Gevoelige snaren

liefde is liefde

Yvonne Kersten

Colofon

© 2021 Droomvallei Uitgeverij, Yvonne Kersten

Epub

Eerste uitgave, maart 2022

Tekst: Yvonne Kersten

Coverfoto: Jackie Annaguey/Scop.io

Vormgeving: Droomvallei Uitgeverij

http://www.prachtboeken.nl

Epub: 978-90-832410-0-5

Uitgave druk: ISBN: 978-90-831841-9-7

Alle rechten voorbehouden.

Hoofdstuk 1

Linn

Vermoeid tilt Linn de zware bijl nog een keer boven haar hoofd. Dit is het laatste blok, dan is het genoeg om de kachel weer voor een avond te stoken. Veel hout is er niet meer en de blokken die er liggen zijn helaas te groot om zo in de kachel te duwen. Over een paar dagen wordt hopelijk de verwarming gemaakt. Dan hoeft ze het huis niet meer met het houtkacheltje warm te stoken. Na de laatste slag valt de bijl bijna uit haar krachteloze armen. Buiten adem gaat ze op het hakblok zitten en steunt op de steel van de bijl. Ze laat haar hoofd op haar armen rusten tot het draaierige gevoel minder wordt.

Het laatste jaar was er werkelijk niets gemakkelijk gegaan. Nadat Johan was omgekomen, was het erg moeilijk geweest om alleen in het appartement in Stockholm te wonen. Ze had keihard gewerkt om in de muziekwereld aan de top te komen en het verlies te verwerken.

Linn veegt haar bezwete voorhoofd af en bekijkt vervolgens haar handen. In korte tijd hadden zich daar al enkele blaren gevormd door het ongewone werk. Trillend op haar benen raapt ze de houtblokken op en loopt met de hele stapel in haar armen langzaam over het paadje richting haar voordeur. Gelukkig hadden haar ouders via vrienden kunnen regelen dat ze in dit huisje kon trekken. Ze had weg gewild uit het appartement in Stockholm dat ze met Johan had gedeeld. Weg van de herinneringen, het hectische drukke leven en vooral van Marcel. De koude rillingen lopen langs haar rug, niet alleen omdat ze zich slap voelt door de griep waarvan ze net hersteld is, maar vooral door de angst die ze weer voelt opkomen als ze aan hem denkt.

Voorzichtig, om de houtblokken niet te laten vallen in het laatste restje sneeuw dat er nog ligt, beklimt ze de drie treden naar het kleine terras voor haar huisdeur. Ze draait zich half om en probeert met haar elleboog de klink van de deur naar beneden te duwen. Net als ze een tweede poging onderneemt, hoort ze achter zich zware voetstappen. Met een ruk draait ze zich om, waarbij de stapel houtblokken uit haar handen glijdt en met veel lawaai op het terras klettert. Ze krimpt ineen als het hout een flink aantal splinters achterlaat in haar handen. Vlak achter haar blokkeert een forse man het kleine trappetje. In een flits ziet ze Marcels grimmige gezicht. Ze snakt naar adem van schrik en doet een stap achteruit waardoor ze struikelt over de houtblokken die over het hele terras verspreid liggen. De man steekt razendsnel zijn arm uit en behoedt haar voor een val door haar naar zich toe te trekken. Linn wankelt en knalt pijnlijk met haar hoofd tegen zijn borstkas. Met haar vuisten duwt ze zich van hem af en zoekt steun bij de muur. Haar hart bonkt in haar keel. Ze staart hem naar adem happend aan. Het is Marcel niet. Het is een onbekende die haar geschrokken aankijkt. Hij maakt een afwerend gebaar met zijn handen. ‘Sorry dat ik je zo laat schrikken,’ zegt hij. ‘Ik wilde je helpen met het openen van je deur.’

Met moeite perst Linn er een antwoord uit. ‘Geeft niet.’ Haar stem klinkt iel en pieperig. Ze schraapt haar keel en bukt om de houtblokken weer op te rapen. Vanuit haar ooghoeken houdt ze de man nauwlettend in de gaten.

Ze verstijft als hij snel naast haar knielt en zijn hand uitsteekt naar het hout dat ze net opgeraapt heeft.

‘Geef maar hier,’ zegt hij terwijl hij haar de blokken uit handen neemt, ‘het is tenslotte mijn schuld dat je ze hebt laten vallen.’

