de Rockin’ Monkey was over. Ik keek rond. De zaal was bezaaid met platgetrapte stukken fruit. De paar menselijke bezoekers van het concert liepen schuifelend tussen de rotzooi door naar de uitgang. Ik volgde hun voorbeeld. Ik wierp nog één blik op het podium, waar de gewurgde gitaar eenzaam op de grond lag. Zie je wel, zei ik tegen mezelf, een aap en rockmuziek, dat kon niet. Het was tijd om terug te keren naar de normale wereld. Zonder buitengewone gebeurtenissen. Want die bestaan niet, zoals dit concert overtuigend bewezen had.

2. De strijd om de kerstboom

Hij was het zat. Elke keer als hij een beetje voedselvoorraad had opgebouwd, kwam dat vreselijke vrouwmens langs en vernielde alles. En waarom? Hij zou het niet weten. Hij deed niets! Hij zat alleen maar rustig in een hoekje. Maar steeds als dat vrouwmens hem ontdekte, begon ze te krijsen en te schreeuwen, pakte een stok met van die ruwe haren eraan en vernachelde het hele bouwsel waar hij zolang op had lopen zwoegen. Als ze zijn voedsel daarna op zou eten, zou hij het nog kunnen begrijpen. Maar nee, dat gooide ze weg. Al zijn sappige vliegjes en mugjes, foetsie! Hij had collega-spinnen ook genoeg over het gedrag van die menselijke wezens horen klagen. Het was pure tirannie van die tweevoeters over het dierenrijk.

Maar nu was het genoeg. Hij pikte het niet langer. Tijd voor wraak. En hij had een grandioos idee. Elk jaar zette de vrouw een groene boom in haar huis, met lichtjes, slingers, ballen en nog meer glimmend spul. Daar was ze behoorlijk trots op. Nu, hij zou er voor zorgen dat er extra slingers in kwamen. Op zijn persoonlijke spinnenmanier natuurlijk.

Die nacht kroop hij over het plafond tot vlak boven de boom. Daar liet hij zich aan een draadje zakken, precies bovenop de glimmende punt aan de top. Toen begon het grote werk. Hij spon zijn draden door de hele boom. Een foeilelijke kabouter besloot hij helemaal in te pakken. Of was het een kerstman? Het maakte niet uit. Het was een afgrijselijk ding waar dat vrouwmens heel lang verrukt naar had zitten kijken voordat ze het in de boom hing. Toen hij daarmee klaar was, ging hij de hele boom rond met zijn lange glimmende draad achter zich aan. Het was een forse klus voor een nacht. Zijn acht poten begonnen zeer te doen van het vele kruipen, maar hij zette door.

Pas toen de eerste lichtstraaltjes de komst van de zon aankondigden, trok hij zich terug in het midden van de boom, pal onder een tak, onzichtbaar voor de vrouw. Nu was het wachten.

Lang duurde dat niet. Hij hoorde het geslof over de trap naar beneden komen. De kamerdeur ging open en het geluid kwam dichterbij. Eén moment bleef het stil. Toen klonk een harde gil, gevolgd door een lang geschreeuw zoals hij nog nooit eerder uit haar mond had gehoord. Hij kon geen mensentaal verstaan, maar de toon en het volume zei genoeg. Zijn missie was geslaagd.

Vanuit zijn schuilplaats zag hij de vrouw woest naar de boom toelopen en ze gaf een ruk aan de boom. Ze trok aan veel draden. De boom schudde onder het geweld, zo heftig dat de spin bijna er af viel. De draden scheurden en tot genoegen van de spin bleven er veel aan haar hand kleven. Een stortvloed aan naalden viel op de grond. Eén van de ballen volgde en brak in stukjes toen het de grond raakte.

Dat leek dat vrouwmens tot bezinning te brengen. Ze zweeg en ging voorzichtiger te werk. De kabouterkerstman werd van de tak gehaald en helemaal van de rag ontdaan. Spin keek toe hoe ze de kabouter terughing, helemaal schoon. Dat gaf niet. Hij zou de volgende nacht opnieuw toeslaan. Voor nu moest hij zorgen dat hij niet ontdekt werd. Hij maakte zich nog kleiner, trok al zijn poten in. Hoewel de vrouw heel lang met de boom bezig was, zag ze hem niet. Haar gescheld ging ondertussen de hele tijd door. Dat hield alleen op toen ze dat ding pakte dat alles opzoog. Het lawaai stopte haar stemgeluid en het apparaat zoog alle naalden van de vloer. Spin haatte dat ding. Vaak genoeg had de vrouw dat ding voor het gat in de muur gehouden waar hij in zat. Alleen met uiterste krachtsinspanning had hij de kracht kunnen weerstaan.

Toen het meeste rag verdwenen was, ging de vrouw uitgeput op de bank zitten.  Maar spin zag dat er nog steeds wat rag op de takken zat.