Linn komt overeind en doet een stap naar achter. Op deze veilige afstand probeert ze haar oppervlakkige ademhaling onder controle te krijgen. Ze kijkt hoe de man alle blokken in een van zijn sterke armen opstapelt. Dan staat hij op en opent met zijn lege hand de deur. ‘Waar wil je ze hebben?’ vraagt hij over zijn schouder.

Linn aarzelt, ze wil de man niet binnenlaten, maar hij loopt al haar keuken in. Vanuit het halletje wijst ze naar een houten kist naast de kachel. ‘Daar,’ zegt ze.

De man legt de blokken in de kist en slaat daarna de houtsplinters van zijn handen en de mouw van zijn jas en draait zich naar haar om. ‘Ik zal me even voorstellen. Ik ben Lars, je buurman. Ik woon met mijn gezin in het huis dat jij nog net tussen de kale bomen door kunt zien.’ Hij wijst door haar keukenraam naar buiten en steekt dan zijn grote hand uit.

‘Ik ben Linn Gustafsson,’ antwoordt ze en steekt aarzelend haar hand uit. Lars omvat haar hand in een warme stevige handdruk, waardoor ze meteen weer weet dat haar handen onder de blaren en vol splinters zitten. Haar gezicht vertrekt van pijn.

‘Sorry, ik wilde je geen pijn doen.’ Lars’ greep wordt losser en hij draait haar hand met de palm naar boven om hem te bekijken. ‘Dat ziet er lelijk uit. Die splinters moeten eruit anders gaan de wondjes ontsteken.’

Linn loopt de keuken in en zoekt steun bij de keukentafel. Ze knikt. ‘Ja, eerst even uitrusten en dan zal ik er wat aan doen.’ Er valt een ongemakkelijke stilte, waarin Linn bijna lijfelijk voelt hoe de man haar van top tot teen in zich opneemt. Hij schraapt ongemakkelijk zijn keel en haalt zijn neus op.

‘Ik kwam langs om te kijken of alles in orde is,’ zegt hij dan schouderophalend. ‘We wisten dat er iemand in dit huis getrokken was, maar de laatste dagen zagen we niemand meer.’ Hij doet een stap in haar richting en kijkt haar onderzoekend aan. Linns maag schiet direct weer in een strakke knoop.

‘Gaat het wel goed met je? Om eerlijk te zijn zie je eruit of je elk moment kunt omvallen.’

Linn slikt, haar mond is zo droog dat haar tong bijna vastgeplakt zit aan haar verhemelte.

‘Ik had griep. De afgelopen week heb ik amper wat gegeten,’ zegt Linn. Haar stem klinkt schor. Ze schuift wat bij hem vandaan en gaat rechtop staan. Laat niet merken dat je je onprettig voelt. Rustig ademhalen. Het is geen Marcel, maar gewoon een vriendelijke buurman. ‘Maar nu gaat het wel weer en dat komt goed uit,’ praat ze zo rustig mogelijk verder, ‘want het wordt hoog tijd om inkopen te doen. Ik heb bijna niks meer in huis.’

‘Woon je hier dan alleen? Heeft niemand boodschappen voor je gedaan of voor je gezorgd toen je ziek was?’ vraagt hij verbaasd.

Linn strijkt een lok haar uit haar gezicht en schudt haar hoofd. ‘Ik ken hier niemand en kon dus ook aan niemand laten weten dat ik ziek was, of dat ik iets nodig had.’ Langzaam voelt ze hoe haar hartslag weer normaal wordt.

Lars wrijft met zijn hand in zijn nek. ‘Sorry, normaal was ik al veel eerder langsgekomen, maar mijn vrouw is twee weken geleden bevallen van ons dochtertje. We hadden onze handen vol.’ Dan grijnst hij ineens. ‘Kom vanavond bij ons eten. Dat ben ik je wel verschuldigd nu ik je zo heb laten schrikken.’

Linn schudt haar hoofd. ‘Nee, dat kan ik niet aannemen, jullie hebben het te druk met jullie eigen gezinnetje en …’

‘Natuurlijk wel. Het loopt nu weer veel rustiger thuis. Mijn zusje is komen helpen en mijn vrouw voelt zich prima.’ Lars haalt zijn mobieltje uit zijn broekzak. ‘Dus knap je een beetje op, dan bel ik even naar huis dat ze rekening moeten houden met een extra eter.’

Linn aarzelt en haalt dan haar schouders op. ‘Goed, dank je wel.’ Eigenlijk wel fijn om even uit huis te kunnen, denkt ze, en mensen te leren kennen. Bovendien klinkt een warme maaltijd heel aantrekkelijk.

Terwijl Lars belt, duikt Linn de kleine badkamer in. Daar wast ze voorzichtig haar pijnlijke handen en haar gezicht. Ze bekijkt zichzelf in de spiegel. ‘Jezus, wat zie je eruit,’ moppert ze zacht. ‘Lijkbleek, wallen en mager.’ Haar donkergrijze ogen lijken te groot voor haar gezicht en haar mond te breed. Ze knijpt in haar wangen om er wat kleur op te krijgen en doet een beetje mascara en lippenstift op. Dan haalt ze een borstel door haar roodblonde haar. Gelukkig had ze dat vanmorgen gewassen, waardoor het nu als een waterval glanzend tot op haar schouders valt. Verkleden hoeft niet, ze heeft een nieuwe spijkerbroek en een zachte warme trui aan, dat is netjes genoeg. Met een diepe zucht laat ze het laatste restje spanning van zich afglijden.

Lars bergt net zijn telefoon op als Linn de keuken weer binnenkomt. Hij draait zich om als hij haar hoort aankomen. ‘Mijn vrouw wil heel graag kennis met je maken, je bent van harte welkom,’ zegt hij. ‘Kom, dan gaan we.’

Linn loopt achter hem aan naar de voordeur en pakt in het voorbijgaan haar jas van de kapstok. Bij het houthakken had ze het warm genoeg gehad, maar nu is het te fris. Ze sluit de deur af en loopt samen met Lars over het smalle besneeuwde grindpad naar zijn huis.

Voor de deur van zijn huis stampt Lars zijn laarzen schoon en trekt ze daarna op de mat in het halletje uit. Linn volgt zijn voorbeeld en hangt haar jas op. Nog voordat Lars de tussendeur naar de grote woonkeuken kan openen, zwaait die al open en rent een peuter lachend op zijn vader af. Lars tilt hem hoog op en knuffelt het ventje. ‘Dit is Michel, mijn jongste zoon.’ Michel kijkt verlegen in haar richting.

‘Hallo Michel,’ zegt Linn zacht. Het jongetje stopt zijn gezicht weg in de hals van zijn vader, maar gluurt vanaf die veilige plek nieuwsgierig naar haar. Met Michel op zijn arm loopt Lars de keuken binnen. Linn volgt hem.

Aan de keukentafel zit een blonde vrouw met een baby op haar arm. Naast haar zit een eveneens blonde jongen van een jaar of negen. Achter het fornuis staat een donkerharige vrouw het eten voor te bereiden. Ze kijken allemaal op als Lars, gevolgd door Linn, binnenkomt. Lars zet zijn zoontje neer en loopt naar de vrouw achter het fornuis en geeft haar een kus waarna hij iedereen voorstelt. ‘Linn, dit is mijn vrouw Enya. Aan tafel zit mijn zusje Tindra met mijn dochtertje Lisa en mijn zoon Aaron.’ Linn knikt vriendelijk naar iedereen. ‘Hallo.’

Aaron kijkt haar ronduit nieuwsgierig aan. Tindra glimlacht vriendelijk.

‘Jullie kunnen Linn beter geen hand geven,’ vervolgt Lars, ‘haar handen zitten namelijk vol blaren en splinters van het houthakken. Dat herinnert mij eraan dat daar nog naar gekeken moet worden.’

Enigszins verlegen met de situatie zegt Linn: ‘Ja, dat doe ik vanavond thuis wel.’ Lars schudt zijn hoofd. ‘Volgens mij kunnen we dat beter direct regelen.’

‘Ik kijk er wel even naar,’ zegt Tindra zacht. ‘Als jij de baby even wilt overnemen …’

Lars loopt naar zijn zus toe en pakt de baby van haar aan.

Aaron glijdt van zijn stoel. ‘Mag ik de splinters zien?’ vraagt hij aan Linn.

Linn laat hem haar handen zien. ‘Zo hé, dat is een grote!’ wijst hij. ‘Dat doet straks vast hartstikke zeer als Tindra hem eruit haalt.’

‘Echt waar?’ vraagt Linn. ‘Dan denk ik dat ik ’m maar laat zitten.’ Ze stopt haar handen achter haar rug. Met grote ogen kijkt Aaron haar aan. ‘Dat kan niet, hoor,’ zegt hij met een serieus gezicht, ‘dan gaat het ontsteken en dat doet nog veel meer pijn. Tindra kan het echt heel goed, hoor.’

Linn bijt op haar onderlip. ‘Echt?’

Aaron knikt bevestigend. ‘Ja, Tindra heeft bij een dokter gewerkt.’

‘Oké, dan moet het maar,’ geeft Linn met een glimlach naar Tindra toe.

Hoofdstuk 2

Tindra

Zodra Linn de kamer binnenkomt vergeet Tindra even adem te halen. Wat een opvallend knappe verschijning. Met moeite houdt ze een vriendelijke glimlach op haar gezicht in plaats van haar met open mond aan te staren. Ze neemt Linn van top tot teen op: schitterend roodblond haar, grote donkergrijze ogen, lange slanke hals en een tengere gestalte. Ze laat langzaam haar adem ontsnappen om te voorkomen dat ze een diepe zucht slaakt. Wat een mooie vrouw. Dan fronst ze haar wenkbrauwen en knijpt haar ogen wat samen als ze Linns gezicht nog een keer nauwkeurig bekijkt. Ze heeft iets bekends, maar ze kan niet zo snel bedenken waarom. Dan haalt ze in gedachten haar schouders op, ze overhandigt voorzichtig haar nichtje aan Lars en zegt: ‘Kom maar even mee naar boven, de verbanddoos staat in de badkamer.’

Tindra loopt voor Linn uit de badkamer in en haalt de verbanddoos uit een kastje.

‘Ga daar maar zitten.’ Ze knikt met haar hoofd naar een krukje. Zelf gaat ze op het randje van het bad zitten en rommelt in de verbanddoos op zoek naar een pincet en ontsmettingsmiddel. Als ze alles gevonden heeft zet ze de verbanddoos op de grond. Snel werpt ze een blik op Linn. Die leunt achterover met haar hoofd tegen de koele badkamertegels, haar ogen halfgesloten. Ze ziet bleek. Zou ze zich niet goed voelen? Ze legt haar handen zachtjes om Linns polsen en draait de handpalmen omhoog.

‘Nou, laat je handen maar eens zien.’

Linn opent haar ogen, gaat wat rechter op zitten en strekt haar vingers. Voorzichtig houdt Tindra haar handen vast. Ze bekijkt de blaren en de al rood geworden plekken rondom de splinters. ‘Je handen zijn zwaar werk duidelijk niet gewend.’

‘Klopt,’ lacht Linn.

Zachtjes strijkt Tindra met haar vingers over Linns handpalmen. Haar handen zijn smal met lange slanke vingers, sterk en soepel. Tindra wrijft met haar duimen over Linns vingertoppen. De huid is stevig maar er is geen spoortje eelt te zien. Tindra schraapt haar keel. ‘Ik zal beginnen met de kleine splinters, die zijn er zo uit. Deze drie zitten diep, dus dat zal wat vervelender zijn,’ wijst ze.

‘Ga je gang,’ zegt Linn terwijl ze haar ogen sluit. Tindra legt Linns linkerhand op haar knie en trekt een voor een de splinters eruit. Al snel is de laatste splinter van die hand aan de beurt. Tindra kijkt even op van haar werk als Linn een bibberige zucht slaakt. Linn ziet zo wit als een doek, de zweetdruppels staan op haar voorhoofd.

‘Nog even,’ zegt ze. ‘Probeer je zo goed mogelijk te ontspannen.’

Linn knikt licht met haar hoofd. Tindra peutert de diep zittende splinter eruit.

‘Zo, deze hand is klaar,’ zegt Tindra.

Linn knippert met haar ogen. Een traan rolt over haar wang.

‘Gaat het?’ vraagt Tindra bezorgd.

Linn knikt en produceert een zwak glimlachje. ‘Ik voel me nog niet zo fit na de griep,’ mompelt ze.

Tindra laat haar hand los en pakt een washandje van een stapel uit het badkamermeubel. Ze maakt het nat met ijskoud water. ‘Dit helpt misschien,’ zegt ze en strijkt met het koude washandje over Linns voorhoofd, langs haar slapen en langs haar polsen. Haar blik dwaalt over het breekbaar uitziende meisje. Linn heeft haar ogen weer gesloten. De roodbruine wimpers steken donker af tegen haar bleke huid. Tindra’s blik dwaalt af naar haar lippen als Linn daar met haar tong langs glijdt. Volle zachte lippen. Tindra slikt. Dan staart ze ineens in twee rookgrijze ogen en slaat die van haar snel neer.

‘Dank je, dat voelde heerlijk,’ zegt Linn.

Tindra legt het washandje weg en pakt de pincet weer op. Haar hand trilt licht. Zonder Linn nog een keer aan te kijken vraagt ze: ‘Zullen we de rest van de splinters eruit halen?’

Linn steekt haar andere hand uit en Tindra’s blonde hoofd buigt zich er weer overheen. Na nog wat pijnlijk gepeuter is het klaar. Linn zucht van opluchting als Tindra haar handen ontsmet en pleisters plakt op de plekken waar de splinters hebben gezeten.

‘De blaren kunnen beter vanzelf opdrogen.’ Tindra kijkt Linn vluchtig aan. ‘Als je ze doorprikt is er meer kans op infectie.’

‘Bedankt,’ zegt Linn en staat langzaam op. Tindra ruimt de verbanddoos op en gaat haar voor naar beneden.

De tafel is gedekt. Enya schept het eten op. Michel zit in een kinderstoel, de baby ligt in de box. Aaron schenkt met uiterste concentratie limonade in bekers. ‘Hier mag jij zitten, naast Michel,’ zegt hij. Linn schuift op de plek die haar aangewezen wordt en krijgt een bord met heerlijk uitziende gehaktballetjes in champignonsaus met groenten en aardappeltjes voorgezet. Naast Linn zit Michel enthousiast zelf zijn eten met een lepeltje naar binnen te werken. Lars, die aan de andere kant van het ventje zit, helpt hem daar af en toe bij. ‘Ik moet zo nog oefenen, voor de voorstelling,’ zegt Aaron tussen twee happen door. ‘Op de muziekschool hebben we over een paar dagen een uitvoering en ik mag een solo doen,’ zegt hij trots tegen Linn.

‘O, wat leuk,’ zegt ze. Lars glimlacht. ‘Hij speelt heel goed viool.’

Aaron glundert door de lovende woorden van zijn vader en krijgt een aai over zijn bol van Enya.

Tijdens het eten heeft Tindra alle tijd om Linn te observeren. Het valt haar op dat de vriendelijke glimlach op Linns gezicht niet altijd weerspiegeld wordt in haar ogen. Tindra’s blik kruist die van Linn en bevestigt wat ze al dacht te zien. Wat zou ze hier komen doen in dit dorp en waar komt ze vandaan?

‘Waar heb je gewoond voordat je in het huisje naast ons trok?’ Enya stelt de vraag die ook op het puntje van Tindra’s tong ligt.

‘Ik heb een appartement in Stockholm. Maar ik wilde een tijdje weg uit de stad.’

‘Heb je hier familie wonen?’ vraagt Tindra.

Linn, die net een hap in haar mond heeft, schudt haar hoofd en slikt de hap door. ‘Nee, mijn ouders wonen in de buurt van Jönköping. Verder heb ik geen familie.’

‘Woonde je in Stockholm alleen?’ vraagt Tindra verder.

Ze ziet Linn aarzelen en nadenken over haar antwoord, alsof ze niet te veel over zichzelf kwijt wil.

‘Ja, het laatste jaar wel.’ Dan richt Linn zich tot Enya en brengt het gesprek handig op een ander onderwerp. ‘Het eten is heerlijk. Het spijt me dat ik niet veel gegeten heb, ik vrees dat mijn maag eerst weer moet wennen aan gewone maaltijden. De afgelopen dagen bestonden die alleen maar uit bouillon met crackers.’

Enya wuift haar verontschuldigingen begripvol weg.

Na het eten haalt Enya de baby uit de box die met een huiltje aangeeft dat het voor haar ook etenstijd is. Ze trekt zich met het kleintje terug om haar de borst te geven, te verschonen en daarna in haar bedje te leggen. Aaron verdwijnt naar boven om zijn muziekstuk te oefenen, terwijl Lars Michel naar bed brengt.

‘Nou, dan ruim ik de boel maar af,’ zegt Tindra en begint de borden op te stapelen.

‘Zal ik even helpen?’ vraagt Linn.

‘Ja, fijn,’ zegt Tindra, en loopt naar de keuken. Ze bijt op haar lip maar besluit dan toch om even terug te komen op haar vraag in de hoop dat ze nu toch meer informatie krijgt.

‘Het spijt me als ik daarstraks aan tafel te persoonlijke dingen vroeg.’ Ze pakt de stapel borden van Linn aan.

Linn recht haar schouders en antwoordt: ‘Ach, zo’n rare vraag was het niet, maar ik ben gewend om dingen privé te houden.’ Tindra laat een stilte vallen in de hoop dat Linn toch wat meer loslaat, maar die zegt niets. Oké, dan niet, denkt ze schouderophalend en schakelt de vaatwasser in. In plaats van doorvragen zegt ze: ‘Ga maar alvast in de woonkamer zitten, dan zet ik koffie.’

Als ze met een blad vol kopjes en een thermoskan koffie de woonkamer binnenkomt, zit Linn op de bank te bladeren in een van de tijdschriften die altijd op het tafeltje liggen. Tindra hoort Enya en Lars de trap af komen en schenkt vier kopjes koffie in. Nog geen minuut later stampt Aaron van de trap af. Met een boos gezicht stormt hij de woonkamer in. In zijn handen houdt hij zijn viool en strijkstok.

‘Het gaat niet!’ roept hij uit.

‘Wat gaat er niet, Aaron?’ vraagt Lars.

‘Ik krijg de goede tonen niet te pakken en ik snap niet waarom. Anders gaat het altijd wel goed.’ Aarons stem klinkt bibberig van de frustratie.

‘Wat raar.’ Lars pakt de viool van Aaron aan en kijkt met een frons op zijn gezicht naar het instrument. ‘Ik zie niets geks.’

‘Mag ik even kijken?’ vraagt Linn. ‘Misschien weet ik wat er aan de hand is.’

Aaron pakt de viool uit zijn vaders handen en geeft hem aan Linn. Ze bekijkt de snaren en pakt daarna de viool beet als een gitaar. Met haar vingers tokkelt ze een voor een langs de snaren. ‘De tonen klinken niet in de goede volgorde en twee snaren zijn niet goed gestemd,’ zegt ze dan. Na nog een blik op de snaren, glimlacht ze. ‘Je probleem is zo opgelost, Aaron.’

‘Echt?’ vraagt Aaron.

‘De snaren zijn zeker pas vervangen?’

‘Ja, papa heeft er gisteren nieuwe op gezet.’

‘Ik heb toch niets stukgemaakt, hè?’ vraagt Lars bezorgd. ‘Ik had nog nooit eerder snaren erop gezet, maar het leek me niet zo moeilijk.’

Linn schudt haar hoofd. ‘Nee, er is niets stuk. Ze zitten alleen in de verkeerde volgorde, daar valt niet mee te spelen,’ antwoordt Linn. ‘Als jij even een tangetje voor me hebt, dan zal ik ze er goed op zetten,’ vervolgt ze tegen Aaron.

Aaron rent al de kamer uit om het benodigde te halen.

Tindra kijkt Linn nieuwsgierig aan. ‘Hoe wist je dat zo snel?’

Linn haalt haar schouders op. ‘Ik speel zelf viool.’

Enya lacht verrast. ‘O, wat leuk, doe je dat al lang?’

‘Zo ongeveer mijn hele leven.’

Aaron rent de kamer weer binnen en overhandigt Linn het gevraagde tangetje. Linn haalt de knopjes los waaronder de snaren vastzitten aan de kast van de viool en windt de snaren los bij de hals. Ze legt ze een voor een naast zich neer. ‘Kijk,’ wijst ze Aaron, ‘dit is de E-snaar en dit de D-snaar, ze zijn verschillend van uiterlijk. Dit is ook afhankelijk van het merk, maar dat herken je snel genoeg. Deze zijn trouwens van goede kwaliteit.’

Aaron zit er met zijn neus bovenop, terwijl Linn voorzichtig de snaren op de goede plek bevestigt. Lars kijkt over de schouder van zijn zoon mee. Linns roodblonde haar valt als een waterval voor haar gezicht, terwijl haar tengere handen nauwkeurig aan de snaren werken. Als alle snaren weer op de viool zitten, laat ze haar vingers langs de snaren gaan. De tonen klinken nu in de juiste volgorde. Een voor een stemt Linn de snaren door ze strakker te spannen.

Tindra steekt haar hand uit om haar koffie te pakken, roert de suiker erdoor en neemt voorzichtig een slokje. Over de rand van haar kopje staart ze naar Linn. Ze spert haar ogen wijd open als ze ineens weet waar ze Linn van kent. Haar foto stond op de folder waarmee haar dochter Laura, die gek is op muziek en musicalster wil worden, een tijdje geleden thuiskwam. Ze weet zeker dat Linn Linnéa Gustafsson is, een beroemde violiste. Haar hart klopt in haar keel, haar handen worden klam. Ze voelt weer de vlinders in haar buik die ze daarstraks in de badkamer ook voelde toen ze Linns gezicht met het natte washandje had afgenomen. Linn had haar daarna zo warm aangekeken, dat ze helemaal van slag raakte door de emoties die door haar heen schoten. Ze schudt haar hoofd alsof ze zo haar gevoelens van zich af kan schudden. Hou op! Hier heb je niets aan. Linnéa Gustafsson, regelmatig in het nieuws om haar affaires met onder anderen een bekende pianist, zal heus niet ineens per ongeluk voor jou vallen. Waag het niet om verliefd te worden.

‘Kan je me je strijkstok aangeven?’ vraagt Linn aan Aaron. Linn zet de viool aan haar schouder en speelt enkele toonladders. Daarna geeft ze de viool aan Aaron. ‘Alsjeblieft, hij doet het weer.’

‘Dank je wel.’ Blozend van blijdschap pakt Aaron de viool van haar over. ‘Wil je straks nog even naar mij luisteren als ik klaar ben met oefenen?’

‘Graag,’ antwoordt Linn oprecht. Aaron grijnst en loopt huppelend de kamer uit.

‘Dat was erg aardig van je om Aaron te helpen met zijn viool,’ zegt Lars. ‘Die arme jongen komt de laatste weken wat aandacht tekort door de komst van zijn nieuwe zusje. Ik heb daardoor ook mijn gedachten er niet altijd helemaal bij.’

‘Ik ben blij dat ik hem kon helpen, hij keek zo teleurgesteld,’ antwoordt Linn. ‘Nu kan hij weer oefenen. Een solo spelen is erg spannend.’

Enya knikt. ‘Ja, hij is erg gemotiveerd, hij speelt pas één jaar maar doet het erg goed. Elke dag oefent hij met veel plezier. Maar jij speelt dus ook viool?’ pakt ze hun afgebroken gesprek weer op.

Linn knikt. ‘Ik speel al vanaf mijn vijfde.’

Tindra neemt nog een slok van haar koffie en meldt dan zo neutraal mogelijk: ‘Jij bent toch Linnéa Gustafsson, die briljante jonge violiste? Pas tweeëntwintig jaar oud. Laura kwam laatst nog met een folder over haar en dat orkest waarbij ze speelt binnen,’ legt ze uit aan Lars en Enya die haar verbaasd aankijken. Tindra buigt zich naar voren om haar lege koffiekopje op tafel te zetten. ‘De afgelopen weken heb je ook overal in de kranten en bladen gestaan! Ik heb pas nog een artikel over je gelezen.’

Linn lijkt te bevriezen en staart Tindra aan. Tindra trekt vragend haar wenkbrauwen op.

‘Wat fantastisch, zo jong nog en dan al zo succesvol.’ De enthousiaste uitroep van Enya onderbreekt de spanning. ‘Aaron zal het geweldig vinden als hij dit hoort.’

Tindra voelt de verdedigende, teruggetrokken houding die Linn aanneemt.

Dan zegt Linn: ‘Ja, klopt. Ik ben Linnéa Gustafsson en ik ben de laatste tijd inderdaad nogal in het nieuws geweest. En ik kan je vertellen, het is niet altijd even leuk om aangesproken te worden over alles wat de roddelbladen over je vertellen.’

Lars klopt geruststellend op haar arm. ‘Daar zou ik me niet te veel zorgen over maken. In dit kleine dorpje zijn de mensen heel nuchter.’

‘Fijn,’ zegt Linn, daarbij nog steeds Tindra aankijkend, ‘want dat is een van de redenen dat ik hierheen ben verhuisd.’

Tindra voelt zich onder die blik bijna schuldig, maar haar nieuwsgierigheid wordt er niet minder door. Ze leunt achterover in haar stoel en probeert zich te herinneren wat ze ook alweer heeft gelezen. Volgens haar ging het over een stukgelopen relatie met een of andere pianist. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat Linn niet verder op haar vraag was ingegaan daarnet aan tafel.

Ook nu weer leidt Linn handig het gesprek naar een ander onderwerp. ‘Genoeg over mij. Wat doen jullie voor je beroep?’

‘Ik werk in de bosbouw,’ zegt Lars, ‘daardoor ben ik regelmatig dagenlang bezig in de bossen met houtkap en het vervoeren van boomstammen naar de papierfabriek. Enya heeft, voordat de baby er was, als leerkracht gewerkt in de plaatselijke basisschool, maar heeft besloten die baan voorlopig op te zeggen om meer tijd voor het huishouden en de kinderen te hebben.’

‘En wat doe jij?’ vraagt Linn aan Tindra.

‘Ik heb de opleiding tot doktersassistente gedaan en een tijdje in een praktijk gewerkt, maar nu ben ik al een paar jaar fulltime schrijfster. Ik ben momenteel met mijn vierde kinderboek bezig.’

Het gesprek wordt onderbroken door Aaron die de kamer binnenkomt. ‘Ik ben klaar. Mag ik het nu voorspelen?’

Aaron stelt zijn muziekstandaard op in de woonkamer en speelt zijn solo voor het kleine maar geïnteresseerde publiek. Tindra kijkt vertederd naar haar neef die zo serieus bezig is dat zijn tong een klein stukje uit zijn mond steekt. Als Aaron klaar is, krijgt hij een warm applaus. Vol verwachting kijkt hij Linn aan.

‘Dat was schitterend, Aaron, ik kreeg er kippenvel van,’ zegt ze. ‘Je speelt met heel veel gevoel, dat kunnen er niet veel op jouw leeftijd.’

Aaron krijgt rode wangen van blijdschap. ‘Mag ik een keertje bij jou komen oefenen en zeg jij mij dan waar ik nog op moet letten?’ vraagt hij met een zacht stemmetje. Linn knikt. ‘Dat zou ik heel erg leuk vinden.’

Dan is het bedtijd voor Aaron, en Lars loopt met hem naar boven. Linn kan een geeuw niet meer onderdrukken. ‘Sorry, ik ben nog niet fit genoeg om lange avonden op te blijven. Ik denk dat het voor mij ook tijd is om naar bed te gaan.’

‘Ik loop wel even met je mee naar je huis, het pad is erg slecht te zien in het donker,’ zegt Tindra. Ze trekt haar jas en laarzen aan, pakt een grote zaklamp uit een kastje en opent de voordeur. ‘O, wat is het koud,’ zegt ze rillend.

Buiten is het pikdonker. Op de plekken waar nog wat sneeuw ligt, licht de grond wat op, verder zijn er geen oriëntatiepunten. Tindra haakt haar arm in die van Linn en knipt de zaklamp aan.

‘Als je de volgende keer komt, moet je het buitenlicht bij je huis aandoen, dan kan je in ieder geval zien welke kant je op moet.’

Gearmd lopen ze voorzichtig over het ongelijke en af en toe gladde pad naar Linns huis. Voor de deur laat Tindra Linns arm los.

‘Ik vond het erg gezellig dat je er was en het was ontzettend lief van je dat je Aaron zo’n compliment gaf.’

Linn glimlacht. ‘Het compliment was gemeend, hij speelt echt goed. Jij bedankt voor het verzorgen van mijn handen.’

Er valt even een stilte. Tindra kijkt Linn aan. Ik wil jou snel weer zien, je beter leren kennen, denkt ze.

‘Als je het leuk vindt, ga ik morgen met je mee om boodschappen te doen,’ hoort Tindra zichzelf zeggen, ‘dan wijs ik je direct de weg in het dorp. Ik zal je niet voorstellen als “die beroemde violiste”,’ belooft ze plagend.

‘Dat is een hele geruststelling,’ lacht Linn. Haar grijze ogen glanzen donker in het maanlicht. Ondanks de kou voelt Tindra haar lichaamstemperatuur een paar graden stijgen. Ze slikt en ontwijkt snel Linns blik. Dat was in ieder geval geen nee. ‘Dat is dan afgesproken. Ik denk trouwens dat ik weet waarom je aan tafel niets wilde zeggen over je vriend,’ komt ze zonder na te denken terug op het gesprek dat ze die avond hadden. ‘Ik heb daar geloof ik wat over gelezen in de bladen. Dat hij je heeft laten zitten voor een ander of zo.’ Ze kijkt Linn met opgetrokken wenkbrauwen aan.